தோழர் இசாக் அவர்களின் நட்பிலும் தோழமையிலும் மகிழ்ந்திருந்தபோதும், அவருடைய கவிதைகளில் தோயும் வாய்ப்புகள் என்னைவிட்டுத் தள்ளியே நின்றன. ஏற்கனவே வெளிவந்திருந்த தொகுப்பு என்னிடம் வழங்கப்பட்டிருந்த போதும், அதன் வாசிப்பை நான் தள்ளியே வைத்து வந்துள்ளேன். கவிதைகளின் மீது கொண்ட அன்போ, மதிப்போ தெரியவில்லை, எந்த ஒரு கவிதையையும் பட்டென அணுகும் துணிவைத் தந்ததில்லை. நண்பர் மீது கொண்ட அன்பு, அத்தொகுப்பின் உள்ளடக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. சில சமயங்களில், வெறும் வரிகளால் கனக்கும் ஒரு தொகுப்பு, என்னைச் சித்திரவதை செய்துவிடுவதுண்டு. நேரடியாகச் சொல்லும் கணங்கள் நட்பின் இழைகளை அறுத்து விடக்கூடியவை. இதனால் பல நேரங்களில் முன்னுரைகளுக்கோ, மதிப்புரைகளுக்கோ வரும் தொகுப்புகளைத் தொடாமல் பல நாட்கள்  ஏன்  பல மாதங்களைக் கடத்தியுள்ளேன்.

ஒரு கவிதைத் தொகுப்பைப் படிப்பதற்குரிய மனநிலையும் அவசியம். இயந்திரகதியில் எந்த இலக்கியத்தையும் படிக்க முடியாது. கவிதைக்கு இன்னும் கூடுதலான உணர்வு வேண்டும். சில சமயங்களில்  ஒரு படைப்புக்கான கால அவகாசமும், உணர்வும் கவிதையைப் படிப்பதற்கும் தேவைப்-படுவதை அனுபவித்திருக்கிறேன். இசாக்கின் "துணையிழந்தவளின் துயரம்' என்ற இத்தொகுப்பை என் மேசையில் விரித்தபோது, என்றுமில்லாத அவல உணர்வுகளால் அல்லாடினேன். ஈழத்தமிழர்களின் துயரம், எனது எல்லா வகையான இலக்கிய முயற்சிகளையும் குலைத்தது. படிப்பு, படைப்பு எதிலும் மனம் ஈடுபடவில்லை. காலம் மனத்தை இயல்பு நிலைக்குத் திருப்பக் கூடியது. துயரத்தை ஆற்றக் கூடியது. இப்பொழுது கிட்டத்தட்ட ஒர் ஆறுதலான மன நிலையில் இருக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன் என்பதன்று இதன் பொருள். எல்லா நடப்புகளையும் எதிர் கொள்ள வேண்டும் என்கிற மனநிலை. எல்லாவற்றையும் தெளிவுபடச்சிந்தித்து எழுத வேண்டும் என்கிற மனநிலை.

இசாக்கின் "துணையிழந்தவளின் துயரம்' ஒரு வகையில் புலப்பெயர்வின் துயரத்தின் வெளிப்-பாட்டைத் தான் கூடுதலாகப் பாடுகிறது. எனினும் இதை ஈழம் உள்ளிட்ட பிற நாடுகளில் நிகழும் வன்முறையின் விளைவான புலப்பெயர்வோடு ஒப்பிட முடியாது. ஈழத்தில் நிகழ்வது வேருடன் பெயர்தல். கூடு இழக்கும் கொடுமை. தமிழகத்தில் அப்படிப்பட்ட கொடுமை நிகழவில்லை. 

துபாயில் பிழைக்கப் போனவரின் கதையைச் சொல்லுகின்றன பெரும்பாலான கவிதைகள்.

"வாழ்க்கையில்

விடுமுறை நாட்கள் வரும் போகும்

அனைவருக்கும்.

விடுமுறை நாட்களில் தான்

வந்து போகிறது

வாழ்க்கை

நமக்கு.'

மிக எளிமையாகச் சொல்லப்பட்ட இந்தக் கவிதையில் பாடுபொருளாவது வாழ்க்கைதான். அந்த வாழ்க்கை நெடும்பிரிவால் அலைக்கழிகிறது குறுகிய நாட்களில் குமிழியிடுகிறது.

"அந்த மூன்று நாட்கள் பற்றியான

அங்கலாய்ப்புகளால்

நிரம்பி வழிகிறது பெண்களுலகம்.

ஆண்டு முழுவதும் மூன்று நாட்களான

சோகத்தை

யாரிடம் சொல்லியழுவாள்

அவள்.'

இப்படி பொருள்வயின் பிரிதலை, புதிய சூழல்களில் வைத்துப் பேச முனைகிற கவிதைகள் நிரம்ப. இந்தப் பிரிவு  ஒரு வன்முறை அரசியலின் விளைவு அன்று என்று நமக்குத் தோன்றும். ஆனால், இப் பிரிவுகளின் பின்னணியில் உள்ள கண்டுணரப்படாத அரசியல், பொருளாதார சமுதாய வன்முறைகளை யார் பேசுகிறார்?

ஆயுதத்தால் மட்டுமே வன்முறையை அடையாளப் படுத்தும் மரபு நம்முடையது. அதனால் வன்முறையின் உண்மை முகத்தை நாம் காணத்தவறுகிறோம். பல சமயங்களில் ஆயுதம் ஏந்தாத இருப்புகள், ஆயுத வன்முறையைக் காட்டிலும் கொடுமையும் கபடமும் நிறைந்தவை.

"இளமை புறங்கொடுத்து' இசாக்கை ஒத்த இளைஞர்கள், பாலையின் கானல் கரைகளில் ''சுருண்டு விழுவதன் பின்னுள்ள ஒரு பொருளாதாரமுறை, அதைக் காப்பாற்றும் அரசியல் முறை வன்முறை சாராதது என்பது எத்தனை பெரிய ஏமாற்றுக் கொள்கை? புலப்பெயர்வின் பின்னுள்ள இந்த வன்முறை இயக்கத்தை இசாக்கின் கவிதைகள் நேரடியாகப் பேசாவிடினும், நுட்பமாகப் பதிவு செய்கின்றன.

"கட்டடக் கட்டுமானப் பணியின்போது

கோடையின்

கொடும் வெயில் தாங்கமுடியாமல்

சுருண்டு விழுந்து

செத்துப் போன

கூலித்

தொழிலாளி

கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.'

என்று ஒரு தற்செயல் நிகழ்வின் துயரத்தைச் சாதாரணமாகச் சொல்லித் தொடங்கும் இசாக்  அடுத்துக்காட்டும் காட்சி இத்தற்செயலின் கண்டுணரப்-படாத பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது அக்காட்சி..

"கோடை வரும்முன்

தனி வானூர்தியேறி

தூரத்து

குளிர்தேசம் சென்று ஓய்வெடுக்கத்

துபாய் இளவரசனின்

பந்தயக் குதிரையா இவன்?'

மானுடம் எவ்வளவு மலிவாய்ப் போய்விட்டது! இந்த உணர்தல்தான் "மக்கட்பண்பு' என்று வள்ளுவரால் ''சுட்டப்படுகிறது. பிறிதின் நோய் தன் நோய் போல் போற்றும் பண்பு. ஆனால் இசாக் உணரும் வலி, துபாய் இளவரசனுக்கு ஏன் இல்லாமற் போனது?

தமிழீழத்தில் பயணம் செய்த போது இப்படி ஒரு காட்சியைக் கண்டு நானும் அதிர்ந்தேன். இதை வேறொரு கட்டுரையில் பதிவும் செய்துள்ளேன். மலையகத்தில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் லாயனுக்குச் சென்றோம். கூட வந்த மலையக நண்பர் ஒருவர் சொன்னார்: தொழிலாளர்களின் இந்த லாயன் ஒரு காலத்தில் வெள்ளைத்துரைகளின் குதிரை லாயமாக இருந்ததாம். அங்கு ஒரு வீட்டுக்குள் நுழைந்து பார்த்தோம்.

அதை வீடு என்று சொல்வது ஒப்புக்குத்தான். நுழைந்தபோது உள்ளே இருட்டாக இருந்தது. கால் வைத்த நான் இடறிவிழப்பார்த்தேன். அந்த இருட்டுக்குச் சில நிமிடம் பழகிய பிறகு அங்கு இருந்தவை புலப்பட்டன. பத்துக்குப் பத்து என்ற அளவில் இருந்த ஒரு கெமரா அது. அறையை அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். அதில் நடப்பதற்கு ஓர் ஒன்றரை அடி வழி விட்டு, அந்த அறையை இடுப்பளவு உயரமுள்ள ஒரு களிமண் சுவர் பிரித்திருந்தது. அந்தச் சுவருக்கு இருபுறமும் இரண்டு மண் அடுப்புகள் "தூர்ந்து' போய்க்கிடந்தன. அடுப்பை அடுத்த இப்பக்கமும் அப்பக்கமும் பழந்தலையணைகள், சிதைந்தபாய்கள் கிடந்தன.

அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு முதியவரும் நாற்பது வயதுத் தோற்றமுள்ள மற்றொருவரும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு பெண்களும் குழந்தைகளும் சூழ நின்றார்கள். "இதில் யார்குடி இருக்கிறார்கள்?'' என்று கேட்டேன். நாற்பது வயதுக்காரர் பெரியவரைச் சுட்டிக்காட்டி: "எங்கள் இரண்டு பேரின் குடும்பமும் இருக்குதுங்க'' என்றார். எனக்கு அதிர்ச்சி! இந்தப் புறாக்கூட்டுக்குள் இத்தனை மனிதர்களா? மீண்டும் கேட்டேன். "எவ்வளவு காலமாக?'' முதியவர் சிரித்தபடிச் சொன்னார்: "நாங்க பொறந்ததே இங்கேதான்'' எனக்கு எதுவும் பேசத்-தோன்றவில்லை. வெளியே மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது மலைச்சரிவுகளில் தேயிலைச்செடிகள் "கிராப்' வெட்டிக்-கொண்டதுபோல் சீராகப் பசும் முகம் காட்டிக்-கொண்டிருந்தன.

அங்கிருந்து "நுவரேலியா' என்ற இடத்துக்குப் போனோம். அங்குள்ள குதிரை லாயத்துக்கு அழைத்துச்சென்றார்கள். பல்வேறு குதிரைகள் பளபளவென்ற தோல்களில் மினுங்கிக்-கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு குதிரைக்கும் பத்துக்குப்பத்தடி குறையாத வெளியில் ஒரு தடுப்பு இருந்தது. வெவ்வேறு நாடுகளில் இருந்து வந்த பந்தயக்குதிரைகள் என்றார்கள்.

மலையகத்தில் சென்றவிடமெல்லாம் தேனீர் பரிமாறப்பட்டது. சுவையான தேனீர்! அந்த லாயனில் அடைக்கப்பட்ட மனிதர்கள்கூடப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் தாம்! இசாக்கின் அரபுக்குதிரையைப் படித்த போது எனக்கு நுவரேலியாக் குதிரைகள் தாம் நினைவுக்கு வந்தன.

இசாக்கின் முந்திய கவிதைகளில் ஒருவகையான காதல் தகிப்பு இருந்தது. அந்தத் தகிப்பு புனைவியல் பாங்கில் வெளிப்பட்டிருந்தது. இந்தப் புனைவியல் பாங்கு, கவிதை எழுதத்தொடங்குபவரையும் ஏமாற்றும்; கவிதையின் தொடக்க வாசகரையும் ஏமாற்றும். ஏனெனில் அக்கவிதைகளில் வாழ்வனுபவம் பதிவு செய்யப்படுவதைவிடக் கற்பனை அழகே கூடுதலாக அழுந்தி இருக்கும். "மௌனங்களின் நிழற்குடை'யில்

"மிகவும்

ஆபத்தானதென்கிறார்கள்

புதைகுழி

அடீ

உன்

கன்னக்குழியைவிடவா?'

என்று எழுதுவது ஒரு புனைவுதான். இதில் வெறுங்கற்பனை தெறிக்கும் அளவுக்கு, அனுபவம் தலைநீட்டவே இல்லை. இதில் இசாக்குக்குப் பல பெரிய கவிஞர்களே முன்னோடிகள்!

ஆனால் இந்தத் "துணையிழந்தவளின் துயரம்'   தொகுப்பில் இசாக் விடுபட்டுவிட்டதாகவே தோன்றுகிறது. இவருக்கு இயல்பாக அமைந்துவிட்ட எளிய சொல்லாட்சிதான் இவரை இப்படி மீட்டுவந்திருக்கிறது.

"மூன்று மாதம் முழுதாக வீட்டில் தங்காமல் மறுபயணத்துக்குப் புறப்படுகிறான் தலைவன்.' அவன் பயணம் அப்பா அம்மாவுக்கு, அக்கா தங்கைகளுக்கு.. எல்லோருக்கும் தாங்க முடியாத சோகந்தான். புறப்படும் அன்று / சோக.. சோகமாகக் காட்சியளிக்கிறார்கள்/வழியனுப்ப வந்தவர்களும்கூட/.. இப்படி ஒவ்வொருவர் மீதும் கவியும் துன்பங்களைச் சித்தரித்து வந்தவர், யதார்த்தத்தின் வலியுடன் கவிதையை இப்படி முடிக்கிறார்:

"என்ன செய்ய

துபாய் போகாமல் இருந்துவிட்டாலும்

மகிழ்ச்சியடையப் போவதில்லை

எவரும்!'

இந்தத் தலைவன் போகிறான் என்பதைவிடத் துரத்தப்படுகிறான் என்பதுதான் உண்மை. துரத்துபவர்கள் எல்லாம் வேறு யாருமில்லை, சொந்த ரத்தமே! போவதில் அவனுக்கும் மகிழ்ச்சி இல்லை. துரத்துவதில் அவர்களுக்கும் உடன்பாடில்லை. எனினும் இது நிகழ்கிறது.. ஏன்? இங்குதான் முன்னரே குறிப்பிட்ட கண்டுணராத அரசியல், பொருளாதார வன்முறை செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இப்படி எழுதுவதற்குக் கற்பனை பயன்படாது! அனுபவ முதிர்ச்சிதான் பயன்படும். இசாக் இப்படிப்பதிக்கும் அனுபவமுத்திரைகளால் இத்தொகுப்பே கனத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பிரிவின் வலிமட்டும் இங்கு பாடுபொருளாக-வில்லை. வெவ்வேறு சூழல்களில் எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகளும் கவிதைகளாகி உள்ளன. நிறையச்-சொல்லலாம். ஒரு சான்று மட்டும் இதோ:

"சிறப்புப் பிரார்த்தனையன்றிற்குத்

தலைமையேற்ற போதகர்

ஒலிவாங்கியின் உதவியால்

நள்ளிரவைத் தாண்டியும்

மறுமை நாளின்

சிறப்பைத்

தெளிவாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்

பகலெல்லாம்

உறங்கப்போகிற உற்சாகத்தில்.

மறுநாள்

காலை

பணிக்குப் போகவேண்டுமென்கிற

கவலை

என்னைப்போல பலருக்கு

இறைவன்

ஆசிர்வதிப்பானா?

சபிப்பானா?'

இதைப் படிக்கும் போது ஒரு மெல்லிய புன்னகைதான் என் உதடுகளிலும் நெளிந்தது. இத்தொகுப்பில் இப்படி பல இடங்களில் புன்னகைத்துச்செல்லலாம். துயரம், விழுமியங்களின் போதாமை மீதான ஒரு கிண்டல்  எதிலும் மிகையில்லாமற் சொல்கிற ஒரு போக்குத்தான் இத்தொகுப்பில் ஊடாடுகிறது. குறைகளே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது எளிமையாகச் சொல்லும் முயற்சியில் சில இடங்களில் வெறுமையாக நிற்கிற விபத்தும் நிகழ்ந்து விடுகிறது. எனினும் இந்தக் குறைகள் மிகவும் குறைவு.

ஓரிடத்தில் தம்மைப் பற்றியே பேசுகிறார். எந்த ஒரு பிரகடனமுமில்லாமல்.

"நவீன யுக்திகளோடு

வாழ்வனுபவங்களின் பொருளுணர்த்தும் கவிதை

இவனுடையதென அடையாளப்பட

இச எழவுகள்

எதுவுமறியாவிட்டாலும் இளித்து நிற்க வேண்டும்.

அப்படியிருக்க அறியாதவன்

நான்.

-இப்படிப்பல அறியாததுகளைச் சொல்லி, தான் கவிஞனுக்குரிய தகுதி இல்லாதவர் என்று சொல்லும் போது- கவிஞர்கள் அடிக்கும் 'லூட்டி'யை நினைவுப்படுத்திக்கொண்டே வருகிறார். கவிதை இப்படி முடிகிறது:

'எந்த எல்லைக்குள்ளுமில்லாத என்னை

கவிஞனென்று சொல்லுகிற துணிவு

எவருக்குண்டு

என் நண்பர்களைத் தவிர.'

தோழர் இசாக் அவர்களே!

தோழமை என்ற பரிவால் அல்ல-

உங்களுடைய கவித்துவத்தால் சொல்லத்துணிந்தேன்

உங்களை ஒரு கவிஞன் என!

Pin It

"எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கிங்கே பெண் இளைப்பில்லை காண்' என்று மகாகவி பாரதியார் பாடியதை உறுதி செய்வது போல் மலேசியாவில் ஆண்களோடு பெண்களும் அனைத்து துறைகளிலும் ஈடுபாடு கொண்டு முன்னேறி வருகிறார்கள்.

தமிழ் இலக்கியத் துறையிலும் பெண்களின் பங்களிப்பு கணிசமான அளவில் வளர்ச்சி கண்டே வந்துள்ளது எனலாம்.

இலக்கியத் துறையின் மீது நம் பெண்களுக்கு அதிக ஆர்வமும் அக்கறையும் இயல்பாகவே இருக்கின்றது.

படைப்பிலக்கியங்கள் அனைத்துமே மக்களின் நலன் கருதி நன்னோக்குடன் படைக்கப் படுதலே சிறப்பு என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பெண்கள் தங்கள் எழுத்தை மிகவும் சிரத்தையுடன் படைத்துள்ளனர்.

பெண்களின் எழுத்துத் துறை ஈடுபாடு அன்று தொட்டு இன்றும் இனி என்றும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

இன்று பெண் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைகளில் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை இலக்கிய வடிவங்களின் வழியாக அறிய முடிகின்றது.

இது பெண்ணிய இலக்கிய சிந்தனையின் மலர்ச்சிக் காலம் என்றும் சொல்லலாம்.

மலேசியாவில் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே படைப்பிலக்கியம் தோன்றியுள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் கூறியுள்ளனர்.

சிறுகதை கட்டுரை, கவிதை, நாவல், நாடகம் போன்ற இலக்கியப் பிரிவுகள் மலேசிய மண்ணில் ஆர்வமுடன் படைக்கப் பட்டு வந்தாலும் சிறுகதை இலக்கியமே ஆல்போல் தழைத்து அருகுபோல் வேரோடி வளர்ந்துள்ளதாகப் பேராசிரியர் ஒருவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மலேசியாவைப் பொறுத்தவரை பெண்களில் பலர் பெரும்பாலும் சிறுகதை எழுத்தாளர்களாகவே அறியப் படுகின்றனர்.  எனினும், மற்ற இலக்கியப் பிரிவுகளிலும் தடம் பதித்துள்ளனர்.

மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தின் புதிய தொடக்கம் 1946க்கும் பின்னரே என்பது ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும்.

1950ஆம் ஆண்டு வாக்கில் தமிழ் நேசன் ஞாயிறு பதிப்பில் கதை வகுப்பு நடத்தத் தொடங்கி, சு.நாராயணனும், பைரோஜி நாராயணனும் எழுத்தார்வம் உள்ளோர்க்குக் கதை, கவிதை, உரை நடை, நாடகம் போன்ற பல்வேறு துறைகளிலும் பயிற்சி அளித்துள்ளனர்.

பயிற்சிக்குப் பின்னர் தேர்வு செய்யப் பட்ட எழுத்தாளர்களில் ஆறு பெண்களும் இருந்தனர் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

அதன் பின்னர் நடை பெற்று வந்த சிறுகதை எழுதும் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டவர்களில் திருமதி கு.நா.மீனாட்சி, மு.தனபாக்கியம், கமலச்செல்வி இ.மேரி என்ற உஷா நாயர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

இவர்களில் திருமதி உஷா நாயர் கவிதைத் துறையில் புகழ் பெற்று விளங்கியவர்; தமிழ்மணி பட்டம் பெற்றவர்; மரபுக்கவிதைகள் எழுதியவர்;  இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் தலைமையேற்று வழி நடத்தியுள்ளார்;  செந்தமிழில் சிறப்புற பேசும் ஆற்றல் கொண்ட தமிழாசிரியர் திருமதி உஷா என்பதும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

தேசிய விடுதலை, நாட்டுப் பற்று, மொழிப் பற்று மற்றும் நன்னெறிக் கோட்பாடுகள் போன்ற கருப் பொருள்களை மரபுக் கவிதைகளில் பாடியவர். சுமார் 30 ஆண்டு காலம் சோர்வின்றி இலக்கியப் பணியைச் செம்மையாகச் செய்துவிட்டு மறைந்தவர்; இன்றும் இலக்கிய உலகில் பேசப்பட்டு வருபவர்; மறையாது நிலைத்திருப்பவர் திருமதி உஷா நாயர்.

தொடர்ந்து எழுதி வந்தவரான திருமதி கமலாட்சி ஆறுமுகம், கதை, கட்டுரை, நாவல், வானொலி நாடகம் போன்ற படைப்புகளின் மூலம் பிரபலமானவர். அரசியலிலும், சமூகப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டவர் இரு நூல்களை வெளியிட்டு தனது இலக்கியப் பங்களிப்பை நிறைவாக செய்துள்ளார்.

அடுத்த காலக்கட்டத்தில் வந்த பெண்களில் பலரும் சிறுகதையோடு, கட்டுரை, கவிதை, குறுநாவல், நாவல், வானொலி, நாடகங்கள், சிறுவர் இலக்கியம், தொடர் கதைகள் போன்ற பல்வேறு பிரிவுகளிலும் தங்களின் படைப்புகளைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.

தற்போது இளம் எழுத்தாளர்கள் புதுக் கவிதை எனும் உரைவீச்சில் ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர்.

மலேசியத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று களஞ்சியம் படைத்துள்ள இலக்கியக் குரிசில் மா. இராமையா அவர்கள் இலக்கியத் துறையில் பங்காற்றியுள்ள சில பெண் படைப்பாளர்களை வரிசையிட்டு காட்டியுள்ளார்.  எனினும், அவர்களில் பலர் எழுத்துத் துறையினின்றும் விலகியுள்ளனர்.  

நம் பெண்களில் பலர் தொடர்ந்து எழுதாமைக்குப் பல காரணங்களைக் கூறலாம்.  இலக்கிய அரும்புகள் ஆய்வு நூலைப் படைத்திருக்கும் முனைவர் இலக்குமி மீனாட்சி சுந்தரம் அவர்கள் எடுத்துக் கூறியிருக்கும் காரணங்கள் சிலவற்றை இங்கே குறிப்பிடலாம்.

பெண்கள் திருமணத்துக்குப் பின்னர், எழுத்துலகையே மறக்க வேண்டிய சூழ்நிலை அமைந்துவிடுகின்றது.

மலேசிய இலக்கியத் துறை பத்திரிகைகளை நம்பியே இருக்கிறது.  ஆனால், எழுத்தாளர்களுக்கு போதுமான ஊக்கத் தொகை அளிக்கப்படுவதில்லை. எழுத்தாளர்களின் எழுத்துப் படிவங்கள் நூல்களாக வெளியிடப் படுவது மிகவும் அரிது; நூல்களை வாங்கிப் படிப்பவர்களும் குறைவு.

அதனால், எழுதுபவர்களின் ஊக்கம் குறைகிறது; எழுதும் ஆர்வமும் தடைபட்டுப் போகின்றது.

மேலே குறிப்பிடப் பட்டவாறு சிக்கல்கள் பல நிறைந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் ஓரிருவரே எதிர்நீச்சலுடன் தொடர்ந்து எழுதி வந்துள்ளனர் என்கிறார் முனைவர் இலக்குமி.

அவர் சொல்லும் கருத்துகளும் ஏற்புடையதே!  நான் எழுதிய நூற்றுக்கணக்கான கதைகளும், தொடர்களும், சிறுவர் இலக்கியமும் நூல் வடிவம் பெறாமையால் அடையாளம் இன்றி மறைந்து போயின.

எழுதத் தொடங்கி 28 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான "தாய்மைக்கு ஒரு தவம்' நூலை வெளியிடும் துணிவு பிறந்தது; அதுவே இன்றும் என்னை அடையாளம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆர்வமுடன் எழுதத் தொடங்கும் பெண்கள் மின்னல் வேகத்தில் மறைந்து போவதற்கு உயர்கல்வி மொழி அறிவு ஆழமான இலக்கிய இலக்கணம் கிட்டாமல் போயிருப்பதும் தடையாகியிருக்கலாம்.

நாடு விடுதலை பெறுவதற்கு முன்பு ஏழாம் ஆண்டுவரை தமிழில் கற்கும் வாய்ப்பு இருந்தது. பெண்கள் தங்களுக்கு கிட்டிய ஆரம்ப பள்ளியின் மொழி அறிவைக் கொண்டு வாசிக்கும் பழக்கத்தை, கதைப் புத்தகங்கள் வழியே வளர்த்துக் கொண்டனர். அதுவும் சில பெண்களுக்குத்தான் அவ்வித வாய்ப்பும் வசதியும் கிடைத்தது எனலாம்.

பெரும்பாலும் வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்கு நாளிதழ்கள், வார,மாத இதழ்களை வாசிப்பதுதான் விருப்பமான பொழுது போக்காக இருந்தது. அதன் வழி மொழியறிவை வளர்த்து கொள்ளவும் முடிந்தது.

இப்படி வாசிக்கும் பழக்கமே அவர்களை இலக்கியத் துறையின் பால் ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்கிறது. தங்களுக்குக் கிட்டிய மொழியறிவைக் கொண்டு எழுதும் ஆற்றலையும் வளர்த்துக் கொண்டு எழுதத் தொடங்கி, இலக்கியப் பணியாற்றியவர்கள் சிலர்.

உயர்கல்வி கிட்டாத நிலையில் ஆர்வத்தூண்டலால் எழுத வருபவர்களுக்கு வழிகாட்டலோ வாய்ப்புக்களோ இன்றிச் சோர்வடைந்து முடங்கிப் போவதும் உண்டு.  தமிழாசிரியர்களாகப் பயிற்சி பெற்ற வெகுசிலர் தொடர்ந்து எழுதி வருகின்றனர்.

இது தொடக்கக் கால நிலை.!

மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு

இன்று பெண்களுக்கு உயர்கல்வி பெறும் வாய்ப்பும் வளமும் பெருகியுள்ளதால், தொடர்ந்து எழுதவும் நூல் வெளியீடு செய்யவும் ஓரளவு இயல்கின்றது எனினும், அதிக அளவில் நூல் வெளியீடு காணவில்லை என்பதும் கவலை தரும் நிலையே.

பல சிரமங்களுக்கிடையே ஆர்வமுடன் எழுதும் பெண்களின் இலக்கியப் பணி அடையாளமின்றி மறைந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

சமூக அமைப்புகள் மற்றும் மொழித்துறை சார்ந்தவர்கள் ஆலோசனைகள் கூறி ஆவன செய்தால் நம்மொழிக்கு ஆற்றிய பணியாகும்.

தற்போது சில பெண்கள் தங்களின் படைப்புகளை நூல் வடிவில் கொண்டு வருவதில் அக்கறை  கொண்டுள்ளனர்.  ஆனாலும், அவை வாசகர்களைச் சென்றடையவதாகத் தெரியவில்லை. விமர்சனம் செய்பவர்கள் கூட அவற்றை தேடி எடுத்துக் குறிப்பிடுவது இல்லை.  அத்தகையதொரு அலட்சியம் நிலவுகிறது இங்கே.

இரண்டாவது காலக் கட்டமாக குறிப்பிடப்படும் 1956முதல் 196670 வரையிலான காலத்தில்தான் பல பெண் படைப்பாளர்கள் உருவாகி வந்துள்ளனர். தரமான படைப்புகள் மூலம் நிலையான இடத்தையும் பிடித்துள்ளனர். அவர்களின் பெயர்களே இன்றும் நினைவில் நிற்கின்றன எனலாம்.

சிலர் சோர்வின்றி இன்றுவரை எழுதிக் கொண்டு வருகின்றனர்; சிலர் காலப் போக்கில் எழுத்துலகில் இருந்து காணாமல் போய்விட்டனர்.

1956  தொடக்கம், ஈடுபட்டவர்களில் சிலர், திருமதி அன்னலெட்சுமி மயில்வாகனம், அன்னக்கிளி ராசையா, திருமதி பரணி, சரஸ்வதி அரிகிருஷ்ணன் போன்றவர்களை குறிப்பிடலாம்.

1957இல் தொடங்கிய ந.மகேசுவரி. அவரைத் தொடர்ந்து வந்தவர்களில் திருமதி துளசி, இராஜம் கண்ணன், நா.மு.தேவி, நேசமணி, அமிர்தவல்லி இராக்கம்மாள், வி.விஜயா, வில்வமலர், வருணா ரகுநாதன், சரஸ்வதி அருணாசலம், தீனரட்சகி, தா.ஆரியமாலா, பாவை, பாக்கியம், நிர்மலா ராகவன், சாரதா கண்ணன், எலிஸெபத், சு.இந்திராணி, ஜனகா சுந்தரம், இ.தெய்வானை, த.மு.அன்னமேரி, வளர்மதி, பத்மாதேவி, வேலுமதி, மல்லிகா சின்னப்பன் போன்றோரை குறிப்பிடலாம்.

இவர்களில் சிலர் மறைந்து விட்டனர். பாவை, மகேசுவரி, பாக்கியம், நிர்மலா போன்ற சிலர் இன்னும் எழுதி வருகின்றனர்.

மூன்றாவது காலக் கட்டத்தில் வந்தவர்கள் வே.இராஜேஸ்வரி, கி.அஞ்சலை, கண்மணி, சுந்தரம்பாள், சுபத்திராதேவி, வே.நீலவேணி, சந்திரா சூரியா, என்.ஜெயலட்சுமி, கல்யாணி வேலு, கமலாதேவி, வீ.சுமதி, ஜீ.ராஜகுமாரி, பூங்காவனம் ஜெகநாதன், தேவிநாதன் சோமசன்மா, சி.வெண்ணிலா, ருக்மணி முத்துக்கிருஷ்ணன், சரஸ்வதி பாண்டியன், மு.பத்மாவதி, உமையாள் பார்வதி, அம்மணி ஐயாவு, ஆரியமாலா குணசுந்தரம், கெஜலட்சுமி, கோ.பராசக்தி போன்றவர்கள்.

1980ஆம் ஆண்டுகளில் எழுதத் தொடங்கியவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் திருமதி கமலா, ஆதிலட்சுமி, கோமகள், நிர்மலா பெருமாள், எஸ்.பி.பாமா, பத்மினி, கல்யாணி மணியம், சுந்தரி பொன்னையா, துளசி அண்ணாமலை, மங்களகௌரி, ருக்மணி, லோகா, வாணி ஜெயம், இன்னும் சிலர்.

மேலே கூறியவர்களில் வெகு சிலரே தொடர்ந்து எழுதி வருகின்றனர். சிலர் அவ்வப் போது எழுதுவர். மலேசியத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கமும், சில சமூக அமைப்புக்களும், மன்றங்களும் எழுதும் பெண்களை பாராட்டி பொன்னாடை அணிவித்து பொற்பதக்கம் அளித்தும் கேடயம் வழங்கியும் சிறப்பித்துள்ளன என்பது பெண்களின் இலக்கியப் பங்களிப்புக்குச் சான்றாகும்.

ஆனால், வருத்தம் தரக்கூடிய செயல் யாதெனில், பெண் படைப்பாளர்களைச் சக எழுத்தாளர்களோ, விமர்சனம் செய்பவர்களோ ஆய்வு செய்பவர்களோ நினைவில் வைத்துக் கொள்வதில்லை என்பதுதான். இலக்கியத் துறையிலும் சிலரின் ஆதிக்கம்.  அதுமட்டுமன்று, இவர்களின் படைப்புகள் நூல் வடிவம் பெறாமல் மறைந்து போகின்றன.  மற்றொரு காரணம் இவர்கள் இலக்கியப் பொது நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டு தங்களை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வதில்லை. வெளி உலகத் தொடர்புகள் இல்லை; யாரையும் சந்திப்பதுவுமில்லை.

ஒரு குறிப்புக்காக சட்டென நினைவுக்கு வர வேண்டிய பெண் இலக்கியவாதிகளை இங்கே தருவதன் மூலம் ஒரு சிலரையாவது கருத்தில் கொள்ள இயலுமே என்கிற ஆதங்கத்தில் சில பெயர்களை குறிப்பிட்டுள்ளேன்.

புதிதாகப் பலர் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை வரவேற்போம். வருங்காலத்தில் அவர்களையும் வரிசையில் இணைத்துக் கொள்வோம். நூற்றுக்கணக்கான கதைகளும் தொடர்களும் எழுதியவர்களின் பெயர்கள் கூட மறந்து விடுகின்றது. ஆனால், ஒரே ஒரு நூலை வெளியிட்டிருந்தால் பளிச்சென்று பெயர் நினைவுக்கு வருகின்றது. பெண்கள் இக்குறிப்பைக் கருத்தில் கொள்வார்களாக.  சிறுகதை, கட்டுரை, கவிதை, நாவல் போட்டிகளில் பவுன் பரிசுகளும் முதல் பரிசுகளும் பெற்ற பெண்கள் பலரும் சிறப்பாக எழுதக் கூடியவர்களே.  அவர்களின் எழுத்தும் தரமானவை. இல்லையேல் தேசிய அளவில் அனுபவ முத்திரைப் பதித்துள்ள பிரபலங்களோடு போட்டியிட்டு வெற்றிப் பெற்றிருக்க இயலுமா?

"எட்டும் அறிவினில் இலக்கியத் துறையில் நாங்கள் இளைப்பில்லை காணென்று'

பெண்களும் இலக்கியத் துறையில் தங்களின் திறமையை நன்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். தங்கள் பங்களிப்பை நிறைவாகவே செய்து வந்துள்ளனர்.

ஆனால், பெண் படைப்பாளிகளின் இலக்கியப் பணிகள் அதிகம் பேசப்படுவதில்லை. அடையாளமின்றி அவை மறைந்து போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.

நம் தமிழ்ப் பெண்களின் உலகம் குடும்பம் எனும் ஒரு வட்டத்துக்குள்ளே அடங்கியுள்ளது. குடும்பம், குழந்தைகள், வீட்டுக் கடமைகள் என்று ஓர் எல்லைக்குள்ளே அடங்கியுள்ளது. பண்பாட்டுக் கூறுகள் என்கிற கட்டுப் பாட்டு வேலிகள் அவர்களை முடக்கிவிடுகின்றது.  வெளியில் பணிபுரியச் சென்றாலும் வெளியுலகத் தொடர்புகள் அதிகமிருக்காது.

அனுபவங்களைத் தானே கற்பனையுடன் கலந்து கலை நயத்துடன் வெளிப்படுத்தலாம். தனி மனித அகவெழுச்சிதானே இலக்கியமாகிறது. அவ்வகையில் தங்களின் அனுபவங்களை எழுத்துக்களின் வழி படைப்புகளாகக் கொண்டு வருகின்றனர். பெண்களின் புனைவுகளில் யதார்த்தமும், நேர்மையும் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் மொழித் தூய்மையும் சிறப்பாகவே வெளிப்படுகின்றன.

பெண்களின் மன உணர்வுகளை எழுத்தில் வடிக்கின்றனர். பெண்களின் எழுத்துக்களில் ஆபாசமோ, அத்துமீறல்களோ பண்பாட்டுக்குப் புறம்பானவையோ வடிவமைக்கப் படுவதில்லை. கிளர்ச்சி வேட்கை, வலி போன்ற அகவுணர்வுகளை மலேசியத் தமிழ்ப் பெண்கள் இன்னும் பேசவில்லை. பெண்களுக்கே உரிய மனப்படிமங்களை எழுத்தில் வெளிப்படுத்தவே விரும்புகின்றனர்.

பெண் எழுத்தாளர்களின் அகப்பொருள் கதைகளில் பொதுவாகத் தான் காணமுடிகின்றது.  பெண்ணின் துயரங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கனவுகள் பெண்ணுக்காகப் பரிந்து பேசும் குரல்களைத் தான் அதிகம் காணமுடிகிறது.

இதுவரை பெண்ணுடல் அந்தரங்கப் பிரச்சனைகள் தொட்டு இங்கு யாரும் எழுதியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பெண்கள் தாங்கள் நினைத்ததை எல்லாம் முழுமையாக வெளிப்படையாக பேசுவதில்லை.  அச்சம், மடம் நாணம் பயிர்ப்பு எனும் கட்டுப் பாடுகள் பெண்களுக்கு மட்டுந்தானே!

பெண்களுக்கு எல்லாவற்றிலுமே எல்லையை குறுக்கிவைத்துள்ளதால் போதுமான அனுபவங்கள் கிடைப்பதில்லை. தங்களின் மென்மையான உணர்வுகளின் மூலமே கருத்துகளை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

புதிய பார்வைகள் புதிய தேடல்கள், புதிய கோணங்களில் மலேசியாவில் பெண்களின் எழுத்துகள் இன்னும் அழுத்தமாகப் பதிவாகவில்லை என்று நினைக்கின்றேன். இரண்டொருவர் மேலோட்டமாகவே தொட்டுப் பேசியுள்ளனர்.

முரண்பாடுகளில்  பாக்கியம், ஞானப்பூக்கள்  பாவை, தீ மலர்  கமலா, ஆறாவது காப்பியம்  வே.இராஜேஸ்வரி இவர்களிடமிருந்து தீப்பொறி கிளம்பியுள்ளது. ஆதிலட்சுமி, நிர்மலா ராகவன், நிர்மலா பெருமாள் போன்றவர்களிடமிருந்து சமூகப் பிரச்னைகளும் பார்வையும் வெளிப்படுகின்றன.

இலக்கியம் வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, சமூக மலர்ச்சிக்குரிய கருவி.  சமூக மாற்றத்தின் உச்சக்கட்ட எழுச்சியாக இலக்கியம் திகழ்கிறது. மக்களுக்கான இலக்கியம் தேவை என்பதைப் புரிந்து கொண்டுதான் பெண்கள் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்கின்றனர்.

அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் சிலர், பெண்கள் குடும்பக் கதைகளையும் பெண்களைப் பற்றியுமே எழுதுவதாகக் குறை கூறுகின்றனர். பெண்கள் படித்திருந்தாலும் பணி புரிந்தாலும் தங்களின் குடும்பத்திற்காகவே சேவை செய்கிறார்கள். குடும்பத்தையும் பெண்ணையும் பிரித்துப் பார்க்கவா முடியும்?

கருப்பொருள் அடிப்படையில் கதைகள் குடும்பச் சூழலில் அமைந்தாலும் தங்களின் நுட்பமான பார்வை மூலம் பல கோணங்களில் சமுதாயத்திற்குப் பல படிப்பினைகளை வழங்குகின்றனர். அதீதமான கற்பனைகளை அள்ளி வீசாமல் நம்பகத் தன்மையோடு கதை சொல்ல முடிகின்றது. நேரடியாகச் சமுதாயத்தை நோக்கிச் செல்லாவிடினும் குடும்பத்தின் மூலம் பல சிக்கல்களைத் தீர்க்க முடியும். தெளிவு பெறவும் விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தவும் உதவுமன்றோ?

மேலோட்டமாக நுனிப்புல் மேய்வது போல படித்தால் பயன் தெரியாதுதான். குடும்பமும் சமுதாயத்தின் ஓர் அங்கம்தான் என்பதை உணர்ந்தால் குறை சொல்ல நேரிடாது. எல்லா ஆறுகளும் கடலில் தானே சங்கமிக்கின்றன. பிரச்னைகள் எங்கிருந்து கிளம்பினாலும் சமூகத்துக்கு சீர்கேடுதானே; சிக்கல் தீர்வடைய வேண்டுமல்லவா? எழுதும் பெண்களில் பலர் ஆசிரியர்களாக இருப்பதால் பள்ளியில் நிகழும் அவலங்களையும் நம்மின மாணவர்களின் சங்கடங்கள், சிக்கல்கள், இழப்புகள், பாதிப்புகள் பலவற்றையும் கதையின் மூலம் வெளிப்பார்வைக்குக் கொண்டுச் செல்கிறார்கள். பெற்றோர்களை விழிப்படையச் செய்கிறார்கள்.

தோட்டப்புறங்களையும் பால்மரங்களையும் வறுமையையும் பற்றி மட்டுமே எழுதினால் போதுமா? நகர்ப் புற அவலங்களி அங்கே அலைபாயும் நம் மக்களைப் பற்றி எழுத வேண்டாமா?

மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு எவ்வாறு அமைந்திருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடும்போது அவர்களின் சிறப்பான சாதனை எனும் அளவுக்கு சொல்லப் படும் சில குறிப்புகளையும் இங்கு வெளியிடவேண்டியுள்ளது.

சிறுகதைப் போட்டிகளில் பல பெண் படைப்பாளிகள் பவுன் பரிசுகளும் பெற்றிருக்கின்றார்கள்.  திருமதி பாவை என்ற புஷ்பலீலாவதி, பேரவைக் கதைகளில் மட்டும் 15 முறை பரிசுகள் பெற்று சாதனைப் படைத்துள்ளார்.

வரலாற்று நாவல் எழுதும் போட்டியில் பினாங்கு திருமதி சு.கமலா  தீ மலர் எனும் நாவல் எழுதி முதல் பரிசு பெற்று இலக்கிய உலகில் வரலாறு படைத்திருக்கிறார்.

ஆஸ்ட் ரோவும் எழுத்தாளர் சங்கமும் இணைந்து நடத்திய நாவல் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்றவர் மங்கள கௌரி.

தமிழகத்து மஞ்சரி இதழ் நடத்திய தேவன் நினைவுக்கட்டுரைப் போட்டியில் "அங்கோர்வார்ட்'' வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த கோயில்கள் பற்றிய கட்டுரை எழுதி முதல் பரிசை பெற்றவர் ந.மகேசுவரி.  இவர் எழுதிய "தாய்மைக்கு ஒரு தவம்' தமிழகத்தின் மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழகத்தில் புலவர் பட்டப் படிப்புக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தது.

சிங்கப்பூர் இலக்கியக் களம் சிறுகதைத் திறனாய்வில் திருமதி பாக்கியம் எழுதிய “வேனல்'' சிறந்த கதையாகத் தேர்வு பெற்றது.

சிறுகதை, கட்டுரை, நாவல் என 8 நூல்களை வெளியிட்டு பெண்களின் பாராட்டைப் பெற்றுள்ளவர் திருமதி நிர்மலா பெருமாள்.

14 பெண் எழுத்தாளர்களின் கதைகளைத் தொகுத்து "கயல்விழி' எனும் நூலை வெளியீடு செய்தவர் புலவர் கோமகள்.

1995இல் ஆனந்த விகடன் நடத்திய நகைச்சுவை நாடகப் போட்டியில் 2ஆம் பரிசு பெற்றவர் திருமதி ராஜம் கிருஷ்ணன்.

லண்டன் முரசு நடத்திய கவிதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்றவர் திருமதி கோ.அமிர்தவல்லி.

துணைவன், சலங்கை ஆகிய மாத இதழ்களின் ஆசிரியராக இருந்து வெளியீடு செய்தவர் முன்னாள் செனட்டர் திருமதி ஜெயா பார்த்திபன்.

தமிழ் மலர், தினமணி, தமிழ் நேசன் போன்ற ஏடுகளில் துணையாசிரியராகப் பணி புரிந்து பத்திரிகை துறையில் ஈடுபட்டவர் திருமதி வில்வமலர். மலேசியத் திருக்கோவில்கள் எனும் கட்டுரைத் தொகுப்பையும், உருப் பெறும் உண்மைகள் எனும் கட்டுரைகளையும் நூல் வடிவில் தந்தவர் இவர்.

சித்த வைத்தியம் படித்த ஜனகா சுந்தரம், பல மருத்துவ குறிப்புகள், தொடர் கட்டுரைகளும், கதைகளும் எழுதியவர். சிறுகதை, கட்டுரைத் தொகுப்புகளையும் நூல் வடிவில் வெளியீடு செய்தவர்.

"மகளிர் உலகம்' என்ற பெண்களுக்கான இதழை வெளியிட்டவர் திருமதி ராஜேஸ்வரி கணேசன்.

மகளிருக்காக "ஆனந்த ராணி' மாத இதழை நடத்தி வருகிறார் திருமதி ஆனந்தி.

உடல் ஊனமுற்று சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்த படியே இரு நூல்களை எழுதி வெளியிட்டவர் தா.மு.அன்னமேரி.

மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு மனநிறைவு தரும் வகையில் சிறப்பாகவே அமைந்திருக்கிறது;  எனினும் நூல் வடிவம் பெறாமலும், ஆய்வு செய்யப் படாமலும் காலப் போக்கில் அவை மறைந்து கொண்டே வருகின்றன என்பது கவலைக்குரிய நிலையாகும். அடையாள மின்றி மறைந்து போகுமுன் தமிழின் பால் அக்கறை கொண்டவர்கள் இதனைக் கருத்தில் கொண்டு செயல்படுவார்கள் என்று நம்புவோமாக.

Pin It

பேராசான் ஜீவா அரசியல், பொருளாதாரம், பண்பாடு ஆகிய மூன்று களங்களிலும் மூழ்கி முத்தெடுத்தவர். பொருளியல் சமத்துவத்துக்கான அரசியல் சமரில் பலரும் முழுக்கவனம் செலுத்திய தருணத்தில் காலம் காலமாக மனித உள்ளங்களின் உள்ளியக்கத்தைத் தீர்மானித்தப் பண்பாடு குறித்து சிந்தித்தார்; கவனம் செலுத்தினார். மொழி குறித்தும் மக்கள் பண்பாடு குறித்தும் அக்கறை கொண்டார்.  ஏராளம் எழுதினார்.  பேசினார்.

ஜீவாவின் பன்முகப் பணிகள் இன்று அரசியல் கடந்து கவனம் பெறுகின்றது. தமிழிய வீரியம் தப்பிய விதைகளங்காய்த் தகிக்கின்றது. இத்தருணத்தில் பத்திரிக்கையாளரும் சிவப்புச் சிந்தனையாளருமான தோழர் சு. பொ. அகத்தியலிங்கம் ஜீவாவின் பாடல்களை முன்வைத்து கோடிக்கால் பூதமடா... (ஜீவாவின் கவிதைப் பயணம்) என்ற தலைப்பில் ஒரு நூலினைப் படைத்துள்ளார். "தோழர் ஜீவாவை அறிமுகப்படுத்திய அளவுக்குக் கூட கவிஞர் ஜீவாவை அறிமுகப்படுத்தவில்லை" என்ற ஆதங்கத்தில் இந்நூலைப் படைத்துள்ளார்.

ஜீவாவின் கவிதைகளில் தற்போது கிடைத்துள்ள 122 கவிதைகளை அதன் உள் ஆற்றல்களோடு அறிமுகப்படுத்துகின்றார்.

“இவற்றில் 25 பாடல்கள் பெண் விடுதலையை உயர்த்திப் பிடிப்பன :  48 பாடல்கள் தொழிலாளி வர்க்க எழுச்சி, சோசலிசம் சார்ந்து எழுந்தவை : கட்சி, தியாகம் குறித்து நேரடியாகப் பேசும் பாடல்கள் 7 : புரட்சி பற்றிய பாடல்கள் 5: இது போக பாசிசம், யுத்தம் குறித்த பாடல்கள் 6 : சுயமரியாதை , பகுத்தறிவு சார்ந்த பாடல்கள் 11, தேசியம் சார்ந்த பாடல்கள் 15, பாப்பா பாடல் 2, பொது 2, தமிழகம் 1. எனப் பத்து வகைபாடுகளில் அவற்றை நாம் அனுகலாம்'' என்று பகுத்துக் கூறுவது கல்விப்புல ஆய்வு போன்ற வியப்பைத் தருகின்றது.

ஜீவாவின் பாடல்கள் இன்றைக்கும் பொருத்தப்பாடு உள்ளதாக உள்ளன என்பதைச் சான்றுகளுடன் காட்டுகின்றார். 

மிக எளிமையாகவும், சுவைபடவும் பல பாடல்களைப் பற்றி ஆசிரியர் விவரிக்கின்றார்.  1930 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த சுயமரியாதைச் சொல்மாலையில் ஆத்திச்சூடி போல எழுதியுள்ள கீழ்க்காணும் அடிகளைப் பொருத்தமாக எடுத்துக்காட்டுகின்றார்.

"காதல் மணத்தாலே தருமின்பம்
"தாசியர் வேணுமாய் பேசுவார் கயவர்"
"தையலர் விடுதலை வையக விடுதலை"
"பெண்ணும் ஆணும் எண்ணில் நிகரே"
"மெல்லியர் கல்விக்கு அல்லும் பகலுழை"
"கற்பெனப் பெண்களை அற்பரே குலைத்தார்"

அதே நேரத்தில் “பெண்கல்வி'' பற்றி கூற வந்தவர் "மெல்லியர்' என பெண்ணை உடல் சார்ந்து குறைத்து மதிப்பிடும் வார்த்தைகளைக் கையாண்டது அன்றைய சிந்தனை வழக்கில் பிழையெனப் பாடவிடினும், பெண்ணியப் பார்வை விரிந்து பரந்துள்ள இக்கால கட்டத்தில் இவ்வார்த்தை பயன்பாட்டை பெண்ணியவாதிகள் ஏற்கமாட்டார்கள்'' என விமர்சிக்கவும் செய்கின்றார்.  மற்றொரு இடத்தில் “சிந்தனைச்சிற்பி சிங்காரவேலரும் ஜீவாவும் பெண்விடுதலை குறித்து எழுதியவை மீண்டும் வாசிக்கப்பட வேண்டும்.  பெரியாருக்கு ஒப்பவும் சில இடங்களில் அதற்கு மேலாகவும் பெண் விடுதலை குறித்து சிந்தித்தவர்கள் இவர்கள்.  இது குறித்து தனியே ஒரு நூலே எழுதலாம்''.  என்று கூறுவது மிக நல்ல மதிப்பீடாக அமைகின்றது.

மூட நம்பிக்கை, மத நம்பிக்கை ஆகியன குறித்த ஜீவாவின் தீவிர எதிர்ப்புணர்வை அவர்தம் பாடல்கள் வழி உணர்த்துவது சிறப்பு.

"இடி விழுந்தது கடவுள் மேல்" என்றும் "தலைக்கொரு பாழ் மதம்" என்றும்;  "கற்சாமி பிழைத்திட வேலி நிலம்" என்றும் "புத்தி கெட்ட ஆத்திகம்" என்றும் ஜீவா ஆவேசமாய் கூறும் இடங்களைச் சுட்டி எழுதிச் செல்வது அருமை.

ஜீவாவின் உள்ளத்தில் சுடராய் தகித்த பாட்டாளிவர்க்க உணர்வு அவர்தம் பாடல்களில் பற்றிப்படர்வதை அகத்தியலிங்கம் நுட்பமாகப் பதிவு செய்கின்றார்.

“ஜீவாவின் பாடல்கள் காலாவதியானவை அல்ல.  இன்றும் கால ஓட்டத்தின் சுருதியே அவை.  பணத்திமிருக்கு பணியாத நா  ஜீவாவின் பேனா. அவர் பணத்திமிர் பற்றி எழுதுகிறார்.

"யானை போற் கொழுத்த மேனி
இடர் செய்யும் நச்சு நெஞ்சு
பூனைபோல் நிறைந்த வாழ்வு
பொய்புலை நிறைந்த வாழ்வு
ஏனையோர் குடிகெடுக்கும்
எத்தனம் பொழுதுபோக்கு
பானைபோல் வயிறு கொண்ட
பணத்திமிர் வீழ்க! வீழ்க!"

எனக்கூறி விளக்கிச் செல்கிறார். குவலயம் நாற்றிகையும் அதிர  "கோடிக்கால்பூதம்" போன்ற அற்புதமான சொற்சேர்க்கைகளை ஜீவா பாடல்களில் காண முடியும்.

அதிகம் பேசப்படாதப்பாடல்களை எடுத்து அவற்றின் இலக்கிய நயத்தினை விளக்கும் போது ஆசிரியர் ஜீவா மீதும் உழைக்கும் மக்களின் சித்தாந்தத்தின் மீதும் கொண்டுள்ளப் பற்று பளிச்சிடுகின்றது. 

வாடாத மக்களும் வாழ்வதெங்கு?
மாதர் சுயேட்சை மணப்பதெங்கு?
நாடக முற்போக்கு காண்பதெங்கு?
நல்லிளைஞர் வேகம் பூண்பதெங்கு?
கோடாலி மண்வெட்டி ஆள்வதெங்கு?
குக்கிராம மக்கள் தழைப்பதெங்கு?
தேடும் மனித சமமெங்கு?
சீர்மிகும் ரஷ்யப் பொன்னாட்டிலன்றோ?

அடடா... அடடா... எவ்வளவு பொருள் பொதிந்த வரிகள்.  கோடாளி, மண்வெட்டிதூக்கி வியர்வை சிந்த உழைப்பவன் ஆட்சி எனில் கசக்குமோ ஏழைக்கு? பொறுக்குமோ பணச் கொள்ளையருக்கு? “ என்று துள்ளித் துள்ளி எழுதிச் செல்கிறார்.  29 பாடல்கள் நூல் இறுதியில் தரப்பட்டுள்ளது நன் முயற்சி.

ஜீவாவின் ஒட்டு மொத்த ஆளுமையை, ஜீவாவுக்கு லட்சியக் கனவு ஒன்று இருந்தது.  அது தேச விடுதலையில் காலூன்றி, சுயமரியாதையில் கிளை விரித்து, பொதுவுடைமையில் பூத்துக் குலுங்கும் கனவு.  அந்தக் கனவு கைகூட தனது நாவை, பேச்சாற்றலை ஆயுதமாக்கினார்.  தனது எழுத்தாற்றலை பேனாவை சாதனமாக்கினார்.  வாகனமாக்கினார் என நூலாசிரியர் சு.பொ. அகத்தியலிங்கம் சித்தரிக்கிறார்.

இது ஜீவாவின் பாடல்களை மக்களிடம் புது முறையில் எடுத்துச் செல்லும் நூல். சுயநல அரசியலும், உலகமய பொருளியலும், நுகர்வுப் பண்பாடும் பெருகிவரும் இக்காலத்தில் நேர்மையான அரசியலை, மக்கள் மய பொருளியலை, தமிழியப்பண்பாட்டை முன்னெடுக்க ஜீவா ஓர் அடையாளமாக, ஆயுதமாகப் பயன்படுவார்.  அந்த ஆயுதத்தை உணர்வுப் பொங்க கூர்தீட்டி கையளித்திருக்கிறார் தோழர் அகத்தியலிங்கம் என்றால் மிகையில்லை.

கோடிக்கால் பூதமடா... ஜீவாவின் கவிதைப் பயணம், சு.பொ.அகத்தியலிங்கம், நாம் தமிழர் பதிப்பகம் பக். 104, விலை ரூ.50/

Pin It

கன்னடக்கவிதை: பிரதிபா
தமிழாக்கம்: புதிய மாதவி

கதைச் சொல்லு
கதைச் சொல்லு
எனக்கொரு கதைச் சொல்லு.
உன் கதையில்..
ஏழு கடல்கள்
இடியுடன் கூடிய புயல்
தீ கக்கும் டிராகன்
இவர்களுடன் இருக்கட்டும்
அரக்கனைப் பரிகாசம் செய்யும்
ஒரு சின்னப் பச்சைக்கிளி
முத்துக்களைக் கொறித்துக்கொண்டு.
இருக்கட்டும்
முடிவில்லாத சிக்கலான பாதை
வெளிவரமுடியாமல்
ஒவ்வொரு படியிலும்
தடைக்கற்கள்
பயப்படவில்லை.
இந்த மாதிரிக் கதைகளை
எனக்குத் தெரியும்.
எல்லா கதைகளிலும்
எப்போதும்
கடைசியில்
இனிமையாக வாழ்ந்ததாக
சுபமாக முடியும் என்று.

கதைச் சொல்லு
எனக்கு.
மூச்சுத் திணறும் அணைப்பில்
வேப்பமரத்தடியில்
அவன் கனவுகள் விழித்தெழுந்ததை..
கதைச் சொல்லு எனக்கு.

உன் கதைக் கேட்டு
அடிப்பட்ட மான் போல
துடிதுடித்து அழவேண்டும்.
கதை முடிவில்
தொலைந்து போன குழந்தைகள்
சந்தர்ப்பவசத்தால்
ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கட்டும்..
கதைச் சொல்லு எனக்கு.

ஒரே ஒரு ஊரில்
ஓர் இளவரசியாம்
அவளைக் காதலித்தானாம்
துணிகளை வெளுக்கும் அவன்..

இந்தக் கதையில் கற்பனை இருக்காதே..
கதைச் சொல்லு எனக்கு.
கதைச் சொல்லு.

Pin It

 “யப்பாடி
நாலுநாளா வூடு
இருட்டிங்கெடக்குது
எவ யவனயோ
கூப்புட்டு பார்த்துட்டேன்
யாரும் வரலசாமி
ரெவ வெந்து
அந்த லைட்ட பார்த்துட்டு வந்துடு”

கடுக்கலூர் முகத்தில் தெரிய
இடுப்பில் கை வைத்தபடி பேசுவாள்
கன்னியம்மாள் பெரியம்மாள்
மின்கம்பம் ஏறி இறங்கி
பழுது நீங்கி
வீட்டு விளக்குகள் எரியும்

மகிழ்ச்சி பொங்க
“யப்பா இந்தா” வென
புடவையிலிருந்து அவிழ்த்துதந்த
கசங்கிய பத்து ரூபாய் தாள்களை
ஒரு நாள்கூட வாங்கியதில்லை

கல்வீட்டுத் தெருவில்
கசங்கு கூடையுடன்
எதிர்படும் போதெல்லாம்
“வா, யப்பா சாப்பிட்டுட்டுபோ
அம்மா எப்படி இருக்குது,
அய்யனாரு அண்ணன் வந்து இருக்கான்
பாத்தியா”
வெள்ளை நாயை அதட்டிக் கொண்டே
விடை தருவாள்

மாடு அவிழ்க்க போனவள்
சாயங்காலம்
சவுக்கு தோப்போரம்
செத்துக்கிடந்தாளென
சேதிவர அதிர்கிறேன்
தேனாம்பேட்டை
மூன்றாவது மாடியில்

மடியிலிருந்து அதிரசமும் வாழைப்பழமும்
அவிழ்த்துக்கொடுத்துவிட்டு
கடைசியாய் கேட்டது
திரும்பவும் கேட்கிறது
“எப்பத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போற”

Pin It