சிறுபான்மையினர் கல்லூரிகளும் தலித் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையும்-3

 

படிப்பதற்கு உரிமை அற்றவர்களாக தலித்துகள் இருந்தபோது, ஆதிக்க சாதியினர் வேதங்களைப்படித்துக் கொண்டிருந்தனர். தலித் மக்கள் படிக்கத் தொடங்கிய போதோ, அவர்கள் கல்லூரிகளில் இருந்தனர். தலித் மக்கள் தொடக்கப் பள்ளியைத் தாண்டி உயர்நிலைப் பள்ளிகளுக்கு வந்த போதோ, அவர்கள் உயர் கல்வி ஆய்வில் ஆழ்ந்திருந்தனர். தலித் மக்கள் கல்லூரிகளிலே அடியெடுத்து வைத்தபோது, ஆதிக்க சாதியினர் தொழில் நுட்பப் படிப்புகளுக்குத் தாவினர். தலித் மக்கள் உயர் கல்விக்கு வந்து சேர்ந்த போது, அவர்கள் கணிப்பொறி படிப்புகளுக்குப் போய்விட்டிருந்தனர். தலித் மக்கள் கணிப்பொறி கல்விக்கு வரத் தொடங்கியபோது, ஆதிக்க சாதியினர் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் தொத்திக் கொண்டனர். தலித்துகள் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் நுழைய முயன்று கொண்டிருக்கிற இன்றோ-ஆதிக்க சாதியினர் ‘நானோ' தொழில்நுட்பத்தில்...

தலித் மக்கள் ஆதிக்க சாதியினரை எட்டிப்பிடிக்க முடியாதபடி, தடுப்பு ஆட்டம் இங்கே ஆண்டாண்டு காலமாய் தொடர்ந்தபடியே இருக்கிறது. ஆதிக்க சாதியினரைத் தொடமுடியும் என்ற நம்பிக்கையோ, போட்டியில் பங்கேற்பதற்கான மூளை பலமோ தலித் மக்களிடம் இல்லாமலில்லை. தலித்துகளுக்கு எதிராக உருவாக்கப்படும் சாதிய, ஆதிக்க மனோபாவத் தடைகளே அவர்களைத் தோற்கடிப்பதற்கான தந்திரங்களாக இன்றைக்கும் இருக்கின்றன.

ஒவ்வொரு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் போதும் கிடைகின்ற புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டு, அவரவர் நோக்கில் ஒப்பீடுகள் பலவும் செய்யப்படுகின்றன. தலித் நோக்கிலும் அப்படியான ஒப்பீடுகள் செய்யப்படுவதுண்டு. 1961ஆம் ஆண்டு கணக்குப்படி, அன்று 6.4 கோடியாக இருந்த தலித் மக்களில் 10 சதவிகிதம் பேர்தான் எழுதவும் படிக்கவும் அறிந்திருந்தனர். 2001ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி 45 சதவிகித தலித் மக்கள் படித்திருப்பதாக சொல்லப்பட்டது. இது, 4.5 மடங்கு வளர்ச்சி. இந்த வளர்ச்சி 40 ஆண்டுகளில் வந்திருக்கிறது. 1961இல் 24.5 சதவிகிதமாக இருந்த இந்தியாவின் கல்வி நிலையோ 2001இல் 54 சதவிகிதமாக வளர்ந்திருக்கிறது.

வரலாற்றைப் புரட்டினால் அறிந்து கொள்ளலாம். தலித் மக்களுக்குப் "போனால் போகட்டும்' என்ற தரும சிந்தனையிலும், "புண்ணியம்' என்ற எண்ணத்திலும் தான் தொடக்கக் காலத்தில் கல்வி வழங்கப்பட்டது. வெள்ளையர்கள் கூட தலித் கல்வியில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. இந்தியாவில் கல்வி நிலையங்களைப் பற்றி ஆராய்ந்த ஹண்டர் ஆணையம் (1882), “தீண்டத்தகாத மக்களுக்கு கல்வி அளிக்கலாம். ஆனால் அதனால் நடைமுறை சிக்கல்கள் ஏற்படுமானால், அதற்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டியதில்லை'' என்று குறிப்பிட்டிருந்ததை தன் நூலொன்றில் டாக்டர் அம்பேத்கர் குறிப்பிடுகிறார்.

தலித் மக்களுக்கு வெறுமனே எழுதப் படிக்க சொல்லித்தரும் கல்வி மட்டும் போதாது; உயர் கல்வியும், தொழில் நுட்பக் கல்வியும் அளிக்கப்பட வேண்டும்; வெளிநாடுகளுக்கு தலித் மாணவர்கள் அனுப்பி வைக்கப்பட வேண்டும் என்பது, அம்பேத்கரின் தொடக்கக் கால கோரிக்கையாகவே இருந்தது. 1942ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 29 அன்று அம்பேத்கர் அவர்களால் கவர்னர் ஜெனரல் லின்லித்தோவுக்கு அளிக்கப்பட்ட மனுவில் இக்கோரிக்கையைப் பார்க்கலாம். 1942ஆம் ஆண்டு சட்டப்பிரிவு 150(2)இன் படி, வெள்ளை அரசிடமிருந்து சுமார் 16 கல்வி நிறுவனங்கள் அன்று நிதியுதவி (மானியம்) பெற்று வந்துள்ளதை அம்மனுவில் அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆண்டொன்றுக்கு சுமார் 8,99,100 ரூபாய் இந்த கல்வி நிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகம், காசி இந்து பல்கலைக்கழகம், ரபீந்திரநாத் (தாகூர்) அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட விஸ்வபாரதி மற்றும் சாந்திநிகேதன் போன்றவையும் இதில் அடக்கம். இத்தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் அலிகார் மற்றும் காசி பல்கலைக்கழகங்கள் இரண்டு மட்டுமே ஆண்டொன்றுக்கு ஆறு லட்சம் ரூபாயை மானியமாகப் பெற்றிருக்கின்றன. அந்த ஆறு லட்சம் ரூபாயும் ஆதிக்க சாதி இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் போய் சேர்ந்திருக்கின்றன. அப்படியெனில், தலித் மக்கள் உயர் படிப்பு படிக்கவும் அரசு உதவித் தொகைகளை வழங்க வேண்டும் என்பது, அம்பேத்கரின் வாதமாக அன்று இருந்தது. அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டும் அந்தக் கல்லூரிகளில் நிச்சயமாக தலித்துகள் யாரும் அன்று படித்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

இந்தியாவில் பல்வேறு சமூகப் பிரிவினரிடையே கல்வியறிவு எப்படிப் பரவியுள்ளது என்பதை அறிய 1930இல் அமைக்கப்பட்ட ஹர்தோக் குழுவின் புள்ளிவிவரங்களும் கூட, இதையேதான் சொல்கின்றன. 1930இல் தலித் மக்களிடையே கல்லூரியில் படித்தவர்கள் வெகு சொற்பம். சென்னையில் 47 பேர், மும்பையில் 9 பேர், வங்காளத்தில் (தலித் மற்றும் தலித் அல்லாதவர் சேர்த்து) 1670 பேர், அய்க்கிய மாநிலங்களில் 10 பேர், பஞ்சாபிலும், பீகாரிலும், ஒரிசாவிலும் எவரும் இல்லை. மத்திய மாநிலங்களில் 10 பேர் என்றுதான் அப்போது உயர் கல்வி படித்த தலித்துகள் இருந்தனர். இந்த உயர்கல்வி கூட தொழில்நுட்ப, அறிவியல் படிப்புகளாக இருந்திருக்க முடியாது.

எனவேதான் அம்பேத்கர், “வெறும் பட்டப் படிப்பு அல்லது சட்டத்துறைப் படிப்பை முடிப்பது, தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கு அதிகப் பயன் அளிக்காது. இந்துக்களுக்குக் கூட அது அதிக பலன் அளிக்கவில்லை. எது தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கு உதவுமெனில், விஞ்ஞானத்திலும் தொழில் நுட்பத்திலும் உயர்தரக் கல்வி கற்பதுதான். அறிவியலிலும் தொழில் நுட்பத்திலும் கல்வி என்பது தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினரின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது. எனவேதான் பலர் தங்கள் குழந்தைகளை வெறும் பட்டப்படிப்புக்கோ, சட்டத்துறை படிப்புக்கோ அனுப்புகிறார்கள். அரசு உதவியில்லாமல், விஞ்ஞானத்திலும், தொழில்நுட்பத்திலும் உயர் கல்வியின் கதவுகள் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கு ஒருபோதும் திறந்திருக்க மாட்டா.

இது விசயத்தில் மத்திய அரசு அவர்களுக்கு உதவ முன்வர வேண்டும் என்பதே சரியானதும் நியாயமானதுமாகும்.''(டாக்டர் அம்பேத்கர் தமிழ் நூல் தொகுப்பு : 19; பக்.35) என்று சொல்லியிருக்கிறார். இந்த உயர் கல்விக்கு ஆண்டொன்றுக்கு தலித் மாணவர்களுக்கென 2 லட்சம் ரூபாயை அரசு வழங்க வேண்டும். அவர்கள் வெளிநாடு சென்று கற்க விரும்பினால், ஒரு லட்சம் ரூபாய் வழங்க வேண்டும் என்றும் டாக்டர் அம்பேத்கர் வலியுறுத்துகிறார்.

சுமார் 3 ஆண்டுகள் கழித்து 1.2.1945 அன்று பம்பாயில் தலித் மாணவர்களின் நலனுக்கான ஒரு கல்லூரியை நிறுவுவதற்காக அம்பேத்கர், மய்ய அரசிடம் ரூபாய் 6 லட்சம் கடன் கேட்டு ஒரு கடிதத்தினை எழுதினார். அவர், அக்கடிதத்தில் தலித் மாணவர்கள் உயர் கல்வி பெறுவதற்குத் தடையாக இருக்கும் காரணங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். வறுமை, கல்லூரியில் இடம் பெற முடியாத சிக்கல், விடுதி கிடைக்காமை ஆகிய அம்மூன்று காரணங்களில் இரண்டாவதை அவர் தெளிவாக வரையறுக்கிறார்: “பொருளாதார உதவி மூலம் தீர்க்க முடியாத ஒரு பிரச்சினை உள்ளது. கல்லூரிகளில் இடம் பெறுகிற பிரச்சினைதான் அது. கல்லூரிகளில் இடம் பெறுவோரின் எண்ணிக்கையை பல்கலைக்கழகமோ, அரசோதான் நிர்ணயிக்கின்றன. குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில்தான் மாணவர்கள் கல்லூரிகளில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள்.

கல்லூரிப் படிப்பை மேற்கொள்ள விரும்பும் தீண்டத்தகாத வகுப்பு மாணவர்களுக்கு இது மிகுந்த சிரமத்தைத் தருகிறது. இதுதான் ஒரு பேரிடராகத் தோன்றுகிறது. மற்ற வகுப்பாரை விட தீண்டத்தகாத வகுப்பு மாணவர்கள்தான் இதனால் பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள். “இதற்கு முக்கியக் காரணம், பெரும்பாலான கல்லூரிகள் தனியார் அமைப்பால் நடத்தப்படுவதும், அமைப்பு ரீதியாகவும், அலுவலர் ரீதியாகவும் இந்த அமைப்புகள் வகுப்புவாதத் தன்மை கொண்டிருப்பதுமே ஆகும். எனவே, இதன் காரணமாக கல்லூரியின் நோக்கமே வகுப்புவாதத் தன்மை கொண்டதாகிறது. இந்த வகுப்புவாதத் தன்மை மாணவர் சேர்க்கையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. இதனால் உயர் வகுப்பினர் சேர்க்கையில் முன்னுரிமை பெறுகிறார்கள். தீண்டத்தகாத வகுப்பைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு சேர்க்கை முடிந்து விட்டதாகக் கூறி இடம் மறுக்கப்படுகிறது.'' (டாக்டர் அம்பேத்கர் தமிழ் நூல் தொகுப்பு 36; பக்.549)

நாடு விடுதலையடைந்தும் அம்பேத்கரின் கனவு நிறைவேறவில்லை. உயர் கல்வி பெறும் தலித்துகளின் எண்ணிக்கை இன்றளவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அட்டவணை 1இல் குறிப்பிடப்படும் சொற்ப சதவிகித தலித்துகள் கூட முக்கியத்துவம் இல்லாத, அறிவியல் தொழில் நுட்பப் பாடப் பிரிவுகளைச் சாராத, உயர் படிப்புகளைப் படித்தவர்களாகவேதான் இருப்பார்கள் என்பது உறுதி. அரசு, ஆதிதிராவிடர் நலத்துறையின் மூலம் இதுவரை தலித்துகள் எந்தெந்த பாடப்பிரிவுகளில் உயர் கல்வி பெற்றுள்ளனர் என்பதை ஆய்வு செய்து ஓர் வெள்ளை அறிக்கை வெளியிடுமானால், இந்த உண்மை வெளியாகும். ஆனால் எந்த அரசும் இதைச் செய்யாது. எந்த தலித் அமைப்புகளும், கட்சிகளும் இதைக் கேட்கவுமில்லை.

அண்மையில் கல்லூரிப் பட்டமளிப்பு விழாவொன்றில் உரையாற்றிய பிரதமர் மன்மோகன் சிங், நாட்டிலுள்ள அரசுக்கல்லூரிகளின் "தரத்தை'ப் பற்றி தன் வாயாலேயே ஒப்புக் கொண்டார். உண்மைதான். நவீன வசதிகளும், தரமும் அற்றுதான் பெரும்பாலான அரசுக் கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. தனியார் கல்லூரிகளோ இங்கு வசதிகளுடனும், நவீன கட்டமைப்புகளுடனும் இருக்கின்றன. இக்கல்லூரிகளை நடத்தும் சிறுபான்மையினர், கடந்த அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, எத்தனை தலித் மாணவர்களுக்கு அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பிரிவுகளில் இடம் தந்திருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியுள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் சிறுபான்மையினர் நடத்தும் கல்லூரிகளில் தலித் மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள இடங்களையும், பாடப்பிரிவுகளையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினால் அதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது; ஆத்திரம் பொங்குகிறது. வரலாறு திரும்புகிறது என்று சொல்வதுண்டு. தலித் மக்களைப் பொறுத்தவரை வரலாறு திரும்பவில்லை. தொடக்க நிலையில் இருப்பதைப் போலவே நகராமல் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

சிறு குழந்தைகள் என்னிடம் வருவதைத் தடை செய்யாதிருங்கள்; பரலோக ராஜ்ஜியம் அவர்களுடையது என்று ஏசுவின் கொள்கையைப் பிரசங்கித்து வரும் சிறுபான்மைக் கல்வி நிறுவனங்கள், தலித் குழந்தைகளை (தலித் மாணவர்களை) மட்டும் தங்களின் கல்லூரிகளின் பக்கமே வராதபடி, உயர் கல்விப் பரலோக வாயிலில் நின்று தடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிறுபான்மையினர் மற்றும் அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்லூரிகளிலிருந்து தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டப்படி பெறப்பட்ட கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கான விவரங்களை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினால்-தலித் மாணவர்களும், பழங்குடியின மாணவர்களும் மிகக் கடுமையான முறையிலே ஏமாற்றப்பட்டும், விரட்டப்பட்டும் இருப்பதை அறிய முடிகிறது. 22 கல்லூரிகளிலிருந்து மட்டுமே இதுவரை தகவல் கிடைத்துள்ளன. இவற்றில் 13 கல்லூரிகள் கிறித்துவர்களாலும், 5 முஸ்லிம்களாலும் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. 1999 முதல் 2008 வரையிலான பத்தாண்டுகளில் இக்கல்லூரிகளில் பல்வேறு பாடப்பிரிவுகளிலே சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் மாணவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 1,41,553. இவர்களிலே தலித் மாணவர்கள் 9,581. பழங்குடியின மாணவர்களின் எண்ணிக்கையோ 692.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் தலித் மாணவர்களை 13.8 சதவிகிதமும், பழங்குடியின மாணவர்களை 0.49 சதவிகிதமும் மட்டுமே சேர்த்துக் கொண்ட சிறுபான்மை மற்றும் தனியார் கல்லூரிகளை நாம் என்னவென்று அழைப்பது? இவர்களின் முதலாளிகள் பலருக்கும் மக்கள் மத்தியிலே "கல்வி வள்ளல்கள்' "கல்விக் கடவுள்கள்' என்றெல்லாம் பட்டப் பெயர்கள் இருக்கின்றன. அப்படியானால் தலித்துகளுக்கு கல்வி கொடுக்கிற பேர்வழி என்று சொல்லிக்கொண்டு கொடுக்காமல் இருக்கிறவர்களுக்கு ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்-"துரோகிகள்', "ஏமாற்றுக்காரர்கள்' என்பன போன்ற பட்டங்களையன்றி வேறென்ன தரமுடியும்?

சென்னையிலுள்ள லயோலா கல்லூரி, மேல் விஷாரம் சி. அப்துல் ஹக்கீம் கல்லூரி, அதிராம்பட்டிணம் காதர் முகைதீன் கல்லூரி, திருச்சி பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி, சிறீவைகுண்டம், சிறீ கே.ஜி.எஸ். கல்லூரி, திருப்பனந்தாள் கே.வி.எஸ். எஸ். கல்லூரி ஆகியவற்றில் கடந்த பத்தாண்டுகளில் சேர்க்கப்பட்ட தலித் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை, சராசரியாக 22 சதவிகிதத்துக்கு மேல் இருக்கிறது. மற்ற 16 கல்லூரிகளிலோ தலித் மாணவர்களின் சேர்க்கை சராசரி 9.5 சதவிதமாகத்தான் இருக்கிறது. வாணியம்பாடி இஸ்லாமியக் கல்லூரியில் பழங்குடியின மாணவர்களின் பத்தாண்டு கால சேர்க்கை சதவிகிதம் 1.66. லயோலாவிலோ இது 2.11 சதவிகிதமாகும். பிற 20 கல்லூரிகளில் 0.24 சதவிகித பழங்குடியின மாணவர்கள் மட்டுமே சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

தலித் மற்றும் பழங்குடியின மாணவர்களை இடஒதுக்கீட்டு வரைமுறைக்கும் அதிகமாக சேர்த்திருக்கிறோம் என்று விவரங்களை அளித்துள்ள கல்லூரிகள் பெருமிதம் கொள்ள எதுவும் இல்லை! ஏனெனில் அவை அனைத்திலும் ஒரே மாதிரியான சேர்க்கை முறையே பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது. தலித் மாணவர்கள் அறிவியல், தொழில் நுட்பப் பிரிவுகளில் அதிகமாக சேர்த்துக் கொள்ளப்படவில்லை. மாறாக வரலாறு, தமிழ் இலக்கியம், பொருளாதாரம் போன்ற பாடங்களிலேயும், அறிவியலில் ஒரு கலைப் பாடம் எனக் கருதப்படும் விலங்கியல் மற்றும் தாவரவியல் ஆகியவற்றிலேயும் தான் அதிகமாக சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

இந்த நிலை இளங்கலையிலும் முதுகலையிலும் ஒரே விதமாகவே இருக்கிறது. ஆய்வு நிலையான எம்.பில். வகுப்புகளில் தமிழ்ப் பாடத்தில் மட்டுமே தலித் மாணவர்கள் அதிகமாக இடம் பெற்றுள்ளனர். சில கல்லூரிகளிலே சமூகப் பணி மற்றும் சமூகவியலில் தலித்துகளுக்கு அதிக இடம் தரப்பட்டுள்ளது. இப்பாடப் பிரிவுகளில் மனித வள மேம்பாடு தொடர்பான சிறப்புப் பிரிவுகள் எம்.பி.ஏ.வுக்கு இணையானவையாகக் கருதப்படுபவையாகும். ஆனால் இச்சிறப்புப் பிரிவுகள் பெரும்பாலும் தலித் மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்படுவதில்லை.

இளநிலை மற்றும் முதுநிலை பட்டப்பிரிவுகளில் கணிதம், இயற்பியல், வேதியியல் போன்ற பாடப் பிரிவுகளில் தலித் மாணவர்களின் சேர்க்கை 10 சதவிகிதமாகவே உள்ளது. பழங்குடியினருடையதோ 0.1 சதவிகிதத்துக்கும் குறைவு. கார்ப்பரேட் செக்டார், உயிர் வேதியியல் மற்றும் தொழில் நுட்பம், தகவல் தொழில் நுட்பம், சுற்றுலா போன்ற பாடப்பிரிவுகளில் தலித்துகளோ, பழங்குடியினரோ சொல்லிக் கொள்ளும்படி இக்கல்லூரிகளில் சேர்க்கப்படவில்லை. திருப்பத்தூரில் இருக்கும் தூய நெஞ்சக் கல்லூரியும், கோவை நிர்மலா கல்லூரியும், குன்னூர் பிராவிடன்ஸ் கல்லூரியும் பழங்குடி மக்கள் அதிகம் கொண்ட பகுதியிலே இயங்கி வருபவையாகும். ஆனால் கடந்த பத்தாண்டுகளில் முறையே 57,1,10 என்ற எண்ணிக்கையில்தான் பழங்குடி மாணவர்களை இக்கல்லூரிகள் சேர்த்துக் கொண்டுள்ளன.

அதிராம்பட்டிணம் காதர் முகைதீன் கல்லூரி, பாளையங்கோட்டை சதக்கத்துல்லா அப்பா கல்லூரி, சிறீவைகுண்டம் கே.ஜி.எஸ். கல்லூரி, நாகர்கோயில் மகளிர் கிறித்துவக் கல்லூரி, திருப்பனந்தாள் கே.வி.எஸ். கல்லூரி ஆகியவற்றில் இந்தப் பத்தாண்டுகளில் ஒரே ஒரு பழங்குடியின மாணவர் கூட சேர்த்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்பது அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. கல்வியின் விழுமியங்களுக்கு மாறாக இக்கல்லூரிகள் நடக்கின்றன. அறிவியல் தொழில் நுட்பப் பாடப் பிரிவுகளில் அனுமதிக்கப்படும் பழங்குடியின மாணவர் எண்ணிக்கை 50க்கும் குறைவாகவே இருக்கிறது.

இந்த வகுப்புகளில் சேர்க்கையின் போது கடைப்பிடிக்கப்படும் 1 முதல் 100 வரையிலான சுழற்சிப்புள்ளிகளில் 50ஆவது புள்ளியில் தான் பழங்குடியினருக்கான முறை வருகிறது. 2, 6, 12, 16, 22 என தலித்துகளுக்கான சுழற்சிப்புள்ளிகள் கணக்கிடப்படுவதால், அவர்களுக்குக் கூட இப்பாடப் பிரிவுகளில் இடம் கிடைத்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் பழங்குடியினருக்கோ அந்த வாய்ப்பும் இல்லை. இதைப் போன்ற நடைமுறை சாக்குப் போக்குகளை சொல்லி இந்தக் கல்லூரிகள் ஏமாற்றி விடலாம். ஆனால் மானுட அறத்தின்படி குற்றமிழைத்தவை. ஏகலைவனின் கட்டை விரலை வெட்டிக் கொண்ட துரோணனின் சாதி வெறியை, யுகங்கள் தாண்டியும் நடத்தி வருவதற்கு இவர்கள் வெட்கப்பட வேண்டும்.

1986 ஆம் ஆண்டு அரசு ஒரு முடிவு எடுத்தது. அரசு மற்றும் உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் இருக்கும் கலைப்பாடங்கள் மாணவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகளைப் பெறுவதிலோ, சமூக நிலையைப் பொருளாதார ரீதியாக உயர்த்திக் கொள்வதிலோ எவ்வகையிலும் பயனளிக்கவில்லை. எனவே அவற்றை நீக்கிவிடலாம் என்றது. ஆசிரியர்கள் நடுவிலே அப்போது போராட்டங்கள் வெடித்தன. உடனே அரசு சுயநிதி முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. சுயநிதிப் பாடங்களில் அறிவியல், தொழில் நுட்பப் பிரிவுகள் சேர்க்கப்பட்டு தலித்துகளுக்கு எட்டாத நிலையில் வைக்கப்பட்டன. கலைப்பாடங்களை வைத்துக் கொள்வது, சிறுபான்மையினர் கல்லூரிகளுக்கு வசதியாகப் போய்விட்டது. அந்த இடங்களில் தலித் மாணவர்களை சேர்த்து கணக்கு காட்டி விடுவதற்கு அவை உதவுகின்றன.

கலைப்பாடங்கள் படிக்கிறவனை நெகிழ்வாக ஆக்கிவிடும். வரலாற்றைப் பிடிக்காமல் வரலாறு போன்றவற்றைப் படித்துக் கொண்டேயிருக்கலாம். இதுபோன்ற பாடங்களைப் படித்துவிட்டு எழுத்தர்களாகவும், நான்காம் நிலை பணியாளர்களாகவும், வேலையற்றவர்களாகவும் தலித்துகள் இருக்க வேண்டும். உயர் பதவிகளில் அதிகாரப் பொறுப்புகளில், தொழில் நிர்வாகங்களில், அறிவியல் ஆய்வகங்களில், ஊடகத் துறையில் அவர்கள் வந்துவிடக் கூடாது என்று சாதி இந்துக்கள் நினைக்கின்றனர். சிறுபான்மையினரும் தங்களை இதனோடு இணைத்துக் கொள்கின்றனர். இது ஒரு கல்விச் சதி. இச்சதியை குற்ற உணர்வும், அற உணர்வுமின்றி சிறுபான்மையினர் செய்து வருகின்றனர்.

அம்பேத்கரின் காலம் தொடங்கி இன்று வரையிலும் தலித்துகள் அறிவியல் தொழில்நுட்ப உயர் கல்விகளில் வஞ்சிக்கப்பட்டே வருகின்றனர். சிறுபான்மையின-தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் அந்த துரோகத்தில் பங்கேற்றும் வருகின்றன. ஆனால் இவர்களின் மத பீடங்களோ ஏசு சமாரியர்களை நேசித்தார் என்றும், நபிகள் ஒரு கருப்பு அடிமையைத்தான் தொழுகைக்கு அழைக்க அமர்த்தினார் என்றும் பிரசங்கித்து வருகின்றன. எத்தனை முரண்பாடு!
- அடுத்த இதழிலும்

 



 

Pin It

அறிவை தெளிவாக்குகின்ற, வளர்க்கின்ற ஆதார சக்தியான தத்துவத்தை உலகிற்கு அறிமுகம் செய்தவர் சாக்ரட்டீஸ். இவர் தத்துவ அறிஞர்களின் தந்தை (Father of Philosophers) என அழைக்கப்படுகிறார். நாகரிகத்திலும்,கலை இலக்கியத்திலும், வீரத்திலும் சிறந்து விளங்கிய நாடான கிரேக்கம் தான் சாக்ரட்டீசின் தாய் நாடு. கிரேக்க நாட்டின், ஏதென்ஸ் நகரில் பேநாரட்டி-சாப்ரோநிஸ்கஸ் ஆகியோருக்கு கி.மு.470ஆம்ஆண்டு சாக்ரட்டீஸ் பிறந்தார். இவரின் தந்தை ஒரு சிற்பி. அதனால் சாக்ரட்டீஸ் இளம் வயதிலேயே சிலைகளை வடிக்கக் கற்றார். இந்தப் பயிற்சி தான் பிற்காலத்தில் அவருக்கு அறிவை செதுக்க உதவியது. கேள்வி எனும் உளியால் தேவையற்ற பகுதிகளான மூட கருத்துக்களை செதுக்கி நீக்கினால், பகுத்தறிவு எனும் உண்மை யின் சிலை உருவாகிவிடும் என்பதை சாக்ரட்டீஸ் நடைமுறை பயிற்சியிலே தெரிந்து கொண்டார்.

socrates சாக்ரட்டீசுக்கு கேள்விகளை கேட்பதில் மிகவும் ஆர்வம். ஏன்? எதற்கு? எப்படி? எப்போது? என்றெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார். இந்த ஆர்வத்தில் அனாக்சா கோரஸ் என்ற ஆசிரியரிடம் ஒரு மாணவராக முதலில் போய் சேர்ந்தார். மைர்டோன், சான்தீப்பி என்ற இரு பெண்களை திருமணம் செய்து கொண்டார். அக்கால வழக்கப்படி அவர் தன் தாய் நாட்டுக்கு சேவை செய்ய போருக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. ராணுவத்தில் பல பதவிகளையும், பொறுப்புகளையும் வகித்தார். ஒரு சூழ்நிலையில் அவர் ராணுவப் பணியை விட்டு வெளியேற வேண்டி இருந்தது.

சாக்ரட்டீஸ் மிகவும் எளிமையானவர். ஒரே ஒரு ஆடையுடன், கால்களில் செருப்பின்றி பல இடங்களுக்கும் சுற்றித்திரிந்து அறிவை பரப்பினார். மக்கள் கூடும் இடங்களிலும், இளைஞர்கள் கூடும் இடங்களிலும் அவர் பேசினார். சாக்ரட்டீஸ் எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவராக இருந்திருக்கலாம் என்று வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். அவரின் கருத்துக்கள் நூலாக அவரால் எழுதப்படவில்லை. சாக்ரட்டீசின் மாணவர்களான பிளாட்டோவும், செலோபோனும் அவரின் கருத்துக்களை தங்களின் நூல்களிலே எழுதி வைத்தார்கள்.

சாக்ரட்டீஸ் பகுத்தறிவினை பயன்படுத்தச் சொன்னார். அறிவுக்கு முதன்மையான இடத்தை அளித்தார். மூட நம்பிக்கையை நீக்கச் சொன்னார். எதையும் ஏன், எதற்கு என கேள்விகளுக்கு உட்படுத்தி ஆராயாமல் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடாது என்றõர் சாக்ரட்டீஸ்.இவரிடம் கேள்வி கேட்கும் மக்களிடம், பல கிளை கேள்விகளைக் கேட்டு சிக்கலின் அடிப்படையை புரிந்து கொள்ளும்படி சாக்ரட்டீஸ் உதவி செய்வார்.

சாக்ரட்டீசின் பேச்சு வன்மையால் இளைஞர்களும், மக்களும் கவரப்பட்டனர். அதனால் அன்று இருந்த முடியாட்சியினர் அஞ்சினர். சாக்ரட்டீஸ் இளைஞர்களை தவறான கருத்துகளின் மூலம் கெடுக்கிறார்; ஜனநாயக கருத்துக்களை சொல்கிறார்; விழிப்புணர்வு ஊட்டுகிறார்; கடவுளர்களை பழிக்கிறார்; அவர் ஒரு நாத்திகர் என்றெல்லாம் அவர் மீது குற்றச்சாட்டு களை சுமத்தினர். நீதிமன்றம் அவருக்கு மரண தண்டனை அளித்தது.

கி.மு.3999ஆம் ஆண்டு அவரின் 71 ஆம் வயதில் ஹெம்லாக் என்ற பெயருடைய நஞ்சை, ஒரு குவளையில் ஊற்றி குடித்து சிறையிலேயே மரணமடைந்தார் சாக்ரட்டீஸ். விசாரணையின்போது அவர் மன்னிப்பு கேட்டிருந்தால் அவரை நீதிபதிகள் விடுவித்து விட்டிருப்பார்கள். அவரோ உண்மையே பேசினார். அவரின் நண்பரான கிரிப்டோ சிறையிலிருந்து தப்பிச் செல்ல உதவுவதாக சொன்னார். ஆனால் அதையும் கூட அவர் மறுத்துவிட்டார்.

“நாம் எதை இழந்தாலும் தன்மானத்தை இழக்க இடம் தரக் கூடாது'' என்று பேசியவர் சாக்ரட்டீஸ். அதனால் அவர் போதித்த கருத்துக்கு உண்மையாக இருந்தார். எதை சொல்கிறோமோ அதன்படி நடக்க வேண்டும் என்பதற்கும், இறுதிவரை உண்மையில் உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கும் சாக்ரட்டீஸ் சான்றாகத் திகழ்ந்தார். அவர் உண்மைக்காக உறுதியுடன் நின்ற ஒரு கருத்துப் போராளி.

Pin It

அருந்ததியர்களின் உள் ஒதுக்கீடு கோரிக்கையை எதிர்க்கும் ஒவ்வொருவரும், நியாயமான அக்கோரிக்கைக்கு எதிராக ‘பூச்சாண்டி'யாய் முன்நிறுத்துவது, ஆந்திராவில் நடைமுறையில் இருந்த ‘வகைப்படுத்தி தனித்தனியே இடஒதுக்கீடு வழங்கும் முறை'க்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பைத்தான். அத்தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்களை கவனித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு, அக்கோரிக்கை குறித்து ஆராய, மய்ய அரசு டெல்லி உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்து ஓய்வு பெற்ற உஷா மெஹ்ரா தலைமையில் ஒரு தேசிய ஆணையத்தை நியமித்ததும், அவ்வாணையம் அண்மையில் தனது அறிக்கையை வழங்கி இருப்பதும் தெரிந்திருக்கலாம். உச்ச நீதி

மன்றமும், ‘மாலா'(ஆந்திராவில் உள்ள ஒரு பட்டியல் சாதி)க்களும் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கும், மறுப்புகளுக்கும் என்னென்ன பதில்களை உஷா மெஹ்ரா ஆணையம் வழங்கி இருக்கிறது என்பதை ஆய்வு செய்வதுதான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

usha_mehra 1. வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்கும் நடைமுறைக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட வாதங்களில் முக்கியமானது: “பட்டியல் சாதிகள் என்பவை ஒருமித்த குழுவாக அமைபவை. அவற்றை வகைப்படுத்துதலின் மூலம் பிரிக்கக் கூடாது.''

பரம்பரைத் தொழில், சாதிய நடைமுறைகள், கிராமங்களின் பவுதீக ரீதியான அமைப்பு முறை முதலியவை-பட்டியல் சாதிகள் என்பவை, ஒருமித்த குழுவாக விளங்கவில்லை என்னும் உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக உள்ளன என்று ஆணையம் கூறுகிறது. "மாலா'க்கள் விவசாயக் கூலி வேலையையும், "மாதிகா'க்கள் தோல் தொடர்பான வேலைகளையும் தம் குலத் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள். இவற்றுள் "மாலா'க்களின் தொழில், "மாதிகா'க்களை விட ஒப்பீட்டளவில்-தூய்மையானதாகவும் மாதிகாக்களின் தொழில் தீட்டானதாகவும் கருதப்படுகின்றன. மாலாக்களும், மாதிகாக்களும் ஒன்றாக உணவருந்துவதில்லை.

ஒவ்வொரு சாதியும் தமக்குள் அகமண முறையைத் தான் மிகவும் கறாராகக் கடைப்பிடித்து வருகின்றன. மாலாக்கள் சாதி இந்து குடியிருப்பை அடுத்து வசிக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு அடுத்து மாதிகாக்கள் வசிக்கின்றனர். அவர்களுக்கு இடையிலான பவுதீகத் தூரத்தை சமூகத் தூரமாகவும் காண முடியும். சாதிப் படிநிலை அடுக்கு, ஆந்திராவிலுள்ள பட்டியல் சாதிகளுக்கிடையில் நடைமுறையில் உள்ளது.

ஆணையம், தனது கள ஆய்வுகளின் போது நேரில் கண்டறிந்த மேற்கண்ட உண்மைகளை முன்வைத்து, "பட்டியல் சாதிகள் ஓர் ஒருமித்த குழு அல்ல' என்று உறுதிப்படுத்துகிறது. தனது கருத்துக்கு அரணாக, “இந்து மதத்தில் சமமான இரு சாதிகள் என்பது இல்லை'' மேலும், “சாதி அமைப்பு முறை என்பது ஏணியின் படிகளைப் போன்றது. ஒவ்வொரு சாதிக்கும் மேல் வேறொரு சாதி இருக்கிறது. அவற்றுக்கிடையே மரியாதை ஏறு வரிசையிலும், வெறுப்பு, அவமதிப்பு ஆகியவை இறங்கு வரிசையிலும் இருக்கின்றன'' என்ற பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் கருத்துக்களையும் முன்வைக்கிறது ஆணையம். அதோடு, ஒருமிப்பு என்ற பெயரில் வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்குவதற்காகத் தெரிவிக்கப்படும் எதிர்ப்பு, சமவாய்ப்புக்கான உரிமையை நிரந்தரமாகக் குலைத்து விடுவதாக இருந்து விடக்கூடாது என்று ஆணையம் எச்சரிக்கவும் செய்கிறது.

2. பட்டியல் சாதிகளில் உறுப்பினர்கள் என்பவர்கள் சாதிகள், இனங்கள், பழங்குடிகள் ஆகியவற்றிலிருந்து சேர்க்கப்பட்டு, குடியரசுத் தலைவரின் அறிவிக்கையின் மூலம் சிறப்பு அந்தஸ்து அளிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதில் கைவைக்க எவருக்கும் உரிமையில்லை என்பது, வகைப்படுத்துதலுக்கு எதிராக வைக்கப்பட்டுள்ள மற்றொரு வாதம். பல்வேறு தரப்பினரிடமிருந்து பெறப்பட்ட அறிக்கைகளில் இருந்தும், ஆணையம் நேரில் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளில் இருந்தும்-ஆந்திராவிலுள்ள 59 பட்டியல் சாதிகளில் 55 முதல் 56 சாதிகளுக்கு இடஒதுக்கீட்டுப் பயன்கள் சென்றடையவில்லை என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

பெரும்பான்மையான ஒதுக்கீட்டுக்குப் பலன்கள் ஒரு சில சாதிகளாலேயே மறித்துக் கொள்ளப்படுவதால், குடியரசுத் தலைவரின் அறிவிக்கை மூலம் பெறப்பட்ட இப்புதிய அந்தஸ்து, எந்தப் பலனையும் அந்த 56 சாதிகளுக்கு அளிக்கவில்லை என்று கருத்து தெரிவிக்கிறது ஆணையம். அரசியலமைப்புச் சட்ட (பட்டியல் சாதிகள்) ஆணை 1950இன்படி, பல்வேறு சாதிகள் அடைந்த புதிய அந்தஸ்து பெருமளவுக்கு, குறிப்பிட்ட ஒரு சில சாதிகளுக்கு மட்டுமே நன்மை பயப்பதாக இருக்கிறது. இட ஒதுக்கீட்டுப் பயன்கள் பட்டியல் சாதிகளுக்குள் நியாயமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வகையில் வகைப்படுத்தி, ஒதுக்கீடு வழங்குவது அவசரத் தேவையாக இருக்கிறது என்று அழுத்தம் திருத்தமாகத் தெரிவிக்கிறது.

3. வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்குவது, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள சமத்துவம் என்ற கொள்கைக்கு எதிரானது என்பது அடுத்த வாதம். இவ்வாதத்தை, அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்களில் டாக்டர் அம்பேத்கர் முன்வைத்த கருத்துக்களை விரிவாக மேற்கோள் காட்டி, ஆணையம் மறுக்கிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வகுத்தவர்கள், நிர்வாகத்தில் அதுவரையிலும் பங்கு பெற முடியாத சில குறிப்பிட்ட சாதிகளுக்குப் பயனளிக்கும் வகையில் விதி 16(4) அய் வகுத்தார்கள். வரலாற்றுப் பூர்வமான காரணங்களால் நிர்வாகம் என்பது ஒன்று அல்லது ஒரு சில சாதிகளால் கட்டுப்படுத்தப் படுவதாக இருக்கிறது. இந்நிலை மாற வேண்டும். மற்றவர்களும் அரசுப்பணிகளில் நுழைவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பெற வேண்டும் என்று அம்பேத்கர் விரிவுபடுத்தியதையும் சுட்டிக் காட்டுகிறது. அரசுப் பணிகளில் போதிய அளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத நிலையையே விதி 14(4)இல் கீழ் அடையாளம் காணப்படுவதற்கான ஒரே சோதனை என்றும், பெரும்பான்மையான சமூகங்கள் சமமாகப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படும் போது மட்டும்தான் சமத்துவம் உறுதி செய்யப்படுவதாக இருக்கும் என்றும் கருத்துரைக்கிறது ஆணையம்.

Janarthanan தான் திரட்டிய தரவுகளிலிருந்து, தற்போது ஆந்திராவில் ஒதுக்கீட்டுப் பயன்களை ஒரு சில சாதிகள் மட்டுமே அனுபவிக்கின்றன. வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்கும் முறை நடைமுறையில் இருந்தபோது, பயன்கள் அனைத்துச் சாதிகளுக்கும் சீராகப்பகிர்ந்து வழங்கப்பட்டன. எனவே, வகைப்படுத்துதல் சமத்துவத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கை அல்ல; மாறாக, சமமான பங்கீட்டுக்கான ஒரு கருவியே என்று உறுதியாகத் தெரிவிக்கிறது.

4. தரமான கல்வி மற்றும் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கான பிற நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றைத் தொடங்க வேண்டும் அல்லது வகைப்படுத்துதலை நம்பியிருக்கக்கூடாது என்று இன்னொரு வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது.

அ) பட்டியல் சாதிகள் துணைத் திட்டம் ஆ) பட்டியல் சாதிகள் துணைத் திட்டத்துக்கான சிறப்பு மய்ய உதவி இ) பட்டியல் சாதிகள் வளர்ச்சிக் கழகம் ஆகியவை ஆந்திர மாநிலத்தில் பட்டியல் சாதிகள் வளர்ச்சிக்காக நடைமுறைப் படுத்தப்படும் திட்டங்கள் ஆகும். மேற்கண்ட திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த தெளிவான விதிமுறைகளும் உள்ளன. அதிகமான முதலீடு மற்றும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட திட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலும், பெரும்பான்மையான தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகள் பின் தள்ளப்பட்டு, ஒரு சில சாதிகளே பெரும்பான்மைப் பலன்களை அறுவடை செய்து கொள்ளும் நிலைமை தான் இருக்கிறது. குறிப்பிட்ட ஒரு சில சாதிகளைத் தவிர, பெரும்பான்மையான தலித் சாதிகள் எவ்வித மேம்பாடும் இல்லாமல் இரங்கத்தக்க நிலையில்தான் இருக்கின்றன. இத்தகைய சாதிகளின் முன்னேற்றம் குறித்து நம்பிக்கை அளிக்கும் விதத்தில் உடனடியாக எதுவுமில்லை. இந்த ஆணையத்தின் பார்வையில் வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்கும் நடவடிக்கை தான் ஒரே நம்பிக்கையாக இருக்கிறது.

5. வகைப்படுத்தி ஒதுக்கீடு வழங்குவது என்னும் முயற்சி, சில சுயநல சக்திகளால் தங்களது சுயநல நோக்கங்களுக்காகச் செய்யப்பட்டது என்பது, அவர்கள் முன்வைக்கும் அடுத்த வாதம். ஆந்திராவிலுள்ள தலித் சாதிகளுள் பெரும்பான்மையானவை வகைப்படுத்துதலுக்கு ஆதரவாக கோரிக்கை மனுக்களை இவ்வாணையத்திடம் அளித்திருக்கிறார்கள். மேலும், இக்கோரிக்கை நெடுங்காலமாக மாதிகா சாதியினரால் முன்வைக்கப்படும் ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆந்திராவிலுள்ள எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் இக்கோரிக்கை நியாயமானது என்று ஏற்றுக் கொள்கின்றன. அதனால்தான் மூன்று முறை இக்கோரிக்கைக்கு ஆதரவான தீர்மானம், ஒருமனதாக சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. எனவே இக்கோரிக்கை, தனிப்பட்ட சிலரால் அல்லது ஒரு கட்சியால் தங்கள் அரசியல் லாப நோக்கங்களுக்காக முன்வைக்கப்படுகிறது என்ற வாதம் அர்த்தமற்றது என்று ஆணையம் அதை நிராகரிக்கிறது.

6. பட்டியல் சாதிகளின் இடஒதுக்கீட்டுக்கான அளவுகோலாகக் கருதப்படும் தீண்டாமை என்பதற்குப் பதிலாக, வகைப்படுத்துதலின் விளைவாக சாதி என்பது அளவுகோலாக மாறுகிறது. இடஒதுக்கீட்டின் நோக்கம் தேசிய ஒருமைப்பாடுதான். இது வகைப்படுத்துதலுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் கடைசி வாதம். அரசுப் பணிகளில் மிகக் குறைந்த அளவில் இருக்கிறார்கள் என்பதால்தான் பட்டியல் சாதியினருக்கு இட ஒதுக்கீடு வழங்கப்படுகிறது. இக்கருத்து, இந்திரா சகானி எதிர் இந்திய அரசு வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில் 364 ஆம் பத்தியில், “அரசின் கீழ் இருக்கின்ற பணிகளில் போதிய அளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத தன்மை தான் சட்டவிதி 16(4) இன் கீழ் ஒரு வகுப்பு அடையாளம் காணப்படுவதற்கான ஒரே சோதனை'' என்று குறிப்பிடப்படுவதன் மூலம் மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

வகைப்படுத்துதலின் மூலம் மாநில அரசு இடஒதுக்கீட்டுப் பயன்களை நியாயமான முறையில் பகிர்ந்தளிக்கும் விதமாக, நடைமுறையில் உள்ள பட்டியலை நுண் பகுப்பு மட்டுமே செய்கிறது. இதன் விளைவாக, தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு உகந்த ஒரு சூழலை இது ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகம் மட்டும் இட ஒதுக்கீட்டின் பெரும்பான்மைப் பயன்களைப் பிற சமூகங்களை ஏமாற்றமடையச் செய்துவிட்டு தான் மட்டும் அனுபவிக்கும்போது, அங்கு தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எந்த இடமும் மிச்சம் வைக்கப்படவில்லை என்று கருத்துத் தெரிவிப்பதன் மூலம் இக்கடைசி மறுப்பையும் நிராகரிக்கிறது ஆணையம்.

ஆணையத்தின் பார்வைகளும், பரிந்துரைகளும் என்ற பகுதியில் ஆணையம் ஆந்திராவின் வகைப்
படுத்துதல் குறித்த தனது பார்வைகளையும் பரிந்துரைகளையும் முன்வைக்கிறது. அவற்றுள் முக்கியமான சிலவற்றைக் காணலாம் :


1) அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் தீண்டாமையை தடை செய்துவிட்டது. ஆனால் மரபு ரீதியான கட்டுப்பாடுகள் தொடர்கின்றன. தாழ்த்தப்பட்டவர்களிடையே மிகவும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், பிறரை விட அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இட ஒதுக்கீட்டுப் பலன்கள் ஒரு சாதியால் மறிக்கப்பட்டு, பிறர் தவிக்கும் நிலையைத் தடுக்க ஒரு முறையியல் கண்டறியப்பட வேண்டும். இடஒதுக்கீட்டுப் பயன்கள் ஒரு வகுப்பு அல்லது ஒரு குழுவினரிடம் மட்டும் குவிந்து, பெரும்பான்மை தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகள் புறக்கணிக்கப்படும் நிலை நீடித்தால், இடஒதுக்கீடு தோற்றுவிக்கப்பட்டதன் நோக்கத்தையே அது சீர்குலைத்துவிடும்.

2) ஆந்திராவில் "மாலா' மற்றும் அதோடு தொடர்புடைய ஒரு சில சாதிகள் மட்டுமே சலுகைகள், இடஒதுக்கீட்டுப் பயன்கள் ஆகியவற்றை கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் அனுபவிக்கின்றன. அதோடு அய்.ஏ.எஸ்., அய்.பி.எஸ். முதலான பதவிகளையும், சட்டமன்ற உறுப்பினர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், ஊராட்சிப் பதவிகள் போன்றவற்றிலும் மிகப் பெரும்பான்மையானவற்றை இச்சாதிகளே அனுபவிக்கின்றன.

3) அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் விதி 15இன் 4ஆவது விதி பொதுக்கல்வி நிறுவனங்களில் கல்வி இடங்களைப் பட்டியல் சாதியினருக்கு ஒதுக்கீடு செய்வதும், அவர்களின் முன்னேற்றத்துக்குத் தேவைப்படும் பிற சிறப்பு நடவடிக்கைகளை எடுப்பதும் ஒரு மாநிலத்தின் கடமை என வரையறுக்கிறது. அதேபோல, சட்டவிதி 16இன் 4ஆவது விதி, தனது கருத்தின்படி போதிய அளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படாத பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்குச் சாதகமான பணி நியமனங்களையும், பணிகளையும் ஒதுக்கீடு செய்ய மாநில அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது.

4) அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 341ஆவது விதி, குடியரசுத் தலைவரின் அட்டவணையில் சாதிகள் சேர்க்கப்படுவதற்கு அதிகாரமளிப்பதோடு, அவ்வட்டவணையில் எந்தச் சாதியையும் சேர்க்கவும் நீக்கவும் முடியாத அளவுக்குச் சில பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளையும் செய்திருக்கிறது. இதன் பொருள் என்னவெனில், விதி 341இன் அதிகார வரம்பு ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்குமான அட்டவணைச் சாதிகளின் பட்டியலைத் தயாரிப்பதற்கும், மாநிலங்கள் அந்தப் பட்டியலில் இருந்து எந்தச் சாதியையும் தனது விருப்பத்திற்கும் நோக்கத்திற்கும் ஏற்ப சேர்ப்பதையும் நீக்குவதையும் தடுப்பதை உறுதி செய்வது வரைக்கும் தான் என்பதே. விதி 341, குடியரசுத் தலைவரின் பட்டியலில் உள்ள அட்டவணைச் சாதிகளைப் பொறுத்து, ஒரு மாநில அரசு கட்டணச் சலுகைகள் / உதவித் தொகைகள் / விடுதி / ஒதுக்கீடுகள் / ஒதுக்கீடுகளின் அளவு / கல்விக்கு மட்டுமான இடஒதுக்கீடு / பணிகளுக்கான இட ஒதுக்கீடு / பணிக்குத் தேர்வு செய்யும் போது / பணி உயர்வுகளின் போது என்று எதையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதில்லை.

இவற்றை எல்லாம் அந்த மாநிலத்திற்கேற்ப வழங்குவது, அந்தந்த மாநிலத்தின் பொறுப்பும் கடமையுமாகும். இந்த நடைமுறையில் இடஒதுக்கீடு வழங்கவும், அவ்விட ஒதுக்கீட்டின் விகிதாச்சாரத்தை நிர்ணயிக்கவும் மாநில அரசுக்கு உரிமை இருக்கிறது.இவ்வாறான இடஒதுக்கீடு சீராக அனைத்துச் சாதிகளுக்கிடையிலே பங்கிட்டுக் கொள்ளப்படவில்லையெனில், அதை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில், வகைப்படுத்துதல், முறைப்படுத்துதல், நியமனம் செய்தல் என்ற எந்த முறையையும் மேற்கொண்டு, பலன்கள் அனைவருக்கும் சென்று சேர நடவடிக்கை மேற்கொள்வது, மாநில அரசின் பொறுப்பும் கடமையும் ஆகும்.

5) 46ஆவது சட்டவிதி, “பட்டியல் சாதிகளின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை சிறப்புக் கவனத்துடன் மாநில அரசு மேம்படுத்த வேண்டும். அதோடு, சமூக அநீதியிலிருந்தும் எல்லா விதமான சுரண்டல்களிலிருந்தும் அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்'' என்று கூறுவதன் மூலம் மாநில அரசு, பட்டியல் சாதிகளையும் சமூக அநீதியிலிருந்து பாதுகாக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

ஆணையம் சேகரித்து, ஆய்வு செய்த தரவுகளிலிருந்து ஆந்திராவிலுள்ள பட்டியல் சாதிகள் ஒருமித்த குழுவாய் அமைந்தவை அல்ல. அவை ஒரேயொரு வகுப்பாய் அமைந்தவையும் அல்ல. அவை பலதரப்பட்டவை. கேரள மாநில அரசு எதிர் என்.எம். தாமஸ் என்ற வழக்கில், நீதிபதி வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர் பின்வருமாறு தீர்ப்பளித்தார்: “கீழ்நிலையில் இருப்பவர்களிலும், ஆகக் கீழாய் இருப்பவர்களுக்கும், பட்டியல் சாதிகளுக்குள்ளே சமமற்றவர்களாய் இருப்பவர்களுக்கும்-ஒரு சாதி அனுபவிக்கும் அதே விதமான பாதுகாப்புச் சலுகை, உத்தரவாதம் ஆகியவை வழங்கப்படுவதை உறுதி செய்வது மாநில அரசின் கடமை ஆகும். அவ்வாறு செய்வதென்பது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் விதிகள் 14, 15, 16 ஆகிய விதிகளுக்கு முரணான ஒன்றைச் செய்வது ஆகாது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14, 341 ஆகிய விதிகளை மீறுவதாகவும் அது அமையாது.''

silai ஆந்திரப் பிரதேச மாநில அரசு நீதிபதி ராமச்சந்திர ராஜு ஆணையத்தின் அறிக்கையைப் பார்வையிட்ட பிறகு, இட ஒதுக்கீட்டு நடவடிக்கைகளின் முழு பலனையும் அடைவதற்காக அவரவர்களின் பொதுத் தொழில், சமூகச் சூழ்நிலை, பின்தங்கிய தன்மை முதலானவற்றைப் பொறுத்து-பட்டியல் சாதிகளை ஏ, பி, சி, டி என்று நான்கு குழுக்களாக வகைப்படுத்துவது அவசியம் என்று உணர்ந்தது. தங்களது உண்மையான பிறப்பு அடையாளத்தின் அடிப்படையில் தான் பட்டியல் சாதிகள் பலன் அடைந்து, அதன் மூலம் தங்களது தகுதியை மேம்படுத்திக் கொள்ளும் வழிகளைப் பெறமுடியும் என்பதையும், குடியரசுத் தலைவரின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் இத்தகைய வழிகளையும் தகுதிகளையும் பறிகொடுத்துவிட்ட பிற சாதிகளோடு அவர்களை இணைத்துப் பார்க்க முடியாது என்பதையும்-முன் குறிப்பிட்ட சாதிகளோடு ஒப்பிடும் போது, இவர்கள் சமமற்றவர்களாக மாறிவிட்டார்கள் என்பதையும் மாநில அரசு உணர்ந்தது. எனவே வகைப்படுத்துதல் நியாயமானதே என்ற முடிவுக்கே வந்தது.

வகைப்படுத்துதலுக்கு முன்பிருந்த நான்காண்டுகளிலும், வகைப்படுத்துதல் நடைமுறையில் இருந்த நான்காண்டுகளிலும், வகைப்படுத்துதல் தடை செய்யப்பட்டதற்குப் பிந்தைய மூன்றாண்டுகளிலும், கல்விச் சேர்க்கை, பணி நியமனங்கள் மற்றும் பதவி உயர்வுகள் ஆகியவற்றில்-பட்டியல் சாதிகளின் சாதி வாரி மற்றும் குழுவாரி பயனீட்டாளர்களின் புள்ளி விவரங்கள் வகைப்படுத்துதலின் போது, இடஒதுக்கீட்டுப் பயன்கள் அனைத்து சாதிகளுக்குள்ளும் எவ்வாறு பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதாகவும் உத்தரவாதப் படுத்துவதாகவும் இருந்தன என்பதையும், வகைப்படுத்துதல் நடைமுறையில் வருவதற்கு முந்தைய ஆண்டுகளிலும் வகைப்படுத்துதல் தடை செய்யப்பட்டதற்குப் பிறகான ஆண்டுகளிலும் அவை எவ்வாறு பலன்களைப் பறி கொடுத்துவிட்டு நின்றன என்பதையும் வேறுபடுத்திக்காட்டுவது அவசியமானது. பட்டியல் சாதிகளிலுள்ள அனைத்துச் சாதிகளும் சமமாக முன்னேறவும், தங்கள் மக்கள் தொகைக்கு உரிய விகிதத்தில் இட ஒதுக்கீட்டுப் பயன்களைப் பெறவும் உதவுவதே-பட்டியல் சாதிகள் இடஒதுக்கீட்டை முறைப்படுத்துதலின் நோக்கமாக இருந்தது.

ஒரு மாநிலத்திலோ, யூனியன் பிரதேசத்திலோ உள்ள பட்டியல் சாதிகளில் உள்ள பல்வேறு சாதிகள், இனங்கள், பழங்குடிகள் ஆகியோருக்கு ஆக்கப்பூர்வமான பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட வேண்டுமானால், சட்டவிதி 341(1) மற்றும் (2)இல் கண்ட பட்டியல் சாதிகளின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு சாதிகள் மற்றும் குழுக்களை வகைப்படுத்த / நுண் பகுப்புச் செய்யப்பட்ட, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்திருத்தத்தின் மூலம் சட்டப்பூர்வ அனுமதி வழங்கலாம் என்பதே இவ்வாணையத்தின் கருத்து. சட்டவிதி 341 இன் கீழ் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு சாதிகள், இனங்கள், பழங்குடிகள் ஆகியவற்றுக்கு மாநில அரசுப் பணிகளிலும், கல்வி நிறுவனங்களிலும் இட ஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு-எந்த விகிதாச்சாரத்தில் இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிட்டு மாநில சட்டமன்றம் ஏகமனதாக நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தின் அடிப்படையில், தான் இயற்றும் சட்டத்தின் மூலம் நாடாளுமன்றம் வகைப்படுத்துதல் / நுண் பகுப்புச் செய்தல்அய் செய்யலாம் என்று தெரிவிக்கும் அரசியலமைச் சட்டத்திருத்தத்தின் மூலம் இச்சட்டப் பூர்வ அனுமதி வழங்கப்படலாம்.

குறைந்தபட்சமாக ஒரு பணியிலிருக்கும் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியோ அல்லது ஓய்வு பெற்ற உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியோ, தலைமை வகிக்கும் ஒரு சட்ட ஆணையம் திரட்டிய தரவுகளின் அடிப்படையில் மாநில சட்டமன்றம் இவ்வாறான பரிந்துரைகளை செய்யலாம் என்பதையும் மேற்சொன்ன சட்டத்திருத்தம் குறிப்பிடலாம். பட்டியல் சாதிகளுள் உள்ள பல்வேறு சாதிகள், இனங்கள், பழங்குடிகள் மாநில அரசுப் பணிகளிலும் கல்வி நிறுவனங்களிலும் எந்தளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படுகின்றன என்பதைக் குறித்த தரவுகளை அவ்வாணையம் திரட்டலாம். பட்டியல் சாதிகளில் உள்ள ஒவ்வொரு சாதிக்கும், இனத்துக்கும், பழங்குடிக்கும் அல்லது சாதி, இனம், பழங்குடி ஆகியவற்றின் பகுதிக்கும் அல்லது அவற்றிலுள்ள குழுவுக்கும் அதன் மக்கள் தொகைக்கு உகந்த விதத்தில் எந்தெந்த விகிதத்தில் இட ஒதுக்கீட்டுப் பலன்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதை ஆணையத்தின் பரிந்துரையின் பேரில் மாநில சட்ட மன்றம் திட்டவட்டமாகத் தெரிவிக்கலாம். ஆணையம் இவ்வாறு இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 341ஆவது விதியைத் திருத்தம் செய்து கீழ்க்கண்டவாறு 3ஆவது பிரிவை அதோடு இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று பரிந்துரைக்கிறது.

341(3) ஒரு மாநில சட்டமன்றம் அல்லது ஒன்றியப் பிரதேச சட்டமன்றம் ஒருமனதாக நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தைப் பெற்றுக் கொண்டதன் பேரில், நாடாளுமன்ற சட்டத்தின் மூலம் பிரிவு (1) இன் கீழ் வழங்கப்பட்ட அறிவிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்ட அல்லது பிரிவு (2)இன் கீழ் நாடாளுமன்றம் உருவாக்கிய சட்டத்தில் குறிப்பிட்ட அல்லது பிரிவு (2) இன் கீழ் நாடாளுமன்றம் உருவாக்கிய சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட ஒரு சாதியையோ, இனத்தையோ, பழங்குடியையோ அல்லது சாதி, இனம், பழங்குடி ஆகியவற்றின் பகுதியையோ அல்லது அவற்றிலுள்ள ஒரு குழுவையோ வகைப்படுத்தவோ அல்லது வகைப்படுத்துதலை நீக்கவோ வழிவகை செய்யலாம்.

உச்ச நீதிமன்றம் ஆந்திர மாநிலத்தின் நடைமுறையில் இருந்த வகைப்படுத்துதலை தடை செய்து உத்தரவு பிறப்பித்த போது, என்னென்ன சான்றுகளை, என்னென்ன வழக்குகளை முன்வைத்து தனது தீர்ப்புகளை வழங்கியதோ, அதே சான்றுகளை முன்வைத்து தான் வகைப்படுத்துதலுக்கு ஆதரவான தனது வாதங்களை ஆணையம் முன்வைத்திருக்கிறது. உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில், அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களையும், வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யரின் தீர்ப்புகளையும் மேற்கோள் காட்டி தனது தடையைப் பிறப்பித்தது. ஆணையமும் அவற்றையே முன்வைத்து, தனது அறிக்கையை அளிக்கிறது. அவ்வாறே இந்திரா சகானி வழக்கை ஆணையம், உச்ச நீதிமன்றம் இரண்டுமே மேற்கோள் காட்டி தமது வாதங்களை முன்வைக்கின்றன.

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குப் பின்னரே ஆணையம் தனது செயல்பாட்டைத் தொடங்கியது என்பதால், உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் முன்வைக்கப்பட்ட அனைத்து ஆட்சேபங்களையும் ஆணையம் நிதானமாகவும், சரியாகவும் அணுகி, தனது பரிந்துரைகளைத் தெளிவாக முன்வைக்கிறது. ஆணையத்தின் அறிக்கை, இப்போது தேசியப் பட்டியல் சாதிகள் மற்றும் பழங்குடிகள் ஆணையத்தின் பரிசீலனையில் இருக்கிறது. அவ்வாணையத்தின் பரிசீலனை முடிந்து நடப்பு நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரிலேயே அது விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆணையத்தின் அறிக்கை, தாழ்த்தப்பட்டவர்களிலேயே இதுவரை புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் மீதான கரிசனத்தோடு முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதால், இதைப் புறக்கணிக்க எந்தக் கட்சியாலும் எந்தக் குழுவினராலும் முடியாது என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. மொத்தத்தில், இதுவரை அனைவராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் நம்பிக்கையின் கால்களில் அது நடந்து வருகிறது.

மேலும் இவ்வறிக்கை, தமிழ்நாட்டில் மேலெழும்பியுள்ள உள்ஒதுக்கீடு கோரிக்கையைப் பொறுத்த மட்டிலும் கூட, முக்கியத்துவம் உடையதாகிறது. மாலா சாதியினரின் ஆட்சேபங்களுக்கு ஆணையம் தெரிவிக்கும் பதில்கள், தமிழ்நாட்டில் அருந்ததியர் உள்ஒதுக்கீடுக்கு எதிராக வைக்கப்படும் வாதங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியவை. அருந்ததியர்கள் மீது பிற தலித் சாதிகள் கட்டவிழ்த்துவிடும் தீண்டாமை வன்கொடுமைகள் இன்னும் கூடுதல் அழுத்தத்தையும், அவசியத்தையும் ஆணையத்தின் அறிக்கைக்கு வழங்கக் கூடியவை. எப்படியாயினும், நியாயப்பூர்வமான எதிர்ப்புகள் தெரிவிக்கப்பட முடியாத நிலையில் அரசின், நீதிமன்றத்தின் நிர்வாக ரீதியான நடைமுறைகளை முன்வைத்து முட்டுக்கட்டைப் போட முனைந்த மாலா சாதியினரைப் போன்றவர்களின் அத்தகைய முட்டுக்கட்டையையும் முறியடிக்கும் விதமாக வந்துள்ள இவ்வறிக்கை, அனைத்து ஜனநாயக சக்திகளாலும் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதில் அய்யமில்லை.


Pin It

முகமூடிகள் கிழிந்து தொங்கும்
கேவலம்
ஒரு பாம்பைப் போல எழும்பி அசைகிறது
சிதறடிக்கப்பட்ட மனிதத்தசைத் துணுக்குகள்
துடிக்கும் நிமிடத்தின் கைகள்
மறைக்கப்பட்ட வார்த்தைகளை
கொண்டு வந்து கொட்டுகின்றன
‘இந்து பயங்கரவாதம்'

வரலாற்றின் நிகழ்வனைத்திலும்
காவிப்பற்களால் குதறிய காயங்களை
பூக்களென்று பொய்யுரைத்த
புண்மையில் வடிகிறது சீழ்

சம்பூகக் கொலையில் தொடங்கி
பாபர் மசூதி, பம்பாய் கலவரம்
குஜராத், ஒரிசா, கயர்லாஞ்சி
கர்நாடகம், மாலேகான்
என நீளும் பட்டியலில்
கூட வேண்டியவை எத்தனையோ
இன்னும்?

பயங்கரத்தின் "மூலஸ்தான'ங்களே
அரியணையில் இருக்கும்
ஆயுதங்களாய் ஆகினால்
சாக்காடாகும்
சனங்கள் வாழும் நாடு

இருந்தாலும்
கூப்பாட்டைக் கொஞ்சம்
உற்று நோக்குங்கள்

அப்சல் குருவை
தூக்கிலிட வேண்டுமாம்
பிரக்ஞாவுக்கு
மனித உரிமை வேண்டுமாம்!

Pin It

‘தலித் முரசு' சூலை 2008 இதழில், மார்க்சிய ஆய்வாளர் தோழர் பேராசிரியர் ஆ. சிவசுப்பிரமணியன் அவர்களின் நேர்காணலை பதிவு செய்ததற்கு என் பாராட்டுதலைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். நேர்காணலில் வெளிவந்துள்ள பின்வரும் சொற்றொடர் வாஞ்சிநாதனின் தமிழ்க் கடிதத்தில் இல்லாததாகும். பேராசிரியர், ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பெற்ற வாஞ்சிநாதன் கடிதத்தின் தமிழாக்கத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்று கருதுகிறேன். நான் வாஞ்சிநாதனின் அசல் தமிழ்க் கடிதத்தின் வாசகங்களை 1986இல் வெளிவந்த என்னுடைய "கார்ல் மார்க்சின் இலக்கிய இதயம்' நூலில் முதன் முதலாக வெளியிட்டுள்ளேன்.

VanchiManiyachi கடிதத்தில் ‘ஆர். வாஞ்சி அய்யர்' என்று தமிழிலும், R.Vanchiar of Shencottah என்று ஆங்கிலத்திலும் கையெழுத்திடப்பட்டுள்ளது. "வாஞ்சிநாதன்' எனும் பெயர் வழக்காற்றில் நிலைப் பெற்று விட்டது. இனி அவர் எழுதிய தமிழ்ச் சொற்றொடரை பின்வருமாறு தருகிறேன்: “எருது மாம்சம் தின்னக்கூடிய ஒரு மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ் பஞ்சயனை George V என்று தான் உள்ளது. அய்ந்தாம் ஜார்ஜ் என்பதைக் குறிப்பிட George V என்று தெளிவாகத் தமிழ்க் கடிதத்தில் உள்ளது; "பஞ்சமன்' எனும் சாதிப் பெயராக எழுதப்படவில்லை.
-பெ.சு. மணி, எழுத்தாளர்-ஆய்வாளர், சென்னை-33

ஆ.சிவசுப்பிரமணியம் பதில் :

‘பஞ்சம்' என்ற சொல் அய்ந்து என்ற பொருளைத் தரும். அய்ந்து என்ற பொருளிலேயே ‘பஞ்ச தந்திரம்', ‘பஞ்ச பாண்டவர்', ‘பஞ்சமா பாதகம்', ‘பஞ்ச உலோகங்கள்' என்ற சொற்களில் ‘பஞ்சம்' என்ற அடைமொழி இடம் பெற்றுள்ளது. சாதிய அடுக்கு நிலையில், அய்ந்தாவதாகக் குறிப்பிடப்படும் தலித் மக்களைக் குறிக்க "பஞ்சமர்' என்ற சொல் முன்னர் வழக்கில் இருந்தது. “நால்வர்ணத்திற்கும் புறம்பான வர்ணத்தார்'' என்று சென்னைப் பல்கலைக்கழக லெக்சிகன் "பஞ்சமர்' என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் தரும்.

மேட்டிமையோரால் பஞ்சமர் என்று அழைக்கப்பட்ட தலித் மக்களில் பெரும் பகுதியினர் பசு இறைச்சி உண்பது வழக்கம். இதை இழி செயலாக மேட்டிமையோர் கருதினர். மேலும் பஞ்சமர் என்ற சொல் இழிவான சொல்லாகவே பயன்படுத்தப்பட்டது. உணவு விடுதிகளில் "பஞ்சமருக்கு அனுமதியில்லை' என்ற வாசகம் இடம் பெற்றிருந்ததை இதற்கு சான்றாகக் குறிப்பிடலாம். இச்செய்திகளின் பின்புலத்தில் வாஞ்சி நாதனின் சட்டைப் பையிலிருந்த கடிதத்தைக் காண்போம்.

1911, சூன் 17 ஆம் நாள் மணியாச்சி ரயில் நிலையத்தில் ஆஷ் என்ற வெள்ளை அதிகாரியை சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தன்னையும் சுட்டுக் கொண்டு வாஞ்சிநாதன் இறந்தான். அவனது சட்டைப் பையில் தமிழில் எழுதப்பட்ட பின்வரும் கடிதம் இருந்தது (ரகுநாதன், 1982: 403): “ஆங்கில சத்துருக்கள் நமது தேசத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டு, அழியாத ஸனாதன தர்மத்தைக் காலால் மிதித்துத் துவம்சம் செய்து வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு இந்தியனும் தற்காலத்தில் தேசச் சத்துருவாகிய ஆங்கிலேயனைத் துரத்தி, தர்மத்தையும், சுதந்திரத்தையும் நிலை நாட்ட முயற்சி செய்து வருகிறான். எங்கள் ராமன், சிவாஜி, கிருஷ்ணன், குரு கோவிந்தர், அர்ஜுனன் முதலியவர் இருந்து தர்மம் செழிக்க அரசாட்சி செய்து வந்த தேசத்தில், கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக் கூடிய ஒரு மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ், பஞ்சமனை (George V) முடி சூட்ட உத்தேசம் செய்து கொண்டு, பெருமுயற்சி நடந்து வருகிறது. அவன் (George) எங்கள் தேசத்தில் காலை வைத்த உடனேயே அவனைக் கொல்லும் பொருட்டு 3000 மதராசிகள் பிரதிக்கினை செய்து கொண்டிருக்கிறோம். அதைத் தெரிவிக்கும் பொருட்டு அவர்களில் கடையேனாகிய நான் இன்று இச்செய்கை செய்தேன். இதுதான் இந்துஸ்தானத்தில் ஒவ்வொருவனும் செய்ய வேண்டிய கடமை.
இப்படிக்கு,
R. வாஞ்சி அய்யர்
R. Vandhi Aiyar of Shencotta

‘ஆஷ் கொலையும் இந்தியப் புரட்சி இயக்கமும்' (1986) என்ற நூலை நான் எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, மேற்கூறிய அறிக்கைகளில் இடம் பெற்றிருந்த வாஞ்சி எழுதிய கடிதத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பைப் படித்தேன். அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துப் பயன்படுத்துவதைவிட, மூலக்கடிதத்தின் வாசகங்களைப் பயன்படுத்துவது நல்லது என்று கருதினேன். தொ.மு.சி. எழுதிய ‘பாரதி காலமும் கருத்தும்' என்ற நூலில் வாஞ்சியின் கடிதம் இடம் பெற்றிருந்தது. அது வாஞ்சியின் மூலக்கடிதம்தான் என்பதை அவருடன் நிகழ்த்திய உரையாடலின் வாயிலாக உறுதி செய்து கொண்டேன். எனவே, எனது நூலில் அதைப் பயன்படுத்தியதுடன் பின்வரும் அடிக்குறிப்பையும் எழுதினேன்:

‘இந்தக் கடிதத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு எனக்கு கிடைத்த அரசு ஆவணங்களில் காணப்பட்டது. திரு. ரகுநாதன் தமது ‘பாரதி காலமும் கருத்தும்' (1982) என்ற நூலில் இக்கடிதத்தின் தமிழ் மூல வடிவத்தைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமாக அளிக்கப்பட்ட தடயங்களின் (Exhibits) தமிழ் அச்சுப் பிரதியிலிருந்து இதனை அப்படியே எடுத்து எழுதியதாக அவருடன் நிகழ்த்திய உரையாடலின் போது குறிப்பிட்டார். எனவே வாஞ்சிநாதன் எழுதி வைத்திருந்த கடிதத்தின் உண்மையான தமிழ் வடிவம் இதுவேயாகும்.'

தொ.மு.சி. தமது நூல்களையும் ஆவணங்களையும் தமது பெயரால் அமைந்த நூலகத்திற்கு நன்கொடையாக வழங்கிவிட்டார். 2001இல் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்த போது, தொ.மு.சி. நூலகத்தின் அறக்கட்டளை உறுப்பினரான பேராசிரியர் நா. ராமச்சந்திரனிடம் ஒரு காகிதக் கட்டை சுட்டிக்காட்டி, இது சிவசுப்பிரமணியனுக்கு உதவும் என்று கூறியுள்ளார். அவரும் அதை என்னிடம் கூற, நான் அதைப் பார்வையிட்டேன். அக்கட்டு முழுவதும் ஆஷ் கொலை வழக்கில் காவல் துறையினர் நீதிமன்றத்தில் வழங்கிய அச்சிட்ட தடயங்களின் தொகுப்பாக இருந்தது. உடனே அவசரமாக அதைப் பிரித்து வாஞ்சியின் கடிதத்தைத் தேடினேன். அதில் வாஞ்சியின் கடிதம் Exhibite EE என்ற தலைப்பில் தமிழில் அச்சிடப்பட்டிருந்தது. இதையும் "பாரதி காலமும் கருத்தும்' என்ற நூலில் ரகுநாதன் (1982 : 403) மேற்கோளாகக் காட்டியிருந்த கடிதத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது ஓர் உண்மை புலப்பட்டது. மூலக்கடிதத்தில் இடம் பெற்றிருந்த எழுத்து மற்றும் ஒற்றுப்பிழைகளைத் திருத்தி ரகுநாதன் பதிப்பித்துள்ளார்.

பஞ்சமன் என்ற சொல்லையடுத்து George V என்று மூலக்கடிதத்தில் இருக்க, ரகுநாதன் அதை அடைப்புக் குறிக்குள் குறிப்பிட்டுள்ளார். மற்றபடி மூலக்கடிதத்தின் வாசகங்களை ரகுநாதன் திருத்தி அமைக்கவில்லை. அய்ந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னனை “கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக்கூடிய மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ் பஞ்சமனை'' என்று வாஞ்சிநாதன் தன் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதன் அடிப்படையில் எனது நூலில் (சிவசுப்பிரமணியன் 1986 : 77), “மேலும், ஆஷ் கொலை வழக்கில் தொடர்புடையவர்கள் சமய மற்றும் சனாதனப் பிடிப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட புரட்சியாளர்களாக இல்லை. இவர்கள் அனைவரும் அன்றைய தமிழ் நாட்டில் சமூக மேலாதிக்கம் செலுத்தி வந்த பிராமணர், வேளாளர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களே. ‘ஜார்ஜ் பஞ்சமன்' என்று வாஞ்சியின் கடிதம் ஜார்ஜ் மன்னனைக் குறிப்பிடுகிறது. பஞ்சமர் என்பது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைக் குறிப்பிடும் இழிவான சொல். ஜார்ஜ் மன்னன் இழிவானவன் என்று குறிக்க, அவனைப் பஞ்சமன் என்றே வாஞ்சி அழைத்துள்ளான். இத்தகைய கருத்தோட்டம் உடையவர்கள் பொதுமக்கள் அனைவரையும் ஒன்று திரட்டுவது கடினம்'' என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். வாஞ்சியின் தியாக உணர்வை மதிக்கும் அதே நேரத்தில், அவரது சனாதான உணர்வை மறைக்க வேண்டியதில்லை என்பதே எனது கருத்து.

‘இந்திய தேசியத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்' என்ற தலைப்பில் பெ.சு.மணி எழுதிய நூல் 2002 இல் வெளியாகியுள்ளது. அந்நூலில் பக்.539இல், “வாஞ்சியின் சொந்தக் கையெழுத்தில் உள்ள தமிழ்க் கடிதம் கூட, புரட்சி வரலாற்று அரசாவணங்களில் இன்றுவரை சேர்க்கப்படவில்லை. பின்வரும் இந்த அசல் கடிதம் புரட்சியுணர்வின் இந்து சமய சார்பு வண்ணத்தைப் பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது'' என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு, வாஞ்சியின் கடிதத்தை வெளியிட்டுள்ளார். நீதிமன்றத்தில் தடயமாக வழங்கப்பட்ட கடிதத்தில் இடம் பெற்றுள்ள, “கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக்கூடிய மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ் பஞ்சமனை George V என்ற வரி மட்டும் வேறு வடிவில் அதில் இடம்பெற்றுள்ளது. வேறு எவ்வித மாற்றமும் இல்லை.

பெ.சு. மணி மேற்கோளாகக் காட்டும் அசல் கடிதத்தில், கேவலம் என்ற சொல் நீக்கப்பட்டதுடன் “எருது மாமிசம் தின்னக்கூடிய ஒரு மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ் பஞ்சயனை George V என்று மாற்றம் அமைந்துள்ளது. இங்கு "கோமாமிசம்' (பசு மாமிசம்) எருது மாமிசமாகியுள்ளது. ‘பஞ்சமன்' ‘பஞ்சயனா'கியுள்ளான். ‘பஞ்சயனை' என்பது அய்ந்தாமாவனை என்ற பொருளைத் தந்து, அய்ந்தாம் ஜார்ஜைக் குறிக்கிறது. ஆனால் பின்வரும் ஆவணங்களில் இத்திருத்தம் இடம் பெறவில்லை.

ரகுநாதனிடம் இருந்த நீதிமன்றத் தடயம் Exhibit EE (பார்க்க புகைப்படம்). 2. தமிழ்நாடு அரசின் ஆவணக்காப்பகத்திலுள்ள எ.O.NO.:1471 என்ற ஆவணத்தில் இடம் பெற்றுள்ள வாஞ்சி கடிதத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, G.O. NO: 1471 இல் இடம் பெற்ற தமிழ்க் கடிதத்தின் மொழி பெயர்ப்பாகவே அமைந்துள்ளது. மேலும் பஞ்சயன் என்ற சொல், அய்ந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னனைக் குறிக்கிறதென்றால், அடுத்து George V என்று ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ஜார்ஜ் மன்னனை இழிவானவன் என்று சுட்டிக்காட்டவே பஞ்சமன் என்ற சொல்லை வாஞ்சி பயன்படுத்தியுள்ளான் என்பது வெளிப்படையானது. பஞ்சமர்கள் எத்தகைய இழிவு படைத்தவர்கள் என்பதை விளக்கும் வகையில் “கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக்கூடிய'' என்ற சொற்கள் அடைமொழி போல் இடம் பெற்றுள்ளன.

இதனடிப்படையில் பார்க்கும்பொழுது, தாம் மேற்கோள் காட்டும் கடிதம்தான் ‘அசல் கடிதம்' என்ற பெ.சு. மணியின் கூற்று, ஆவணச் சான்றுகளுடன் ஒத்துப் போகவில்லை என்பது புலனாகிறது. தாம் குறிப்பிடும் ‘அசல் கடிதத்தின்' மூலம் எது என்பதையும் அவர் சுட்டவில்லை. ‘நதிமூலம், ரிஷி மூலம்' போல் இதையும் கேட்கக் கூடாது என்று கருதிவிட்டாரோ என்னவோ?

பழைய இலக்கியங்களிலிருந்து, இதுவரை எழுதப்பட்ட வரலாற்று நூல்கள் வரை எல்லாமே இன்று மறுவாசிப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. குறிப்பாக, தலித்திய மற்றும் பெண்ணிய நோக்கிலான மறுவாசிப்புகள் நிகழ்ந்து வருகின்றன. இத்தகைய சூழலில், வாஞ்சிநாதன் எழுதிய கடிதத்தில் இடம் பெற்றுள்ள மேற்கூறிய வரி மீது தலித்திய நோக்கில் மறு வாசிப்பு நிகழ்வதைத் தடுக்க முடியாது. இந்நிலையில் வாஞ்சிநாதனைக் காப்பாற்றுவதாக நினைத்துக் கொண்டு, மேற்கூறிய திருத்தங்களைத் தடாலடியாகச் செய்துவிட்டு, தான் மேற்கோள் காட்டும் கடிதம் தான் ‘அசல் கடிதம்' என்று பெ.சு. மணி வலியுறுத்துகிறார்.

ஒரு வரலாற்று ஆவணத்தைத் தனது கருத்தியலுக்கு ஏற்ப பொருள் கொள்ளவோ, விமர்சிக்கவோ ஓர் ஆய்வாளனுக்கு உரிமையுண்டு என்பதில் அய்யமில்லை. அதே நேரத்தில் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப வரலாற்று ஆவணத்தைத் திருத்துவது என்பது, நாணயமான ஆராய்ச்சி ஆகாது. தன் விருப்பத்திற்கேற்ப ஆய்வாளரே உருவாக்கிக் கொண்ட ஆவணமாகவே இது அமைந்துள்ளது. “அழகாக முடிச்சவிழ்த்தால் விடுவார் உண்டோ?'' என்ற பாரதிதாசனின் கவிதை வரிதான் பெ.சு. மணியின் ‘அசல் கடிதத்தை'ப் படித்தபோது நினைவுக்கு வந்தது.

Pin It