wangari mathaai

ஏப்ரல் முதல் தேதியை ‘முட்டாள்கள் தினம்’ என்பர். வெள்ளைக்காரர்களுக்கும் அவர்களைப் பின்பற்றுபவருக்குமே அது முட்டாள் நாள். ஆனால், ஆப்பிரிக்கர்களுக்கும் இந்த உலகை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏப்ரல் 1 என்பது புரட்சிக்காரர் வங்காரி மாத்தையின் பிறந்தநாள். இவர் 1940ஆம் ஆண்டு கென்யாவின் ‘இகிதி’ எனும் சிற்றூரில் பிறந்தார். மக்கள் நலம், மண்ணின் நலம் இரண்டையும் இரு கண்களாகக்கொண்டு வாழ்ந்து நிறைந்தார். சூழலியல்வாதியாக, ஆப்பிரிக்கப் பெண்கள் நலம் பேணுபவராக, மண்ணுயிர்களின் நேயராக வாழ்ந்து சிறப்புற்றதற்காக 2004ஆம் ஆண்டு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் ஆப்பிரிக்கக் கருப்பினப் பெண் எனும் சிறப்பைப் பெற்றார்.

ஆரம்ப கால கட்டத்தில் இவர் படிப்பதற்கும் ஆய்வு செய்வதற்கும் ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் எதிர்த்தனர்; பலர் கிண்டல் செய்தனர். ஆயினும் 1971இல் கால்நடை மருத்துவத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இவர்தாம் அன்றைய கிழக்கு மற்றும் மத்திய ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் பெண்மணியாவார். பின்னர் நைரோபி பல்கலைக்கழகத்தில் விலங்கியல் துறைக்குத் தலைவரானார். அந்தப் பகுதியில் இப்படி ஒரு துறைக்குத் தலைவரான முதல் பெண்மணியும் இவரே.

“தலைப்பிரட்டைகளின் இல்லத்தைச் சரிசெய்து உலகின் அழகையும் விந்தைகளையும் குழந்தைகளுக்குத் திருப்பித் தருவதே நம்முன் உள்ள சவாலாகும்” என்று கூறிய அவர், 1977இல் பசுமைப்பட்டை இயக்கத்தைத் (Green Belt Movement) தொடங்கினார். இதற்காகத் தம் துறைத்தலைவர் பணியையும் துறந்தார். இந்த அமைப்பின் வழியாகத் தம்வாழ்நாளில் 12 நாடுகளில் 14 கோடி மரக்கன்றுகளை நடுவதற்கு அடிப்படையாய் இருந்துள்ளார்.

உழவர்களை உணவுப்பயிர் பயிரிடுவதைக் கைவிட்டு பணப்பயிர்களான தேயிலை, காபி போன்றவற்றைப் பயிரிட அவர் நாட்டு அரசு தூண்டியதையும் அதன்விளைவாகப் பெரும் கானகப்பரப்பு அழிக்கப்பட்டதையும் எதிர்த்தார். காடு அழிப்புக்கு எதிராகப் போராடியமைக்காகப் பலமுறை கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். 1999இல் நைரோபியிலுள்ள கரூரா காட்டில் மரக்கன்று நடும் போராட்டத்தின்போது காவல்துறையினர் நடத்திய கடும் தாக்குதலால் அவர் நினைவிழக்கும் நிலைக்குச் சென்றார். 1978இல் இருந்து 2002ஆம் ஆண்டுவரை நைரோபியில் டேனியல் அரப் மோயின் கொடுங்கோல் ஆட்சி நடைபெற்றது. இதை எதிர்த்துப் போராடினார். 1980களில் கரூரா காட்டின் ஒரு பகுதியான ‘உகுரு’ (சுதந்திரம் என்பது பொருள்) பூங்காவை அழித்து டேனியல் அரசு 62 மாடிக் கட்டடத்தைக் கட்டமுயன்றது. பூங்காவைக் காப்பாற்ற, மாத்தை நூற்றுக்கணக்கானவரைத் திரட்டிப் போராட்டம் நடத்தினார். போராட்டக்காரர்கள் தடிகளாலும் கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளாலும் தாக்கப்பட்டனர். மாத்தையும் மற்றவர்களும் அரப் மோயின் கொலைக்களமாகக் கருதப்பட்ட பாதாளச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இவர்களின் போராட்டத்தால் முதலீடு செய்யமுன்வந்த தனியார் நிறுவனங்கள் விலகின. பூங்காவும் காப்பாற்றப்பட்டது.

“சுற்றுச்சூழலை அழிக்கும் முக்கியக் கயவன் அரசாங்கமே என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன்” என்றார். இது நமக்கும் பொருந்துகிறது. நம் நாட்டு நீர் வளத்தை உறிஞ்சிக் குளிர்பானங்களாக விற்றுக் கொழிக்கப் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு அனுமதியளித்தது அரசாங்கம்தான். நாளொன்றுக்கு ஆயிரக்கணக்கான கனஉந்துகளில் (லாரி) மணலை அள்ளிச்சென்று விற்பதற்கு இசைவளித்ததும் நம் அரசாங்கம்தான். “நமக்குத் தேவை இயற்கை வளத்தை, சுற்றுச்சூழலை அழிக்காத வளர்ச்சியே” என்றார் மாத்தை. நம் அரசாங்கமோ மீத்தேன் வளிமத்திற்காகத் தஞ்சை உட்பட பல பகுதிகளைப் பலியிடத் தயாராய் உள்ளது.

“உலக வர்த்தக அமைப்புகள் ஆப்பிரிக்காவின் தொண்டைக்குள் ஆப்பிரிக்க மக்கள் விரும்பாதவற்றைத் திணிக்கின்றன. அவை, ஆப்பிரிக்க மக்களின் நீண்ட பண்பாட்டுப் பின்னணியைச் சிதைத்துவிட்டன. ஆப்பிரிக்கா எழுச்சி பெற்று வரவேண்டுமெனில், தனது பண்டைப் பண்பாட்டின் அடியாழத்திலிருந்தே எழ முடியும்” என்று நம்பினார் மாத்தை. இங்கேயும் அப்படியே, பி.டி. கத்தரி, பி.டி. பருத்தி உட்பட பல பி.டி. விதைகளை விதைக்க நம்மைத் தயார்படுத்தவும் கட்டாயப்படுத்தலும் செய்கிறது நமதரசு. நாளை நமக்கு எருவட்டி வேண்டுமென்றாலும் கூட, பன்னாட்டு வணிக நிறுவனங்களின் வழியாகத்தான் கிடைக்கும். ஏனெனில், இங்கே உழவும் மாடுகளும் இருக்கப் போவதில்லை.

பசுமைப்பட்டை இயக்கத்தின் வழியாகச் ‘சத்துள்ள உணவுத் திட்டம்’ என்ற பெயரில் அவரவர் ஊரில் வளர்க்கப்பட்ட மரபான பயிர்களை வளர்க்கத் தூண்டினார். ஆனால், இங்கு அப்படித் தூண்டுவதற்கோ, ஊக்குவிப்பதற்கோ நல்லரசுதான் இல்லை. அப்படித் தூண்டும் சிலருள் ஒருவராயிருந்த ‘நம்’ஆழ்வாரும் (பன்னாட்டு, உள்நாட்டுக் கொள்ளையர்கள் வேண்டிக்கொண்டபடி) போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார்.

மாத்தை, ‘மாற்றத்துக்கான பெண்கள்’ என்ற திட்டத்தின்வழி, ஆப்பிரிக்கப் பெண்களின் கல்வி, இனப்பெருக்கக் காலத்தில் உடல்நலம் பேணுவது, இளவயதுக் கர்ப்பத்தைத் தடுப்பது, ஆட்கொல்லி நோயிலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ளச் செய்வது எனப் பலசெயல்களைச் செய்தார். அரப் மோயின் கொடுங்கோலாட்சி முடிவுக்கு வந்து, 2002இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் இவர் போட்டியிட்டார். அதில், 98 விழுக்காடு வாக்கினைப் பெற்றுச் சுற்றுச்சூழல், இயற்கை வளங்கள் மற்றும் காட்டுயிர்களுக்கான துணை அமைச்சர் ஆனார். ஒளிவுமறைவற்ற நிர்வாகத்தை வழங்கினார். அதன்விளைவாக அடுத்த தேர்தலில் வாய்ப்பை இழந்தார். அதிகம் படித்த பெண் என்று காரணம் கூறி, இவருடைய கணவர் இவரை மணவிலக்குச் செய்தார். காலமெல்லாம் இயற்கையை, மக்களைக் காக்கப் போராடிய மாத்தை செப்டம்பர் 25, 2011ம் தேதி இயற்கை எய்தினார். இப்படி எத்தனையோ சோதனைகளுக்கு ஆளாகியும் சாதனைச் செல்வியான வங்காரி மாத்தையின் பிறந்தநாளை முட்டாள்களின் நாளென்று இனியும் கொண்டாடலாமா?

“தலை வணங்காதவர்” என்ற தலைப்பில் தம்முடைய தன்வரலாற்று நூலை வெளியிட்டு, உலக மக்களுக்கு உரமூட்டினார். அவர் பிறந்த இந்த மாதத்தில் ஒளிவுமறைவற்ற நிர்வாகத்தையும், மண்ணையும், மக்களையும் அடிமைப்படுத்தாத அரசாங்கத்தை உருவாக்குவோமெனச் சூளுரைப்போமாக! பன்னாட்டு முதலாளிகளின் வேட்டைக்காடாக இந்த நாட்டை மாற்றிய கைக்கூலிகளை வேரருப்போமாக! நமது நாட்டில் பசுமைவளம் மிகுந்து, “பூங்குவளைப் போதில் பொறிவண்டு கண்படுப்ப”க் கடமை ஆற்றுவோமாக!

- கி.சிவா, முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை, காந்திகிராம கிராமியப் பல்கலைக்கழகம், காந்திகிராமம் 624 302, திண்டுக்கல் மாவட்டம், பேச : 9751779791

Pin It

இரண்டாம் உலகப் போரில் அமெரிக்கா அணுகுண்டு வீசி ஜப்பான் நாட்டில் உள்ள ஹிரோசிமா, நாகசாகி நகரங்களில் பேரழிவு ஏற்படுத்தியதை எதிர்த்து குரல் எழுப்பியவர்; அணு ஆயுதங்களை முற்றாக ஒழிக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியவர்; ‘அமைதியா அணு ஆயுதப் போரா?' என்ற தமது நூலின் வாயிலாக அணு ஆயுதத்திற்கு எதிராக அணிதிரள வேண்டுமென துணிச்சலுடன் மக்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தவர்; தமது உயிர்மூச்சுள்ளவரை உலக அமைதிக்காகவும், மக்களின் நலவாழ்விற்காகவும் பாடுபட்டவர். அவர்தான் ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர்!

albert schweitzer 330ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் 1875 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதம் 14 –ஆம் நாள் ஜெர்மனியில் பிறந்தார். ஸ்ட்ரான்ஸ்பர்க் பல்கலைக் கழகத்தில் பயின்றார். அப்பல்கலைக் கழகத்திலேயே தத்துவத் துறையில் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு 1899 ஆம் ஆண்டு டாக்டர் பட்டம் பெற்றார்.

ஸ்ட்ரான்ஸ்பர்க்கில் உள்ள செயின்ட் நிக்கோலாய் தேவாலயத்தில் பாஸ்டராகப் பணி புரிந்தார். இறையியல் துறையில் ஆய்வு மேற்கொண்டு முதுநிலைப் பட்டம் பெற்றார்.

மனித குலத்தின் மேம்பாட்டிற்காகவும், நலவாழ்விற்காகவும் பாடுபட வேண்டுமென்ற சிந்தனை அவரது மனதில் ஏற்பட்டது. மேலும், வெள்ளையர்களால் ஆப்பிரிக்க நாட்டில் வாழும் கறுப்பின மக்கள் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு அடிமைகளாக நடத்தப்பட்டு வருவதை அறிந்து, கறுப்பின மக்களுக்கான சேவையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

மேலும், கறுப்பின மக்களின் நலவாழ்வில் ஈடுபாடு கொண்டு, மருத்துவக் கல்வி பயின்று மருத்துவராக வேண்டும் என விருப்பம் கொண்டார். தமது விருப்பத்தின் அடிப்படையில் முப்பதாவது வயதில் ஸ்ட்ரான்ஸ்பர்க் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்து பயின்று எம்.டி., பட்டம் பெற்றார்.

அவர் ஆப்பிரிக்க நாட்டில் லாம்பரின் என்னும் இட‌த்தில் 1917 ஆம் ஆண்டு மருத்துவமனை ஒன்றைத் தொடங்கினார். அவரது மனைவி ஹெனைர் சிறந்த செவிலியர். அவரும் தமது கண‌வரின் இலட்சியப் பணியில் பெரும் பங்கு வகித்தார். மருத்துவமனையை நடத்துவதற்கு தமது நண்பர்களிடம் நிதி சேக‌ரித்தார். அவரது நண்பர்களும் உற்சாகத்துடன் நிதியுதவி அளித்து, மருத்துவப் பணி தொடர ஆதரவு நல்கினார்கள். அந்த மருத்துவமனையில் தமது மனைவியுடன் இணைந்து கறுப்பின மக்களுக்கு மருத்துவச் சேவை புரிந்தார்.

லாம்பரினில் ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் இருந்தபோது, முதல் உலகப் போர் மூண்டது. ஜெர்மனியக் குடிமகனான ஸ்வைட்சர் பிரஞ்சு காலனி நாட்டில் மற்றவர்களுக்கு எதிரியாக காணப்பட்டார். போர்க் கைதியாக அவர் செயின்ட் ரெமிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார். அங்கு அவர் தமது நேரம் முழுவதையும் நூல்கள் படிப்பதிலும், எழுதுவதிலும் செலவிட்டார். அப்பொழுது ‘Civilization and Ethics’ என்ற புகழ் பெற்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டார்.

சுவீடன் நாட்டில் சொற்பொழிவு ஆற்ற 1920 ஆம் ஆண்டு சென்றார். அங்குள்ள ஓகோன் நதியில் படகு பயணம் செய்யும்போது, அவரது மனதில் திடீரென தோன்றிய ‘உயிரின் தொழுதகைமை’ (Reverence for life) என்ற கருத்தை வெளியிட்டார். மனிதப் பண்பும், மனிதாபிமானமும், முடிவு பெறுவது அல்ல. அவைகள் உலகம் முழுவதும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். அடிமை நிலையில் வாழும் மக்களுக்கு விடுதலை உணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். மனித உறவுகள் மேம்படுத்தப்பட்டு, ஆழமானதாகவும், உண்மையானதாகவம் உறவுகள் அமைய வேண்டும். அன்பை உலக மக்கள் அனைவருக்குமானதாக ஆக்க வேண்டும் முதலிய கருத்துகக்களை முன் வைத்தார்.

வாழ்க்கை என்பது பிறருக்கும் பயன்படக்கூடியதாக அமைய வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து, உயிரின் மதிப்பை உணர்ந்து வாழ்வதே உண்மையான வாழ்க்கையாகும். இவற்றை தமது வாழ்க்கையில் பின்பற்றி முன் மாதிரியாக வாழ்ந்து காட்டினார். சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் முரண்பாடு இல்லாத வாழ்க்கையை மேற்கொண்டார்.

ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் தமது மருத்துவமனையில் தங்கி சிகிச்சை பெறும் நோயாளிகளிடம் தினமும் நேரில் சந்தித்து நலம் விசாரிப்பதையும், நல்லுரைகள் கூறுவதையும் அன்றாடக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார்.

ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் மதிப்பு உண்டு. உயிரினும் மேலான விஷயத்துக்காக அன்றி புறக்கணிக்கத்தக்க சுயநலமான, பொருட்படுத்தத்தகாத செயல்களினால் உயிரிழப்பு எதுவும் நிகழக் கூடாது என்பதை தமதுக் கொள்கையாக அறிவித்தார்.

‘One the Edge of the primeval Forest’, ‘The Decay and Restoration of civilization’ ‘christianity and the Religions of the world’ முதலிய நூல்களை எழுதி உலகிற்கு அளித்துள்ளார்.

தமது தீவிர முயற்சியிலும், உழைப்பாலும், நண்பர்களின் உதவியாலும், மக்கள் அளித்த நன்கொடையாலும் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட மருத்துவமனைகளை ஏழை மக்களுக்காக கட்டி எழுப்பினார்.

அவரது தீவிர முயற்சியால், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மற்றும் இங்கிலாந்து முதலிய நாடுகள் 1959 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 31 ஆம் நாள், அணு ஆயுத சோதனைகளை நிறுத்திக் கொள்வதாக அறிவித்தன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும்.

அமெரிக்கா, அணு ஆயுத சோதனைகளை மீண்டும் துவக்கியதை அறிந்த ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்ஸர், அமெரிக்க அதிபர் ஜான் எஃப் கென்னடிக்கு, அணு ஆயுத சோதனைகளை நிறுத்துமாறு 1962 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 20 ஆம் நாள் கடிதம் எழுதினார்.

கியூபா நாட்டின் மீது அமெரிக்காவில் தாக்குதலும், அச்சுறுத்தலும், பொருளாதார நெருக்கடியும், நிர்ப்பந்தமும் உச்சக்கட்ட நிலையில் இருந்தபோது, ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் அவசியமேற்பட்டால் கியூபா மீது அணு ஆயுதங்களை பயன்படுத்த அமெரிக்கா தயங்காது என அறிவித்த அமெரிக்க இராணுவத் துறைச் செயலிர் மெக்நமாராவிற்கு பகிரங்கக் கடிதம் எழுதி எச்சரித்தார். இது, அவருக்கு மனித குலத்தின் மீது இருந்த பற்றை வெளிப்படுத்தும் வரலாற்றுக் குறிப்பு ஆகும்.

அமெரிக்க அதிபர் ஜான்எஃப் கென்னடிக்கும், இரஷ்ய அதிபர் குருச்சேவுக்கும் மாங்கோ நகரில் ஆயுதக் குறைப்பு மற்றும் அணு ஆயுத சோதனைக்கான தடை ஒப்பந்தம் 1963 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தம் ஏற்பட தீவிர முயற்சிகளை மேற்கொண்டவர் ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர்.

ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் உலக அமைதிக்காக பாடுபட்டதற்காகவும், மனிதநேயமிக்க தொண்டிற்காகவும் 1952 ஆம் ஆண்டு உலகின் மிக உயர்ந்த நோபல் பரிசை பெற்றார். நோபல் பரிசை பெற்றுக் கொண்டு, அவர், “ஒவ்வொரு மனிதனும் தாம் தொண்டாற்ற வேண்டிய களத்தை அறிந்து தொண்டு புரிய வேண்டும்” என்றார்.

மதபோதகர், மருத்துவர், அறிவார்ந்த நூல்களை எழுதிய எழுத்தாளர், சமகால வரலாற்று விமர்சகர், இசை வல்லுநர், மனித நேயப் பற்றாளர், உலக அமைதிக்காகப் போராடியவர், அணு ஆயுத எதிர்ப்பாளர் - என பன்முகத் திறமை கொண்டு விளங்கிய ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் 1965 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 4 ஆம் தேதி லம்பார்னில் காலமானார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

Nikolai Ostrovsky                “மனிதனது மதிக்க முடியாத உடைமைகளில் சிறந்தது அவனது வாழ்வாகும். அவன் ஒரு முறைதான் வாழ முடியும். காலமெல்லாம் குறிக்கோளில்லாமல் பாழாக்கிவிட்டேனே என்ற வருத்தம் மனதை வதைப்பதற்கு வாய்ப்பளிக்காத வகையில் அவன் சீராக வாழ வேண்டும். அற்பனாக வாழ்ந்து இழிவு தேடினேனென்ற அவமானம் உள்ளத்தை எரிப்பதற்கு இடமில்லாத வகையில் அவன் உயர்ந்து வாழ வேண்டும். உலகத்தின் தலைசிறந்த இலட்சியத்துக்காக, மனித குலத்தின் விடுதலைப் போராட்டமென்ற பொன்னான மார்க்கத்துக்காக நான் எனது வாழ்வு முழுவதையும் அர்ப்பணித்தேன் என்று இறக்கும்பொழுது கூறும் உரிமை பெறும் வகையில் அவன் வாழ வேண்டும். திடீர் நோயோ, விபத்தோ வாழ்வுக்கு உலைவைக்குக் கூடுமாதலால், மனிதன் தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு விநாடியையும் நன்கு பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்”.

                பயனுள்ள உன்னதமான வாழ்வை மனிதன் எப்படி ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை, ‘வீரம் விளைந்ததுஎன்ற தனது நாவலில் மேற்கண்ட கருத்தை தெளிவாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளார், நிக்கொலாய் ஆஸ்த்ரோவஸ்கி! அவர் அப்படி கூறியது மட்டுமல்லாமல், அப்படியே வாழ்ந்து காட்டியுள்ளார்.

                நிக்கொலாய் ஆஸ்த்றோவஸ்கி 1904 ஆம் ஆண்டு, இரஷ்யாவில் வொஹினியா மாநிலத்தில் உள்ள விலியா என்னும் சிறிய கிராமத்தில் பிறந்தார். அவர் ஒரு ஏழைத் தொழிலாளியின் மகன். தமது பதினைந்தாவது வயதில் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் இளைஞர் சங்கத்தில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். பின்னர், அவர் சோவியத் செஞ்சேனையில் இணைந்தார். இளைஞர்களை அணிதிரட்டி தீவிரமாகப் போராடுவதிலும், அப்போராட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கி வழி நடத்துவதிலும் ஆற்றல் மிக்கவராகவும் திகழ்ந்தார்.

                ஆஸ்த்ரோவஸ்கி முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே இம்மண்ணில் வாழ்ந்தார். தமது குறுகிய கால வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை தமது தாய்நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டத்திற்கு அர்ப்பணித்தார்.

                பிரித்தானியாவைச் சேர்ந்த மார்க்சிய இலக்கியவாதிகளான கிறிஸ்தோபர் கோட்வெல், ரல்வ்ஃபொக்ஸ் முதலிய இருவரும், பாசிசத்துக்கு எதிரான ஸ்பானிய போர்முனையில் தங்களுடைய இன்னுயிர்களை தியாகம் செய்தனர். அவர்களது அடிச்சுவட்டில் தமது தாய்நாட்டையும், மனித குலத்துக்கு பேரொளியாக வந்த உலகின் முதலாவது சோசலிச அரசையும், ஏகாதிபத்தியவாதிகளிடமிருந்தும், உள்ளூர்த் தேசத்துரோகிகளிடமிருந்தும் பாதுகாப்பதற்கான போரில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

                போலந்து நாட்டின் வெண்படையினர் 1920 ஆம் ஆண்டு சோவியத் இரஷ்யாவை திடீரெனத் தாக்கிக் கொள்ளை அடிப்பதில் ஈடுபட்டனர். இந்த வெண்படைக் கொள்ளையினருக்கெதிராக சோவியத் செஞ்சேனை போர் தொடுத்தது. சோவியத் நாட்டு இளைஞர்கள் இந்த யுத்தத்தில் முன்னணிப் படையாக நின்று போராடினர். போர் முனையில் ஆஸ்த்றோவஸ்கி தலைமையேற்று தீரத்துடன் போராடி வெண்படையினரைத் துரத்தியடித்துச் சாதனை புரிந்தார். இந்தப் போரில் அவருக்குப் படுகாயம் ஏற்பட்டது. இதனால் 1928 ஆம் ஆண்டிலிருந்து அவர் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டு படுத்த படுக்கையாகக் கிடக்க நேரிட்டது. இறுதியில் அவர் தனது கண் பார்வையையும் இழந்தார். கம்யூனிச லட்சியத்தின் வெற்றிக்கான உன்னத போராட்டத்தில் ஆஸ்த்றோவஸ்கி தனது உடலால் உழைக்க முடியாவிட்டாலும், தனது பேனாவை ஆயுதமாகக் கொண்டு தொடர்ந்து போராடினார்.

                ‘வீரம் விளைந்ததுஎன்ற தமது நாவலை 1932 ஆம் ஆண்டு எழுத ஆரம்பித்தார். அவர் படுக்கையிலிருந்தபடியே நாவலின் பாதிப் பகுதியை எழுதினார். அவர் கண்பார்வையை இழந்து விட்டபடியால் மீதியை அவரால் எழுத இயலவில்லை. எனவே, அவர் சொல்லச் சொல்ல வேறு ஒருவரால் எழுதப்பட்டது. இந்நாவலை அவர் தமதுநினைவுப் பதிவுகள்என்று கூறினார். ‘வீரம் விளைந்ததுஎன்ற இந்நாவல், இதன் கதாநாயகனான பாவல் கச்சாக்கினது புரட்சிகர அரசியல் போராட்ட உணர்வையும், அவனுடைய வீரதீரச் செயல்களையும் காட்டுகின்ற ஒரு சுய வரலாற்றுப் படைப்பாக அமைந்துள்ளது. மேலும், இளமை, காதல், சோகம், வீரம், தியாகம், தேசபக்தி, மனிதநேயம், சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு முதலியவை இந்த நாவலில் செறிந்துள்ளன.

                மனித குலத்தின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணிப்பு செய்வதன் மூலம்தான் ஒரு மனிதன் மதிக்க முடியாத, பெருமதிப்புமிக்க பயனுள்ள வாழ்க்கையை அவனால் வாழ முடியும் என்ற உன்னத தத்துவத்தைவீரம் விளைந்ததுநாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், 1915 ஆம் ஆண்டு முதல் 1931 ஆம் ஆண்டுவரை ஆஸ்த்றோவஸ்கியும், அவரது தோழர்களும் நடத்திய வீரம் செறிந்த போராட்டங்களையும், அவர்கள் செய்த தியாகங்களையும் இந்த நாவல் சித்தரிக்கிறது.

                ‘வீரம் விளைந்ததுநாவலின் முதலாவது வாசகர், உலகத்து முற்போக்கு இலக்கியத்தின் முன்னோடியும், உலகப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் போர்ப்பிரகடனமாக அமைந்துள்ளதாய்நாவலின் ஆசிரியருமான மார்க்ஸிம் கார்க்கி ஆவார். மேலும், இந்த நாவலை எழுதிய ஆஸ்த்றோவஸ்கியைப் பெரிதும் புகழ்ந்து பாராட்டியுள்ளார் மார்க்ஸிம் கார்க்கி.

                ‘வீரம் விளைந்ததுநாவல் 1934 ஆம் ஆண்டு முதன் முதலாக வெளியிடப்பட்டது. உலகெங்குமுள்ள நாற்பத்து எட்டு மொழிகளில் இந்நாவல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது. சோவியத் நாட்டில் 495 பதிப்புகள் வெளிவந்தது.

                சோவியத் யூனியனில் இளைஞர்களுக்கானகம்ஸமொல்ஸ்க்காயா பிராவ்தாஎன்ற தினசரி இதழ் மூலம்பொதுக் கருத்து மன்றம்ஒரு கருத்துக் கணிப்பை நடத்தியது. “செவ்வாய்க் கிரகத்திற்குச் செல்லும் விண்வெளி விமானிகளாகிய நீங்கள் உங்களுடன் எதை எடுத்துச் செல்வீர்கள்? என்ற கேள்வி கேட்டிருந்தது. இந்தக் கருத்துக் கணிப்பில் கலந்து கொண்டவர்களில் அதிகப் பெரும்பான்மையினர்வீரம் விளைந்ததுநாவலை எங்களுடன் எடுத்துச் செல்வோம்என்று கூறினர் என்பது வரலாற்றுச் செய்தி!

                இந்த நாவலை எழுதி முடித்ததும் என்னைச் சுற்றியிருந்த இரும்பு வளையமொன்றிலிருந்து விடுபட்ட உணர்வு பெற்றேன். அசைய முடியாமை என்ற துன்பத்தை வென்றேன். மறுபடியும் போர் வீரர்களில் ஒருவனாக மாறிவிட்டேன்என்று ஆஸ்த்றோவஸ்கி கூறியுள்ளார்.

                ஆஸ்த்றோவஸ்கியின் கட்டுரைகள், பேச்சுக்கள், கடிதங்கள் முதலியவை தொகுப்பட்டுவாழ்க்கையைப் போற்றுவோம்என்ற தலைப்பில் 1955 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது.

                ‘புயலில் பிறந்தவர்கள்என்ற தமது இரண்டாவது நாவலை 1936 ஆம் ஆண்டு எழுத ஆரம்பித்தார். ஆனால், இந்த நாவலை எழுதி முடிக்கும் முன்பே (22 டிசம்பர் 1936) இறந்துவிட்டார்.

                ‘வீரம் விளைந்ததுநாவல் மூலம் உலகெங்குமுள்ள புரட்சிகர உணர்வுடைய இளைஞர்களது இதயங்களில் என்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார் ஆஸ்த்றோவஸ்கி.

Pin It

                ‘பூமிப் பந்து, முழுவதிலும் அமைதி ஏற்பட வேண்டும்! போரற்ற புது உலகம் பூக்க வேண்டும்! ஆயுதங்களுக்குத் தடை போட வேண்டும்! ஆயுதங்கள் உற்பத்தி செய்வதை அடியோடு நிறுத்த வேண்டும்! ஆயுதமற்ற சமுதாயம் அவனியில் மலர வேண்டும்! - என்றெல்லாம் எண்ணித் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்ட அருமைப் பெண்மணி ‘ஆல்வா மைர்டல்’!!

Alva Myrdal 350                ‘ஆல்வா’, பெண்விடுதலைக்காகவும், பெண்களின் உரிமைக்காகவும், பெண்களின் சமத்துவத்திற்காகவும் மிகத் தீவிரமாகப் பாடுபட்டார்.

                ‘ஆல்வா மைர்டல்’ - ஸ்வீடன் நாட்டிலுள்ள உப்சலா என்னுமிடத்தில் 1902 ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம் முதல் தேதி பிறந்தார். இவர் தமது பட்டப்படிப்பைப் பல்கலைக் கழகத்தில் 1924 ஆம் ஆண்டு முடித்தார். இவர் கன்னர் மைர்டல் என்பவரைக் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

                இவரும், இவரது கணவரும் இணைந்து ஸ்வீடன் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் கடுமையாக உழைத்தனர்.

                இவர் தமது கணவருடன் இணைந்து ‘மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தால் ஏற்படும் நெருக்கடிக்கள்’ (The population problem in crisis) என்ற நூலை எழுதி இருவரும் வெளியிட்டனர். குடியிருப்புகள் மற்றும் பள்ளிகளின் பிரச்சனைகள் குறித்து ஆராய்ந்து, அவற்றில் உள்ள குறைபாடுகளை எப்படிக் களைவது என்பதை அறிக்கையாகவும் வெளியிட்டனர்.

                சுவீடன் நாட்டின், ‘சமத்துவ ஜனநாயகக் கட்சியின்’ (Social Democratic party) மிக முக்கிய அங்கத்தினராக இணைந்து செயல்பட்டார் ஆல்வா. போர்முடிந்த, 1943 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, கட்சியில் செய்ய வேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் குறித்த முக்கியமான பணியை இவரிடம் கட்சி அளித்தது. யுத்தத்திற்குப் பின்னர் சர்வதேச சீரமைப்புப் பணிகள் மற்றும் உதவிகள் செய்வதற்கான குழுவின் தலைவராக அரசு இவரை நியமித்தது.

                இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு தமது நேரத்தையும், உழைப்பையும் சர்வதேசப் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்காக ஒதுக்கினார். ‘ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின்’ – சமூக நலக்கொள்கை வகுப்பதற்கான பிரிவில் இரண்டாண்டுகள் தலைமைப் பதவி வகித்து சிறப்பாகப் பணியாற்றினார். பின்னர் யூனஸ்கோவில் சமூக அறிவியல் பிரிவின் தலைவராக 1950 முதல் 1955 வரை அந்தாண்டுகள் பணியாற்றினார்.

                ஸ்வீடன் நாட்டின் தூதராக இந்தியாவில் 1955-ல் நியமனம் செய்யப்பட்டார். மேலும் ஸ்வீடன் நாட்டின் பிரதிநிதியாக ஜெனிவாவில் 1962ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஆயுத ஒழிப்பு மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார். ஸ்வீடன் நாட்டுப் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக ஆல்வா 1962 ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

                ஸ்வீடன் நாட்டின் அமைச்சரவையில் 1966 ஆம் ஆண்டு வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தார். ஆயுத ஒழிப்பைத் தமது முக்கியக் கடைமையாகக் கருதினார். ஜெனிவாவின் ஆயுத ஒழிப்புக் கமிட்டியில் 1973 ஆம் ஆண்டு வரை அங்கம் வகித்தார். மேலும் ஐக்கிய குடியரசு நாடுகளின் அரசியல் கமிட்டியில் உறுப்பினராக இடம் பெற்றார். ஆயுதப் பரவலைத் தடுப்பதற்கும், ஆயுத ஒழிப்பிற்கும் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

                ஜெனிவாவில் நடைபெற்ற ஆயுதக் குறைப்புக் குறித்து பேச்சு வார்த்தை விபரங்களைத் தொகுத்து ‘ஆயுதக் குறைப்பு விளையாட்டு’ (The game of disarmament) என்ற நூலை வெளியிட்டார். அந்நூலில் ஆயுதக் குறைப்பு ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்ட பிறகும் அமெரிக்காவும் சோவியத் இரஷ்யாவும் ஆயுதங்கள் உற்பத்தி செய்வதைக் கண்டித்து எழுதினார். ஆயுதத் குறைப்பு சம்பந்தமாக வெளிவந்த நூல்களில் இதுவே சிறந்த நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

                அணிசேரா நாடுகளின் தலைவராக இருந்து, வல்லரசு நாடுகளாக விளங்கிய அமெரிக்கா மற்றும் சோவியத் இரஷ்யா ஆகிய நாடுகள் தங்களின் ஆயுத உற்பத்தியை நிறுத்த வேண்டும் என குரல் கொடுத்தார். ஆயுதக் குறைப்புப் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு பல அறிஞர்களைச் சந்தித்துப் பேசினார், அதன் அடிப்படையில் அறிவியல் நீதியாகவும், தொழில் நுட்பம் மூலமாகவும் ஆயுதப் பரவல் மற்றும் உற்பத்தியை எப்படித்தடுப்பது என்பதை அறிந்து உலகிற்கு அறிவித்தார். ஆயுதக் குறைப்பு நடவடிக்கைக்கு ஆதரவாக அறிஞர்களையும் அணிதிரட்டினார். மேலும் ஸ்டாக்ஹோம் சர்வதேச அமைதி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (Stockholm International peace Research Institute) என்ற அமைப்பு உருவாக முக்கியமான பங்காற்றினார். இந்த நிறுவனத்தின் மூலம் ஆயுத உற்பத்தியால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்தும், ஆயுதக் குறைப்பின் அவசியம் குறித்தும் முக்கிய விவாதத்தைப் பொதுமக்கள், அரசியல்வாதிகள், அறிஞர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தினார். ஆயுதக் குறைப்புக் குறித்து நூல்களும், இதழ்களில் கட்டுரைகளும் எழுதி வெளியிட்டார்.

                ஆல்வா, ஐக்கிய நாடுகளின் தலைமைச் செயலகத்தில் பணியாற்றிய முதல் பெண் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவர் 1962 முதல் 1973 வரை ஆயுதக் குறைப்புக் கமிட்டியில் அங்கம் வகித்தார்.

                அமைதிக்கான இவரது பணியைப் பாராட்டி பல பட்டங்களும், விருதுகளும் அளிக்கப்பட்டன. அமைதிக்கான மேற்கு ஜெர்மனியின் பரிசு 1970 ஆம் ஆண்டு இவருக்கும், இவரது கணவர் கன்னர் மைர்டலருக்கும் வழங்கப்பட்டது. ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் அமைதிப் பரிசை 1980 ஆம் ஆண்டிலும், ஜவஹர்லால் நேரு விருதை 1981 ஆம் ஆண்டிலும் இவர் பெற்றார். நார்வே மக்களின் அமைதிப்பரிசும் இவருக்கே வழங்கப்பட்டது.!

                உலகில் அமைதி வேண்டி இவர் ஆற்றிய தொண்டிற்காக உலகின் மிக உயர்ந்த பரிசான ‘நோபல் பரிசு’ – 1982 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது. நோபல் பரிசை மெக்சிகோவைச் சேர்ந்த அல்போன்சா கார்சியா ரோபலஸ் என்பவருடன் சேர்ந்து பகிர்ந்து கொண்டார்.

                “நான் பெறும் பரிசுகளைவிட, நான் மனித சமூகத்திற்குச் செய்யும் தொண்டுதான் பெரியது” என உலகிற்கு அறிவித்த உன்னதமான பெண்மணி ‘ஆல்வா’!

- பி.தயாளன்

Pin It

 அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் வாஷிங்டனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வீம்ஸ் (Weems) என்பவர் எழுதியிருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டான் அச்சிறுவன். அந்த வரலாற்று நூலைப் படிப்பதற்காகத் தேடி அலைந்தபோது, அது ‘கிராஃபோர்டு’ என்கிற விவசாயிடம் இருப்பதாக அறிந்தான். பன்னிரெண்டு மைல் தூரம் நடந்துபோய், ‘கிராஃபோர்டைச்’ சந்தித்தான். அவரிடம்? “வீம்ஸ் எழுதின ‘ஜார்ஜ் வாஷிங்டன்’ வாழ்க்கை வரலாற்று நூலைக் கொடுங்கள்; படித்துவிட்டுத் தருகிறேன்” என்று மன்றாடிக் கேட்டு வாங்கி வந்தான். வீட்டிற்கு வந்து அடுப்பு வெளிச்சத்தில் ஆர்வத்தோடு அந்நூலைப் படித்து முடித்தான். பின்னர் சுவரின் இடுக்கில் நூலைச் சொருகி வைத்துவிட்டுத் தூங்கிப்போனான். திடீரென்று காற்றுடன் கூடிய மழை கொட்டியது. இரவல் வாங்கி வந்த நூல் மழையில் நனைந்துவிட்டது. சில பக்கங்கள் கிழிந்தும்விட்டன. வெயிலில் நூலைக் காயவைத்தான். படிக்காமல் விட்ட சில பக்கங்களை மீண்டும் படித்தான்.

Abraham_Lincoln_1863விவசாயி ‘கிராஃபோர்டைப் பார்த்து, நூலை அவரிடம் திருப்பித் தருவதற்காக கிராமத்திற்குச் சென்றான். நனைந்த நூலைத் தந்தான். அவரிடம் மன்னிப்பும் கோரினான். “எனது கவனக் குறைவினால் நூல் நனைந்து கிழிந்துவிட்டது. அதற்கான முழு பொறுப்பையும் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என்றான். மேலும், “நூலுக்கான தொகையை வழங்க என்னிடம் பணம் இல்லை; ஆனால் அதன் விலைமதிப்புக்கு ஈடாக என் உழைப்பைத் தருகிறேன். உங்கள் வயலில் வேலை செய்து கழித்துவிடுகிறேன்” என்றான். நூலின் மதிப்பு எழுபத்தைந்து சென்ட்டுகள். மூன்று நாட்கள் வேலை செய்து கடனை அடைத்தான். அரிதான அந்நூல்தான், ‘தி லைப் ஆஃப் வாஷிங்டன்’ (The Life of Washington)அந்த நூலைப் படித்தபோது, அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவராகத் தானும் ஆக வேண்டும் எனக் கனவு கண்டான். பிற்காலத்தில் அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவராகவும் ஆகிப் புகழ் பெற்றான். அவன்தான் அடிமைகளின் சூரியனாக விளங்கிய ஆப்ரகாம் லிங்கன்.

 அமெரிக்காவில் கெண்டகி மாநிலத்தில் ஹார்டின் என்ற இடத்தில் ஆப்ரகாம் லிங்கன் 1809 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 12 ஆம் தேதி தாமஸ் லிங்கன்-நான்சி தம்பதியினருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.

 ஆப்ரகாம் லிங்கனின் தந்தை தாமஸ் ஒரு தச்சுத் தொழிலாளி. கிடைத்த குறைந்த வருமானத்தைக் கொண்டு வறுமையில் வாழ்ந்து வந்தார். வாழ்க்கை நடத்த வருமானம் தேடி இண்டியானாவுக்குச் சென்று மரம் வெட்டும் தொழிலில் ஈடுபட்டார். அங்கு ஆப்ரகாம் லிங்கனின் தாய் திடீரென்று இறந்துபோனார். தந்தையும் மகனும் இணைந்து தாங்களே செய்த சவப்பெட்டியில் அவரது உடலை அடக்கம் செய்தனர்.

மூன்று குழந்தைகளைப் பெற்ற விதவைப் பெண்ணை லிங்கனின் தந்தை மறுமணம் செய்து கொண்டார். கிராமத்திற்கு வந்து பாடம் கற்பித்த மூன்று ஆசிரியர்களிடம் மாணவனாயிருந்து ஆபிரகாம் கல்வி கற்றார். கல்வியின் மீது தீராத பற்றுகொண்டு கையில் கிடைக்கும் நூல்களையும், செய்தித்தாள்களையும் தொடர்ந்து படித்தார். கரித்துண்டால் சுவரிலும், தரையிலும் எழுதிப் பழகினார். கட்டுரைகள் வரைந்தார்.

 வழக்குரைஞர்கள் வாதாடுவதைக் காண ஆசைப்பட்டு நீதிமன்றம் சென்று பார்த்தார். அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞரின் வாதத்திறமையைக் கண்டு வியந்து அவரது கரங்களைப் பிடித்து ஒருமுறை பாராட்டினார். அவர் ஏறெடுத்துக்கூடப் பார்க்காமல் லிங்கனை வெறுத்து ஒதுக்கிச் சென்றுவிட்டார். இந்நிகழ்ச்சி லிங்கனின் மனதை மிகவும் பாதித்தது. தானும் ஒரு வழக்குரைஞராக வேண்டும் என்று அப்போது முடிவு செய்தார்.

 வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவு செய்யப் படகு ஓட்டுபவனாகவும், படகில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்கும் கூலியாளாகவும் வேலை செய்தார். சம்பாதித்த பணத்தை தனது தந்தையிடம் கொடுத்துவிடுவார்.

 அணிவதற்குக் கூட ஆடைகள் இல்லாமல் வறுமையில் வாடினார். நான்சி என்ற பெண் ஆடைகள் தயார் செய்து விற்பனை செய்து வந்தார். அவரிடம் இரண்டு கால் சட்டைகளை வாங்கினார். சட்டைகளுக்குரிய பணத்தைக் கொடுக்க முடியாத நிலையில், நான்சி தைப்பதற்குத் தேவையான துணிகளை, துணி உருளையிலிருந்து வெட்டிக் கொடுத்து உழைப்பால் ஈடுசெய்தார். லிங்கனின் நேர்மையைக் கண்டு நான்சி மிகவும் வியந்து பாராட்டினார்.

 கடையில் எழுத்தராகவும், தேர்தல் அலுவலராகவும் லிங்கன் பணி புரிந்தார். உழைப்பை என்றும் உதாசீனப்படுத்தியது இல்லை. உழைப்பும், ஒழுக்கமும் மனிதனின் இரண்டு கண்கள் போன்றவை என்பது அவரது நம்பிக்கை. வெட்டியாக ஊர் சுற்றுவது, மது அருந்துவது, புகை பிடிப்பது, வம்புப் பேச்சில் ஈடுபடுவது, பொழுதை வீண் அடிப்பது ஆகியவற்றை அறவே வெறுத்து ஒதுக்கினார்.

 ஆங்கில இலக்கணத்தையும், ஆங்கில மொழியையும் முறையாகப் பயின்றார். இலக்கிய அரங்குகளில் நடைபெறும் பட்டிமன்றங்களிலும், பேச்சுப்போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டு கருத்தாழமிக்க உரைகளை நிகழ்த்தினார். தனது பேச்சாற்றலால் மக்களைக் கவர்ந்தார்.

 ஆப்ரகாம் லிங்கன் இருபத்து மூன்று வயதில் மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தலில் நண்பர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று போட்டியிட்டார். தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது, “வங்கிகளைத் தேசியமயமாக்கவும், உள்நாட்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தவும் பாடுபடுவேன்; கடுமையான விலைவாசி உயர்வைக் கட்டுபடுத்துவேன்” என்பதை முன்வைத்தார். லிங்கன் அத்தேர்தலில் தோல்வி அடைந்தார் என்றாலும் அவருக்கு அது அரசியலில் தொடக்கப் பயிற்சிக் களமாக அமைந்தது.

 நியூ சேலத்தில் அஞ்சல் அலுவலராகச் சிறிது காலம் பணியாற்றினார். பின்பு நில அளவைத் துறையில் துணை அலுவலராகவும் செயல்புரிந்தார். லிங்கன் இல்லினாய்ஸ் மாநில சட்ட மன்றத் தேர்தலில் 1834 ஆம் ஆண்டு போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். அதன் மூலம் பல அரசியல் தலைவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. வழக்குரைஞரும், சட்டமன்ற உறுப்பினருமான ஸ்டுவர்ட்டுடன் லிங்கனுக்கு நெருங்கிய நட்பு உருவானது. ஸ்டுவர்ட் லிங்கனை வழக்குரைஞருக்கு படிக்கும்படித் தூண்டினார். லிங்கன் தன் ஆர்வத்தினால் சட்டம் பயின்றார். சட்டப்புத்தகங்கனை நுணுகிக் கற்றார். வாதாடும் வல்லமையினால் சிறந்த வழக்குரைஞரானார். உச்ச நீதிமன்றத்தில் தன்னை வழக்குரைஞராகப் பதிவு செய்து கொண்டார்.

 லிங்கன் 1836, 1838, 1840-ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் போட்டியிட்டுத் தொடர்ந்து வெற்றி பெற்றார்.

லிங்கன் அமெரிக்காவில் நிலவும் அடிமை முறையை அறவே ஒழிப்பதைத் தன் உயரிய லட்சியமாகக் கொண்டார். மேலும் “மனிதர்கள் தங்களால் தனிப்பட்ட முறையில் செய்துகொள்ள முடியாத வசதிகளையும், தோற்றுவிக்க முடியாத வளர்ச்சிகளையும் அரசு முன் வந்து ஆற்றுதல் வேண்டும்” என்பதைத் தனது கொள்கையாகக் கொண்டார்.

 லிங்கன் அரசியலில் ஈடுபட்டு இருந்தாலும் தனது வழக்குரைஞர் தொழிலை விட்டுவிடவில்லை. பல்வேறு நகரங்களுக்கும் சென்று வழக்குரைஞராகப் பணிபுரிந்தார். தன்னிடம் வழக்கு நடத்துபவர்களிடம் அவர்கள் கொடுப்பதை வாங்கிக் கொள்வார். ‘குறைந்த கட்டணம், நிறைந்த சேவை’ என்பதே அவரது கொள்கையாக இருந்தது. ஏழைகளையும், பரிதாபத்துக்கு உரியவர்களையும் சுரண்டி வாழ்வதை விட பட்டினி கிடந்து சாகலாம் என்றே எண்ணினார். எண்ணியவண்ணம் செயல்பட்டார். லிங்கன் புகழ்பெற்ற வழக்குரைஞராக விளங்கியதற்குக் காரணம் அவரது நேர்மையே. “உண்மைக்குப் புறம்பான எந்த வழக்கையும் ஏற்று நடத்துவதில்லை” என்பதில் அவர் உறுதியுடன் இருந்தார். “உண்மையில்லை என்று தெரிந்த ஒரு வழக்கை நான் வழக்காட ஏற்றால் ஒவ்வொரு வினாடியும் நான் பொய்யன் என்பதை எனது மனசாட்சி உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்” என்றார். லிங்கனின் இக்கூற்று அவர் மிகப் பெரிய நீதிபதியின் மனசாட்சியைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. கறுப்பின மக்களுக்காக விருப்பத்தோடு நீதிமன்றங்களில் வாதாடினார்.

 லிங்கன், மேரி டாட் என்பவரை 1842 ஆம் ஆண்டு நவம்பர்த் திங்கள் 4 ஆம் நாள் திருமணம் செய்து கொண்டார். தம் இல்லற வாழக்கையைப் பற்றிச் சொல்லும்போது “மணவாழ்க்கை மலர்ப்படுக்கை அல்ல, அது போர்க்களம்” என்று குறிப்பிட்டார். லிங்கனுக்கு நேர் எதிரான குணம் படைத்தவர் மேரி டாட். கணவரின் தோற்றத்தைப் பற்றி மனைவி எப்போதும் குறை கூறிக்கொண்டிருப்பார். அவர்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள் பிறந்தனர். குழந்தைகளை அன்பாக வளர்த்தார் லிங்கன்.

 லிங்கன் 1846 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மீண்டும் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றிபெற்றார். மேலும் அவர் அமெரிக்க காங்கிரஸ் பிரதிநிதியாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 லிங்கன் அடிமைமுறை ஒழிப்பதில் தீவிரம் காட்டலானார். அமெரிக்காவில் உழைப்பதற்காக ஆப்பிரிக்கக் கறுப்பின மக்கள் அடிமைகளாக அழைத்து வரப்பட்டனர். அடிமைகள் விலங்குகளைப் போல் நடத்தப்பட்டனர். அடிமைகள் மொட்டையடிக்கப்பட்டு, மார்பிலோ, நெற்றியிலோ அவர்கள் எந்த முகவர்கள் மூலம் அழைத்து வரப்பட்டனர் என்பதற்கான அடையாளமாக பச்சை குத்தப்பட்டது. கறுப்பினப் பெண் அடிமைகள் பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளுக்கும், சுரண்டல்களுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டனர். பல ஆயிரக்கணக்கான பெண் அடிமைகள் சித்திரவதையால் உயிரிழந்தார்கள். அடிமைகள் மனிதர்களாக நடத்தப்படுவதில்லை. அடிமைகளை வைத்துச் சூதாடுவது, அடமானம் வைப்பது, ஏலம் விடுவதன் மூலம் விற்பது – என மிகவும் கேவலமாக நடத்தப்பட்டனர். அடிமைகளுக்கு எவ்வித சட்டப்பாதுகாப்பும் கிடையாது. திருமணம் செய்து கொள்ளக் கூட உரிமை இல்லை. போதிய உணவு வழங்கப்படாமல் பட்டினிக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.

 இந்த அடிமை முறைக்கு எதிராக முதல் குரல் எழுப்பியவர்கள் ‘லிபரேட்டர்’ (Liberator) என்ற இதழின் ஆசிரியரான ‘வில்லியம் லாயிட் காரிஷன்’ என்பவர். அதுவரை சுதந்திர அமெரிக்காவில் அடிமை முறையை ஒழிக்க வேண்டுமென எந்த அதிபரும் முயற்சி எடுக்கவில்லை. ஆனால் லிங்கனோ அடிமை முறையை அறவே ஒழித்திட உறுதி பூண்டார்.

 அமெரிக்க காங்கிரஸ் உறுப்பினரான லிங்கன், வாஷிங்டனில் ‘அடிமை ஒழிப்பு இல்லத்தில்’ வாடகைக்குத் தங்கினார். அடிமை முறையை ஒழிக்க அல்லும் பகலும் சிந்தித்தார். அதற்கு மாறாக அமெரிக்க செனட் சபை உறுப்பினர் ‘டக்ளஸ்’-என்பவர் அடிமை முறை நீடிப்பதை நியாயப்படுத்தி ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேசினார். அக்கூட்டத்திற்குச் சென்றிருந்த லிங்கன் மறுநாள் பதில் அளித்து உரையாற்றுவதாக அறிவித்தார். மறு நாள் மூன்றுமணி நேரம் லிங்கன் அங்கே உரையாற்றினார். “மனிதர்கள் அனைவரும் பிறப்பால் சமம். அதன்படி ஒரு மனிதனை இன்னொரு மனிதன் அடிமையாக்குவது தார்மீக உரிமைக்குப் புறம்பானது” என்று வலியுறுத்திப் பேசினார்.

 அடிமை முறையை ஒழித்திடக் குரல் எழுப்பிய குடியரசுக் கட்சியில் லிங்கன் 1858 ஆம் ஆண்டு இணைந்தார். மாநில செனட்டர் தேர்தலில் போட்டியிட்டார். கறுப்பின மக்கள் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை முன் வைத்து தீவிரப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டார். அதே ‘டக்ளஸ்’ லிங்கனை எதிர்த்துப் போட்டியிட்டார். இருவரும் ஒரே மேடையில் உரையாற்றினார்கள். மக்கள் பெரும் அளவில் திரண்டனர். அச்சொற்போர் மூலம் லிங்கன் புகழ்மிக்கத் தலைவரானார். ஆனாலும் வெற்றிவாய்ப்பை இழந்தார். அடிமை வியாபாரிகளின் அன்றைய கனவைத் தகர்க்க முடியாதபடி அவலம் வென்றது. ஆனாலும் என்ன… சிகாகோவில் 1860 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18 ஆம் தேதி நடைபெற்ற குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலுக்கு வேட்பாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 லிங்கன் அடிமை முறையை ஒழிக்கப் பாடுபடுகிறவர்; அவர் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றால் அடிமை வியாபாரம் பாதிக்கும். எனவே முதலாளிகள் பலர் லிங்கனைத் தோற்கடித்திட தீவிர முயற்சி செய்தனர். ஜனநாயகக் கட்சி சார்பாக போட்டியிட்ட அதே டக்ளஸ் என்பவருக்கும், குடியரசுக் கட்சி சார்பாக போட்டியிட்ட லிங்கனுக்கும் இடையே கடுமையான போட்டி நிலவியது. அனைத்துத் தடைகளையும் முறியடித்து 1859 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 6 ஆம் நாள் நடைபெற்ற தேர்தலில் வெற்றிபெற்று அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவரானார். 1861 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 4 ஆம் நாள் லிங்கன் அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் மகன் வெள்ளை மாளிகையில் குடும்பத்துடன் குடியேறினார். வெள்ளை மாளிகையில் அளிக்கப்பட்ட அணிவகுப்பு மரியாதை அவருக்கு உறுத்தலாக இருந்தது. குதிரைப்படை வீரர்கள் வாசலில் எப்போதும் தயாராக நின்று கொண்டு இருப்பார்கள். ‘குடியரசுத் தலைவர் லிங்கன்’ வெள்ளை மாளிகைக்குள் வரும் போதும், வெளியே போகும் போதும் வீர முழக்கத்தோடு ராணுவ மரியாதை செய்வார்கள். அந்தக் குதிரைப்படையின் தலைவரைத் தம் அறைக்கு அழைத்து, “அந்த மரியாதை எனக்கு வேண்டாம். ஏனென்றால் நான் அரசனோ, குறுநில மன்னனோ இல்லை. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களில் ஒருவன். குதிரைப்படை வீரர்களை அந்த இடத்திலிருந்து முதலில் அகற்றுங்கள்” என லிங்கன் உத்தரவிட்டார்.

 உள்நாட்டுப் போரை மிகவும் சாமர்த்தியமாக சமாளித்தார். அடிமை முறையை ஒழிப்பதை தென் மாநிலங்கள் எதிர்த்தன. அமெரிக்கக் கூட்டாட்சியில் இருந்து விலகிப் போவதாக அச்சுறுத்தின. 1861 ஆம் ஆண்டு தென்கரோலினா மாநிலம் கூட்டாட்சியிலிருந்து விலகியது. அதைத் தொடர்ந்து பிளோரிடா, அலபாமா, மிசிசிபி, ஜார்ஜியா, லூசியானா, டெக்ஸாஸ் ஆகிய மாநிலங்களும் பிரிந்தன.

 இதனால் வட மாநிலங்களுக்கும் தென் மாநிலங்களுக்கும் இடையே போர் மூண்டது. நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டைக் காக்க லிங்கன் தொண்டர்படையை அமைத்தார். நான்கு ஆண்டு காலம் உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்றது. போரில் வெற்றி பெற்ற லிங்கன், தென் மாநிலத்தவரைப் பழிவாங்காமல் பெருந்தன்மையுடன் பொது மன்னிப்பு வழங்கினார்.

 லிங்கன் 1863 ஆம் ஆண்டு சனவரி 2 ஆம் நாள் அடிமை விடுதலைப் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார்.

 பெனிசில்வேனியாவின் தெற்குப் பகுதியில் கெட்டிஸ்பர்க் என்னுமிடத்தில் 1863 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 1 ஆம் தேதி லீயின் படைகளும், அமெரிக்க யூனியன் படைகளும் மோதிக் கொண்டன. இரண்டு தரப்பிலும் கடுமையான உயிர்ச் சேதம் ஏற்பட்டது. முடிவில் அமெரிக்க யூனியன் படைகள் வெற்றி பெற்றன. கெட்டிஸ்பர்க் போரில் சுமார் ஆறாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். இறந்தவர்களைப் புதைப்பதற்குக் கூட குழி தோண்ட முடியாமல் தற்காலிகமாக மண்ணைத் தோண்டிப் புதைத்தனர். இறந்துபோன அனைத்து வீரர்களின் உடல்களும் ஒரே இடத்தில் புதைக்கப்பட்டன. அந்தக் கல்லறையை நினைவுச் சின்னமாகப் பராமரிக்க வேண்டும் என்று அரசு தீர்மானித்தது.

 கெட்டிஸ்பர்க்கில் 1863 நவம்பர் 19 ஆம் தேதி நடைபெற்ற நினைவுச்சின்னம் திறப்பு விழாவில் கலந்து கொண்டு லிங்கன் உணர்ச்சிமிகு உரை நிகழ்த்தினார்.

அவரது உரைச்சுருக்கம் வருமாறு:

“எல்லா மனிதர்களும் சுதந்திரமானவர்களாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நாம் மிகப் பெரிய உள் நாட்டுப் போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். போர்க்களத்தில் நாம் கூடியிருக்கிறோம். நமது நாடு நீடுழி வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களுடையை இன்னுயிரைப் பலர் தியாகம் செய்துள்ளனர். இங்கு போரிட்டு மடிந்தவர்கள் செய்து முடிக்காமல் விட்டுப்போன பணியைச் செய்து முடிக்க உயிரோடு இருக்கும் நாம் நம்மை அர்ப்பணித்துக்கொள்ள வேண்டும். எந்த லட்சியத்தை அடைவதற்காக அவர்கள் தங்கள் உயிரை இழந்தார்களோ, அந்த லட்சியத்தை நாம் விசுவாசத்துடன் நிறைவேற்றுவோம். அவர்களின் தியாகம் வீண் போகாது. மக்களால், மக்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட மக்களின் அரசாங்கத்தை உலகத்திலிருந்து யாராலும் அழிக்க முடியாது”. அவரது அந்தச் சொற்பொழிவு “கெட்டிஸ்பர்க் சொற்பொழிவு” என வரலாற்றில் இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

 குடியரசுத் தலைவருக்கான தேர்தலில் 1864 ஆம் ஆண்டு லிங்கன் மீண்டும் வெற்றி பெற்றார். இரண்டாவது முறையாக 1865, மார்ச் 4 ஆம் தேதி லிங்கன் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி ஏற்றுக் கொண்டார்.

 போர்ட்ஸ் நாடக அரங்கில் 1865, ஏப்ரல் 14 அன்று ‘அவர் அமெரிக்கன் கஸின்’ (Our American Cousin) என்ற நாடகம் நடந்தது. லிங்கனும் அவரது மனைவி மேரி டாட்டும் அங்கு நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது இனவெறியனான ‘ஜான் வில்க்ஸ் பூத்’ என்ற ஒரு நடிகன் துப்பாக்கியால் ஆபிரகாம் லிங்கனைச் சுட்டான். நாடக அரங்கிலேயே சுருண்டார். அவசரச் சிகிச்சை பலன் அளிக்கவில்லை. முடிவில் லிங்கன் 1865 ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதி காலை மரணமடைந்தார்.

 அமெரிக்காவின் அடிமை முறைக்கு ‘ஆப்பு வைத்தவர்’ என்று அகிலமே புகழும் ஆபிரகாம் லிங்கன் இன்று வரலாறாகிவிட்டார். ‘அமெரிக்கக் குடியரசின் மக்கள் தலைவர்’ என்று இன்றும் ஆபிரகாம் லிங்கன் போற்றப்படுகிறார்.

 மக்கள் அரசுரிமை, இறையாண்மை, சனநாயக உணர்வு, அடிமைமுறை ஒழிப்பு, கறுப்பின மக்களின் சுதந்திரம் ஆகிய உயரிய உன்னத லட்சியங்களுக்காகத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் போராடி வெற்றி கண்டவர் ஆபிரகாம் லிங்கன்.

- பி.தயாளன்

Pin It