1970களில் வெளிவந்து தமிழுக்கு ஒரு புதிய அழகியல் அனுபவமாக, தமிழில் பொன்னீலன் என்னும் நாவலாசிரியனின் பிரவேசமாக அமைந்த கரிசல் என்ற விவசாய காவியம் மலையாளத்தில் திருமதி. ஷைலஜா ரவீந்திரனின் கைவண்ணத்தில் “கரிமண்ணு'' என பரிணமித்துள்ளது.

12.04.2011 திருவனந்தபுரம் பிரஸ் கிளப் கட்டிடம், மழைச் சூழலைப் பொருட்டாக்காமல் மலையாள இலக்கிய ஆர்வலர்கள் அரங்கில் நிறைந்தார்கள். கரிமண்ணு வெளியீட்டு விழா சிறப்பாக நடந்தேறியது.

மலையாள இலக்கிய உலகுக்கு ஓர் உந்துசக்தியாக விளங்கும் சாகித்திய பிரவர்த்தக சஹகரண சங்கத்தின் தலைவர் ஏழாசேரி ராமச்சந்திரன் தலைமை தாங்க அஜித் பாவம்கோடு வரவேற்றுப் பேசினார்.

ஐ.நா. சபையின் பொதுச்செயலாளர் பதவிக்குப் போட்டியிட்ட, முன்னாள் மத்திய அமைச்சரும் திருவனத்தபுரம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான சசிதரூர் விழாவில் கலந்து கொண்டு கரிமண்ணு நாவல் மொழியாக்கத்தை வெளியிட்டு சிறப்புரையாற்றினார். மலையாள இலக்கிய உலகின் தன்மைகளை விளக்கி, மொழிபெயர்ப்பாளரின் சிறப்புக்களைச் சொல்லி, நாடறிந்த இலக்கியவாதியான பொன்னீலனுக்கு மலையாளத்தில் சிறப்பான ஒரு வாசகர் வட்டம் கிடைக்கப் போகிறது என்று வாழ்த்தினார்.

முதல் பிரதியைப் பெற்றுக் கொண்ட பனாரஸ் பல்கலை கழக முன்னாள் துணைவேந்தரும், மிக பிரபலமான இடதுசாரி அறிஞருமான பாலமோகனன் தம்பி தன்னுடைய உரையில்,

பொன்னீலன் என் மாணவன், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஷைலஜாவின் தந்தையும் என் மாணவன் எனத் தொடங்கி கரிசல் நாவலின் கருப்பொருளைப் பற்றி விரிவாகப் பேசினார் பெருமாள்புரத்தைப் பார்க்கும்போது 10 அல்லது 12ம் நூற்றாண்டின் கிராமம் போல இருக்கிறது என குறிப்பிட்டு, சுரண்டல் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டம் என நாவல் வளரும் விதத்தை கோடிட்டு வாழ்த்தினார்.

டாக்டர் சுனில் எஸ். பரியாரம் நாவலைப் பற்றிய விரிவான மதிப்புரையை வழங்கினார். நாவலில் புன்னப்புரா வயலார் போல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இது சமூகப் புரட்சியின் வெளிப்பாடு என்றும், கரிசல் இனி தமிழுக்கு மட்டுமில்லை, மலையாளத்துக்கும் சொந்தம் என்றும் குறிப்பிட்டார்.

தகழி சிவசங்கரபிள்ளையின் கயிறு என்னும் மாபெரும் காவியத்தை வெளியிட்ட பேராசிரியர் தும்பமன் தோமஸ், திரு. ராஜீவ் கோபாலகிருஷ்ணன் ஆகியோர் வாழ்த்திப் பேசினார்கள்.

நாவலை மலையாளத்தில் மொழியாக்கம் செய்தவர் எழுத்தாளர் ஷைலஜா ரவீந்திரன். புகழ்பெற்ற சந்திராயன் அணுவிஞ்ஞானி மாதவன் நாயரின் மருமகள். அவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை அம்புலி மாமன் என வார்த்தவர். வள்ளுவனின் திருக்குறளை மலையாளத்தில் ஆக்கம் செய்தவர். தமிழில் இலக்கிய கலகத்தை சிருஷ்டித்த பாமாவின் கருக்கு நாவலை மலையாளப்படுத்தியவர். விழாவில் அவர் பேசுகின்றபோது மொழியாக்கத்தில் நேர்ந்த பிரச்சனைகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஒத்துழைப்பு நல்கிய எல்லோருக்கும் நன்றி தெரிவித்தார்.

இறுதியில் நாவலாசிரியர் பொன்னீலன் பேசுகையில் 1975ல் வெளிவந்து, 1978ல் பாடநூலாகி, 1983ல் தமிழக அரசின் விருதினைப் பெற்று, எட்டுப் பதிப்புக்களைக் கொண்ட கரிசல் நாவல் களியக்காவிளையைக் கடந்துவர சுமார் 35 ஆண்டுகள் பிடித்துள்ளன என்றார்.

கரிசல் கேரளத்துக்கு உரிய மண் அல்ல. இது மத்திய தமிழகத்துக்கு உரிய ஒரு குறிப்பிட்ட மண். அந்த மண்ணின் மக்களை, நான் பார்த்த சம்பவங்களை, என்னைச் சங்கடப்படுத்தியவை என, என்னை நெகிழவைத்த உணர்ச்சிகளை நான் கரிசலாக தீட்டினேன். இது பெருமாள்புரத்தின் கதையல்ல. இது உண்மையில் இந்தியாவின் கதை. இது மலையாளத்துக்கு ஒரு புதிய பண்பாட்டு அனுபவமாக இருக்கும் என்றார்.

மலையாள இலக்கியம் என் மனசுக்கு உகந்த இலக்கியம் எனவும், தகழி சிவசங்கரபிள்ளை, பொற்றகாட், கேசவதேவ் போன்ற எழுத்தாளர்கள் தன்னை மிகவும் கவர்ந்த எழுத்தாளர்கள். அவர்களைப் படித்ததால் நான் உத்வேகம் பெற்றேன் என்றார். நமக்குள் கொடுக்கல் வாங்கல் பரிவர்த்தனை குறைந்து போயிற்று. பரிவர்த்தனை மேலும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்றவர், எல்லோருக்கும் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்.

நாவலாசிரியரின் மூத்த மகள் மருத்துவர் அமுதா ஜெயராம் அவர்கள் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஷைலஜா ரவீந்திரன் அவர்களுக்கு நினைவுப் பரிசினை வழங்கி கௌரவித்தார்கள்.

கொஞ்சமாகிலும்
இருக்கிறதா ஞானம்
சொற்களை ஆளுதல்
அவள்மேல்
மூர்க்கமாய் படர்ந்து
காட்டிய பராக்ரமம்
இதெல்லாம் வாழ்க்கையில்
என்றார்

எது என்றதற்குப்
பதிலில்லை
தடித்த புத்தகங்கள்
தானே பக்கங்களைப்
புரட்டிக் காட்டும்
ஊற்றுப்படியென
தெரிந்துகொள்ள
ஏதுமில்லை
எதற்கிந்த சிரமம்
என்று புரண்டு படுத்தல்
சுகமாயிருக்கிறது.

வாழ்க ஒழிக
கோஷமிட்டே
நாள் கழிப்பவர்கள்
சொல்கிறார்கள்
அர்த்தமற்ற வாழ்வு
உனதென
பழிசொல்ல
எப்போதும் காத்திருக்கும்
இவர்களை
காலம் கூட
தண்டிப்பதில்லை

என் உலகம்
ஆகாயமாய்க்கூட
இருக்கலாம்

முற்றாய் நிராகரிக்கும்
தவத்திற்கு இரங்கி
ஒரு நூலிழை வரலாம்
பற்றிக்கொண்டு
மேலோக
முட்டாள்களுக்கும்
புரியும் என்
விடுதலை.

காலமும் காலமும்

வாகை சூடிய
பெருமை வழிய
என் முப்பாட்டன்
ஜீவித்திருந்தான்
வெற்றுச்சொல் சூழ

இரத்தம் வழியும்
வரலாற்றின்
பக்கங்களில்
வரிசையாய் நாங்கள்

என்
சாமராஜ்ய பரப்பு
பெரிதாய் இருந்தது
ஒருகாலத்தில் என்
மீசை முறுக்குவதும்
வழக்கமாயிருந்தது

பெண்கள் முனகுவதில்லை
எப்போதும்
அது வழக்கமுமன்று
பத்திருபது பேர்
வீட்டின்முன்
கை கட்டி காத்திருப்பர்
ஆணை கேட்க

சுவைக்கவும் அணைக்கவும்
தனியே பெண்கள் கூட்டமென
வாழ்ந்தது குறித்துப்
பேசும் தின நடைமுறை
வில்வண்டிச் சத்தம் கூட
ஒழிந்து போயிற்று . . .

கூரையற்ற வெளியில்
நிலவு துணையாக
உறக்கம் தொலைத்து
மௌனித்திருக்கும்
எல்லோரும்
சுட்டிக்காட்டுவது
காலத்தின்மேல்
பழிபோட்டு

 

நீ எங்களை
அடிமைப்படுத்தினாய்
ஆனால்
கொடுமைப்படுத்தவில்லை

எங்களையும்
எங்கள் மண்ணையும்
செல்வத்தையும் சுரண்டினாய்
துயரப்படுத்தவில்லை

உங்கள் வசதிக்காக
அமைத்துக்கொண்ட வாழக்கையில்
எங்கள் நாடு
வசதியும் வடிவமும் பெற்றது
வேதனைப்படுத்தவில்லை

நீங்கள் ஏற்படுத்திய அடையாளங்கள்
இன்னும் எங்களோடு
பெருமிதத்தோடு

எங்கள் மண்ணில்
எங்கள் வியர்வையில்
விளைந்ததைக் கேட்டபோது
யார் நீ
என்ற கேள்வி பிறந்தது

பூலித்தேவன் போன்ற
தூயவீரர்களால்
பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை

வ.உ.சி போன்ற
கவரிமான்களால்
காலம்கழிக்க முடியவில்லை

பகத்சிங்போன்ற
இளன்சூரியன்களை
இழந்தோம்

எங்கள் சுயம்
சுதந்திரம் கேள்விக்குறியானது

தன்மானம்
தலைமைதாங்கியது

சுகத்தைக்காட்டிலும்
சுதந்திரம்தான் அடையாளம்

உணவைக்காட்டிலும்
உணர்வுதான் உயிர்

அடிமையாய்
முகவரி
ஆயிரமிருந்துமென்ன?

உதிரத்தில் சூடும்
உள்ளத்தில் கொதிப்பும் கூடியது

ஒத்த உணர்வுடையோர்
ஒருங்கிணைந்தனர்
உரத்தகுரல் எழுப்பினர்
உடமை இழந்தனர்
உயிர்துறந்தனர்

இந்தியா என்பது
முகவரியானது

எங்களைப்போல்தான்
முகவரி தேடி ஈழத்தில் போர்

உங்கள் இடத்தில்
ராஜபக்சே

நாங்கள் இப்போது
ராஜபக்சே பக்கம்

நீங்கள் இப்போது
ஈழத்துப்பக்கம்

கொடுத்தவர்
கேட்பவர் பக்கம்
கேட்டவர்கள்
கொடுப்பவர் பக்கம்

கொடுக்காதவரின் அட்டூழியங்களை
அமல்படுத்த
குரல்கொடுக்கிறீர்கள்

கொடுக்காத கொடியவர்க்கு
கொன்றொழித்த கயவனுக்கு
நாங்கள்
கொடிபிடிக்கின்றோம்

கம்பளம் விரித்து
காலில் விழுகிறோம்

இதன் பெயர்
அரசியல் முரண்தொடையா?
ஈன முடிவெடுப்பா?
வஞ்சகக் கூட்டணியா?

எங்கள் நிலையை
எப்படிச் சொல்லுவது

எங்களை
எப்படியும்
சொல்லிவிட்டுப் போங்கள்

கொடுங்கோலனை
குற்றவாளியென
நிலைநிறுத்த நிற்கும்
இங்கிலாந்தே
உனக்கு வணக்கம்.

 

நரி
ஷிஞ்சிரு குராஹரா
தமிழில்: ஆர்.அபிலாஷ்

நரிக்கு புரிய வருகிறது
சூரியன் பிரகாசிக்கும் அந்த ஆளரவமற்ற வயலில்
தான் மட்டுமே என்று.
அதனால் தானும் அவ்வயலின் ஒரு பகுதி என்று.
தான் அவ்வயலின் முழுமையும் என்று.
இருப்பது அல்லது இல்லாமல் இருப்பது போல,
அந்த நரிநிறமான ஆளரவமற்ற வயலில்
ஒரு புயலாக மாறுவதோ, காயந்த புற்களாவதோ
குறைந்தது ஒரு ஒளிக்கீற்று ஆவதோ கூட
ஒரு நிழலாக இருப்பதை போன்றது,
அதுவும் அதற்குப் புரிய வருகிறது.
கிட்டத்தட்ட ஒரு புயலைப் போல்
வெறிகொண்டு எப்படி ஓடுவது,
ஒளியை விட வேகமாய்
எப்படி ஓடுவது என்பதும் கூட அதற்குத் தெரிய வருகிறது.
இதனால் தன் உருவம் யாருக்கும் புலனாகாது என்று நினைக்கிறது.
புலனாகாத ஒன்று யோசிக்கையில் ஓடியவாறு இருக்கிறது.
ஒரு எண்ணம் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.
யார் கவனத்திலும் படாதவகையில்
ஆளரவமற்ற அவ்வயலுக்கு
மேலாக நடுப்பகல் நிலா எழுந்து விட்டது

ஒரு சிறுவன்
தட்சுஜி மியோஷி

மாலையில்
ஒரு குறிப்பிட்ட கோயில் வாயிலில் இருந்து
ஒரு அழகான சின்னப் பையன்
திரும்ப வருகிறான்

இருட்டி வரும் ஓர் பகலின் போது
ஒரு கைப்பந்தை தூக்கிப் போட்டு
வானம் வரை தூக்கிப் போட்டு
இன்னும் விளையாடியபடி, திரும்ப வருகிறான்

அமைதியான தெருவில்
மனிதர்களும் மரங்களுமாக காற்றை
சாந்தப்படுத்துகிறார்கள்
வானம் ஒழுகுகிறது ஒரு கனவைப் போல்

அந்த விரிந்த சமவெளியில், காவிரியின் நீரின்றி எதனால் தான் உயிர்வாழ முடியும்? இந்த பசுமை பெரும் பரப்பிற்கு ஏற்பட்டு வரும் நெருக்கடி மனதை பெரிதும் துயருர வைத்துவிடுகிறது. நைல் நதியின் சமவெளியை விட விரிவையும், செழிப்பையும் கொண்டதாக காவிரி சமவெளி கருதப்படுகிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக ஆறு சுமந்து வந்த வண்டல் மண்ணால் பெரும் செழிப்புடன் வாழ்ந்த இந்த பூவுலகின் செழிப்பு, வறண்டு பாலைவனமானால் யாரால் தான் பொறுத்துக் கொள்ள இயலும். மலைதலை காவிரி என்ற சிறப்பைக் கொண்ட இந்த நதி சோழ வளநாட்டிற்கு சோறுடைத்து என்ற பெருமையைப் பெற்று தந்துள்ளதை இப்பொழுது மறந்துவிட முடியுமா?

காவிரி ஆறு நீரற்றுப் போனதற்கு இயற்கையின் மீது எந்த குற்றமும் இல்லை. பேராசை பிடித்தலையும் மனிதக் கூட்டம் அதன் ஜீவனை சிறுக சிறுக கொலை செய்து முடித்தது. இன்று காவிரி வறண்டு கிடக்கிறது. அண்மையில் கர்நாடக அரசு சட்டத்திற்குப் புறம்பாக உருவாக்கியுள்ள புதிய பாசன வசதியும், புதிய நீர் தேக்கங்களும் நிலைமையை மோசடைய வைத்துவிட்டன. கர்நாடக அரசு செய்யும் தவறை மத்தி அரசு தடுத்து நிறுத்தாமல் வாய் மூடி மௌனியாக இருக்கிறது

இடைக்கால தீர்ப்பை நடுவர் நீதி மன்றம் வழங்கி பல ஆண்டுகளாகி விட்டது. எந்த நீதி மன்றத் தீர்ப்பும் அமுலாக வேண்டும். இதற்கான முழுப்பொறுப்பும் மத்திய அரசிடம் தான் இருக்கிறது. ஒருபுறம் காவிரி வறண்டு அதன் பாசனப்பரப்பெங்கும் வறண்டு போய்க்கிடக்கிறது. மறுபுறத்தில் கர்நாடகத்தில் புதிய பாசன விரிவாக்கம் நடை பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. பாசன உரிமை என்பதை ஒரு நாட்டில் உள்ள மாநிலங்களில் மட்டுமல்லாது, கண்டம் விட்டு கண்டம், நாடுகளுக்கு இடையே அமைந்த நீர் பாசன உரிமை கூட உலகில் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் மத்திய அரசு எந்தவிதமான பாதுகாப்பையும் தமிழகத்திற்கு தருவதற்கு  தயாராக இல்லை.

முல்லைப் பெரியார், பாலாறு, தென்பெண்ணை, சிறுவாணி என்று, அண்டை மாநிலங்களிலிருந்து வரும் ஆற்று நீர், அனைத்தும் அந்த மாநிலங்களால் அணை கட்டி தடுக்கப்பட்டு வருகிறது. எத்தனை வேகமாக குரல் கொடுத்தாலும், அந்தக்குரல் கேட்பாராற்று காற்றில் கரைந்து போய்விடுகிறது. இந்தப் புறக்கணிப்பை தமிழக மக்கள் எத்தனைக் காலத்திற்கு தான் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இதன் விளைவு மத்திய ஒற்றுமை, ஒருமைப்பாட்டின் மீது மக்களுக்குள்ள நம்பிக்கை குறைந்து வருகிறது. இதில் மறைந்துள்ள ஆபத்தை மத்திய அரசு புரிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.