பூமணியின் ‘கொம்மை’ நாவல் குறித்த மீள் உரையாடல்

தமிழ்ப் புனைகதை உலகில் பூமணி அவர்களின் மறைவு என்பது, நவீன தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றின் ஒரு பொன்னான யுகத்தின் முடிவு. புதுமைப்பித்தன், கு. அழகிரிசாமி, கி. ராஜநாராயணன் ஆகியோரின் தொடர்ச்சியாகவும், அதே வேளையில் அவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தனித்துவமான அழகியலோடும் ஒலித்த அசைக்க முடியாத குரல் அது. கரிசல் நிலத்தின் வெக்கையையும், அங்கு வாழும் எளிய மனிதர்களின் அறத்தையும், மானுடப் போராட்டங்களையும் தன் அசாத்தியமான மொழியால் உலக இலக்கியத் தரத்திற்கு உயர்த்தியவர் பூமணி.

அவருடைய படைப்புகள் எப்போதுமே அலங்கார வார்த்தைகளால் ஆனவை அல்ல; அவை மண்ணின் ஆழத்திலிருந்து, உழைப்பின் வியர்வையிலிருந்து உதிர்ந்தவை. மார்க்சிம் கார்க்கியின் ‘தாய்’ நாவலோ அல்லது தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் எளிய மனிதர்களைப் பற்றிய சித்திரங்களோ உலக இலக்கியத்தில் எந்த உன்னத இடத்தை வகிக்கின்றனவோ, அதே உன்னத இடத்தை பூமணியின் ‘வெக்கை’, ‘பிறகு’ மற்றும் ‘அஞ்ஞாடி’ போன்ற நாவல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் பெற்றுத் தந்துள்ளன.

பூமணியின் பிற்காலப் படைப்புகளில் மிக முக்கியமான, அதேநேரம் ஆழமான விவாதங்களுக்கு உள்ளான உன்னதப் படைப்பு ‘கொம்மை’. உலக இலக்கியப் பரப்பில், பிராந்தியத் தன்மையைக் கைவிடாமல் பிரபஞ்சத் தன்மையை (Universal Appeal) எட்டிய நாவல்கள் மிகச் சிலவே. அந்த வரிசையில் ‘கொம்மை’ நாவலை நாம் தாராளமாக வைக்க முடியும். பூமணி என்னும் அந்த மாபெரும் படைப்பாளிக்குச் செலுத்தும் நெஞ்சார்ந்த அஞ்சலியோடு, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் இன்னும் அதிகம் விவாதிக்க வேண்டிய ‘கொம்மை’ நாவலின் அழகியல், தொன்மக் கலைப்பு, உலக இலக்கிய ஒப்பாய்வு மற்றும் நாட்டார் மொழித் தனித்துவம் ஆகியவற்றையும் விரிவாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் இப்போது எழுந்திருக்கிறது.

'கொம்மை' தலைப்பின் குறியீடும் கரிசல் அழகியலும்

‘கொம்மை’ என்ற சொல்லே ஒரு தனித்துவமான நாட்டுப்புற, வேளாண்மை சார்ந்த குறியீடு. இது தானியங்களைச் சேமித்து வைக்கும் ஒரு தற்காலிகமான அல்லது எளிய மண்ணாலான அமைப்பைக் குறிப்பது. நாவலில் இந்தச் சொல் வெறும் பொருளாக மட்டும் நிற்காமல், கரிசல் நிலத்து மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையையும், நம்பிக்கைகளையும், வறுமையையும், மிக முக்கியமாகத் தங்கள் தார்மீக அறத்தையும் எப்படிச் சேமித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதன் குறியீடாக மாறுகிறது.

பூமணி இந்த நாவலை "ஆதிக்கத்தால் அலைக்கழியும் அபலைகளுக்கு" என்று அர்ப்பணித்துள்ளார். நாவலின் தலைப்பான ‘கொம்மை’ என்ற சொல் மற்றொரு கோணத்தில், திரண்ட, குமிழ் போன்ற என்ற பொருளில் பெண்மையின் குறியீடாக, அவர்தம் ஆளுமையின் அடையாளமாக உருவகிக்கப்படுகிறது. வியாச பாரதத்தின் கம்பீரமான, வடமொழித் துவனியுடைய பாத்திரங்களை பூமணி தன் அசல் கரிசல் நிலத்து வட்டார வழக்குக்கு மாற்றும்போது, அந்தப் பாத்திரங்கள் தங்களின் தெய்வீகத் தன்மையைக் களைந்து, ரத்தமும் சதையுமான எளிய மனிதர்களாக நம் கண்முன்னே வந்து நிற்கிறார்கள்.

மகாபாரதத்தின் மீளுருவாக்கமும் கதைக்களமும்

உலக இலக்கியப் பரப்பில் தொன்மங்களை (Myths) மீளுருவாக்கம் செய்யும் மரபு மிகவும் பழமையானது, அலாதியானது. மகாபாரதம் என்ற பெருங்காவியம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் எண்ணற்ற படைப்பாளிகளைத் தொடர்ந்து வசீகரித்து வந்துள்ளது. வில்லிபுத்தூராழ்வார், பாரதியின் ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ தொடங்கி, மலையாளத்தில் எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் ‘இரண்டாமிடம்’, கன்னடத்தில் எஸ்.எல். பைரப்பாவின் ‘பர்வா’, தமிழில் எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் ‘உப பாண்டவம்’, ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ வரை மகாபாரதம் பல கோணங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

இந்த நீண்ட நெடிய வரிசையில் பூமணியின் ‘கொம்மை’ முற்றிலும் ஒரு தனித்துவமான, புதிய பாதையைத் திறக்கிறது. உலகப் புகழ்பெற்ற லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸின் ‘நூற்றாண்டு காலத் தனிமை’ (One Hundred Years of Solitude) எப்படி ஒரு கிராமத்தின் வழியே ஒட்டுமொத்த மனித வரலாற்றைப் பேசியதோ, அதைப்போல ‘கொம்மை’ நாவல் கரிசல் நிலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியை, அதன் சமூக-பொருளாதார மாற்றங்களோடு பேசுகிறது.

பூமணியின் எழுத்துகளில் எப்போதுமே ஒரு நுட்பமான மார்க்ஸிய, வர்க்கப் பார்வை இருக்கும். ஆனால், அது ஒருபோதும் மேடைப் பிரச்சாரமாக மாறுவதில்லை. ‘கொம்மை’ நாவலிலும் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் வீழ்ச்சி, கூலி உழைப்பாளர்களின் சுயமரியாதை, நிலத்திற்கும் மனிதனுக்குமான பிணைப்பு ஆகியவை மிக இயல்பான கதைப்போக்கின் வழியே கடத்தப்படுகின்றன. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீதான பூமணியின் கரிசனம், அவர்களைப் பரிதாபத்திற்குரியவர்களாகக் காட்டாமல், தங்களின் சுயசார்புக்காகவும் மனிதப் பண்புக்காகவும் போராடும் ஆளுமைகளாகக் காட்டுகிறது. இத்தாலிய நியோரியலிசத் திரைப்படங்களில் (Italian Neorealism) வறுமை எப்படி எவ்வித ஒப்பனையுமின்றி யதார்த்தமாகப் பதிவு செய்யப்படுமோ, அதைப் போன்ற ஒரு காட்சி மொழியை பூமணியின் பேனா இதில் சாத்தியப்படுத்தியுள்ளது.

நாவலின் முக்கியக் காட்சிகள்: தொன்மம் உடையும் தருணங்கள்

‘கொம்மை’ நாவலில் பூமணி, வியாச பாரதம் காலம் காலமாகப் புனிதப்படுத்தி வைத்திருந்த பல படிமங்களை மிக இயல்பாக உடைத்தெறிகிறார். அதில் மிக முக்கியமான மூன்று காட்சிகள்:

அ) காந்தாரியின் இறுதிப் பெருந்துயர்: பாண்டவர்களின் வெற்றியாகவும் கௌரவர்களின் வீழ்ச்சியாகவும் பார்க்கப்படும் குருக்ஷேத்திரப் போரின் முடிவை, பூமணி ஒரு தாயின் பேரிழப்பாக மாற்றுகிறார். கௌரவர்கள் அனைவரும் மடிந்த செய்தியைக் கேட்டு, போர்க்களத்தில் பிணக் குவியல்களுக்கு நடுவே காந்தாரி ஓடிவரும் காட்சி உன்னதமானது. நாம் பாரம்பரியமாகக் கேட்கும் கதைகளில், காந்தாரி தன் தவவலிமையால் துரியோதனனின் உடலை வஜ்ரமாக்க முயன்றாள் என்று வரும். ஆனால் பூமணியோ, போர்க்களத்தின் அவலத்தைக் கண்டு நெஞ்சு குமுறி, "என் பிள்ளைகளின் முகத்தை ஒருமுறையாவது பார்க்க மாட்டேனா?" என்று தன் கண் கட்டை அவிழ்க்கும் தாயாக அவளைக் காட்டுகிறார். தொன்மத்தின் இந்தத் திருப்பம், காவியப் புனிதத்தைக் கலைத்துவிட்டு மானுடப் பதற்றத்தை முன்னிறுத்துகிறது.

ஆ) பாஞ்சாலியின் தார்மீகக் கோபம்: துகிலுரியப்படும் காட்சியில் கிருஷ்ணன் துணி வழங்கிய அற்புதம் இதில் மாயாஜாலமாகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை. மாறாக, அத்தனை ஆண்கள் நிறைந்த சபையில் ஒற்றைப் பெண்ணாக நின்று அவள் கேட்கும் தார்மீகக் கேள்விகளும், அவளுடைய ஆக்ரோஷமுமே அவளுக்கான பாதுகாப்பாக மாறுகின்றன. ஆணாதிக்கச் சமூகம் அவளை ஒரு பகடைப் பொருளாக மாற்றியதற்கு எதிரான அவளது சொற்கள், கரிசல் நிலத்துப் பெண்ணின் ஆத்திரத்தோடு ஒலிக்கின்றன.

இ) விதுரனின் தாய் 'சிவை'யின் சித்தரிப்பு: வியாச பாரதத்தில் விதுரனின் தாயான வேலைக்காரி (சேடி) வெறும் ஓரிரு வரிகளில் கடந்து போகக் கூடியவள். ஆனால் பூமணியோ, அவளுக்கு 'சிவை' என்று பெயரிட்டு, அவளுடைய உழைப்பையும், அரண்மனை அதிகார வர்க்கத்தால் அவள் சுரண்டப்பட்டதையும், அவளது மௌனமான தியாகங்களையும் நாவலின் தொடக்கப் பகுதிகளில் மிக விரிவாகப் பேசுகிறார். விளிம்பு நிலை மனிதர்களுக்குக் காவியப் பரப்பில் சிம்மாசனம் அமைத்துக் கொடுக்கும் காட்சி இது.

மறுகுரலில் ஒலிக்கும் பெண்களின் பெருந்துயர்

உலக இலக்கியத்தில் ஹோமரின் ‘இலியட்’ காவியத்தில் வரும் பெண்களின் துயரத்தை நவீன எழுத்தாளர்கள் மறுகுரலில் எழுதுவதைப் போல, பூமணி மகாபாரதத்தைப் பெண்களின் கோணத்திலிருந்து, அவர்களின் துயர நாடகமாக மாற்றியமைத்துள்ளார். சத்யவதி, குந்தி, காந்தாரி, திரௌபதி, இடும்பி, உத்தரை என விழைவுகளாலும், விதியின் விசையாலும், ஆணாதிக்கச் சூழலாலும் அலைக்கழிக்கப்பட்ட பெண்களின் அக உலகை நாவல் உற்றுநோக்குகிறது.

நாவலில் வரும் மனிதர்கள் யாரும் முழுமையான தீயவர்களோ அல்லது தூதுவர்களோ அல்லர். அவர்கள் சூழ்நிலைகளின் மனிதர்கள். பூமணி தன் கதாபாத்திரங்களின் அகப் போராட்டங்களை விவரிக்கும் விதம் அலாதியானது. ஒரு தேர்ந்த சிற்பியைப் போல, தேவையற்ற சொற்களைச் செதுக்கி நீக்கிவிட்டு, கதாபாத்திரங்களின் மௌனங்கள் மூலமாகவும், அவர்கள் பேசும் ஒற்றை வரிப் பழமொழிகள் மூலமாகவும் அவர்களின் மன உலகைத் திறந்து காட்டுகிறார். நாவலில் வரும் பெண்களின் சித்தரிப்பு உலகத் தரம் வாய்ந்தது. வறுமையின் பிடியிலும், சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு இடையிலும் அவர்கள் காட்டும் மன உறுதியும், குடும்ப அமைப்பைக் காப்பாற்ற அவர்கள் மேற்கொள்ளும் தியாகங்களும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நாவல் நாயகிகளை நினைவூட்டுபவை.

உலக இலக்கிய ஒப்பாய்வு (Comparative Literary Analysis)

‘கொம்மை’ நாவலை உலக இலக்கியத் தளத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, அது கிரேக்கத் துயர நாடகங்களோடும் (Greek Tragedies) நவீன மறுகுரல் இலக்கியங்களோடும் (Retelling Literature) மிக ஆழமானதொரு தத்துவார்த்த உரையாடலை நிகழ்த்துகிறது. உலகப் புகழ்பெற்ற கனடிய எழுத்தாளர் மார்கரெட் அட்வுட் தன் ‘தி பெனிலோபியாட்’ (The Penelopiad) நாவலில், ஹோமரின் ‘ஒடிசி’ காவியத்தைப் பெனிலோப் மற்றும் அவளது பெண் அடிமைகளின் கோணத்திலிருந்து ஒரு மாற்றுப் பிரதியாகக் கட்டமைத்திருப்பார். அதற்கு இணையாக, பூமணி மகாபாரதப் பெருங்காவியத்தை சத்யவதி, குந்தி, காந்தாரி, திரௌபதி என அதிகாரச் சூதாட்டத்தாலும் போரின் விதியாலும் நசுக்கப்பட்ட பெண்களின் துயரச் சாட்சியமாக மாற்றியமைக்கிறார்.

மேலும், குருக்ஷேத்திரப் போரின் பேரழிவை பூமணி சித்தரிக்கும் விதம், யூரிபிடிஸின் ‘தி டிரோஜன் வுமன்’ (The Trojan Women) என்ற புகழ்பெற்ற கிரேக்கத் துயர நாடகத்தை நினைவூட்டுகிறது. டிராய் போரின் வெற்றியை வீரர்களின் சாகசமாகப் கொண்டாடாமல், போருக்குப் பின் அனாதையாக்கப்பட்ட பெண்களின் கதறலாகவும், இழந்த கணவன்மார்கள் மற்றும் பிள்ளைகளுக்காக அவர்கள் சிந்தும் கண்ணீராகவும் யூரிபிடிஸ் காட்டியிருப்பார். 'கொம்மை'யில் காந்தாரியும் உத்தரையும் தங்களின் ஒட்டுமொத்தப் பரம்பரையையும் இழந்து போர்க்களத்தில் அலைவதைப் பூமணி விவரிக்கும்போது, அது போரின் போலி மாண்புகளைக் கலைத்து அதன் உலகளாவிய குரூரத்தை வாசகனின் முகத்தில் அறைகிறது.

அதே வேளையில், இந்த நாவலில் நிகழும் தொன்மக் கலைப்பு என்பது நிக்கோஸ் கசந்த்சாக்கீசின் ‘கிறிஸ்துவின் கடைசிப் பரீட்சை’ (The Last Temptation of Christ) நாவலின் அழகியலோடு ஒப்பிடத்தக்கது. கசந்த்சாக்கீஸ் எப்படி இயேசுவை ஒரு அதிசயப் புருஷனாகக் காட்டாமல், அகப் போராட்டங்களும் பலவீனங்களும் நிறைந்த சாதாரண மனிதனாகச் சித்தரித்தாரோ, அதைப்போலவே பூமணியும் கிருஷ்ணனையும் பீமனையும் கர்ணனையும் அவர்களின் தெய்வீகப் பட்டங்களிலிருந்தும் அற்புதங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறார். அவர்களை ரத்தமும் சதையும், வஞ்சமும் பாசமும் கொண்ட கரிசல் மண்ணின் எளிய மனிதர்களாக உலா வரச் செய்வதன் மூலம், காவியங்களின் மேட்டிமைத் தன்மையை உடைத்து, அதை விளிம்பு நிலை மனிதர்களுக்குரிய உலகத் தரத்திலான எளிய மக்களின் காவியமாக (Epic of the Common Man) பூமணி உயர்த்தியுள்ளார்.

நாட்டார் மொழியும் அழகியலும் (Folkloric Linguistics)

‘கொம்மை’ நாவலின் ஆகச்சிறந்த வலிமையே அதன் மொழிதான். வடமொழி ஆதிக்கமும், செம்மொழித் தன்மையும் கொண்ட ஒரு பெருங்காவியத்தை, பூமணி தன் அசல் நாட்டார் மொழிக்கு (Folk Language) மாற்றும்போது ஒரு புதிய அழகியல் பிறக்கிறது. பீமனும் கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் கரிசல் மண்ணின் எளிய உழைக்கும் மனிதர்களைப் போலப் பேசுவது சில வாசகர்களுக்கு ஆரம்பத்தில் ஒரு ‘பொருந்தாத்தன்மையை’ அல்லது அதிர்ச்சியைத் தரக்கூடும். ஆனால், இந்த மொழிதான் நாவலின் ஆகச்சிறந்த அழகியல் அரசியல்.

• பழமொழிகளும் வழக்காறுகளும்: கதாபாத்திரங்கள் தங்களின் உரையாடல்களில் இயல்பாகப் பயன்படுத்தும் கரிசல் மண் சார்ந்த பழமொழிகள், கதையின் தத்துவார்த்த ஆழத்தைக் கூட்டுகின்றன. "விளக்கு மாறாக இருந்தாலும் பல்லக்கில் தான் போக வேண்டும்" என்பது போன்ற எளிய மக்களின் உலகியல் உண்மைகளைக் கொண்டு, காவியப் பாத்திரங்களின் அதிகார வர்க்க மனநிலையை பூமணி அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரிக்கிறார்.
• சொலவடைகளின் கூர்மை: அரண்மனைச் சதிகளையும், போரின் அவலங்களையும் விவரிக்கும்போது பூமணி பயன்படுத்தும் சொலவடைகள், வாசகனுக்குப் பாத்திரங்களின் அக உலகை மிக நெருக்கமாகக் காட்டுகின்றன. ஒரு சாதாரணக் கிராமத்துத் தாய் தன் மகனைப் போருக்கு அனுப்ப அஞ்சுவதைப் போலவே குந்தியும் காந்தாரியும் பதறுகிறார்கள். அந்தப் பதற்றத்தை நாட்டார் மொழிக்கே உரிய அசல் தன்மையோடு பூமணி கையாண்டுள்ளார்.
• தெருக்கூத்து மற்றும் வாய்மொழி மரபின் தாக்கம்: நாவலின் பல பகுதிகள் தமிழகத்தின் பாரம்பரியக் கலைகளான தெருக்கூத்து மற்றும் வில்லுப்பாட்டு மரபின் தாளக்கட்டோடு நகர்கின்றன. காவியப் பாத்திரங்கள் பேசும் மொழி, பண்டிதர்களுக்குரிய மொழி அல்ல; அது வயல்காடுகளிலும், திண்ணைகளிலும் உழைக்கும் மக்கள் பேசும் அசல் பேச்சு மொழி.

மொழி நடையும் உலக இலக்கியத் தகுதியும்

ஒரு நாவலை உலக இலக்கியத் தரத்திற்கு உயர்த்துவது அதன் மொழியும், அந்த மொழி கடத்தும் தரிசனமும்தான். ‘கொம்மை’ நாவலில் பூமணி கையாண்டிருக்கும் மொழிநடை ஒரு தவம் போன்றது. வார்த்தைகளுக்கு இடையே உள்ள இடைவெளிகளில், கதையின் சோகம் மற்றும் வாழ்வின் உன்னதம் வாசகனால் உணரப்படுகிறது. எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் ‘கிழவனும் கடலும்’ (The Old Man and the Sea) நாவலில் உள்ள நேரடி, சுருக்கமான அலங்காரமற்ற மொழிநடைக்கு இணையானது பூமணியின் கொம்மை நாவல் நடை. பூமணி இந்த நாவலில் வாழ்வின் குரூரங்களை எழுதும்போதுகூட உணர்ச்சிவசப்படுவதில்லை. ஒரு சாட்சி மனிதனைப் போல விலகி நின்று, சம்பவங்களை அப்படியே வாசகனின் முன் வைக்கிறார். இந்த விலகல்தான் (Objectivity) பூமணியை உலகத் தகுதியுள்ள எழுத்தாளராகத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் நிலைநிறுத்துகிறது.

காலத்தை வெல்லும் படைப்பாளி

எழுத்தாளர் பூமணி அவர்கள் நம்மிடையே இன்று இல்லை என்றாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற ‘கொம்மை’ போன்ற இலக்கியக் கருவூலங்கள் தமிழ் மொழி உள்ளவரை வாழும். ‘கொம்மை’ என்பது வெறும் வறுமையின் பதிவோ அல்லது மகாபாரதத்தின் எளிய சுருக்கமோ அல்ல. அது தொன்மத்தின் மீது ஒரு நவீனக் கலைஞன் நிகழ்த்திய அசாத்தியமான மொழியியல் மற்றும் அழகியல் பரிசோதனை; மானுடத்தின் பிடிவாதமான வாழ்வூக்கத்தின் (Will to live) அடையாளம்.

மனிதகுலம் தன்னிடம் எஞ்சியிருக்கும் ஆகச்சிறந்த அற விழுமியங்களைச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு கலைப் பேழைதான் இந்த நாவல். மகாபாரதப் பெருவெளியில் இதுவரை கவனிக்கப்படாத விளிம்பு நிலை மனிதர்களின், பெண்களின் கண்ணீரைத் தன் கரிசல் மண்ணின் மொழியால் துடைக்க முயன்ற பூமணியின் இந்த உன்னதப் படைப்பு, உலக இலக்கியப் பரப்பில் தமிழின் அசல் அடையாளமாக என்றும் நிலைத்து நிற்கும். மானுடத்தின் பெருந்துயரையும் அறத்தையும் பேசிய அந்த மாபெரும் ஆளுமைக்கு நவீன தமிழ் இலக்கிய உலகம் என்றும் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

- இரா.ராஜா