உணவு என்பது மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவையாக மட்டுமே கருதப்பட்டால், அதன் சமூக மற்றும் அரசியல் வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மனித சமூகம் உருவான காலம் முதலே உணவு உற்பத்தி, பகிர்வு, நுகர்வு ஆகியவை அதிகார அமைப்புகளுடனும் அரசியல் கட்டமைப்புகளுடனும் இணைந்தே இயங்கியுள்ளன. நிலத்தின் மீது யாருக்கு உரிமை இருக்கிறது, உற்பத்தி செய்யும் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது, யாருக்கு உணவு கிடைக்கிறது, யாருக்கு மறுக்கப்படுகிறது, எந்த உணவு உயர்த்திப் பேசப்படுகிறது, எந்த உணவு தாழ்த்திப் பார்க்கப்படுகிறது என்பன அனைத்தும் சமூக அதிகாரத்தின் அரசியல் வெளிப்பாடுகளாகவே இருந்து வந்துள்ளன.மனித நாகரிகத்தின் ஆரம்ப காலங்களில் உணவு இயற்கையுடன் மனிதன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட உறவின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. மழை பெய்த நிலங்களில் அரிசி விளைந்தது; வறண்ட நிலங்களில் சிறுதானியங்கள் வளர்ந்தன; கடற்கரைகளில் மீன் வாழ்வின் மையமாக இருந்தது; மலைப்பகுதிகளில் வேட்டையும் காட்டு உணவுகளும் மக்களின் வாழ்வைத் தாங்கின. காலநிலை, நிலவியல், தொழில், இயற்கை வளம் ஆகியவை ஒவ்வொரு சமூகத்தின் உணவுப் பழக்கத்தையும் வடிவமைத்தன.

இந்தியத் துணைக்கண்டமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இமயமலைப் பகுதிகளிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரை, தார் பாலைவனத்திலிருந்து வடகிழக்கு மழைக்காடுகள் வரை எண்ணற்ற இயற்கைச் சூழல்கள் உருவாக்கிய உணவுப் பாரம்பரியங்கள் இந்த நிலத்தில் இணைந்து வாழ்ந்துள்ளன. அரிசி, கோதுமை, கம்பு, கேழ்வரகு, சோளம், பலவகை பயறுகள், மீன், இறைச்சி, பால், கிழங்குகள், காட்டு மூலிகைகள் என ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் உணவுக் கலாச்சாரம் பன்முகத்தன்மையின் அடிப்படையில் வளர்ந்துள்ளது. இந்த வேறுபாடுகள் முரண்பாடுகளாகக் கருதப்படவில்லை; மாறாக இயற்கையின் பல்வகைமையின் வெளிப்பாடாகவே இருந்தன.

ஆனால், மனித சமூகம் சிக்கலான அதிகார அமைப்புகளை உருவாக்கியபோது, உணவும் அந்த அதிகாரத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறத் தொடங்கியது. உலகின் பல பகுதிகளில் அரசுகள் தானியக் கிடங்குகளைக் கட்டுப்படுத்தி மக்களை ஆட்சி செய்தன. பேரரசுகள் உணவுப் பாதைகளைத் தங்கள் வசப்படுத்தின. காலனித்துவ சக்திகள் நிலத்தின் உரிமையை மட்டுமல்ல, உணவு உற்பத்தியின் உரிமையையும் கைப்பற்றின. வரலாற்றில் பல பஞ்சங்கள் மழை இல்லாததால் மட்டும் நிகழவில்லை; அரசியல் முடிவுகள், பொருளாதாரக் கொள்கைகள், அநியாயமான விநியோக முறைகள் ஆகியவற்றால் அவை பேரழிவாக மாறின. பசியை இயற்கை உருவாக்கியதைவிட அதிகாரம் தீவிரப்படுத்திய தருணங்களே அதிகம்.

அதிகாரம் என்பது ஆயுதங்களால் மட்டுமே நிலைநிறுத்தப்படுவதில்லை. மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்தும் திறனில்தான் அதன் உண்மையான வலிமை இருக்கிறது. அவன் எப்படி உடை அணிய வேண்டும், யாரைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும், எங்கு வாழ வேண்டும், எதை நம்ப வேண்டும் என்பதோடு, அவன் என்ன சாப்பிட வேண்டும் என்பதையும் தீர்மானிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில் அதிகாரம் மனிதனின் உடலுக்குள் நுழைகிறது. அதனால்தான் உணவைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது வயிற்றைக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; நினைவையும், அடையாளத்தையும், சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்துவதாகும்.

இந்தியாவில் இந்த அதிகாரம் சாதி அமைப்பின் வழியாக மிக நுட்பமாகச் செயல்பட்டது. சாதி என்பது தொழில்களின் பிரிவு மட்டுமல்ல; மனிதர்களின் உறவுகளை ஒழுங்குபடுத்திய சமூக இயந்திரமாகவும் இருந்தது. யார் யாருடன் அமர்ந்து உணவருந்தலாம், யாருடைய கைகளால் சமைக்கப்பட்ட உணவை ஏற்றுக்கொள்ளலாம், எந்த உணவு உயர்வின் அடையாளம், எந்த உணவு தாழ்வின் அடையாளம் என்பன போன்ற எண்ணங்கள் தலைமுறைகள் தோறும் சமூக ஒழுக்கமாக மாற்றப்பட்டன. இதனால் உணவு ஊட்டச்சத்தின் பொருளாக மட்டுமல்லாமல், சமூக இடைவெளியைப் பாதுகாக்கும் கருவியாகவும் செயல்பட்டது.

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், சாதி என்பது தொழில்களின் பிரிவு அல்ல; தொழிலாளர்களின் பிரிவு என்று குறிப்பிட்டபோது, அந்தப் பிரிவு மனித வாழ்க்கையின் எல்லா தளங்களையும் கட்டுப்படுத்தியதையும் விளக்கினார். ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்த முடியாத சமூகத்தில் சமத்துவம் உருவாக முடியாது என்பதே அவரது அடிப்படைப் புரிதல். அதனால்தான் கலப்புத் திருமணங்களோடு சேர்த்து, ஒன்றாக உணவருந்துவதும் சாதி அமைப்பின் சுவர்களை உடைக்கும் சமூகச் செயலாக அவர் கருதினார். ஒரு மனிதன் என்ன சாப்பிடுகிறான் என்பதைக் கொண்டு அவனது மனிதத்தன்மையை மதிப்பிடும் சமூகத்தில், சமத்துவம் வெறும் சட்டப் பிரிவாகவே இருக்கும்; வாழ்க்கையின் உண்மையாக மாறாது என்பதை அவரது எழுத்துகள் நினைவூட்டுகின்றன.

தமிழகத்தில் இந்தக் கருத்தை மிகவும் கூர்மையாக முன்வைத்தவர் தந்தை பெரியார். உணவிற்குத் 'தூய்மை', 'அசுத்தம்' என்ற அடையாளங்களை வழங்குவது பகுத்தறிவுக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; மனிதனை மனிதனிடமிருந்து பிரிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட பண்பாட்டு அரசியல் என்றும் அவர் வாதிட்டார். ஒருவரின் சிந்தனையைவிட அவர் சாப்பிடும் உணவைக் கொண்டு அவரை மதிப்பிடும் சமூகத்தில் அறிவு வளராது என்ற அவரது விமர்சனம், இன்றும் பொருத்தத்தை இழக்கவில்லை. உணவை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட உயர்வு-தாழ்வு எண்ணங்கள் சாதி அமைப்பின் பண்பாட்டு முகங்களாகவே செயல்படுகின்றன என்பதை அவர் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டினார்.

தமிழகத்தின் உணவுப் பாரம்பரியத்தைச் சங்க இலக்கியங்கள் வாசித்தாலே இந்த உண்மை தெளிவாகப் புரியும். குறிஞ்சி நில மக்களின் வேட்டை உணவுகள், முல்லை நிலத்தின் பால் சார்ந்த உணவுகள், மருத நிலத்தின் நெல் சார்ந்த உணவுகள், நெய்தல் நிலத்தின் மீன் உணவுகள், பாலை நிலத்தின் வறட்சிக்கேற்ப உருவான உணவுகள் என இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்த வாழ்க்கை முறைகளே தமிழரின் உணவுக் கலாச்சாரத்தை உருவாக்கின. அந்த இலக்கியங்களில் எங்கும் ஒரே மாதிரியான உணவுக் கலாச்சாரத்தைத் திணிக்கும் எண்ணம் காணப்படுவதில்லை. மாறாக, நிலம் மாறினால் உணவும் மாறும்; வாழ்க்கை மாறினால் உணவும் மாறும் என்ற இயற்கையான புரிதலே காணப்படுகிறது.

இந்த வரலாற்றை மறந்துவிட்டு, நம் சமூகத்திற்கு ஒரே மாதிரியான உணவுப் பண்பாட்டை உருவாக்க முயல்வது அதன் வரலாற்றையே மறுப்பதாகும். இயற்கையின் பன்முகத்தன்மையாக இருந்த இந்த உணவு வேறுபாடுகள், காலப்போக்கில் சாதி அமைப்பினூடாக உயர்வு-தாழ்வு படிநிலைகளாக மாற்றப்பட்டு, பின்னர் காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் புதிய பொருளாதார வடிவங்களை எடுத்தன.

காலனித்துவ ஆட்சி இந்தியாவின் உணவுக் கலாச்சாரத்தை மட்டுமல்ல, உணவு உற்பத்தி மற்றும் விநியோகத்தின் அரசியலையும் ஆழமாக மாற்றியது. இந்தியாவில் நிகழ்ந்த பல பெரும் பஞ்சங்கள் இயற்கைச் சீற்றங்களால் மட்டும் உருவானவை அல்ல என்பதை வரலாற்று ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மழை பொய்த்த ஆண்டுகள் இருந்தன; ஆனால் அந்த இயற்கை நெருக்கடியைப் பேரழிவாக மாற்றியது காலனித்துவ நிர்வாகத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளே. நிலவரி வசூல், பணப்பயிர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட முன்னுரிமை, தானிய ஏற்றுமதி, சந்தையை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட விநியோக முறை ஆகியவை கோடிக்கணக்கான மக்களைப் பசியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளின. உணவு இருந்தும் அதை வாங்கும் பொருளாதார வலிமை இல்லாததால் மக்கள் உயிரிழந்தனர். பசியை உருவாக்குவது இயற்கை மட்டுமல்ல; அதிகாரமும் பொருளாதாரமும்கூட என்பதை இந்திய வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.

இந்த வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகிறது. உணவு அதிகாரம் என்பது வெறும் கலாச்சார ஆதிக்கம் மட்டுமல்ல; பொருளாதார ஆதிக்கமும் ஆகும். நிலத்தை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், விதைகளை யார் உற்பத்தி செய்கிறார்கள், சந்தையை யார் நிர்ணயிக்கிறார்கள், விலையை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்பவை அனைத்தும் இறுதியில் மனிதன் என்ன உண்கிறான் என்பதையும் தீர்மானிக்கின்றன. அதனால் உணவைப் பற்றிய அரசியல் என்பது சமையலறையில் தொடங்குவதில்லை; வயலிலேயே தொடங்குகிறது.

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு இந்த அதிகாரம் புதிய வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. இன்று உணவின் மீது அரசுகள் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளன. விதைகள் காப்புரிமைக்குள் கொண்டுவரப்படுகின்றன. பாரம்பரிய விதைகள் மெதுவாக மறைந்து, சந்தை சார்ந்த கலப்பின விதைகள் விவசாயத்தை ஆக்கிரமிக்கின்றன. பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள், துரித உணவுகள், உலகளாவிய உணவுச் சங்கிலிகள் உள்ளூர் உணவுப் பழக்கங்களை மாற்றுகின்றன. ஒருகாலத்தில் கிராமங்களில் விளைந்த சிறுதானியங்கள் ஏழைகளின் உணவாகக் கருதப்பட்டன; இன்று அவை உடல்நல உணவுகளாக உயர்ந்த விலையில் நகரங்களில் விற்கப்படுகின்றன. சந்தை, ஒருகாலத்தில் மதிப்பற்றதாகக் கருதிய உணவையே பின்னர் மதிப்புமிக்க பொருளாக மாற்றும் திறன் கொண்டது. இதுவும் உணவு அதிகாரத்தின் இன்னொரு வடிவமே.

உணவு அதிகாரம் அரசின் கைகளிலிருந்து சந்தையின் கைகளுக்குச் சென்றுவிட்டது என்று கூறிவிட முடியாது. மாறாக, அரசு, சந்தை, சமூக மரபுகள் ஆகிய மூன்றும் பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகின்றன. இந்த மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு மனிதனின் உணவுத் தேர்வைப் பாதிக்கக்கூடியவை. ஒருபுறம் சந்தை அவனுக்கு என்ன கிடைக்க வேண்டும் என்பதை நிர்ணயிக்கிறது; இன்னொரு புறம் சமூக மரபுகள் அவன் என்ன உண்ண வேண்டும் என்பதைச் சொல்கின்றன; மூன்றாவது புறம் அரசியல் அவனுடைய உணவுத் தேர்வையே ஒரு அடையாள அரசியலாக மாற்றுகிறது.

இந்தியாவில் கடந்த சில தசாப்தங்களில் அதிகமாக விவாதிக்கப்பட்ட உணவுக் கேள்விகளில் மாட்டிறைச்சி அரசியல் முக்கியமான ஒன்றாகும். இந்தியா முழுவதும் ஒரே மாதிரியான உணவுப் பண்பாடு இருந்ததில்லை. பல மாநிலங்களில் மாட்டிறைச்சி அன்றாட உணவின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வந்துள்ளது; பல சமூகங்கள் மதம், பண்பாடு அல்லது தனிப்பட்ட விருப்பத்தின் காரணமாக அதைத் தவிர்த்து வாழ்ந்து வருகின்றன. இந்தப் பன்முகத்தன்மையே இந்தியாவின் சமூக உண்மை. ஆனால், இந்த வேறுபாடுகள் சில காலகட்டங்களில் அரசியல் விவாதங்களின் மையமாக மாற்றப்பட்டன. மாட்டிறைச்சி குறித்த விவாதம் உணவுப் பழக்கத்தைப் பற்றிய விவாதமாக மட்டுமல்லாமல், மதம், அடையாளம், தேசப்பற்று, சட்டம், வாழ்வாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் தொட்ட விவாதமாக மாறியது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் வழிகாட்டும் நெறிமுறைகளில் (Directive Principles of State Policy) இடம்பெற்றுள்ள Article 48, வேளாண்மையையும் கால்நடை வளங்களையும் மேம்படுத்தும் நோக்கில் மாநிலங்கள் பசுக்கள் மற்றும் பால் தரும் கால்நடைகளைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. வழிகாட்டும் நெறிமுறைகள் நீதிமன்றத்தில் நேரடியாக அமல்படுத்த முடியாதவை (non-justiciable) என்றாலும், பல மாநிலங்கள் இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு தங்களது சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப வெவ்வேறு சட்டங்களை இயற்றியுள்ளன. அதனால் இந்தியாவில் மாட்டுக் கொலை தொடர்பாக ஒரே மாதிரியான சட்டம் இல்லை. ஆனால், இந்தச் சட்டங்களைச் சுற்றிய அரசியல், உணவுரிமை, வாழ்வாதாரம், விவசாயப் பொருளாதாரம், தோல் தொழில், மத உணர்வு, தனிநபர் சுதந்திரம் ஆகிய பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.

இந்த விவாதங்களின் மிகுந்த கவலைக்குரிய அம்சம், சில இடங்களில் மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததாகவோ, எடுத்துச் சென்றதாகவோ, உண்டதாகவோ கூறி மனிதர்கள் கும்பல் வன்முறைக்கு ஆளான சம்பவங்களாகும். இத்தகைய நிகழ்வுகள் எந்த ஜனநாயகச் சமூகத்திற்கும் எச்சரிக்கை மணி. ஏனெனில் சட்டம் விசாரிப்பதற்கு முன்பே கூட்டமே தீர்ப்பு வழங்கும் நிலை உருவானால், அது சட்டத்தின் ஆட்சியைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. அப்போது உணவு ஒரு காரணம் மட்டுமே; உண்மையில் சோதிக்கப்படுவது ஒரு குடிமகனின் சம உரிமையும், உயிர் பாதுகாப்பும், சட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையும்தான்.

ஒரு மனிதனின் உணவுத் தேர்வை அவனுடைய தேசப்பற்று, ஒழுக்கம் அல்லது மனிதத்தன்மையுடன் இணைத்து மதிப்பிடத் தொடங்கும் தருணத்தில், ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனை குலையத் தொடங்குகிறது. கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்; உணவுப் பழக்கங்களில் வேறுபாடுகள் இருப்பது இயல்பானது. ஆனால், அந்த வேறுபாடுகளை வன்முறைக்கும் விலக்கலுக்கும் காரணமாக மாற்றுவது ஒரு ஜனநாயகச் சமூகத்தின் தோல்வியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

உணவு என்பது ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட விருப்பம் மட்டுமல்ல; அதே நேரத்தில் அது சமூகத்தின் பொதுவான பொறுப்பும்கூட. ஒருவரின் உணவுத் தேர்வை மற்றொருவர் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கும் இடத்தில், சுதந்திரம் சுருங்கத் தொடங்குகிறது. அந்தக் கட்டுப்பாடு சட்டத்தின் பெயரிலோ, மதத்தின் பெயரிலோ, சாதியின் பெயரிலோ, பண்பாட்டின் பெயரிலோ, சந்தையின் பெயரிலோ வந்தாலும் அதன் விளைவு ஒன்றுதான், மனிதனின் சுயாட்சியின் மீதான தலையீடு. ஒரு ஜனநாயகச் சமூகத்தின் உயர்வு, மக்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான உணவை உண்ணுவதில் இல்லை; மாறாக, ஒவ்வொருவரும் தமது உணவுத் தேர்வுடன் அச்சமின்றி, அவமானமின்றி, கண்ணியத்துடன் வாழ முடிவதில்தான் இருக்கிறது.

- கோபி சேகுவேரா