புரட்சி பெரியார் முழக்கம்

ஆண்டுக்கட்டணம் ரூ.150/-
தொடர்புக்கு:  ஆசிரியர், 29, பத்திரிகையாளர் குடியிருப்பு,
திருவள்ளுவர் நகர்,  திருவான்மியூர், சென்னை-41.

 

ராஜ ராஜ சோழனின் பெருமை பேசுவோருக்கு பதிலடி தந்து துரை.இளமுருகு எழுதிய நூல் ‘ராஜ ராஜ சோழனின் மறுபக்கம்’. ராஜராஜன் பார்ப்பன மேலாண்மையை உயர்த்திப் பிடித்ததை ஆதாரங்களுடன் விளக்குகிறது. நூலிலிருந்து... ஆகஸ்டு 9 இதழ் தொடர்ச்சி...

கல்வியிலும் வடமொழிக்கே முழு உரிமை, தமிழுக்கு என்று ஒரு கல்விச் சாலை அமைத்ததாகக் கல்வெட்டுச் சான்று கிடையாது. ஆனால் முழுவதும் வடமொழி இலக்கணம், புராணங்கள், சிவ தருமம், சோம சித்தாந்தம், ராமானுச பாடியம், பிரபாகரின் மீமாம்சம், வியாகரணம் ஆகியவற்றை மட்டும் கற்பிக்க வடஆற்காடு கப்பலூர், செங்கற்பட்டு மாவட்டத்தில் ஆணியூர் (ஆனூர்) தென்னாற் காட்டில் இராசஇராச சதுர்வேதி மங்கலம் என்னும் எண்ணாயிரம், இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். எழுதும் கை நோகும், நினைக்க மனம் நோகும். இந்தச் சோழர்கள் பார்ப்பனரை அடக்கி வைத்தவர்கள் என்று முனைவர்கள் சொல்லு கிறார்கள். என்ன கொடுமை இது! படித்தவன் சூது வாது செய்யக் கூடாது என்ற பாரதியின் வாக்கை அவர்கள் மறந்து விட்டனர் போலும்.

கோவில் பணிகளில் குறிப்பாகக் கருவறைப் பணிகளில் பார்ப்பனர்களே அமர்த்தப்பட்டனர். இதை இராச இராச சோழன் காலத்து கல்வெட்டு ஒன்றின் மூலம் நாம் எளிதாக அறியலாம்.

இக்கல்வெட்டு தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோவில் விமானத்தின் தெற்குப் பக்கச் சுவரில் காணப்படு கிறது. தமிழ் எழுத்தில் உள்ளது. காலம் 1014 ஸ்ரீராஜராஜன் தஞ்சைப் பெரு உடையார் கோவிலுக்குச் சோழ மண்டலத்திலும் பாண்டிய மண்டலத்திலும் தொண்டை நாடான ஜெயங்கொண்ட சோழமண்டலத் திலுள்ள பிரம்மதேயங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் ஊர்களில் நிலம், உறவினர், பொருள் உடையராய்ப் பார்த்து ஸ்ரீபண்டாரம் செய்வதற்கு பிராமணர்களையும் திருபரிசாரகம் (சமையல்) செய்வதற்கு மாணிகளை யும் (திருமணம் ஆகாதவர்கள்) கணக்கு எழுதுவதற்குக் கரணர் களையும் சந்திர சூரியர்கள் உள்ளவரை நியமிக்க அனுப்ப வேண்டும் என்று ஆணைபிறப்பித்ததைச் சுட்டுகிறது. இது குறித்து ஆசிரியர் எழுதுவது இதை இன்னும் தெளிவாக விளக்கும். கருவறை சம்பந்தமான ஊழியஞ் செய்பவர்கள் என்பதால் இதில் குறிப் பிடப் பட்டுள்ள திருப்பரிசாரகர்கள், மாணிகள், பண்டாரிகள் ஆகியோர் “பார்ப்பனர்”களாக நியமிக்கப்பட் டனர். தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோவில் உள்பட எல்லாக் கோவில்களும் பார்ப்பனர்களின் கூடாரமே என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள இந்த ஒரு சான்று போதாதா?

இதை மற்றும் ஒரு கல்வெட்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். கோவிலுக்குப் பணியாளர்களும் தேவை அல்லவா? கருவறைக்குள் நுழையும் அனுமதி இல்லாத வேலைகளான மெய்க்காவல், ஆடற் பெண்டிர் ஆகி யோருக்கு வேலைக்கு ஆள் எப்படி எடுத்தான்? ஊர் சபையினருக்கும் அதாவது பிரம்மதேயம் அல்லாத மற்ற ஊர்களுக்கும் ஆணை பிறப்பித்துள் ளான். ராஜராஜேச்சுவரம் உடை யார்க்கு சோழ மண்டலத்திலுள்ள பிரம்மதேயங்களிலிருந்தும், ஊர்களி லிருந்தும் மெய்க்காவலர்களை அனுப்ப வேண்டும்.

அதாவது கருவறை தொடர்பான வேலைகளுக்கு பிரம்மதேயத்தில் உள்ள பார்ப்பனர்கள் மட்டும்! மற்ற வேலைகளுக்கு ஊர் சபையினர்! இதுதான் இராசராச சோழனின் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை! இதுதான் பார்ப்பனர்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது? நல்ல வேடிக்கை.

வெளியீடு: நுண்மை பதிப்பகம்,  48ஏ வடக்கு ஆண்டார் தெரு, திருச்சிராப்பள்ளி-2,

Pin It

தோழர் அருணன் எழுதிய ‘தமிழகத்தில் - சமூக சீர்திருத்தம் - இரு நூற்றாண்டு வரலாறு’ நூலிலிருந்து:

வைசியர்கள் சூத்திரர்கள் சண்டாளர்கள் ஆகியோர் இடங்கை, வலங்கை  என  இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் மோதினர்

புராதன பொதுவுடமைச் சமுதாயமானது தனது உள் பலவீனத்தால் சிதைந்தபோது உலகில் அடிமைச் சமுதாய அமைப்பு எழுந்தது. இந்தியாவிலும் எழுந்தது. இங்கே வர்ணாஸ்ரமம் என்கிற வடிவத்தில் அது எழுந்தது. மனிதர்களை பிராமணர், ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்று பிறப்பின் அடிப்படையில் நால் வருணங்களாகப் பிரிக்கிற அந்த அமைப்பில் சூத்திரர்களின் நிலை கிட்டத்தட்ட அடிமை நிலை யாகவே இருந்தது என்றால், இந்த நால் வருணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சண்டாளர்கள் என்பவர்களின் நிலையோ அடிமை நிலையேதான்.

கிட்டத்தட்ட ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உருவானது என்று கூறப்படுகிற “மனு ஸ்மிருதி” என்கிற மனு நீதி இப்படிக் கூறுகிறது -

1. “சூத்திரர்களுக்கு கடவுள் விடுத்துள்ள ஒரே வேலை பிராமணர், ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகிய மூன்று பிரிவினருக்கும் பணிவோடு ஊழியம் செய்வதே.” ( I 91)

2. “ஒரு சண்டாளனை, வீட்டு விலக்காகியுள்ள ஒரு பெண்ணை, சாதிப்பிரஷ்டம் செய்யப்பட்ட ஒருவனை, (சமீபத்தில்) பிரசவமாகியுள்ள ஒரு பெண்ணை, ஒரு பிரேதத்தை, பிரேதத்தைத் தொட்ட ஒருவனை யதேச்சையாகத் தொட நேர்ந்துவிட்டால் குளிப்பதன் மூலம் மீண்டும் ஒருவன் தனது பரிசுத்தத்தைப் பெறுவான்.” (V 85)

சூத்திரர்கள் கிட்டத்தட்ட அடிமை நிலையில் என்றால் சண்டாளர்கள் பிரேதத்துடன் இணையாக வைக்கப்பட்டிருந்ததைக் காணலாம். உண்மையில் தமிழகத்தில் அடிமை முறை என்பது 19 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்தது. “19 ஆம் நூற்றாண் டின் ஆரம்ப ஆண்டுகள் வரை விவசாய அடிமை முறையை ஆதரிப்பதாகவே பிரிட்டிஷ் அரசின் அணுகுமுறை இருந்தது. உதாரணமாக, வருவாய் வாரியத்திற்கு தஞ்சாவூர் கலெக்டர்எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் ஓடிப் போன அடிமைகள் மீண்டும் அவர்களது எஜமானர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டுமென்றும், மற்றொரு எஜமானரால் சட்ட பூர்வமற்ற முறையில் வைத்துக் கொள்ளப்பட்ட ஓர் அடிமையை அவரின் ஒரிஜனல் எஜமானர் மீட்டுக் கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டுமென்றும் குறிப்பிட் டிருந்தார். தங்களின் எஜமானர்களுக்காக அடிமைகள் அவசியம் வேலை பார்த்தேயாக வேண்டுமென கட்டாயப்படுத்தும் அதிகாரம் காவல் துறை அதிகாரிகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டு மென்றுகூட அவர் பரிந்துரை செய்தார். ஓடிப்போன அடிமைகளைப் பிடித்துக் கொடுப்பதில் இந்தக் காலத்தில் கலெக்டர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைத்துக் கொண்டனர். உதாரணமாக, திருச்சி கலெக்டர் தனது மாவட்டத்திலிருந்து ஓடிப்போன 15 பள்ளர்களை திருப்பி அனுப்புமாறு சேலம் கலெக்டரைக் கேட்டுக் கொண்டு கடிதம் எழுதினார். தஞ்சாவூரிலிருந்த பிரிட்டிஷ் பிரதிநிதிக்கும் இது போன்ற கடிதம் எழுதினார். 1830 இல் திருச்சி கலெக்டர் என்.எஸ்.கேமரோன் தனது மாவட் டத்தைச் சார்ந்த ஒரு “பிராமண” நிலப்பிரபுவிடமிருந்து ஓடிப்போன 10 பள்ளர்களைத் திருப்பி அனுப்புமாறு சேலம் கலெக்டருக்கு கடிதம் எழுதினார்” என்று கூறுகிறார் வரலாற்றுப் பேராசிரியர் சி.பரமார்த்தலிங்கம்.

அடிமை நிலையில் இருத்தப்பட்டிருந்த சண்டாளர்கள் எனப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு 1843 ஆம் ஆண்டின் அடிமை ஒழிப்புச் சட்டம் V மற்றும் 1861 ஆம் ஆண்டின் இண்டியன் பீனல்கோடு சட்டம் XL V ஆகியவற்றின் மூலம் சட்டப்பூர்வ விடுதலை கிடைத்தது என்றாலும், நடைமுறையில் அவர்களுக்கு விடுதலை கிட்ட வில்லை. சமூக ரீதியில் அவர்கள் தொடர்ந்து அடிமைகளாகவே நடத்தப்பட்டனர். 1871 ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அறிக்கை இவ்வாறு கூறியது - “பரம்பரை அடிமை முறை எனும் நுகத்தடியிலிருந்து அதனால் எழுந்த சட்டபூர்வ தொல்லைகளிலிருந்து ஒரு சமூகம் என்ற முறையில் அவர்களை (அடிமைகளை) பிரிட்டிஷ் நிர்வாகம் விடுதலை செய்திருந்தாலும் சமூக அடுக்கில் அவர்கள் இன்னும் படுபாதாளத்திலேயே இருந்தனர். பொது பிரயாணிகள் படகுகளில் ஒரு பறையர் தனது முகத்தை காண்பித்துவிட முடியாது. அரசுப் பள்ளிகள் மற்றும் பொது மக்கள் நிதி உதவியோடு நடக்கிற பள்ளிகளிலும் இதே நிலைதான்.”

மனுதர்மமானது செல்லரித்த ஏடுகளிலே இருந்த மந்திரமல்ல; இந்த நாட்டில் நடைமுறையிலே இருந்த சட்ட, விதி. இதனை இந்த அறிக்கை தெளிவாக நிரூபிக்கிறது.

18-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அபேதுபே (abbe Dubois)  என்கிற பிரெஞ்சுக்காரர் இந்தியாவிற்கு வந்தார். இங்கே - குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் - சுமார் 30 ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து இந்த மக்களின் பழக்க வழக்கங்களை ஆராய்ந்தார். இதன் விளைவாக “இந்திய மக்கள்” என்கிற நூலினை பிரெஞ்சு மொழி யில் 1806 இல் எழுதி முடித்தார். இது ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு 1820 இல் வெளி வந்தது. அன்றைய “தமிழ் கூறும் நல்லுலகம்” எப்படி இருந்தது என்பதை மேலும் நன்கு அறிந்து கொள்ள இந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே தரப்படுகின்றன:

1. “நான்கு பிரதான பிரிவுகளில் சூத்திரர்களே அதாவது விவசாயிகளே எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருந்தனர். பறையர்களையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் இந்திய மக்கள் தொகையில் இவர்கள் குறைந்தபட்சம் ஆறில் ஐந்து பங்கு இருப்பர்.

2. “நிறைய உபசாதிகளைக் கொண்ட பகுதியாக தமிழ் பேசும் பகுதி எனக்குப்பட்டது. அவ்வளவு உபசாதிகளை தக்காணத்தில்கூட நான் பார்க்க வில்லை. மைசூரிலும் மலபார் கடற்கரைப் பகுதியிலும்கூட இல்லை.”

3.     “முதல் சட்ட நிபுணர்களால் நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட இந்துக்களில் உயர்ந்த இடத்தை வகித்தவர்கள் பிராமணர்களே. அடுத்து ராஜாக்கள். யார் உயர்ந்தவர்கள் என்பதில் விவ சாயிகளான சூத்திரர்களுக்கும், வியாபாரிகளாகிய வைஸ்யர்களுக்கும் இடையே போட்டி இருந்தது.”

4.  “இந்து சாதிகளில் பெரும்பாலானவை இடங் கைப் பிரிவிலோ அல்லது வலங்கைப் பிரிவிலோ அடக்கம். இடங்கைப் பிரிவில் அனைத்து வைஸ்யர்களும் பாஞ்சாலர் எனப்பட்ட ஐந்து கைவினைஞர் சாதிகளும் மற்றும் சூத்திரர்களில் மிகவும் கீழ்நிலைப்பட்டவர்களும் இருந்தனர். இதில் சக்கிலியர் எனப்பட்ட சாதிகளிலேயே மிகக் கீழாகக் கருதப்பட்ட சாதியும் இருந்தது.  வலங்கைப் பிரிவில் சூத்திரர்களில் உயர்ந்த பிரிவினர் இருந்தனர். பறையர்கள் இவர்களின் வலுவான முன்னணிப் படையாக விளங்கினர்.  அவர்களுக்கு ‘வலங்கை மாந்தர்’ எனும் பட்டப் பெயர் இருந்ததிலிருந்தே இதனைப் புரிந்து கொள்ளலாம். இந்த இரு பிரிவுகளுக்கிடையே கடும் பகைமை இருந்து வந்தது. இரு பிரிவு களுக்கிடையே ஏற்படும் மோதல் பெரும் அச்சத்தையும், கடுமையான துன்பத்தையும் உருவாக்கி வந்தது. “பிராமணர்கள்”, “ஷத்திரி யர்கள் மற்றும் சூத்திரர்”களில் பல பிரிவுகள் நடுநிலையாளர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இரண்டு கைப்பிரிவினர்களுக்கும் விதிக்கப்பட் டிருந்த அனைத்து உரிமைகளையும் அந்தஸ்து களையும் இவர்கள் அனுபவித்தனர். அதே நேரத்தில் இவர்கள் இந்த இரண்டு கைப்பிரிவுகள் எதிலும் சேராதிருந்தனர். இரண்டு கைப்பிரிவு களுக்கு மிடையே கடும்மோதல் எழுந்த போது மத்தியஸ்தம் செய்து வைக்க இந்த நடுநிலை சாதியினர் அழைக்கப்பட்டனர்.”

5.   “நான் கண்ணாரக் கண்ட ஒரு காட்சியை விவரிக்கிறேன். பறையர்களுக்கும், சக்கிலியர் களுக்குமிடையே ஏற்பட்ட மோதலினால் அந்த மாவட்டம் முழுவதிலுமே பெரும் பதட்டமும், பயங்கரமும் நிலவியது. மராட்டிய இராணுவம் படையெடுத்து வருவதுபோல பயந்துகொண்டு மக்கள் தத்தம் கிராமங்களை விட்டு வெளியேறினர்.. மோதலுக்குக் காரணம் என்னவென்றால், திருவிழா ஒன்றில் சக்கிலியர் ஒருவர் தனது தலைப்பாகையில் சிவப்புப் பூ வைத்திருந்தார் என்பதே. அந்த நிறப் பூவை வைத்துக் கொள்ள அவர்களுக்கு உரிமை இல்லை என்பதுதான் பறையர்களின் வாதம்.”

பிரெஞ்சுக் காலனியாக இருந்த புதுச்சேரியில் 18-ம் நூற்றாண்டில் துபாஷியாக (மொழிப் பெயர்ப்பாளராக) பணியாற்றிய ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை எழுதி வைத்துச் சென்றுள்ள நாட்குறிப்பு களிலும் இந்த இடங்கை- வலங்கை மோதல் பற்றிச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

மொத்தத் தமிழ் மக்களும் சாதிவாரியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது மட்டுமல்ல, முதல் இரண்டு வருணத்தவரே சகல அந்தஸ்துகளையும், அதிகாரங் களையும் உடையவர்களாக இருந்தனர் என்பது மட்டுமல்ல, வைசியர்கள் - சூத்திரர்கள் - சண் டாளர்கள் ஆகியோர் இடங்கை, வலங்கை என இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிளவுபட்டு மோதிக் கொண் டிருந்தனர். அப்படி இருக்கும்படி செய்யப்பட் டிருந்தனர். அதில் குளிர்காயும் மத்தியஸ்தர்களாக முதல் இரண்டு வருணத்தவர் இருந்தனர்.

பிரமிட் வடிவிலான இந்த வர்ணாஸ்ரம அமைப்பைக் குலைக்க முனைவோர்க்கு கடும் தண்டனை தருகிறது மனுநீதி.

1. “ஒரு புரோகிதரின் மனைவியுடன்கள்ள உறவு கொண்ட அடிமைக்குத் தண்டனை மரணம்” (VIII 359)

2. “உறவினர் பாதுகாப்பில் இருக்கும் இரு பிறப்பாளர் வகுப்பைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணுடன் தாழ்ந்த வர்ணத்தான் கள்ள உறவு கொண்டிருந்தால் அவனுக்குத் தண்டனை அவன் மர்ம உறுப்பை அறுக்க வேண்டியது; (உறவினர்) பாதுகாப்பில் இல்லாத ஒரு பெண்ணுடன் அவன் உறவு கொண்டிருந்தால் அதற்குத் தண்டனை அவன் உறுப்புக்களையெல்லாம் வெட்டுவதோடு அவன் சொத்தையும் பறிமுதல் செய்ய வேண்டும்.” (VIII 374)

வர்ணங்களின் பரம்பரைத் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக வகுக்கப்பட்ட இந்த தண்டனைகள் கற்பனைக் கதையல்ல; அல்லது ஒரு வெறியனின் வெறும் விருப்பங்களுமல்ல. அவையே வாழ்க்கைச் சட்டங்கள். சிற்சில மாறுதல்களுடன் மனுநீதியே 19-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் வாழக்கை நியதியாக இங்கே இருந்திருக்கிறது. இன்னும் ஆதாரம் தருகிறார் அபே துபே -

1.“ஒரு பறையர் தனது சொந்த சாதியை மறைத்து பிராமணர்களோடோ அல்லது சூத்திரர் களோடோ பழகினால், அவர்களோடு சேர்ந்து உணவு உண்டால், அவர்களது உணவைத் தொட்டால் அவரது உயிர் பறிபோகக் கூடிய ஆபத்து உண்டு. விஷயம் தெரிய வந்தால் அந்த இடத்திலேயே கொலை செய்யப்படுவார். ஆனால், இப்படிக் கொலை செய்வது என்பது நிதானமான விசாரணைக்குப் பிறகு தரப்படுகிற தண்டனை என்றில்லாமல் பொதுவாக உயர்சாதி உணர்விலிருந்து அந்த நேரத்தில் வெளிப்பட்ட வெறியினால் செய்யப்படுகிற செயலாக இருக்கும். யூதர்களின் வரலாற்றிலும் இத்தகைய சில உதாரணங்கள் உண்டு. சில சாதிகளில் சில விஷயங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட மரண தண்டனை உண்டு என்றாலும் அது அபூர்வ மாகத்தான் பின்பற்றப்படும். மாறாக அவமானப் படுத்தப்படும் தண்டனைகளே அதிகம் தரப்படும். உதாரணமாக, பெண்களின் தலைகளை மொட்டையடித்தல் போன்றவை. சில நேரங்களில் குற்றவாளிகளின் தலைகளில் மண் வாளிவைக்கப்பட்டு பல மணி நேரம் சாதித் தலைவரின் முன்னால் நிறுத்தப்படுவர். சில நேரங்களில் கழுதை மீது உட்கார வைக்கப்பட்டு அதன் வாலோடு குற்றவாளியின் முகம் கட்டப் படும். சில நேரங்களில் முகத்தில் சாணியைப் பூசி விடுவார்கள்.  பூணூல் அணிய உரிமை உள்ள சாதியினர் என்றால் அவரின் பூணூலை அறுத்து விடுவார்கள். சில நேரங்களில் சாதிப் பிரஷ்டம் செய்வார்கள் அல்லது அவமானப்படுத்துதலைக் குறிக்கும் முத்திரை பதிப்பார்கள்.”

2. அனைத்து வகை தண்டனைகளிலும் ஓர் இந்துவுக்கு மிக மோசமான தண்டனையாக இருப்பது சாதிப் பிரஷ்டமே... இந்த பரிதாபத்திற்குரிய பிறவி தனது சக ஜீவராசிகளுடன் எவ்விதத் தொடர்பும் கொள்ள முடியாது. இந்த உலகத்தைப் பொறுத்தவரை அவன் செத்தவனே. அவன் மனித சமுதாயத்திலேயே இல்லை. தனது சாதியை இழப்பதன் மூலம் ஓர் இந்து தனது நண்பர்களை, சொந்தங்களை, பல நேரங்களில் மனைவியையும், குழந்தையையும்கூட இழக்கின்றன். இவனின் துயரத்தில் பங்கு கொள்வதைவிட இவனை இழக்கவே அவர்கள் தயாராவார்கள். இவனோடு யாரும் உண்ண மாட்டார்கள். இவனுக்கு ஒரு சொட்டு தண்ணீர்கூடத் தர மாட்டார்கள். இவனின் பெண்களுக்கு திருமணம் நடக்காது. மகன்களுக்கு மணமகள்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள். அவன்எங்கே போனாலும் சாதி கெட்டவன் என்று தூற்றப்படுவான். எந்த இடத்தில் செத்தானோ அங்கேயே அவனது பிணம் அழுகி நாற வேண்டியதுதான்.”

3. “தனது சொந்த சாதியை இழந்தவன் அதனினும் கீழ்ப்பட்ட சாதியாக மாறினால் அவனது துன்பம் குறைவாக இருக்கும். ஆனால் அதற்கு வழி இல்லை. சாதி கெட்ட “பிராமண”னுக்கு சூத்திரன் கூடப் பெண் தரமாட்டான். தனது சொந்த சாதியில் மீண்டும் சேர்ப்பிக்கப்படாவிட்டால் மிக இழிந்த சாதியாகிய பறையர்களுடன் அல்லது அவர்களுக்கு சமமானவர்களுடன் அவன் கலக்க வேண்டியதுதான்.”

தாங்கள் போட்ட வேலி தங்களுக்கே விலங்காகப் போய் அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தமிழ்ச் சமுதாயம் தத்தளித்தக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. பல நூறு ஆண்டுகளாக இந்த நிலை. அவனுக்கு மொழி, இனம் என்பதைவிட சாதியே சமூக அடையாளமாக இருந்திருக்கிறது. மந்தையாக வாழும் குணமுள்ளவன்தான் மனிதன். இங்கே அந்த மந்தை என்பது சாதி வட்டத்தைத் தாண்டவில்லை. சாதி எனும் கூண்டே தனது பாதுகாப்பு வளையம் என அவன் நினைத்திருந்தான். உண்மையில் அது முழுச் சமுதாயத்தையும் கிணற்றுத் தவளையாக ஆக்கியிருந்தது. அதிலும் கீழ் சாதிக்காரர்களை சுயமரியாதையற்றவர்களாக ஆக்கியிருந்தது.

Pin It

ராஜ ராஜ சோழனின் பெருமை பேசுவோருக்கு பதிலடி தந்து துரை.இளமுருகு எழுதிய நூல் ‘ராஜ ராஜ சோழனின் மறுபக்கம்’. ராஜராஜன் பார்ப்பன மேலாண்மையை உயர்த்திப் பிடித்ததை ஆதாரங்களுடன் விளக்குகிறது. நூலிலிருந்து...

தமிழ் மன்னர்கள் ஆகிய சோழர்கள் ஆரிய பார்ப்பனர்களுக்குச் சிறப்பிடம் அளித்து அவர்களின் அடிமைகளைப் போல் ஆட்சி செய்து இருக்கின்றனர். இராசராச சோழன் உள்பட அனைத்து மன்னர்களின் கதையும் இதுதான். பார்ப்பன அடிமைத்தனத்தின் உச்சத்தைத் தொட் டவன் இராசராச சோழன். அதைத் தெளிவாகச் சான்றுகளுடன் விளக்கும் பகுதி பார்ப்பனர் களுக்கும் மன்னர்களுக்கும் இடையே ஒரு தவிர்க்க முடியாத உறவு, பிரிக்க முடியாத உறவு இருந்து வந்தது. இது எல்லா நாடுகளிலும் காணப்பட்ட மதம் - அரசு / அரசர்கள் உறவைவிட நெருக்க மானது. பிறப்பின் அடிப்படையில் அமைந்தது.

பார்ப்பனர்களின் நால் வகுப்பு முறை பிறப்பின் அடிப்படையில் தொழில்களை அமைக்கும் விதமாக அமைந்திருந்தது. ஒருவன் எந்த குலத்தில் பிறந்தானோ அந்தக் குலத்திற்கு உரிய தொழிலைத் தான் செய்ய வேண்டும், செய்ய முடியும் என்ற நால்வகைப் பகுப்பு முறை ஒரு இறுக்கமான கட்டமைப்பு ஆகும். மேலும் தலைவிதி, மறு பிறப்புப் போன்ற கருத்துகளையும் பார்ப்பனர் களின் தத்துவம் ஆதரித்து நிற்கிறது. மன்னன், கடவுளின் குறிப்பாகத்  திருமாலின் மறு அவதாரம். எனவே, அவனது அரச கட்டளைகள் கடவுள் சொல்லுக்கு இணையானவை, அவற்றை யாரும் எதிர்க்க  கூடாது. இது போன்ற கருத்துகளை மக்களிடம் பரப்புவதற்குப் பார்ப்பனர்களின் கருத்தியல் மன்னர்களுக்கு தேவையாய் இருந்தது. மன்னர்கள் மக்களைக் கருவிகளைக் கொண்டும், கொலைக் கருவிகளைக் கொண்டும், அடக்குவதை விட இத்தகைய கருத்துகளைக் கொண்டு அடக்கு வது எளிது என்பதை விரைவில் உணர்ந்து கொண் டனர். அதைப் பார்ப்பனர்கள்தான் திறமையாகச் செய்வார்கள் என்பதையும் உணர்ந்து கொண் டார்கள். எனவே மன்னர்கள், பார்ப்பனர்கள் கூட்டுறவு இருவருக்கும் பயன் அளிப்பதாய் விளங் கிற்று. மக்களை ஏமாற்றுவதிலும், அவர்களைச் சுரண்டுவதிலும் இந்த ஒற்றுமை மிகவும் திறமையாக வேலை செய்தது, இத்தகைய கூட்டுறவு இன்று வரை தொடர்ந்து நடைமுறையில் இருப்பதற்கு இதுவே காரணம் ஆகும். சங்ககாலம் தொட்டே இந்த உறவு இருந்து வந்தது. கே.கே. பிள்ளை அவர்கள் தமிழக அந்தணர்கள் நல்லவர்கள், தமிழே அவர்கள் மொழி என்று தமது நூலில் வாதிடுகிறார் (மேலது பக்.315-317). ஆனால் அதற்குத் தக்கச் சான்றுகள் எதையும் அவர் காட்ட வில்லை. மாறாக சங்ககாலப் பாடல்கள், மன்னர் களின் பெயர்கள் ஆகியவை அம்மன்னர்களும் பார்ப்பன அடிமைகளே என்ற எண்ணத்தைத் தான் தோற்றுவிக்கிறது. கரிகாற் சோழனைப் பற்றிய சங்கப் புலவன் பாட்டு, வேத வேள்வி செய்த பார்ப்பனருக்கு நிதி, கொடை அளித்து உதவி செய்தான் என்பதை சிறப்பித்துக் கூறுகிறது. பல்யாகசாலைப் பெருவழுதி, ராஜசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி போன்ற பெயர்கள் சங்ககால மன்னர்கள் யாகம் செய்தார்கள் அல்லது செய் வித்தார்கள் என்பதைச் சுட்டி நிற்கும். அதன் பின்னர் வந்த களப்பிரர் சமண சமயத்தினர், அவர்கள் காலத்தில் பார்ப்பன ஆதிக்கம் கட்டுக்குள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது.

வேள்விக்குடி செப்பேடு இதனைத் தெளிவாகக் கூறுகிறது. அதில் ஒரு பார்ப்பனப் புலவன் பாண்டிய மன்னனைப் பார்த்துக் கூறும் செய்தி, “முன்னர் உன்னுடைய முன்னோர்கள் எங்களுக்கு நிலம் கொடுத்தனர், பின் கலி சூழும் காலம் தோன்றிய போது அந்த நிலம் எம்மிடம் இருந்து பிடுங்கப்ப ட்டது. (இது களப்பிரர் ஆட்சியைக் குறிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்) கலி என்னும் இருள் நீங்கியவுடன் அந்நிலம் எம்மிடம் வந்து சேர்ந்தது”. இதனால் நாம் அறியும் செய்தி பார்ப்பனருக்கு நிலக் கொடை அளிக்கும் வழக்கம் சங்க காலத்தில் இருந்தே நிலவி இருக்கிறது என்பதே. களப்பிரர் காலத்திலும் பல்லவர் காலத்தில் மகேந்திரவர்மன் காலம் வரையிலும் பார்ப்பனர் கொட்டம் அடங்கியே இருந்தது. மகேந்திரவர்மன் சைவ மதத்திற்கும் அதன் பின்னர் வந்த பல்லவர்கள் அவரவர் விருப்பப்படி சைவ அல்லது வைணவ மதத்தைத் தழுவிய பிறகு நிலை தலைகீழாக மாறி சமணர்களும் சாக்கியர்களும் விரட்டப்பட்டனர். சிவ - வைணவ மதங்களுக்கு அரசர்கள் ஆதரவு பெருகிற்று. சமணர்கள் வேட்டையாடிக் கொல்லப் பட்டனர். மதுரையில் கழுவேற்றப்பட்டனர். வட ஆற்காடு எண்ணாயிரம் என்ற ஊரில் 8000 சமணர்கள் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆழ்வார் ஒருவர் சமணர்களையும் சாக்கியர்களை யும் கண்ட இடத்தில் கொல்லுவதே சிறந்த மதத் தொண்டு என்று பாடியுள்ளார். இவ்வாறாகப் பல்லவர் காலத்தில் சிவ, வைணவ மதங்களின், குறிப்பாகப் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கம் நிலை பெறத் தொடங்கிவிட்டது. பிறகு பிற்கால சோழ, பாண்டியர், விசய நகர, மராட்டியர் என்று காலம் காலமாய் நின்று நிலவ ஆரம்பித்துவிட்டது. இன்றும் அது நீடித்து வருகிறது.

கே.கே.பிள்ளை அவர்கள் தமது நூலில் கூறுவது நமது நெஞ்சை உருக்குவதாய் அமைகிறது. “தமிழகத்து மன்னர்கள் தமிழகத்து அந்தணர் களிடம் என்ன குறை கண்டனர் என்பது விளங்க வில்லை. இம்மன்னர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் வட நாட்டு பிராம்மணர்களை இறக்குமதி செய்து கோவில்களிலும் கல்வி நிறுவனங்களிலும் மடங் களிலும் அவர்களைப் பணிக்கு அமர்த்தினர்.

பொன்னையும் பொருளையும் குடியுரிமைகளை யும் வாரி வழங்கினர். “பிராமணருக்கு” மட்டும் நிலங்களும் முழு கிராமங்களும் தானமாக வழங்கப் பட்டன. அகரம் அக்கிரகாரம், சதுர்வேதி மங்கலம், பிரம்மதேயம் என பல பெயரில் இவை விளங்கின. அரசனுடைய ஆணைகள் அவற்றினுள் செயல் படாது.

எல்லாவிதமான வரிகள், கட்டணங்கள், ஆயங்கள், கடமைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து முழு விலக்கு அளிக்கப்பட்டது. இதைவிடத் தெளிவாக ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் எவ்விதம் பார்ப்பன ஆதிக்கத்தைப் பற்றிக் கூறுவார் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்? ஆயினும் சில திருந்தாத உள்ளங்கள் “சோழர்கள் அப்படி இல்லை! பார்ப்பன ஆதிக்கத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தனர்” என்று வரலாற்றைப் புரட்டிப் போட்டு முதுகில் குத்தும் வேலையைச் செய்து வருகின்றனர். இதற்குச் சில தமிழ் ஆய்ந்த முனைவர்களும் முது முனைவர்களும் தாளம் போடுகின்றனர். 1000 கிராமங்களில் 230-ஐத் தான் சோழர்கள் தானமாக அளித்தனர். இது ஒரு பெரிய செய்தியா? பார்ப்பன வரலாற்று ஆய் வாளர்கள் வேண்டும் என்றே கூட்டிச் சொல்லி பார்ப்பனர்களுக்கு சோழர்கள் ஆதரவாகச் செயல் பட்டது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கி விட்டனர்” என்பது அவர்கள் வாதமாகும். இந்த எண்ணிக்கைகளை அவர்கள் எப்படி பெற்றார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அவர்கள் வாதப்படியே வைத்துக் கொண்டாலும் மக்கள் தொகையில்

2 சதவீதம் உள்ள அயலவர் கூட்டம் 20 சதவீதம் நிலத்தைத் தானமாகப் பெறுவது குற்றமாக அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போனது ஏன்? சோழர்கள் குறிப்பாக இராசராச சோழனின் நற் பெயரை நிலைநாட்டி அவனைத் தமிழ்க் காவலனாகக் காட்டுவதற்குத்தான்! ஆனால், கல்வெட்டுகள் பொய் சொல்லுவதில்லை. கோவிலில் போடும் சோற்றில்கூட வேதம் பயின்ற சிவனடியார்களுக்கு (பார்ப்பனர்களுக்கு) முதல் இடம், மற்றவர்களுக்கு இரண்டாம் இடம் என்று இட ஒதுக்கீடு செய்த கொடுமையைக் கல்வெட்டுகள் சொல்லுகின்றன.

(தொடரும்)

Pin It

தளி ராமச்சந்திரன் மீது நாம் எடுக்கும் பழி தலைக்கு தலை எடுப்பது அல்ல; அந்த கும்பல் பறித்துள்ள நிலங்களை மக்களுக்கு மீட்டுத் தருவதுதான் என்று கழகத் தலைவர் கொளத்தூர் மணி குறிப்பிட்டார்.

கடந்த ஜூலை மாதம் 15 ஆம் தேதி இராயக் கோட்டையில் பழனி நினைவேந்தல் பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றதை பார்த்த பின்பு, தளி பகுதியைச் சார்ந்த சிலர், “இதுவரை எம்.எல்.ஏ.வின் அக்கிரமங்களை யாரும் எதிர்த்து தைரியமாக பேசியதில்லை. இந்தக் கூட்டத்தை பார்த்தவுடன் எங்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை பிறந்துள்ளது. இது போன்ற ஒரு கூட்டத்தை எங்கள் ஊரிலும் நடத்த வேண்டும் என்று கழகத் தோழர்களிடம் கேட்டுக் கொண்டனர்.” பெரியார் திராவிடர் கழகம் சார்பாக கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் ‘தளி’யில் 5.8.2012 ஞாயிறு அன்று மாலை 4 மணிக்கு, கிருஷ்ணகிரி மாவட்ட கழக அமைப்பாளர் பழனி நினைவேந்தல் பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர் சங்கத்தைச் சார்ந்த கலைக்குழுவினரின் பாடல்களோடு (தெலுங்கு மொழியில்) துவங்கியது. இங்குள்ள பெரும் பான்மை மக்கள் பேசும் மொழி தெலுங்கு என்பதால், பல்வேறு அமைப்புகளில் இருந்து கலந்து கொண்டு பேசியவர்களில் பலரும் தெலுங்கு மொழியில் பேசினர். தளி சிறிய ஊராக இருந்த போதும், ஏராளமான மக்கள் திரளுடன் கூட்டம் நடைபெற்றது.

மனித உரிமைக்கான மக்கள் இயக்கத்தைச் சார்ந்தவரும், இந்தப் பகுதியில் நடந்த உண்மை அறியும் குழுவில்  இடம் பெற்றவருமான வழக் கறிஞர் சி.ஜே. இராஜன், இந்த பகுதி இராமச் சந்திரன் மற்றும் அவருடைய ஆட்களால் அடக்கப் பட்டிருப்பதை விளக்கிப் பேசினார். அதேபோல இங்குள்ள காவல்துறை மக்களுக்கு விரோதமாக நடந்து கொண்டிருப்பதை மக்கள் தெளிவாக விளக்குகிறார்கள் என்று கூறி மக்கள் சொன்ன அதிகாரிகளின் பெயர்களை பட்டியலிட்டார். மாவட்ட காவல் துறை ஆய்வாளரும், மாவட்ட ஆட்சியரும் தங்களை யார் என்று காட்டிக் கொள்ளாமல் சாதாரண மக்களைப் போல் இந்தப் பகுதியில் சென்று மக்களிடம் விசாரித்தால் இன்னும் ஏராளமான செய்திகளை அறிந்து கொள்ளலாம். அவ்வாறு செய்தால் இந்த மக்களுக்கு நீதி கிடைக்கும் என்றும் பேசினார்.

மற்றொரு உண்மை அறியும் குழுவிற்கு தலைமையேற்று  சென்றிருந்தவரும், தமிழ்த் தேச விடுதலை இயக்க பொதுச் செயலாளருமான தியாகு இந்த பகுதியில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடம் சேகரித்த செய்திகளை விளக்கிப் பேசினார். மேலும் கொலையுண்ட பழனி, நிலத் தரகர் வேலை செய்து அதிக அளவில் சொத்துச் சேர்த்திருப்பதாக சி.பி.ஐ. கட்சியினர் கூறுவது முற்றிலும் பொய்யான தகவல் என்று சுட்டிக் காட்டினார். பொதுவுடைமை கட்சியைச் சார்ந்த இராமச்சந்திரன் வீட்டில் வானூர்தி இறங்கும் அளவிற்கு அனைத்து வசதி மிக்க ஏற்பாடு இருப்பதையும், தோழர் பழனியின் வீட்டில் சைக்கிள் நிறுத்தும் அளவிற்குக்கூட நிழல் இல்லாத வசதி குறைவான வீடு என்பதை பாலேபுரத்தில் வந்து பாருங்கள். சென்னையில் இருந்து கொண்டு அவதூறுகளை பரப்பாதீர்கள் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார். நீலகிரியைச் சார்ந்த கழகத் தோழர்கள் கிருஷ்ணன், சங்கர் ஆகியோர் தாங்கள் முதன்முதலாக கருப்புச் சட்டை அணிந்தபோது எம்.எல்.ஏ.வின் ஆட்கள் கிழித்து எரித்தது போன்ற பிரச்சினைகள் குறித்தும், நாங்கள் விரும்பும் கட்சிக்குச் செல்லக் கூடாதா? என்றும் கேட்டு தாங்கள் பாதிக்கப்பட்ட விவரங்களைப் பேசினர். தோழர் கிருஷ்ணன், தனது நியாயங் களையும் ஆதங்கங்களையும் உணர்வுபூர்வமாக வெளிப்படுத்தியபோது, கூடியிருந்த அனைத்து மக்களும் கரவொலி எழுப்பி மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்து தங்களது ஆதரவை வெளிப்படுத்தினர்.

கூட்டத்தை கேட்டுக் கொண்டிருந்த அப்பா° அலி என்பவர், கழகத் தலைவருக்கு சால்வை அணிவித்து, கழகத்தின் முயற்சியை பாராட்டி நன்கொடையாக இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்குரிய காசோலையை வழங்கி, தனது ஆதரவை வெளிப் படுத்தினார். பழிக்குப் பழி என்பது தலையை வெட்டுவதல்ல. நம்மிடம் ஏமாற்றி பறித்த நிலங்களை மீண்டும் நாம் திரும்பப் பெறுவது தான் உண்மையான பழிக்குப் பழி என்று கழகத் தலைவர் கொளத்தூர் மணி, தனது உரையில் குறிப்பிட்டார். அவரது உரையின் சுருக்கம்:

தோழர் பழனியை கொலை செய்த கொலை யாளிகள் நிகழ்த்திய கொடூரங்கள் யாருடைய மனதில் இருந்தும் எளிதில் மறைந்து விடாது. அதுவும் ஒரு கொள்கைக்காக நின்றவரை, கொள்கைகளையும் இலட்சியங்களையும் பேசுபவர்களே கொலை செய்திருக்கிறார்கள் என்பது நமக்கு அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அதுவும் தோழர் பழனி மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டினார் என்பதை குற்றமாகக் கருதி, மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டிய இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களே கொலை செய்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் மிகக் கொடூரமானது. பழனி ஒன்றும் காந்தி அல்ல என்றும், அவர் ஐந்து கோடி ரூபாய் பணம் வைத்திருந்தவர் என்றும், தொலைக்காட்சி யில் பேட்டி கொடுக்கும் கொள்கை “குன்று” களைக் கேட்கிறோம்! கோட்சே என்றால் கொலை செய்து விடுவீர்களா? அய்ந்து கோடி பணம் வைத்திருப்பது குற்றமா? அப்படியானால் உங்கள் இராமச் சந்திரனிடம் உள்ள கோடிகளுக்கு எத்தனை முறை வெட்ட வேண்டும்? ஒரு உயர்ந்த கொள்கையை பேசுகிற கட்சியின் பொறுப் பாளர்களே இப்படி பொறுப்பற்று பேசுகிறீர்கள் என்றால் உங்களை பேச வைக்கிற சக்தி எது? ஒரு கொடூரமான கொலையை கண்டிக்க வேண்டிய வர்கள், கொலையுண்டவரையே கேவலப்படுத்தி கொலையாளிக்கு துணை நிற்கும் உங்களுடைய மனதில் பொதுவுடைமை சிந்தனைகளை தேக்கி வைத்திருந்தால், இப்படிப்பட்ட கருத்து உங்கள் வாயில் இருந்து வந்திருக்குமா? கட்சியின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கை கூடினால் போதும் என்கிற கேவலமான போக்கு ஒரு முதலாளித்துவ கட்சிகளுக்கு வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு எம்.எல்.ஏ. இருந்தால் போதும் என்கிற எண்ணம் உங்களுக்கு இருக்கலாமா?

பணத்தை வைத்தே அனைவரையும் பணிய வைத்துவிட முடியும் என்ற கேவலமான போக்கிற்கு அந்த கட்சியே போய் விட்டதோ என்று நாம் கருத வேண்டியிருக்கிறது. இந்திய பொதுவுடமை கட்சி எங்களுக்கு தோழமை கட்சி என்று நாங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் சொன்னோம். அந்தக் கட்சி எங்களோடு இணக்கமாக பணியாற்றுகிற கட்சி. அதில் இருக்கும் ஒரு கயவன் இப்படி செய்து விட்டான் என்றுதான் இதுவரை சொல்லி வந்தோம். ஆனால், இந்த கருத்து தவறானது என்று எங்களுக்கு உணர்த்துவதைப்போல பொது வுடைமை கட்சி நடந்து கொள்கிறது. அவர்களின் பேச்சு மேலும் நம்மை ஆத்திரப்படுத்துகிற அளவில் இருக்கிறது.

வெங்கடேசன் என்பவர் கொலை செய்யப்பட்ட போதே, அவர் எங்கள் கட்சியை சார்ந்தவரல்ல என்றாலும், ஜனநாயக நாட்டில் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று கருதி, இது பற்றி விரிவான விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்று விரும்பிய நாங்கள், ஒரு உண்மை அறியும் குழுவை அமைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டோம். பேராசிரியர் மார்க்°, அப்போது வருவதாக ஒப்புக் கொண்டிருந்தார். முதல் தகவல் அறிக்கைகளை நாங்கள் சேகரிக்க தொடங்கினோம். விரிவாக சேகரித்து முடிப்பதற்குள் மார்க்°, மலேசியா செல்ல நேரிட்டது. அவர் வந்த பின்னால் சில தவிர்க்க முடியாத நிகழ்ச்சிகளால் அது தள்ளிப் போனது. அதற்குள் தோழர் பழனியின் கொலையும் நடந்து விட்டது.

கழகத் தொடர்பு ஏற்பட்டு இந்தப் பகுதிகளுக்கு வரத் தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டுகளில், ஒரு இரண்டு மாதத்திற்கு ஒரு முறை மட்டும் வந்து போகிற எனக்கே இங்கு நடக்கிற கொடுமைகள் தெளிவாக தெரிகிறது. ஒரு பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்தப் பகுதியில் கட்சி நடத்துபவர்கள் - ஒரு அய்ந்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இராமச் சந்திரனோடு தொடர்பு வைத்திருப்பவர்கள் சி.பி.ஐ. கட்சியினர்அவர்களுக்கு இந்த கொடுமைகள் எப்படி தெரியாமல் இருக்கும்?

நீலகிரியில் இராசப்பா என்பவரை விசாரணைக்காக, காவல் துறை அழைத்துச் செல்கிறது. அவர் மீது ஏதேனும் வழக்குப் பதியப்பட்டால் நீங்கள் உயிரோடு இருக்க முடியாது என்று நமது தோழர்களை பத்து நாட்களுக்கு முன்பு கூட சி.பி.ஐ. கட்சியைச் சார்ந்தவர்கள் மிரட்டியுள்ளார்கள். இன்று நடைபெறும் கூட்டத்திற்காக ஒட்டப்பட்ட விளம்பர சுவரொட்டிகள் அனைத்தையும் கிழித்திருக்கிறார்கள். இன்னும் இவர்கள் மாறவில்லை என்பதுதான் உண்மை. பழனியின் கொலை வழக்கில் காவல் துறையின் நடவடிக்கையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. அது எங்களுக்கு நம்பிக்கையை கொடுத்துள்ளது. ஆனால், உள்ளூர் காவல் நிலையங்களில் இருப்பவர்கள் இன்னும் தங்களை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. இந்தப் பகுதியில் நடக்கிற எந்த ஒரு கொலை வழக்கிலும் பணத்திற்காக போலி குற்றவாளிகளே சிறை செல்வார்கள். ஆனால், இப்போது முதன்முறையாக உண்மை கொலையாளிகள் கைதாகியிருப்பது மகிழ்ச்சி தான். தொடர்ந்து புலன் விசாரணை சரியாக நடத்தப்பட்டு இவர்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பது நமது நோக்கம். இவர்களை தண்டனை பெற வைப்போம் என்று உறுதியாக நம்புகிறோம்.

ஆனால், இந்த வழக்கில் இவர்களுக்கு தண்டனை கிடைப்பது மட்டும் போதாது. முடிக்கப்பட்ட பழைய வழக்குகள் மறு விசாரணை செய்யப்பட்டு, சிறையில் இருக்கும் போலி குற்றவாளிகளை விடுதலை செய்து, உண்மையான கொலையாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். இதுவும் போதாது... நீங்கள் உங்கள் நிலங்களை இழந்து ஏமாந்தது போதும், இனியும் ஏமாறாதீர்கள். ஏமாந்தவர்கள் துணிச்சலோடு எழுந்து வாருங்கள் - உங்களின் இழப்புகளை தைரியமாகச் சொல்லுங்கள். நாம் அரசிடம் செல்வோம். நமக்கு அரசாங்கம் காவல்துறை. இவை குறித்து வேறுவிதமான கருத்து உண்டு என்றாலும், நாம் அரசாங்கத்தை வைத்துதான் இயங்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்த அரசும், காவல் துறையும் சரியாக இயங்குவது என்பது பொது மக்களாகிய நம்முடைய கையில்தான் இருக்கிறது. இங்கு நடந்திருக்கிற அனைத்து அக்கிரமங்களையும் அம்பலப்படுத்த வேண்டும். அதுதான் மீண்டும் அக்கிரமங்கள் தொடராமல் தடுக்கும் வழி. இங்கு மற்றவர்கள் பேசும்போது ஆரவாரம் செய்து மகிழ்ச்சியை தெரிவிக்கும் நீங்கள் உங்களுக்கு தெரிந்த பிரச்சினைகளை சொல்லாமல் விட்டுவிடாதீர்கள். நீங்கள் தெரிவிப்பதால் ஒருவருக்கு நடந்த கொடுமை, நாளை இன்னொருவருக்கு நடக்காமல் இருக்கும், மற்றொரு நாள் உங்களுக்கும் நடக்காமல் இருக்கும். கடந்த காலங்களில் ஏவல் நாய்களாக இருந்த காவல் துறையினர் இப்போது திருந்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் முழுமையாக திருந்தும் வரை நாம் விடப் போவதில்லை. காவல் நிலையத்தில் சரியான நடவடிக்கை இல்லை என்றால், காவல் நிலையம் முன்பு திரண்டு போராடுகிற துணிவு ஏற்பட வேண்டும். பழிக்குப் பழி வாங்குவோம் என்ற கருத்து பலரிடம் இருக்கலாம். ஆனால், அது எங்களிடம் இல்லை. பழிக்குப் பழி என்பது இராமச்சந்திரனின் தலையை வெட்டுவதல்ல. நம்மிடம் ஏமாற்றி பறித்த நிலங்களை மீண்டும் நாம் திரும்பப் பெறுவது தான் உண்மையான பழிக்குப் பழி. நம் வேண்டுகோளை ஏற்று மனித உரிமைக்கான மக்கள் இயக்கம் போன்றவர்கள் உதவ முன் வந்துள்ளார்கள். ஓய்வு பெற்ற நீதிபதிகளையும், துணை வேந்தர்களையும் அழைத்து வந்து இந்தப் பகுதியில் விரைவில் பொது விசாரணை நடத்துவதற்கும் தயாராக உள்ளார்கள். அதற்கென ஒரு அலுவலகம் அமைக்கப்படும். அந்த அலுவலகத்தில் நீங்கள் கொடுக்கும் ஆவணங்களை திரட்டி முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க தயாராக இருக்கிறார்கள். அப்போது நீங்கள் உண்மையை சொல்ல முன் வாருங்கள். நடந்து முடிந்த இந்த கொடுஞ்சாவு, ஆதிக்கத்திற்கான கொடுஞ்சாவாக முடியட்டும். அதுதான் தோழர் பழனிக்கு நாம் செலுத்துகிற உண்மையான அஞ்சலி, உண்மையான இரங்கல், உண்மையான வீர வணக்கம். அனைவரும் ஒன்று திரண்டு வாருங்கள். இந்த ‘தளி’ நாட்டை, சுதந்திர நாடாக மாற்றுவோம் - என்றார் கொளத்தூர் மணி.
இந்த நினைவேந்தல் கூட்டத்தில் கழகப் பொதுச் செயலாளர் விடுதலை இராசேந்திரன், ஆந்திர மாநில விவசாய கூலித் தொழிலாளர் சங்கத் தலைவர் கோட்டையா, தமிழக மக்கள் புரட்சிக் கழகம் அரங்க. குணசேகரன், ஆந்திராவை சார்ந்த கிஷோர் பாபு, பெங்களூர் கலைச் செல்வி, சி.பி.அய். (எம்.எல்) விந்தை வேந்தன், காஞ்சி மக்கள் மன்றம் மேகலா, தளி விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர் சங்கம் கிருஷ்ணப்பா, தமிழக மக்கள் விடுதலை முன்னணி தமிழரசன் ஆகியோர் உரையாற்றினர்

Pin It

தோழர்களே!

மனிதனுக்கு வெட்கமும் ரோஷமும் ஏற்படு வதற்காகவே சுயமரியாதை இயக்கம் ஏற்பட்டது. சுயமரியாதை இயக்கம் மனித சமூகத்தையே மாற்றி அமைக்க ஏற்பட்டதாகும். இந்தக் காரியம் ஒரு சமூகப் புரட்சியில் ஏற்பட வேண்டியதே யொழிய சிரிப்பு, விளையாட்டில் ஏற்படக் கூடியதில்லை. இதற்காக அநேக தொல்லைகளை அனுபவிக்க வேண்டி வரும்.

அநேக காரியங்கள் மற்றவர்களால் நாம் துன்பமும் இழிவும் அடையாமல் நம்மாலேயே நாம் இழிவுக்கும், கீழ் நிலைமைக்கும் ஆளாகி வருகின் றோம். நம்மை நாம் திருத்திக் கொள்ளாமல், நமக்குள் ஒரு பெரிய மன மாறுதல் ஏற்படாமல் நமது சமூகம் மாறுதலடைதல் என்பது ஒரு நாளும் முடியாத காரியமாகும்.

சமூகத்தில் மேல் சாதி, கீழ் சாதி, அடிமை சாதி என்பவர்கள் இருப்பதோடு ஆண், பெண் தன்மை களில் உயர்வும் தாழ்வும் இருந்து வருகின்றது. இவை தவிர ஏழை - பணக்காரன், முதலாளி - தொழிலாளி தன்மைகளும் இருந்து வருகின்றன.

இவற்றுள் சில இயற்கையாக ஏற்பட்டவை யாகவும், இவ்வளவுக்குக் காரணம் மனிதன் அல்ல வென்றும், சர்வ வல்லமையும், சர்வ வியாபகமும் பொருந்திய கடவுளால் ஏற்பட்டவை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவற்றையே மேல்நிலையில் உள்ளவனும், கீழ் நிலையில் உள்ளவனும் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறான். மூடநம்பிக்கைகள்தாம் வெகுகாலமாக மனித சமூகத்தில் எந்தவித மாறு தலும் ஏற்படுவதற்கில்லாமல் தடுத்துக் கொண்டு வருகின்றன. சாதி வித்தியாசங்களுக்கும் சாதிக் கொடுமைகளுக்கும் கடவுள்தான் காரணம் என்று எண்ணிய பிறகு யாரால்தான் பரிகாரம் செய்ய முடியும்?

எந்த மனிதனும் மற்ற சாதியைப் பற்றிச் சந்தேகப்பட்டாலும், தன் சாதியைப் பற்றி நம்பிக்கையாகவும் மேன்மையாகவும் கற் பித்துக் கொண்டு, மற்றவர்களைத் தாழ்த்திப் பெருமையடைகிறான். இந்தக் குணம் பார்ப்பானிடத்தில் மாத்திரமல்ல, எல்லா சாதியாரிடமும் இருந்து வருகின்றது. சாதி பேதம் ஒழிவதை இழிவாய்க் கருதுகிறான்; சாதிக் கலப்பை விபச்சாரித்தனமாக எண்ணுகிறான்! இந்த மனப்பான்மை சாதி ஒழிப்புக்கு எமனாய் இருக்கிறது.

அ°திவாரத்தில் கையை வைத்துச் சாதிகளை ஒழிப்பதற்கு இன்று இந்த நாட்டில் சுயமரியாதை இயக்கம் தவிர வேறு எந்த இயக்கமும் இல்லை என்பதை நன்றாய் ஞாபகத்தில் வையுங்கள்.

திருவள்ளுவர், கபிலர், இராமானுஜர் முதலிய புராணக்காரர்களும், பிரம்ம சமாஜம், ஆரிய சமாஜம் முதலிய மத சம்பந்தமான சில புதிய முயற்சிகளும் எல்லாம் உண்மையறியாமலும், உலகமொப்புக்கும் தனிப்பட்ட சமூக சுயநலத்தை முன்னிட்டும் செய்யப்பட்ட காரியங்களே தவிர, மனித சமூகத்தில் பிறவியின் பேரால் உள்ள சாதி பேதம் அடியோடு ஒழியத்தக்க மாதிரிக்கோ, ஒழியும்படியாகவோ செய்த காரியங்கள் அல்ல. ஆதலால், சாதியை அடியோடு ஒழிக்க எவரும் முயற்சித்ததில்லை. மற்ற பல சாதி மக்களின் முயற்சிகள் எப்படி இருக்கின்றன என்று பார்த் தாலோ, அவைகளும் தாங்கள் எப்படியாவது மேல் சாதிக்காரர்கள் என்று மதிக்கப்பட வேண் டும் என்கிற முயற்சிகளாகவே இருக்கின்றன.

சாதியில்லாதவர்களும் கலப்பு சாதிக் காரர்களும் தாங்கள் ஒரு கலப்பற்ற சாதியைச் சொல்லிக் கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டதே என்று வெட்கப்படுகிறார்களேயொழிய, தங்களைப் பொறுத்த வரை சாதியொழிந்ததே என்று யாரும் திருப்தியடைவதில்லை. இந்தத் தொல்லைகள் அடியோடு ஒழிய வேண்டு மானால் சுயமரியாதை இயக்கத்தில்தான் இட மிருக்கிறது; சுயமரியாதை இயக்கத்தால்தான் முடியும்.  மற்றபடி எப்படிப்பட்ட சீர்திருத்தவாதி யானாலும் காரியத்திற்கு உதவ மாட்டான்.

- பெரியார்
(பட்டுக்கோட்டை உரை, ‘குடிஅரசு’ 5.4.1936)

Pin It

உட்பிரிவுகள்