dmlogo

தொடர்பு முகவரி: எஸ்-5, மகாலட்சுமி அடுக்ககம், 13/26, குளக்கரை சாலை, சென்னை - 600 0034. பேச: 044 - 2822 1314

"தீண்டத்தகாதோர் யார்?' என்ற நூலை டாக்டர் அம்பேத்கர் குரு ரவிதாசுக்கு அர்ப்பணித்துள்ளார். : “தீண்டத்தகாதவர்களிடையே பிறந்து தங்களுடைய மேன்மைமிகு நடத்தையாலும், நற்பண்புகளாலும் அனைவரது நன்மதிப்பையும் பெற்ற துறவிகளான நந்தனார், ரவிதாஸ், சொக்கமேளா ஆகியோரின் நினைவிற்கு...''

குரு ரவிதாஸ், உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் காசியில் உள்ள சீர்கோவர்தன்பூரில் 1433 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். அவருடைய தந்தையின் பெயர் சன்தோக் தாஸ். தாய் கல்சாதேவி. மாதா லூனா என்ற பெண்ணை அவர் மணந்தார். மாதா லூனா, குரு ரவிதாசின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்கு முழு ஆதரவாக நின்ற மிக எளிமையான பெண்.

ரவிதாஸ் காலத்தின் சமூகத்தில் கொடுமையாகவும் கடுமையாகவும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட சாதி அமைப்பின் காரணமாகவும், தீண்டாமை வழக்கங்களாலும் பெரும்பான்மை மக்கள் பெரிதும் வேதனைகளை அனுபவித்து வந்தனர். அதிலும் இதனால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தீண்டத்தகாதவர்களே. சமூக அளவில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, சாதி அடிப்படையிலான கடும் கட்டுப்பாடுகளால் அவர்கள் மிருகங்களை விட மோசமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தனர்.

இந்த சூழலில், செருப்பு தைக்கும் தீண்டத்தகாதவரான குரு ரவிதாஸ், பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்திற்குப் பெரும் சவாலாக எழுந்து, ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுத்தார். பார்ப்பனிய நூல்களான வேதங்கள், புராணங்கள், ஸ்மிரிதிகள், உபநிடதங்கள் போன்றவை அனைத்தும் பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கு துணை போவதாகவும், சமூக சமத்துவமின்மையை நியாயப்படுத்துவதாகவும், பெரும்பான்மை மக்களை சுரண்டுவதாகவும் இருப்பதால் அவை அனைத்தையும் எதிர்த்தார் : “ரவிதாஸ் ஆகிய நான், வேதங்கள் அனைத்தும் பயனற்றவை என்று பிரகடனப்படுத்துகிறேன்.''

வேதங்கள் மற்றும் பிற பார்ப்பனிய எழுத்தாக்கங்கள், குற்றமற்றவை என்றும், உண்மை மற்றும் அறிவின் ஊற்றுக்கண் என்றும் கூறுவதன் மூலம் பார்ப்பனர்கள் செலுத்தி வந்த ஆதிக்கத்தை, நேரடியாக எதிர்த்து தாக்குதல் நடத்தினார். பார்ப்பனியப் பிரச்சாரத்தின் உள்நோக்கங்களையும் குற்றங்களை யும் வெளிப்படுத்தியதோடு, உழைக்கும் பெரும்பான்மை மக்களுக்கும் அனைத்து மனிதர்களுக்குமிடையே சமத்துவத்தை நாடுவதாகவும், எவ்வித மத சடங்குகளும் இல்லாததுமாகிய ஒரு சமூக மதமாற்றினை அளிக்க பெரும் முயற்சிகளை குரு ரவிதாஸ் மேற்கொண்டார்.

குரு ரவிதாஸ்இந்த நாட்டின் சமூக மத சமத்துவமின்மையை எதிர்ப்பதோடு நில்லாமல் சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவத்திற்காகப் பரப்புரையை மேற்கொண்டார். அவர் மிகச் சிறந்த கவிஞராக இருந்தார். அவருடைய கவிதைகள் இன்றளவிலும் நாட்டின் உழைக்கும் மக்களிடையே பாடப்பட்டு வருகின்றன.

பார்ப்பனர்களின் ஒட்டுமொத்த ஆதிக்கத்தில் இருந்த சமஸ்கிருதத்திற்கு எதிராக "குருமுகி' என்ற மொழியை உருவாக்கியவராகவும் அவர் அறியப்படுகிறார். பிற சாதி இந்துக்களுக்கான கருவியாகவும் அந்த மொழியை அறிவித்தார். சீக்கிய அறிவுரை ஆக்கங்கள் அனைத்தும் "குருமுகி' மொழியிலேயே அமைந்திருந்தன என்ற உண்மையின் மூலம், இந்திய சமூகத்தில் குரு ரவிதாசின் தாக்கம் எந்த அளவிற்கு இருந்தது என்பது விளங்கும்.

கல்வியறிவு பெறுவதன் அவசியத்தை பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் எந்த அளவுக்கு வலியுறுத்தினார் என்பதை நாம் அறிவோம். அவரைப் போலவே பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே குரு ரவிதாஸ் கூறினார் : “அறியாமை, கல்வியறிவின்மை பெரும் சேதத்தை விளைவித்துள்ளது. நமது பகுத்தறிவினை அது தேய வைத்திருக்கிறது.''

ஒரு சமூகத்தை அழிக்க வேண்டும் என்றால், அதன் வரலாற்றை அழித்தால் போதுமானது. அந்த சமூகம் தானாகவே அழிந்துவிடும்'' என்றார்அம்பேத்கர்.

தலித் பெரும்பான்மை மக்களின் வரலாற்றை அழிப்பதன் மூலம், அவர்களை உளவியல் ரீதியாக இயலாதவர்களாகவே இருக்க வைக்க இந்து அடிப்படைவாதிகள் எப்போதுமே தனி அக்கறை செலுத்தி வந்துள்ளனர். வரலாற்றாய்வாளர்களும் வழக்கம் போல உண்மையோடு விளையாடி, பல நூற்றாண்டுகளாக மக்களை தவறாக வழி நடத்தி வந்தனர். புத்தரை விஷ்ணுவின் பத்தாவது அவதாரமாக முன்னிறுத்துவதைப் போலவே, குரு ரவிதாசையும் தங்களின் 33 கோடி போலி கடவுள்களுள் ஒருவராக முன்னிறுத்த, பார்ப்பனிய சக்திகள் தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்தன. சுவாமி ராமாநந்த் என்பவர் தான் ரவிதாசின் குரு என காட்ட பல அறிஞர்கள் முயன்றனர். சுவாமி ராமாநந்த் குரு ரவிதாசை தனது சீடர்களில் ஒருவராக எப்படி

ஏற்றுக் கொண்டிருக்க முடியும் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவுப்பூர்வமாக சிந்திக்க வேண்டும்.

சூத்திர முனிவரான சம்பூகன் தவம் அதாவது கடவுளை வணங்கியதற்காக அரசனான ராமனால் கொல்லப்பட்டார். துரோணாச்சாரியார் ஏகலைவனை வற்புறுத்தி, தனது வலது கை கட்டை விரலை வெட்டிக் (குருதட்சிணையாக) கொடுக்க வைத்தார். சாதியும், பாகுபாடுகளும் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தில், தலித்துகள் கொல்லப்பட்ட காலத்தில், கடவுளைப் போற்றும் சொற்களை கேட்டாலோ அல்லது கடவுளை வணங்க முற்பட்டாலோ அவர்கள் காதுகள் வெட்டப்பட்ட காலத்தில் ஒரு தொடுதலோ, ஏன் ஒரு நிழலோகூட சாதி இந்துக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களின் புனிதத்தைக் கெடுத்துவிடும் என்று நம்பப்பட்ட காலத்தில், அரசனான ராமனின் வழியை பின்பற்றிய வரான சுவாமி ராமநந்த், குரு ரவிதாசை தனது சீடராக எவ்வாறு ஏற்றுக் கொண்டிருக்க முடியும்?

குரு ரவிதாஸ் சாதி அமைப்பிற்கு எதிராக நேரடியாக ஏற்படுத்திய சவாலால் அவமானத்தை சகிக்க முடியாமல் குரு ரவிதாசை ஒரு பார்ப்பனராகவோ, முற்பிறவியில் அவர் ஒரு பார்ப்பனர் என்றோ காட்ட வேறு சிலர் முனைந்தனர். சர்வக் போன்று யாரேனும் ஒரு பார்ப்பனர் சாதி அமைப்பிற்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பி இருந்தாலோ, தங்களது மேலாதிக்கத்தை கேள்வி எழுப்பி இருந்தாலோ அவர்கள் சகித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அறிஞர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்ட பலர் குரு ரவிதாஸ் முற்பிறவியில் ஒரு பார்ப்பனராக இருந்தார் என்றும், அவர் அப்போது இறைச்சி உண்டதால் அவரால் கடவுளை அடைய முடியவில்லை என்றும் அதனால்தான் மறு பிறவியில் கீழ் சாதியில் பிறந்தார் என்றும் கூறினர்.

பசுக்கள், குதிரைகள் மற்றும் ஆடுகள் கொல்லப்பட்டு, அவற்றைப் பார்ப்பனர் அல்லாதவர்கள் மட்டுமில்லாது

பார்ப்பனர்களும் உண்டனர் என ரிக் வேதம் குறிப்பிடுகிறது.

“... வால்மீகியின் கூற்றுப்படி உணவில் அனைத்து விதமான சுவையான பதார்த்தங்களும் கலந்திருந்தன. இறைச்சி, பழங்கள் மற்றும் மதுவும் அதில் இருந்தன. ராமன் மது பழக்கம் அற்றவன் அல்ல. அவன் மதுவை விரும்பி உண்டான். தான் மது அருந்தும் நேரங்களில் சீதாவும் தன்னுடன் இணைந்து பருகுவதை ராமன் உறுதி செய்ததை வால்மீகி பதிவு செய்கிறார்...'' (உத்தர காண்ட சர்கம் 42 சுலோகம் 8) "இந்து மதத்தின் புதிர்கள்' டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்.

இந்து கடவுளர்களில் எத்தனை பேர் இறைச்சியை சாப்பிட்டு கடவுளை அடைய முடியாததால் கீழ் சாதியில் பிறந்தனர்

என்ற கேள்வியை நாம் எழுப்ப வேண்டும்! இந்துக்களின் எந்த மத நூலிலும் ஒரு மனிதன் இறைச்சி உண்டதால் கீழ் சாதியில் பிறந்ததாக எந்தவொரு நிகழ்வும் குறிப்பிடப்படவில்லை. பின் ஏன் குரு ரவிதாஸ் மட்டும்? (குரு ரவிதாஸ் ஒருபோதும் இறைச்சி உண்டதில்லை என்பதையும், சொல்லப்போனால், பக்ரீத் மற்றும் பிற இந்து மத விழாக்களில் ஆடு மாடுகள் கொல்லப்படுவதை அவர் எதிர்த்தார் என்பதையும் நாம் தெளிவுபடுத்தியாக வேண்டும்)

ஒவ்வொரு முறையும் மநுவாதிகள் மோசமாக தோல்வியடைந்தனர். ஏனெனில், குரு ரவிதாஸ் தனது கவிதைகள் மற்றும் பாடல்கள் பலவற்றிலும் தன்னை "சமார்' என்றே அழைத்துக் கொண்டார்.

ரவிதாஸ், ஒரு விடுதலை பெற்ற செருப்பு தைப்பவன், கூறுகிறான்'' என்றொரு பாடலிலும் மற்றொரு பாடலில் குரு ரவிதாஸ் எழுதுகிறார் :

என்னுடைய சாதி குத்பந்த்லா; தோல் வேலை செய்கிறேன்; காசிக்கு அருகே வாழ்கிறேன்.''

(குத்பந்த்லா உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள ஒரு உட்சாதிப் பிரிவு)

மற்றொரு பாடலில் ரவிதாஸ் எழுதுகிறார் :

எனது கூட்டாளிகள் தாழ்வானவர்கள் என்பது என்னை தவிப்பில் ஆழ்த்துகிறது/என்னுடைய நடவடிக்கைகள் தீதானவையாகக் கருதப்படுகின்றன/என்னுடைய பிறப்பு தாழ்வானது.''

இவை எல்லாம் குரு ரவிதாசின் சிந்தனைகளிலிருந்து தலித் பெரும்பான்மை மக்களை விலக்கி வைக்க முயன்ற பார்ப்பனர்களின் மற்றொரு சதித் திட்டமே. தலித் பெரும்பான்மை மக்கள் சாதி எனும் தடையை உடைத்து விடுதலை பெற குரு ரவிதாசின் சிந்தனைகள் வழிநடத்தும். ஏனெனில் சமத்துவம், சுயாட்சி, "பேகம்புரா' எனப்படும் துயரற்ற நகரம் ஆகியவற்றைப் பற்றி பேசியவர்களில் குரு ரவிதாஸ் முதன்மையானவர் (டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் பேகம்புராவை மனதில் வைத்தே இந்தியாவின் அரசியல் சட்டத்தை எழுதினார் என தோன்றுகிறது).

குரு ரவிதாசின் குரு யாரெனக் கேட்டால், குரு ரவிதாஸ் ஒருபோதும் 33 கோடி போலி கடவுள்கள் எதையும் வணங்கியதில்லை. அவர் தியானம் செய்ததும் வணங்கியதும் ஒரே கடவுளை நோக்கியே. அவர் சொல்கிறார் : “(கடவுளாகிய) உனக்கும் எனக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. தங்கத்திற்கும் நகைகளுக்கும் இடையிலும், நீருக்கும் அதன் அலைகளுக்கும் இடையிலும் எந்த வேறுபாடும் இல்லாதது போல.''

கடந்த ஆண்டு குரு ரவிதாசின் பிறந்த நாளின்போது "ரோசனா ஸ்போக்ஸ்மேன்' செய்தித்தாள், குரு ரவிதாஸ் (அந்நாளிதழ் "பகத்' என்றே குறிப்பிட்டது) சீக்கிய குருக்களின் அறிவுரைகளை அறியாதவராக இருந்தார் என்று கூறிய ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டது. குரு ரவிதாசை பற்றிய கதைகள் தவறான வகையில் கட்டுரையாசிரியரால் எடுத்தாளப்பட்டிருந்தன. குரு ரவிதாசின் வாழ்க்கை குறித்த எந்த வரலாறும் இல்லையென்று அக்கட்டுரை தவறாகக் குறிப்பிட்டிருந்தது. இவ்வாறு குறிப்பிடுவது மடத்தனமானது மட்டுமல்ல, சூழ்ச்சியானதும்கூட. ஏனெனில் குரு ரவிதாசின் பாடல்கள், சீக்கியர்களின் புனித நூலான குரு கிராந்த்தில் இருக்கிறது. சீக்கியர்களின் பத்தாவது குருவான குரு கோவிந்த் சிங் தனக்குப் பிறகு குரு கிராந்த் சாகேபையே குருவாகக் கருதி பின்பற்றுமாறு கூறியிருந்தார்.

ஆகவே, குரு கிராந்த் சாகேபில் உள்ள அனைத்து குருக்களின் (குரு ரவிதாஸ் உட்பட) "பானி'க்களும் சமமாகவே கருதப்பட வேண்டும். ஏன் சிலரை "பகத்' என்றும் வேறு சிலரை "குரு' என்றும் குறிப்பிட வேண்டும்? இந்த முறை இத்தகைய வேலையை செய்தவர்கள் பார்ப்பனிய சக்திகளின் பிடியில் உள்ள சீக்கிய அறிஞர்களே. இவர்கள், இந்து மதத்தின் சாதியத்திற்கு எதிராக சமத்துவத்திற்காக உருவான தனித்த மதமே சீக்கிய மதம் என்பதை மறந்து விட்டனர்.

யார் பகத்? யார் குரு? ஒருவர் வாழ்வின் உண்மையை அறிய தியானம், வணங்குதல் போன்ற வழிகளின் மூலம் நிறைவான நிலையை அடைய முயலும் வரையில், அந்த மனிதர் ஞானத்தை அடையாத நிலை வரையில் அவரை "பகத்' என்று அழைக்கலாம். ஆனால் அந்த மனிதன் வாழ்வின் உண்மையை அடைந்துவிட்டால், ஞானத்தைப் பெற்றுவிட்டால், கற்றுக் கொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அவர் குரு ஆகிறார். அந்த நிலையில் அவர் "பகத்'தாகவே இருப்பதில்லை.

ஏராளமான அரசர்களும் அரசிகளும் குரு ரவிதாசின் சீடர்களாக ஆகியுள்ளனர். அவரை குருவாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். குருவாக மட்டுமல்ல, ராஜகுருவாகவே ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர். அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ராஜா பிபா, ராஜா நாகர் மால், ரேவா நரேஷ், ராணி ஜலன் பாய் மற்றும் மீரா பாய். மீரா பாய் அரசன் கிருஷ்ணனின் ரசிகையாக முன்னிறுத்தப்படுகிறார். உண்மையில் அவர் குரு ரவிதாசை பின்பற்றுகின்றவராகவே இருந்தார்.

மீரா நே கோபிந்த் மில்யா ஜிகுரு மல்யா ரவிதாஸ்

(மீரா பாடாவளி 4)

குரு ரவிதாசிற்கு அர்ப்பணித்து பல கோயில்களை அவருடைய சீடர்களான மன்னர்கள் கட்டினர். ஆனால் பிற்காலத்தில் அவை இடிக்கப்பட்டன அல்லது இந்து கோயில்களாக மாற்றப்பட்டன.

"சிறீ குரு ரவிதாஸ் வாழ்வும் எழுத்துகளும்' என்ற நூலின் 116117 பக்கங்களில் அதன் ஆசிரியர் டாக்டர் லேக் ராஜ் பர்வானா பதிவு செய்துள்ளதன்படி, குரு ரவிதாஸ் வட இந்தியாவிற்கு இரண்டு முறை சென்றுள்ளார். முதல் முறை செல்லும் போது அவருடன் கபீர் ஜி, தர்லோசன் ஜி, சாயின் ஜி மற்றும் தன்னா ஜி ஆகியோர் சென்றுள்ளனர். இவர்கள் அனைவரும் தற்பொழுது "நான்கானா சாகேப்' என்று அழைக்கப்படும் "சுர்கானா'வில் குரு நானக் தேவை சந்தித்துள்ளனர். அங்கு குரு நானக் தேவ் அவர்களுக்கு உணவளித்ததோடு, அவரது மதிப்பிற்குரிய தந்தை மேத்தா காலு ஒரு லாபகரமான வியாபாரத்தை நடத்த தனக்கு அளித்த 20 ரூபாயை இவர்களிடம் அளித்துள்ளார்.

இரண்டாவது முறை பஞ்சாபிற்கு சென்ற போது, சுல்தான்பூர் லோதியில் உள்ள காலி பெயினின் சந்த் கந்தில் குரு நானக் தேவை அவர் சந்தித்தார். மூன்றாவது முறை அவர் குரு நானக் தேவை காசியில் உள்ள "குரு காபாக்' எனும் இடத்தில் சந்தித்தார். அவர்கள் மதம், சமூக அமைப்பு, மனிதர்களின் விடுதலை ஆகியவை குறித்து பல்வேறு கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். குரு நானக் தேவின் விருப்பத்திற்கு இணங்க, குரு ரவிதாஸ் 40 பாடல்களும் ஒரு குறளும் கொண்ட ஒரு பானியை அவருக்கு பரிசளித்தார். குரு நானக் தேவுடன் வசித்து வந்த மர்தானா, பல நேரங்களில் குரு நானக் தேவின் விருப்பத்திற்கிணங்க அவர் முன் குரு ரவிதாசின் பாடல்களைப் பாடுவார். குரு நானக் தேவின் வாழ்க்கைக்கும் அவருடைய அறிவுரைகளுக்கும் ஒரு சரியான திசையை அமைத்தவர் குரு ரவிதாசே. அதனால் இன்றைய சீக்கிய அறிஞர்கள் யார் உண்மையான குருவாக இருந்தார்கள், யாரை அவர்கள் குரு அல்லது பகத் என்று அழைக்க விரும்புகிறார்கள் என்பதை குறித்து கேள்வி எழுப்ப அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

1920 வரை சீக்கியர்களின் புனித தலமான தங்கக் கோயிலில்தீண்டத்தகாதவர்களின் நைவேத்தியங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதில்லை. அதோடு அவர்கள் பெயரில் அர்ச்சனை செய்யப்படுவதும் இல்லை ("அமிர்தசரசின் பழம்பெருமை' எஸ் எஸ். ஜோகர்). இவை எல்லாம் சீக்கிய அறிஞர்கள் எந்த அளவு சீக்கிய மத கோட்பாடுகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதையே காட்டுகிறது. டாக்டர் அம்பேத்கரால் மதமாற்றத்திற்கு கவனத்தில் கொள்ளப்பட்ட ஒரு மதம் சீக்கிய மதம். ஆனால் சீக்கிய தலைவர்கள், தலித்துகளுக்கு எதிரான சிந்தனை கொண்டவர்களாகவும் அவர்கள் மீது வெறுப்பு கொண்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.

"ஜதேதார்'கள் என்று அழைக்கப்படும் சீக்கியத் தலைவர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் மநுவாதி மக்களின் கைப்பாவைகளாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது, சீக்கிய மதத்தின் முடிவுக்குதான் இட்டுச் செல்லும். இது தொடர்ந்தால், இந்து மதக் கடவுள்களின் சிலைகள் "தர்பார் சாகேப்' என்று அழைக்கப்படும் தங்கக் கோயிலில் காணும் நாள் அதிக தொலைவில் இல்லை. ஆர்.எஸ்.எஸ். தன்னுடைய சொந்தப் பெயரில் சீக்கிய தலைவர்களை சந்திப்பதும் அவர்களை தவறாக வழி நடத்துவதும் கடினம் என்பதால் "பிரேரனா', ராஷ்டிரிய சீக்கிய சங்கத்', "குரு கிரந்த் சாகேப் விசார் சன்ஸ்தா' என்ற பெயர்களில் துணை அமைப்புகளை உருவாக்கி உள்ளது. தற்பொழுது சீக்கிய அறிஞர்கள் இந்த அமைப்புகளின் நடவடிக்கைகளில் பங்கெடுப்பதும் முழுமையாக ஆதரிப்பதும் நாம் அனைவரும் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.

ஜதேதார்களும் மற்றும் பலரும் மறந்தது என்னவெனில் :

1. சீக்கிய குருக்கள் ஒற்றைக் கடவுளை மட்டுமே நம்பினர். மாறாக, இந்துக்கள் பல ஆண், பெண் கடவுளர்களை வணங்குகின்றனர்.

2. இந்து முப்பெரும் கடவுளர்களான பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவனை சீக்கிய குருக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரித்தனர்.

3. வடிக்கப்பட்ட சிலைகளையோ, உருவங்களையோ வணங்குவது சீக்கிய மதத்தில் முற்றிலுமாக தடை செய்யப்

பட்டுள்ளது. மாறாக, இந்து மதத்தில் அவை ஏற்கப்பட்டுள்ளன.

4. சீக்கியர்களால் பசு ஒரு புனித மிருகமாகக் கருதப்படுவதில்லை. அதனால் அது வணங்கப்படுவதுமில்லை.

5. வேதங்கள், கீதை மற்றும் பிற இந்து எழுத்தாக்கங்களின் மேலாதிக்கத்தை சீக்கிய மதம் அங்கீகரிக்கவோ, ஏற்றுக்கொள்ளவோ இல்லை.

6. சீக்கிய குருக்களும் குரு ரவிதாசும் சாதி அமைப்பை முற்றிலுமாக நிராகரித்தனர். அனைத்து ஆண்களும் பெண்களும் அவர்களின் சாதி, நிறம், இனத்திற்கு அப்பாற்பட்டு சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்றே கூறினர். இந்து மதம் இவற்றை

எல்லாம் செய்கிறதா?

7. மரணம் மற்றும் திருமணத்தை ஒட்டிய சீக்கிய மத சடங்குகளும் மரபுகளும் இந்து மதத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுகின்றன.

குரு கிராந்த் சாகேபில் "பகதா தி பானி' பகத்தின் பாடல் என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாக பல சீக்கிய அறிஞர்கள் கோருகின்றனர். அப்படியெனில், குரு நானக் தேவ் தொடங்கி குரு கோவிந்த் சிங் வரை எங்கும் குரு என்ற சொல் அவர்களை குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. மகளா1, மகளா2 போன்றவற்றில் "குரு நானக் தேவின் பானி', "குரு கோபிந்த் சிங்கின் பானி' என்று போடவில்லை. (மகளா என்றால் பொது மனிதன்) குரு நானக் தேவை, ஒரு பொது மனிதராக சீக்கிய அறிஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா? குரு நானக் தேவின் பிறப்பு கதைகளில் பல இடங்களில் அவரைக் குறிப்பிடும்போது பாபா, தபா, பிர் என்று பல பெயர்களில் குறிப்பிடுகின்றனர். குரு நானக் தேவ் தானே பல இடங்களில் தம்மை பொது மனிதன், ஷாயார், நீய்ச் என்று குறிப்பிடுகிறார். சீக்கிய அறிஞர்கள் குரு நானக் தேவை ஷாயார், நீய்ச் அல்லது பாபா என்று ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா?

குரு ரவிதாசை குரு என்று ஏற்றுக் கொள்ள விரும்பாதவர்கள் அவர் பெயருக்கு முன் "குரு' என்று எழுத விரும்பாதவர்கள்; குரு ரவிதாசின் அறிவுரைகளிலிருந்து எதையும் கற்க விரும்பாதவர்களே ஆவர். அவர்கள் வெறுப்பு நிரம்பியவர்களாக இருக்கிறார்கள். சமத்துவத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிக்காதவர்கள். பாகுபாட்டைப் பின்பற்றுபவர்கள்.

தலித் பெரும்பான்மை மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் புதியவை அல்ல. மநுவாதிகள் எப்போதுமே தலித் பெரும்பான்மை மக்களை அடக்கி, ஒடுக்கி, கொடுமைக்குள்ளாக்கி, கொல்ல முயன்று, கொலையும் செய்து, கொள்ளை அடித்து என அனைத்துவித வன்கொடுமைகள் செய்யவும் தொடர்ந்து முயன்று வருகின்றனர். இந்த கொடுமைகளை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க யார் முனைந்தாலும் அவர்கள் இந்து மதத்தால் கொல்லப்படுகின்றனர் அல்லது உயிருடன் எரிக்கப்பட்டுள்ளனர். குரு நாம்தேவ் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு மகாராட்டிரத்தை விட்டு வெளியேற்றப்படுகிறார். குரு (சந்த்) துகாராம், சந்த் சோக்கா மால் கொல்லப்பட்டனர். சந்த் நாத் நார் உயிருடன் எரிக்கப்பட்டார். அதைப் போலவே குரு ரவிதாஸ், அவரை எப்போதும் எதிர்த்த மக்களால் சிட்டார்காரில் கொல்லப்பட்டார்.

தனது வாழ்க்கை முழுவதும் குரு ரவிதாஸ், சமத்துவத்திற்காகவும்சமூக, அரசியல், பொருளாதார ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகவும் தொடர்ந்து போராடி வந்தார். பல பாடல்களையும் "ஷலோ'க்களையும் இயற்றினார். அவை இந்து மக்களால் அன்றைய காலத்தில் எரித்து அழிக்கப்பட்டன. குரு கிராந்த் சாகேபில் குரு ரவிதாஸ் இயற்றிய 40 பாடல்களும் 1 குறளும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. "ஒருவனே தேவன்' என்ற சொற்றொடரை முதன் முதலில் பயன்படுத்தியவர்களில் ஒருவர் குரு ரவிதாஸ். 15 ஆம் நூற்றாண்டில் எந்த அளவுக்குப் பொருந்தியதோ அதே அளவுக்கு இன்றைக்கும் அவருடைய அறிவுரைகள் பொருந்துகின்றன. அனைவரும் அவருடைய அறிவுரைகளிலிருந்து ஒளி பெற்று, அறியாமை இருளிலிருந்து வெளிவரட்டும்.

தமிழில் : பூங்குழலி

Pin It

உலகத் தமிழர் மாநாட்டு மலர்

இலங்கை அரசியல் சாசனத்தின் கீழ் தமிழர் தேசிய தன்னுரிமை சாத்தியப்படாத நிலையில், ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கையிலெடுக்கும்நெருக்கடி, ஈழத் தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஏற்பட்டது. முறையற்ற காலனிய நீக்கமே தமிழ் ஈழக் கோரிக்கைக்கு அடிப்படை. ஆனால், கியூபாவும் பொலிவியா வும் நிகரகுவாவும் எதற்காக இந்தியாவின் அல்லது இலங்கை அரசின் பரப்புரைக்குச் செவி சாய்த்து, ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும்?''

அறிவரசன் பக்கங்கள் : 504 விலை : ரூ. 200 உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு சென்னை 58 தொலைபேசி : 044 2377 5536

நான் சந்தித்த மரணங்கள்

நகர வாழ்வின் விளிம்பு மனிதனின் உதிரிக் கதையாடலை எவரும் முன்வைக்காத மொழியில் சொல்லத் துணிந்திருக்கிறார் விஜி. இலக்கியமென இதுகாறும் எழுதிக் குவிக்கப்பட்ட, மய்யப்படுத்தப்பட்ட சொற்குவியல்களிலிருந்து விலகி நின்று வெளிப்படுத்தக்கூடிய பிரிவனுபவங்களை வேறொரு பார்ப்பன/சாதி இந்து மனம் சந்திக்குமெனில், தத்துவ உபன்யாசத்திற்கோ, நாசமாய்ப்போன சூன்யப்பெருங்கதையாடலுக்கோ நம்மை அழைத்துச் செல்ல முயலும்.''

மரண கானா விஜி பக்கங்கள் : 66 விலை : ரூ. 40 கருப்புப் பிரதிகள் சென்னை 5 தொலைபேசி: 94442 72500

புதைந்த பாதை

இழிவு, பெருமை எனும் எதிர்வுகளுக்குள் மட்டுமே குறுக்கப்பட்ட தலித் வாழ்வை அவற்றிலிருந்து விலகி நின்று, பாவனையேதுமின்றி வட்டார வரலாறு எனும் நவீன ஆய்வு அணுகுமுறையின் துணைகொண்டு,

சாதியத்தின் இருண்ட குகைகளான கிராமங்கள், அவற்றினை எதிர்கொண்டு தொடர்ந்து போராடும் தலித் மக்களின் வாழ்வு என்று தேடிச்செல்லும் யாருக்கும் ஒவ்வொரு கிராமமும் இவ்வகையான

வரலாற்றைத் தரும் என்ற வகையில் தமிழின் முன்னோடி முயற்சி இது.''

ஜெ. பாலசுப்பிரமணியம்பக்கங்கள் : 32 விலை : ரூ. 10 தென்கரிசல் பதிப்பகம் திருநெல்வேலி 10 தொலைபேசி : 98945 10722

டாக்டர் கே. பாலகோபால்

எல்லா அதிகாரங்களுக்கும் எதிராக நின்ற பாலகோபாலுக்கு அரணாக இருந்தது அவரது நேர்மை, அர்ப்

பணிப்பு, எளிமை, துணிவு, உழைப்பு ஆகியவை மட்டுமே. ஒரு மனித உரிமைப் போராளிக்கு இவை

மட்டுமே பாதுகாப்பு அளித்துவிட இயலும். அதுவும் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட வரைக்குந்தான். மனித

உரிமைப் பணி என்பது இன்று ஒரு தொழிலாகவும் பணம் ஈட்டும் வழி முறையாகவும் மாறியுள்ள நிலையில், யாரையும் சார்ந்திராமல் முற்றிலும் சுயேச்சையான நிதிப் பின்புலத்துடன் தன் அமைப்பை இயக்கியவர் அவர்.''

தொகுப்பு : அ. மார்க்ஸ்பக் : 48 விலை : ரூ. 18 மனித உரிமைகளுக்கானமக்கள் கழகம்சென்னை 600 020 தொலைபேசி :94441 20582

வெட்சி : தமிழக தலித் ஆக்கங்கள்

இத்தொகுப்பில் உள்ள கட்டுரைகள், தலித் படைப்பாளிகள்/ படைப்புகள் பற்றிய அடிப்படைத் தரவுகள், விவரணங்கள் மற்றும் சமூகத்திற்கும் இலக்கியத்திற்குமான ஊடாட்டத்தைப் பதிவு செய்யும் விமர்சனங்களோடு அமைந்திருக்கின்றன. அறிவுஜீவிகள் தளத்தில் மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டு, வந்த தலித் இலக்கியம், இன்று ஆய்வு மாணவர்கள் தளத்திலும் பேசப்படுகிறது. தலித் இலக்கியத்தின் முக்கியத்துவம் குறித்து இத்தொகுப்பு பேசுகிறது.''

ஆய்வுத் தொகுப்பு பக்கங்கள் : 264 விலை : ரூ. 150 பரிசல்சென்னை 5 தொலைபேசி : 93823 53646

லால்கர் ஒரு மூன்றாவது பாதை

அரசதிகாரம், கார்ப்பரேட்கள், உலகமய நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக இந்த நூற்றாண்டிலுங்கூட வெகுமக்கள் எழுச்சி எந்த அளவிற்குச் சாதிக்க இயலும் என்பதற்கு நந்திகிராம், சிங்கூர் ஆகிவற்றிற்குப் பின் லால்கர் நம்முன் சாட்சியாக நிற்கிறது. அரசு, மாவோயிஸ்டுகள் மற்றும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியினரின் வன்முறைத் தாக்குதலுக்கிடையில் ஒரு வீரஞ்செறிந்த பழங்குடி மக்கள் இயக்கம் ஒடுக்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்கிற கவலையோடு எழுகிறது இந்த மூன்றாவது பார்வை.''

சந்தோஷ் ராணாபக்கங்கள் : 56 விலை : ரூ. 30 புலம் சென்னை 5 ஃதொலைபேசி : 97898 64555

Pin It

(கடந்த மூன்று இதழ்களில் வெளிவந்த பேராசிரியர் ராமு. மணிவண்ணன் பேட்டி இந்த இதழுடன் முற்றுப் பெறுகிறது)

பர்மாவில் நிலவும் பண்பாட்டு முரணை எப்படி தீர்ப்பது?

இத்தகைய அணுகுமுறையை மாற்றுவதற்காக கல்வி, பொருளாதாரம் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள், அரசமைப்புச் சட்டத் திருத்தங்கள் என இவை அனைத்திலும் இவர்களுடைய பார்வை செலுத்தப்பட்டு வருகிறது. இவற்றை எவ்வாறு மாற்றியமைக்க வேண்டும், கல்வியில் எத்தகைய அடிப்படை மாற்றங்களை செய்ய வேண்டும், அரசியலமைப்பில் எந்தவித மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டும், பணி நியமனத்தில் மேற்கொள்ள வேண்டிய மாற்றங்கள் என்ன என்பன போன்றவை இவர்களுடைய கலந்துரையாடலில் இடம் பெறுகின்றன. புறநிலை அரசின் கீழ் தாய்லாந்து, இந்தியா மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய பகுதிகளிலும் பல கருத்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மாற்றங்கள் ஏற்படக்கூடிய தருணத்தில் நிச்சயமாக ஒரு தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டமைப்பாக இவர்கள் அமையக்கூடிய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

ஜனநாயக ரீதியான போராட்டத்தை ஆங் சாங் சூகியி வலிமையாக மேற்கொண்டு வருகிறார். அய்ம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடைபெற்று வரும் ஜனநாயகப் போராட்டத்தை தற்பொழுது மிகச் சிறந்த முறையில் அவர் வழிநடத்தி வருகிறார். ஆங் சாங் சூகியி மற்றும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டமைப்பைச் சார்ந்தவர்கள் இந்திய அரசாங்கத்திடம் கேட்பது என்னவெனில், எங்களுக்கு நீங்கள் எந்த உதவியையும் செய்யாவிட்டாலும் தாழ்வில்லை; குறைந்தபட்சம் எங்கள் போராட்டத்திற்கான அங்கீகாரத்தையாவது தர வேண்டும் என்பதே. உங்களுக்கு இவ்வளவு அருகில் ராணுவ ஆட்சியை எதிர்த்து ஜனநாயக ரீதியில் போராடி வரும் நாங்கள் இருக்கிறோம்.

பண்பாட்டு ரீதியாக இந்தியாவுடனும், மொழி ரீதியாக வடகிழக்கு மாநிலங்களுடனும் எங்களுக்கு நல்ல தொடர்பு இருக்கிறது. நாங்கள் பின்பற்றும் புத்தமதம் இந்தியாவில் தோன்றிய ஒரு பண்பாடு. இந்தியா எங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான நாடு. பண்பாட்டு ரீதியிலான தாய் வீடு. இத்தகைய ஒரு நாடு 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ராணுவ ஒடுக்குமுறைக்கு ஆட்பட்டுள்ள மக்களுக்கு உதவாமல், ராணுவத்திற்கு உதவி செய்யும் நிலையையே மேற்கொண்டு வருகிறது. ஆயுத உதவிகளையும் வழங்குகிறது. இதுவரை அகிம்சை வழியில்தான் போராடி வருகிறோம். இந்தியா எங்கள் போராட்டத்திற்கு உதவி செய்யவில்லை என்றாலும், போராட்டத்திற்கான அங்கீகாரத்தையாவது வழங்க வேண்டும் என்றே இவர்கள் கோருகிறார்கள்.

திபெத் பிரச்சினை பற்றி சற்று விரிவாகச் சொல்லுங்கள்...

திபெத்தில் ஒரு தேசிய இனம் தன்னுடைய சொந்த மண்ணை இழந்து, மற்றொரு அண்டை நாட்டால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளது. சீனாவால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள திபெத் பகுதியிலிருந்து கடந்த அய்ம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் வெளியேறிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இப்பொழுது சீனா திபெத்தைத் தன் பகுதிக்கு உட்பட்ட இடமாகக் கூறி, ஏறக்குறைய அதற்கான அங்கீகாரங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, திபெத்தின் அண்டை நாடுகளுள் ஒன்றான இந்தியாவும் "திபெத் சீனாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்சனை' என்று அவ்வப்போது கூறி வருகிறது. இது மிகவும் வருந்தத்தக்கது. திபெத்திய மக்கள் அவர்களுடைய சொந்த மண்ணில் சுதந்திரமாகவும், பண்பாட்டு ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் ஒரு தேசிய இனமாக வாழ்ந்ததற்கான அடையாளங்களைத் தேடிச் செல்வதற்கு, நாம் வெகுகாலம் செல்ல வேண்டியதில்லை. ஓர் அய்ம்பது ஆண்டு காலத்திற்கு முன்னதாக ஏறக்குறைய இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்னால் அதற்கான வரலாற்றுப்பூர்வமான ஆதாரங்கள் அனைத்துமே இருக்கின்றன.

நாம் தற்பொழுது திபெத்திற்கான எல்லா உறவுகளையும் சீனா வழியாகவே செய்து வருகிறோம். திபெத் மக்களுக்கும் இந்தியாவின் அருணாச்சலப் பிரதேசம் மற்றும் வடமேற்கு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் பகுதி மக்களுக்கும் வரலாற்றுப்பூர்வமாக, பண்பாட்டு ரீதியாக ஓர் உறவு இருக்கிறது. எப்படி தமிழக மக்கள் ஈழ மக்களை தம்முடைய தொப்புள் கொடி உறவாகப் பார்க்கிறார்களோ, அதே போலத்தான் காஷ்மீர் பகுதி மக்களும் திபெத்தைத் தங்களுக்கு மிக நெருக்கமான மண்ணாகப் பார்க்கின்றனர். 1945 முதல் சீனா திபெத்தை படிப்படியாக ஆக்கிரமித்தது. இந்தியாவும் சீனாவும் சகோதர நாடுகள் என்று நாம் உரக்கக் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, சீனா திபெத்தை நரித்தனமான திட்டத்துடன் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. திபெத் விஷயத்தில் அரசியல் மற்றும் ராணுவ ரீதியான நெருக்கடியை கொடுக்க முடியாத சூழலில் இந்தியாவும் சீனாவின் நிலையை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது.

ஆக்கிரமிப்புக் கட்டாயத்துக்குள்ளாக்கப்பட்ட சூழலில், திபெத் மக்களுள் பெரும்பாலானோர் தலாய் லாமா தலைமையில் திபெத்தை விட்டு வெளியேறி இந்தியா வந்தனர். இன்று சுமார் ஒன்றரை லட்சம் திபெத் மக்கள் இந்தியாவில் இருக்கின்றனர். இவர்கள் இந்தியா வந்த பிறகு பிற நாடுகளுக்கும் சென்றிருக்கின்றனர். அவர்களுடைய மதம் பவுத்தம். அவர்களுடைய கல்வி அமைப்பு, பண்பாடு என்பவை பவுத்தத்தைத் தழுவியே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அவர்களுடைய இந்தப் பண்பாட்டு நிலைக்கு எதிரான நிலை அங்கு உருவானபோது, அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டிய கட்டாய சூழ்நிலை உருவானது. சொந்த மண்ணை, சொந்த அடையாளங்களை இழந்த, விரட்டியடிக்கப்பட்ட அந்த மக்களுக்காக நாம் அனைவரும் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

சீனா படிப்படியாக திபெத் பகுதியை ஆக்கிரமிப்பதற்கு முன்பு இருந்த அந்நிலப்பரப்பின் வரலாறு என்னவாக இருந்தது?

1950 வரையில் திபெத் ஒரு தனி நாடாக, ஒரு சுதந்திர நாடாகத்தான் திகழ்ந்தது. ஆனால் அதனுடைய அமைப்பானது நிழற்குடை சாசனப்படி, 1914 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின் "ஸ்வீதர் கீ சைனீஸ் வீதர்கீ' என்ற அமைப்பிற்கு வந்தது. அதாவது, சீனாவின் ஆளுகைக்குள் அந்நிலப்பரப்பு கொண்டு வரப்பட்டது. அதற்குக் காரணம், திபெத் மக்கள் சீனாவின் இறையாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டதால் அல்ல. அதற்கான உண்மை யான காரணம், அப்போது இந்தியாவில் நிலவி வந்த பிரித்தானிய ஆட்சி, தெற்காசிய பிராந்தியத்தை ரஷ்யாவின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தடுப்பதற்காக சீனாவுடன் ஓர் ஒப்பந்தத்தைப் போட்டுக் கொண்டது.

ரஷ்யாவை தென்னாசியப் பகுதிக்குள் நுழையவிடாமல் தடுக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையில்தான் திபெத்தை சீனாவின் ஆளுகைக்கு உட்படுத்தி விட்டார்கள். இதுதான் சீனாவின் ஆளுகைக்குள் திபெத் வந்ததற்கான உண்மையான காரணமே தவிர, திபெத் மக்கள் சீனாவின் இறையாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டனர் என்பதில் எந்த உண்மையும் கிடையாது.

சீனாவின் ஆளுகைக்குள் திபெத் உட்பட்டதற்குச் சரியான அரசியல் தலைமை இல்லாததுதான் காரணமா?

அரசியல் தலைமை இல்லை; ஆனால், மத ரீதியான தலைமை அமைப்புகள் இருந்தன. அரசியல் குழப்பங்கள் நிலவிய சந்தர்ப்பமும் அதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். கடந்த அய்ம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக "அன்சைனீஸ்' என்று அழைக்கப்படுகின்ற மக்கள் அங்கு சீனாவால் குடியேற்றப்பட்டு வருகின்றனர். இன்னும் பத்திருபது ஆண்டுகளில் "அன்சைனீஸ்' மக்கள் திபெத்தியர்களைவிட எண்ணிக்கையில் மிகுந்திருப்பார்கள். திபெத்திய பண்பாட்டு அடையாளங்கள், வாழ்வியல் அடையாளங்கள் எல்லாம் வேகமாக மாற்றப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் சொல்லப்போனால், வட அமெரிக்கப் பகுதிகளில் அங்கு பூர்வீகக் குடிகளாக இருந்த மக்கள் "நேட்டீவ் அமெரிக்கன்ஸ்' என்று அழைக்கப்படுகின்ற மக்கள் வாழும் பகுதிகளில், சூதாட்டமும் இரவு நேர கேளிக்கை விடுதிகளும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அமெரிக்காவின் பிற பகுதிகளில் இவற்றிற்கான அங்கீகாரம் வழங்குவது என்பது, மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடனே உள்ளது. எங்கு பூர்வீகக் குடிகள் இருக்கிறார்களோ, அங்கு இவற்றிற்கான அங்கீகாரம் என்பது எளிதில் வழங்கப்படுகிறது. பூர்வீகக் குடிகள் வாழும் பகுதிகளில் இவ்வகை சூதாட்டங்களையும் கேளிக்கை விடுதிகளையும் அதிகரிக்க வைப்பதன் மூலம் அவர்களுடைய பண்பாட்டு அடையாளங்கள் மெல்ல மெல்ல அழிக்கப்படுகின்றன என்பதே உண்மை. சட்ட அமைப்பைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தும் இந்த அமைப்பைப் போலவே, சீனாவும் திபெத் பிரதேசங்களில் இத்தகைய சூதாட்ட கேளிக்கை விடுதிகளையும், மதுபானக் கடைகளையும் ஏராளமாகத் திறந்து வருகின்றன.

மேலும் அப்பகுதிகளில் ஏழு ராணுவத் தளங்களையும் சீனா அமைத்துள்ளது. இதன் மூலம் திபெத் மக்கள் தனித்து இயங்காத வண்ணம் மீண்டும் அது ஒரு தனி நாடாக செயல்படாதவாறு எல்லா வழிகளையும் அடைத்து வருகின்றனர். இதே நிலையைத்தான் இலங்கை அரசும் ஈழப் பகுதியில் செயல்படுத்தி வருகிறது. இதே வகையிலான ஒடுக்குமுறை பர்மாவிலும் செயல்படுத்தப்படுகிறது. சுதந்திரத்திற்காகப் போராடுகிற மக்களுக்கு நாம் உதவி செய்ய வேண்டும் என்பது மட்டுமில்லாமல், இந்த மக்களின் துன்பங்களுக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு பொதுவான அடையாளம் தெரிகிறது. நாம் அதை வெளிக் கொண்டுவர வேண்டும்.

மதத்தை முன்னிறுத்திய திபெத் விடுதலைப் போராட்டம், பிற்போக்கான ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுகிறதே?

திபெத் மக்களை ஒரு தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைப்பதற்கு பவுத்தமே உதவுகிறது. பண்பாட்டு ரீதியாகவும் வரலாற்று ரீதியாக வும் பவுத்தமே அவர்களை அரவணைத் துள்ளது. மேலும் பவுத்தத்தை ஒரு மதமாகக் கொள்வதைவிட, அதை ஒரு வாழ்க்கை நெறியாகக் கொள்வதுதான் பொருத்தமானது. அந்த அடிப்படையில் பவுத்தத்தை முன்னிறுத்திய அவர்களுடைய விடுதலைப் போராட்டத்தை மதத்தை முன்னிறுத்தியதாக நாம் குறுக்கிவிட வேண்டாம். மேலும், இலங்கையில் பின்பற்றப்படும் பவுத்தத்திற்கும் உலகின் பிற பகுதிகளில் பின்பற்றப்படும் பவுத்தத்திற்கும் அடிப்படையில் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன.

இலங்கையில் பின்பற்றக்கூடிய பவுத்த மத தத்துவம், புத்த மதத்திற்கே ஒரு சவாலாகும். பவுத்தத்திற்கு அடிப்படையான தம்மம், கருணை, அமைதி போன்ற எந்த கருத்துகளும் இலங்கையில் உள்ள பவுத்தத்தோடு சற்றும் பொருந்துவதில்லை. தன்னுடைய சொந்த மக்களைக் கொல்லும் ராணுவத்தை இலங்கையில் உள்ள பவுத்தத் துறவிகளால் மட்டுமே ஆசிர்வதிக்க முடிகிறது.

ஒருமுறை திபெத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பவுத்த பிக்கு என்னிடம் கூறினார் : "நாங்கள் இலங்கை பவுத்த பிக்குகளைக் கண்டால் பயப்படுவோம். ஏனெனில், இவர்கள் பவுத்தத்தை வெகு விரைவில் சீரழித்து விடுவார்கள். மற்ற நாடுகளுக்கு அவர்களுடைய பவுத்தம் பரவினால் வன்முறை கலாச்சாரமும் இனவெறியும் அந்நாடுகளுக்குப் பரவிவிடும்.'' மாறாக, திபெத் பவுத்தம் என்பது ஒரு மிகப் பெரிய பண்பாடாகப் போற்றப்பட வேண்டியதாயிருக்கிறது. ஒரு நாட்டிற்கும் இன்னொரு நாட்டிற்கும் இடையே உள்ள பவுத்தத்திற்கிடையே நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன.

சீனாவின் திபெத்திய ஆக்கிரமிப்பால் இந்தியத் துணைக் கண்டத்திற்கு பாதிப்புகள் ஏற்படுமா?

இந்த விஷயத்தில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயம், சீனாவின் ஆக்கிரமிப்பில் திபெத் வந்ததால், இந்தியாவிற்குதான் மிகப்பெரிய இழப்பு. பூகோள ராணுவ அமைப்பு ரீதியாக நமக்கு மூன்றாம் நிலையிலிருந்த சீனா, தன்னுடைய பூகோள ராணுவ அமைப்பை முதல் நிலைக்கு எடுத்து வந்து இன்று நமக்கு நேரடி அண்டை நாடாக மாறியுள்ளது. காஷ்மீர் பகுதியில் பாகிஸ்தான் நம்மிடமிருந்து ஆக்கிரமித்த சில பகுதிகளை சீனா வசம் ஒப்படைத்துள்ளது. கரோக்கிராம் பாஸ் மற்றும் சீனாவின் வசமுள்ள லடாக் பகுதிகளையும் சேர்த்துப் பார்த்தீர்களென்றால், இந்தியாவிற்கு எதிரான மலைப்பாதைகளை அமைப்பதற்கு ஏதுவாக இருக்கிறது. இது, இந்தியாவுக்குதான் மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஆனால் இந்தியா 1962 போருக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட போர் ஒப்பந்தத்தின்படி, இன்னமும் நம்முடைய பிரச்சனைகளை சீனாவுடன் தீர்த்துக் கொள்ளாமலேயே இருக்கிறது.

சீனாவிற்கு பிரச்சனைகள் குறித்து ஒரு வித்தியாசமான அணுகுமுறை உண்டு. "பென்ஜிஓபிங் லைன்' என்று அதைக் குறிப்பிடுவார்கள் அதாவது "பிரச்சனைகள் இருக்கும்; அது தீரும் வரை நாம் பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; அதைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று நாம் முற்பட்டால் அந்தப் பிரச்சனைகள் தீராது; அது எப்போது தீர்வதற்கான வாய்ப்புகள் உருவாகுமோ, அந்த சமயத்தில் பிரச்சனைகளுக்குத் தானே தீர்வுகள் வரும்; அதற்காக நாம் இப்பொழுது முரண்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.' இத்தகைய ஒரு கருத்து மூலம் பென்ஜிஓபிங் எல்லா பிரச்சனைகளையும் காலம் தாழ்த்தியே வந்தார். இந்த நடைமுறையையே திபெத்திய தலைவர்களுடனும் இந்தியத் தலைவர்களுடனும் சீன அரசு கடைப்பிடித்தது. சொல்லப்போனால், சீனா தனக்குப் பிரச்சனைகள் உள்ள எந்த நாட்டுடனும் "பென்ஜிஓபிங் லைன்' அடிப்படையிலேயே அணுகியது. உண்மையிலேயே பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கான நெறிமுறைகளை அவர்கள் உருவாக்குவதே இல்லை.

இன்றைய நிலையில் இந்தியாவைச் சுற்றி வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகளில் சீனா தன்னுடைய ராணுவத் தளங்களை அமைத்துள்ளது. வடக்கில் பாகிஸ்தானின் கராச்சி மற்றும் குவாடர் பகுதிகளிலும், கிழக் கில் சிட்வே என்று அழைக்கப்படுகின்ற பர்மா பகுதியிலும், தெற்கில் இலங்கையின் அம்பன் தோட்டா பகுதியிலும் குறிப்பாக துறைமுகப் பகுதிகளில் தங்களுடைய ராணுவத் தளங்களை அமைத்துள்ளது. மற்றொரு விஷயம், நமது வடகிழக்குப் பகுதிகளில் இன்றைக்கு குறைந்தபட்சம் அய்ந்தாயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர் நிலப்பரப்பு, சீனா ஆக்கிரமித்துள்ள பகுதியாக உள்ளது.

சீனா மிகப் பெரிய ராணுவ ரீதியான சவாலாகவே இருந்து வருகிறது. இதே சீனாதான் திபெத், பர்மா, இலங்கை ஆகிய மூன்று இடங்களிலும் நடைபெறும் மக்கள் விடுதலைப் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்கான பின்னணியாகவும் செயல்பட்டு வருகிறது. இதுவும் குறிப்பாக நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று. திபெத் சீனாவின் ஆளுகைக்குள் சிக்குண்டுள்ளது. பர்மாவைப் பொருத்த மட்டில் அங்கு நடைபெறும் ராணுவ ஆட்சிக்கு வெளிப்படையாகவே சீனா எல்லா உதவிகளையும் செய்து வருகிறது. ஈழப் போராட்டத்தைப் பொருத்தவரை, அதனை ஒடுக்குவதற்கான சகல ராணுவ மற்றும் பொருளாதார ரீதியிலான உதவிகளையும் சீனா செய்து வருகிறது. சீனாவின் இன்றைய அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மனித உரிமைகளுக்கு எதிராக உள்ளன.

இவ்வாறு நான் கூறினாலும் உண்மையில் சீனப் போராட்டத்தின் மீதும், சீனப் புரட்சியின் மீதும் நான் பெரிதும் மரியாதை கொண்டிருக்கிறேன். அதே சமயம் அவர்களது பொதுவுடைமைப் புரட்சியானது, ஒரு பரந்த அளவில் செல்லாமல் ஒரு பரந்த நோக்குடன் உலகளாவிய முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரானதாக அமையாமல், ஓர் உலகம் தழுவிய கம்யூனிசத்தை வளர்க்காமல் குறுகிவிட்டது. சீனாவே தற்பொழுது ஒரு ஏகாதிபத்திய மனப்போக்குக்கு மாறிவிட்டது. சீனா தன்னுடைய ஏகாதிபத்திய அரசமைப்பை தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில், சொல்லப் போனால் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் பல பகுதிகளிலும் பரவ விட்டிருக்கிறது. ஆப்பிரிக்க கண்டத்தில் சீனா முதலீடு செய்து, அங்குள்ள பொருளாதாரக் கட்டமைப்புப் பணிகளில் அமர்ந்து, நிலச்சுரங்கம் மற்றும் கனிம வளங்களைச் சுரண்டி தன்னுடைய தேசிய சுயநலத்திற்கு எடுத்துச் செல்வதாகவும் ஒரு குற்றச்சாட்டு உள்ளது.

பர்மா, திபெத், ஈழம் இந்த மூன்று இடங்களிலும் நடைபெறும் மக்கள் போராட்டங்களுக்கு எதிராக சீனா இருக்கிறது என்கிறீர்கள். ஆனால் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு என்பது, ஈழத்திற்கும் பர்மாவிற்கும் ஒன்றாகவும், திபெத் திற்கு மற்றொன்றாகவும் இருப்பது ஏன்?

உண்மைதான். பர்மா, திபெத், ஈழம் இந்த மூன்று விஷயங்களிலும் இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டில் வேறுபாடு இருக்கிறது. திபெத்தை பொருத்தளவில், திபெத்திற்காக சீனாவுடன் எந்தவித ராணுவ நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ள இந்தியா தயாராக இல்லை. திபெத்தில் சீனாவின் நிலையை ஏறக்குறைய இந்தியா ஏற்றுக் கொண்டு விட்டதாகவே சொல்ல முடியும். எனினும் திபெத்திய தலைவர்கள் இங்கு தங்குவதற்கும் மக்கள் அகதிகளாக இருப்பதற்கும், அவர்கள் தங்களுக்கான புறநிலை அரசை அமைத்துக் கொள்வதற்கும் போதிய வாய்ப்புகள் இந்தியாவில் உள்ளன. முக்கியமாக, அவர்களுடைய பண்பாட்டு அடையாளங்கள் காப்பாற்றப்படுவதற்கு இந்தியா துணை நிற்கிறது.

பர்மிய ஜனநாயகப் போராட்டத்தைப் பொருத்தளவில், அப்போராட்டத்திற்கும் அம்மக்களுக்கும் எந்தவித உதவியையும் இந்தியா செய்யவில்லை. 1995 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பாக குறிப்பாக 1988இல் ஜனநாயகப் போராட்டத்திற்கான ஆதரவு மனநிலை ஓரளவிற்கு இந்தியாவிற்கு இருந்ததும் உண்மை. ஆனால் தற்பொழுது அங்கு நடைபெறும் ராணுவ ஆட்சிக்கு உதவவில்லையென்றால், பர்மிய ராணுவ ஆட்சி நமக்கு எதிராகத் திரும்பி, நமக்கு எதிரான சக்திகளுடன் இணைந்து அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய வாய்ப்புகள் அதிகரித்துவிடும் என்ற எண்ணத்தில், அவ்வாட்சிக்கு உதவும் போக்கையே இந்தியா கடைப்பிடிக்கிறது.

உண்மை என்னவெனில், பர்மிய ராணுவ ஆட்சி நமக்கு எதிராக நம்மைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய சக்தி அல்ல. இந்திய பர்மிய எல்லைப் பகுதி முழுவதிலும் உள்ள மக்கள் திரள், பர்மிய ராணுவ ஆட்சிக்கு எதிரான நிலையில் தீவிரமாக உள்ளனர். இவ்வெல்லைப் பகுதி மக்களைக் கடந்து பர்மிய ராணுவம் இந்தியப் பகுதிக்குள் ஒன்றும் செய்துவிட முடியாது. ஆனால் நம்முடைய வெளியுறவு சிந்தனை தான் மக்கள் விரோதமாக உள்ளது.

ஈழத்தைப் பொருத்தளவிலும் இந்தியாவினுடைய நிலைப்பாட்டில் ஒரு தெளிவு இருப்பதாகக் கூறுவதற்கில்லை. சீனாவின் ஆளுகை இலங்கையில் மேலோங்கிவிடும் என்ற காரணத்திற்காகவும், இலங்கை இந்தியாவின் பிடியிலிருந்து விலகிப் போய் விடும் என்ற எண்ணத்திலும், இந்திய அரசு இலங்கையின் இன அழிப்புப் போருக்கு எல்லாவித மனிதநேய சிந்தனைகளையும் புறந்தள்ளிவிட்டு துணை போயுள்ளது. மாறாக, இந்திய அரசு இலங்கைக்கு இத்தனை உதவிகளைச் செய்தும் இலங்கையில் சீன ஆதிக்கத்தை இந்தியாவால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை ஒரு தெளிவான நிலையில் இல்லாததால்தான் திபெத், பர்மா, ஈழம் உள்ளிட்ட விஷயங்களில் இந்தியாவால் ஒரு நிலையான, மக்கள் விரோதமில்லாத நிலைப்பாட்டை எடுக்க முடியவில்லை.

இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையை வகுக்கும் அதிகாரிகளின் பிழையால் இந்திய தேசியப் பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் இருப்பது உண்மையா?

நீங்கள் சொல்வது பெரும்பாலும் சரி. இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையில் குறிப்பாக ஈழத்தில் மேற்கொண்ட நிலைப்பாட்டால், இந்தியாவால் சீனாவின் ஆளுகையை இலங்கையில் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. இன்று இந்தியா, சீனாவின் ராணுவத் தளங்களால் நான்குபுறமும் சூழப்பட்ட ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளது. இந்திய வெளி யுறவுக் கொள்கையில் ஒரு சீர்திருத்தம் வேண்டும். ஒரு தன்னிச்சையான, சுயநலமான பாதையில் நாம் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். நமமுடைய பார்வை ஒரு குறுகிய பார்வையாக மாறிவிட்டது. பர்மாவில் போய் எண்ணெய்க் கிணறுகளைப் போராடிப் பெறுவதும், அதற்காக ராணுவ ஆட்சியை அங்கீகரிப்பதும்; அதுபோலவே இலங்கையில் உள்ள எண்ணெய்க் கிணறுகளுக்காக இலங்கை அரசுக்கு எந்தவித நிர்பந்தமும் இல்லாமல் ஒத்துழைப்பதும், ஆயுதங்களைக் கொடுப்பதும் என பொருளாதார, வியாபார விஷயங்களை மய்யமிட்டே நமது கொள்கைகள் வகுக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் 1940களில் இந்தோனேசிய சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் அதன் சுதந்திரத்திற்காக பிஜு பட்நாயக், இங்கிருந்து விமானத்தை ஓட்டிக் கொண்டு போய் அங்கிருந்த தலைவரை பாதுகாப்பாக கூட்டிக் கொண்டு வந்தார். ஆப்பிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ், தென்னாப்பிரிக்காவில் நிறவெறிக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்தபோது அதனை அங்கீகரித்து ஆதரித்த ஒரே நாடு இந்தியா. இத்தகைய வரலாறுகள் பலவற்றைக் கொண்ட நாடு உயர்ந்த வரலாற்றுப்பூர்வமான கொள்கைகளை விட்டுவிட்டு பொருளாதாரம், சில தனிப்பட்ட நபர்களின் சுயலாபம் உள்ளிட்ட காரணங்களுக்காக இந்தியாவின் வரலாற்றையே மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் மாற்றம் வேண்டும் என்ற உரையாடல் மேலெழும்போது, மக்கள் இயக்கங்கள் எத்தகைய அழுத்தங்களைத் தர வேண்டும்?

ராணுவம் மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கை பற்றிப் பேசும்போது, ஏதோ சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயமாக அது பார்க்கப்படுகிறது. முன்பு, 40 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர் அளவிலான மணிப்பூர் பகு தியை நேரு பர்மாவிற்குத் தானமாக வழங்கி விட்டார். அதே போல, இந்திரா காந்தி அம்மையார் 1970களில் கச்சத் தீவுப் பகுதியை இலங்கைக்குக் கொடுத்துவிட்டார். இது போன்ற சமயங்களில் அந்த நிலப்பரப்பைச் சார்ந்து அல்லது அருகில் வாழும் மக்களிடம் எந்தவிதக் கருத்தும் கேட்கப்படவில்லை. இத்தகைய வெளியுறவுக் கொள்கைகளால் மக்கள் நேரடியாகப் பாதிப்பிற்குள்ளாகி யுள்ளனர். வெளியுறவுத் துறையின் கருத்துகள், கொள்கைகள் மக்களுடன் விவாதிக்கப்பட வேண்டும். இந்த விஷயங்களில் மக்கள் மத்தியில் ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகின்ற பொறுப்பு, சமூக அமைப்புகளுக்கும் சமூக சிந்தனையாளர்களுக்கும் இருக்கிறது.

இலங்கையுடனான இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையில் ஏற்பட்ட நிலையற்ற தன்மை யினால், தமிழகக் கடலோர மீனவர்கள் எண்ணற்ற பாதிப்புகளை சந்திக்கிறார்கள். மக்களுக்கு பிரச்சனை தரக்கூடிய வெளியுறவுக் கொள்கைகளை மக்கள் விவாதிக்க வேண்டும். இன்றைக்கு கச்சத் தீவை எடுத்துக் கொண்டால், நம்முடைய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் சொல்கிறார் : “அந்தத் தீவில் மீன் பிடிப்பதற்கும் இறங்குவதற்கும் உள்ள உரி மைøயத்தான் நாம் பேச முடியுமே தவிர, அந்தத் தீவை திரும்பப் பெறுவதற்கான பேச்சுக்கே இடமில்லை'' என்கிறார். பேச்சுக்கே இடமில்லாத விஷயம் என்று எதுவும் கிடையாது. மக்கள் இதைப்பற்றி என்ன நினைக் கிறார்கள்? விஷயம் வெளியே வர வேண்டும் என்றால், விவாதம் தேவை. அத்தகைய விவா தங்களை முன்னெடுக்கின்ற பொறுப்பு, சமூக அமைப்புகளையும் சமூக ஆர்வலர்களை யும் ஊடகங்களையும் சார்ந்தது.

சந்திப்பு : அ. செந்தில் நாராயணன்

Pin It

குடிசை ஆதி மனிதர்களின் அடையாளம். உழைக்கும் மக்களின் தொன்மைக் குறியீடு. நிலமும் மனிதனும் பட்டா, புறம்போக்கு என்று பிரிக்கப்பட்டதõல், இன்று குடிசைகள் என்பது கூலிக்காரர்களின் கூடாரமாகவும், சேரி மக்களின் இருப்பிடமாகவும் இழிவுபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால், சேரிகளின் உழைப்பில்தான் மாநகரங்கள் உயர்ந்து நிற்கின்றன. அப்படிப்பட்ட சேரிகள் அழகைக் கெடுப்பவை; ஆக்கிரமிப்புகள் என்று கருதப்பட்டு சென்னையை விட்டு வெளியேற்றப்படுகிறன.

நெல்லை மாவட்டம் நாங்குநேரி, ஓசூர் உள்ளிட்ட தமிழகத்தின் பல மாவட்டங்களிலும், சென்னைக்கு மிக அருகில் உள்ள தாம்பரம், சிறீபெரும்புதூர் ஆகிய பகுதிகளிலும் உள்ள விவசாய நிலங்கள், மக்கள் வசிக்கும் வாழ்விடங்கள் மற்றும் (ஆக்கிரமித்து) கையகப்படுத்தப்பட்டு சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. "நோக்கியா' உள்ளிட்ட பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், இந்திய தொழிற்சாலைகளுக்கும் இந்நிலங்கள் கைமாற்றப்படுகின்றன. பல ஆயிரம் கோடிகளில் பறக்கும் சாலைகள், ஆற்றோர வட்டச் சாலைகள், தங்க நாற்கரச் சாலைக்கான விரிவாக்கங்கள், புதிய மேம்பாலங்கள், பூங்காக்கள், தனியார் தொழிற்கூடங்கள், வந்தேறிகளின் கொண்டாட்டங்களுக்கு வணிக வளாகங்கள் என முதலாளித்துவ நுகர்வு நலனுக்கான பல்வேறு திட்டங்களைத் தீட்டும் இந்திய அரசு, ஏழை எளிய மக்களை நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றி நடுத்தெருவில் நிறுத்துகிறது.

சென்னையை அடுத்த மணலியில் மத்திய அரசுக்குச் சொந்தமான "சென்னை பெட்ரோலியம் கார்ப்பரேசன் நிறுவனம்' (சி.பி.சி.எல்.) உள்ளது. இந்நிறுவன தொழிற் சாலை விரிவாக்கத்திற்காக, ஆமுல்லைவாயல் ஒன்றாம் பகுதி, இரண்டாம் பகுதி, வைக்காடுஆகிய மூன்று கிராமங்களில் குடியிருந்தவர்களின் குடியிருப்புகள் மற்றும் விவசாய நிலங்களை கடந்த ஆண்டு வருவாய்த் துறையினர் ஆர்ஜிதம் செய்தனர். இவர்களுக்கு சின்ன மாத்தூர் அருகே குடியிருக்க மாற்று இடம் வழங்கப்பட்டு, மூன்று கிராம மக்களும் அங்கு குடியேறி வந்தனர்.

வாழ்விடங்களிலிருந்து மக்களை வெளியேற்றிய அரசு, மாற்று இடங்களில் மக்கள் வசிப்பதற்கான எந்த அடிப்படை வசதிகளையும் செய்து தரவில்லை என்கின்றனர், பாதிக்கப்பட்ட கிராம மக்கள். கடந்த ஆண்டு டிசம்பர் 29 அன்று வைக்காடு கிராமத்தைச் சேர்ந்த குப்புராஜ் என்பவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மரணம் அடைந்தார். அவரைப் புதைப்பதற்கு இடமில்லாததால், உடனடியாக சுடுகாடு அமைத்து தர வேண்டும் என்று கூறி, பிணத்தை எடுக்காமல் மணலி நகரசபை தலைவர்களுடன் கிராம மக்கள் போராட்டம் நடத்தியுள்ளனர் ("தினத்தந்தி', 30.12.2009).

நிலத்தை நஞ்சாக்கி, நிலத்தை நம்பி வாழ்ந்த விவசாயிகளை பட்டினி சாவுகளுக்கு பலிக்கொடுத்து வரும் இந்திய அரசின் உலகமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல் கொள்கைதான் இன்று சிங்காரச் சென்னை, எழில்மிகு சென்னை என்கிற பெயரில் சென்னை நகர சேரிகளை ஊருக்கு வெளியே ஒதுக்கித் தள்ளுகின்றன. சாதிகளாக, மதங்களாக, கட்சிகளாக, வர்க்கங்களாகப் பரந்து விரிந்து, சிதைந்து கிடக்கும் உழைக்கும் மக்களை ஒன்றிணைக்காமல், நம் வீடுகளை இடித்து தள்ளும் ஓட்டுக் கட்சிகளை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஒரு வகையில் இப்படியெல்லாம் பேசிக் கொண்டும், எழுதிக் கொண்டும் இருப்பதால் ஒரு பயனுமில்லை. ஓட்டுக் கட்சிகள் கட்டிக் காக்கும் பார்ப்பனிய, முதலாளித்துவத்திற்கான சட்டம் ஒழுங்கை சீர்குலைக்காமல் எதையும் சாதித்துவிட முடியாது!

ஜவகர் நகர் : பறக்கும் ரயில் மேம்பாலம் கட்டுவதற்காக, தரமணி ஜவகர் நகரில் குடியிருந்த சுமார் 300 குடும்பங்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என முத்திரை குத்தி விரட்டியடித்தது அரசு. அவர்களுக்கு செம்மஞ்சேரி கைவேலி நிலத்தில் இடம் ஒதுக்கி,பெருங்குடிஎழில்முக நகர் மக்களுடன் இணைத்து விட்டனர். மூன்றரை கிலோ மீட்டர் சுற்றுப்பாதை, இருபுறமும் முட்செடிகள், தெருவிளக்குகள் ஏதுமற்ற கும்மிருட்டு. அந்தப் பொட்டல் காட்டில் இரண்டு கல் வீடுகளைத் தவிர மீதியெல்லாம் குடிசை வீடுகளாக உள்ளன. அதிலும் பாதி குடிசைகளில்தான் மக்கள் வசிக்கின்றனர். மீதி குடிசைகள் சிதைந்தும், சாய்ந்தும் கிடக்கின்றன. இம்மக்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் வீடுகள் கட்டப்படாமல், வேலி போடப்பட்டு இருக்கின்றன. இதுதான் ஜவகர் நகரின் நிலை. அம்மக்களில் சிலரை சந்தித்தோம்.

வசதி இருக்குறவங்க பழைய இடத்துலேயே (வாடகை வீடுகளில்) இருக்குறாங்க. எதுக்கும் வழியில்லாத நாங்க இந்தக் காட்டுல வந்து கெடக்குறோம்'' என்று நம்மிடம் கூறினார், ஜவகர் நகரைச் சேர்ந்த வேண்டா என்ற பெண்மணி. “இந்தக் காட்டுல யாரு தம்பி குடிவருவாங்க? ரோடு இல்ல, ரோடு லைட் இல்ல, மழை பெய்ஞ்சா வீடெல்லாம் மூழ்கிடும். மழைக் காலத்துல நாங்க யாரும் இங்க இருக்க மாட்டோம். செம்மஞ்சேரி கல்யாண மண்டபத்துலதான் தங்க வைப்பாங்க. முதல்லே ரோடு சரியில்ல தம்பி. இங்க ரோடு இல்லாததினால எந்த வண்டியும் உள்ள வராது. எதுவானாலும் கட்டில்ல படுக்க வச்சி தூக்கினுதான் போவணும்.

அப்படிதான் போன மாசம், லட்சுமின்ற 9 மாச கர்ப்பிணிப் பொண்ணுக்கு பிரசவ வலி வந்து ஆஸ்பத்திரிக்கு தூக்கிக்குனு போற பாதி வழியிலேயே வயிற்றுக்குள்ள இருந்த குழந்தை செத்துப் போச்சு. எங்களுக்குன்னு தனியா சுடுகாடு இல்லீங்க, நாலு கிலோ மீட்டர் தாண்டி அந்த கிராமத்து சுடுகாட்டுலதான் பொதைக்கிறோம். எங்களுக்கு சுடுகாடு அளந்து விடுங்கன்னு தாசில்தார்கிட்ட கேட்டா சர்வேயர் இல்லைன்னு சொல்றாரு. நாங்களும் ஒவ்வொரு சாவுஉழும்போதும் சுடுகாடு கேட்டா, இதே பதிலத்தான் தாசில்தாரு சொல்லிக்கினு வர்றாரு. பஞ்சாயத்து போடுல விடுற தண்ணி வீட்டுக்கு மூணு குடம்தான் கிடைக்குது'' என்று சொல்கிறார் வேண்டா. பெருங்குடி, தரமணியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட இம்மக்கள், கடந்த 10 ஆண்டு காலமாக நடத்திய தொடர் போராட்டங்கள் மூலம் கடந்த ஓராண்டாகத்தான் தங்கள் பகுதிக்கு மின்சாரமும், குடிநீரும் வழங்கப்படுவதாக கூறுகின்றனர், இப்பகுதி மக்கள்!

கருணாநிதின்னு ஒருத்தரு (வயது 50) குடிபோதையில கொளுத்திக்கினாறு. அவரக் காப்பாற்ற வந்த 3 ஆம்புலன்சு வண்டியும் ஊருக்குள்ள வர முடியல. லைட் இல்ல, குண்டும் குழியுமான ரோடு, ஒரு ஆம்புலன்சு வண்டிய பாதி வழியில நிறுத்தி வைச்சு, தீக்குளிச்சவர ஏத்தி கேளம்பாக்கம் செட்டிநாடு ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிச்சோம். அவங்க, அங்க இருந்து கீழ்ப்பாக்கம் அனுப்பிட்டாங்க. போற வழியிலயே அவரு இறந்துட்டாரு, அவர பொதைக்க சுடுகாடு இல்ல. என்ன பண்றது? தாசில்தாரக் கேட்டா, சர்வேயர் இல்லைன்னு சொல்றாரு. அடுத்தமுறை சாவு விழுந்தா அந்த அய்.டி. ரோட்டுலேயே உக்காந்துட போறோம்'' என்கிறார் எழில்முக நகரைச் சேர்ந்த தனசேகர் என்பவர்.

குடிக்க தண்ணி வரலை, தெரு லைட் இல்லாம வீட்டு பொம்மளைங்க தனியா வரமுடியல. வழியில குடிச்சுட்டு போற வர்ற பொம் பளங்கள பலாத்காரம் பன்றாங்கன்னு எவ்வளவோ முறை பஞ்சாயத்து ஆபிஸ்ல சொல்லிட்டோம், போகும்போதெல்லாம், தலைவர் இல்ல, தலைவர் இல்லைன்னுதான் சொல்லுறாங்க, இதுவரை இன்னான்னுகூட வந்து யாரும் எட்டிப் பார்க்கலை'' என்கின்றனர், ஜவகர் நகரைச் சேர்ந்த கோவிந்தராஜ் மற்றும் பாபு என்பவர்.

கண்ணகி நகர், செம்மஞ்சேரி : சென்னை சாந்தோம் நெடுஞ்சாலையில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட தனியார் கிறித்துவப் பள்ளிகள் இருக்கின்றன. இதில் சாந்தோம் புனித ரெப்பல்ஸ் பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளி, புனித அந்தோணியார் பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளி, கதீட்ரல் இலவச ஆரம்பப்பள்ளி என இம்மூன்று பள்ளிகளிலும் சுமார் 600க்கும் அதிகமான மாணவ, மாணவிகள் படிக்கின்றனர். இவர்கள் சென்னை நகரின் மய்யப்பகுதிகளான மயிலாப்பூர், மந்தைவெளி, திருவல்லிக்கேணி பகுதிகளிலிருக்கும் பிள்ளைகள். "நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்புகள்' என்றும் "சுனாமி' பேரலையாலும் தங்கள் வீடுகளை இழந்த இம்மக்கள், வழக்கம் போல துரைப்பாக்கம், கண்ணகி நகருக்கும் செம்மஞ்சேரிக்கும் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர்.

இந்து மதத்தின் சாதிய வன்கொடுமைகளில் முதன்மையானது கல்வி கற்கத் தடை விதிப்பது. கீழ்சாதிகளுக்கு படிப்பு எதற்கு? படிச்சா அறிவு வரும். அறிவு வந்தா கேள்வி பிறக்கும்னு, பள்ளி கல்லூரிகளில் படிக்கும் கிராமப்புற தலித் மாணவ, மாணவிகள் மிகக் கொடூரமாகத் தாக்கப்படுவதை இன்று இந்தியா முழுவதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த வகையில் வெளியேற்றப்பட்ட சென்னை நகர சேரி வாழ் உழைக்கும் மக்களின் பிள்ளைகள், தினம் 30, 40 கிலோ மீட்டர் தூரம், கிடைக்கிற வண்டியில் (லோடு ஆட்டோ) பயணம் செய்து சென்னை நகருக்குள் வந்து கல்வி கற்கின்றனர். காலை 8.15 மணிக்கு பள்ளி தொடங்கி விடுவதால், அதிகாலை 6 மணிக்கு எழுந்து, காலை உணவு எதுவுமின்றி வெறும் வயிற்றுடன் பள்ளிக்கு வந்து விடுகின்றனர், துரைப்பாக்கம், கண்ணகி நகர், செம்மஞ்சேரி மாணவர்கள். பசியோடு படிக்கத் தொடங்கும் பிள்ளைகளுக்கு பள்ளிக் கூடத்தில் கொடுக்கும் மதிய சத்துணவுடன் அன்றைய பள்ளி வாழ்க்கை முடிந்து விடுகிறது.

மாலை பள்ளியை விட்டு வீடு திரும்ப போதிய பேருந்து வசதிகள் இல்லாததால், பஸ் நிறுத்தத்தில் காத்திருந்து காத்திருந்து, புளிமூட்டைப் போல் வரும் பஸ்சுக்குள் திணிக்கப்படும் பள்ளிக் குழந்தைகளின் பஸ் பயணம் மிகக்கொடியது. நிற்க இடமின்றி குழந்தைகள் தூங்கி விழுவதும், கூட்ட நெரிசலில் மூச்சுவிட வெளிச்சமின்றி கதறி அழுவதுமாக அந்தப் பிள்ளைகள் வீடு வந்து சேர இரவு 7, 8 மணியாகின்றன. அதன்பிறகு சாப்பிட்டு முடித்து 40 கிலோ மீட்டர் பயணம் செய்த களைப்பில் அந்தக் குழந்தைகள் அப்படியே தூங்கி விடுகின்றனர். அதன் பிறகு பள்ளியில் ஆசிரியர் கொடுத்த வீட்டுப் பாடத்தையும் செய்ய முடியாது; பெற்றோர்களால் கதை சொல்லிக் கொடுக்கவும் முடியாது.

சென்னையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட "அன்றாடங் காய்ச்சிகளான' உழைக்கும் மக்கள் சென்று வரவே பஸ்வசதி இல்லாத போது, பள்ளிக் குழந்தைகளின் நிலை பரிதாபத்திற்குரியது. சாந்தோம் ரெப்பல்ஸ் மேல்நிலைப் பள்ளி நிர்வாகம் கண்ணகி நகர், செம்மஞ்சேரியிலிருந்து வரும் பிள்ளைகளுக்கு (முதல் வகுப்பு முதல் அய்ந்தாம் வகுப்புவரை) வகுப்புகள் தொடங்கும் முன் காலை உணவை இலவசமாக வழங்குகிறது. சாந்தோம் மாதா சர்ச் சாலையில் உள்ள புனித அந்தோணியார் பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் கண்ணகி நகர், செம்மஞ்சேரி மாணவர்களுக்கும் பள்ளி நிர்வாகம் காலை, மாலை சென்று வர இரண்டு மாநகர பேருந்துகளை ஏற்பாடு செய்துள்ளது. இதைத் தவிர, அடையாறு, மந்தைவெளி உள்ளிட்ட பல பகுதிகளிலும் உள்ள பள்ளிகளில் படிக்கும் கண்ணகி நகர், செம்மஞ்சேரி மாணவர்களுக்கும் காலை இலவச உணவும், போய் வர பஸ் வசதியும் செய்து தர வேண்டும் என்கின்றனர் இம்மக்கள்.

பாதிக்கப்பட்ட சென்னை நகர சேரி மக்கள் சற்று வசதியுடன் இருக்கக்கூடிய கண்ணகி நகர் மக்கள், அந்நகருக்கு அருகில் உள்ள அக்ஷாரா உயர்நிலைப் பள்ளி, விஜய் மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளி, விவேகானந்தா மெட்ரிக்குலேசன், லிட்டில் ஏஞ்சல் மெட்ரிக்குலேசன், ஜே.எம். நர்சரி பள்ளிகள் என தனியார் பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளை சேர்த்து படிக்க வைக்கின்றனர். 2000, 3000 என கல்விக் கட்டணம் வசூலிக்கும் இப்பள்ளியில், கண்ணகி நகரிலிருந்து வரும் மாணவர்களை, "குரங்கு', "பொறுக்கி', "நீ கண்ணகி நகர்ல இருந்துதானே வர்ற. இன்னைக்கு எந்த தெரு பொறுக்கப்போற?' "நீயெல்லாம் எங்கயிருந்து உருப்படப் போறே'ன்னு சாதியை சொல்லி இழிவாகத் திட்டுவதாக அப்பள்ளி மாணவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாத அரசு நிர்வாகம், மிச்சம் மீதி உள்ள குடிசைகளை இடித்துத் தள்ளுவதிலேயே வேகம் காட்டுகிறது. அதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களாகவே நாமும் இருக்கிறோம்.

முற்றும்

-இசையரசு

Pin It

இந்தியாவின் சுவிட்சர்லாந்து என வர்ணிக்கப்பட்ட காஷ்மீர், இயற்கை எழில் சூழ்ந்த உலகின் மிக அழகான நிலப்பரப்புகளின் பட்டியலில் முதன்மையாகத் திகழ்ந்தது.ஆனால் இன்று, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு காணும் இடமெல்லாம் மரணப் புதைகுழிகளால் நிரம்பி யுள்ளது. ஈழத்தில் நடைபெறும் இலங்கை அரசின் இனப்படுகொலைக்கு மவுனசாட்சியாக

இந்திய அரசு இருப்பதன் காரணம், அது தன்னளவில் அதே இனப்படுகொலையை தன் நாட்டு மக்கள் மீதே நடத்திக் கொண்டிருப்பதுதான் என்பது வெட்டவெளிச்சமாகியுள்ளது. உலகின் மிகக் கொடூரமான ராணுவ அடக்குமுறையின் மூலம், காஷ்மீரில் ஓர் இனப்படுகொலையை இந்திய ராணுவம் நிகழ்த்தி வருகிறது. இவற்றையெல்லாம் அரசு மூடி மறைத்து வந்தாலும், அங்கு புதைக்கப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு சடலமும் தன் கதையை இந்த உலகுக்கு அறிவிக்க துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தாயின் முன்பு மகளை வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும். இதுதான் அந்த ராணுவ வீரனின் ஆசை. "வேண்டாம் எங்கள் இருவரையும் விட்டுவிடுங்கள்' என அந்தத் தாய் ராணுவ வீரனின் மிதியடிகளைப் பிடித்து மன்றாடுகிறார், கதறுகிறார். "என்னால் இதை நிச்சயம் காண இயலாது, என்னை வேறு அறைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள் அல்லது கொன்று விடுங்கள் என்கிறார் அவர். அந்த ராணுவ வீரன் வன்புணர்வுக்கு ஆயத்தம் ஆகும் வகையில் தன் உடைகளைக் களைந்து கொண்டே, உன் ஆசைப்படியே நடக்கட்டும் என அவருடைய நெற்றியில் தானியங்கி துப்பாக்கியை வைத்து சில சுற்றுகள் தோட்டாக்களை செலுத்துகிறான். தன் காரியத்தை தொடர்கிறான்.''

துபோன்ற ஓராயிரம் கதைகளை, காஷ்மீர் சென்று வந்துள்ள    மனித உரிமைக் குழுக்கள் பதிவு செய்துள்ளன. இந்த சம்பவம் கொடுங்கோல் ஆட்சி நடக்கின்ற தேசத்திலோ, ராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி நடக்கின்ற நாட்டிலோ நடைபெறவில்லை. மாறாக, வளர்ந்து வரும் வல்லரசு, உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு என செல்லமாய் உலக ஊடகங்களால் வர்ணிக்கப்படும் இந்தியாவில்நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வே. இந்திய ராணுவமும் அதன் துணைப் படைகளும் நாள்தோறும் காஷ்மீரிலும், வடகிழக்கிலும் வாடிக்கையாக நடத்தும் அட்டூழியங்களில் ஒன்றே. 1989 2009 வரையிலான காலப்பகுதியில் மட்டும் காஷ்மீரில் 8,000 பேரை காணவில்லை. 70 ஆயிரம் பேர் போலி மோதல் சாவுகளிலும் அரசின் பாதுகாவலிலும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இவர்களைப் பற்றிய தகவல்களை அறிய 1990 முதல் மட்டும் 15,000 மனுக்களை வழக்குரைஞர்கள் நீதிமன்றங்களில் பதிவு செய்துள்ளனர். இந்த மரண எண்ணிக்கை கூட, மிகக் குறைந்த அளவில்தான் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு சட்ட விரோதமாகக் கொல்லப்படுபவர்களை ராணுவம், துணை ராணுவப் படைகள், ஜம்மு காஷ்மீர் காவல் துறை என அனைவரும் ஒரே முறையில்தான் அப்புறப்படுத்தி வருகிறார்கள். இவ்வாறு கொல்லப்படுபவர்களின் சடலங்களை ஏதேனும் ஒரு கிராமத்தில் அல்லது சிறு நகரத்தில் உடனே புதைத்து விடுவது என்பதை வழக்கமாக மாற்றிவிட்டிருக்கின்றனர். அண்மையில் காஷ்மீரில் (இந்தியா நிர்வகித்து வரும் காஷ்மீர் பகுதியில்) பல கும்பல் புதைகுழிகளை "உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாயம்' கண்டுபிடித்துள்ளது. இந்த அமைப்பைச் சேர்ந்த அங்கனா சாட்டர்ஜி, பர்வேஸ் இம்ரோஸ், கவுதம் நவ்லகா, ஜாகிர்உத்தின், மீகிர் தேசாய், குர்ரம் பர்வேஸ் ஆகியோர் மேற்கொண்ட மிகத் தீவிரமான ஆய்வுப் பணிகளின் விளைவாக "புதையுண்ட சாட்சியம்' என்று தலைப்பிடப்பட்ட அறிக்கை நவம்பர் 2009இல் வெளியிடப்பட்டது. உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாயத்தைச் சேர்ந்த மனித உரிமை ஆர்வலர்களுடன், "காணாமல் போனவர்களின் பெற்றோர் அமைப்பும்' இந்த ஆய்வை மேற்கொள்வதில் உறுதுணையாக இருந்தது. பாந்திபூரா, பாராமுல்லா, குப்வாரா பகுதி மக்களும் இந்த ஆய்வறிக்கை முழு வடிவம் பெற ஊக்கமளித்தனர்.

காஷ்மீரின் குப்வாரா, பாராமுல்லா, பாந்திபூரா மாவட்டங்களில் மட்டும் 2,700 கும்பல் புதைகுழிகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இவை எல்லாம் எங்கோ ரகசியமாக உள்ள புதைகுழிகள் அல்ல. பள்ளிக் கூடங்கள், நகர சதுக்கங்கள், வழிபாட்டு மைதானங்கள், காடுகள், வயல்வெளிகள் என மக்களின் வாழ்விடங்களெங்கும் இது போன்ற திடீர்புதை குழிகள் அரும்பியுள்ளன. அலங்கரிக்கப்படாத, பெயரிடப்படாத, குறிக்கப்படாத மயானங்களாக இவை அங்கே முளைத்துள்ளன. இவற்றை மக்கள் தங்களின் அன்றாட பணிகளின் ஊடாக கவனித்து வருகின்றனர். அவர்களின் நினைவுகளில் இந்தப் புதை குழிகள் அசைக்க முடியாத இடத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளன. ஆனால், இதைப் பற்றி அங்கு யாரும் அடுத்தவர்களிடமோ, தங்கள் குடும்பத்தாரிடமோ கூட பகிர்ந்து கொள்வதில்லை. உள்ளிருந்தே கொதிக்கும் நினைவு களாக, அடக்குமுறையின் உறைந்த படிமங்களாக அவை உள்ளன.

அடையாளம் காணப்பட்ட 2,700 புதைகுழிகளில் 2,943 சடலங்கள் இருந்தன. இதில் பெரும் பகுதியானவை ஆண் சடலங்கள். 154 புதைகுழிகளில் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட சடலங்கள் இருந்தன. இந்த சடலங்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் இரவு நேரங்களில் கொண்டு வரப்பட்டு புதைக்கப்பட்டுள்ளன. பொதுவாக, இங்குள்ள கிராமப் பெரியவர்களுக்கு மாலையில் பிணங்கள் வருகின்றன என்ற தகவல் மட்டுமே ராணுவத்தினரிடமிருந்து வரும். இந்த சட்ட விரோதமான காரியத்தை செய்ய மறுத்தால், அடுத்த நாளே நீங்கள் எங்காவது அருகில் உள்ள மாவட்டத்தில் புதைக்கப்படும் பிணங்களின் குவியலில் இடம் பெறக்கூடும்.

பிறகு ஊர் பெரியவர்கள் ஆட்களை தயார் செய்து, குழிகளை வெட்டிவிட்டு கடும் குளிரில் காத்திருக்க வேண்டும். ராணுவ வாகனம் இரவில் மரண ஊர்தியாக வந்து சேரும். பெரும் பகுதியான சடலங்களில் வன்கொடுமைக்கான தடயங்கள், தீக்காயங்கள், தோட்டாக்கள் துளைத்த அடையாளங்கள் தான் இருக்கும் என புதைத்தவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இந்த வேலைகளில் ஈடுபடும் எவருக்கும் எந்த ஊதியமும் வழங்கப்படுவதில்லை. பொதுவாக, புதைக்கப்படுபவர்களைப் பற்றிய தகவல்களை ஆவணப்படுத்தும் நடைமுறைகள் எதுவும்பின்பற்றப்படுவதில்லை.

இருப்பினும் ராணுவத்தின் வாய்மொழியான அல்லது எழுதப்படாத ஒரே விளக்கம் இதுவே: “இவர்கள் அனைவரும் வெளிநாட்டுத் தீவிரவாதிகள். இவர்கள் நம் நாட்டு எல்லைக்குள் நுழைய முயன்றனர் அல்லது வெளியே தப்பிக்க முயன்றனர்.'' இத்தனை அடக்குமுறைகளையும் கடந்து மக்களிடையே இந்த சடலங்களைப் பற்றி துல்லியமான விவரணைகள் நாட்டார் வழக்காறு போல, இந்த கிராமங்களில் இருளில் மிதக்கும் இரவு பனி மீது ஏறி தன் பயணத்தைத் தொடங்கும். இந்த அடையாளங்களை பெண்கள், ஆண்கள் தங்கள் சங்கேதக் குறியீடுகளின் மூலம் பகிர்ந்து கொள்வர். பல நேரங்களில் மாவட்டங்களை கடந்தும் கூட தொலைவிலிருந்து முதியவர்கள், பெண்கள் இங்கு வந்து இன்னும் தெளிவாகக் குறிப்புகளை கேட்டுச் செல்வார்கள். சில நேரங்களில் அவர்கள் தங்களின் பிள்ளையை, கணவரை மீட்டும் சென்றுள்ளனர். மீண்டும் தோண்டி எடுத்து அடையாளத்தை தக்க சான்றுகள் மூலம் நிரூபித்து, தங்களின் சொந்த கிராமத்திற்கு எடுத்துச் சென்று அடக்கம்செய்துள்ளனர்.

பாராமுல்லா மாவட்டத்தில் மட்டும் 1,122 புதைகுழிகள் காணப்பட்டுள்ளன. குப்வாரா மாவட்டத்தில் 1,453 புதைகுழிகளும், பாந்திபோரா மாவட்டத்தில்125 புதைகுழிகளும் இருக்கின்றன. மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டும் 2,943 சடலங்கள் மீட்கப்பட்டுள்ளன. "உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாய'த்தின் ஒருங்கிணைப்பாளரான டாக்டர் அங்கனா சாட்டர்ஜி, “இத்தகைய மரணக் குழிகள், இனப்படுகொலை அல்லது போர்க் குற்றங்கள் மற்றும் மனித நேயத்திற்கு எதிரான குற்றங்களிலிருந்து அரசு தப்பிக்க முடியாது. இந்திய ராணுவத்தினரும் துணை ராணுவத்தினரும் தண்டனை மற்றும் விசாரணையிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளவே, இத்தகைய மரணக் குழிகளை உருவாக்கி இருக்கலாம்'' என்கிறார்.

பாராமுல்லா மாவட்டத்தில் உள்ள கிச்சாமா கிராமத்தில் இரு மரணப் புதைகுழிகள் வெவ்வேறு இடங்களில் காணப்பட்டன. முதல் பகுதியில் 105 மரணக் குழிகள் இருந்தன. அதன் அருகில் 60 மரணக் குழிகள் இருந்தன. அந்தக் கிராமத்தில் உள்ள சமூகப் பெரியவர், தாங்கள் இது வரை 230 சடலங்களை அடக்கம் செய்ததாகத் தெரிவிக்கிறார். கட்டுப்பாட்டு எல்லைப் பகுதிக்குள் நுழைய முயன்ற வெளிநாட்டுத் தீவிரவாதிகள் தான் இவர்கள் என ராணுவத்தினர் தெரிவித்துள்ளனர். சில மரணக் குழிகளின் மீது மண்ணை குவியலாக குவித்தும், கற்களை குவித்தும் அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

அந்த கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் கூறும் பொழுது, “ஒரு முறை மூன்று பேருடைய எலும்புகள் மட்டுமே இங்கு கொண்டு வரப்பட்டன. தீவிரவாதிகளாகக் கருதப்பட்ட இந்த மூவரின் உடல்களும் முற்றாக எரிக்கப்பட்டிருந்தன. பாராமுல்லா வில் நடந்த தாக்குதல்களில் ஒரு வீட்டில் வைத்து இவர்கள் கொல்லப்பட்டதாக அவர்கள் தெரிவித்தார்கள். நாங்கள் ஒரே புதைகுழியில் அந்த மூவரின் எலும்புகளையும் புதைத்தோம். அவர்களின் உடைகளை அருகில் இருந்த மரத்தில் கட்டினோம். அந்த உடைகளில் இருந்த லேபிள்கள் அகற்றப்பட்டிருந்தன. அவர்களின் உடைமைகளிலிருந்த தாயத்துகளையும் மரத்தில் கட்டிவிட்டோம்'' என்கிறார்.

அதே கிராமத்தைச் சேர்ந்த வேறு ஒருவர் திடுக்கிடும் மற்றொரு செய்தியை தெரிவிக்கிறார்: “பல சமயங்களில் இந்திய ராணு வம் என்னை கைது செய்து சித்திரவதை செய்துள்ளது. நான் தீவிரவாதத்திற்கு உடன்படுவதாக அவர்கள் குற்றம் சாட்டினர். இங்குள்ள பல மரணப் புதைகுழிகளை நான் பாகிஸ்தானியர்களிடம் பணம் பெற்றுக் கொண்டு புதைத்ததாக அவர்கள் கூறினார்கள். அதுவும் சடலத்திற்கு 35,000 ரூபாயை நான் பெற்றதாகக் குற்றம் சாட்டினர். என்னைத் தொடர்ந்து எங்கள் கிராமத்தில் பலரையும் ராணுவத்தினர் அழைத்துச் சென்று சித்திரவதை செய்தனர். அதன் பிறகு எங்கள் கிராமமே கூட இனி, இது போல் பெயரிடப்படாத அடையாளமற்ற பிரேதங்களைப் புதைப்பதில்லை என முடிவெடுத்தோம். ஏறக்குறைய 2002 முதல் எங்கள் கிராமத்தில் யார் இறந்தாலும் இங்கு புதைக்காமல் அருகில் இருக்கும் சேஹால் கிராமத்தில்தான் புதைத்து வருகிறோம்'' என்கிறார்.

உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாயம் தனது அறிக்கையில் பட்டியலிட்டுள்ள 2,943 பிரேதங்களும் தங்களுள் ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்றை சுமக்கின்றன. அந்த சடலங்களின் பின்புலத்தில் தாய்மார்கள் மாரடித்து அழும் ஓலக்குரல், கேட்கும் எவர் மனதையும் கனக்கச் செய்யும். கடந்த 30 ஆண்டுகளாக இம்மக்கள் சந்தித்து வரும் அலைக்கழிப்பான வாழ்க்கை பெரும் சலிப்பையும், வாழ்வின் மீது பற்றற்ற நிலையையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. எல்லா குடும்பங்களிலும் யாரேனும் ஒருவர் இருவர் இல்லாத ஊனம் பெரும் மவுனமாய் உலவுகிறது. காஷ்மீரில் உள்ள ஒரே ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் மட்டும் இதுவரை 68 ஆயிரம் பேர் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளனர். சமூக, பொருளாதார, நிலைகளின் சீர்குலைவு, பதற்றம் தரும் மன அழுத்தம் என அன்றாட வாழ்வே பெரும் துன்பம்தான். அரசுகளின் தோல்விக்கு மக்கள் மிகப் பெரும் விலையை கொடுத்து வருகின்றனர். ஒடுக்குமுறை, பலாத்காரம், சித்திரவதை, சுயநிர்ணய உரிமைக்கான போராட்டங்களை ஒடுக்குதல், சர்வதேச அழுத்தங்களை மதிக்காத போக்கு என காஷ்மீரில் துயரத்தின் புதிய அத்தியாயத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் ராணுவமும் அரசும் தீவிரமாக ஈடுபட்டு வருகின்றன.

இவர்களுக்கு வலு சேர்க்கும் வகையில், எல்.கே. அத்வானி இங்கு அடிப்படைவாத சூத்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஒப்பித்து வருகிறார். அத்வானியின் புனைவுப்படி, ஜம்முவை சேர்ந்த பண்டிதர்கள் தேசபக்தர்கள் என்றும், காஷ்மீர் முஸ்லிம்கள் தேச விரோதிகள் என்றும் தொடர்ந்து கூறி வருகிறார். அமர்நாத் யாத்திரைக்கு மெல்ல மெல்ல காவிச் சாயம் பூசிவிட்டது இந்த கும்பல். 1989 இல் 20 ஆயிரம் பேர் மட்டுமே அமர்நாத் யாத்திரையில் பங்குபெற்றனர். கடந்த ஆண்டு அது 5 லட்சத்தை எட்டி நிற்கிறது. இந்தப் பயணத்தை அண்மைக் கால இந்தியாவின் பெரும் தொழில் நிறுவனங்கள் வழங்கி வருவது கவனத்துடன் பார்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு செய்தி. 100 ஏக்கர் நிலத்தை அமர்நாத் வாரியத்திற்கு வழங்கி அரசாங்கம் மீண்டும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கு சந்தித்திராத சூழலை உருவாக்கி மேலும் பதற்றத்தை அதிகரித்தது. இத்தனை பெரும் எண்ணிக்கையில் ஆட்கள் கூடினாலே அந்த லிங்கம் கரைந்து விடும் என திணையியல் அறிஞர்கள் கூறி வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

அய்ந்து லட்சம் பயணிகளுக்கு அனைத்து வசதிகளையும் முஸ்லிம்கள் தான் செய்து வருகின்றனர். அங்கு சென்று வந்த அனைவரும் அந்த உபசரிப்பில் லயித்து வந்த தங்கள் பயண அனுபவங்களை கூறி வருவதை, பல செய்திகளின் வாயிலாகவும் தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் இந்தப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை, அண்மைக்காலமாக அதிகரித்து வருவதற்குப் பின்னால் பல ரகசிய திட்டங்கள் இருப்பதை நம்மால் உறுதியாகக் கூற முடியும். இந்த 100 ஏக்கர் நிலம் அமர்நாத் வாரியத்திற்கு சுமூகமாக கைமாற்றப்பட்டு எந்த சர்ச்சையும் ஏற்படாமல் அமைதி நிலவியிருந்தால், மெல்ல மெல்ல அங்கு இஸ்ரேல் பாணியிலான குடியிருப்புகளை நிறுவும் மறைமுகத் திட்டம் ஒன்று இந்து வலதுசாரிகள் வசம் இருந்தது.

இத்தகைய விஷமமான திட்டங்கள் அனைத்தும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் அமை தியை மேலும் சீரழிக்கவே உறுதுணை புரி யும். இந்த யாத்திரைகளைப் பின்புலமாக வைத்து அங்கு அமைதி நிலவி வருவதாக அரசு உலக நாடுகளுக்கு அறிவித்து வருகிறது. அண்மைக்கால அறிக்கைகளில் காஷ்மீரை விவரிக்கும் பொழுது, அதனை 'கலவரம் நடந்து முடிந்த பகுதியாக' அழைத்து வருகிறது. இது, உலக சுற்றுலா பயணிகளை கவருவதற்கான திட்டமே. இருப்பினும் உலகின் பல முக்கிய நாடுகள் தங்கள் குடிமக்களை காஷ்மீருக்கு செல்ல வேண்டாம் என அறிவுறுத்துகின்றன.

கலவரம் நடந்து முடிந்த பகுதி என அரசு அழைக்க விரும்பினால், முதலில் அந்த சமூகத்துடன் உரையாடலைத் தொடங்கி, பதற்றங்களைத் தணித்து, மக்களின் பங்களிப்பை அதிகரித்து, அமைதியை சென்றடையும் வழிமுறைகளை அல்லவா கண்டறிய வேண்டும்!

காஷ்மீர் பிரச்சனையை புரிந்து கொள்வதற்கு அதன் வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதுதான் தீர்வை அடைவதற்கான முதல் நடவடிக்கை. காஷ்மீர், வடகிழக்கு ஆகிய இந்தியாவின் இரு மாநிலங்களிலும் கடந்த 40 ஆண்டுகளாக பெரும் பதற்றமும், வன்முறையும் நிலவி வருகிறது. 1947இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்று தனி நாடாக உருவானது முதல் இன்று வரை, அடுத்தடுத்து ஆட்சியில் உள்ள அரசுகளின் குளறுபடியான முடிவுகள், ஆட்சியாளர்களின் குறுகிய நலன்களின் அடிப்படையிலான செயல்திட்டங்கள், மத்திய அரசின் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் என எல்லாம் ஒருங்கிணைந்து, அந்தப் பகுதிகளின் நிரந்தர சீர்குலைவிற்கு வழிவகுத்துள்ளன. பிரிவினையை மூலதனமாகக் கொண்டு செயல்படும் மதவாத சக்திகளும் தங்களின் தீவிர பிரச்சாரத்தால் ஒட்டுமொத்த சூழலை மேலும் இறுக்கமாக்கியுள் ளன.இது அங்கு ஓர் உரையாடலுக்கான சாத்தியத்தை நிராகரித்து, மேலும் தவறான புரிதல்களுக்கே வழிவகுத்துள்ளது.

காஷ்மீர் பற்றி அரசும் ஊடகங்களும் இடையறாது செய்து வரும் அவதூறான பரப்புரையால், காஷ்மீரை தவிர்த்த இந்தியாவிற்கு இவர்களின் புனைவு சார்ந்த சித்திரம்தான் மனதில் தங்கியுள்ளது. இது ஏதோ அப்பாவி காஷ்மீர் பண்டிதர்களுக்கும், எந்நேரமும் ஆயுதம் ஏந்தி நிற்கும் காஷ்மீர் முஸ்லிம்களுக்குமான பகையாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. இதில் மெய் எது பொய் எது என்பதை எடுத்துக் கூற வேண்டிய ஊடகங்களும், அறிவுஜீவிகளும் தோல்வியை தழுவி நிற்கின்றனர்.

அன்றைய பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு முதல் பின்னர் அங்கு ஆளுநராகப் பதவி வகித்த ஜக்மோகன் வரை, தாங்கள் ஏதோ ராஜதந்திரத்தின் மூலம் ஒரு பெரிய சாதனையை செய்யப் போவதாக கற்பனை செய்து கொண்டு, மென்மேலும் காஷ்மீர் மக்களின் வாழ்வை சீர்குலைத்ததுதான் மிச்சம். புவி அரசியலில் ஈடுபட்டு அந்தப் பகுதியின் "பெரிய அண்ணனாக' உருவெடுக்க முயன்ற இந்தியாவுக்கு, இன்று நிரந்தர தலைவலியான காஷ்மீர் பிரச்சனை, அந்தப் பகுதி மக்களின் வாழ்வை மட்டும் சீர்குலைக்க வில்லை; இந்திய அரசின் நிதிநிலையையும் அது ஆண்டுதோறும் கடு மையாக பாதிக்கிறது. இத்தனை லட்சம் கோடிகள் வீணாக்கப்பட்ட பிறகும் கூட, இந்தியா வசம் உள்ள காஷ்மீரின் வரைபடத்தை வெளியிட அரசு இன்று வரை தயாராக இல்லை. காஷ்மீர் வரைபடம் என நாம் நம்பும் ஒரு வரைபடம் முற்றிலும் கற்பனையானது. அதனை கல்விக் கூடங்கள், ஊடகங்களின் வாயிலாக மக்களின் மனங்களில் பதிய வைத்து மொத்த சமூகத்தை யும் மூளைச் சலவை செய்கிறது.

காஷ்மீர் பண்டிதர்களை அரசு பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வெளியேற்றியது பெரும் முட்டாள்தனம் என்பதை பல்வேறு நிகழ்வுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. ஜனநாயக வழியிலான எந்த செயல்பாட்டுக்கும் அங்கு சாத்தியம் இல்லை என உணர்ந்த பிறகுதான் இளைஞர்கள் வேறு வழிகளை நோக்கிச் சென்றனர். சகோதரர்களாக வரலாறு நெடுகிலும் வாழ்ந்து வந்த பண்டிதர்களையும் முஸ்லிம்களையும் எதிர் எதிராக நிறுத்த முடிவு செய்த இந்திய அரசின் நிலைப்பாடு கண்டனத்திற்குரியது. பண்டிதர்களை அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே அரசு வெளியேற்றியது. காஷ்மீர் பண்டிதர்களின் வீடுகள் அனைத்தையும் இந்திய ராணுவப் படையினர் தங்கள் அலுவலகங்களா கவும், முகாம்களாகவும் மாற்றிக் கொண்டன. அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட காஷ்மீர் பண்டிதர்களின் குடும்பங்களுக்கு, அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை யைப் பொறுத்து நிவாரணமும், அவர்களின் வீடுகளுக்கு பெரும் தொகையை வாடகையாகவும் மத்திய அரசு வழங்கி வருகிறது. இவர்களைப் போல் இந்திய அரசு வேறு எந்த இனக்குழுவிற்கோ, பாதிக்கப்பட்டவர் களுக்கோ நிவாரணம் வழங்கியதில்லை. பார்ப்பன அதிகார வர்க்கம்தான் நம்மை ஆண்டு வருகிறது என்பதற்கு வேறு சான்றுகள் வேண்டுமா?

உலகின் மிகக் கொடூரமான மனித உரிமை மீறலை அமெரிக்கா ஈராக்கிலும், ஆப்கானிஸ்தானிலும் நிகழ்த்தி வருவது நம் காலத்து வரலாறு. பிற நாடுகளை ஆக்கிரமித்துள்ள அமெரிக்கா ஈராக்கில் ஒரு லட்சத்து 65 ஆயிரம் படையினரையும், ஆப்கானிஸ்தானில் 67 ஆயிரம் அமெரிக்க படையினரையும் நிறுத்தியுள்ளது. ஆனால், கடந்த 30 ஆண்டுகளில் தனது படை பலத்தை காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் பெருக்கியுள்ள இந்திய அரசு, இன்றைய தேதியில் மட்டும் 6 லட்சத்து 67 ஆயிரம் ராணுவ வீரர்களை அங்கு நிறுத்தியுள்ளது. இது நமக்கு பல உண்மைகளை எடுத்துரைக்கிறது. உலக அளவில் ஒரு நிலப்பரப்பில் மட்டும் இத்தனை அடர்த்தியான ராணுவ இருப்பு எப்பொழுதும் இருந்ததில்லை.

காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பமெல்லாம் அவர்களின் இனக்குழு தன்மையைப் பாதுகாப்பதும், இந்திய அரசின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி காஷ்மீரின் தற்சார்பைப் பேணுவதும்தான். 2000இல் "அவுட்லுக்' ஆங்கில ஏடு நடத்திய கருத்துக் கணிப்பை இங்கே நினைவுபடுத்துவது பொருத்தமானது. அது இவ்வாறு கூறுகிறது : 74 சதவிகித மக்கள் தங்களின் காஷ்மீரி அடையாளத்துடனேயே வாழ விரும்புகின்றனர்; 16 சதவிகித மக்கள் காஷ்மீருக்கு கூடுதல் அதிகாரங்களுடன் கூடிய தற்சார்புவேண்டும் என்கின்றனர்; 2 சதவிகிதத்தினர் பாகிஸ்தானுடன் இணைய விரும்புகின்றனர். 37 சதவிகிதத்தினர் இந்திய அரசியல் அமைப்புக்கு உட்பட்டுத் தீர்வு காணவே விரும்புகின்றனர். காஷ்மீரிகளின் உண்மை மனநிலையை மிகத் துல்லியமாக வெளிக்கொணர்ந்த கருத்துக் கணிப்பு இது. ஆனால் இந்த 2 சதவிகித பிரிவினை மனநிலை உள்ளவர்களுக்காக இந்திய அரசு மொத்த பள்ளத்தாக்கையே ஆயுதக் கிடங்காக மாற்றி, மக்களை சித்திரவதை செய்வது எப்படி நியாயமாகும்?

அரசமைப்புச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு தீர்வு காண்பதைத் தவிர்த்து, காஷ்மீர் மக்களை போருக்கு மத்தியில் வாழ நிர்பந்தித்து வருகிறது இந்திய அரசு. காஷ்மீர் இந்தியாவின் ராணுவ சோதனைக்கூடமாகவே உள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல. அங்கே நீங்கள் யாரை வேண்டுமானாலும் வீடு புகுந்து கைது செய்யலாம், பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவியை வீதியில் வைத்து சுடலாம், பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருப்பவரை கைது செய்து என்ன குற்றச்சாட்டை வேண்டுமானாலும் சுமத்தலாம், பெண்களை பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தலாம், ஆயுதத்தை சோதித்துப் பார்க்க சிலரை கொல்லலாம். இன்னும், இன்னும்... எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். ஆயுதப்படைகள் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் 1958, பதற்றப் பகுதிச் சட்டம் 1976, ஜம்மு காஷ்மீர் பொது மக்கள் பாதுகாப்பு சட்டம் 1978, தீவிரவாத மற்றும் சீர்குலைவு நடவடிக்கைச் சட்டம் 1985, பொடா 2002... "இந்தப் படை போதுமா, இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா' என தேசபக்தர்களின் முழக்கங்கள் காதில் கேட்கின்றன.

உங்களுக்கு தேவையானது எல்லாம் நீங்கள் இந்திய ராணுவத்தின் உடையை அணிந்திருக்க வேண்டும். இப்படி நீங்கள் செய்யப்போகும் "தேசபக்த காரிய'ங்களுக்கு ஏற்ப இந்திய அரசியல் சாசனத்தை வளைத்து, நிமிர்த்தி, திருத்தி நாள்தோறும் ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கி தேச பக்தராக அறிவித்துக் கொண்டேயிருக்கும். தேசத்தின் பெயரால் அரசு வன்முறையை நியாயப்படுத்தும் ராணுவத்தினருக்கு, ஒவ்வொரு குடியரசு நாள் விழாவிலும் பதக்கங்கள் வழங்கிப் போற்றும் சிந்தனையில் மாற்றம் ஏற்படாதவரை, காஷ்மீரில் மாற்றம் என்பதற்கு சாத்தியமில்லை.

காஷ்மீரில் மட்டும் கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஒரு லட்சம் பேர் ராணுவத்தால் அனாதைகளாக ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். காணாமல் போனவர்களின் மனைவிகளுக்கு விதவை ஓய்வூதியத்தை தர மறுக்கிறது அரசு. இவர்கள் "அரை விதவைகள்'. இவர்களின் கணவர்கள் இறந்து விட்டதற்கான ஆதாரம் இருந்தால் மட்டுமே ஓய்வூதியம்வழங்க முடியும் என்கிறது அரசு. மறுபுறம் ராணுவ வீரர்களின்தற்கொலை விகிதம் ஏறுமுகத்தில் உள்ளது. 2002 2009க்குள் மட்டுமே 169 ராணுவத்தினர் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர்.

கடந்த 50 ஆண்டுகளாக காஷ்மீரில் நடைபெற்று வரும் சூழலை கூர்ந்து கவனித்தால், ஒன்று மட்டும் தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய இரு நாட்டு மக்களும் இணக்கமான நல்லுறவையே விரும்புகின்றனர். இருநாட்டு எல்லை நெடுகிலும் உள்ள மக்களிடையே பண்பாட்டு ரீதியிலான ஒத்திசைவும் பரிமாற்றமும் இன்றளவும் நிலவுகின்றன. ஆனால் இரு நாட்டு அரசுகளும் இருபுறமும் பதற்றம் நிலைப்பெறவே விரும்புகின்றனர். மக்களின் கோரிக்கைகள் முன்னிலை பெறும்போதும், மக்களுக்கு எதிரான சட்டங்கள் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் பொழுதும் காஷ்மீர் பிரச்சனை இயல்பாகவே ஊடகங்களில் தலைப்புச் செய்தியாக இடம்பெறுவது, திட்டமிட்ட ஒன்றாகவே தோன்றுகிறது.

இந்த மரணப் புதைகுழிகளை, சடலங்களை மேலும் சிதைக்காமல் பாதுகாத்து, வெளிப்படையான ஒரு விசாரணைக்கு அரசு உத்தரவிட்டு, குற்றம் நிரூபணமாகும் தருணத்தில் கடும் நடவடிக்கைகளை எடுக்கபட வேண்டும். கொடூரமான இந்த சட்டங்களை அரசு திரும்பப் பெற்றால் தான் அங்கு மக்கள் ஜனநாயக வழியிலான தங்கள் உரிமைகளை முன்வைத்துப் போராடி, தங்கள் சுயநிர்ணய உரிமையைப் பெற இயலும். இல்லை எனில், பாராமுல்லாவில் ஒரு கிராமப் பெரியவர் கூறியது போல்தான் எதிர்காலத்தில் நடக்கும் :

குழந்தைகள் எங்களிடம் இந்த புதைகுழிகளைப் பற்றி கேட்கிறார்கள். ஏன் இங்கே இத்தனை ராணுவத்தினர் உள்ளனர் என்பதைப் பற்றியும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறார்கள். வன்முறையில் இறப்பது இயற்கையானது தான் என்கிற புரிதலை அவர்கள் வளரும் போதே ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்'' இந்தப் பெரியவரின் வரிகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் மொத்த தேசமும் இந்த கணத்தில் தலை குனிந்துதான் நின்றாக வேண்டும்.

எங்கிருக்கிறது கார்கில்?

கார்கில் என்றவுடன் இந்திய ராணுவம் வெற்றிக் கொடி நாட்டியதுதான் நம் மனங்களில் வந்து கம்பீரமாய் நிற்கும்! ஆனால், கார்கில் காஷ்மீரில் எங்கு உள்ளது என்பதை நீங்கள் யாராவது வரைபடத்தை எடுத்துப் பார்த்திருக்கின்றீர்களா? பார்த்தால் பெரும் அதிர்ச்சி மட்டுமே மிஞ்சும். நம் மனங்களில் பதிந்துள்ள ஜம்மு காஷ்மீர் வரைபடத்தின் எல்லைக் கோடு நெடுகிலும் தேடினாலும் கார்கில் எங்கும் கிடைக்காது. கார்கில், மிகச்சரியாக காஷ்மீர் வரைபடத்தின் மய்யத்தில் இருக்கிறது. மய்யத்தில் இருக்கும் கார்கிலை ராணுவம் யாருடன் போரிட்டு மீட்டது?

அதன் பிறகு, பல காஷ்மீர் வரைபடங்களை எடுத்துப் பார்த்த போதுதான் உண்மை விளங்கியது. காஷ்மீரின் ஒரு பகுதி சீனா வசம் உள்ளது. அதனை அக்சாய் சீன் என்று அழைக்கிறார்கள். அடுத்து வடக்கே உள்ள காஷ்மீரின் பெரும் பகுதி பாகிஸ்தான் வசம் உள் ளது. அதனை "பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர்' என்றும் ஆசாத் ஜம்மு காஷ்மீர் என்றும் இரு சாரரும் அவர்களது வசதிக்கேற்ப அழைக்கிறார்கள். இது தவிர்த்து இரு தேசங்களிலிருந்தும் தங்களை விடுவித்துக் கொண்டுள்ள ஒரு பெரும் நிலப்பரப்பு உள்ளது, அது "ஆசாத் காஷ்மீர்' (விடுதலையடைந்த காஷ்மீர்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

எஞ்சியுள்ள பகுதி மட்டும்தான் இந்தியா வசம் உள்ளது. அதனை நாம் ஜம்மு காஷ்மீர் என்றும், பிறர் இந்தியா நிர்வகிக்கும் காஷ்மீர் என்றும் அழைக்கின்றனர்.இந்தப் பகுதிகளை எல்லாம் பிணைக்கும் கோடுதான் எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோடு (Line ofControl) என்று அழைக்கப்படுகிறது. 

உடனடி விசாரணை தேவை’ - அம்னஸ்டி

சிறீநகரில் இருந்து செயல்படும் "காணாமல் போனவர்   களின் பெற்றோர் அமைப்பு' மார்ச் 29, 2008 அன்று தனது ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டது. அதன்படி, உரி மாவட்டத்தின் 18 கிராமங்களில் மட்டும் இதுவரை 940 சடலங்கள் பல கும்பல் புதைகுழிகளிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது தெரிய வந்தது. 2006 முதல் அவர்கள் மேற்கொண்ட ஆய்வின் அடிப்படையில் இந்த தகவல்கள் சேகரிக்கப்பட்டன. உலக மனித உரிமைஅமைப்பான "அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல்' இந்த தகவல்களின் அடிப்படையில், இந்திய அரசு உடனே விசாரணையை நடத்த வேண்டும் என கண்டிப்பான குரலில் தெரிவித்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு முழு நிவாரண உதவிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். குற்றம் புரிந்தவர்கள் மீது முறையான விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட்டு, சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் "அம்னஸ்டி' கேட்டுக் கொண்டது.

Courtesy: International People’s Tribunal of Human Rights and Justice in India Administered Kashmir. ‘Buried Evidence : Unkown, Unmarked, and Mass Graves in India Adminisrered Kashmir’ by Angana P.Chatterji, Parvez Imroz, Gautam Navalakha, Zahir Parez Imron, Gauam Navlakha, Zahir Ud-Din, Mithir Desai, Khurram Parvez

-அ.முத்துக்கிருஷ்ணன்

Pin It

உட்பிரிவுகள்