மூளை, மனம், படைப்பு, AI — ஒரு தேடல்

நான் அவ்வப்போது கவிதை எழுதுகிறேன். ஆனால் என்னைச் சுற்றியுள்ள சில நண்பர்கள் தொடர்ந்து கவிதை எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆண்டுக்கு ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிடும் நண்பரும் இருக்கிறார். இன்னொருவர் தனது நினைவுகளையும் ஏக்கங்களையும் புனைவுகளாக மாற்றுகிறார். வேறொருவர் கவிதையை எதிர்ப்பின் கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறார்.

ஒரு சிறிய நகரத்தில் ஐயாயிரம் பேர் வசிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவர்களில் தொடர்ந்து கவிதை எழுதுபவர்கள் ஐந்து அல்லது பத்து பேர்தான் இருக்கக்கூடும். காதல் வயப்பட்ட இளைஞர்களைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் இந்த எண்ணிக்கை இன்னும் குறையலாம்.

சிலர் மட்டும் ஏன் கவிதை எழுதுகிறார்கள்?கவிதை எழுதுவது பிறவித் திறமையா? மற்றவர்களைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்வதா? தொடர்ந்து எழுதுவதால் உருவாகும் பழக்கமா? அல்லது இவை அனைத்துக்கும் பின்னால் மனிதனின் மூளையும் மனமும் உடலும் ஏதோ ஒரு வகையில் பங்கு வகிக்கின்றனவா?

மழை பெய்யும்போது ஒருவர், “வீட்டுக்குப் போய்விட வேண்டும்” என்று நினைக்கிறார். இன்னொருவர் அதே மழைக்குள் ஒரு கவிதையைப் பார்க்கிறார். இந்த இருவருக்கும் இடையே என்ன வேறுபாடு? இன்று இதே இடத்தில் இன்னொரு கேள்வியும் வந்து நிற்கிறது.

மனிதன் கவிதை எழுதுகிறான். இப்போது செயற்கை நுண்ணறிவும் (Artificial Intelligence – AI) கவிதை எழுதுகிறது. இரண்டுக்கும் என்ன வேறுபாடு?

கவிஞன் பிறக்கிறானா? உருவாக்கப்படுகிறானா?

“கவிஞன் பிறக்கிறான்” என்பது முழுமையான உண்மை அல்ல. “கவிஞன் உருவாக்கப்படுகிறான்” என்பதும் முழுமையான உண்மை அல்ல. ஒருவரிடம் மொழியின் மீது இயல்பான ஈர்ப்பு இருக்கலாம். காட்சிகளை நுணுக்கமாகக் கவனிக்கும் பழக்கம் இருக்கலாம். உணர்வுகளை மற்றவர்களைவிட ஆழமாக அனுபவிக்கும் தன்மை இருக்கலாம். ஆனால் அதோடு முடிந்து விடுவதில்லை.

வாசிப்பு, குடும்பச் சூழல், மொழிச் செல்வாக்கு, வாழ்க்கை அனுபவங்கள், நினைவுகள், தனிமை, சமூகச் சூழல், தொடர்ந்து எழுதும் பயிற்சி — இவையும் ஒருவரின் படைப்புத் திறனை வடிவமைக்கின்றன. அதனால் கவிதையை,

பிறவி + சூழல் + அனுபவம் + பயிற்சி

என்ற நான்கு கூறுகளின் சந்திப்பாகப் பார்க்கலாம்.

ஒரு குடை, ஒரு மழை, ஒரு கவிதை

ஒருமுறை மழையைப் பார்த்தபோது தோன்றிய நான்கு வரிகள்:

பக்கத்து வீட்டுச் சின்னப் பெண்

மழையோடும் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்

என் குடையை சற்று விலக்கினேன்

சட்டை நனைந்து விட்டது.

மழையைப் பார்த்தವರು பலர். குடையைப் பிடித்தவர்கள் பலர். ஆனால் அந்தக் காட்சிக்குள் ஒரு உறவைப் பார்த்து, அதை நான்கு வரிகளாக மாற்றியது ஒரு குறிப்பிட்ட மனநிலை. இங்கே கவிதை என்பது மழையைப் பார்ப்பதில் இல்லை. மழைக்குள் எதைப் பார்க்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதே அனுபவம் எனது பழைய கவிதையிலும் இருக்கிறது:

தூறல் கோடுகளின் ஆரம்பங்களைத் தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்பட்ட நாட்கள்...

ஓட்டுக் கசிவுகளில் விழும் மழை நீருக்கு ஆள்காட்டி விரலால் பாதை காட்டிய நாட்கள்...

இது வெறும் மழையின் பதிவு அல்ல. குழந்தைப் பருவ அனுபவம், நினைவு, கற்பனை ஆகியவை பின்னர் மொழியாக மாறியிருக்கின்றன. கவிஞனின் பார்வை என்பது பொருளை மட்டும் பார்ப்பது அல்ல; பொருளுக்குள் இன்னொரு பொருளைப் பார்ப்பது.

கவிஞனின் மூளைக்குள் என்ன நடக்கிறது?

படைப்பாற்றலுக்கென்று மூளையில் ஒரு தனி “கவிதைப் பகுதி” இருப்பதில்லை. நவீன மூளை ஆய்வுகள், படைப்புச் சிந்தனையில் பல மூளை வலைப்பின்னல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து செயல்படுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

அவற்றில் முக்கியமானவை:

இயல்புநிலைச் சிந்தனை வலைப்பின்னல் (Default Network), செயல்கட்டுப்பாட்டு வலைப்பின்னல் (Executive Control Network), முக்கியத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வலைப்பின்னல் (Salience Network).

நினைவுகள், கற்பனை, புதிய தொடர்புகளை உருவாக்குதல் போன்ற செயல்களில் இயல்புநிலைச் சிந்தனை வலைப்பின்னல் பங்குபெறுகிறது. உருவான எண்ணத்தை மதிப்பீடு செய்து திருத்துவதில் செயல்கட்டுப்பாட்டு வலைப்பின்னல் உதவுகிறது. எதைக் கவனிக்க வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் முக்கியத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வலைப்பின்னல் பங்கு வகிக்கிறது.

அதாவது, ஒரு கவிதை திடீரெனத் தோன்றினாலும் அதன் பின்னால் நடைபெறும் மூளைச் செயல்பாடு அவ்வளவு எளிமையானதல்ல.

உணர்வுகளை நுணுக்கமாகப் பிரித்துப் பார்ப்பது

உணர்வுகளை நுணுக்கமாக வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் (Emotional Granularity) என்பதும் கவிதையுடன் தொடர்புடைய ஒரு சுவாரசியமான கருத்து. “எனக்கு சோகம்” என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, அது ஏக்கமா, தனிமையா, இழப்பா, ஏமாற்றமா, தவிப்பா, எதிர்பார்ப்பா என்று ஒருவர் தனது உணர்வை நுணுக்கமாகப் பிரித்துப் பார்க்க முடியும். இத்தகைய உணர்வு நுணுக்கம் கவிதைக்கு வளம் சேர்க்கக்கூடும்.

ஆனால் இதை “உணர்வு நுணுக்கம் உள்ளவர்கள் அனைவரும் கவிஞர்கள்” என்ற நேரடி அறிவியல் முடிவாகக் கொள்ள முடியாது. கவிதை உருவாவதற்குப் பல காரணிகள் ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன.

கவிஞனுக்கு தனிமை ஏன் தேவைப்படுகிறது?

தனிமை என்பது எல்லா கவிஞர்களுக்கும் கட்டாயம் தேவையானது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் தனிமையான நேரங்களில் மனம் வெளியிலிருந்து வரும் தகவல்களைக் குறைத்து, உள்ளே இருக்கும் நினைவுகள், காட்சிகள், அனுபவங்களுடன் தொடர்புகொள்ளும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கலாம்.

ஒரு பேருந்து நிலையத்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் நிற்கிறார்கள். ஒருவருக்குப் பேருந்து மட்டும் தெரிகிறது. இன்னொருவருக்கு மனிதர்கள் தெரிகிறார்கள். கவிஞனுக்கோ, அந்த மனிதர்களுக்குள் ஒரு கதை தெரிகிறது.

கவிஞன் அதிகமாகப் பார்க்கிறான் என்பதல்ல; மற்றவர்கள் கடந்து செல்லும் இடத்தில் சிறிது நேரம் நின்று பார்க்கிறான்.

கவிதையும் “ஆழ்ந்த ஈடுபாடும்”

ஒரு படைப்பில் முழுமையாக மூழ்கிப்போகும் நிலையை உளவியலில் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டு நிலை (Flow State) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது நேரம் போவது தெரியாமல் இருப்பது, சுற்றுப்புறத்தை மறந்து படைப்பில் கவனம் செலுத்துவது போன்ற அனுபவங்கள் சில படைப்பாளிகளுக்கு ஏற்படலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு கவிதையும் இந்த நிலையில்தான் உருவாக வேண்டும் என்பதில்லை.

டோபமினுக்கும் படைப்பாற்றலுக்கும் என்ன தொடர்பு?

மூளையில் செயல்படும் ஒரு முக்கிய வேதிப்பொருள் டோபமின் (Dopamine). ஊக்கம், வெகுமதி உணர்வு, கவனம் போன்ற பல செயல்களில் அது பங்கு வகிக்கிறது. சில ஆய்வுகள் டோபமின் அமைப்புக்கும் படைப்பாற்றலுக்கும் இடையிலான தொடர்பை ஆராய்ந்துள்ளன. 2010-ஆம் ஆண்டு வெளியான ஓர் ஆய்வில், மூளையின் தாலமஸ் பகுதியில் உள்ள டோபமின் D2 ஏற்பிகளின் அடர்த்திக்கும், சில வகையான படைப்புச் சிந்தனை அளவீடுகளுக்கும் இடையே தொடர்பு இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. ஆனால் இதை “டோபமின் அதிகமாக இருந்தால் அதிகக் கவிதை எழுதலாம்” என்று எளிமைப்படுத்திவிட முடியாது. மூளையும் படைப்பாற்றலும் அதைவிடச் சிக்கலானவை.

கவிதையை எழுதும் மூளையைப் படம் பிடிக்க முடியுமா?

காந்த அதிர்வு மூளைப் படமெடுப்பு (fMRI – Functional Magnetic Resonance Imaging) போன்ற தொழில்நுட்பங்கள், ஒருவர் ஒரு பணியைச் செய்யும்போது மூளையின் எந்தப் பகுதிகளில் செயல்பாட்டில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய உதவுகின்றன.

கவிதையை வாசிப்பது குறித்த ஆய்வுகளிலும், கவிதை எழுதும் செயல்முறை குறித்த ஆய்வுகளிலும், உணர்வு, நினைவு, கற்பனை, மொழி, கவனம் போன்ற பல செயல்களுடன் தொடர்புடைய பகுதிகள் மற்றும் வலைப்பின்னல்கள் செயல்படுவது கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

பயிற்சி பெற்ற படைப்பாளிகளுக்கும் ஆரம்ப நிலையில் இருப்பவர்களுக்கும் இடையிலான மூளைச் செயல்பாட்டிலும் சில வேறுபாடுகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்: கவிதைக்கு மூளையில் ஒரு தனி அறை இல்லை. பல அறைகள் ஒன்றோடு ஒன்று பேசுகின்றன.

“வலது மூளை கவிஞர்களுக்கானது” என்பது உண்மையா?

“இடது மூளை தர்க்கத்திற்கும், வலது மூளை படைப்பாற்றலுக்கும்” என்று பொதுவாகச் சொல்லப்படுவது அறிவியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்து. மொழி, கற்பனை, உணர்வு, நினைவு, திட்டமிடல் போன்ற செயல்களில் மூளையின் பல பகுதிகளும் வலைப்பின்னல்களும் இணைந்து செயல்படுகின்றன.

எனவே கவிஞனின் மூளை என்று தனியாக ஒரு வகை மூளை இல்லை. ஒரே மாதிரியான கவிஞர்கள் இல்லை. எல்லாக் கவிஞர்களும் ஒரே காரணத்திற்காக எழுதுவதில்லை.

ஒருவருக்கு இயற்கை கவிதையாகிறது.

இன்னொருவருக்கு காதலும் பிரிவும்.

ஒருவருக்கு குழந்தைப் பருவ நினைவுகள்.

இன்னொருவருக்கு சமூக அநீதிகள்.

வேறொருவருக்கு அரசியல் எதிர்ப்பு.

இன்னொருவருக்கு அன்றாட வாழ்க்கையின் மிகச் சிறிய காட்சி.

ஒரு கவிதையை எழுதுவதற்கான உந்துதல் மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கலாம்.

அதனால் ஒரு கவிஞனின் எழுத்தை வைத்து அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவுகளை அவசரமாகச் சொல்ல முடியாது. ஒரு கவிதையில் காணப்படும் ஏக்கம், தனிமை அல்லது கோபம், எழுத்தாளரின் சொந்த அனுபவமாக இருக்கலாம்; அதேபோல் கற்பனையாகவும் இருக்கலாம்.

கவிதையை வாசித்து உணர்வது வேறு; கவிஞனைப் பற்றி முடிவு செய்வது வேறு.

அனுபவம் எப்படி கவிதையாகிறது?

ஒரு மழைக்காட்சியைப் பார்க்கிறோம். அது நினைவாகிறது.

நினைவு ஏதோ ஒரு பழைய அனுபவத்துடன் இணைகிறது.

அந்த அனுபவத்துடன் ஒரு உணர்வு சேர்கிறது. கற்பனை அதை மாற்றுகிறது. பின்னர் மொழி அதை ஒரு வடிவமாக்குகிறது.

அதுதான் கவிதையாக வெளிவருகிறது.

இதில் வாசிப்பு, மொழிப் பயிற்சி, தொடர்ந்து எழுதுதல் ஆகியவையும் சேரும்போது அந்த வெளிப்பாடு மேலும் செறிவடைகிறது.

அனுபவம் மட்டும் கவிதை அல்ல; அனுபவத்தை வேறொரு வடிவமாக மாற்றும் திறன்தான் கவிதையின் முக்கியமான பகுதி.

இங்கே AI வருகிறது

மனிதன் கவிதை எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து அவன் தனது அனுபவங்களிலிருந்தே எழுதுகிறான்.

மழையில் நனைந்திருக்கிறான்.

காதலித்திருக்கிறான்.

பிரிந்திருக்கிறான்.

இழந்திருக்கிறான்.

காத்திருக்கிறான்.

கோபப்பட்டிருக்கிறான்.

குழந்தையாக இருந்திருக்கிறான்.

வயதாகியிருக்கிறான்.

இந்த உடல் மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்து உருவான நினைவுகள் மொழியாக மாறுகின்றன.

AI-க்கு இந்த வகையான தனிப்பட்ட வாழ்க்கை அனுபவம் இல்லை.

ஆனால் அது மனிதர்கள் உருவாக்கிய ஏராளமான மொழித் தரவுகளிலிருந்து சொற்கள், வாக்கிய அமைப்புகள், உருவகங்கள், கவிதை வடிவங்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்புகளைக் கற்றுக்கொள்கிறது. அதனால் அது கவிதையைப் போலத் தோன்றும் புதிய வரிகளை உருவாக்க முடிகிறது.

இங்கேதான் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு. மனிதன் வாழ்ந்த அனுபவத்தை மொழியாக்குகிறான். AI மொழியில் கற்றுக்கொண்ட வடிவங்களிலிருந்து புதிய மொழியை உருவாக்குகிறது. அதனால் AI எழுதிய கவிதை அழகாக இருக்கலாம். சில சமயம் மனிதன் எழுதிய கவிதையைவிடச் செறிவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கவிதையின் பின்னால் AI-யின் சொந்த மழை நினைவு இல்லை.

குழந்தைப் பருவம் இல்லை. பிரிவின் வலி இல்லை. பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்த ஒரு மாலை இல்லை. அது மனித மொழியின் மிகப் பெரிய களஞ்சியத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று.

அப்படியானால் AI-க்கு கவிதையைப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா?

“புரிந்துகொள்வது” என்ற சொல்லுக்கே இங்கே இரண்டு அர்த்தங்கள் உள்ளன. ஒரு கவிதையின் சொற்களைப் புரிந்துகொள்ளலாம். உருவகத்தை விளக்கலாம். அதன் இலக்கிய உத்திகளை அடையாளம் காணலாம். அதே உணர்வைத் தூண்டும் புதிய கவிதையையும் எழுதலாம். ஆனால் அந்த உணர்வை உடலோடு அனுபவிப்பது வேறு விஷயம். ஒரு மனிதன் “மழை” என்று எழுதும்போது, அவனுக்கு மழையில் நனைந்த உடல் நினைவிருக்கலாம்.

AI “மழை” என்று எழுதும்போது, அது மழை பற்றிய மனிதர்களின் மொழிப் பயன்பாடுகளிலிருந்து கற்ற வடிவங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. இதுதான் மனிதக் கவிதைக்கும் AI உருவாக்கும் கவிதைக்கும் இடையிலான சுவாரசியமான இடைவெளி.

பிறவியிலேயே ஏதாவது இருக்கிறதா?

சில குழந்தைகள் சிறுவயதிலேயே பாடத் தொடங்குகிறார்கள்; சிலர் இசை, ஓவியம், மொழி அல்லது கவிதையில் மற்றவர்களைவிட முன்கூட்டியே திறமையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பாரதியாரின் சிறுவயது கவித்திறனும் இதற்கான ஒரு சுவாரசியமான வரலாற்று உதாரணம். இதனால், கவிதைக்கான திறனில் பிறவியிலேயே கிடைக்கும் உயிரியல் வேறுபாடுகளுக்கு ஏதாவது பங்கு இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. மரபியல், மூளை வளர்ச்சி, நரம்பியல் அமைப்பு, உணர்வுகள், ஹார்மோன்கள், வளர்ந்த சூழல், அனுபவம், பயிற்சி ஆகிய அனைத்தும் ஒருவருடைய படைப்புத் திறனை வெவ்வேறு அளவில் பாதிக்கக்கூடும். எனவே கவிஞன் முழுமையாகப் பிறக்கிறான் என்றும், முழுமையாக உருவாக்கப்படுகிறான் என்றும் சொல்ல முடியாது. பிறவியில் கிடைக்கும் சில முனைப்புகள் இருக்கலாம்; அவற்றை வாழ்க்கையும் பயிற்சியும் வடிவமைக்கலாம். இதன் முழுமையான ரகசியம் இன்னும் அறிவியலால் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

மீண்டும் அந்தக் கேள்விக்கே வருவோம்

சிலர் மட்டும் ஏன் கவிதை எழுதுகிறார்கள்?

இதற்கு ஒரே பதில் இல்லை. ஒருவரிடம் இயல்பான உணர்வு நுணுக்கம் இருக்கலாம். மற்றொருவர் அதிகமாக வாசித்திருக்கலாம். வேறொருவர் வாழ்க்கையை நுணுக்கமாகக் கவனித்திருக்கலாம்.

ஒருவருடைய அனுபவங்கள் அவரை மொழியை நோக்கித் தள்ளியிருக்கலாம்.

இன்னொருவர் தொடர்ந்து எழுதி தனது மொழியைப் பயிற்சி செய்திருக்கலாம். இவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கலாம்.

அதனால் “கவிஞன் பிறக்கிறான்” என்பதும் முழுமையான பதில் அல்ல. “கவிஞன் உருவாக்கப்படுகிறான்” என்பதும் முழுமையான பதில் அல்ல.

கவிஞன் உருவாகிறான். பிறவித் தன்மை, சூழல், அனுபவம், வாசிப்பு, கவனிப்பு, பயிற்சி — இவை ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து அவனை உருவாக்குகின்றன.

முடிவாக...

கவிதை என்பது அழகான சொற்களை வரிசைப்படுத்துவது மட்டும் அல்ல. அது பார்க்கும் ஒரு விதம்.

மற்றவர்கள் பார்த்த மழையில் வேறொன்றைப் பார்ப்பது. மற்றவர்கள் கடந்து சென்ற காட்சியை நினைவில் வைத்துக் கொள்வது. ஒரு உணர்வை அதன் நுண்ணிய வேறுபாடுகளோடு உணர்வது. அந்த அனுபவத்தையும் நினைவையும் கற்பனையையும் மொழியாக மாற்றுவது. அதற்காகவே கவிதை எழுதுபவர்கள் குறைவாக இருக்கலாம்.

ஆனால் கவிதையைப் பார்க்கும் கண்களை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாதா?

முடியும்.

வாசிப்பதன் மூலம். கவனிப்பதன் மூலம். அனுபவங்களை உள்வாங்குவதன் மூலம். தொடர்ந்து எழுதுவதன் மூலம்.

கவிதை திட்டமிட்டு வராது.

ஆனால் திட்டமிட்டுப் பார்க்கும் பழக்கம் இருந்தால், கவிதை வருவதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கலாம்.

ஒரே மழையைப் பார்த்த நூறு பேரில் ஒருவருக்குத்தான் “குடை” கவிதையாகிறது. மற்ற தொண்ணூற்றொன்பது பேரும் மழையைப் பார்த்தார்கள்.

ஒருவன் மட்டும் அதற்குள் ஒரு மனிதனைப் பார்த்தான்.

- அ.தமிழ்ச்செல்வன்