நாட்டுத்திறம் என்னே நாற்கவியும் முத்தமிழும்

நல்கும் பயன் என்னே நாவூறிப்போனேன் நான்

என்று பாவேந்தரால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர் கவிஞர் சிற்பி பாலசுப்பிரமணியம். மரபில் காலூன்றி புதுமையில் சாதனைகள் படைத்தவர். சிற்பி நவீனத் தமிழ்க்கவிதையுலகில் முன்னத்தி ஏர்; சிறந்த கல்வியாளர்; தமிழ்ப் பேராசிரியர்; மொழிபெயர்ப்பாளர்; இதழாளர்; பேச்சாளர்; திறனாய்வாளர்; தமக்குப் பின்னே பல படைப்பாளிகளை, கல்வியாளர்களை உருவாக்கியவர்; முற்போக்கு இயக்கங்களுடன் இடையறாத உறவினைப் பேணுபவர்; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மனிதம் ததும்பும் மனிதர்.

கொங்கு மண்டலத்தில் பொள்ளாச்சிக்கு அருகே ஆத்துப் பொள்ளாச்சி எனும் கிராமத்தில் 29.07.1936 இல் கவிஞர் சிற்பி பிறந்தார். கேரளத்தில் தொடக்கக்கல்விப் பயின்ற இவர் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இலக்கியம் (பி.ஏ., ஆனர்ஸ், எம்.ஏ.,) பயின்றார். சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டத்தினைப் பெற்றார்.

பொள்ளாச்சி, நல்லமுத்துக் கவுண்டர் மகாலிங்கம் கல்லூரியில் முப்பது ஆண்டுகள் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும், கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் எட்டு ஆண்டுகள் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் துறைத்தலைவராகவும் பணியாற்றினார். பதினைந்துக்கும் மேற்பட்டவர்களுக்கு ஆய்வு நெறியாளராக இருந்தார். இவரின் ஆய்வாளர்கள் பலரும் இன்று சிறந்த கல்வியாளர்களாகப் பல்வேறு நிலைகளில் உள்ளனர்.

இவரின் படைப்புலகம் பன்மைத் தன்மைக் கொண்டது. இதுவரை அறுபத்தி இரண்டு நூல்களைத் தமிழுலகிற்கு வழங்கி உள்ளார். கவிதை நூல்கள்15, கவிதை நாடகம்1, சிறுவர் நூல்கள்2, உரைநடை நூல்கள் 14, வாழக்கை வரலாறு5, மொழிபெயர்ப்பு7, ஆங்கில நூல்1, பதிப்பித்த நூல்கள் 9... என விரிகிறது சிற்பியின் படைப்புலகம். இவரின் பவள விழாப் பரிசாக நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவனம் சிற்பியின் ஒட்டு மொத்தக் கவிதைகளையும் சுமார் 2000 பக்கங்களில் வெளியிடுகிறது.

படைப்புக்கு ஒருமுறையும், மொழிபெயர்ப்புக்கு ஒருமுறையும் என இருமுறைகள் சாகித்ய அகாதமி பரிசு வென்றவர். தமிழ்நாடு அரசின் பாவேந்தர் விருது, கலைமாமணி விருது உள்பட பல்வேறு விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றவர். தற்போது சாகித்ய அகாதமியின் தமிழ்மொழி ஒருங்கிணைப்பாளர்.

படைப்பின் பல தளங்களில் இயங்கினாலும் இவரின் மையம் கவிதை. தமிழின் நவீனக் கவிதையை "எழுத்துக்' குழுவினர் இருண்மை நிரம்பியதும் புரிபடாததும், மக்களுக்குப் புலப்படாததும், புறமொதுக்கியதுமாக உன்னதமாக்கினர். கவிதையைப் புனிதம் என்றனர். கவிஞன் மேலோன் என்றும் உணர்த்தினர். இத்தருணத்தில் தான் நவீனத்துக்குள்ளும் யதார்த்த வாழ்வை முன்வைக்கும் வசந்தப் பறவைகளாக வானம்பாடிகள் முகிழ்த்தார்கள். இவர்கள்தான் பாரதியின், பாரதிதாசனின் மரபில் மண்ணையும், மக்களையும் பாடினார்கள். மக்களின் சிக்கல் பாடுகளை முன்வைத்தார்கள். இடிமுழக்கமென மாற்றத்துக்கு குரல் கொடுத்தார்கள். வானில் இருண்ட பகுதியில் சஞ்சரித்த கவிதைகளை பூமிக்கு இறக்கி புழுதியில் நடக்க விட்டார்கள். பொதுவுடமையும், திராவிடமும், தமிழியமும் இவர்களுக்குள் ளேயிருந்து கருத்தியலாய் வெளிப்பட்டன.

அதுவரை நவீனக்கவிதையில் இருந்த அவநம்பிக்கைக் குரலைப் புரட்டிப் போட்டு நம்பிக்கைக் கவிதைகளைப் படைத்தார்கள். இது இன்று சாதாரணமாகப் பார்க்கப்படலாம். ஆனால் ஒரு கருத்தியல் போராட்டமாக, கலை அழகியல் பண்பாட்டுப் போராட்டமாக அதனை வரலாறு பதிவு செய்கிறது.

இத்தகைய வானம்பாடி இயக்கத்தில் முன்னணியில் நிற்கும் கவிஞர் சிற்பி இன்றுவரை மனிதநேய, ஜனநாயக, முற்போக்குக் கலைஞனாகவேத் திகழ்கிறார். தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் மாநில தலைமைக்குழுவில் இருந்து செயலாற்றுகிறார்.

“கவிதை என்பது மறைந்து கிடக்கும் மனித நேய ஊற்றுக்களைக் கண்டடைகிற முயற்சிதான். இதைத்தான் ஒவ்வொரு கவிதையிலும் நான் செய்து வருகிறேன்'' எனக் கூறும் சிற்பி தம் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகளில் (1953 இல் எழுதத் தொடங்கியவர்) தமிழ் மரபையும் அதே நேரத்தில் புதுமையின் தேவைகளையும் பாடுகின்றார். எனவே தான் மரபின் பிள்ளை / புதுமையின் தோழன் எனத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்.

“எங்கள் கிராமத்தில் செல்லச் சிணுங்கலாய் ஓடும் ஆழியாறு என்னைத் தத்தெடுத்துக் கொள்கிறது. ஆனைக்கல் சரிவிலும், சந்தனக்கல் உச்சியிலும் இருந்து சலசலக்கும் ஆற்றின் ஓசையோடு என் மனத்தறி அசைகிறது. கவிதைகள் பிறக்கின்றன'' எனத் தன் கவிமூலம் சொல்லும் சிற்பி, நதி மூலத்தை ஆய்வு செய்கிறார்.

இந்த நதி எங்கிருந்து வருகிறது என வினா எழுப்பி,

       “என்னை முழுக்காட்டி

       என்னையேக்

       கரைத்துக் கொண்டு''

என்று விடைகூறி

       “தானும் உணவாகி

       மீனும் உணவாகும்

       இந்த நதிக்கு

       நானும் உணவாவேன்''

என முடிகின்ற போது வாழ்வியல் உணர்வலையாய்ப் பீறிடுகிறது.

இவர் வசதியும் வளமும்மிக்கவர். எனினும் இவரின் கவிதைகள் பாட்டாளிகளின் படைக்கலனாகும். "கூலிக்காரி' என்றொரு கவிதையில்,

       “இழுத்துக் கட்டிய முக்காட்டின் மேல்

       தெருப்புழுதியின் பூச்சுகொஞ்சம்

       இங்கும் அங்கும் பார்த்து நின்றால்

       கொத்தனாரின் ஏச்சு

       துணுக்குத் தங்கத்தை இணுக்கி வைத்த

       தோட்டில் வறுமை சிரிக்கும்அவள்

       முணுமுணுத்திடும் தெம்மாங்கிசைக்கு

       முத்தமிழ் முந்தி விரிக்கும்''

என்கிறார். இன்னொரு கவிதையில்

       “அழலும் பசி நெருப்பை

       அணைக்கும் வழி இல்லையேல்

       சுழன்று புறவெளியில்

       சுற்றுவதால் ஏது பயன்?''

என வினா எழுப்பி நிகழ் அதிகாரச் சமூகத்தை தோலுரிக்கிறார்.

அவள் என்ற கவிதையில்

       “அம்மா நகைகளை விற்றாள்

       அப்புறம் காய்கறி விற்றாள்

       தலையில் சுமந்து விறகு விற்றாள்

       பிறகு

       கற்பை விற்றாள்

       எங்களுக்குக்

       கால் வயிறு நிரம்பியது''

என்று அபலைப் பெண்ணின் வாழ்வியலைப் பதிவு செய்கிறார்.

மண்ணும், மலையும், நதியும், பயிர்களும், உயிர்களும், வானும், நட்சத்திரங்களும், நிலவும், கதிரவனும் சிற்பியின் கவிதை மனதில் பாய் விரித்து இவரின் தாலாட்டில் கண்ணுறங்குகின்றன. விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், இளையோர், முதியோர், குழந்தைகள், பெண்கள்... எனச் சமூகம் இவருள் கீதம் இசைக்கிறது. ஈழம் தொடங்கி வியத்நாம் வரை விடுதலை வேட்கை இவரின் விரல்களில் வீரியமாகிறது. நவீனத்துவ அழகு குறைந்தும் யதார்த்த அழகியல் விரிந்தும் இவரின் படைப்பாக்கத்திறன் மிளிர்கிறது.

       “உயரம் குறைந்தவன் நான்

       ஆயினும் எனது

       எழுத்துக்கள் குள்ளமானவை அல்ல,

       கூலிக்கு அவைகள் பிறந்ததுமில்லை

       வேலிக்குள் முடங்கிக் கிடந்ததுமில்லை''

எனத் தன் படைப்புகள் குறித்து கம்பீரமாகப் பிரகடனப்படுத்த இவரைப் போன்ற நேர்மையாளர்களால் மட்டுமே முடியும். இவர் வாழைமரம், இவரின் வித்தாய் படைப்புலகில் விதவிதமாய் பல வாழைக்கன்றுகள். இதுதான் இவரின் வெற்றி.

       “இனி எனக்கு

       மரணம் ஒருபோதுமில்லை

       நான்...நான்...

       காலமாகி விட்டதால்''

என ஒரு கவிதையில் கவிஞர் சிற்பி குறிப்பிடுகிறார். தன்னைத்துறத்தல் பொதுமையின் குறியீடு. சிற்பி பின்பற்றத்தக்க மனித ஆளுமை!

நீடூழி வாழ்க!

Pin It

 

கடந்த புதன் கிழமை (06072011) அன்று பேராசிரியர் கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி(19322011) தமது 79 ஆவது வயதில் நம்மை விட்டு நிரந்தரமாக பிரிந்தார். அவர் நம் அனைவரினதும் அன்பிற்கும் மதிப்பிற்கும் உரிய தமிழ் அறிஞர் ஆவார். அவரது இறப்பு நிகழ்ந்த அன்றைய தினம் சுமார் இரவு 8.30 மணியளவில் சக்தி எப்.எம். செய்தி ஆசிரியர் திரு.கே.எம். ரசூல் “பேராசிரியர் சிவத்தம்பி இறந்துவிட்டார். அவர் பற்றிய சில தகவல்களை பெறமுடியுமா'' எனக் கேட்டார். “ஐயோ'' என அலறியதாக ஞாபகம். அதிர்ச்சியில் எதையுமே பேச முடியாத நிலை. தொண்டை அடைத்துப் போயி கண்கள் குலமாகிக் கொண்டிருந்தன. நண்பர் என்னை புரிந்துக் கொண்டவராக “உங்கள் நிலை எனக்கு புரிகின்றது. உங்களுடன் பின் தொடர்புக் கொள்கின்றேன்'' என தொலைபேசியை வைத்துவிட்டார். பின் பேராசிரியரின் குடும்ப நண்பரான றமணனுடன் தொடர்புக் கொண்டு செய்தியை உறுதப்படுத்திக் கொண்டேன்.

மிக அண்மைக்காலங்களில் எனது மற்றும் ந.இரவீந்திரன் முதலானோரின் நூல்களை, செய்திகளை, இந்தியாவிலிருந்து பெ.சு.மணி, அ.மார்க்ஸ், ஆதவன் தீட்சண்யா முதலானோர் அனுப்பி வைக்கும் கடிதங்கள், ஈமெயில்கள் (பிரதிகள்), சஞ்சிகைகள் என்பனவற்றை பேராசிரியரிடம் கொண்டு சேர்க்கின்ற பணியினையும் அவர் வழங்கும் தகவல்களை, நூல்களை எம்மிடம் சேர்க்கின்ற பணியினையும் நட்புடன் செய்தவர் றமணன் (நானும் அவரும் ஓரே திணைக்களத்தில் பணியாற்றுபவர்கள்). எமக்கும் பேராசிரியருக்கும் இடையிலான உறவுப் பாலத்தை பலமுள்ளதாக மாற்றியதில் இவருக்கு முக்கிய இடமுண்டு. இவர் பேராசிரியரின் அரசியல் கலை இலக்கியம் தொடர்பான பார்வைகளில் அல்லது அதன் செயற்பாடுகளில் ஈடுபாடு கொண்டவரல்லர். சில சமயங்களில் தொடர்பாடலும் தொழில் நுட்பம் சார்ந்தும் சில சமயங்களில் பேராசிரியர் இவருடன் உரையாடுவதுண்டு. இவர் பேராசிரியரை வளர்ப்பு தந்தையாகவே மதித்து எண்ணி அவருடனான உறவைப் பேணிவந்தார். பேராசிரியரை நாங்கள் விமர்சித்தால் இயல்பாகவே அவருக்குக் கோபம் வருவதை அவதானித்திருக்கின்றேன். எனவே பொதுஜன தொடர்பு சாதன நண்பர்கள் பேராசிரியர் பொறுத்த தகவல்களுக்காக என்னை அழைத்த போது அதனை வழங்குவதற்குப் பொருத்தமான நபராக இவரைக் கருதி அவரின் தொலைப்பேசி இலக்கத்தை அவர்களிடம் கொடுத்தேன்.

பின்னர் எனது அனுதாப செய்தியை கூறுவதற்காக பேராசிரியரின் இரண்டாவது மகள் திருமதி. தாரணி புவனுடன் தொலைப்பேசியில் தொடர்புக் கொண்டேன். அவர் ஓரவிற்கு எனக்கு அறிமுகமாகியிருந்தார். எனது அனுதாப செய்தியை கேட்டவுடன் அழுதுவிட்டார். பேராசிரியரின் வழித்தடத்தை பின்பற்றி அவருடனான நேசிப்பை வளர்த்துக் கொண்ட எங்களுக்கே தாங்க முடியாத துன்பம் என்றால் அவரது சொந்த பிள்ளைகளுக்கு அது எத்தகைய இழப்பாக இருக்கும் என்பதை நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை. பேராசிரியரின் இறுதி கிரிகைகள் ஞாயிற்றுக் கிழமை மாலை 4.30 க்கு நடைபெறும் என்ற செய்தியையும் கூறினார். இதன் பின்னர் அவரது இறப்புச் செய்தியை நண்பர்களுக்கு தெரிவித்து எமது உணர்வுகளை பகிர்ந்துக் கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது. நீர்வை பொன்னயன், பேராசிரியர் சி. மௌனகுரு, ஆதவன் தீட்சண்யா, கலாநிதி ந. இரவீந்திரன், தெணியான், ஜோதிகுமார், என பல நண்பர்களுடன் பேசியதாக ஞாபகம். அவ்வாறே சிலர் பேராசிரியரின் இறப்புப் பற்றி என்னுடன் தொலைபேசியில் தொடர்புக் கொண்டு தமது துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அவர்களில் நந்தினி சேவியர், மல்லியப்பு சந்தி திலகர், ஜெயகுமார், ஜேம்ஸ் விக்டர், ஹலன், இதயராசன் முதலானோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அத்துடன் அவரது இறப்பு பற்றியும் மற்றும் தமிழியல் ஆய்வுலகில் அவரது சாதனைகள் பற்றியும் பொதுஜன தொடர்பு சாதனங்கள் ஒளி ஒலிப்பரப்பிக் கொண்டிருந்தன.

மனம் எதிலும் ஒட்டாமல் ஒருவித சோர்வு உணர்வுடன் நான் வளமையாக வாசிக்க எழுத உபயோகின்ற மேசையில் அமர்ந்தேன். என்ன ஆச்சரியம்! நான் சிவத்தம்பியை அறிந்து வாசித்த முதல் நூல் “இலக்கியத்தில் முற்போக்குவாதம்'' என்ற அதே நூல் என் புத்தகக் கட்டுகளில் கிடக்கின்றது. துடுப்பு கூட பாரமென்று கரையை தேடும் ஓடங்களாகவே அவை எனக்கு தென்பட்டன. தமிழ் இலக்கியத்தை மார்க்சிய அடிப்படையில் இத்தகைய ஆய்வுகளினூடாகவே புரிந்துக் கொண்டேன். இத்தகைய நிகழ்வுகள் நினைவுகள் இருபது ஆண்டுகள் பின்னோக்கி சென்று நிலைக்கின்றது.

பேராசிரியருடனாக அறிமுகம்!

1990களின் ஆரம்பத்தில் இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் இலக்கியப் பேரரங்கு ஒன்றினை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. இப்பேரரங்கிற்கு இந்தியாவிலிருந்து வல்லிக்கண்ணன், பொன்னீலன், தாமரை. சி.மகேந்திரன் முதலானோர் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அத்துடன் ஈழத்து அறிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், இலக்கிய ஆர்வலர்கள் முதலானோர் கலந்துக் கொண்டனர். ஆய்வரங்கிற்கு தலைமை தாங்கியவர் பேராசிரியர். இவ்வாய்வரங்கில் ஈழத்து கவிதை வளர்ச்சி பற்றி கட்டுரை சமர்பித்த எம்.ஏ. நுஃமான் மஹாகவி பற்றி குறிப்பிடுகின்ற போது “ஈழத்துக் கவிதை வளர்ச்சிப் போக்கில் முக்கியமான கவிஞரான மஹாகவியை கைலாசபதியும் சிவத்தம்பியும் தமது குழு மனப்பாங்கால் மறைத்து விட்டார்கள்'' என்ற கருத்தை முன்வைத்தார். தொடர்ந்து ஈழத்து புனைக்கதை இலக்கியம் பற்றி கட்டுரை சமர்ப்பித்த செ. யோகராசா தமதுரையில் “ஈழத்து புனைக்கதை இலக்கியத்தை போன்று, குறிப்பாக நாவல் இலக்கியம் ஈழத்து மூத்த விமர்சகர்களின் பார்வை படாமையினாலேயே அது வளர்ச்சியடைந்திருக்கின்றது'' எனக் குறிப்பிட்டார். அன்றையச் சூழலில் பேராசிரியர் இ.மு.எ.ச.த்தின் வெளியீடாக வந்த “புதுமை இலக்கியம்'' சஞ்சிகையில் "எழுத்தாளனும் சித்தாந்ந நிலைப்பாடும்' என்ற தலைப்பில் கட்டுரையொன்றினை எழுதியிருந்தார். அக்கட்டுரையில் "தமிழில் சிறந்த நாவல்கள் தோன்றவில்லை எனவும் அதற்கு கைலாசபதி போன்றோரின் விமர்சனக் கொடுங்கோன்மையும் காரணம்' என்ற கருத்தினை முன் வைத்திருந்தார்.

இவ்வாய்வுக் கட்டுரைக்கு பின்னர் மதியபோசன இடைவெளி, அதன் பின்னரே சபையோர் கருத்துரை வழங்க வேண்டும் என ஏற்பாட்டுக் குழு அறிவித்தது. இந்த வேளையில் நானும் என்னுடைய நண்பர்களும் பேராசிரியரை கடந்து செல்கின்ற போது ஏதோ ஒரு ஆகர்ஷிப்பில் நான் அவரைப் பார்த்து புன்முறுவல் செய்தேன். மிகவும் அமைதியாக இன்முகத்துடன் புன்னகை செய்து இலக்கிய அரங்கு பயனள்ளதாக உள்ளதா எனக் கேட்டார். இளங்கன்று பயமறியாது என்பது போல சில நேரங்களில் இவ்வகையான மரபுகளை நான் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்வதும் இல்லை. மஹாகவி பொறுத்தும் அவரது கவிதையின் அரசியல் பின்னணிக் குறித்தும் குறிப்பிட்டு அதில் நீங்களும் கைலாசபதியும் சரியான நிலைப்பாட்டினையே சார்ந்துள்ளீர்கள் என்றேன். அவர் எனது கருத்துக்களை ஆர்வத்துடன் அவதானிப்பதை உணர்ந்து மேலும் நான், அவ்வாறான கருத்துக்கள் நீங்கள் தலைமை வகிக்கின்ற கூட்டத்திலேயே பேசப்படுகின்ற போது மௌனம் சாதிப்பதும் எமது தளத்தினை தகர்த்துவதற்கு சாதகமாக அமையும் என்பதுடன் அழகியல் பார்வையில் நின்றுக் கொண்டு சிறந்த நாவல்கள் தோன்றவில்லை எனக் கூறுவதும், மீண்டும் அழகியலுக்கு திரும்ப வேண்டும் என்ற பிற்போக்கான கலை இலக்கிய பார்வையையே வலியுறுத்த முனைவதாக அமையும் என என் கருத்தை வலியுறுத்திய போது ஒரு தாயின் கரிசனையோடு என்னைத் தழுவி அக்கருத்துக்களை கலந்துரையாடலில் கூறுமாறு கேட்டுக் கொண்டார். அதன்படி சபையோருக்காக ஒதுக்கப்பட்ட கலந்தரையாடலில் எனது கருத்துக்களை கூறினேன்.

அன்றைய கூட்டத்தின் நிகழ்வுகள் கருத்துக்கள் ஏனோ ஒருவித வெறுப்பையே ஏற்படுத்தியிருந்தன. வீட்டிற்கு செல்வதற்காக மண்டபத்தின் வாயிலை நோக்கிய வந்த சந்தர்ப்பத்தில் தமது தொகுப்புரையில் எமது கருத்துக்களை ஆதரித்து பேராசிரியர் பேசியதை கேட்டு மீண்டும் மண்டபத்திற்குள் நானும் எனது நண்பர்களும் வந்து அமர்ந்தோம். அதன் பின்னர் மலையக தமிழாய்ச்சி மநாட்டில் நான் கட்டுரை சமர்ப்பித்த போது அவ்வைபவத்தில் பேராசிரியர் சிறப்பு அதிதியாக அழைக்கப்பட்டிருந்தார். இந்த சந்தர்ப்பத்தில் எங்களுடன் மிக நீண்ட நேரம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். பல நாட்கள் பழகியது போன்ற உணர்வு எங்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அதன் பின் பேராசிரியருடன் ஏற்பட்ட என் உறவு பன்முகமானது. நேரடியாக அவரிடம் கல்வி கற்காத போதும் ஆசானாக, இலக்கிய வழிகாட்டியாக வெல்லாம் எமது உறவுகள் தொடர்ந்தன. பொதுவாக தமிழ் இலக்கியம், சமூகம், அரசியல் சார்ந்த விடயங்கள் தொடர்பாக பேராசிரியருடன் கலந்துரையாடுவதுண்டு. பல தகவல்களை அவரது கலந்துரையாடல்களிலிருந்து பெறக் கூடியதாக இருந்தது. அவ்வாறே மலையக இலக்கியம் தொடர்பில் நூல்களோ அல்லது தகவல்கலோ தேவைப்படின் என்னிடம் அவர் கேட்பார். தொலைப்பேசியில் மிக நீண்ட நேரம் உரையாடுவார். மல்லியப்பு சந்தி திலகரின் "மல்லியப்பு சந்தி' கவிதைத் தொகுப்புக்கான முன்னுரையை எழுதுகின்றபோது மிக நீண்ட நேரம் மலையக இலக்கியம் குறிப்பாக சி.வி.வேலுப்பிள்ளை பற்றி கலந்துரையாடினார். சி.வி யிலும் அவரது கவிதையிலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவராக இருந்தார்.இதற்காக மல்லியப்பு சந்தி திலகர் பேராசிரியருடன் தொலைப்பேசி அழைப்பை ஏற்படுத்தி தந்தார் எனபதனையும் இவ்விடத்தில் நினைவு கூற விரும்புகின்றேன்.

இறப்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்னர் “பாக்கியா பதிப்பகத்தின்'' வெளியீடாக வருவதற்கு தீர்மானித்திருந்த எனது “முச்சந்தி: பார்வையும் பதிவும்'' என்ற நூலுக்கான முன்னுரையை பேராசிரியரிடம் கோட்டிருந்தேன். அது பற்றி கதைப்பதற்காக அவரை சந்தித்த போது அந்நூலில் இடம்பெறுகின்ற “சி.வி யின் காலமும் கருத்தும்'' என்ற கட்டுரையையும், காலந்தோறும் அவர் பெயர் நிலைத்து நிற்கும்'' என்ற மீனாட்சியம்மாள் பற்றிய கட்டுரையும் கேட்ட போது தானும் சி.வி பற்றி எழுத முயற்சியுடையவராக இருந்தார் எனவும் அதற்கான சந்தர்ப்பம் கைக்கூடவில்லை எனவும் கவலைப்பட்டார். இதனால் அவரது "ஈழத்தின் தமிழிலக்கியச் சுடர்கள்'' என்ற நூல் நிறைவுப் பெறவில்லை எனவும் குறிபிட்டார். அத்துடன் சி.வி யின் கவிதைகள் பற்றி ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவராக இருந்ததை உணர முடிந்தது.

ஆரம்பத்தில் நான் கொழும்பிற்கு வருகின்ற போது வெள்ளவத்தையில் இருந்த அவரது வீட்டிற்கு சென்று அவரை சந்தித்து விட்டு வருவது வழக்கம். நான் கொழும்புக்கு மாற்றலாகி வந்த பின்னர் குறிப்பாக தெஹிவலையில் அவரது இல்லத்திற்கு மிக அருகிலே தங்கியிருந்தமையினால் பேராசிரியர் அவர்களை அடிக்டி சந்திக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. அவ்வாறு சந்திக்கின்ற போதெல்லாம் அண்மைக்கால கலை இலக்கியம் தொடர்பான செய்திகளை கேட்டுக் கொள்வார். அவர் நோய்க்கு ஆட்பட்டு வெளியில் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம் அவர் தொலைப்பேசியின் மூலமாக நண்பர்களுடன் தொடர்புக் கொண்டு உரையாடுவதை அவதானித்திருக்கின்றேன். “மவன் உடலில் எல்லாப் பாகங்களும் செயலற்றுப் போயிவிட்டது. ஆனால் மூளை மட்டும் இயங்குகின்றது. அதுவும் நின்று விட்டால் நல்லதுடா'' என அவர் அடிக்கடிக் கூறுவார். நான் அதிர்ந்துப் போவேன். இவ்விடத்தில் முக்கியமானதொரு அம்சத்தை வலியுறுத்த வேண்டியுள்ளது. அவர் தமது இறுதி மூச்சு வரையில் அவர் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார். வாசிப்பு எழுத்து என்பதும் ஒரு அரசியல், சமூகச் செயற்பாடாகும். இந்தப் பின்னணியில் தமிழ் ஆய்விற்காக அவர் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர். அதனூடாகவே அவருக்கான சமூக அங்கீகாரம் கிடைத்தது. இது பலருக்கு அலர்ஜியாக அல்லது அவர்களின் மூக்கை சினங்க வைப்பதாக இருந்தது. இன்றுவரை எஸ்.பொ முதலானோர் இத்தகைய விமர்சனங்களையே முன் வைத்து வருகின்றனர். பொறாமையும் தனிமனித குரோதங்களும் இவர்களது எழுத்துக்களில் முனைப்புற்றிருப்பதனைக் காணலாம்.இவரது “வாரலாற்றில் வாழ்தல்'' என்ற இரண்டு பாகங்களை கொண்ட நூலில்(900 பக்கங்களுக்கு மேற்பட்டது) இந்தப்பணியை மிகச் சிறப்பாகவே செய்துள்ளார்.

பேராசிரியரின் ஆராய்ச்சி தெளிவுக்கும் வெற்றிக்கும் அடிப்படையான காரணம், விஞ்ஞானபூர்வமான இயக்கவியல்வாதத்தைக் கொண்ட அவரது முறையியலே ஆகும். அவருடைய முறையியல் பல்துறைசார்பானது. இந்த முறையியலும் ஆய்வுப் பார்வையும் பேராசிரியரிடம் சிரமப்படாமல் எளிதானதொரு இயல்பாக காணப்படுகின்றது. இது சாத்தியப்படுவதற்கு முக்கிய காரணம் அவரது மார்க்சிய சார்புநிலையாகும். அவ்வகையில் மார்க்சியத்தை ஏற்றுக் கொண்ட அவர் அதனை மாறிவருகின்ற தமிழ் சூழலுக்கு ஏற்றவகையில் பிரயோகித்து ஆய்வுகளை வெளிக் கொணர்ந்தார். தமிழ் புத்தி ஜீவிகள் பலர் தமிழ் சூழலில் ஐரோப்பிய வர்க்க சிந்தனை மரபை அப்படியே பிரயோதித்து கண்ட முடிவுகள் நமது சூழலில் விரக்திக்கும் பின்னடைவிற்குமே இட்டு சென்றது. தமிழ் சமூகத்தில் சாதி மதம் இனம் மொழி அடையாளங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றது என்பதை புரிந்துக் கொள்வதன் மூலமே அம்மக்களை அணித்திரட்டுவதற்கான மார்க்சியத்தை கண்டடைய முடியும். பேராசிரியர் இதனைப் புரிந்துக் கொண்டு தமிழியல் ஆய்வினை மேற்கொண்டார். அத்துடன் தமிழர் பண்பாட்டில் கலை இலக்கியம், நாடகம், வரலாறு, சமூகம், கல்வி, தொடர்பாடல் மற்று ஊடக நெறி என பல்துறை சார்ந்த விடயங்களில் தமது பார்வையை செலுத்தி அதன் ஒளியிலேயே தமது ஆய்வுகளை முன்வைத்தார். அவரது ஆய்வுகள் இன்றுவரை பல்துறை சார்ந்த ஆய்வுகளுக்கும் செயற்பாடுகளுக்கும் வழிக்காட்டியாக அமைந்துள்ளது. அந்த வகையில் கைலாசபதி சிவத்தம்பி என்ற மரபொன்று தமிழியல் சூழலில் உருவாகி வந்திருப்பதையும் காணமுடிகின்றது.

எண்பதுகளுக்கு பின்னர் கேவலாமானதோர் அரசியல் பின்னணியில் மோசமான சமூக நிலைமைகள் தோன்றியது இலங்கைக்கு மாத்திரம் உரித்தானதொன்றல்ல. இந்தச் சூழலில் பேராசிரியரின் பார்வையும் மாற்றமடைந்தது. இக்காலக்கட்டத்தில் அவருடன் இணைந்து செயற்பட்டவர்கள் மற்றும் அவரது அடிச்சுவட்டை பின்பற்றி வந்தவர்கள் அவருடன் முரண்பட்டனர். தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கான போராட்டத்தை இப்போக்கில் வளர்த்தெடுத்த அமெரிக்கா தமிழ் மக்களை நடுத்தெருவுக்கே கொண்டு வந்தது விட்டது. இக்காலக்கட்டத்தில் பேராசிரியர் இவ்இயக்கத்தின் ஆதரவாளராக மாறினார் என்பது துரதிஸ்ட வசமானதொரு நிகழ்வாகும். இது குறித்து பல முற்போக்கு மார்க்சிய எழுத்தாளர்கள் அவரை விமர்சனத்திற்குட்படுத்தினர். எனது விமசனமும் முரண்பாடும் கூட இந்த பின்னணியில் எழுந்ததாகும்.

அதேசமயம் இதே காலப்பகுதியிலும் தொடர்ந்து வந்த காலப்பகுதியிலும் தமிழியல் சார்ந்து அவர் செய்த ஆராய்ச்சிகள் முக்கியமானவையாக காணப்படுகின்றன. அவை மக்களை தழுவியதாக அமைந்துள்ளமை அதன் பலமான அம்சமாகும். பேராசிரியரின் இந்த பங்களிப்பை நாம் தொடர்ந்து மதித்து வந்தோம்.

சில மாதங்களுக்கு முன் கலாநிதி ந. இரவீந்திரனின் "திருக்குறளில் கல்விச் சிந்தனைகள்' என்ற நூல் பற்றிய விமர்சன நிகழ்வொன்றினை வவுனியா தேசிய கல்வியல் கல்லூரி விரிவரையாளர்களும் மாணவர்களும் ஒழுங்கமைத்திருந்தனர். அவ்வரங்கில் பேராசிரியரும் வாழ்த்துரை ஒன்றினை எழுத்து மூலமாக வழங்குவதாக ஒப்புக் கொண்டிருந்தார். அவ்வாழ்துரையினை பெறுவதற்காக நானும் இரவீந்திரனும் வவுனியா செல்வதற்கு முதல் நாள் பேராசிரியரை சந்தித்தோம். அந்நூலை மிக கவனமாக வாசித்து காட்டும் படி கூறிய அவர் அதில் முக்கியமாக இடம் பெறும் கருத்துகளை எங்களிடம் விசாரித்தார். பின்னர் மிக நிதானமாக அவர் தமது கருத்தினை கூற இரவீந்திரன் எழுதினார். மூன்று நான்கு முறைகள் வாசித்து திருத்தம் செய்த பின்னர் தமது கையெழுத்திட்டு தந்தார். அதன்பின் எனது "மலையகம் தேசியம் சர்வதேசம்' என்ற நூலை கையளித்த போது அடங்கியிருந்த கட்டுரைகளின் மையக் கருத்தினை கேட்டு வினாவினார்.

கைலாசபதி பற்றி எழுதியிருந்த கட்டுரையொன்றில் பேராசிரியர் அண்மை காலத்தில் கொண்டிருந்த அழகியல் பார்வைக் குறித்தும் அந்நூலில் விமர்சனம் செய்யப்பட்டிருந்தது. பொறுமையாக இவற்றையெல்லாம் கேட்ட பேராசிரியர் மிக அமைதியாக “மோன் வாழ்க்கையில் சாதிக்க வேண்டிய யாவற்றையும் ஓரளவு சாதித்து விட்டேன் அதற்கான அங்கீகாரமும் கிடைத்தது. அதே மாதிரி வாங்க வேண்டிய அடிகளையும் தாக்குதலையும் வாங்கிவிட்டேன். என் பிள்ளைகள் நீங்களெல்லாம் தாக்கும் போது தாங்க முடியல்லையடா'' இந்த வார்த்தைகள் என் நெஞ்சை சுட்டன. உண்மைதான்! நாங்கள் முன் வைத்த விமசனங்களை விட அவற்றில் அடங்கியிருந்த வார்த்தைகள் அவரது மனதை வேதனைப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஒரு காலக்கட்ட ஆர்ப்பரிப்பில் முகில்களை கிழிப்பதற்கென்றே கரங்களை உயர்த்திய பேராசான் சிவத்தம்பி போன்றவர்களின் வாரிசுகள் அல்லவா நாங்கள். அந்த பாதையில் வந்த நாங்கள் அவற்றை உருவாக்கியவர்களின் பாதை மாறி போகின்ற பொழுது அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பார்வையே அவர்களை தாக்கும் என்ற சமூக நியதியை இந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களின் ஊடாக எனக்கு அறிய முடிந்நது.

பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் சாருமதியின் "அறியப்படாத மூங்கில் சோலை' தொகுப்பு வெளிவந்த போது அதுப் பற்றி நீண்ட கட்டுரையொன்றினை பேராசிரியர் தினக்குரல் வாரவெளியீட்டில் எழுதியிருந்தார். அக்கட்டுரையில் இதுவரை யாரும் சாருமதி பற்றிய தகவல்களை வெளிக் கொணரவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் அவர் செ.யொகராசா கூட இதுப்பற்றி அக்கரை செலுத்த வில்லை என்ற ஆதங்கத்தையும் தெரிவித்திருந்தார். சில நாட்களுக்கு பின்னர் பேராசிரியரின் தொலைப்பேசி அழைப்பு வந்தது. “அடே தம்பி இப்பதான் அந்தனி ஜீவா கதைத்தார். உமது நூலில் சாருமதி பற்றி எழுதியிருக்கிறதாவும், பல தொலைகாட்சி நிகழ்வுகளிலும், இலக்கிய கூட்டங்களிலும் பேசிவருவதாகவும் அறிந்தேன். சாருமதி பொறுத்து என்னிடம் கூறியவர்கள் இதுவரை இது தொடர்பான பதிவுகள் எதும் வரவில்லை என்ற தகவலையே தந்திருந்தனர். நான் தவறு செய்திட்டன் அப்பு'' என மனவருத்தப்பட்டார். பின்னர் சாருமதி பொறுத்து எங்களது உரையாடல்கள் தொடர்ந்தன.

சாருமதி கவிதைகள் குமரன் சஞ்சிகை தொகுப்பில் தொகுப்பட்டுள்ளமைக் குறித்தும், எம்.ஏ நுஃமான்(கவிதையும் அரசியலும் என்ற தலைப்பில் காலச்சுவடு இதழில் எழுதிய கட்டுரை) நா.சுப்பிரமணியம் (இலக்கு சஞ்சிகையில் மஹாகவி பற்றி எழுதிய கட்டுரையில் முதற்கலைமாணி பட்ட ஆய்வேட்டிற்காக சமர்பித்த ஆய்வில் சுபத்திரன் கவிதைகளை மஹாகவியின் கவிதையுடன் ஒப்புநோக்கி ஆய்வு செய்தமைக் குறித்து தமது கட்டுரையில் எழுதியிருந்தார்) இவ்வாறான பதிவுகள் வந்துள்ளன என்பது பற்றி பேராசிரியருடன் உரையாடினேன். கூடவே அவரது கட்டுரைப் பற்றி, சாருமதியின் கவிதை ஆளுமைகள் மிக முக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ள அதேசமயம் அதன் பலவீனமான பக்கங்கள் குறித்தும் நீங்கள் எழுதியிருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். குறிப்பாக நக்ஷல்பாரி இயக்கம் அழித்தொழிப்பு நடவடிக்கைகள் அதன் தலைவர் சாருமஜிம்தார் குறித்தெல்லாம் கருத்து மயக்கங்கள் சாருமதியில் இருந்ததை அவரது கவிதைகளும் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன. அதனை நீங்கள் சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பலவீனங்களில் ஒன்றாக காண்பதில் நாங்கள் முரண்படுகின்றோம் என்பதையும் அவரிடம் கூறினேன். பலவிடங்களில் என்கருத்துக்களுடன் உடன்பட்ட அவர் சீனசார்பு பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றபோது மொஸ்கோ சார்பே சரியான நிலைப்பாட்டினை கொண்டிருந்தது எனவும் அது தொடர்பில் ஆழமாக கற்கும்படியும் வலியுறுத்தினார்.

மனிதர்களிடையிலான காதலே உலகை இயக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதற்கு சாட்சியாய் அமைந்தவர் பேராசிரியர். யாழ். கரவெட்டியை பிறப்பிடமாக கொண்ட அவர் தமது அறிவுஅற்றல்செயற்பாட்டால் உலக தமிழறிஞராக உயர்ந்துள்ளார். எனது “முச்சந்தி: பார்வையும் பதிவும்'' நூலுக்கான முன்னுரையை அவரிடம் கேட்டிருந்தேன். உடல் நிலை மிக மோசமாக பாதிப்படைந்து வந்தனால் உடன் எழுதிதர முடியவில்லையே என்ற மனவருத்தப்பட்டார் என்பதை நண்பர்கள் றமணன், மல்லியப்பு சந்தி திலகர் என்னிடம் கூறினார்கள். இது தொடர்பில் என்னிடமும் ஓரிரு தடவை தொலைப்பேசியில் கதைத்திருந்தார். அந்த வரப்பிரசாதம் கிடைக்காமலே போ#விட்டது. அந்தவகையில் நான் பெரும் துரதிஸ்டசாலியே.

இரவுபகல் ஓய்வு ஒழிச்சலின்றி தமிழியல் ஆய்வுக்காக தன்னை அர்ப்பணித்த பேராசிரியர் தான் உறங்குவதற்கு போதுமான நேரத்தை பெறுவதற்காக தான் சிந்திப்பதை நிறுத்திக் கொண்டார்.

இறுதியாக பொறளை மயானத்தில் அவரது உடல் எரிந்த காட்சி, அனைத்து அறிவியல் சமூகம் சார்ந்த நூல்களையெல்லாம் ஒன்றாக குவித்து எரிப்பது போன்றோ அல்லது யாழ் நூலகத்ததை எரித்தது போன்ற வேதனையும் உணர்வுமே என் இதயத்தை வருடி வாட்டி வதைத்தது.

பேராசிரியர் நடந்து வந்த பாதை இன்று வெறிச்சோடி கிடக்கின்றது..! அது யாராலும் நிரப்ப முடியாத ஈடு இணையற்ற பணியாகும். அவரது இழப்பு அவரது குடும்பத்துடன் மட்டும் அடங்குவதன்று. அவரது இழப்பால் துயறுரும் சகலருக்கும் எனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.

வேதனைகளை சுமந்து கொண்டு!

Pin It

 

தமிழ்நாட்டில் கட்டிடத் தொழில் பெருந்தொழிலாகி விட்டது. கட்டுமானப் பொருள்களின் விலை முன் எப்போதையும் விட பண்மடங்கு பெருகி விட்டது. உயிர் வாழ்வுக்கு ஆதாரமான வேளாண் தொழில் சுருங்கி வருகின்றது. இலவச அரிசித் திட்டம், நூறு நாள் வேலைத் திட்டம் போன்றவை விவசாயக் கூலிகளை விளை நிலங்களுக்கு வெளியே நிறுத்தி விட்டது. நஞ்சையும், புன்செயும் விளைந்த வயல்வெளிகள் சதுரங்களாக்கப்பட்டு காங்கிரீட் வனங்களாகின்றன. கிராமங்களின் தொன்மை விழுங்கப்பட்டு புதிய புதிய பெயர்களில் நகர்கள், குடியிருப்புகள் ஒவ்வொரு கணத்திலும் தோன்றி வருகின்றன. "ரியல் எஸ்டேட்' எனப்படும் வீட்டுமனை விற்பனை கொள்ளை லாபம் தரும் தொழிலாகி விட்டது. இதன் பின்னே தரகர்கள், தாதாக்கள், அரசியல் புள்ளிகள், கறுப்பு பணம், கொலை, கொள்ளை, சட்ட விரோதச் செயல்கள்... என நடப்பு சமூக அவலங்கள் அரங்கேறுகின்றன.

சமகாலச் சிக்கல்களை கலைப் படைப்பாக்கப் படைப்பாளிகள் பெரும்பாலும் முன் வருவதில்லை. கருத்தியல் தெளிவும், சமூகச் சார்பும், வாழ்வியல் அறமும், படைப்பு நேர்மையும் மிக்க ஒருசிலரே கண்முன் நிகழும் கொடுமைகளுக்கு எதிராக எழுதுகோலை ஆயுதமாக்குகின்றனர். இது ஒரு வகையில் அச்சம் தரும், அபாயம் விளைவிக்கும் செயல்தான் என்ற போதிலும் மிக்கத் துணிவோடு படைப்பு வெளியில் பயணிக்கும் இவர்களை சமூக வெளி பாதுகாக்கவே செய்யும். அத்தகைய படைப்பாளியாக எஸ். அர்ஷியா "பொய்கைக்கரைப் பட்டி' நாவல் வழி தமிழ்ச் சூழலில் கவனப்படுகிறார்.

உருது முஸ்லிம்கள் பற்றிய வாழ்வியல் கூறுகளை "ஏழரைப் பங்காளி வகையறா' நாவல் மூலம் தமிழுக்கு வழங்கிய எஸ்.அர்ஷியா "பொய்கைக் கரைப்பட்டி' நாவல் மூலம் தன் சமூகச் சார்பையும் படைப்பு மூலத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றார்.

எத்தனங்கள் மிக்க, சூட்சுமங்கள் நிறைந்த, ஈரைப் பேனாக்கும் வித்தைகள் கற்ற "ரியல் எஸ்டேட்'காரர் கஜேந்திரகுமார். சொற்ப முதலீட்டில், ஓட்டை ஸ்கூட்டரில் வாழ்வைத் தொடங்கும் இவர் கொள்ளை லாபம் கண்டு மிகப் பெரிய வளர்ச்சியடைந்து மனைவி, துணைவி, மக்கள், வசதிகள்... என உல்லாச வாழ்வுக்குத் தயாராகிறார். வசதிகள் பெருகியதும் எடுபிடிகள், தொழில் விரிவாக்கம் செய்ய தரகர்கள், பாதுகாப்புக்கு அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள்... எனச் சுற்றம் பெருகுகிறது.

முதலில் கஜேந்திரகுமார் நிலம் வாங்கவும், விற்கவும் உள்ளூர் மக்களோடு தொடர்புள்ளவர்களைத் தரகர்களாக்க முயலும் போது சமுத்திரக்கனி எனும் வாளாவிருந்த மனிதன் சிக்குகிறான். கிராமத்து டீக்கடையில் வெட்டிப் பேச்சுப் பேசி காலம் கடத்தும் இவன் தொடக்கத்தில் "நிலம் வாங்கித் தந்தால் கமிஷன் கிடைக்கும்' என கஜேந்திரகுமார் கூற புரோக்கர் வேலையா?... என சீறி ஒதுங்கும் சமுத்திரக்கனி. மீடியேட்டர்ன்னு சொல்லிப்பாருங்க. கம்பீரமாக... கௌரவமாக இருக்கலாம்ல்ல'! கஜேந்திரகுமாரின் சாதுர்யத்தால்' சமுத்திரக்கனி மீடியேட்டராகி நிலங்களை வாங்கித் தருவதில் படு சூரனாகி தன் வாழ்நிலையையும் உயர்த்திக் கொள்கிறார்!

முன்னர் சொன்னது போல் தமிழ் நாட்டின் நடப்பு பெருந்தொழிலான "ரியல் எஸ்டேட்' வணிகம் பற்றிய பரவலான முதல் இலக்கியப் பதிவு என இந்நாவலைக் கூறலாம்.

எழில்மிக்க தூங்கா நகரமான மதுரையின் புறநகர் பகுதியே நாவலின் களம். அழகர்மலை அடிவாரத்தின் இயற்கை வனப்பும் சூழலும் அழகுற "பொய்கைக்கரைப்பட்டி' விளங்குகிறது. விதவிதமான மரங்கள், ரகரகமானப் பறவைகள், நீர் நிலைகள், ரீங்கார ஒலிகள்... என இயற்கையின் மடியில் தாலாட்டப் பெறும் கிராமம் மெல்ல மெல்ல நிலவணிகக் கொள்ளையர்களால் சின்னாபின்னாக்கப்படுவதே நாவலாக விரிகின்றது. நாவலின் தொடக்கத்தில் அதிகாலை வேளையில் வேங்கை மரத்தில் தனித்து குரல் எழுப்பி பின் அடங்கும் செம்போத்து ஒரு குறியீடாகவே உள்ளது.

“அம்புட்டுப் பயலும் வீம்பு புடிச்சவனுக. கஞ்சிக்குச் செத்துக் கெடந்தாலும் மண்ணை விட்டுத்தர மாட்டானுக. வித்தும் தொலைக்க மாட்டானுக''! எனப் பிடிவாதமாக இருக்கும் சம்சாரிகளிடமிருந்து சாம பேத தான தண்டம் செய்து சமுத்திரக்கனி நிலங்களை கஜேந்திரகுமாருக்கு மலிவாக வாங்கிக்குவிக்கிறார். கமிஷனும் பெற்று வசதியாகிறார். திடீரென ஒரு அதிகாலையில் கொலையாகிறார். "கள்ளத் தொடர்பு. பெண் விவகாரத்தில் நில புரோக்கர் படுகொலை' என காவல்துறை வழக்கை முடிக்கிறது. இக்கொலையைக் கூட தனது வணிகத்துக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்கிறார் கஜேந்திரகுமார். "அவுட்லாண்ட் பிராப்பர்டி புரோமோட்டர்ஸ்' எனும் தனது நிறுவனத்தின் தூணாக விளங்கிய சமுத்திரக்கனியை தொழில் விரோதத்தில் கொன்று தனது வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறார்கள் எனச் செய்தியைப் பத்திரிகைகளில் உருவாக்கி அதன் மூலமும் விளம்பரம் செய்து கொள்கிறார்.

கஜேந்திரக்குமாரின் எல்லை விரிகிறது. மலைக்கள்ளன் எனும் புதிய "மீடியேட்டர்' சமுத்திரக்கனி இடத்துக்கு வருகிறார். நிலம் வாங்கிக் குவிக்கிறார்கள். அழகர் மலை அடிவாரத்தில் நூற்றைம்பது ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் "லிவின்ஸ்கி கார்டன்' எனும் பெரும் திட்டம் உருவாகிறது. ஃபார்ம் ஹவுஸ் பிராஜக்ட்டான இதில் கிளப், நீச்சல் குளம், ஷாப்பிங்மால், மாமரங்கள் சூழ்ந்த இயற்கை அரண் என விளம்பரம் செய்யப்படுகிறது. ரத்தீஸ்குமார் என்பவர் பார்ட்னராகிறார். அன்பு முகம் என்பவர் பொறியாளராகிறார். ராஜலெட்சுமி தோட்ட மேற்பார்வை செய்கிறார். நிறுவன அதிபராகிறார் கஜேந்திரகுமார். நீதிபதிகள், டாக்டர்கள், வக்கீல்கள், போலீஸ் அதிகாரிகள், பேராசிரியர்கள்... என "எலைட் பீபிள்ஸ்' அனைவரும் போட்டி போட்டு இடம் வாங்குகிறார்கள். விளம்பரப்படுத்தியபடி திட்டத்தை நிறைவேற்ற அருகில் இருக்கும் சிலரின் துண்டு நிலங்களை வாங்க வேண்டி உள்ளது. மலைக்கள்ளனும், கஜேந்திரகுமாரும் இராப்பகலாக முயல்கிறார்கள். இடையே சுற்றுவழிச் சாலையருகே இடம் வாங்கி அதைப் பெருந்தொகைக்கு அமெரிக்க நிறுவனத்திற்கு விற்கிறார்கள். "லெவின்ஸ்கி கார்டன்' திட்டம் நிறைவேறாததால் மனை வாங்கியவர்களின் தொந்தரவு பெருகுகிறது. "லிவின்ஸ்கி கார்டன்' அமைய இடையூறாய் இருந்த வழி விட்டானின் நிலத்தை அவரது மகன் கடம்பவனன் மூலம் அபகரிக்கிறார்கள். பெத்த மகனே கல்வியறிவற்ற தாய் தந்தையரை "ரேஷன் கார்டு' வாங்கித் தருவதாய் அழைத்து வந்து தந்தை வழிவிட்டானுக்கு சீமைச் சரக்கும், தாய்க்கு தின்பண்டமும் வாங்கித் தந்து நயவஞ்சகமாக நிலத்தை எழுதி வாங்கி கஜேந்திரகுமாரிடம் பணம் பெறுகிறான். திட்டானும் இன்னும் பலரும் நிலத்தை விற்றுவிடுகிறார்கள். விவசாயக் கூலிகள் குடும்பம் குடும்பமாக திருப்பூருக்குப் பிழைக்கப் போகிறார்கள்.

இதற்கு நேர் எதிர் திசையில் மலைநாட்டான் எனும் விவசாயி கடைசிவரை போராடுகிறார். மலைக்கள்ளனும், கஜேந்திரகுமாரும் நயந்து பேசுகிறார்கள். பணத்தாசைக் காட்டுகிறார்கள். மிரட்டுகிறார்கள். எதற்கும் பணியவில்லை. கடைசியாக அவரது வயலுக்கு வரும் வாய்க்கால் குறுக்கே கட்டிடம் கட்டி தண்ணீர் வராமல் தடுக்கிறார்கள். ஆழ்குழாய் கிணறு தோண்டி நீர் பாய்ச்சி விவசாயம் செய்கிறார். உடனே வயலருகே ராட்சஷ ஃபோர் போட்டு தண்ணீரை இழுத்து மலை நாட்டானின் ஃபோரில் தண்ணீர் வராமல் தடுக்கிறார்கள். அங்கே கட்டிடங்கள் உயர இங்கே வாழைத் தோட்டம் கருகுகிறது.

கஜேந்திரகுமார் சுறுக்காக பல கோடி அதிபதியானதை அறிந்த உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர் அவர் ஏறக்குறைய ஒருகுட்டி அரசாங்கம் நடத்துகிறார். ஒரு கோடி பணம் கேட்டு மிரட்ட வேறு வழியின்றி தருகின்றார். கூடவே மும்பை தாதாக்களின் கடத்தல்/மிரட்டல் வேறு. அவர்களுக்கு சொந்தப் பிம்பத்தை, தொழிலைக் காத்துக் கொள்ள ஒரு கோடி தருகிறார். இப்படி கோடிகளில் புரளும் கஜேந்திரகுமார் மீண்டும் "லெவின்ஸ்கி கார்டன்' பணிகளைத் தொடர்கிறார். நிலம் வாங்கியவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்.

“பேசாம நாமலும் இதை வித்துப்புடலாம்ப்பா. தண்ணியுமில்லாம, மழையுமில்லாம எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே பாத்துக்கிட்டிருக்க முடியும்? கடவுளும் நம்மளக் கைவிட்டுட்டாரு. வேற வழியில்லப்பா!'' என மலைநாட்டானின் மகள் செண்பகம் சொல்வதோடு நாவல் முடிகிறது.

இது ஆதிகுடிகளிடமிருந்து நிலத்தை அபகரிக்கும் நவீன முதலாளிகளைப் பற்றிய நாவலாகவும், வேளாண்மையை வெளியேற்றி நிலத்தைக் கூறு போட்டு லாபம் குவிக்கும் தரகர்களைப் பற்றிய நாவலாகவும் குறுக்கு வழியில் பணம் சம்பாதிப்பவர்களுக்கு துணை போய் குருட்டுத்தனமாக அதிகாரம் செலுத்திப் பணம் குவிக்கும் பிழைப்பு அரசியல்வாதிகளைப் பற்றிய நாவலாகவும் விரிகிறது. கிராமிய வாழ்வியல் பதிவுகள் அர்ஷியாவுக்கு அற்புதமாக கை வருகின்றது. எலி வலை குறித்து இவர் அளவுக்கு யாரும் எழுதியதில்லை. மகாபாரத மயன் போல நுட்பமாக ஒரு பொறியாளருக்குரிய நுட்பம் அதில் தெரிகிறது. மாமரங்கள், மாம்பழங்கள், மாம்பழங்கள் பறிப்பது, பிரிப்பது மிகவும் ரசித்து எழுதப்பட்டப் பகுதிகள்.

வேட்டைக்குப் போகும் எழிலன், கடுக்கா, கலியன் குறித்த காட்சிப்பகுதிகள் தொல்குடி வாழ்வின் எச்சம். பிரம்மாண்டமாக விலங்குகளை வேட்டையாடும் துடிப்புமிக்க வேங்கையன் தன் மனைவியின் பாலியல் மீறல் முன்னே தற்கொலையாவது யதார்த்தச் சித்திரிப்பு. ஊர் மேயும் மாலைக்கோனார் மகனை மிரட்டி கட்டிக் கொள்ளும் அழகியின் வீரியம் பெண் வீச்சு.. நாயக்கன்பட்டி முத்தாலம்மன் திருவிழாக் காட்சிகள், கரட்டாண்டி (ஓணான்) பிடித்து விளையாடும் சிறுவர்கள், தரிசு நிலத்தை கரடு முரடு நீக்கி புதர்கள், காடுகள் களைந்து ஜேசிபி, பொக்லீன் வேலை செய்பவர்களின் உழைப்பு... என நாவலில் மக்களின் வாழ்வியல் பதிவாகின்றது.

கஜேந்திரகுமாரின் "ரியல் எஸ்டேட்' வணிகத்துக்கு துணையாக அரசுக்குச் சொந்தமான கால்வாய்க்கரையை ஒரே நாளில் எழுதித்தரும் பொதுப்பணித்துறை ஆள் (செல்வம்) அதே வேளை சாகுபடிக்கு தண்ணீர் வரும் வாய்க்காலை பொய்யாக "இங்கு சாகுபடி இல்லை' எனச் சான்று வழங்கி குறுக்கே கட்டிடம் கட்ட அனுமதித்து மலை நாட்டானின் வயிற்றில் அடிக்கும் அரசு வருவாய்த்துறை ஆள் என்ற முரண் ஒன்றே நிகழ் அதிகாரத்தனத்தின் சாட்சியாய் நம்மை கலங்க வைக்கிறது.

மிகத் துணிச்சலோடு எழுதப்பட்டுள்ளது இந்நாவல். நிலம் காக்க, இயற்கை காக்கத் துடிப்பவர்களின் கவனத்துக்குரியது. சீரழிவு நில வணிக மோசடிகள், தரகு வியாபாரம், அதிகார அரசியல் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக சமகால சாமான்யனின் எளிய குரலாக அதே சமயம் தீவிர எதிர்ப்புணர்வாக இந்நாவலைக் கொண்டாட முடியும். வாய்பிளந்தபடி தலை தூக்கி நிற்கும் ஜேசிபியின் கோரப்பற்களும்... மண்ணை நம்பி மதித்து மண்ணோடு மண்ணாகிக் கிடக்கும் மலை நாட்டானும். என்ன செய்யப் போகிறோம் நாம்?

பொய்கைக்கரைப்பட்டி (நாவல்) / எஸ். அர்ஷியா / காலம் வெளியீடு / 25, மருதுபாண்டியர் நாலாவது தெரு, கருமாரியம்மன் கோவில் எதிர் வீதி, மதுரை 625 002. விலை ரூ. 100/

Pin It

 

தமிழ்நாட்டில் நாம் கலை இலக்கிய பெருமன்றத்தின் 50ஆம் ஆண்டுவிழாவை கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். கடந்த ஐம்பது ஆண்டு காலத்தில் தமிழக கலை இலக்கிய வரலாற்றில் நாம் பதித்த தடத்தையும் மறு மதிப்பீடு செய்து கொண்டிருக்கும் இத்தருணத்தில் தமிழக பொதுவுடமைகாரர்களை நசிவு இலக்கியத்தை தவிர்த்து நல்ல இலக்கியத்தை அறிந்து கொள்ளவும், கலை கலைக்காகவே என்பதை மாற்றி கலை மக்களுக்காகவே என்பதை ஆணித்தரமாக வலியுறுத்தி பல அற்புதக் கலைகளை திறமைமிக்க படைப்பாளர்களை கொண்ட படையை தமிழகத்தில் உருவாக்கிய இலக்கியப் பேராசான் ஜீவாவை நாம் சரியாகவே பதிவு செய்திருக்கிறோம்.

இதே போன்று தேசிய அளவில் கலை இலக்கிய ஆளுமைகளை இந்திய பொதுவுடமை இயக்கத்தின்பால் அணிதிரட்டி வலிமைமிக்கதொரு அமைப்பாக இந்திய மக்கள் நாடக மன்றம் (இப்டா) அமைத்து கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்திற்கு முன்னால் ஒரு முன்னோடி அமைப்பை தோற்றுவித்த பெருமை தோழர் பி.சி. ஜோஷியை சேரும்.

கம்யூனிஸ்டுகளின் கலை இலக்கியப் பார்வையை விசாலப்படுத்தியவர், கலையை மக்களின் துயரைப் போக்கும் ஆயுதமாக பயன்படுத்த முடியும் என்பதையும் நிரூபித்தவர் ஜோசி.

1943 ஆம் ஆண்டு வங்கத்தில் ஏற்பட்ட வரலாறு காணாத பஞ்சத்தால் லட்சக்கணக்கான மக்கள் பாதிக்கப்பட்டு அநாதைகளாக செத்து மடிந்தனர். இந்தச் செய்தி அறிந்த கட்சியின் அன்றைய பொதுச்செயலாளரான பி.சி ஜோசி தன்னுடன் சுனில் ஜனா என்கிற ஒரு புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்துக் கொண்டு கல்கத்தா சென்றார்.

கல்கத்தா சென்றடைந்த ஜோசி நிவாரணப் பணிகளை பார்வையிட்டு தேவையான உதவிகளைச் செய்துவிட்டு பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களையும் உணவு இன்றி பரிதவிக்கும் குழந்தைகளையும் செத்து மடிந்த பிணங்களைக்கூட அடக்கம் செய்ய இயலாது பரிதவிக்கும் நிலமைகளையும் புகைப்படம் எடுக்கச் செய்தார்.

பின்னர் பம்பாய் கட்சி தலைமையகம் திரும்பிய ஜோசி இந்தக் கோர காட்சிகளை பத்திரிகைகளில் பிரசுரித்து உருக்கமான பல கட்டுரைகளை எழுதி வங்கத்தோழர்களுக்கு உதவிடச் செய்தார்.

வங்கம் அழிந்தால் வாழ்வேது என்ற தலைப்பிலான அந்தக் கட்டுரைகளைப் பிரசுர வடிவில் வெளியிட்டு கட்சி அணிகள் முழுவீச்சில் நிவாரணப் பணிகளில் ஈடுபடச் செய்தார்.

வங்கம் பாரடா தோழா, வங்கம் பாரடா வங்காளநாடு துடித்துச் சாகுதே என்ற கோவை கிராமத்தாரின் பாடல்களும், வங்கம் பஞ்சம் என்ற கே.டி ஜானகியம்மாள் நாடகங்கள் உருவாகவும் ஜோசியின் உருக்கமான பாடல்களே காரணம் எனலாம்.

ஆடல் பாடல், நாடகம் போன்றவை வசதி மிக்கவர்களின் மன களிப்பிற்கானவை என்பதை மாற்றி கலை என்பது ஏழை எளிய உழைக்கும் மக்களுக்கானது. அதை சமுதாய மாற்றத்திற்கென பயன்படுத்த முடியும் என்பதை ஜோசி நிலைநாட்டினார்.

கல்கத்தாவிற்கும் இதர பஞ்சம் பாதித்த இடங்களுக்கும் கட்சியின் கலாச்சாரக் குழுவை அழைத்துச் சென்று ஜப்பானிய ஆக்ரமிப்புகளுக்கு எதிராகவும், உணவு பதுக்கல்காரர்கள், மற்றும் கள்ளச்சந்தை காரர்களுக்கு எதிராகவும் பல கலாச்சார நிகழ்வுகள் நடைபெறவும், தாமே விடுதலைக்காகவும் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமைக்காகவும் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் விடுதலைகோரியும் தனது பிரச்சார மற்றும் கலை நிகழ்ச்சிகளின் வழியாக மக்களைத் திரட்டினார்.

வங்க பஞ்ச நிவாரண வேலையென்பது ஏதோவொரு மனிதாபிமான மற்றும் நிவாரண சேவை என்றில்லாமல் அவரது அன்றைய பிரச்சாரமானது ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் பாசிச எதிர்ப்பு என்ற ஒரு கூர்மையான செய்தியை அன்றைய அரசியல் மற்றும் தேசிய கடமையுடன் இணைத்தது.

இதோடு புகழ்பெற்ற கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் அறிவு ஜீவிகளான பால்ராஜ் சஹானி, அவரது துணைவியார் தமயந்தி, சாந்தி பரதன், சச்சின் சங்கர், பீஷ்ம சஹானி, கைபி ஆஸ்மி, அலிசர்தார் ஜாப்ரி, மனாய்ராய், பெஜ்ஜாத் ஜாகீர், நடனக்கலைஞர் உதய சங்கர் குழுவிலிருந்து பல கலைஞர்கள் பிரித்திவிராஜ் கபூர், கே.ஏ. அப்பாஸ், பிரபலகேலி சித்திர கலைஞர் சித்தோ பிரசாத், மனிதவாழ்வையும், சமூகத்தையும், தத்ரூபமாக படம் பிடித்த சுனில் ஜனா போன்ற எண்ணற்ற கலைஞர்களைக் கொண்டு இப்டா என்றழைக்கப்படும் இந்திய மக்கள் நாடகமன்றம் ஜோசியின் தொடர் முயற்சியின் உருவாக்கமே.

இதுமட்டுமல்லாது இந்தியாவின் மாபெரும் வரலாற்றியல் அறிஞர்களான ராகுல் சாங்கிருத்தியாயன், மக்தூம் மொஹிதீன், டாக்டர் டி.டி கோசம்பி, மகாகவி வள்ளத்தோள் பேராசிரியர் சுசோடன் சர்க்கார், விஷ்னுடே போன்றோரையும் கட்சியில் ஈர்க்கின்ற ஆற்றல் ஜோஷிக்கு இருந்தது.

அதே சமயம் யாராக இருந்தாலும் கட்சியின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டாக வேண்டும் என்பதில் கறாராக இருந்தார். பல மொழிகள் பேசக்கூடிய இந்தியா போன்ற நாட்டில் பொது மொழி என ஒன்றைத் திணிக்க கூடாது போன்ற கட்சியின் கருத்தை யாரும் மீறக்கூடாது என ஜோசி உறுதியோடு இருந்தார்.

புகழ்பெற்ற அறிஞர் ராகுல் சாங்கிருத்தியாயன் இந்தியாவின் பொது மொழியாக இந்துஸ்தானி இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தார். கட்சியின் கருத்திற்கு மாறாக இந்துஸ்தானி பாஷா சுமதி என்ற அமைப்பு நடத்திய மாநாட்டிற்கு தலைமை வகித்து தனது கருத்தை பகிங்கரமாக அறிவித்தார்.

இதைக் கண்ட ஜோஷி ராகுல்ஜி தலைசிறந்த அறிவுஜீவி, மாபெரும் வரலாற்று அறிஞர் என்றெல்லாம் பார்க்கவில்லை. கட்சி உறுப்பினர் கட்சி முடிவை மீறக்கூடாது. என்பதில் உறுதியாக இருந்து ராகுல்ஜியை கட்சி அடிப்படை உறுப்பினர் பொறுப்பில் இருந்து விலக்கி வைத்தார்.

கட்சியில் இருந்து விலக்கப்பட்ட சிறிது காலத்தில் தனது கருத்து தவறானது கட்சியின் கருத்தே சரியானது என்பதை உணர்ந்த ராகுல் ஜோஷியை சந்தித்து மீண்டும் கட்சியில் இணைந்தார். இந்தியாவின் பன்முகக் கலாச்சாரத்தையும் பன்மொழிகளையும் பாதுகாப்பதில் கட்சி ஒரு தெளிவான முடிவெடுக்க ஜோஷி தயவு தாட்சண்யமின்றி உரிய பங்களிப்பை ஆற்றினார்.

கம்யூனிஸ்டுகள் பத்திரிகைத் துறையில் ஈடுபட முதன் முதலில் முன் முயற்சி எடுத்தவர் ஜோஷி என்றால் மிகை அல்ல! கட்சி பத்திரிகைகளில் கட்சியின் பிரச்சாரர்கள், கிளர்ச்சியாளர்கள், மற்றும் அமைப்பாளர்கள் என்ற லெனினுடைய சொற்களை உள்வாங்கிகொண்டு கட்சியின் ஆரம்பகட்ட நிதி நெருக்கடிகளை எல்லாம் சமாளித்து “பீப்பிள்ஸ் வார் “நேஷ்னல் பிரண்ட்'' “கம்யூனிஸ்ட்'' போன்ற பத்திரிகைகளை தோழர்களுடன் இணைந்து கொண்டுவந்தார்.

கட்சி மையத்தின் சார்பில் ஆங்கிலம், இந்தி, உருது ஆகிய மொழிகளில் வார ஏடுகளை கொண்டு வந்தார். அவர் கொடுத்த ஊக்கத்தினாலேயே கட்சியின் பல மாகாண குழுக்கள் தங்கள் தாய்மொழிகளிலேயே பத்திரிகைகளைக் கொண்டு வந்தன.

ஜோஷியும் அவருடைய சகாக்கள் சிலரும் இணைந்து அன்றைய கிராமியக் கலைகளை பாதுகாக்கும் நோக்கோடு அந்த காலகட்டத்தில் வழக்கத்தில் இருந்த கிராமியப்பாடல்களை சேகரித்தனர்.

அதே போன்று 1857 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சிப்பாய்களின் போராட்டத்தை “சிப்பாய் கலகம்'' என கொச்சை படுத்துவதைக் கண்டித்து, அது கலகம் அல்ல! அது சிப்பாய்களின் தாயக விடுதலைப் போராட்ட எழுச்சி என்பதை வலியுறுத்தி நூறுபக்கம் கொண்ட கட்டுரையையும் ஜோஷி கவனப்படுத்தினார்.

கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் இடதுசாரி முற்போக்குக் கருத்துக்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல “பீப்ள்ஸ் பப்ளிஷிங் ஹவுஸ்'' என்கிற புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தார். இதுதான் பின் நாட்களில் இந்தியாவின் மிகபெரும் இடதுசாரி புத்தக நிறுவனமாக மலர்ந்தது.

காந்தி ஜோஷியின் கடிதங்களும் மிகச்சிறந்த கடித இலக்கியமாகும். அதே போன்று மலபாரின் கையூர் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நான்கு இளம் தோழர்களை சிறையில் சந்தித்தது. கோவை சின்னியம் பாளையம் தோழர்களின் குடும்பத்தினரை சந்தித்தது குறித்தெல்லாம் மனதை உருக்கும் கட்டுரைகளாக வடித்துள்ளார்.

தான் சேகரித்த புத்தகங்கள் ஆவணங்கள், குறிப்புகள் அனைத்தையும் டெல்லி ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்திற்கு அளித்து கம்யூனிஸ்ட் ஆராய்ச்சி பிரிவை தொடங்கச் செய்தார். அதை அவரே பல வருடங்கள் நேரடியாக கவனித்து விரிவாக்கினார். “பி.சி. ஜோஷி மையம்'' என்றழைக்கப்படும் அந்த ஆய்வுமையம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் குறித்து ஆராய விரும்பும் எவரொருவருக்கும் அரிய பெட்டகமாக இன்றும் விளங்கிவருகிறது.

இது போன்ற வேறெந்த அரசியல் கட்சி தலைவர்களும் செய்யாத பல அரிய கலை இலக்கிய முயற்சிகளை ஜோஷி மேற்கொண்டார். இந்தியா முழுவதும் இருந்த அறிவு ஜீவிகள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், திரைத்துறையினர், கவிஞர்கள் பத்திரிகையாளர்கள் என அனைவரையும் இப்டா என்ற குடையின் கீழ் அற்புதமாக ஓன்று திரட்டினார். அந்தத் துளியின் தடத்தை பின்பற்றியே நமது இலக்கியப் பேராசான் ஜீவா தொடங்கிய கலை இலக்கியப் பெருமன்றமும் தனது பயணத்தை பொன்விழாவை கடந்து தொடர்ந்து செல்கிறது.

Pin It

1.

1970களில் அல்தூஸ்ஸருடன் சேர்த்தே பேசப்பட்ட கிரேக்க அமைப்பியல் மார்க்சிஸ்ட் பௌலன்ட்சாஸ். முதலில் லெனினிஸ்ட் ஆக இருந்து பின்னாளில் ஐரோகம்யூனிச விமர்சகராக புகழ்பெற்றார். அரசு குறித்த கோட்பாட்டு வரையறையை முன்வைத்ததில் மிகவும் பேசப்பட்டவர். பாசிசம் மற்றும் சமூக வர்க்கம் குறித்து மார்க்சிய ஆய்வுரையில் 1970 களில் தென் ஐரோப்பிய சர்வாதிகார வீழ்ச்சிகளை ஸ்பெயினில் பிராங்கோ ஆட்சி, போர்ச்சுக்கல் சாலசாரின் ஆட்சி, கிரேக்க பப்படோபௌலசின் ஆட்சி தகர்ந்ததை விளக்கியிருக்கிறார். கிரீஸில் சட்டக் கல்லூரி மாணவனாகப் பயின்ற காலத்தில் மாணவர் பெருமன்றத்தைக் கட்டியெழுப்பியவர்.

அரசு குறித்த கோட்பாடுகள்

அரசு குறித்த மார்க்சின் ஆய்வுகளை, கருத்தாக்கங்களின் புரிதல் தளத்தை முன்னெடுத்துச் சென்று ஓர் அமைப்பிய கோட்பாட்டாக்கத்தில் அரசை விளக்கிச் சொன்ன முன்னணிச் சிந்தனையாளர் பௌலன்ட்சாஸ். ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் கைப்பாவையாக, கருவியாக அரசு இயக்கப்படுகிறது என்ற அரசை ஒரு கருவியாகப்பார்க்கும் பார்வையை மறுக்கும் பௌலன்ட்சாஸ் அரசின் மொத்த அமைப்பையும் பராமரிக்கும் வர்க்க சக்தியாக முதலாளித்துவத்தைப் பார்ப்பதைவிட பெரும் முதலாளிகளின் உடனடி பெரும் லாபம் ஈட்டுவதையே, குறிப்பாக முனைப்புடன் செயல்படும் முதலாளித்துவம் என்று புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். சுயலாபத்திற்காக மொத்த அரசு சக்தியையும் பிரயோகிக்கிறது முதலாளித்துவம். முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடமிருந்து விடுபட்டு சுயாட்சியாக அரசு செயல்படும் அதே வேளையில் மொத்த முதலாளித்துவ சமூகமும் ஒரே சீராக சமநிலையில் செயல்படுவதையும் பார்த்துக் கொள்கிறது. வெகுஜன அன்றாட வாழக்கைச் செயல்பாடுகளை பராமரித்துக் கொள்வதன் மூலம் முதலாளித்துவ வர்க்க நலன் பாதுகாத்து கொள்ளப்படுகிறது. அரசு ஓர் கருவி மற்றும் சார்புள்ள அரசு சுயாட்சி போன்ற கருத்தாக்கங்களை வலியுறுத்தும் ரால்ப் மிலிபான்ட்டின் (முதலாளித்துவ சமூகத்தில் அரசு) முன்வைக்கும் கருவி கொள்கைக் கோட்பாட்டிற்கு எதிராக; முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கையில் செயல்படும் அரசு கருவி என்கின்ற வாதத்திற்கு எதிராக; அமைப்பியல் பார்வையில், செயல்படு வாதப்பார்வையில் உற்பத்தி முறையை வைத்து முதலாளித்துவத்தை காலவரிசைப் படுத்த முடியாது. சமூக உருவாக்கத்தை வைத்துத்தான் முதலாளித்துவ கால கட்டத்தை விளக்கமுடியும் போன்ற பல புதிய பார்வையை முன்வைக்கிறார் பௌலன்ட்சாஸ்.

மக்கள் ஜனநாயக குடியரசு மற்றும் ராணுவ சர்வாதிகார அரசு இவையிரண்டிற்குமுள்ள வித்தியாசத்தை வேறுபாட்டை காணத்தவறும் பேராபத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் மிலிபாண்ட் அல்தூஸ்ஸரிய அமைப்பிய நிர்ணய வாதம், சூப்பர் நிர்ணய வாதம் போன்றவை புறவய உறவுகளை அளவுக்கதிகமாக வலியுறுத்துவதால் தோல்வியை சந்திக்கின்றன என்கிறார். தன்னை மறு உற்பத்தி செய்துக் கொள்ளும் பொருட்டு உள் நெருக்கடியும் உட்பிரிவுமுடைய முதலாளித்துவம் போன்ற அமைப்பு சமூக சமச்சீர் நிலை, சமாதான சகவாழ்வு வேண்டி நிற்பது குறித்து ஆய்வு செய்யும் வேளையில் குறிப்பாக தேசியவாதம் என்பதை, வர்க்கப் பிரிவுகளைக் களைவதற்கான அல்லது வர்க்கப் பிரிவினையை சுருக்குவதற்கான வழியாக முதலாளித்துவம் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது என்கிறார். அரசு குறித்த மார்க்சிய கொள்ளைகளை வகுத்தளித்ததில் பௌலன்ட்சாஸின் பங்களிப்பு முக்கியமானது.

அரசின் செயல்படுகளைப் பார்த்தோமானால் கிராம்சி சொன்ன கலாச்சார மேலாண்மை என்ற கருத்தாக்கத்தின்படி ஒடுக்கப்பட்டோரின் இயக்கங்களை முடமாக்குவது ஒன்றே அரசின் முக்கிய வேலையாக இருக்காது. மாறாக ஒடுக்கப்பட்டோரின் ஒப்புதலையும் அரசு சக்தி சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. வெகுஜன சம்மதத்தை புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையும் முதலாளித்துவத்திற்கு இருக்கிறது. இதை எப்படி சாதிக்கிறது. வர்க்கக் கூட்டணி மூலம் மேலாதிக்ககுழு கீழ்நிலை குழுவுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டோ கூட்டுச் சேர்ந்து கொண்டோ கீழ்நிலை குழுக்களின் ஒப்புதலைப் பெற்றுவிடுகிறது. இந்த வேலையைச் செய்பவர்கள் குட்டி முதலாளிகள். முதலாளித்துவத்தின் ஆசீர்வாதத்தோடு உருவான இந்தப் புதிய குட்டிமுதலாளிகள் ஆளும் முதலாளித்துவத்தின் மேலாண்மையை உறுதிப்படுத்தவும் நிலைநாட்டவும் பாட்டாளிவர்க்கம் பேரியக்கமாக ஒன்று திரள்வதைத் தடுத்தும் ஒன்று சேராவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளவும் செய்கிறார்கள்

இப்படி முரண்பட்ட வர்க்க நிலைகளை, அதாவது ஒடுக்குவோருடன் தன்னை அடையாளப் படுத்திக் கொள்ளும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் இந்தப் பிரிவினர்த்தான் தன்னைப் பிழைக்கவைக்கும் தலைவிதி என்று (தப்பாக) பங்கு போட்டுக் கொள்கிறது முதலாளிவர்க்கம். இன்றைய பிந்தைய முதலாளித்துவத்தின் முக்கியமான பண்பே வர்க்க அமைப்பையே சிதைப்பதும் (இல்லாமல் ஆக்குவதும்) பாட்டாளி ஒற்றுமையை குலைப்பதும் தான். உருப்படியான அரசியல் ஆய்வு என்பதே புதிதாக உருவாகி வரும் இந்த நலன்களின் சக்தியின் குழுமத்தை பற்றிய வரையறை செய்வதுதான். அமெரிக்காவின் புதிய ஒப்பந்தம் நிர்ப்பந்திக்கும் திட்டத்தை ஆய்வு செய்த பௌலன்ட்சாஸ் பல காத்திரமான முடிவுகளுக்கு வருகிறார். தொழிலாளர் சட்டங்கள் கூலி உயர்வு போன்ற சில சலுகைகள் ஆளும்வர்க்கம் செய்ததால் மூலதனம் மற்றும் அரசுக்கும் தொழிலாளருக்குமான இணக்கம் வலுப்பெற்றது. மூலதனத்தை தக்க வைப்பதற்கான இந்த அரசியல் தந்திரத்தால் தொழிலாளி வர்க்கப் போராட்டத்தை முடமாக்கி பெரும் சோசலிசப் புரட்சியையே முறியடித்தது.

பௌலன்ட்சாஸும் உலக மயமாக்கலும்

ஜனநாயக முறையிலும் அரசியல் வெற்றி கொள்வதன் மூலமும் மட்டுமே வெகுஜன சக்தி உணரப்படும்; வெகுஜன இயக்கம் என்கின்ற கருத்தாக்கம் உருவாகும். இதுமாதிரியான அரசியல் மற்றும் ஜனநாயகம், அரசு மற்றும் அதன் அமைப்பும் மொத்த பூர்ஷ்வா அமைப்பை உருவாக்கினாலும் வெகுஜன சக்தி இவைகளை கடந்து செல்வாக்கு பெறும். இந்த அர்த்தத்தில் வெகுஜன எழுச்சி என்பது அரசியல் ஜனநாயகம் இவற்றின் பக்கபலத்தோடு அரசு மற்றும் அதன் நிறுவன ஆதாயம் பெற்றும் அதே சமயம் பூர்ஷ்வ சமூக அமைப்புச் சட்டத்தையும் மீறி மேலும் மக்கள் ஜனநாயகத்தை நோக்கியும் நகரமுடியும். உற்பத்தி அமைப்பை உலகமயமாக்கும் இன்றைய மெகா கார்ப்ரேட்டுகள் காலகட்டத்தில் வர்க்க அமைப்பை ஆய்வு செய்திருக்கும் பௌலன்ட்சாஸ்; உரிமை சக்தி அதிகாரத்தை தொழிலாளரிடமிருந்து பிடுங்கி முதலாளி வர்க்கத்திற்கு நகர்த்தும் இன்றைய உலகமயமாக்கலின் உச்சத்தில் மார்க்சிய வட்டாரத்தில் பேசப்படும் விவாதிக்கப்படும் வர்க்கம் பூர்ஷ்வா கிராம்சியின் மேலாண்மை தத்துவம் போன்றவை இன்றைய அரசியல் விஞ்ஞானச் சூழலில் நம்முடையப் புரிதலை தூலமான புறவய வகையினத்தை தெளிவுபடுத்த வேண்டியிருக்கிறது என்கிறார்.

பௌலன்ட்சாஸும் பூக்கோவும்

நவீன சமூகங்களின் மீது அரசு அதிகாரத்தைப் பிரயோகிப்பதற்கு சட்டங்கள் எவ்வாறு சாதகமாகத் துணைபுரிகின்றன என்பதைப் பற்றி பூக்கோவின் மதிப்பீடு குறைவாகவே உள்ளது. அரசு குறித்தும் மற்றும் வெகுஜனங்களை ஒடுக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் அமைப்புகளான ராணுவம், போலீஸ், நீதிமன்றச் செயல்பாடு போன்றவற்றைப் பற்றியும் பூக்கோ குறைத்து மதிப்பிடுகிறார். நவீன அரசின் இதயத்தில் குடிகொண்டுள்ள (புரட்சியை) இரும்புக்கரம் கொண்டு ஒடுக்கும் மேற்படி அமைப்புச் கச்தியின் அதிகாரத்தைப் பற்றியும் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார். கிளர்ச்சி, போராட்டம் எங்கும் நடந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் சகவாழ்க்கையை, நீதிபரிபாலனம் செய்யும் ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கும் கருவிகளாக உள்ஒடுக்கு முறைகளாக மதிப்பிடுகிறார். பௌலன்ட்சாஸின் குற்றச்சாட்டு இது. அரசு வெறும் கருவியாக செயல்படுத்தப்படுகிறது என்ற சிறிய புரிதலை மறுத்து சிக்கலான அல்லது முரண்பாடுகளின் போட்டிக்களமாக அரசை அமைப்பியல் அணுகுமுறையில் முன்வைக்கிறார். உள்முரண்பாடுகளின் போராட்டக்களம் அரசு. வர்க்கப் போராட்டம் அரசின் மீது முத்திரை பதித்திருக்கிறது.

உச்சக்கட்ட வர்த்தக போராட்டத்தின் வெளிப்பாடே பூர்ஷ்வா அரசு அமைப்பு. வர்க்கப் போராட்டம் என்கின்ற பேரொளிச் சீற்றத்தில் சிக்கித் திணறுகிறது அரசு. ஆகவே அரசு என்பது கோட்டை கொத்தளம் என்கின்ற பார்வையை எதிர்த்து சூதாட்டக்களம் அரசியல் செயல்தந்திரங்களின் போட்டிக்களம் அரசு என்று விளக்கும் பௌலன்ட்சாஸ், ஆளும் வர்க்கத்தின் வலுவான கருவி அரசு என்ற பழைய புரிதலை வெட்டி, தகர்க்கப்பட வேண்டிய அழிக்கப்படவேண்டிய பூர்ஷûவா அரசு அழிந்தபிறகு மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்படும் என்றார். ஏஜண்டுகளுக்கு இடம்தர மறுக்கும் அமைப்பியல் நிர்ணயவாதம் அமைப்பியல்வாதிகளுக்கேயுரிய மைனஸ்பாயிண்ட். இந்தத்தவறு இல்லாமல் வாதத்தை வைக்கவேண்டுமென்றால் வர்க்கப்போராட்டம் அமைப்பியல் ரீதியாக மட்டும் நடைபெறுகிறது என்று அழுத்தாமல் வர்க்க உணர்வு பீறிட்டு வர்க்கப் போராட்ட உச்சத்தை எட்டும்போது வரலாற்று நாயகனான ஒன்று சேர்ந்த பாட்டாளி வர்க்கம் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல்லும். வர்க்க போராட்டம் மட்டுமே அரசின் மீது முத்திரைக் குத்தவில்லை, அரசின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை கூடவே அனைத்து வகையான அரசியல் போராட்டங்களும் அரசை உலுக்குகின்றன. மார்க்சியர் அல்லாதோர் அரசுகுறித்து சில கோட்பாடுகளை முன்மொழிந்துள்ளனர். சமூகத்தின் மேல்தட்டு குழுவினரின் கடுமையானப் போட்டிக்களம் அரசு என்று அரசின் இயல்பு குறித்த ஒற்றைப் பரிமாண பார்வையை முன்வைத்தனர்.

பௌலன்ட்சாஸின் அரசு குறித்து சுயசிந்தனையின் விளைவாக வகுத்தளித்த, ஆய்வு செய்து கொடுத்த கோட்பாடுகள், கொள்கைகள் உண்மையிலேயே அரசின் அரசியல் பொருளாதார விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்பாகும். இதுவரைக்குமான பொதுவான கோட்பாடுகளை முறியடித்து இதுவரைக்கும் யாரும் பேசாத கண்டுபிடிக்காத வர்க்க சக்தி வடிவங்களை, சோசலிசத்திற்குத் தேவையான காத்திரமான சில வர்க்க சக்திகளை இனங்கண்டு வர்க்க போராட்டத்திற்குள் வென்றெடுக்கும் வழிமுறைகளையும் சொன்னார்.

அரசு எந்திரத்தின் மூலமாக சமூக வர்க்கம் தனது புறவய நலன்களை, காரியங்களை இயக்கங்களை இன்னதென்று உணர்ந்து கொள்ள அறிந்து கொள்ளும் வசதியே அரசு சக்தியாகும். மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின், கிராம்சி போன்றோரின் அரசு குறித்த கோட்பாட்டு புரிதலை முன்னெடுத்துச் சென்று விளக்கியவர் பௌலன்ட்சாஸ். இதன் மூலம் பிந்தைய சமீபத்தில் முதலாளித்துவத்தில் முளைத்தெழும் புதிய வர்க்க சக்திகளை சோசலிச சேர்மானத்திற்கு புழங்கவிட்டிருக்கிறார். மார்க்ஸின் மூலதனம் நூலே ஆகப்பெரும் கொள்கையறிக்கையாகும்.

கம்யூனிஸ்டு கட்சி அறிக்கை

மார்க்ஸ்எங்கெல்ஸின் ஆய்வுகளின் முடிவுகள் நிறுவன வடிவ அரசுக்கும் மாறிக் கொண்டிருக்கும் பண்புடைய அரசியல் வர்க்கசக்திக்குமிடையேயான உறவுகளினூடே தன்னை மறு உற்பத்தி செய்துகொள்ளும் சமூக உறவே அரசு சக்தி என்பதை விளக்கிச் சொன்னதன் மூலம் அரசு குறித்த பொதுவான புரிதலிலிருந்து இன்னும் ஆழ அகலத்துடன் அரசு கோட்பாடுகளை முதன்முதல் சொன்னவர் பௌலன்ட்சாஸ்.

“மார்க்ஸினுடைய கருத்தாக்கங்களையும், சொற்றொடர்களையும் பிரதிகளையும் நான் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த மேற்கோள்களை விளக்குவதற்காக அடிக்குறிப்போ, புகழ்ச்சி வார்த்தைகளோ சேர்த்துக்கொண்டதில்லை. அப்படி புகழ்பாடியவர் மார்க்ஸை அறிந்தவராகவோ, அடிவருடியாகவோ இருந்தால் தான் மார்க்சிய பத்திரிகைகளில் மதிக்கப்படுவர். ஆனால் நான் எந்தவித மேற்கோள் குறியீடின்றியும் தூக்கிப்பிடிக்காமல் மார்க்ஸை அப்படியே சொல்லியிருக்கிறேன். ஏனெனில் ஜனங்களுக்கு மார்க்ஸின் நூல்கள் பிடிபடாது தெரியாதாகையால் மார்க்ஸை மேற்கோள் காட்டாதவர்கள் என்று என்னைப் பற்றி நினைத்துக்கொள்வர். ஒரு பௌதிகவாதி பௌதிகத்தைப் பற்றி எழுதும் போது நியூட்டனையும் ஐனஸ்டீனையும் மேற்கோள் காட்டவேண்டிய அவசியமிருப்பதாகவா நினைத்துக் கொள்கிறான்.?'' -  பூக்கோ

அதிகம் மார்க்சியர் என்பதைவிட அதிகம் பூக்கோவாதி, பௌலன்ட்சாஸ் என்றொரு குற்றசாட்டு உண்டு. 1967க்குப் பிறகு அல்தூஸ்ஸரும் பௌலன்ட்சாஸும் தத்துவம் குறித்த பார்வையில் வேறுபடுகின்றனர். நடைமுறைச் செயல்பாட்டின் தத்துவமாக மார்க்சியத்தைப் பார்த்த கிராம்சியின் பார்வைக்கு மீண்டும் அழுத்தம் கொடுத்துப் பேசினார் பௌலன்ட்சாஸ். ஆனால் 1970க்கு பிறகும் அல்தூஸ்ஸரின் கோட்பாடும் பூக்கோவின் கோட்பாடும் பல இடங்களில் சந்திக்கின்றன.

முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் அமைப்பே முரண்பட்ட வர்க்க நடைமுறைச் செயல்பாடுகளையும் நெருக்கடிச்சிக்கல்களையும் ஏற்படுத்துகின்றன. அரசியல்பொருளாதார சித்தாந்தம் அனைத்து மட்டங்களிலும் முதலாளித்துவ அமைப்பையே உலுக்குகின்றது. இந்த நெருக்கடி சிக்கல்களுக்கு வர்க்க முரண்பாடுகளை ஈடுசெய்து முதலாளித்துவ அமைப்பை ஒரே சீராக இயங்க வைக்க வேறொரு முதலாளித்துவ அமைப்பை உருவாக்கும் தேவை ஏற்படுகிறது.

பௌலன்ட்சாஸின் ஆய்வு முதன்முதலாக வர்க்க முரண்பாட்டை முதலாளித்துவ அமைப்பை நிலைகுலையச் செய்யும் ஓர் இயக்கமாக முன் நிறுத்துகிறது. அமெரிக்க முறை கொள்கையாளர் மற்றும் செயல்படுவாதிகளிடமிருந்து உலகில் நிலையான ஆட்சி அமைந்திட பூர்ஷ்வ உற்பத்தி முறையே ஆளும் அரசின் தலையாயக் கடமையும் உலகச்சமநிலை பூர்ஷøவா அமைப்பிற்காக அது பாடுபடும் என்பதும் புரிந்துகொண்ட பௌலன்ட்சாஸ், இன்றைய பிந்தைய முதலாளித்துவ வர்க்கங்கள் என்ற ஆய்வேட்டில், இன்றைய வளர்ந்த முதலாளித்துவ சமூகத்தில் வர்க்க அமைப்பின் மிகவும் அடிப்படையான, யாரும் இதுவரை ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளாத, வர்க்க முரண்பாடுகளை உறுதியான ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கிறார். பொதுவான கோட்பாட்டுத்தளத்தில் தமது ஆய்வைத் தொடங்கி மிகவும் காத்திரமான முறையில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் நிலைப்பாடுகளுக்கும் ஏஜெண்டுகளுக்குமான வித்தியாசங்களை மிகவும் கவனமாக செயல்படுவதை, வரலாற்றுவாத தவறுகளுக்கு இடம் கொடாமல் விவரிக்கிறார்.

இன்றைய அரசியலுக்கு மிகவும் தேவையான தேச அரசு குறித்த புரிதல் பிரச்சனைகளுக்கிடையேயான மோதல்களையும், மூலதனத்தை உலகமயமாக்கும் பூர்ஷ்வா அரசமைப்பையும் முன்வைக்கிறார்.

இறுதியாக இதுவரைக்கும் தவறாகவும், கொச்சையாகவும் புரிந்து கொள்ளப்பட்ட, பிரயோகிக்கப்பட்ட குட்டி பூர்ஷ்வா என்ற கருத்தாக்கம் குறித்து நீண்ட, மிகவலுவான, மிகச்சரியான விளக்கத்தைத் தருகிறார். பொதுவான புரிதலான மரபான குட்டி பூர்ஷ்வா வகையறாவான கடைமுதலாளி கைவினைத் தொழில் முதலாளி, சிறு விவசாய முதலாளி, லேவாதேவி முதலாளி வரிசையில் இன்றைய நவீன தொழில் நுட்பம் மற்றும் வியாபார சமூகத்தின் கம்யூட்டர் தொழில் முதலாளி, போர்மன்சூபர்வைசர்கள், மற்றும் சம்பளம் பெறும் மேனேஜர்கள், கார்ப்பரேட் மேனேஜர் போன்ற (ஒன்று திரட்டப்படாத தொழிலாளர்கள்) புதிய வகையினருக்குமுள்ள வேறுபாடுகளை வித்தியாசங்களை வலியுறுத்திச் சொல்வதன் மூலம் குட்டி முதலாளித்துவ கருத்தாக்கத்தை ஒரு தனிவகை வர்க்கமாக வரையறுக்கிறார்.

இங்குதான் மார்க்ஸ் சொன்ன முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்குள் நிலவும் உற்பத்தித் திறனுடைய உழைப்பு, திறனற்ற உழைப்பு போன்ற கடினமான கேள்விக்கு முதன் முதலாக ஓர் அறிவார்ந்த புதிய பார்வையில் மாற்றுவிளக்கம் தரப்படுகிறது.

இந்த புதிய குட்டி முதலாளிகள் ஆளும் அரசை எதிர்த்து மூர்க்கமாகப் போராடுவர். எதற்கு? தரமான நுகர்வு வேண்டுமென்றும் தரமான வாழ்க்கை வேண்டியும் நல்ல உணவும், வீடு, கார், சுற்றுச்சூழல் போன்ற விஷயங்களை வேண்டி முழங்கி முஷ்டி உயர்த்தி மோதிமிதித்துப் போராடுவர். ஏனெனில் குட்டி முதலாளிகளின் பொருளாதார நிலைமைகள் உயர்தரமான வாழ்க்கை வேண்டி போராட வைக்கும். அதே சமயம் குட்டி பூர்ஷ்வாக்களுடைய அரசியல் ஊசலாட்டமும் தொழிலாளிவர்க்கப் போராட்டத்தின்மீதான கரிசனையும் சேர்த்து பார்த்தோமானால் ஒரு தனி வர்க்கமாக வென்றெடுக்க முடியும். தொழிலாளி வர்க்கப் போராட்டத்தில் குட்டி பூர்ஷ்வா வர்க்கத்தையும் கூட்டணி வைக்கமுடியும். அப்படி இணைத்துப் போராடாததே சிலிதோல்விக்கும் காரணம் என்கிறார்.

பௌலன்ட்சாஸினுடைய அரசியல் பின்புலம்

பிறதுறைகளிலிருந்து உதிரி கருத்தாக்கங்களை அப்படியே மார்க்சியத்தோடு பொருத்தி பார்க்கமுடியாது, மார்க்சியம் முன்வைக்கும் அடிப்படை பிரச்சனைகளோடு அவை தொடர்பு இருந்தாலொழிய அப்படி பொருத்திப் பேசப்படும் மார்க்சியம் போலி அறிவுப் பிதற்றலும் வெறும் அலங்கார வார்த்தைகளுமாகிவிடும். அப்படி கடன்வாங்கப்படும் கருத்தாக்கங்களால் மொழிப்புலம்பலும், திருத்தல்வாத சக்தியுமாகிவிடுமேயொழிய மார்க்சியத்திற்குப் பிரயோஜனமில்லை. அடிப்படை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத கருத்தாக்கதில் வைத்து பிற கோட்பாட்டு அணுகு முறைகளை ஏற்றுக் கொள்ளும் வழிகளை பயன்படுத்தவும் செய்கிறது. பலவித வடிவங்களில் இப்பொருத்தப்பாட்டைக் காணமுடிகிறது.

1. பிரெஞ்சு வரலாற்றுவரைவியல் பள்ளியான அனல் வரலாற்றாசிரியர்கள் மார்க்சிய வரலாற்றாய்விற்கு எதிராக மார்க்சிய பார்வையை மறுத்து வர்க்க ஆய்வு முறையை எதிர்த்து அரசியல் ஆய்வை விட்டுவிட்டு சமூகவியல் ஆய்வில் வரலாற்றுவரைவியலை செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்தினர். இப்பள்ளி முன்வைத்த சில கருத்தாக்க வரையறைகளை வரலாற்று பொருள் முதல்வாதத்தோடு பொருத்திப் பார்த்தனர்.

2. மார்க்சியத்தோடு நெருங்கிவரக்கூடிய சில தர்க்க முறைகளின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்திருக்கின்றனர்.

3. மார்க்சியத்தில் ஸ்டாலினிய பொருளாதார வாதத்தை மட்டும் எதிர்க்கும், மறுக்கும் மார்க்சிய எதிரி ஆய்வாளர்கள் சிலரின் அறிவுப்பூர்வ தத்துவார்த்தங்கள் சில அங்கீகரிக்கப்பட்ட மார்க்சிய அணுகுமுறையோடு சரிசமமாக ஒத்துப்போகவும் செய்கின்றன.

4. மார்க்சிய எதிர்ப்புச் சிந்தனையுள்ள சில ஆய்வாளர்களின் கோட்பாடுகளும் மார்க்சியத்தின் அடிப்படை கொள்கைகளோடு ஒத்துப்போகக்கூடிய அளவுக்கு தங்களது ஆய்வை முன்வைத்தன.

என்னுடைய அரசு, அதிகாரம், சோசலிசம், நூலின் கடைசி இரண்டுவகையைச் சேர்ந்தவர் பூக்கோ என்று நிறுவியிருக்கிறேன். மார்க்சியத்துக்கு எதிரான பிரச்சனைகளைப் பிரமாதமாக ஆய்வு செய்திருக்கும் அவரது பாலினத்தின் வரலாறு நூலில் மார்க்சியத்துக்கு எதிராக தனது வலுவான வாதங்களை முன்வைக்கும் பூக்கோவின் ஆய்வு நிச்சயமாக மார்க்சியத்துக்கும் வளம் சேர்க்கும். கடைசியாக பூக்கோவின் மார்க்சியத்தை எதிர்க்க முன்வைத்த ஆய்வு அவருடைய அறிவார்ந்த முடிவுகளுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாமலேயே போயிற்று. இந்த வகையினங்கள் என்ற அர்த்தத்தில் மார்க்சியம் (வர்க்க போராட்டம்) தனக்குரிய பொருளை கோட்பாட்டு தளத்தில் செழுமை பெற வேண்டும். நாம் நினைக்கும் விடுதல்கள், உதிரிகள், முரண்பாடுகள் போன்ற மார்க்சிய உள்நெருக்கடியை சுயமாக களப்பணி ஆய்வு செய்து நிவர்த்தி செய்ய முடியும் என்று குறிப்பிடும் பௌலான்ட்சாஸ் முதலாளித்துவ அரசின் சார்பு சுயாட்சி என்ற கருத்தாக்கத்தை வைத்ததன் மூலம் மார்க்சியத்துக்குச் செழுமை சேர்க்கிறார் பௌலன்ட்சாஸ்.

Pin It