அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

 அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் வாஷிங்டனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வீம்ஸ் (Weems) என்பவர் எழுதியிருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டான் அச்சிறுவன். அந்த வரலாற்று நூலைப் படிப்பதற்காகத் தேடி அலைந்தபோது, அது ‘கிராஃபோர்டு’ என்கிற விவசாயிடம் இருப்பதாக அறிந்தான். பன்னிரெண்டு மைல் தூரம் நடந்துபோய், ‘கிராஃபோர்டைச்’ சந்தித்தான். அவரிடம்? “வீம்ஸ் எழுதின ‘ஜார்ஜ் வாஷிங்டன்’ வாழ்க்கை வரலாற்று நூலைக் கொடுங்கள்; படித்துவிட்டுத் தருகிறேன்” என்று மன்றாடிக் கேட்டு வாங்கி வந்தான். வீட்டிற்கு வந்து அடுப்பு வெளிச்சத்தில் ஆர்வத்தோடு அந்நூலைப் படித்து முடித்தான். பின்னர் சுவரின் இடுக்கில் நூலைச் சொருகி வைத்துவிட்டுத் தூங்கிப்போனான். திடீரென்று காற்றுடன் கூடிய மழை கொட்டியது. இரவல் வாங்கி வந்த நூல் மழையில் நனைந்துவிட்டது. சில பக்கங்கள் கிழிந்தும்விட்டன. வெயிலில் நூலைக் காயவைத்தான். படிக்காமல் விட்ட சில பக்கங்களை மீண்டும் படித்தான்.

Abraham_Lincoln_1863விவசாயி ‘கிராஃபோர்டைப் பார்த்து, நூலை அவரிடம் திருப்பித் தருவதற்காக கிராமத்திற்குச் சென்றான். நனைந்த நூலைத் தந்தான். அவரிடம் மன்னிப்பும் கோரினான். “எனது கவனக் குறைவினால் நூல் நனைந்து கிழிந்துவிட்டது. அதற்கான முழு பொறுப்பையும் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என்றான். மேலும், “நூலுக்கான தொகையை வழங்க என்னிடம் பணம் இல்லை; ஆனால் அதன் விலைமதிப்புக்கு ஈடாக என் உழைப்பைத் தருகிறேன். உங்கள் வயலில் வேலை செய்து கழித்துவிடுகிறேன்” என்றான். நூலின் மதிப்பு எழுபத்தைந்து சென்ட்டுகள். மூன்று நாட்கள் வேலை செய்து கடனை அடைத்தான். அரிதான அந்நூல்தான், ‘தி லைப் ஆஃப் வாஷிங்டன்’ (The Life of Washington)அந்த நூலைப் படித்தபோது, அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவராகத் தானும் ஆக வேண்டும் எனக் கனவு கண்டான். பிற்காலத்தில் அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவராகவும் ஆகிப் புகழ் பெற்றான். அவன்தான் அடிமைகளின் சூரியனாக விளங்கிய ஆப்ரகாம் லிங்கன்.

 அமெரிக்காவில் கெண்டகி மாநிலத்தில் ஹார்டின் என்ற இடத்தில் ஆப்ரகாம் லிங்கன் 1809 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 12 ஆம் தேதி தாமஸ் லிங்கன்-நான்சி தம்பதியினருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.

 ஆப்ரகாம் லிங்கனின் தந்தை தாமஸ் ஒரு தச்சுத் தொழிலாளி. கிடைத்த குறைந்த வருமானத்தைக் கொண்டு வறுமையில் வாழ்ந்து வந்தார். வாழ்க்கை நடத்த வருமானம் தேடி இண்டியானாவுக்குச் சென்று மரம் வெட்டும் தொழிலில் ஈடுபட்டார். அங்கு ஆப்ரகாம் லிங்கனின் தாய் திடீரென்று இறந்துபோனார். தந்தையும் மகனும் இணைந்து தாங்களே செய்த சவப்பெட்டியில் அவரது உடலை அடக்கம் செய்தனர்.

மூன்று குழந்தைகளைப் பெற்ற விதவைப் பெண்ணை லிங்கனின் தந்தை மறுமணம் செய்து கொண்டார். கிராமத்திற்கு வந்து பாடம் கற்பித்த மூன்று ஆசிரியர்களிடம் மாணவனாயிருந்து ஆபிரகாம் கல்வி கற்றார். கல்வியின் மீது தீராத பற்றுகொண்டு கையில் கிடைக்கும் நூல்களையும், செய்தித்தாள்களையும் தொடர்ந்து படித்தார். கரித்துண்டால் சுவரிலும், தரையிலும் எழுதிப் பழகினார். கட்டுரைகள் வரைந்தார்.

 வழக்குரைஞர்கள் வாதாடுவதைக் காண ஆசைப்பட்டு நீதிமன்றம் சென்று பார்த்தார். அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞரின் வாதத்திறமையைக் கண்டு வியந்து அவரது கரங்களைப் பிடித்து ஒருமுறை பாராட்டினார். அவர் ஏறெடுத்துக்கூடப் பார்க்காமல் லிங்கனை வெறுத்து ஒதுக்கிச் சென்றுவிட்டார். இந்நிகழ்ச்சி லிங்கனின் மனதை மிகவும் பாதித்தது. தானும் ஒரு வழக்குரைஞராக வேண்டும் என்று அப்போது முடிவு செய்தார்.

 வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவு செய்யப் படகு ஓட்டுபவனாகவும், படகில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்கும் கூலியாளாகவும் வேலை செய்தார். சம்பாதித்த பணத்தை தனது தந்தையிடம் கொடுத்துவிடுவார்.

 அணிவதற்குக் கூட ஆடைகள் இல்லாமல் வறுமையில் வாடினார். நான்சி என்ற பெண் ஆடைகள் தயார் செய்து விற்பனை செய்து வந்தார். அவரிடம் இரண்டு கால் சட்டைகளை வாங்கினார். சட்டைகளுக்குரிய பணத்தைக் கொடுக்க முடியாத நிலையில், நான்சி தைப்பதற்குத் தேவையான துணிகளை, துணி உருளையிலிருந்து வெட்டிக் கொடுத்து உழைப்பால் ஈடுசெய்தார். லிங்கனின் நேர்மையைக் கண்டு நான்சி மிகவும் வியந்து பாராட்டினார்.

 கடையில் எழுத்தராகவும், தேர்தல் அலுவலராகவும் லிங்கன் பணி புரிந்தார். உழைப்பை என்றும் உதாசீனப்படுத்தியது இல்லை. உழைப்பும், ஒழுக்கமும் மனிதனின் இரண்டு கண்கள் போன்றவை என்பது அவரது நம்பிக்கை. வெட்டியாக ஊர் சுற்றுவது, மது அருந்துவது, புகை பிடிப்பது, வம்புப் பேச்சில் ஈடுபடுவது, பொழுதை வீண் அடிப்பது ஆகியவற்றை அறவே வெறுத்து ஒதுக்கினார்.

 ஆங்கில இலக்கணத்தையும், ஆங்கில மொழியையும் முறையாகப் பயின்றார். இலக்கிய அரங்குகளில் நடைபெறும் பட்டிமன்றங்களிலும், பேச்சுப்போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டு கருத்தாழமிக்க உரைகளை நிகழ்த்தினார். தனது பேச்சாற்றலால் மக்களைக் கவர்ந்தார்.

 ஆப்ரகாம் லிங்கன் இருபத்து மூன்று வயதில் மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தலில் நண்பர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று போட்டியிட்டார். தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது, “வங்கிகளைத் தேசியமயமாக்கவும், உள்நாட்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தவும் பாடுபடுவேன்; கடுமையான விலைவாசி உயர்வைக் கட்டுபடுத்துவேன்” என்பதை முன்வைத்தார். லிங்கன் அத்தேர்தலில் தோல்வி அடைந்தார் என்றாலும் அவருக்கு அது அரசியலில் தொடக்கப் பயிற்சிக் களமாக அமைந்தது.

 நியூ சேலத்தில் அஞ்சல் அலுவலராகச் சிறிது காலம் பணியாற்றினார். பின்பு நில அளவைத் துறையில் துணை அலுவலராகவும் செயல்புரிந்தார். லிங்கன் இல்லினாய்ஸ் மாநில சட்ட மன்றத் தேர்தலில் 1834 ஆம் ஆண்டு போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். அதன் மூலம் பல அரசியல் தலைவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. வழக்குரைஞரும், சட்டமன்ற உறுப்பினருமான ஸ்டுவர்ட்டுடன் லிங்கனுக்கு நெருங்கிய நட்பு உருவானது. ஸ்டுவர்ட் லிங்கனை வழக்குரைஞருக்கு படிக்கும்படித் தூண்டினார். லிங்கன் தன் ஆர்வத்தினால் சட்டம் பயின்றார். சட்டப்புத்தகங்கனை நுணுகிக் கற்றார். வாதாடும் வல்லமையினால் சிறந்த வழக்குரைஞரானார். உச்ச நீதிமன்றத்தில் தன்னை வழக்குரைஞராகப் பதிவு செய்து கொண்டார்.

 லிங்கன் 1836, 1838, 1840-ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் போட்டியிட்டுத் தொடர்ந்து வெற்றி பெற்றார்.

லிங்கன் அமெரிக்காவில் நிலவும் அடிமை முறையை அறவே ஒழிப்பதைத் தன் உயரிய லட்சியமாகக் கொண்டார். மேலும் “மனிதர்கள் தங்களால் தனிப்பட்ட முறையில் செய்துகொள்ள முடியாத வசதிகளையும், தோற்றுவிக்க முடியாத வளர்ச்சிகளையும் அரசு முன் வந்து ஆற்றுதல் வேண்டும்” என்பதைத் தனது கொள்கையாகக் கொண்டார்.

 லிங்கன் அரசியலில் ஈடுபட்டு இருந்தாலும் தனது வழக்குரைஞர் தொழிலை விட்டுவிடவில்லை. பல்வேறு நகரங்களுக்கும் சென்று வழக்குரைஞராகப் பணிபுரிந்தார். தன்னிடம் வழக்கு நடத்துபவர்களிடம் அவர்கள் கொடுப்பதை வாங்கிக் கொள்வார். ‘குறைந்த கட்டணம், நிறைந்த சேவை’ என்பதே அவரது கொள்கையாக இருந்தது. ஏழைகளையும், பரிதாபத்துக்கு உரியவர்களையும் சுரண்டி வாழ்வதை விட பட்டினி கிடந்து சாகலாம் என்றே எண்ணினார். எண்ணியவண்ணம் செயல்பட்டார். லிங்கன் புகழ்பெற்ற வழக்குரைஞராக விளங்கியதற்குக் காரணம் அவரது நேர்மையே. “உண்மைக்குப் புறம்பான எந்த வழக்கையும் ஏற்று நடத்துவதில்லை” என்பதில் அவர் உறுதியுடன் இருந்தார். “உண்மையில்லை என்று தெரிந்த ஒரு வழக்கை நான் வழக்காட ஏற்றால் ஒவ்வொரு வினாடியும் நான் பொய்யன் என்பதை எனது மனசாட்சி உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்” என்றார். லிங்கனின் இக்கூற்று அவர் மிகப் பெரிய நீதிபதியின் மனசாட்சியைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. கறுப்பின மக்களுக்காக விருப்பத்தோடு நீதிமன்றங்களில் வாதாடினார்.

 லிங்கன், மேரி டாட் என்பவரை 1842 ஆம் ஆண்டு நவம்பர்த் திங்கள் 4 ஆம் நாள் திருமணம் செய்து கொண்டார். தம் இல்லற வாழக்கையைப் பற்றிச் சொல்லும்போது “மணவாழ்க்கை மலர்ப்படுக்கை அல்ல, அது போர்க்களம்” என்று குறிப்பிட்டார். லிங்கனுக்கு நேர் எதிரான குணம் படைத்தவர் மேரி டாட். கணவரின் தோற்றத்தைப் பற்றி மனைவி எப்போதும் குறை கூறிக்கொண்டிருப்பார். அவர்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள் பிறந்தனர். குழந்தைகளை அன்பாக வளர்த்தார் லிங்கன்.

 லிங்கன் 1846 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மீண்டும் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றிபெற்றார். மேலும் அவர் அமெரிக்க காங்கிரஸ் பிரதிநிதியாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 லிங்கன் அடிமைமுறை ஒழிப்பதில் தீவிரம் காட்டலானார். அமெரிக்காவில் உழைப்பதற்காக ஆப்பிரிக்கக் கறுப்பின மக்கள் அடிமைகளாக அழைத்து வரப்பட்டனர். அடிமைகள் விலங்குகளைப் போல் நடத்தப்பட்டனர். அடிமைகள் மொட்டையடிக்கப்பட்டு, மார்பிலோ, நெற்றியிலோ அவர்கள் எந்த முகவர்கள் மூலம் அழைத்து வரப்பட்டனர் என்பதற்கான அடையாளமாக பச்சை குத்தப்பட்டது. கறுப்பினப் பெண் அடிமைகள் பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளுக்கும், சுரண்டல்களுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டனர். பல ஆயிரக்கணக்கான பெண் அடிமைகள் சித்திரவதையால் உயிரிழந்தார்கள். அடிமைகள் மனிதர்களாக நடத்தப்படுவதில்லை. அடிமைகளை வைத்துச் சூதாடுவது, அடமானம் வைப்பது, ஏலம் விடுவதன் மூலம் விற்பது – என மிகவும் கேவலமாக நடத்தப்பட்டனர். அடிமைகளுக்கு எவ்வித சட்டப்பாதுகாப்பும் கிடையாது. திருமணம் செய்து கொள்ளக் கூட உரிமை இல்லை. போதிய உணவு வழங்கப்படாமல் பட்டினிக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.

 இந்த அடிமை முறைக்கு எதிராக முதல் குரல் எழுப்பியவர்கள் ‘லிபரேட்டர்’ (Liberator) என்ற இதழின் ஆசிரியரான ‘வில்லியம் லாயிட் காரிஷன்’ என்பவர். அதுவரை சுதந்திர அமெரிக்காவில் அடிமை முறையை ஒழிக்க வேண்டுமென எந்த அதிபரும் முயற்சி எடுக்கவில்லை. ஆனால் லிங்கனோ அடிமை முறையை அறவே ஒழித்திட உறுதி பூண்டார்.

 அமெரிக்க காங்கிரஸ் உறுப்பினரான லிங்கன், வாஷிங்டனில் ‘அடிமை ஒழிப்பு இல்லத்தில்’ வாடகைக்குத் தங்கினார். அடிமை முறையை ஒழிக்க அல்லும் பகலும் சிந்தித்தார். அதற்கு மாறாக அமெரிக்க செனட் சபை உறுப்பினர் ‘டக்ளஸ்’-என்பவர் அடிமை முறை நீடிப்பதை நியாயப்படுத்தி ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேசினார். அக்கூட்டத்திற்குச் சென்றிருந்த லிங்கன் மறுநாள் பதில் அளித்து உரையாற்றுவதாக அறிவித்தார். மறு நாள் மூன்றுமணி நேரம் லிங்கன் அங்கே உரையாற்றினார். “மனிதர்கள் அனைவரும் பிறப்பால் சமம். அதன்படி ஒரு மனிதனை இன்னொரு மனிதன் அடிமையாக்குவது தார்மீக உரிமைக்குப் புறம்பானது” என்று வலியுறுத்திப் பேசினார்.

 அடிமை முறையை ஒழித்திடக் குரல் எழுப்பிய குடியரசுக் கட்சியில் லிங்கன் 1858 ஆம் ஆண்டு இணைந்தார். மாநில செனட்டர் தேர்தலில் போட்டியிட்டார். கறுப்பின மக்கள் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை முன் வைத்து தீவிரப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டார். அதே ‘டக்ளஸ்’ லிங்கனை எதிர்த்துப் போட்டியிட்டார். இருவரும் ஒரே மேடையில் உரையாற்றினார்கள். மக்கள் பெரும் அளவில் திரண்டனர். அச்சொற்போர் மூலம் லிங்கன் புகழ்மிக்கத் தலைவரானார். ஆனாலும் வெற்றிவாய்ப்பை இழந்தார். அடிமை வியாபாரிகளின் அன்றைய கனவைத் தகர்க்க முடியாதபடி அவலம் வென்றது. ஆனாலும் என்ன… சிகாகோவில் 1860 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18 ஆம் தேதி நடைபெற்ற குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலுக்கு வேட்பாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 லிங்கன் அடிமை முறையை ஒழிக்கப் பாடுபடுகிறவர்; அவர் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றால் அடிமை வியாபாரம் பாதிக்கும். எனவே முதலாளிகள் பலர் லிங்கனைத் தோற்கடித்திட தீவிர முயற்சி செய்தனர். ஜனநாயகக் கட்சி சார்பாக போட்டியிட்ட அதே டக்ளஸ் என்பவருக்கும், குடியரசுக் கட்சி சார்பாக போட்டியிட்ட லிங்கனுக்கும் இடையே கடுமையான போட்டி நிலவியது. அனைத்துத் தடைகளையும் முறியடித்து 1859 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 6 ஆம் நாள் நடைபெற்ற தேர்தலில் வெற்றிபெற்று அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவரானார். 1861 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 4 ஆம் நாள் லிங்கன் அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் மகன் வெள்ளை மாளிகையில் குடும்பத்துடன் குடியேறினார். வெள்ளை மாளிகையில் அளிக்கப்பட்ட அணிவகுப்பு மரியாதை அவருக்கு உறுத்தலாக இருந்தது. குதிரைப்படை வீரர்கள் வாசலில் எப்போதும் தயாராக நின்று கொண்டு இருப்பார்கள். ‘குடியரசுத் தலைவர் லிங்கன்’ வெள்ளை மாளிகைக்குள் வரும் போதும், வெளியே போகும் போதும் வீர முழக்கத்தோடு ராணுவ மரியாதை செய்வார்கள். அந்தக் குதிரைப்படையின் தலைவரைத் தம் அறைக்கு அழைத்து, “அந்த மரியாதை எனக்கு வேண்டாம். ஏனென்றால் நான் அரசனோ, குறுநில மன்னனோ இல்லை. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களில் ஒருவன். குதிரைப்படை வீரர்களை அந்த இடத்திலிருந்து முதலில் அகற்றுங்கள்” என லிங்கன் உத்தரவிட்டார்.

 உள்நாட்டுப் போரை மிகவும் சாமர்த்தியமாக சமாளித்தார். அடிமை முறையை ஒழிப்பதை தென் மாநிலங்கள் எதிர்த்தன. அமெரிக்கக் கூட்டாட்சியில் இருந்து விலகிப் போவதாக அச்சுறுத்தின. 1861 ஆம் ஆண்டு தென்கரோலினா மாநிலம் கூட்டாட்சியிலிருந்து விலகியது. அதைத் தொடர்ந்து பிளோரிடா, அலபாமா, மிசிசிபி, ஜார்ஜியா, லூசியானா, டெக்ஸாஸ் ஆகிய மாநிலங்களும் பிரிந்தன.

 இதனால் வட மாநிலங்களுக்கும் தென் மாநிலங்களுக்கும் இடையே போர் மூண்டது. நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டைக் காக்க லிங்கன் தொண்டர்படையை அமைத்தார். நான்கு ஆண்டு காலம் உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்றது. போரில் வெற்றி பெற்ற லிங்கன், தென் மாநிலத்தவரைப் பழிவாங்காமல் பெருந்தன்மையுடன் பொது மன்னிப்பு வழங்கினார்.

 லிங்கன் 1863 ஆம் ஆண்டு சனவரி 2 ஆம் நாள் அடிமை விடுதலைப் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார்.

 பெனிசில்வேனியாவின் தெற்குப் பகுதியில் கெட்டிஸ்பர்க் என்னுமிடத்தில் 1863 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 1 ஆம் தேதி லீயின் படைகளும், அமெரிக்க யூனியன் படைகளும் மோதிக் கொண்டன. இரண்டு தரப்பிலும் கடுமையான உயிர்ச் சேதம் ஏற்பட்டது. முடிவில் அமெரிக்க யூனியன் படைகள் வெற்றி பெற்றன. கெட்டிஸ்பர்க் போரில் சுமார் ஆறாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். இறந்தவர்களைப் புதைப்பதற்குக் கூட குழி தோண்ட முடியாமல் தற்காலிகமாக மண்ணைத் தோண்டிப் புதைத்தனர். இறந்துபோன அனைத்து வீரர்களின் உடல்களும் ஒரே இடத்தில் புதைக்கப்பட்டன. அந்தக் கல்லறையை நினைவுச் சின்னமாகப் பராமரிக்க வேண்டும் என்று அரசு தீர்மானித்தது.

 கெட்டிஸ்பர்க்கில் 1863 நவம்பர் 19 ஆம் தேதி நடைபெற்ற நினைவுச்சின்னம் திறப்பு விழாவில் கலந்து கொண்டு லிங்கன் உணர்ச்சிமிகு உரை நிகழ்த்தினார்.

அவரது உரைச்சுருக்கம் வருமாறு:

“எல்லா மனிதர்களும் சுதந்திரமானவர்களாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நாம் மிகப் பெரிய உள் நாட்டுப் போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். போர்க்களத்தில் நாம் கூடியிருக்கிறோம். நமது நாடு நீடுழி வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களுடையை இன்னுயிரைப் பலர் தியாகம் செய்துள்ளனர். இங்கு போரிட்டு மடிந்தவர்கள் செய்து முடிக்காமல் விட்டுப்போன பணியைச் செய்து முடிக்க உயிரோடு இருக்கும் நாம் நம்மை அர்ப்பணித்துக்கொள்ள வேண்டும். எந்த லட்சியத்தை அடைவதற்காக அவர்கள் தங்கள் உயிரை இழந்தார்களோ, அந்த லட்சியத்தை நாம் விசுவாசத்துடன் நிறைவேற்றுவோம். அவர்களின் தியாகம் வீண் போகாது. மக்களால், மக்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட மக்களின் அரசாங்கத்தை உலகத்திலிருந்து யாராலும் அழிக்க முடியாது”. அவரது அந்தச் சொற்பொழிவு “கெட்டிஸ்பர்க் சொற்பொழிவு” என வரலாற்றில் இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

 குடியரசுத் தலைவருக்கான தேர்தலில் 1864 ஆம் ஆண்டு லிங்கன் மீண்டும் வெற்றி பெற்றார். இரண்டாவது முறையாக 1865, மார்ச் 4 ஆம் தேதி லிங்கன் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி ஏற்றுக் கொண்டார்.

 போர்ட்ஸ் நாடக அரங்கில் 1865, ஏப்ரல் 14 அன்று ‘அவர் அமெரிக்கன் கஸின்’ (Our American Cousin) என்ற நாடகம் நடந்தது. லிங்கனும் அவரது மனைவி மேரி டாட்டும் அங்கு நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது இனவெறியனான ‘ஜான் வில்க்ஸ் பூத்’ என்ற ஒரு நடிகன் துப்பாக்கியால் ஆபிரகாம் லிங்கனைச் சுட்டான். நாடக அரங்கிலேயே சுருண்டார். அவசரச் சிகிச்சை பலன் அளிக்கவில்லை. முடிவில் லிங்கன் 1865 ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதி காலை மரணமடைந்தார்.

 அமெரிக்காவின் அடிமை முறைக்கு ‘ஆப்பு வைத்தவர்’ என்று அகிலமே புகழும் ஆபிரகாம் லிங்கன் இன்று வரலாறாகிவிட்டார். ‘அமெரிக்கக் குடியரசின் மக்கள் தலைவர்’ என்று இன்றும் ஆபிரகாம் லிங்கன் போற்றப்படுகிறார்.

 மக்கள் அரசுரிமை, இறையாண்மை, சனநாயக உணர்வு, அடிமைமுறை ஒழிப்பு, கறுப்பின மக்களின் சுதந்திரம் ஆகிய உயரிய உன்னத லட்சியங்களுக்காகத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் போராடி வெற்றி கண்டவர் ஆபிரகாம் லிங்கன்.

- பி.தயாளன்

Pin It

சப்பானியர் போர் நிறுத்தம் முடிவடைந்த நிலையில் கல்வி என்பதையே மூன்றை ஆண்டுகளாக மறந்திருந்த நிலையில் தமிழர்களுக்காக ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியை தொடங்க அ.ந.மொய்தீன் அவர்கள் தான் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியை நெஞ்சில் பதிந்த நினைவுச் சுவடுகள் என்ற நூலில், 1946 ஜனவரி மாதம் முதல் தேதியன்று தஞ்சம்பகார் ரோட்டில் ஏ.மீ.உதுமான் பிடித்திருந்த 72 வது எண் கடை வீட்டில் இருந்த ஒரு அறையில் கடையநல்லூர் முஸ்லீம் லீக் முறையாக இயங்க ஆரம்பித்தது (நூல் பக்கம் 47) என்று கடையநல்லூர்முஸ்லீம் லீக் தொடங்கப்பட்ட வரலாற்றைக் கூறத் தொடங்கியவர் அச் சங்கத்தில் தமிழ்ப் பள்ளி தொடங்கு வதற்கான முயற்சி எடுக்கப்பட்டதைப் பற்றி பின்வருமாறு கூறுகிறார் ,

சிறிய அளவில் தமிழ்ப் பள்ளிக் கூடம் ஆரம்பிக்கலாம் என்ற யோசனையைச் சங்கக் கூட்டத்தில் வெளியிட்டோம். எல்லோரும் அந்த யோசனையை ஆதரித்தார்கள். அப்போது இருந்த ஆர்வத்தில் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காது தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் ஒன்றை எப்படியும் ஆரம்பித்து நடத்துவதென்று முடிவெடுத்து விட்டோம். 1946 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் சின்னஞ்சிறு சங்க அறையில் தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் கோ. அப்துல் ரஹ்மான் முன்னிலையில் , ஹாபிஸ் செ.ஆ. அஹ்மது சாஹிப் துவா ஓத எளிமையான முறையில் துவங்கப்பட்டது. பள்ளிக் கூடக் காரியங்களைக் கவனிப்பதற்காகப் புதிதாக இஸ்லாத்தைத் தழுவியிருந்த க. அப்துல் ஹமீது, ந.சி.அப்துல் காதர், ம.நா. சுலைமான் ஆகியோர் நியமிக்கப்பட்டார்கள். (இங்கு அ.ந.மொய்தீன் அவர்கள் மேற்குறிப்பிட்ட மூவரையும் புதிதாக இஸ்லாத்தை தழுவியவர்கள் என்று குறிப்பிட்டிருப் பதைக் கவனிக்க வேண்டும் - கவி). எடுத்த எடுப்பிலேயே 54 பிள்ளைகள் பள்ளியில் சேர்ந்து விட்டார்கள் .

பின்பு திரு. அ.ந.மொய்தீன் அவர்களின் உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்டு தமிழகம் செல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து அது குறித்து அவர்,

‘கப்பல் பயணம்ஆரம்பித்த சல நாட்களிலேயே என்உடல் நிலையைப் பற்றிய நினைப்பு என்னை விட்டு அகன்றது. சங்கத்தையும் பள்ளிக் கூடத்தையும் பற்றி கவலையே மனத்தை வாட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஊரில் இருந்தபடியே சங்கத்தையும் பள்ளிக் கூடத்தையும் பலப்படுத்தவதற்கு ஏதேனும் செய்ய முடியுமா என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்’ என்று கூறுகின்ற அவர் வீட்டில் 3 நாட்கள் தங்கி ஓய்வு பெற்ற பிறகு அங்கிருந்து பிரைமரி முஸ்லிம் அலுவலகத்திற்குச் சென்றதையும் அதன் செயலாளர் எஸ்.கே.ஹாஜா அவர்கள் தனக்கு பிரைமரி முஸ்லிம் லீக் சார்பில் வரவேற்பு அளிக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும் செய்தியை தெரிவித்து அந்நிகழ்ச்சியில் தான் ஆற்றிய உரையை பின்வருமாறு அ.நா.மொய்தீன் அவர்கள் கூறுகிறார்,

வரவேற்புக்கு நன்றி தெரிவித்து பேசிய நான், கடல்கடந்து சிங்கப்பூர் சீமையில் கடையநல்லூரைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட மக்கள் கடினமாக உழைத்துதான ஜீவனம் நடத்த வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். படிப்பறிவு குறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். சரியான கல்வி அறிவு பெற்று ஏனையவர்களைப் போல நம் மக்களும் முன்னேறாவிட்டால் எதிர்காலத்தில் நம் சமூகம் சிங்கப்பூரில் பெயர்போட முடியாது என்று கூறினேன்.

சிங்கப்பூரில் கடையநல்லூர் முஸ்லீம்களின் நிலையை எடுத்துக் கூறிய திரு.அ.நா.மொய்தீன் அவர்கள் மேலும்,

எனது பேச்சு வரவேற்பு நிகழ்ச்க்கு வந்திருந்தவர்களின் மனத்தைக் கவர்ந்து விட்டது. இச்சமூக மக்களால் சிங்கப்பூரில் மேற்கொள்ளப் பட்டிருக்கும் பணிகளுக்கு உதவுவதாய் என்னிடம் உறுதிக் கூறினார்கள். வாய் மூலமாக எடுத்துச் சொல்வதைக் காட்டிலும் எழுத்து மூலமாக வேண்டுகோள் விடுப்பது நல்ல பலன் அளிக்கும் என்று சிலர் யோசனை கூறினார்கள். அதனையடுத்து, சிங்கப்பூரில் உள்ள கடையநல்லூர் வாசிகளின் வேண்டுகோள் என்ற தலைப்பில் அறிக்கை ஒ ன்று 1946 ஆம் ஆண்டு செப்படம்பர் 15 ஆம் தேதியில் தயாரிக்கப்பட்டு அவ்வூரில் உள்ள சங்கங்களிலும் பள்ளி வாசல்களிலும் விநியோகிக்கப்பட்டது. சிங்கப்பூரி லிருந்து கடையநல்லூர் முஸ்லீம் லீக் சார்பில் வேண்டுகோள் அறிக்கையை அச்சிட்டு அதை அஞ்சலில் அனுப்பி வைப்பதற்கான செலவு மட்டும் 400 வெள்ளி வரை ஆகியது. கடையநல்லூர்க்காரர்கள் வசூலிக்கும் பணம் கைக்கு இப்போது வரும் அப்போது வரும் என பல மாதங்கள் வரை காத்திருந்து விட்டு வெறுங்கையுடனும் - ஏமாற்றத்துடனும் கப்பலேறி சிங்கப்பூருக்குப் புறப்பட்டேன்

என்று நூலின் பக்கம் 53,54 களில் பள்ளிக் கூடமும் ஊரில் குடித்த மனப் பாலும் என்ற தலைப்பில் மனம் வருந்தி கூறியுள்ளார்.

தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு உமறுபுலவர் என்ற பெயர் எப்படி வந்தது என்பதையும் திரு.அ.நா. மொய்தீன் அவர்கள் ,

நாங்கள் ஆரம்பித்த தமிழ்ப்பள்ளிக் கூடத்துக்கு ஆரம்பத்தில் எந்தப் பெயரையும் நாங்கள் சூட்டவில்லை. சாதாரணமாக சிறுவர் தமிழ்ப் பாடசாலை என்றே அழைத்து வந்தோம். பள்ளிக் கூடம் ஆரம்பித்து பல மாதங்களுக்குப் பிறகே அதற்கு உமறுப்புலவர் தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் என்ற நாமம் சூட்டப்படுவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர் ச.சா. சின்னப்பனார் அவர்கள்தாம். இன்று சிங்கை தமிழர்கள் ச.சா.சின்னப்பனார் என்ற பெயரை மறந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் சிங்கப்பூர் தமிழர்களின் முன்னேற்றத்துக்காக அப்போது தன்னலம் பாராது உழைத்த பெரிய மனிதர் அவர். ஒரு நாள் அவர் நாங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்த பள்ளிக் கூடத்துக்கு வருகையளித்து எங்களுக்கு என்னென்ன உதவிகள் தேவைப்படுகின்றன என்று பரிவோடு வினவினார். நாங்கள் நடத்தும் பள்ளிக் கூடத்துக்கு என்ன பெயர் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் கேட்டார். பள்ளிக்குப் பெயர் எதுவும் சூட்டப்பட வில்லை என்று நாங்கள் கூறியதும் உமறுப்புலவர் தமிழ்ப்பள்ளிக் கூடம் என்று பெயரிடுமாறு எங்களைக் கேட்டுக் கொண்டார். சின்னப்பனாரின் யோசனையின் பேரில்தான் நாங்கள் உமறுப்புலவர் தமிழ்ப்பள்ளிக் கூடம் என்று பெயரிட்டோம்

என்று எழுதியுள்ளார்.

பள்ளிக் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, அதை அரபி மதரஸா நடத்தினால் பிள்ளைகள் மார்க்கக் கல்வி பெறுவார்கள் என்ற எண்ணமும் குழப்பமும் ஏற்பட்டு தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. செயலாளராக இருந்த வி.மு.செய்து மசூது அவர்கள் இரண்டு ஆசிரியர்களை ஒரு மாத முன் பணத்துடன் நீக்க முடிவு செய்துவிட்டார்.

இது குறித்து அ.நா. மொய்தீனுக்கும் மசூது அவர்களுக்கும் கருத்து மோதல்கள் ஏற்பட்டு அவ்விரண்டு ஆசிரியர்களுக்கு பதிலாக ஹஜரத் மார்களை வைத்து மத்ரஸா நடத்துவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருப்பதை மசூது அவர்கள் கூறியதும் தமிழ்ப் பள்ளிக் கூடத்தை மூடுவதும் மத்ரஸா நடத்துவதும் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று அ.நா. மொய்தீன் அவர்கள் கடுமையாக கூறிவிட்டார். அதன் பிறகு க.அ.உதுமான் கனி அவர்கள் மூலம் திருமதி சரோஜினி தேவி லாஸரஸ் என்ற அம்மையார் ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டு உமறுப்புலவர் தமிழ்ப்ப்பள்ளி தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டது. மேலும் கடையநல்லூர் முஸ்லிம் லீக்கின் நேரடியான நிர்வாகத்தில் பள்ளிக் கூடம் நடக்குமானால் குழப்பம் வரும் என்பதை உணர்ந்த அ.நா.மொய்தீன் அவர்கள் சங்கச் சார்பில் தனிக்குழு அமைக்க ஆலோசனைக் கூறினார். அதன்படியே தனிக்குழு அமைக்கப்பட்டது.

பின்பு பள்ளிக் கூடத்தை பார்வையிட வந்த கல்வி இலாக்கா இயக்குநர் ஒருமாதம் கழித்து, பள்ளிக் கூடம் நடத்துவதற்கு முழுதும் தகுதியற்ற இடம் கடையநல்லூர் முஸ்லீம் லீக் இல்லம் என்று குறிப்பிட்டு வேறு இடமாகப் பார்த்து பள்ளி நடத்துமாறு அறிக்கை அனுப்பினார்.

1946 இல் மேக்ஸ்வெல்ரோட்டில் பள்ளிக் கூடம் கட்டுவதற்கு ஒரு இடம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பல சிக்கல்களுக்கு பிறகு லேண்ட் ஆபிஸ் 5600 சதுர அடி கொண்ட அந்த இடத்தில் 80 பிள்ளைகள் படிக்கக் கூடிய இரண்டு வகுப்பறைகள் கூடிய பள்ளிக் கூடம் கட்ட அனுமதி வழங்கியது. 1949 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 10 ஆம் நாள் பள்ளிக்கூடம் கட்டுவதற்கு நிதி கேட்டு திரு. அ.நா.மொய்தீன் அவர்கள் முயற்சியை மேற்கொண்டார்கள்.

நிதி கேட்கும் அறிக்கையை மலாயா நண்பன் ஆசிரியர் கரீம்கனி அவர்களிடம் அளித்து பத்திரிக்கையில் வெளியிடுமாறு அ.நா.மொய்தீன் கூறினார்கள். அது குறித்து நிகழ்ந்தவற்றை திரு.அ.நா.மொய்தீன் அவர்களே தனது நூலில்,

எங்கள் அறிக்கையைக் கரீம்கனி அவர்கள் மேலோட்டமாகப் பார்த்துவிட்டு தமிழ்ச் சிறுவர் பாடசாலையைப் பற்றி மட்டுமே வானளாவ நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இடையிடையே எங்களுக்கு பேசக்கூடிய வாய்ப்பையும் அவர் அளிக்க வில்லை. தமிழச் சிறுவர் பாடசாலையின் மேம்பாட்டுக்காக என்னென்ன செய்யப்படும் என்பதை விவரித்துக் கொண்டிருந்த அவர் இறுதியாக எங்களின் அறிக்கையைப் பத்திரிக்கை யில் பிரசுரிக்கப் போவதில்லை என்று கண்டிப்பாகக் கூறியும் விட்டார்

என்று எழுதியுள்ளார். மேலும் திரு.அ.நா. மொய்தீன் அவர்கள்,

உமறுப்புலவர் தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் சம்பந்தமான அறிக்கையை கரீம்கனி பிரசுரிக்க மறுத்தது எங்களுக்குப் பலத்தை ஏமாற்றத்தை அளித்தது. ஏழு மொழிகளை அறிந்த அறிஞர் எனப் போற்றபட்ட அவரின் இந்தப் போக்கிற்குக் காரணம் என்னவென்றும் தெரியவில்லை. ஒரு சமயம் ஆரம்பத்திலிருந்து தன்னைக் கலந்து கொள்ளாமல் பள்ளிக்கூடம் நடத்தவும் பள்ளிக் கூடத்திற்கான புதிய கட்டிடம் கட்டவும் நாங்கள் முயற்சி மேற்கொண்டிருந்தது அவருக்குப் பிடிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்.

கரீம் கனி அவர்கள் என்னைக்காட்டிலும் மிக அதிகமாக சிகரெட் பிடிக்கும் பழக்கம் உடையவர். அடிக்கடி தேநீர் அருந்தும் சுபாவம் உடையவர். எளிதில் முன்கோபமடையக் கூடியவர். எங்களின் அறிக்கையை அவர் பிரசுரிக்க மறுத்ததும் அதே அறிக்கையை நாங்கள் தமிழ் முரசு பத்திரிக்கை ஆசிரியர் கோ.சாரங்கபாணியிடம் கொடுத்தோம். எதனையும் கூட்டாமல் குறைக்காமல் அதனை, அவர் அப்படியே பிரசுரித்திருந்தார். 1949 பிப்ரவரி மாதம் 15 ஆம் தேதி தமிழ் முரசில் அறிக்கை பிரசுரமான பிறகு அதே மாதம் 22 ஆம் தேதி மேக்ஸ்வெல் ரோட்டில் பள்ளிக் கூடம் கட்டுவதற்குரிய இடம் ஒதுக்குவதற்கு அரசாங்கம் முன் வந்திருப்பது பற்றிய கடிதம் கிடைத்தது

என்று மலாயா நண்பனையும் தமிழ்முரசையும் ஒப்பிட்டு எழுதியுள்ளார்.

Pin It

தமிழிலக்கியத்தை மார்க்சிய அணுகுமுறையில் திட்ப நுட்பத்துடன் ஆராய்ந்து பல முடிவுகளை, முன்வைத்தவர். ஒப்பியல் நோக்கையும், சமூகவியற் பார்வையையும் தமது ஆய்வின் அடிப்படையாகக் கொண்டவர். ‘கலை கலைக்காக’ என்னும் கோட்பாட்டை வன்மையாக மறுத்தவர். இலக்கியத்திற்கு சமூகப்பணி உண்டென்று திடமாக நம்பிச் செயல்பட்டவர். சமூகப் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு எதிரான முற்போக்கு இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முனைப்புடன் பாடுபட்டவர்.

 kailasapathy_324தமிழர்களின் சமூக, பண்பாட்டு வரலாற்றுநெறியை அறிவு நிலைக்குப் பொருந்தும் வகையில் இனங்கண்டு காட்டியவர். கலை இலக்கியச் செயல்பாடுகளை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்லத் தீவிர முயற்சியில் ஈடுபட்டவர். ஈழத் தமிழ் இலக்கியமும், கலையும் சர்வதேசத் தரத்திற்கு வளர்க்கப்பட அயராது உழைத்தவர். இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைமை நாயகராகச் செயல்பட்டவர். சிறந்த கல்வியாளராக விளங்கியவர். கல்விக் கோயிலான யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகத்தைக் கட்டியெழுப்பியவர். இலக்கியமே தமது உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர். இத்தனை பெருமைக்கும் உரியவர். ‘ஈழம் தந்த கொடை’! கலாநிதி க.கைலாசபதி.

 மலேசியாவிலுள்ள கோலாலம்பூரில் இளைய தம்பி கனகசபாபதி-தில்லைநாயகி நாகமுத்து வாழ்விணையருக்கு 05.04.1933 ஆம் நாள் கைலாசபதி பிறந்தார். இவரது தொடக்கக் கல்வியைக் கோலாலம்பூரில் பயின்றார். தந்தை புலம் பெயர்ந்து குடும்பத்துடன் இலங்கைக்கு வந்து சேர்ந்தார். உயர்தரக் கல்வியை யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியிலும், கொழும்பு ராயல் கல்லூரியிலும் பயின்று முடித்தார். பின்னர் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பி.ஏ. (ஆனர்ஸ்) பட்டப்படிப்பில் சிறப்பிடம் பெற்றுத் தேர்ச்சி பெற்றார். ‘தமிழும் மேலைத் தேய வரலாறும்’ - என்பதைப் பாடமாகப் படித்தார்.

 பல்கலைக் கழகக் கல்வி முடிந்தபின் ‘தினகரன்’ இதழின் உதவி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். பின்னர், இலங்கைப் பல்கலை கழகத்தில் துணை விரிவுரையாளராகவும், கொழும்பு மற்றும் பேராதனை பல்கலைக் கழகங்களில் தமிழ் இந்து நாகரிகத்துறைத் தலைவராகவும் பணி புரிந்தார்.

 பல்கலைக்கழகத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த பொழுது, உயர் கல்விக்கான விடுப்பில் இங்கிலாந்து சென்று, பெர்மிங்ஹாம் பல்கலைக் கழகத்தில் ‘நடமாடும் கலைக் களஞ்சியம்’ பேராசிரியர் ஜார்ஜ் தாம்ஸனிடம் ஆய்வு மாணவராகச் சேர்ந்தார். ‘தமிழில் வீரயுகப் பாடல்கள்’ என்ற தலைப்பில் ஆய்வு செய்து ‘கலாநிதி’ (முனைவர்) பட்டம் பெற்றார். இந்த ஆய்வும், பேராசிரியர் ஜார்ஜ் தாம்ஸனின் அறிவார்ந்த வழிகாட்டலும் கைலாசபதியின் எதிர்கால எழுத்துப் பணிக்கான ஒரு கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்ந்தன.

 கைலாசபதி தமது ஆய்வுத் தரவாக அகநானூறு, ஐங்குறுநூறு, புறநானூறு, பத்துப்பாட்டு முதலிய தமிழிலக்கியங்களை எடுத்துக் கொண்டார். சங்க இலக்கியத்தைக் கிரேக்க, கெல்டிக், ஐரிஷ் இலக்கியங்களோடு ஒப்பிட்டு அதை வீரயுகப் பாடல்கள் என அழுத்தமுறக் கூறினார். வீர யுகம், வீரயுகச் சமூகம், வீரயுகப் பாடல்களின் இயல்பு, பாடுவோர், கேட்போர் ஆகிய தன்மைகள் குறித்தும் ஆராய்ந்தார்.

 ‘தமிழில் வீரயுகப் பாடல்கள்’ என்ற இவரது ஆராய்ச்சி நூலை 1968 ஆம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக் கழகம் வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது. கோட்பாட்டு நெறிகளில் பிரிட்டன் நெறிமரபினைத் தழுவிச் செல்லும் இந்த நூல் தமிழ்க் கல்வியுலகில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. தமிழ் ஆய்வு நூல்களில் மிகுந்த செல்வாக்குப் பெற்றது.

 மேலும், இவரது ஆராய்ச்சி நூலை, செக்கோஸ்லாவியத் தமிழறிஞர் ‘கமில் சுவலபில்’ தமது தமிழிலக்கிய வரலாற்று நூலில் விதந்து பாராட்டியுள்ளார்.

 தமது ஆராய்ச்சிப் படிப்பின்போது சர்வமங்களம் என்பவரைத் தமது வாழ்க்கைத் துணையாக ஏற்றார்.

 ஆராய்ச்சிப் படிப்பு முடிந்தபின், மீண்டும் கொழும்பு பல்கலைக் கழகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். இலங்கைப் பல்கலைக்கழத்தில் யாழ்-வளாகத் தலைவராக இருந்து பல்கலைக் கழக வளர்ச்சிக்குப் பாடுபட்டார். யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகத்தின் துணை வேந்தராகவும், மூன்று ஆண்டுகள் செயல்பட்டார். அமெரிக்காவிலுள்ள ‘அயோவோ பல்கலைக்கழத்திலும், கலிபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்திலும் சிறப்புப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். இறுதியாக, யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழத்தின் கலைத்துறைத் தலைவராகச் செயல்பட்டார். அமெரிக்க அயோவோப் பல்கலைக்கழகம் ‘புதியதைப் படைக்கும் எழுத்துக்களுக்குரியர்’ (குநடடடிற in உசநயவiஎந றசவைiபே) என இவரைப் பாராட்டிச் சிறப்பித்தது.

 யுனெஸ்கோவுக்கான தேசிய துணைக்குழு, இலங்கை, பாடநூல் ஆலோசனைக்குழு, இலங்கைப் பல்கலைக் கழக மக்கள் தொடர்பு ஆய்வுக் கழகம், இலங்கை வானொலி தமிழ் நிகழ்ச்சி ஆய்வுக்குழு, இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ் இலக்கியக் குழு, நாட்டியக் குழு முதலிய பல்வேறு அமைப்புகளில் உறுப்பினராகவும், தலைவராகவும் செயல்பட்டு அரும்பணி ஆற்றினார்.

 “இலக்கியம் காலத்துக்குக் காலம் சமூக அரசியல் பொருளாதரச் சூழலுக்கேற்ப மாறக்கூடியது. இதை மனதில் கொண்டே ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அந்த ஆய்வும் பல்துறைசார் ஆய்வாக இருத்தல் வேண்டும்” என்பதை கைலாசபதி வலியுறுத்தினார்.

 “கலை, இலக்கியம் முதலியவற்றை அவற்றுக்குரிய வரலாற்றுப் பின்னணியிலும், சமுதாயச் சூழலிலும் வைத்தே ஆய்வு மேற்கொள்ள வேண்டும். சமூகவியலை பற்றுச் கோடாகக் கொள்ள வேண்டும். ஒப்பியல் ஆய்வு அறிவியல் அடைப்படையில் இருக்க வேண்டும்”. என்பதை, இலக்கிய ஆய்வுக்கான அடிப்படைக் கொள்கையாகக் கொண்டிருந்தார்.

 “உண்மை நிலைக்குப் புறம் போகாமல் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளைத் தனது கதையில் அமைப்பவனே சிறந்த எழுத்தாளன்” என எழுத்தாளனுக்குரிய இலக்கணத்தை வரையறை செய்துள்ளார்.

 “மரபு வழிக் கலை வடிவங்களையும் அவற்றின் கூறுகளையும் நாடகம் என்னும் வரம்புக்குள் கொண்டு வந்து அதன் உருவத்தையும் உள்ளடக்கத்தையும் பிற நாட்டு நாடக உத்திகளையும் தக்க வண்ணம் ஏற்று, காலத்துக்கேற்ப மாற்றம் செய்தால் தமிழ் நாடகம் புத்துயிர் பெறும்” என்பது அவரின் நாடகக் கொள்கையாகும்.

 “குழந்தைகளின் வயது, மூளைவளர்ச்சி, மொழித்திறன், ஆற்றல், ஏற்புடைமை இவற்றையெல்லாம் கவனத்திற் கொண்டு குழந்தைகளுக்கான இலக்கியத்தைப் படைக்க வேண்டும் என்பார்.

 “தேசிய இலக்கியம் என்பது பிரதேச எதிர்ப்பு, சுதேசிய விருப்பு, சமுதாய நோக்கு, சனநாயக நாட்டம், மனிதாபிமானம் என்ற ஐந்து தன்மைகளைக் கொண்டது. அது சமூகத்தை மாற்றிப் புதியதாய் அமைக்க வேண்டும் என்னும் இலட்சியத்தைக் கொண்டதாயும் உள்ளது. சமுதாய மாற்றத்துக்குப் பாடுபடும் பாணியிலேயே சகலவிதமான சனநாயக இயக்கங்களுடனும், போராட்டங்களுடனும் அது தன்னை அய்க்கியப்படுத்திக் கொள்கிறது. சாதியொழிப்புப் போராட்டத்திலிருந்து, கிராமியக் கலைகளின் புத்துயிர்ப்பு வரையிலான எண்ணற்ற செயல்களுடன் தேசிய இலக்கியம் நெருங்கிய உறவு கொண்டிருக்கிறது.” எனத் தேசிய இலக்கியம் பற்றித் தெளிவுறுத்துவார்.

 இலங்கையில் முற்போக்கு இலக்கியம், தேசிய இலக்கியம், மண் வாசைன இலக்கியம் ஆகியன அதனதன் இயல்போடு வளர பாடுபட்டவர்.

 “உணர்ச்சிவழி நின்று செயல்படுவதைவிட அறிவு வழி நின்று செயல்படுவது மொழி வளர்ச்சிக்கு உதவும், திராவிட இயக்கங்கள் உணர்ச்சி வழி மொழியைப் பார்த்ததால், சில பின்னடைவுகள் அதனால் ஏற்பட்டன; இன்றும் சில அமைப்புகள் ஆங்கில, இந்தி எதிர்ப்பில் கவனம் செலுத்துகின்றன. ஒரு மொழி உரிய முறையில் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டால் பிறமொழி எதிர்ப்புத் தேவையில்லை”- என மொழி வளர்ச்சி பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 ‘பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும்’, ‘தமிழ் நாவல் இலக்கியம்’, ‘ஒப்பியல் இலக்கியம்’, ‘அடியும் முடியும்’, ‘இலக்கியமும் திறனாய்வும்’, ‘கவிதை நயம்’, ‘சமூகவியலும் இலக்கியமும்’, ‘நவீன இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள்’, ‘திறனாய்வுப் பிரச்சினைகள்’, ‘பாரதி நூல்களும் பாடபேத ஆராய்ச்சியும்’, ‘இலக்கியச் சிந்தனைகள்’, ‘பாரதி ஆய்வுகள்’, ‘ஈழத்து இலக்கிய முன்னோடிகள்’, ‘இரு மகாகவிகள்’, ‘சர்வதேச அரசியல் நிகழ்வுகள்’ முதலிய நூல்களை, திறனாய்வுத் துறைக்கு அளித்துள்ளார்.

 சீன நாட்டின் அழைப்பினை ஏற்று தமது குடும்பத்தினருடன் அங்கு சென்றார். சீணப் பயனம் பற்றி, ‘மக்கள் சீனம் - காட்சியும் கருத்தும்’ என்ற நூலைத் தமது துணைவியாருடன் இணைந்து எழுதியுள்ளார். அய்ந்து ஆங்கில நூல்களையும் படைத்து அளித்துள்ளார்.

 இலங்கையிலிருந்து வெளிவந்த, ‘தொழிலாளி’, ‘தேசாபிமானி’, ‘செம்பதாகை’, ‘ரெட்பானர்’, முதலிய பொதுவுடைமை இயக்க இதழ்களில், சமூக இயல் முன்னேற்றத்திற்கான கட்டுரைகளை வடித்தார். பல்கலைக் கழகத் தமிழ்ச் சங்க’த்தின் ‘இளங்கதிர் ’இதழிலும், இலக்கிய இதழான ‘மல்லிகை’யிலும் இவரது அரிய படைப்புகள் தொடர்ந்து இடம் பெற்று வந்தன. இதழிலும், தமிழ்நாட்டு இதழ்களான ‘தாமரை’ ‘சாந்தி’, ‘சரஸ்வதி’, ‘செம்மலர்’, ‘தீக்கதிர்’, ‘ஜனசக்தி’, ‘ஆராய்ச்சி’, முதலியவற்றிலும் சிறப்பான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை எழுதினார்.

 இலக்கியத்துக்கும் சமுதாயத்துக்கும் இடையே உள்ள உறவு பற்றிய மிக முக்கியமான தத்துவார்த்த நூல், கைலாசபதியின் ‘தமிழ்நாவல் இலக்கியம்’!. தமிழில் வெளிவந்த இலக்கியம் பற்றிய நூல்களுள் இது சிறப்பிடம் பெறுகின்றது! இந்த ஆய்வு நூல், அறிவியல் அடிப்படையிலான சமூகவியல் அணுகுமுறையைக் கொண்டதாகும்.

 மார்ச்சிய அணுகுமுறையில் ஆய்வை மேற்கொண்டு தமிழ்ச் சமூக அரசியல் – பொருளாதார வளர்ச்சியினூடாகத் தமிழ் இலக்கியத்தை ஆராய்ந்து பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்தினார், கைலாசபதி. ஆவர் கல்வித்துறை நிபுணர், இதழாளர், எழுத்தாளர், ஆய்வாளர், கட்டுரையாளர், விமர்சகர், பேச்சாளர் - எனப் பன்முகத்தன்மையுடன் விளங்கினார்.

 முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகவும் தமிழ் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியை உயிர்மூச்சாகக் கொண்டு இயங்கிய கலாநிதி க.கைலாசபதி, இரத்தப் புற்று நோயால் தாக்குண்டு தமது நாற்பத்தொன்பதாவது வயதில் 06.12.1982 ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார்.

 தமிழ்கூறு நல்லுலகம் அறியுமாறு ஈழநாட்டிலிருந்து எழுதிய அவர், பல ஈழ எழுத்தாளர்களையும், கவிஞர்களையும், திறனாய்வாளர்களையும் தமிழ் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர். தமிழகத்து அறிஞர்கள் பலரைத் தமிழ் இலக்கிய உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டிய பெருமையும் அவருக்கு உண்டு. தமிழ் இலக்கியத் திறனாய்வுத்துறையில் கலாநிதி க.கைலாசபதி, மங்காத ஒளிவிளக்காக என்றும் விளங்குவார்.!

குறிப்பு : 06-12-2010 அன்று கலாநிதி கைலாசபதி அவர்களின் 28 வது நினைவு தினம் ஆகும்.

Pin It

ஒன்றுபட்ட மலாயாவில் 40 கல்வித்துறையில் மலர்ச்சியை ஏற்படுத்த மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் அங்கு வாழும் இனமக்களின் மொழியின் அடிப்படையில் சீன மொழிக்கும் மலாய் மொழிக்கும் இடம் அளிக்கப்பட்டது. மேலும் மூன்றாவது பெரிய இன மக்களான இந்தியத் தமிழர்களுக்கும் இடமளிக்கும் வகையில் இந்தியர்களுக்கான பகுதி ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று கார் சாண்டர்ஸ் குழு கருதியது. அப்போது மலாயாவில் 6 இலக்கம் தமிழர்கள் இருந்தார்கள். எனவே இந்தியப் பகுதியாக தமிழ் இருக்க வேண்டும் என்பதோடு பழமையும் வளமையும் வாய்ந்த மொழி. மேலும் மொழியோடு தமிழர்களின் பண்பாட்டையும் அறிந்து கொள்ளும் வகையில் ஏராளமான இலக்கியங்களையும் கொண்ட மொழி என்று அவர்கள் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர்.

மேலும் அவர்கள் கீழ்க்கண்ட கருத்துக்களைத் தெரிவித்திருந்தனர்:

1. மலாயாவில் வாழும் தமிழர்களில் 70 விழுக்காட்டினர் மலாயாவில் பிறந்தவர்கள். 1938 ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு குடியேற்றம் இங்கு இல்லை.

2. பலருடைய வீட்டுமொழி தமிழாகவே இருந்தது. தோட்டங்களில் உள்ள பாடசாலைகளில் 7 ஆம் வகுப்பு வரை தமிழ்க் கல்வி வழங்கப்பட்டு வந்தது. இருந்தும் 3 ஆம் வகுப்புக்கு மேல் யாரும் பாடசாலைகளில் கல்வி பயில வில்லை.

3. உயர் வகுப்பு நிலைகளில் தமிழ் படிக்க வசதியில்லை. எனவே அவர்கள் உயர் படிப்புக்காக இலங்கைக்கோ இந்தியாவுக்கோ செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படுகின்றது. மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்ப்பகுதி ஏற்படுத்தப்பட்டால் இந்த செலவுமிக்க வெளியேற்றம் தவிர்க்கப்படும்.

4. கீழ்நிலைப் படிப்புகளுக்கு மலாயா சிறந்த மொழியாக இருக்கும் நிலையில் இந்திய மொழிகளில் ஒன்றாவது சேர்க்கப்பட வேண்டும். அதுவும் பெருமளவில் தேவையாயிருக்கக் கூடிய மொழி தமிழ்.

இத்தகைக் கருத்துக்களை இக் குழு தெரிவித்த பின்னர், இதனடிப்படையில் ஆலோசனை வழங்க இந்தியாவிடம் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க திரு. சீனிவாச சாஸ்திரியார் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். இதனடிப்படையில் மலாயா வந்திருந்த சீனிவாச சாஸ்திரியாருக்கு மலாக்கா நாட்டுக் கோட்டை செட்டியாரகள் சங்கம் அவருக்கு வரவேற்பளித்திருந்தது.

அவ்வரவேற்பில்,

இந்நாட்டில் வாழும் இந்தியர்களில் பெரும் பகுதியினர் தமிழர்கள். இந்நாட்டில் எழிலும் வளமும் மிக்கதொன்றாகச் செய்த பெரும் தொண்டு அவர்களையே சாரும். இந்நாட்டில் மலாயா என்ற பேரே தமிழர்களின் பண்பாடும் இந்நாட்டு மக்களின் பண்பாட்டோடு இரண்டறக் கலந்து இன்று சிறப்புற விளங்குகின்றது என்பதும் சரித்திரம் பகரும் உண்மைகளாகும். ஆதலின் பல்கலைக் கழகத்தில் தொடங்க இருக்கும் இந்தியப் பகுதி இங்கு வாழும் இந்தியர்களில் பெரும் பகுதியினராக இருக்கும் தமிழர்களின் எதிர்கால நலனுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் உறுதுணைபுரியும் வகையில் அமைவதே சாலச் சிறப்புடைத்து.

இந்தியப் பகுதியில் தமிழ், வடமொழி,ஹிந்தி என்ற மூன்றில் இந்நாட்டின் நலனுக்குத் தொண்டாற்றியவர்களும் இன்று வாழும் இந்தியர்களில் பெரும் பகுதியினரும் தமிழர்களேயாதலால் தமிழ்ப் பகுதியையே தொடங்குதல் வேண்டும் என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக் கொள்வர். தொடர்ந்து நிலைத்து நின்று பெரும் பயன்தரும் வகையில் தங்கள் அறிவுரை அமைதல் வேண்டுமெனில் இந்தியப் பகுதி தமிழ்ப் பகுதியாக இருத்தலே ஏற்புடைத்து.

இன்று நாட்டில் வாழும் இந்தியர்களில் பெரும்பான்மையினர் கருத்தும் விருப்பமும் வேண்டுகோளுமதுவே என்பதைத் தாங்கள் இவண் வந்ததிலிருந்து அறிந்து கொண்டிருக்கலாம்.

தங்கள் அறியவுரையால் இந்தியப் பகுதி தமிழ்ப் பகுதியாகத் திகழுமாயின் இங்கு வாழும் தமிழர்கள் தங்கள் மொழி வளர்ச்சிக்கும் பண்பாட்டிற்கும் உதவி புரியும். தங்கள் செயலுக்கு என்றும் நன்றி செலுத்துவது உறுதி. ஆதலின் இலக்கியமும் பண்பாடும் மிக்க தமிழ்ப் பகுதி இந்நாட்டுப பல்கலைக் கழகத்தில் இடம்பெறுமாறு தங்கள் அறிவுரை அமைதல் வேண்டும் என வேண்டிக்கொள்கிறோம்

என்று கூறியிருந்தனர். இருந்த போதிலும் ஏற்புரை நிகழ்த்திய சீனிவாச சாஸ்திரி அவர்கள்,

மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழுக்கு தனி ஸ்தானம் ஒதுக்க இயலா தென்றும் தமிழுக்கென்று கேட்டால் ஹிந்தி வேணுமென்ற கிளர்ச்சி அதிகப்படுமென்றும் சமஸ்கிருதம், தமிழ் வகுப்புகள் ஏற்படுத்தி அதில் ஒருவர் பேராசிரியராகவம் மற்றவர் விரிவுரையாளராகவும் நியமிக்கப் படலாமென்றும் அதன் மூலம்தான் தமிழுக்கு ஆதரவிருக்கு மென்றும் மேல் கண்ட திட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு ஏற்படுமானால் பல்கலைக் கழகத்தில் இந்திய மொழிக்கு வாய்ப்பில்லாமல் போய்விடுமென்றும் கூறினார்.

இவருடைய இப்பேச்சினால் ஏமாற்றமடைந்த மலாயாத் தமிழர்கள் அவருக்கு எதிராக கொதித்து எழுந்தனர். இவரின் இப்பேச்சைக் கண்டித்து தமிழவேள் கோ.சாரங்கபாணி அவர்கள், சாஸ்திரியாரின் மலாக்காப்பேச்சு என்று தலைப்பிட்டு, தமிழ்முரசு 23.04.1953 நாளிதழில்,

‘பேராசிரியர் சாஸ்திரியார் மேற்கண்டவாறு பேசியிருப்பாரேயானால் அதை நாம் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்.

மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழுக்கு தனி ஸ்தானம் ஒதுக்க இயலாதென சாஸ்திரியார் கூறுவது தவறு என்பதை கார் ஸாண்டர்ஸ் அறிக்கையே பளிச்சென்று எடுத்துக் காட்டும். அந்த அறிக்கையில் தமிழ்மொழியின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக் கூறி தமிழ்மொழி விரிவுரையாளர் ஒருவரை உடனடியாக நியமிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆதலால் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழுக்கு தனி ஸ்தானம் ஒதுக்க இயலாதென சாஸ்திரியார் சொல்வது சுத்தப் பொய் என்பது தெளிவு’

என்று கடுமையாக எழுதியிருந்தார். மேலும் 24.4.1953 ஆம் நாளைய தலையங்கத்தில், ‘சாஸ்திரியாரின் மேஸ்திரி வேலை என்ற தலைப்பில்,

தமிழுக்கு மட்டும் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் இடமா என்று எண்ணியவர்களும், தமிழ், தமிழர் என்ற பெயர் மட்டில் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் இடந்தேட வேண்டுமென்று கருதிய வர்களும் இப்பிரச்சனையில் தலையிட்டனர். மொழி விசயத்திலும் பல்கலைக் கழகப் படிப்பு வி­யத்திலும் சச்சரவு வேண்டாம் அதைப் பார்த்து இதரர்கள் நகைக்கவும் இடமளிக்க வேண்டாம் என்று எண்ணிய தமிழ்ப் பகுதி போர்டார் தமிழ்ப் பகுதி என்ற பெயருக்குப் பதிலாய் இந்திய பகுதி என்று பெயரமைக்க ஒப்புக் கொண்டனர். அதோடு அந்த இந்தியப் பகுதியின் தலைவர் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருக்க வேண்டும் என்று நிர்ணயித்தனர். இவைகளை நிர்ணயம் செய்த பின்னரே திரு. நீலகண்ட சாஸ்திரியார் அவர்களை வரவழைத்து இந்தியப் பகுதிக்கானப் பாடத் திட்டம் வகுத்துக் கொடுக்க ஏற்பாடு செய்யப் பட்டது. திரு.சாஸ்திரியாரை வரவழைப்பது பணச் செலவான காரியம் என்று மலாயா பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அபிப்ராயப் பட்டனர். அந்த அபிப்பிராயத்தின் காரணமாய் இந்தியப் பகுதி அமைப்பும் தமிழ் படிப்பிற்கான ஏற்பாடும் நீண்ட காலத்திற்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டு விடுமென்று எண்ணிய இந்தியப் பகுதி போர்டார் திரு. சாஸ்திரியாரை விரைவில் வரவழைத்து இந்திய பகுதியின் அமைப்பிற்கு விரைவாக வழிவகுக்க விரும்பினர். இவ்வாறான முறையில் மலாயாவிற்கு விஜயமளித்திருக்கும் திரு. சாஸ்திரியார் தேவையில்லாப் பேச்சுகளைப் பேசி மலாயா இந்தியர்களிடையே வம்பை வளர்த்து விடுவது தகாத காரியம் என்று கூறுவோம்’.

என்றும் சாடியிருந்தார்.

மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் சீன, மலாய்ப் பகுதிகள் இவ்வாண்டு ஆரம்பிக்கப் படும். ஆனால் இந்தியப் பகுதி 1954 அக்டோபரில்தான் ஆரம்பிக்க இயலும் என்று துணை வேந்தர் சர் சிட்னி கெயின் பத்திரிகையாளரிடையே அறிவித்தார். தேவையான சிப்பந்திகள், பணம், மற்ற ஏற்பாடுகள் ஆகியவை பூர்த்தியடைந்து விட்டால் 1954 அக்டோபரில் இந்திய பகுதி இயங்கத் தொடங்கும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். மலாயாப் பல்கலைக் கழகத்தில் இந்தியப் பகுதி அமைப்பது இன்னும் ஒருவருடத்திற்கு தள்ளிப்போடப் படுகிறது என்ற அறிவிப்பு இந்தியர்களிடையே ஒரு சோர்வையும் அதற்கான காரணத்தையும் அறிய ஆவல் ஏற்பட்டது. சீனிவாச சாஸ்திரியார் அளித்த அறிக்கையின் படி இந்தியப் பகுதி எப்படி இருக்கும் என்பதை மக்களுக்கு யாராலும் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட வில்லை. சாஸ்திரியாரின் மலாக்கா பேச்சும் இன்னும் பிற இடங்களில் பேசியப் பேச்சும் பல அய்யங்களை இந்தியத் தமிழர்களிடையே தோற்றுவித்துவிட்டன.

எனவே இது குறித்தும் தமிழ்முரசு சார்பில் துணைவேந்தர் அவர்களிடம், ,தமிழுக்குச் தனி ஸ்தானம் கிடையாதென்றும், சமஸ்கிருதமும் தமிழும் சேர்ந்த பகுதியை ஏற்றாலன்றி இந்தியப் பகுதியே ஏற்படாதென்றும் மலாக்காவில் சாஸ்திரியார் சுட்டிக் காட்டப்பட்டபோது, மலாக்காவில் திரு.சாஸ்திரியார் பேசியது பற்றிய தப்பபிப்ராயமாக இருக்க வேண்டுமென்று சர் சிட்னி குறிப்பிட்டார். அச் செய்தியில் குறிப்பிட்டிருப்பது போன்ற எண்ணம் பல்கலைக் கழகத்திற்கோ பேராசிரியர் சாஸ்திரியாருக்கோ கிடையாது என்றார் துணை வேந்தர்.

கார் ஸாண்டர்ஸ் சிபாரிசுக்கு மாறுபட்டதாக பேராசிரியரியர் சாஸ்திரியின் சிபாரிசு இருக்குமானால் பல்கலைக் கழகமும் கல்வி போர்டும் அதனை ஏற்குமா என்று தமிழ்முரசு நிருபர் கேட்டதற்கு அத்தகைய மாறுபாடு எழாது என்றும் அப்படி எழுந்தால் கல்வி போர்டு அது பறறி முடிவு செய்யுமென்றும் சர் சிட்னி பதிலளித்தார். (தமிழ் முரசு செய்தி)

இது குறித்து தமிழவேள் அவர்கள் 26.4.1953 ஆம் நாளைய தமிழ்முரசு இதழில்,

‘திரு. சாஸ்திரியாரின் பேச்சைக் கேட்டவர்களில் பலரும் அவருடன் சம்பா­னை நடத்தியவருள் பலரும் அவர் ஒரு சமஸ்கிருதப் பிரசாரகர் என்ற அபிப்பிராயம் கொண்டுள்ளனர். இந்த சூழ்நிலையில் தப்பெண்ணங்கள் தோன்றுவது இயல்பேயாகும். இந்த தப்பெண்ணங்களைப் போக்க யாராவது ஏதாவது செய்வார்களா என்று எதிர்பார்க்கிறோம். அல்லது பேராசிரியர் சாஸ்திரியார் அவர்கள் ஒரு அறிக்கையின் மூலம் தம்மைப் பற்றியும், மலாயாவிற்கு தாம் வந்த காரியத்தைப் பற்றியும் யாரும் தப்பெண்ணங் கொள்ள வேண்டாம் என்பதற்கான நியாயங்களை கூறுவாரா என்றும் எதிர்பார்க்கிறோம். மலாயா இந்தியர்களைப் பற்றி திரு.சாஸ்திரியார் தப்பெண்ணத்தோடு இந்தியா திரும்புவதும் திரு. சாஸ்திரியாரைப் பற்றி மலாயா இந்தியர்கள் தப்பெண்ணங் கொண்டிருப்பதும் சரியல்ல என்பதே நமது எண்ணம்’ என்று வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தார்.

சாஸ்திரியார் அவர்களும் ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்திருந்தார். அவ்வேண்டுகோளில்,

‘மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் உத்தேசிக்கப்படும் இந்திய இலாகாவில் தமிழ் மொழிக்குரிய இடம் பற்றிய என் கருத்து சம்பந்தமாக பத்திரிகைச் செய்திகளையும் அபிப்ராயங்களையும் கண்டேன். மிகப் பெரும் பாலான தமிழர்களையுடைய இந்திய சமூகத்திற்குப் படிப்பு மொழியாக தமிழுக்குள்ள முக்கியத்துவத்தை என்னுடைய சிபார்சுகள் எந்த வகையிலும் குறைக்கவில்லை என்பதை மலாயா இந்தியர்களுக்கு உங்களுடைய பத்திரிகை மூலம் உறுதி கூற விரும்புகிற¼ன். அபிப்பிராய பேதத்திற்கிடமே இல்லை என்பதை என்னுடைய சிபாரிசு வெளிவரும் பொழுது அவர்கள் உணர்வார்கள்’

என்று கூறியிருப்பதாக தமிழ்முரசு 30.4.1953 இதழ் தலையங்கத்தில் கூறியிருந்தது.

சாஸ்திரியார் இவ்வாறு அறிக்கை வெளியிடுதற்குக் காரணம் சிங்கப்பூரில் அவருக்கு எதிராக நடந்த கண்டனக் கூட்டம் தமிழர்களின் ஒட்டுமொத்த எதிர்ப்புமே காரணமாகும். இச்செய்தியை தமிழ்முரசு நாளிதழ் (27.04.1953) அன்று கீழ்க்கண்டவாறு விவரிக்கின்றது:

நீலகண்ட சாஸ்திரியார் போக்கிற்கு சிங்கப்பூர் தமிழர்கள் கண்டனம்!

பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழுக்கு முதலிடம் தந்தாக வேண்டுமென வற்புறுத்தல்

தமிழர்கள் ஒன்றுபட்டால் எல்லோரும் மதிப்பார்கள்; இல்லையேல்....

பேராசிரியர் நீலகண்ட சாஸ்திரியாரை காணவும் அவருடைய கருத்தையறியவும் ஆவலோடு நேற்று இராமகிருஷ்ணா மிசன் ஹாலில் கூடிய ஏராளமான தமிழ் மக்கள் அவர் கடைசி நேரத்தில் பேச மறுத்து விட்டதைக்கேட்டு ஏமாற்றமும் கோபமும் அடைந்தனர்.

தமிழர் சங்கத்தின் சார்பில் கூட்டப்பட்டிருந்த அக் கூட்டம் சாஸ்திரியார் வர மறுத்ததை ஆலோசிக்கும் தமிழர்களின் பொதுக் கூட்டமாக மாற்றப்பட்டது. திரு. சாஸ்திரியார் மீது ஒரு கண்டனத் தீர்மானமும் ஏகமனதாக கூட்டத்தில் நிறைவேறியது.

நிறைவேறிய தீர்மானமாவது:

சிங்கப்பூர் தமிழர் சங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க 26.4.53 இல் தமிழர் பொதுக் கூட்டமொன்றில் பேச ஒப்புக்கொண்ட பேராசிரியர் நீலகண்ட சாஸ்திரியார் அவர்கள் அன்று பகல் வரை அவரின் ஏற்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் நிறை வேற்றிக் கொண்டிருந்து விட்டு குறிப்பிட்ட தமிழர் கூட்டத்திற்கு மட்டும் வர முடியாதென சீட்டனுப்பி சிங்கப்பூர் தமிழ் மக்களை அவமானப்படுத்தியதால் அவரின் இச் செயலை சிங்கப்பூர் தமிழர்களின் இக் கூட்டம் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது.

நோரிஸ் ரோடு இராமகிருஷ்ண மிசன் ஹாலில் தமிழர் சங்க ஆதரவில் அதன் தலைவர் திரு.ஜகனாதன் தலைமையில் பேராசிரியர் திரு. நீலகண்ட சாஸ்திரியார் ‘தமிழர் சரித்திரமும் பண்பும்’ என்ற தலைப்பில் பேசுவதாக அறிவிக்கப் பட்டிருந்தது. ஏராளமான மக்கள் குறித்த நேரத்தில் ராமகிருஷ்ணா ஹாலிலும் வெளியிலும் இடம் நிறைந்து விட்டதால் கட்டிடத்தின் கீழே சாலையிலும் குழுமி யிருந்தனர்.

வராததற்குக் காரணம்:

ஆனால் சங்கத்தின் காரியதரிசி திரு. எஸ்.வீராசாமி, பேராசிரியர் சாஸ்திரியார் கால்வலியின் காரணமாக கூட்டத்திற்கு வர முடியாதென கடிதம் எழுதியிருப்பதாக ஒலி பெருக்கியில் அறிவித்தார். திரு. சாஸ்திரியார் கூட்டத்திற்கு வராதது கால் வலி காரணம் என்பது ஒப்புக் கொள்ளக் கூடியதாயில்லை என்று சொல்லி பேராசிரியரே தான் முதல் நாள் மாலை காந்தி ஞாபகார்த்த கட்டிட திறப்பு விழாவில் கலந்து கொண்டதாகவும் அன்று காலை கூட ரேடியோ மலாயாவுக்குச் சென்று ஒரு பேச்சை பதிவு செய்து விட்டு வந்ததாகவும் மறுநாள் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் நிச்சயமாகப் பேச போவதாகவும் தன்னிடம் சொன்னதாக திரு. வீராசாமி தெரிவித்தார். தமது உடல்நிலையின் காரணமாக பேராசிரியர் விருந்துகளில் கலந்து கொள்வதையோ மற்ற தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு கொள்வதையோ நிறுத்த வில்லை என அவர் குறிப்பிட்டார்.

திரு. நீலகண்ட சாஸ்திரியார் தமிழர் சங்க காரியதரிசிக்கு எழுதியிருந்த கடிதத்தில் உங்கள் சங்கத்தின் பொதுக் கூட்டத்தில் பேசுவதற்கு நான் ஒப்புக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் இந்தோனே´யாவில் என் சுற்றுப் பிரயாணத்தின் போது வலக்காலை மிகவும் வருத்திக் கொண்டு விட்டேன். மேலும் நோவச் செய்யும் எந்தக் காரியத்தையும் செய்ய வேண்டாமென டாக்டர் ஆலோசனை கூறியிருக்கிறார் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

கூட்டத்திற்கு வந்திருப்பவர்களில் சிலரே தமிழர் சங்கத்தில் அங்கத்தினர்களாதலால், ஏராளமான தமிழர் நிறைந்திருக்கும் இக்கூட்டத்தை தமிழ் மக்களின் சார்பிலே நடத்தலாம் என்று தமிழர் சங்கத் தலைவர் திரு. ஜெகனாதன் குறிப்பிட்டார். தமிழ் மக்களின் சார்பில் திரு.சாரங்கபாணியைக் கூட்டத்திற்கு தலைமை தாங்குமாறு கேட்டுக் கொள்கையில் சாஸ்திரியார் இக்கூட்டத்திற்கு வராததன் மூலம் தமிழ் மக்களை அவமானப்படுத்தி விட்டார் என்று குறிப்பிட்டார்.

தலைமை வகித்துப் பேசுகையில் திரு.சாரங்கபாணி சொன்னதாவது:‡ சிங்கப்பூர் தமிழ் மக்களிடம் அறிமுகம் செய்து கொள்ளவும் அபிப்ராயத்தைப் பரிமாறிக் கொள்ளவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த இந்த ஒரே கூட்டத்தில் சாஸ்திரியார் கலந்து கொண்டிருந்தால் கெளரவமாய் இருந்திருக்கும். படிப்பாளியான அவரின் பேச்சைக் கேட்டு மக்கள் இன்புற்றிருப்பர். அவர் உடல் நலத்தைக் காரணம் காட்டி வர இயலாது என்று கடைசி நேரத்தில் கூறியதை எவரும் ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. தமிழ் மக்களைச் சநதிக்க சாஸ்திரியாருக்கு உண்மையிலேயே அக்கறை இருக்குமானால் அவர் இரண்டு மூன்று நாட்களில் ஊருக்கு போவதற்கு முன்பு சம்மதம் தெரிவித்தால் அவர் சொற்பொழிவுக்கு ஏற்பாடு செய்ய தமிழ் மக்கள் தயாராயிருக்கின்றனர்.

தமிழுக்கு முதலிடம் தருக:

இப்பொதுக் கூட்டத்தில் ஆலோசிக்க வேண்டிய வி­யம் என்னவென்பது பற்றி தலைவர் கூட்டத்தினரைக் கேட்டார். திருவாளர்கள் எஸ். வீராசாமி, சின்னப்பனார், நாகராசன், து. லெட்சுமணன், சோமசுந்தரம், சி.த. ஆதிமூலம், எம்.கே. பக்ருதீன், சு.கிருஷ்ணன், சு.தெ. மூர்த்தி, ம.ப.ரத்தினசாமி, நடராசன் ஆகியோர் பேசினர். சனிக்கிழமை மாலையும் வேறு நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு கொண்ட பேராசிரியர், தமிழர் கூட்டத்திற்கு வராதது பற்றி வருத்தம் தெரிவித்தனர். மலாக்காவிலும் கோலாலம்பூரிலும் மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழுக்குத் தனியிடம் தர இயலாதென அவர் பேசிய செய்திகளில் பேச்சாளர்கள் சஞ்சலம் தெரிவித்தனர். தமிழுக்கு முதலிடம் கொடுத்தாக வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர்.

ஒரு தீர்மானத்தின் மூலம் தமிழ் மக்களின் கண்டனத்தை பேராசிரியர் சாஸ்திரியாருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்று அவர்கள் கோரியதற்கிணங்க தீர்மானத்தை தலைவர் பிரரேபிக்க ஏகமனதாக கூட்டத்தினர் நிறைவேற்றினர்.

சந்தேகம் வளர்ந்த விதம்:

தலைமை வகித்த திரு.சாரங்கபாணி தமது முடிவுரையில் சொன்னதாவது:

‘சாஸ்திரியார் பற்றிய சந்தேகம் வளர்ந்திருப்பதற்கு அவர் தமிழ் மக்களை சந்திக்காமை ஒரு காரணம். அவர் பெடரேசனில் குறிப்பாக மலாக்காவிலும், கோலாலம்பூரிலும் தெரிவித்த கருத்துகளும் சந்தேகத்தை அதிகப்படுத்தின. கோலாலம்பூர் ஆங்கிலப் பத்திரிகையான மலாய் மெயிலுக்கு பேராசிரியர் அளித்த பேட்டியில், இந்தியர்கள் தங்களுக்கிடையே உள்ள தகராறைத் தீர்த்து வைக்குமாறு என்னைக் கேட்டுக் கொள்வதிலேயே என் நேரத்தை வீணாக்கி விட்டார்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார். பிறகு இநதிய அராசாங்க தகவல் அதிகாரி ஒரு மறுப்பு அனுப்பினார். அதில் இந்தியர்களிடையே அடிப்படையான அபிப்ராய பேதம் இருப்பதாக சொல்லவில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தது. இந்த காரணங்களினால் இங்கு நிறைவேற்றப் பட்ட தீர்மானத்தை பேராசிரியர் சாஸ்திரியாருக்கும் இந்திய அரசாங்க பிரதிநிதிக்கும் அனுப்ப வேண்டும்’ என்று திரு. சாரங்கபாணி பிரரேபித்ததை கூட்டம் ஏகமனதாக ஆமோதித்தது.

கவலை வேண்டாம்:

தொடர்ந்து தலைவர் பேசுகையில் சொன்னதாவது:

‘தமிழுக்கு மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் இடம் கிடைக்காது போய்விடுமோ என்ற அச்சத்தை நீக்குமாறு உங்களைக் கோருகிறேன். பல்கலைக் கழக கல்வி போர்டு அங்கத்தினன் என்ற முறையில் உங்களுக்கு இந்த உறுதியை நான் சொல்ல முடியும். இந்திய பகுதியில் தமிழுக்கு முதலிடம் இல்லாது போகவே போகாது. அப்படி முதலிடம் மறுக்கப்படுமானால், தமிழுக்கு முதன்மையிடம் கிடைப்பதற்காக தமிழ் மக்கள் சார்பில் எல்லா முயற்சியும் செய்வதாக உறுதி கூறுகிறேன். இந்த நாட்டுக்குப் பயன்படக் கூடியது இந்திய மொழிகளிலேயே தமிழ் ஒன்றுதான். அரசாங்கமும் இதனை ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கிலத்தைத் தவிர மக்கள் மொழியாக அரசாங்கம் அங்கீகரித்து ஆதரவு காட்டும் மொழிகள் தமிழ், மலாய், சீனம் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது’.

‘மலாயா பல்லைக் கழகத்திற்கு பொதுமக்களிடம் நிதி கேட்கப்பட்ட பொழுது முதன் முதலாக பணம் கொடுத்தது ஒரு தமிழ் இளைஞர். தமிழுக்கு முதலிடம் தருவதாக பல்கலைக் கழகம் தீர்மானம் செய்து போதிய பணமின்மையால் சில ஆண்டு களுக்கு இந்தியப் பகுதி ஆரம்பிப்பதை ஒத்தி வைக்கிறோம் என்று சொன்னால் நாம் என்ன செய்வது?’

அவன் கூட மதிக்க மாட்டான்:

‘சாஸ்திரியார் சொன்னது தப்பு, சமஸ்கிருதம் வேண்டாம் என்று கூச்சல் போட நமக்குத் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது’.

‘நாம் செய்ய வேண்டுவது என்ன என்ற பொறுப்புணர்ச்சி இருக்க வேண்டும். சாஸ்திரியார்களோ மற்ற கோஷ்டியார்களோ அலட்சியம் செய்கிற நிலையில் நாம் இங்கு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாகாது’

‘தமிழர்களிடம் சக்தியிருக்கிறது. உணர்ச்சியிருக்கிறது. ஒன்றுபட்டு அவற்றை செயல் முறையில் திருப்ப வேண்டும். தமிழர் , தமிழ் மொழி சம்பந்தப் பட்ட எந்தக் காரியத்திலும் உற்சாகம் காட்ட வேண்டும். ஆயிரக் கணக்கில் திரள வேண்டும். அப்படியிருந்தால் யாரும் தமிழரை எளிதாக நினைக்க மாட்டார்கள். ஓராயிரம் இளைஞர்களாவது தமிழ் சேவை செய்ய வருவோம் என்று உறுதி கூற வேண்டும். அப்பொழுதுதான் தமிழனுக்கு எதிர்கால வாழ்வு உண்டு. இல்லையேல் தமிழரை சாஸ்திரி மட்டுமல்ல பேச்சா காடிக்காரன் கூட மதிக்கமாட்டான்’. (தமிழ்முரசு 27.04.1953).

இறுதியில் சீனிவாச சாஸ்திரியாரின் சமஸ்கிருதத்தை மலாயாப் பல்கலைக் கழகத்தில் புகுத்தும் முயற்சி தோல்வியடைந்தது.

Pin It

                ஆக்ஸ்போர்டு அகராதி ‘கல்வி’ என்ற சொல்லுக்கு போதனையும் பயிற்சியும் வழங்கும் முறை குறிப்பாக ‘குழந்தைகளுக்கு’ என்று குறிப்பிடுகிறது. இதிலிருந்து முன்பு கல்வி என்பது மதபோதனையோடு இணைக்கப்பட்டிருந்ததை அறிய முடிகிறது. போதனையளித்தல் என்பது பாடத்தை சொல்லித் தருதல் என ஆவதற்கே பல போராட்டங்கள் நடைபெற்றது.

                தொழிற்புரட்சியின் வளர்ச்சியையொட்டி பள்ளிகள் உருவாக்கப்பட்டது. அப்பள்ளிகள் குழந்தைகளை மிக மோசமாக நடத்தியது என்பது வரலாற்று உண்மை. ஆங்கிலக் கவிஞர் ஜான் மில்டன் கல்விச் சாலைக்கு சென்று கல்வி பெற உரிமையில்லாத கீழ்நிலை வர்க்கத்தில் பிறந்தவர். அறிவியலாளர் ஐசன் நியூட்டன் கேம்பிரிஜ் பள்ளி விடுதியில், செல்வந்தர் வீட்டு குழந்தைகளுடைய துணிகளை துவைத்தும், பாத்திரபண்டங்கள் கழுவியும் படிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆப்பிரிக்காவின் கருப்பினக் குழந்தைகள், அமெரிக்க நீக்ரோக்கள், இந்திய தலித்துக்கள் மற்றும் பெண்கள் கல்விக் கூடங்களில் காலடி எடுத்து வைக்கவே நூறாண்டு காலம் போராட வேண்டி இருந்தது என்பது வரலாற்று உண்மை.

                “இரும்பை அடித்து உலையிட்டு காய்ச்சுவதும், கல்வியளித்து குழந்தைகளை தயார்படுத்துவதும் ஒன்று தான்“ என்று வாட்டிகனின் போப்பாண்டவர் 1856 ஆம் ஆண்டு திருவாய் மலர்ந்தார். கிருஸ்துவமும் ஏனைய பிற மதங்களும் பள்ளிக்கூடம் திறந்ததற்கு பின்னே மதித்திணிப்பும், அதிகார வெறியும் இருந்தது.

                 குழந்தைகளின் உரிமைகள் குறித்த முதல் பிரகடனம் 1924 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. 1914 முதல் 1918 வரை நடைபெற்ற முதல் உலகப் போரில் குடும்பம், வீடு, பெற்றோர் என அனைத்தையும் இழந்து நிராதவரான குழந்தைகளின் அவல நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஜெனிவாவிலிருந்து பதினேழு நாடுகள் கையொப்பமிட்டு பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. ஜெனிவா பிரகடனத்தில், பள்ளிக் கூட குழந்தைகளிடையே பாரபட்சம் காட்டக்கூடாது எனவும், போர்க் காலத்தில் குழந்தைகள் நடத்தப்பட வேண்டிய நெறி முறைகளையும் வெளிப்படுத்தியது.

                ஜக்கிய நாடுகள் சபை 1959 ஆம் ஆண்டு, குழந்தைகளின் உரிமைகள் மீதான பிரகடனத்தை வெளியிட்டது. கல்வியை விரிவாக்கிட அரசுகள் நிதி ஒதுக்கவும், கல்வி கற்பதை ஊக்கப்படுத்தவும் உலகின் பல நாடுகள் முன்வந்தன.

                 கல்வி என்ற பெயரில் குழந்தைகள் எப்படியெல்லாம் மன ரீதியாகவும், உடல் நீதியாகவும் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை உலகிற்கு எடுத்துரைத்தவர் ஜான் ஹோல்ட் .

                ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட் 1923 ஆம் ஆண்ட ஏப்ரல் 14 ஆம் நாள் அமெரிக்கவின் கொலராடேவில் பிறந்தார். பட்டப் படிப்பை முடித்ததும் அமெரிக்க கப்பற்படையில் சேர்ந்து, இரண்டாம் உலகப் போரில் நீர்மூழ்கி யுத்தக்கப்பலில் படை வீரராக பணியாற்றினார். போரின் முடிவுக்குப் பின் அணு ஆயுதப் பெருக்கம் தான் உலகின் மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தல் என்பதை உணர்ந்தார். பின்னர், அமெரிக்க கப்பல் படையிலிருந்து வெளியேறி, பெடரலிஸ்ட் அமைப்பில் இணைந்து அணு ஆயுத எதிர்ப்பு பரப்புரையில் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

                தமது தங்கையின் விருப்பத்திற்கிணங்க, நியூயார்க் நகரில் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். தான் படித்த காலத்தைவிடவும் இயந்திரமயமாகிப் போன கல்விச்சூழலை கண்டு மனம் வெதும்பினார். பல ஆண்டுகள் அந்தப் பள்ளியில் பணிபுரிந்து, மாணவர்களை தரம் உயர்த்த முயன்றும் அவரால் பெரிய அளவில் எதையும் செய்ய இயலவில்லை. அவர், கல்வியில் மாணவர்களது சுயவிருப்பம் எவ்வளவு அவசியமானது என்பதை உணர்ந்தார். விரைவில் போஸ்டன் நகர் பள்ளிக்கு ஆசிரியராகச் சென்றார். கிராமம், நகரம் என எங்கும் கல்வியின் மந்தப் போக்கும், வகுப்பறை வன்முறையும் ஒன்றாகவே உள்ளதை கண்டறிந்தார்.

                ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட், தமது சக ஆசிரியரான பில்ஹீல் என்பவரோடு இணைந்து மிக முக்கியமான பள்ளிக் கல்வி செயல் திட்ட சோதனைகளில் நேரடியாக தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். பதினொரு ஆண்டு ஆசிரியப்பணிக்குப் பின் 1964 ஆம் ஆண்டு, ‘ குழந்தைகள் ஏன் தேர்வில் தோற்கிறார்கள் ? ‘(How  children Fail?) என்னும் நூலை எழுதி வெளியிட்டார். நூல் வெளிவந்த சில மாதங்களிலிலேயே மிகப்பெரிய சர்ச்சையை கிளப்பியது.

                அந்த நூலை அவரது சக ஆசிரிய நண்பர் பில்ஹீல் என்பவருடன் இணைந்து பத்தாண்டுகள் கடுமையாக பயிற்சி சோதனைகளை நடத்தி, ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளிடம் நேரடி ஆய்வு நடத்தி தொகுத்த செய்திகளை, புள்ளி விவரங்களோடு, ஆதாரங்களோடு வெளியிட்டார். மேலும், ‘ குழந்தைகள் தேர்வில் தோற்பதற்கு காரணம், பள்ளியினால் தான்’ என்பதை தமது ஆய்வின் முடிவாக அறிவித்தார்.

                இந்த நூல், குழந்தைகள் பள்ளிக் கூடத்தை விரும்பாதது ஏன் என்பதை ஆய்வு செய்துள்ளது என்பதால், அமெரிக்கா முழுவதும் அதன் தாக்கம் ஏற்பட்டது. ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட் பத்திரிக்கை முதல் தொலைக்காட்சி வரை எங்கும் பேச அழைக்கப்பட்டார். அவர் தமது கருத்துக்களை சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் துணிவுடன் வெளிப்படுத்தினார்.

                 ‘ குழந்தைகள் எவ்வாறு கற்கிறார்கள் ’ (How children learn) என்னும் நூலை 1967 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். அந்நூலில் பள்ளிக்கூடங்களின் பலவீனத்தை மிக அழகாக ஆய்வு செய்து வெளிப்படுத்தினார். மேலும், “மனிதன் இயல்பாகவே கற்க விரும்பும் விலங்காவான், தன்னிச்சையாகவும், சுதந்திரமாகவும் விடப்பட்டால் அவன் அதிகம் கல்வி கற்க முடியும்” என்று அந்நூலில் குறிப்பிட்டார். குழந்தைகளின் கற்கும் முறையை விரிவாக, படிப்படியாக விளக்கியுள்ளார்.

                இந்த நூல் அய்ரோப்பா முழுவதும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. “பள்ளிக் கூடங்களை எனது வாழ்நாளுக்குள் மாற்ற முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. அவை இப்படியே இருப்பதை தான் அரசாங்கமும் சமூகமும் விரும்புகின்றன ” என்று குறிப்பிட்டு பேசிய அடுத்த நாளே ஆசிரியர் பணியிலிருந்து வீட்டற்கு அனுப்பப்பட்டார். அமெரிக்காவில் கல்வி எவ்வளவு கீழ்த்தரமாகவும், வன்கொடுமை நிறைந்ததாகவும் இருந்தது என்பதை அவரது நூல்கள் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தன. “ அமெரிக்கா மட்டுமல்ல உலகில் ஏறக்குறைய அனைத்து நாடுகளின் ஆளும் வர்க்கமும் தங்கள் சார்புள்ள அரசியலை வரலாறு என்று குழந்தைகளுக்கு திணிக்கின்றன ” என்கிறார் மார்க்சிய விமர்சகர் நோம் காம்ஸ்கி.

                கல்வியை குழந்தைகளின் விருப்பத்திற்கும், சுதந்திரத்திற்கும் விட்டுவிட அரசுகள் ஒருக்காலும் சம்மதிக்காது என்பதைக் கண்ட ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட், பள்ளிக்கே செல்லாமல் இருப்பது தான் அதிலிருந்து தப்பிக்கும் ஒரே வழி என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

                இங்கிலாந்தில் ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட்டின் சுதந்திரமான கல்வி முறையிலும், பள்ளிக் குழந்தைகள் உரிமையிலும் நாட்டம் கொண்ட தேசிய பள்ளி கட்டமைப்பு (National  Union of school students) 1972 ஆம் ஆண்டு,, உலகின் முதல் பள்ளி மாணவர் உரிமை கோரும் மாநாட்டை நடத்தியது. அம்மாநாட்டில், குழந்தைகள் உரிமை மீட்பு தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அத்தீர்மாணங்கள் உலகெங்கும் உள்ள கல்வி ஆர்வாலர்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது . மாநாட்டுத் தீர்மானங்கள் கீழ்க்கண்ட நான்கு முக்கிய பிரச்சனைகளை முன்வைத்து தீர்வு காண வலியுறுத்தியது.

1)            மாணவர்களை அடிப்பது, உடல் ரீதியில் தண்டனைகள் வழங்குவதை உடனே தடைசெய்திட வேண்டும்.

2)            உணவு இடைவேளையோடு, இரண்டு மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை குறைந்த பட்சம் பதினைந்து நிமிடம் ஆசுவாசப் படுத்தலை அமல் செய்திட வேண்டும்.

3)            இடைவேளையின் போது பள்ளி வளாகத்தினுள் எங்கும் சுற்றித்திரியும் சுதந்திரம் வேண்டும் .

4)            சீருடை திணிப்பை நிறுத்தி, சீருடைகளை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை மாணவர்களுக்கு வழங்கிட வேண்டும்.

மேலும், ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட், மேற்கண்ட மாணவர் கோரிக்கைகள் வரிசையில், குழந்தைகளுடன் தங்களுக்கு விருப்பமான பாடத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை, குழந்தைகள் அப்பாடங்களுக்கான ஆசிரியரை அல்லது வகுப்புப் பிரிவை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை முதலியவற்றையும் சேர்த்தார்.

கல்விக்குப் பதிலாக (Instead of  Education) என்றும் நூலை 1976 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். வீட்டிலிருந்தே சுதந்திரமாய் கல்வி கற்பது மிகவும் நல்லது என்று அந்நூலில் விவாதித்து சான்றுகளை முன்வைத்தார். அதையொட்டி அமெரிக்கா உட்பட பலநாடுகளில் ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட் ஆதரவாளர்கள் குழந்தைகளை பள்ளிகளிலிருந்து விலக்கிக் கொள்ளத் தொடங்கினார்கள், “ பள்ளிக் கூடம் என்பது நாகரீக உலகின் அறிவிக்கப்படாத கொத்தடிமை முறை ” எனும் ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட்டின் வாக்கியம் அந்த நூலில் தான் இடம் பெற்றிருக்கிறது.

தங்களுக்கு எதிரான ‘பள்ளி சார்ந்த – சாராத‘ வன்முறைகளிலிருந்து தப்பிப்பது எப்படி என்பதை விளக்கி, ‘Escape from childhood’ என்னும் நூலை வெளியிட்டார். அப்பொழுது, குழந்தைகளின் உரிமைகள் குறித்து உலகளாவிய விவாதங்களும், போராட்டங்களும் தொடர்ந்தன. குழந்தைகள் தாங்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டிய மதம், பள்ளிக்கூடம், பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலரை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை வேண்டுமென்பது ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட் கருத்து. குழந்தைகள் நலனுக்கான தனி பட்ஜட், குழந்தைகளுக்கும் ஒட்டுப் போடும் உரிமை என அவரது கனவுகள் பரந்து விரிந்தன. மேலும், இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பாடமுறை மாற்றப்பட வேண்டுமென அவர் முன் மொழிந்தார்.

                ஜான் கால்ட்வெல் ஹோல்ட் 1985 ஆம் ஆண்டு காலமானர். அப்பொழுது 117 நாடுகளில் குழந்தை உரிமை பேராயங்கள் நிறுவப்பட்டிருந்தன. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் குழந்தைகளை அடிப்பது சிறைத் தண்டனை அளிக்கக்கூடிய குற்றமாகும் . விருப்பப்பாடங்கள் என்ற ஒரு தனிப்படைப்பிரிவு இல்லாத பள்ளியே இல்லை எனும் நிலை உருவாகியது. ஆனால், இந்தியாவில் உள்ள பள்ளிகளில் குழந்தைகளை ஆசிரியர்கள் துன்புறுத்துவது, அடிப்பது, தண்டனையளிப்பது, வெளியில் நிற்க வைப்பது, அவமானப்படுத்தாவது, அவமானப்படுத்துவது தொடர்ந்து நடை பெற்றுக் கொண்டுதான் வருகிறது. இக்கொடுமைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து குழந்தைகள் சுதந்திரமாக கற்பது எப்போது?

- பி.தயாளன்

Pin It