அத்தியாயம் 1:
1966-ஆம் ஆண்டு. தமிழகத்தில் அரசியல் மாற்றத்தின் பெரும் காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. சென்னை கோட்டையை நோக்கி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் எழுச்சி அலை, கிராமப்புறத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது. அதேவேளையில், பண்ணை அடிமைத்தனத்திற்கு எதிராக மார்க்ஸிய தத்துவத்தின் வழிகாட்டுதலில், கீழ்க்குறிச்சியின் திண்ணைகளில் வேலனும் அவனது தோழர்களும் ஒரு புதிய விடியலுக்காகக் களமிறங்கியிருந்தனர்.
வேலனின் கைகளில் இருந்த நில வரைபடங்கள், வெறும் காகிதங்கள் அல்ல; அவை பண்ணையாரின் ஆதிக்கத்தை உடைக்கும் ஆயுதங்கள். "நிலம் உழுபவனுக்கே" என்ற கம்யூனிச முழக்கத்தை முன்னெடுத்தாலும், அவன் ஊர் மக்களின் உணர்வுகளை நன்கு அறிந்திருந்தான். அந்த ஊர் மக்கள் திராவிட அரசியலின் பேச்சுகளில் ஈர்க்கப்பட்டு, 'சுயமரியாதை' என்ற உணர்வில் தங்களுக்குத் தாங்களே விழித்துக் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்த காலம் அது. பண்ணையாரின் சொல்லே வேதமென வாழ்ந்தவர்கள், மெல்ல மெல்ல "நாமும் மனுஷங்கதானே?" என்ற திராவிடச் சிந்தனையின் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர்.
அதிகாலையில் முத்துப்பேட்டைக்குச் சென்று பத்திரிகைகளை வாங்கிவிட்டு, தளர்ந்த நடையுடன் செவிடன் தனது சைக்கிளில் வந்தான். வேலன் அவனிடம் முரசொலி பத்திரிகையை வாங்கினான். செவிடன் ஏளனமான, அதே சமயம் வெகுளித்தனமான சிரிப்போடு, "உன்னைத் தவிர இந்த ஊர்ல வேற யாரும் பேப்பர் வாங்கல வேலன், எல்லாரும் வயித்தை நிரப்பத்தான் பாக்குறாங்க, உலகத்தை அறிஞ்சுக்க ஆசைப்படல!" என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
அன்று மாலை, பத்திரிகை விநியோகத்தை முடித்துவிட்டு வந்த செவிடனை வேலன் கஞ்சி குடிக்க அழைத்தான். திண்ணையில் அமர்ந்து, தனது மூட்டையில் இருந்த வெங்காயத்தை நறுக்கி, கஞ்சியோடு சேர்த்துப் பருகியபடி செவிடன் பேசத் தொடங்கினான். அவனது பேச்சில் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் மீதான கசப்பும், சாதியக் கட்டுமானங்களால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எதார்த்தமும் தெறித்தன. "வேலன்... நீ கம்யூனிசம்னு பேசுற, ஆனா ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் அந்தத் திண்ணைப் பேச்சைக் கேட்டுப் பக்கம் மாறிக்கிட்டு இருக்காங்க. 'நாமும் ராஜாக்கள்'னு ஒரு பேச்சு கிளம்பியிருக்கு, ஆனா நிஜத்துல நாம யாரோட அடிமைனு யாருக்கும் தெரியல!" என்று கேட்டுவிட்டு வெங்காயத்தைக் கடித்தான்.
அவன் தொடர்ந்தான், "இந்த நிலம் யாருடையது? ஏர் பிடிக்கிறவனுக்கா? இல்ல ஏட்டுல பேர் இருக்கிறவனுக்கா? பண்ணையாரை எதிர்த்தாலும், ஊர்ல ஜாதிப் பேச்சும் அரசியல் பேச்சும் கலந்து குழப்பமா இருக்கு, இது நமக்கு விடியல கொடுக்குமான்னு தெரியல."
செவிடனின் அந்த எதார்த்தமான கேள்வி வேலனை உலுக்கியது. ஒருபுறம் வர்க்கப் போராட்டம், மறுபுறம் வீறுகொண்டு எழும் திராவிட அரசியல் எழுச்சி. இந்த இரண்டிற்கும் இடையே, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான விடுதலையை எப்படி முன்னெடுப்பது? வேலன் அமைதியாக நில வரைபடத்தைப் பார்த்தான். நிலப்பிரபுத்துவத்தை வீழ்த்த, வர்க்க உணர்வும் சுயமரியாதை உணர்வும் இணைய வேண்டியதன் அவசியத்தை அவன் அன்று தெளிவாக உணர்ந்தான்.
அத்தியாயம் 2:
அளவீடுகள் சரியாக நடந்தன. கீழ்க்குறிச்சிக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டன. பல தலைமுறைகளாக முன்னடியான்கோவில் இரு ஊர்களுக்கும் பொதுவானது. மேல் குறிச்சியினர் பூசை சாமான்கள், கொம்பு, பறை மற்றும் சாமி ஆடுவதற்கான அரிவாள் போன்றவற்றை வாங்கிக் கொடுத்து வந்தனர். ஆனால், தெய்வத்தின் ஆன்மாவாக இருந்தது கீழ்க்குறிச்சி மக்களே! பறை மேளம் அடிப்பது முதல் கொம்பு ஊதுவது வரை அனைத்து வாத்தியங்களையும் வாசிப்பதில் அவர்கள் வல்லவர்கள். முதுகில் கூன் விழுந்த, அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க அந்த ஊர் முனியப்பன், முன்னடியான் அருள் வந்து சாமி ஆடுவதே அந்த ஊர் மக்களின் பெரும் பாக்கியமாகக் கருதப்பட்டது. இப்படிச் சாமியாடியின் அருள் மூலமும், இசை மூலமும் இந்தத் தெய்வத்தினால் கிடைக்கும் பலனை மேல் குறிச்சியினர், நிலங்களை அனுபவிப்பது போல இத்தனை காலமாக அனுபவித்து வந்தனர். அந்த சாமியாடி இந்த ஊர்க்காரர் என்பதால், சாமியாடும்போது ஏற்படும் அதிர்வுகள் அந்த மண்ணையே உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தன. ஆனால், கோவில் மேல் குறிச்சி எல்லைக்குள் சென்றவுடன், "இது எங்கள் கோவில், இனி நீங்கள் உள்ளே நுழையக் கூடாது" என்று பண்ணையார் கூட்டம் அடாவடி செய்தது.
அத்தியாயம் 3:
வேலனும் ஊர் மக்களும் கோவில் வாசலில் நின்று தவித்தனர். அப்போது, முத்துப்பேட்டையில் இருந்து செவிடன் சாராயப் பாட்டில்களுடன் வந்தான். பண்ணையாரின் ஆட்கள் தடுத்தபோது, செவிடன் தனது வெகுளித்தனமான பாணியில், "அய்யா, இங்க பூட்டி வச்சுருக்கீங்களே... முன்னடியான் உள்ளே என்ன சாப்பிடுவாரு? அவருக்கும் கஞ்சி வெங்காயம் வேணுமில்லையா, கதவைத் தொறந்து விடுங்க பாப்போம்!" என்று சத்தமாகக் கேட்டான். செவிடன் சாவகாசமாகத் தான் வைத்திருந்த பாட்டில்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு, விறகுக்கட்டையால் பூட்டுக்கு அருகில் இருந்த பலகையைத் தட்டி விட்டான். அந்தச் சிறிய செயல், அங்கிருந்த மக்களுக்குப் பெரிய தைரியத்தைக் கொடுத்தது.
அத்தியாயம் 4:
கோவில் மேல் குறிச்சி எல்லைக்குள் சென்ற செய்தி பரவியதும், கீழ்க்குறிச்சியின் பெரியவர்கள் கதறினர். முனியாண்டி ஆத்திரத்தோடு கத்தினார், "வேலன், நீங்க படிச்சவங்களா இருக்கலாம். ஆனா, நாங்க பண்ணையார் வீட்டுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருந்தப்போ, சொத்து இல்லாட்டாலும் நிம்மதியா இருந்தோம். முன்னடியான் மட்டும் நமக்குக் காவல் தெய்வமா இருந்தார். பூஜை சாமான்களை அவங்க வாங்கித் தந்தாலும், மேளம் அடிச்சு, கொம்பு ஊதி, நம்ம ஆளு சாமியாடி அருளாசி வழங்கியதால்தான் இரு ஊரும் செழிப்பா இருந்துச்சு. இப்ப அதையும் இழந்துட்டு நிக்கிறோமே, இதுதானா உங்க விடியல், நம்ம ஊருக்கு இதால நிம்மதி வருமா?"
பெரியவர்கள் தொடர்ந்தனர், "சாமி ஆடற நம்ம ஆளு முதுகிலே கூன் விழுந்திருந்தாலும், அவரு ஆடற ஆட்டத்துலதான் இந்த மண்ணே உயிர்ப்போட இருக்கு. நீங்க எல்லையை மாத்தினதால, முன்னடியானே நம்மள கைவிட்டுட்டுப் போயிட்டாரு. சாமி கும்பிட இடம் இல்லாம, சண்டை போட்டுட்டு நிக்கிறதுதான் நீங்க எங்களுக்குக் குடுத்த சொத்தா, இதுல என்ன நியாயம் இருக்கு?" ஊரே ஒருவிதமான அமைதிக்குள் தள்ளப்பட்டது. அப்போதுதான், செவிடன் அந்தத் திண்ணையில் அமர்ந்து, தனது மூட்டையிலிருந்து வெங்காயத்தை எடுத்து நறுக்கி, பாதியைப் பெரியவர் முனியாண்டியிடம் நீட்டினான்.
செவிடன் பெரியவரைப் பார்த்து, "ஐயா, இந்த வெங்காயத்தை முதல்ல சாப்பிடுங்க. அதுக்கப்புறம் நான் சொல்றதை கொஞ்சம் நிதானமா கேளுங்க... நீங்க முன்னடியான் சாமி மேல கோவில் வாசலுக்குப் போகல, பண்ணையார் வீட்டுக்குள்ள போயிட்டாருன்னு வருத்தப்படுறீங்க. ஆனா, அந்தச் சாமி என்ன பண்ணையார் வீட்டுல போயி பொங்கலா வச்சு தின்னப்போகுது? பண்ணையார் கோவில் வாசலைத்தான் பூட்டி வச்சிருக்காரு, அந்தச் சாமிக்கு இருக்குற சக்தியை யாராவது பூட்டி வைக்க முடியுமா? அவர் எங்கேயும் போகல, இந்த ஊர் மக்கள் மனசுக்குள்ள தான் இருக்காரு," என்று அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, ஒரு வெங்காயத் துண்டை வாயில் போட்டு மென்றான்.
செவிடனின் அந்தப் பேச்சில் இருந்த தெளிவு, அந்தத் திண்ணையின் மௌனத்தை அதிர வைத்தது. அதன் பிறகு வேலன் தொடர்ந்தான், "ஐயா, பண்ணையார் நமக்கு பூஜை சாமான்கள் வாங்கித் தந்தது ஒன்னும் பிச்சை அல்ல; அது தெய்வத்தின் பெயரால் நம் உழைப்பை அவர்கள் அனுபவிக்கப் போட்ட வேஷம். நம் பறைச் சத்தமும், கொம்பு ஊதும் திறமையும், நம் ஆட்களின் அருள்வாக்கும்தான் அந்தத் தெய்வத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது. இந்த நிலம் மீட்கப்படும்போது, முன்னடியான் நமக்குத்தான் காவல் தெய்வமாக வருவார், பண்ணையாருக்கு அல்ல; நீங்க எதற்கும் கவலைப்படாதீங்க!"
அத்தியாயம் 5:
அத்திவெட்டியில் நடக்கும் திருவிழாவின் ஆடல் பாடல் இசைக்கச்சேரி, காற்றின் திசையில் மிதந்து வந்து கீழ்க்குறிச்சியின் அமைதியைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த சத்தம் ஊர் இளைஞர்களுக்குள் ஒருவிதமான தவிப்பை உண்டாக்கியது. முன்னடியான் கோவில் மேல் குறிச்சியின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, அவர்கள் அங்கே திருவிழா எடுக்கத் திட்டமிட்டிருக்க, கீழ்க்குறிச்சி மக்கள் மட்டும் தெய்வத்தை இழந்து மௌனமாக உட்கார்ந்திருப்பது இளைஞர்களுக்கு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியது. வேலன் தலைமையில் ஆறு இளைஞர்கள் ஒன்று கூடினர். "தெய்வம் என்பது எல்லையில் இல்லை, அது மக்களின் நம்பிக்கையில் இருக்கிறது. நாம இங்கேயே நமக்கான கோவிலைக் கட்டப்போறோம். முன்னடியானின் ஆசியோடு மண் எடுத்து வந்து, வேலனோட நிலத்துல பிரதிஷ்டை செய்யப்போறோம், இதுதான் நமக்கான சரியான வழி!" என்று முடிவெடுத்தனர்.
நள்ளிரவு. ஊரே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. அந்த ஆறு இளைஞர்களும், சாமியாடி முதியவரை அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டனர். முதுகில் கூன் விழுந்திருந்தாலும், குலதெய்வத்தின் அழைப்பு அவருக்குள் ஒரு வேகத்தைக் கொடுத்திருந்தது. தோலில் சுமையாய் துள்ளும் ஆட்டுக்குட்டியுடன் அவர்கள் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டினர். காற்றில் கேட்கும் அந்த ஆடல் பாடல் சத்தங்கள், அவர்கள் பயணத்திற்குப் பின்னணி இசையாய் இருந்தது. கோவிலின் முன்னால் சென்றடைந்தனர். சாமியாடி முதியவர் முன்னடியான் சிலைக்கு முன்னால் நின்றார். மெல்ல அவர் ஆடத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் தள்ளாடியவர், சாமியின் அருள் இறங்க, அதே கம்பீரத்தோடு சுழன்று ஆடினார். சரியான தருணத்தில், முன்னடியான் காலடியில் ஆட்டைப் பலி கொடுத்தனர். இரத்தத்தின் மணம் அந்த மண்ணில் கலந்தது. சாமியாடி அருள் வாக்குடன், அந்தப் புனிதமான மண்ணை ஒரு கைப்பிடி அள்ளிக் கொடுத்தார். வேலன் அதை மிக கவனமாக ஒரு துணியில் கட்டி எடுத்துக்கொண்டான். கோவில் வாசலில், பண்ணையாரின் அடாவடிக்கு அடையாளமாய் இருந்த அந்தச் சுவரைத் தாண்டி, அவர்கள் மண்ணுடன் வெளியேறினர். மண்ணை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் ஊருக்குத் திரும்பும் பயணம், ஒரு புதிய விடியலுக்கான பயணமாக இருந்தது.
அத்தியாயம் 6:
அதிகாலை. முத்துப்பேட்டையில் இருந்து பத்திரிகைகளைச் சுமந்து கொண்டு, செவிடன் வழக்கம்போல மேல் குறிச்சி வழியாகத் தனது சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தான். முன்னடியான் கோவில் வாசலில் பண்ணையாரும், அவனது அடியாட்களும் கூடி நின்று, தரையில் காய்ந்து போயிருந்த ஆட்டு இரத்தத்தைப் பார்த்து ஆத்திரத்துடன் கத்திக் கொண்டிருந்தனர். செவிடன் அதைத் தூரத்தில் இருந்தே கவனித்தான். பண்ணையார் கர்ஜித்தார், "எல்லைக்குள்ள வந்து இப்படித் துணிஞ்சு செய்றானுங்கன்னா, அவனுங்க திமிருதான் காரணம்! பூசாரிக்கு பூஜை சாமான்கள், சாமி ஆடுற அரிவாள், கொம்பு, பறை எல்லாம் இல்லாம எப்படிச் சாமி ஆடுவான்? அவனுங்ககிட்ட இருக்கிற அந்தச் சாமான் எல்லாத்தையும் பிடுங்கிட்டு வாங்க, பாடம் புகட்டுங்க!"
பண்ணையாரின் ஆட்கள் சைக்கிள்களிலும், மாட்டு வண்டிகளிலும், சிலர் நடையாகவும் ஒரு பட்டாளமே கீழ்க்குறிச்சியை நோக்கிப் பாய்ந்தது. பண்ணையாரின் அடியாட்கள், கீழ்க்குறிச்சிப் பெண்களைக் கேவலமாக இழித்தும், தங்களின் காம இச்சையைத் தீர்க்கும் வகையில் அநாகரிகமாக உரசியும், இடித்தும் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்தனர். அந்த வீடுகளில் இருந்த பறை மேளங்கள் கிழித்தெறியப்பட்டன, கொம்புகள் உடைக்கப்பட்டன, சாமியாடி வீட்டில் இருந்த பூஜை சாமான்கள், அரிவாள், மற்றும் புனிதமான உடைமைகள் அனைத்தையும் அடியாட்கள் பறித்துச் சென்றனர். "இனிமேல் சாமி ஆடத் துணிஞ்சா, இதோட நிப்பாட்ட மாட்டோம், உங்களுக்கு ஆப்பு வச்சிருவோம்!" என்று அந்தப் பட்டாளம் அட்டகாசம் செய்தது. செவிடன் தூரத்தில் இருந்து இதைப் பார்த்தான். அவன் கையில் இருந்த பத்திரிகைகள் கீழே விழுந்து சிதறின. எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் செவிடனின் கண்களில் இப்போது கோபமும், இயலாமையும் ஒருசேரத் தெரிந்தன. அந்த வன்முறையின் சத்தமும், பெண்களின் அழுகையும் அந்த ஊரின் அமைதியை கிழித்தன.
அத்தியாயம் 7:
கீழ்க்குறிச்சியில் நடந்த அராஜகத்தால் கொதிப்படைந்த முதியவர்கள், "நாம நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போயி கம்ப்ளைன்ட் கொடுப்போம்" என்று ஆவேசமாகத் திட்டமிட்டனர். ஆனால், விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்ட பக்கத்து ஊர் பெரியவர்கள் தலையிட்டனர். அவர்கள் வந்து, "சண்டை போட்டு போலீஸ் வரை போனா, ரெண்டு ஊர்லயும் இருக்கிற இளைஞர்கள் எதிர்காலமே வீணாப்போகும். நாமளே பேசி ஒரு முடிவுக்கு வருவோம், இதுதான் ஊருக்கு நல்லது!" என்று இரு தரப்புப் பெரியவர்களையும் அழைத்து ஊர் பஞ்சாயத்தைக் கூட்டினார்கள். பஞ்சாயத்தில், வன்முறைக்குத் தண்டனையாக மேல் குறிச்சியினர் அபராதத் தொகையைக் கட்டினார்கள். அந்தப் பணத்தை வைத்து, ஒவ்வொரு செங்கல்லாக வாங்கத் தொடங்கினார்கள்.
செவிடன் வழக்கம்போல அதிகாலை பத்திரிகைகளை விநியோகித்துவிட்டு, அந்தப் பக்கம் சைக்கிளில் வந்தான். கோவிலுக்கு அஸ்திவாரம் போட்டுக் கொண்டிருப்பதை பார்த்துவிட்டு, அவன் வழக்கம் போல வெங்காயத்தை கடித்துக் கொண்டே, "வேலன், நீங்க கோவில் கட்டுறது நல்லா இருக்கு... ஆனா இங்க இருக்கிற சாமியையும், அங்க மேல் குறிச்சில இருக்கிற சாமியையும் எப்போ இணைக்கப் போறீங்க, அப்போதான் ஊர்ல சண்டை நிக்கும்!" என்றான். வேலன் சிரித்தபடி, "செவிடா, இணைக்க வேண்டியது கோவிலை இல்லை, இந்த ஊர் மனுஷங்க மனசை. 1966-ல் வீசுற இந்த மாற்றத்துக்கான காற்று, பழைய ஆதிக்கத்தை வேரோடு சாய்க்கும், அதுக்கு காலம் வரும் காத்திரு."
கோவில் வேலை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்தது. மக்கள் விழிப்படைந்து கொண்டிருந்தார்கள். செவிடன், அந்த மாற்றத்தின் ஒரு நிழல் சாட்சியாக, தன் வெங்காயத்தையும் கஞ்சியையும் தாண்டி, ஒரு புதிய காலத்தின் தொடக்கத்தைப் பத்திரிகைகளில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். அரசியல் மாற்றங்கள் கீழ்க்குறிச்சியின் அந்த மண் குடிசையில் தடம் பதிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
அத்தியாயம் 8:
பஞ்சாயத்தில் பேசப்பட்ட அபராதத் தொகையை, பண்ணையார் தரப்பு மிக மெதுவாகவும், தந்திரமாகவும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு முறை அவர்கள் பணம் கேட்கச் செல்லும்போதும், ஏதாவது ஒரு சாக்குப்போக்கு சொல்லி இழுத்தடித்தார்கள். கீழ்க்குறிச்சியின் கட்டுமானப் பணிகள் தேக்கமடைந்தன; வேலனின் நிலத்தில் வெறும் செங்கற்களும், மணல் குவியல்களும் மட்டுமே அனாதையாகக் கிடந்தன. அந்தத் தேக்கநிலை, பண்ணையாரின் ஆணவத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.
ஆனால், தமிழகத்தின் அரசியல் நிலப்பரப்பு மாறிக் கொண்டிருந்தது. 1967-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் முடிவுகள் வந்தன. நெடுங்காலமாக இருந்த காங்கிரஸ் ஆதிக்கமும், கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகளின் சில பிடிப்புகளும் வலுவிழந்து, திராவிட அரசியலின் அலை தமிழகமெங்கும் வீசியது. அந்த மாற்றம் கீழ்க்குறிச்சி கிராமங்களிலும் எதிரொலித்தது. ஒரு நாள் காலை, செவிடன் தனது சைக்கிளில் முத்துப்பேட்டையிலிருந்து பத்திரிகைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஊருக்குள் நுழைந்தபோது, அவன் வழக்கம் போலப் பத்திரிகையை வேலனிடம் நீட்டினான். அன்று வந்திருந்த பத்திரிகைச் செய்திகள், பண்ணையார் வர்க்கத்தின் தலையில் இடியாய் இறங்கின.
"என்ன வேலன், இன்னைக்குத் தலைப்புச் செய்தியே வேற மாதிரி இருக்கு, ஏதோ பெரிய மாற்றம் நடக்கப்போகுது போலயே!" என்று செவிடன் வெங்காயத்தைக் கடித்தபடி கேட்டான். வேலன் அந்தப் பத்திரிகையைப் பார்த்தான்; தமிழகத்தில் ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. அடுத்த சில நாட்களில், அதுவரை கீழ்க்குறிச்சியின் திண்ணைகளில் காங்கிரஸ் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கொடிகள் மட்டுமே பறந்து கொண்டிருந்த சூழல் மெல்ல மாறத் தொடங்கியது. புதிய அரசியல் எழுச்சியின் அடையாளமாக, அந்த ஊரின் மையப்பகுதியில் திராவிடக் கட்சியின் கொடி முதன்முறையாக ஏற்றப்பட்டது. அந்த வண்ணக் கொடி காற்றில் அசைந்தபோது, அதுவரை அதிகாரத்தின் நிழலில் வளர்ந்த பண்ணையார்களின் முகத்தில் அச்சம் குடிகொண்டது.
அந்தப் புதிய அரசியல் எழுச்சி, கீழ்க்குறிச்சி இளைஞர்களுக்குள் பெரும் நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. "இதுவரைக்கும் நாம சட்டத்தை நம்பி இருந்தோம், ஆனா இனிமே இந்தத் தத்துவமே நமக்குக் கவசமா இருக்கும், எதையும் எதிர்கொள்ளலாம்!" என்று வேலன் முழங்கினான். பண்ணையார் தரப்பு அபராதத் தொகையைத் தராமல் இழுத்தடித்த அந்தத் தாமதத்திற்கு, இப்போது அவர்கள் ஒரு விடை தேட வேண்டியிருந்தது. புதிய ஆட்சியின் ஆதரவோடு, அந்தப் பணத்தை விரைவாக வசூலிப்பதற்கான வழிகளைத் திராவிட இயக்க இளைஞர்கள் முன்னெடுத்தார்கள். கோவில் கட்டுமானப் பணி தேக்கமடைந்து, வெறும் கற்களாகவும் மண்ணாகவும் கிடந்த அந்த இடம், இப்போது ஒரு அரசியல் போராட்டக் களமாக மாறியது. பண்ணையார் தரப்பு, "இந்த ஊர்ல புதுசு புதுசா கொடிய ஏத்துறதுதான் உங்க வேலை, கோவில் கட்டுறது இல்ல, இதெல்லாம் ஒரு பிழைப்பா!" என்று எள்ளி நகையாடியது. ஆனால், செவிடன் ஒரு பார்வையாளனாக அதைக் கவனித்தான். அவன் சைக்கிளில் செல்லும்போது, அந்தத் திராவிடக் கொடியையும், அது பறக்கும் வேகத்தையும் பார்த்தான். அவனது வெகுளித்தனமான தொனியில், "வேலன், இப்ப இந்தத் தரைக்குக் கீழ இருக்கிற மண்ணுக்கும், இந்தக் காத்துல பறக்குற கொடிக்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்குல்ல, அப்புறம் எதுக்குக் கோவில் கட்டத் தயங்குறீங்க, இதையும் முடிச்சு விடுங்க!" என்று கேட்டான். வேலன் சிரித்தான். அவன் முன்னால் வைத்திருந்த வரைபடத்தில் இருந்த எல்லைக்கோடுகள், இப்போது அரசியல் ரீதியாக அவர்களுக்குச் சாதகமாக மாறியிருந்தன. 1967-ன் அந்தப் புரட்சிக்காற்று, கீழ்க்குறிச்சியின் அந்த மண் குவியலைத் தூண்டி, கோவில் கட்டுவதற்கான புதிய உத்வேகத்தை அளித்தது. பண்ணையார் தரப்பு, தாங்கள் இழந்த அதிகாரத்தை மீண்டும் பெற, புதிய ஆட்சியை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்ற பயத்தில் இருந்தார்கள்.
அத்தியாயம் 9:
காலம் வேகமாக நகர்ந்தது. 1967-ன் ஆட்சி மாற்றம் கீழ்க்குறிச்சி பகுதியிலும் பெரும் அதிர்வலைகளை உருவாக்கியது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அரசியல் கூட்டங்களுக்குப் போய்ட்டு வந்தாலும் எம்.ஜி.ஆர் ரசிகனாக இருந்த வேலன், இப்போது திராவிட சித்தாந்தம் பிடித்துப் போய் ஒரு முழுமையான அரசியல் செயல்பாட்டாளனாக மாறியிருந்தான். போராட்டங்களும், அரசியல் கூட்டங்களுமாக அவன் அலைந்தாலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் ஒரு புதிய தொடக்கம் அவனுக்கு அமைந்தது. அவனுக்குத் திருமணம் முடிந்து, ஒரு அழகான பெண் குழந்தையும் பிறந்தது. வேலனின் திண்ணை இப்போது அரசியல் ஆலோசனைகளோடும், குழந்தையின் கொஞ்சல் சத்தத்தோடும் இரைச்சலாக இருந்தது.
அதே திண்ணையில், பல ஆண்டுகளுக்குப் முன்பே அமர்ந்திருந்தது போலவே இப்போதும் செவிடன் அமர்ந்திருந்தான். ஆனால், செவிடனின் வாழ்க்கையில் காலத்தின் சுவடுகள் மிகக் கடுமையாகப் பதிந்திருந்தன. அவனுக்கு இப்போது வயதாகிவிட்டது. அந்த இளமைக்கால சுறுசுறுப்பு இல்லை. இன்னமும் திருமணம் ஆகாத, அதே வெகுளித்தனமான செவிடன், அந்தத் திண்ணையிலேயே அமர்ந்து ஊரின் போக்கைப் பார்த்துப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தான். செவிடனின் பிழைப்பில் பெரும் இடி விழுந்தது. முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் ஊருக்குள்ளேயே ஒரு மதுக்கடை வந்துவிட்டது. முத்துப்பேட்டைக்குச் சென்று சாராயம் கடத்தி வந்து விற்ற செவிடனின் மாலை நேரத் தொழில் முற்றிலும் முடங்கிப் போனது. இப்போது யாரும் அவனிடம் சாராயம் வாங்குவதில்லை.
அதே சமயம், தமிழக அரசியலில் பெரும் திருப்பமாக பேரறிஞர் அண்ணா இறந்த சில காலத்தில் எம்.ஜி.ஆர் திராவிடக் கட்சியிலிருந்து பிரிந்து செல்கிறார் என்ற செய்தி காட்டுத்தீயாய் பரவியது. ஊரின் அரசியல் சூழல் மீண்டும் கொந்தளிப்படைந்தது. வேலன் மற்றும் அவனது இளைஞர் படை, அந்த அரசியல் பிளவால் தடுமாற்றத்திற்கு உள்ளாகினர். யாருக்கு ஆதரவு கொடுப்பது? திராவிட தத்துவத்தின் பக்கமா, இல்லை உயிர் தலைவன் எம்.ஜி.ஆர் பக்கமா? எந்த பக்கம் செல்வது? என்ற குழப்பம் வேலனை வாட்டியது. கோவில் கட்டுவதற்கு அடிமட்ட மண்ணும் கற்களும் கொட்டப்பட்டு அப்படியே கிடந்தன. அந்த கற்களின் மீது செவிடன் வந்து அமர்ந்துகொண்டான். அவனது முதுகில் வயதின் பாரம் தெரிந்தாலும், கண்களில் அதே பழைய ஏக்கம். "எம்.ஜி.ஆர் பிரிஞ்சுபோயிட்டாராம்... இனி என்னாகப் போகுதோ, ஊரே ரெண்டா உடையுதே! அந்த சாமியாடி பெரியவர் செத்துப் போயிட்டாரு, இப்ப கோவில் கட்ட ஆள் இல்லாம இந்த மண்ணு கிடக்கு, நீ என்னடான்னா அரசியல்ல பிஸியா இருக்க!" என்று சலித்துக்கொண்டான்.
வேலன் மெல்ல வந்து அந்த மண்ணை வருடினான். "செவிடா, எம்.ஜி.ஆர் பிரிஞ்சது என்னோட அரசியலைத்தான் பாதிக்கும், ஆனா இந்த முன்னடியான் கோவில் நம்ம சுயமரியாதையோட அடையாளம். அவன் போனாலும், இவன் போனாலும், நம்ம ஊரு பொண்ணுங்க படுற கஷ்டம் இன்னும் குறையல, அந்தப் பண்ணையார் இன்னமும் நம்மள ஏமாத்திட்டுதான் இருக்கான், இத மாத்தணும்!" செவிடன் தனது வழக்கமான பாணியில் ஒரு வெங்காயத்தை எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டு, "அப்ப இந்த எம்.ஜி.ஆர் படம் போட்ட கொடி வந்தும் நம்ம ஊரு மாறலையா வேலன், ஏன் இப்படி எல்லாமே பாதியில நிக்குது?" என்று கேட்க, வேலனுக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. 1972-ல் வீசிய புரட்சிக்காற்று, அரசியல் கட்சிகளை வேண்டுமானால் மாற்றியிருக்கலாம், ஆனால் அந்தத் திண்ணையில் சாராயம் விற்க முடியாமல் தவிக்கும் முதிய செவிடனின் வறுமையையும், இன்னும் கட்டி முடிக்கப்படாத அந்தச் சிறு கோவில் கட்டுமானத்தையும் மாற்றவில்லை. செவிடன் புலம்பிக் கொண்டே அந்தச் சிதைந்த கற்களின் மீது படுத்துக்கொண்டான். அரசியல் தலைவர்கள் மாறலாம், ஆட்சியாளர்கள் மாறலாம், ஆனால் உழைக்கும் மக்களின் அடையாளமான முன்னடியான் கோவில் இன்னும் கற்களாகவே சிதறிக் கிடந்தது.
அத்தியாயம் 11:
வேலனின் வாழ்க்கையில் 1972-க்குப் பிந்தைய அரசியல் மாற்றங்கள் ஒரு போதை போல ஏறிக்கொண்டன. எம்.ஜி.ஆர் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திலிருந்து பிரிந்து புதிய கட்சியைத் தொடங்கியபோது, வேலன் அந்த வேகத்தில் முழுமையாகத் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டான். அதுவரை நில உரிமைகளுக்காகவும், ஊரின் சுயமரியாதைக்காகவும் போராடிய வேலனின் கவனம் இப்போது முழுக்க முழுக்க மேடைப் பேச்சுகள், எம்.ஜி.ஆர் திரைப்படங்கள் மற்றும் அரசியல் பொதுக்கூட்டங்கள் மீதே இருந்தது.
அவனது திண்ணை இப்போது ஆலோசனைக் கூடமாக இல்லை, மாறாகக் கூட்டங்களுக்குச் சென்று வருவதற்கான ஒரு தளமாக மாறியிருந்தது. ஊருக்குள் வரும் பெரிய கூட்டங்களுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம், அவன் குடித்துவிட்டு வரத் தொடங்கினான். அன்றுவரை சாமியாடியின் ஆன்மாவையும், முன்னடியானின் நம்பிக்கையையும் பேசிய வேலன், இப்போது எம்.ஜி.ஆரின் பாடல்களையும், வசனங்களையும் உளறிக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனைவி, அந்தச் சின்னஞ்சிறு குழந்தையுடன் திண்ணை ஓரத்தில் நின்று அழுது கொண்டிருக்க, வேலன், "இன்னைக்குக் கூட்டம் வேற லெவல் செவிடன்! தலைவன் ஆளுமை வேற, எல்லாரும் மிரண்டுட்டாங்க!" என்று தள்ளாடியபடி உள்ளே வருவான்.
திண்ணையில் கிடக்கும் செவிடன், சலிப்புடன் ஒரு வெங்காயத்தை நறுக்கித் தின்று கொண்டே, "வேலன், நீ முன்னாடி நிலவரைபடத்தை விரிச்சு வச்சுட்டுப் பேசும்போது ஒரு தெம்பு இருந்துச்சு. இப்போ உன் கையில பேனா இல்ல, வெறும் பாட்டில் மட்டும்தான் இருக்கு, நீ தலைவனைத் தேடிப்போறே, ஆனா இங்க இருக்கிற முன்னடியான் கோவில் இன்னும் கற்களாத்தான் கிடக்கு. சாராய விக்கிறவனா இருந்த என்னை விட மோசமா குடிக்கிறியே, இதுதானா நீ கத்துக்கிட்ட அரசியல், இந்த ஊருக்கு நீ செய்றது இதுதானா?" என்று கசப்பான உண்மையைச் சொன்னான்.
வேலன் செவிடனை முறைத்தான். "உனக்குத் தெரியாது செவிடா! இது பெரிய புரட்சி, தலைவர் வந்துட்டார் எல்லாத்தையும் மாத்திடுவாரு, நீ பழைய காலத்துலேயே இரு."
ஆனால், மாற்றம் வேலனின் வாழ்க்கையில்தான் மோசமானதாக இருந்தது. குடிப்பழக்கம் அவனை மெல்ல மெல்ல சிதைத்தது. போராட்டங்களை வழிநடத்திய அந்த வீரம், இப்போது குடிபோதையில் மற்றவர்களுடன் சண்டையிடுவதிலும், வீண் வாக்குவாதங்களிலும் கரைந்து போனது. பண்ணையார் தரப்பு இதைத் தூரத்தில் இருந்து கவனித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். வேலன் பலவீனமாவது அவர்களுக்குப் பெரும் பலமாக அமைந்தது. கோவில் கட்டுவதற்காகச் சேகரித்து வைத்திருந்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை வேலனே குடிக்கச் செலவு செய்தான். கோவில் கட்டுமானப் பணி முற்றிலும் நின்றது. அந்த இடமே இப்போது குப்பைகளும் முட்செடிகளும் மண்டிப் போய் கிடந்தது.
ஒரு நள்ளிரவு. கூட்டம் முடிந்து வேலன் தள்ளாடியபடி திண்ணைக்கு வந்தான். அங்கே செவிடன் மட்டும் தனியாக அமர்ந்து, நிலவொளியில் நட்சத்திரங்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். அவனிடம் வேலன், "ஏன்டா... அந்தச் சாமியாடி பெரியவர் செத்தப்போ ஊரே அழுதுச்சு, ஆனா நீ ஏன் அழுவல, உனக்கு மனசே இல்லையா?" செவிடன் அமைதியாக வானத்தைப் பார்த்தான். "அந்தப் பெரியவர் செத்தப்போ அழுதுதான் அவன் மேல் இருக்கும் அன்னை காட்ட வேண்டும் இல்லை அமைதியாக இருந்தாலும் அவருக்கு நாம காட்டுற மரியாதை தான்...’’ தள்ளாடிய படி தரையில் சாயும் வேலனை பார்த்து, ‘’ஆனா நீ இப்போ குடிச்சிட்டு வந்து இந்தத் திண்ணையில விழுந்து கிடக்கிறதைப் பார்க்கும்போது, என் முன்னடியான் சாமி சாகாம இருக்கறத விட, செத்துப்போயிருக்கலாம்னு தோணுது. ஏன்னா, சாமியாடி செத்தாலும் அவர் ஆடின ஆட்டம் இந்த ஊருக்குப் பாடம், ஆனா நீ உயிரோட இருந்துகும்முன்னு குடிச்சிட்டு கிடக்குறது, இந்த ஊருக்குக் கெட்ட பாடம், இத நீ எப்ப புரிஞ்சுக்க போற?" வேலனுக்கு அந்த வார்த்தைகள் உறைத்தன. ஆனால், போதை அவனை இன்னும் அழுத்தியது. அவன் அப்படியே திண்ணையில் சுருண்டு விழுந்தான். அருகில் இருந்த அவனது சின்னஞ்சிறு மகள் பயந்து போய் திண்ணையின் ஓரத்தில் சுருண்டு கிடப்பது, அந்த ஊரின் வீழ்ச்சியைக் குறிப்பது போல் இருந்தது. அரசியல் மேடைகளில் எம்.ஜி.ஆரின் புகழ்பாடிய வேலன், சொந்த வாழ்க்கையில் தனது சுயமரியாதையையும், ஊரின் நம்பிக்கையையும் குடித்து அழித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அத்தியாயம் 12:
காலம் கீழ் குறிச்சியை பெரும் வறுமைச் சுழலுக்குள் தள்ளியது. பண்ணையார் ஆதிக்கமோ, வேலனின் அரசியல் மாற்றமோ எதையும் சரிசெய்யவில்லை. கீழ்க்குறிச்சியில் பாதி கட்டப்பட்ட நிலையில் முன்னடியான் கோவில் கற்கள் சிதிலமடைந்து கிடக்க, மேல் குறிச்சியில் பழைய கோவில் பூட்டிக்கிடந்தது. ஊர் மக்களின் வறுமைக்குக் காரணம், ஆண்கள் அனைவரும் வேலனைப் போலவே குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையானதுதான் என்பதை யாரும் உணரவில்லை. மாறாக, "முன்னடியான் கோவில் பாதியில் நின்று போனதாலும், பழைய முன்னடியான் பூட்டிக்கிடப்பதாலும் வந்த சாபம் தான் காரணம்!" என்று தவறான முடிவுக்கு வந்தனர்.
மேல் குறிச்சியின் புதிய அரசியல் தலைவர்கள், பக்கத்து ஊர் செல்வாக்கு மிக்க தலைவர்களிடம் உதவி கோரினர். அந்தத் தலைவர்கள் மிகவும் தந்திரமானவர்கள். அவர்கள் இரு ஊர் பெரியவர்களையும் தனித்தனியாக அழைத்து, விலையுயர்ந்த மதுவை ஊற்றிக் கொடுத்து, மென்மையான பேச்சால் மனதை மாற்றினார்கள். "எதுக்குடா சண்டை? சாமியை முன்னாடி வச்சுச் சமாதானமாகப் போயிடலாம், நம்ம ஊரு ஒற்றுமையா இருக்கணும்!" என்று அவர்கள் இருதரப்பையும் கட்டிப் பிடித்துப் பேச வைத்தனர்.
இரு ஊர்களும் மீண்டும் கைகோர்த்தன. எல்லையில் இருக்கும் முன்னடியான் கோவில் திறக்கப்பட்டது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இரு ஊர்களும் இணைந்து பிரம்மாண்டமான திருவிழாவை அறிவித்தன.
திருவிழா அன்று ஊரே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. முன்னடியான் கோவிலுக்குச் சிறப்புப் பூஜைகள் செய்யப்பட்டன. ஆனால், மக்கள் வறுமையில் வாடினாலும், அன்றைய தினம் தாராளமாக மது ஆறாக ஓடியது. இளைஞர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவரும் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்திருந்தனர். ஒலிபெருக்கியில் பழைய திரையிசைப் பாடல்கள் சத்தமாக அலறின. குடிபோதையில் இருந்த இளைஞர்கள் பாடலுக்கு ஆவேசமாக ஆட்டம் போடத் தொடங்கினர். ஆட்டம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அந்த ஆட்டத்தின் வேகம் வன்முறையாக மாறியது. மேல் குறிச்சி இளைஞன் ஒருவன் ஆடிக்கொண்டே, கீழ்க்குறிச்சி இளைஞன் ஒருவன் மீது மோதினான். போதை கண்ணை மறைக்க, "ஏண்டா, பழைய கதைய மறந்துட்டேன்னு நெனைக்கிறியா, இங்க பாரு பழைய பகையெல்லாம் இன்னும் எரியுது, அடிச்சுக்கலாமா?" என்று சத்தம் போட்டான். கீழ்க்குறிச்சி இளைஞன் பதிலுக்குத் தள்ளினான். ஒரு சிறு உரசலில் தொடங்கிய தகராறு, அந்த ஊர் மக்களின் மதுப் போதையில் மீண்டும் பழைய வன்முறையைத் தூண்டியது.
அங்கே அமைதியாக அமர்ந்து இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த செவிடன், தனது பழைய துண்டால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டான். அவன் அருகில் வேலன் தள்ளாடியபடி அமர்ந்திருந்தான். செவிடன் கசப்புடன் சிரித்தான். "பாத்தியா வேலன்! இத்தனை வருஷம் கழிச்சு சாமிய ஒன்னு சேர்த்துட்டோம்னு நினைச்சோம், ஆனா இந்தச் சாராயமும், அரசியல் போதையும் நம்மள என்னைக்குமே ஒன்னு சேர விடாது. கோவில் திறந்து என்ன பிரயோஜனம், மனுசங்க மனசுல இருக்கிற சாதியையும் குடிபோதையையும் ஒழிக்காம, முன்னடியான் கூட நம்மள கைவிட்டுடுவாரு, இதுதான் நமக்கு நடக்கும்!"
அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள், திருவிழா ஆட்டம் முற்றிலுமாக ஒரு கைகலப்பாக மாறியது. உருட்டுக் கட்டைகளும், கைகளுமாகச் சண்டை தொடங்கியது. முன்னடியான் கோவில் வாசலில், தெய்வத்தின் முன்னிலையிலேயே மீண்டும் இரத்தம் சிந்தத் தொடங்கியது. வறுமையால் வாடிய ஊர், மீண்டும் வன்முறையால் சிதைந்தது. அந்த நள்ளிரவில், திருவிழாச் சத்தம் அடங்கி, வன்முறையின் ஓலங்கள் மதுக்கூரின் எல்லைகளைக் கிழித்தன. எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாதியில் கட்டப்பட்டிருக்கும் அந்தப் புதிய கோவில், அமைதியாக கைகட்டி நின்றது. செவிடன் எழுந்து தன் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த வன்முறைச் சூழலில் இருந்து அமைதியாக வெளியேறினான். அவனுக்குத் தெரியும், இது மீண்டும் பழைய கதைதான், இதுல மாற ஒன்னும் இல்லை என்று.
அத்தியாயம் 13:
திருவிழா வன்முறையில் ஊரே நிலைகுலைந்து போனது. போலீஸ் ஜீப்புகள் வந்து ஊர் இளைஞர்களை அள்ளிச் சென்றன. வேலன் அடிபட்டு, ரத்தமும் சேறுமாகத் திண்ணையில் கிடந்தான். அவனது மனைவி குழந்தையுடன் பக்கத்து வீட்டுக்கு ஓடி ஒளிந்தாள். அந்த அழகான திருவிழா, பழைய பகையைத் தட்டி எழுப்பிச் சென்றது. மறுநாள் காலை. ஊரே ஒரு மயான அமைதியில் இருந்தது. செவிடன் வழக்கம்போல அதிகாலையில் தனது சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு வந்தான். திண்ணையில் வேலன் கிடக்க, கோவில் வாசலில் உடைக்கப்பட்ட பாட்டில்களும், காய்ந்த இரத்தமுமாகக் கிடந்தது. செவிடன் எதுவும் பேசவில்லை. அவனுக்குப் பசிக்கவில்லை. அவன் கையில் இருந்த கடைசி வெங்காயத்தை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டான்.
திடீரென திண்ணையில் கிடந்த வேலன், செவிடனின் காலைப் பிடித்துக் கொண்டான். "செவிடா... சாமி நமக்குள்ள இல்லையோ, கோவில் கட்டி என்ன பண்ணினோம், எல்லாம் பாழாயிடுச்சே, ஏன் இப்படி ஆச்சு!" என்று கதறினான். செவிடன் அவனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தான். அவன் ஒரு காகிதப் பொட்டலத்தை வேலனிடம் நீட்டினான். அது அவன் அன்று கொண்டு வந்த நாளிதழ். அதில், அன்றைய அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் எம்.ஜி.ஆர் - கருணாநிதி பிரிவினையால் மாநிலமே தத்தளிக்கும் செய்திகள் அச்சாகியிருந்தன.
செவிடன் சொன்னான்: "வேலன், நாம முன்னடியானை மட்டும் கும்பிட்டோம். ஆனா, முன்னடியானோட அடிப்படைத் தர்மமான 'மனிதாபிமானத்தை' மறந்துட்டோம், மேல இருக்கிற தலைவர்கள் மாறுவாங்க, ஊர்ல வர்ற கொடிகள் மாறும்... ஆனா நம்ம கையில இருக்குற பாட்டிலும், மூளையில இருக்குற சாதியும் மாறாத வரைக்கும், எந்தக் கோவிலும் நம்மள காப்பாத்தாது, இத நீ எப்போதான் புரிஞ்சுப்ப?" செவிடன் தனது சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஊரை விட்டு வெளியேறினான். அவன் எங்கே போகிறான் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அவனுக்குச் சாராயம் விற்க வழியில்லை, பேப்பர் வாங்க யாரும் இல்லை, இந்த ஊரில் அவனுக்குப் பெரிய அடையாளமும் இல்லை. அவனது வெகுளித்தனமான பேச்சுகளுக்குச் செவி சாய்க்க யாருக்கும் நேரமில்லை.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அந்த ஊரில் பெய்த பெருமழையில், பாதியில் கட்டப்பட்ட அந்தப் புதிய கோவில் ஒரு பக்கமாகச் சரிந்தது. வேலன் இப்போது குடிகாரனாக மாறி ஊரை விட்டுத் துரத்தப்பட்டான். அவனது மனைவி குழந்தையுடன் தன் தாய் வீட்டுக்குச் சென்றாள். கீழ்க்குறிச்சி சாலை ஓரத்தில், இப்போதும் ஒரு பழைய திண்ணை காலியாக இருக்கிறது. அந்தத் திண்ணையில், ஒரு வயதானவன் தனது கஞ்சியை வெங்காயத்துடன் மென்று கொண்டே, யாரோ ஒரு புதிய இளைஞனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பான்: "தம்பி, இந்த ஊர்ல நிலமும் உண்டு, சாமி உண்டு, ஆனா அதை அனுபவிக்கிற அறிவுதான் இல்லை. எல்லாத்தையும் பிரிச்சுப் பார்க்குற சாதி இருக்கு, ஆனா ஒண்ணா நினைக்கிற மனுஷன் இல்லை, இத நீயாவது புரிஞ்சுக்கோ."
எல்லோரும் அவனை 'செவிடன்' என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால், அவனது கண்கள் மட்டும் அந்த ஊரின் சிதைந்த கோவிலையும், குடித்துத் தள்ளாடும் மனிதர்களையும் பார்த்து மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்கிறது. அவன் ஒரு பார்வையாளன்; இந்த ஊர் மாறாதவரை, அவன் பார்த்துக் கொண்டேதான் இருப்பான்.
- கமலக்கண்ணன் முத்து