sinthanaiyalan logo 100

தொடர்பு முகவரி: 19, முருகப்பா தெரு, சேப்பாக்கம், சென்னை - 05.
தொலைபேசி: 044-28522862, 94448 04980
ஆண்டுக் கட்டணம்: ரூ.120, வாழ்நாள் கட்டணம்: ரூ.1000

‘உச்ச நீதிமன்றம் என்பது உச்சிக்குடுமி மன்றம்’ என்றார் பெரியார். சில வேளைகளில் சில நீதிபதிகள் சமூகக் கண்ணோட்டத்தோடு தீர்ப்பு எழுதுகிறார்கள். இந்த மாதிரியான தீர்ப்புகள் அரசால் நடைமுறைப் படுத்தப்படுகிறதோ இல்லையோ, பகுத்தறிவாளர்களால் கவனிக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது. சமூக மாற் றத்திற்கான மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். சரி! நாம் தீர்ப்புக்கு வருவோம்.

“சாலைகள் எந்த ஒரு நபரின் சொத்துமல்ல, சாலைகளில் இடையூறு இல்லாமல் சுதந்தரமாகச் செல்ல, ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உரிமையுள்ளது. அதனால் சாலைகளில் சிலைகள், கோயில்கள், மசூதி கள் மற்றும் தேவாலயங்கள் அமைத்துக் குடிமக்களின் உரிமையைப் பறிக்கக்கூடாது. இதுபோன்ற நடை முறைகள் ஓரங்கட்டப்பட வேண்டும். சிலரைப் பெருமைப் படுத்துவதற்காக நிதியைச் செலவிடுவதற்குப் பதிலாக, அந்த நிதியை ஏழைகளின் மேம்பாட்டுக்காக அரசுகள் செலவிட வேண்டும். அதே நேரத்தில் சாலைகளின் போக்குவரத்துக்குப் பயன்படும் வகையில் தெருவிளக்கு கள் அமைப்பது போன்றவற்றுக்கு எவ்விதத் தடையும் இல்லை” என்று அண்மையில் தம் தீர்ப்பில் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஆர்.எம். லோதா மற்றும் எ°.கே. முகோபாத்யா ஆகியோர் கூறியுள்ளனர்.

புத்தர் காலம் தொடங்கி, சித்தர் காலத்தில் வளர்ந்து பெரியார் காலம் வரையிலும் உருவ வழிபாடுகளை யும் சிலை வணக்கங்களையும் எதிர்த்துப் பரப்புரை கள் நடந்த வண்ணமேயுள்ளன. பல்வேறு இயக்கங் களும், மத நிறுவனங்களும் இதற்கென்றே இயங்கிக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. ஆனால் நடப்பு என்பது “சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்குகிற” அளவிலேயே இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்லாது இந்திய அள விலும் உலக அளவிலும் போக்குகள் இப்படித்தானிருக் கின்றன. இதை ஆய்வு செய்யும் மாணவர்கள்தான் அலச வேண்டுமென்பதில்லை. முற்போக்காளர் ஒவ் வொருவருமே சிலைகள் பற்றியும், சிலை வழிபாடுகள் பற்றியும் அதிலுள்ள அரசியலையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

தற்போது சிலைகள் எந்தெந்த வடிவில் இருக்கின் றன? கோயில்களில் கடவுள், கடவுளச்சிகளாகவும், வரலாற்று மரபுகளைச் சித்திரிக்கின்ற பொம்மைகளா கவும், ஆண்ட மன்னர்களின் அடையாளச் சின்னங் களாகவும், போர் வீரர்களாகவும், மத போதகர்களா கவும், சமூகப் போராளிகளாகவும், சாதித் தலைவர் களாகவும், அரசியல் தலைவர்களாகவும், செல்வச் செழிப்புள்ளவர்களாகவும், அரசுக்கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்ட, தனியார் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட அனைத்து இடங்களி லும், மேற்குறிப்பிட்டபடி சிலைகள் இருப்பதைப் பார்த் துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

விமர்சனப் பார்வையில் தான் எல்லோரும் இச் சிலைகளைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் ஒவ்வொருவருக் குள்ளேயும் மன ஒதுக்கீடு இருந்து கொண்டுதானிருக் கும். அதாவது, தங்களது மதக்கோயில்கள், தங்களது சாதி, மத, அரசியல் தலைவர்களின் சிலைகளை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு மற்றவைகளை நிராகரிக்கும் மனப்பான்மை தனியுடமையைப் பாதுகாப்பதுபோல் தங்களது கடவுள்களின், தலைவர்களின் சிலைகளை உயிரைக் கொடுத்துக் காப்பாற்றுகிறார்கள். அதே அளவுக்கு மாற்றார் கடவுள், தலைவர்களின் சிலைகளின் மேல் வெறுப்பை உமிழ்கிறார்கள். அப்படியானால் இச்சிலை களைத் தனியுடமை போல் கண்துஞ்சாமல் பாதுகாத் தால்தான் அவ்விடத்தில் அச்சிலைகள் இருக்கும். இல்லையேல் கேள்விக்குறிதான். அது தனியாருக்குச் சொந்தமானாலும் அரசுக்குச் சொந்தமானாலும் நிலை ஒன்றுதான்.

கல்லிலே சிலை வைத்தால் காக்காய் கழிவதோடு நின்றுவிடும். பொன்னிலோ, வெள்ளியிலோ வைத்து விட்டால் இராணுவம் பாதுகாத்தால் கூடத் திருடுபோய் விடும். கடவுள் சிலையானாலும், தலைவர் சிலையா னாலும் திருடன் அதை ஒரு பொருளாகத்தான் பார்ப் பான். ஒரு கவிஞன் எழுதினான் “என்னிடம் வேண் டாதீர்கள், என்னையே திருடுகிறார்கள். என்னை மதிக்காதீர்கள் என்னையே உடைக்கிறார்கள்” என்று. சிலைகளுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதை அவ்வளவுதான்.

அதுமட்டுமல்ல, இலங்கையில் போருக்குப் பின்னர் தமிழர் வாழ்ந்த பகுதிகளிலிருந்த இந்துக் கோயில்கள் இடிக்கப்பட்டு, புத்த விகார்களாக மாறிக்கொண்டிருக் கின்றன. உத்திரப்பிரதேசத்தில் மாயாவதி தனக்கு வைத்த சிலைகளை அடுத்து வந்த ஆட்சியாளர்கள் உடைத்தெறிகின்றனர். உலகம் முழுக்க இதுதான் நிலை.

மக்கள் தொகை கூடுவது போல சிலைகளின் எண்ணிக்கையும் கூடிக்கொண்டுதானிருக்கிறது. அதே அளவுக்குச் சிலைகளினால் பிரச்சனைகளும், வன் முறைகளும் கூடிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. கல்வியறி வும், பகுத்தறிவும் குறைந்த இந்நாட்டில் சிலைகளின் எண்ணிக்கைக் கூடுமே தவிரக் குறைவதற்கு வாய்ப் பில்லை. ஒவ்வொரு முச்சந்தியிலும் ஒரு சிலை இருக் கும். அதனால்தான் கண்டதை உளறும் கண்ணதாசன் கூட “மூலையில் நேரு நிற்பார், முடுக்கினில் காந்தி நிற்பார், சாலையில் யாரோ நிற்பார், சரித்திரம் எழுதப் பார்ப்பார்.... மண்ணகம் முழுதும் இன்று மனிதர் கள் சிலை ஆயிற்று” என்று கிண்டலடித்தான். தலை வர்களுக்குச் சொன்ன நய்யாண்டியைக் கடவுள் சிலைகளுக்கும் நாம் பொருத்திக் கொள்ளலாம்.

உலகில் நீளமான பெரிய கடற்கரை சென்னை யிலுள்ள மெரினா. சிற்பக்கலையின் பெருமையையும், உழைப்பாளர்களின் சிறப்பினையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் மெரினாவிற்கு மேலும் சிறப்புச் சேர்க்கும் வகையில் 1959ஆம் ஆண்டில் வைக்கப்பட்டதுதான் உழைப்பாளர் சிலை. இச்சிலை எத்தனை முறை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாலும் பார்ப்போர்க்குப் புதிய புதிய பிரமிப்பு ஏற்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். இதே கடற்கரையின் சாலையின் ஓரத்தில் பல சிலைகளை வைத்துச் சிலைகளின் சாலையாக மாற்றிய பெருமை அன்றைய முதல்வர் அண்ணாவையே சேரும். பிறகு கடற்கரை சாலையைக் கல்லறைச் சாலையாக மாற்றிய பெருமை கலைஞரையே சேரும். இதன் நீட்சி, நடிப்புச் சிறப்பைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத சிவாஜிகணேசனுக்குச் சிலை வைப்பதில் கொண்டு வந்துவிட்டது.

கலை என்றாலே சிலை. கலைஞர் என்றால் சிலைஞர் என்றால் மிகையல்ல. “கல்லெல்லாம் சிலை செய்தான் பல்லவராஜா” என்று திரைப்படப் பாடல் உண்டு. பல்லவராஜா இடத்தில் நாம் கலை ஞரை வைத்து மகிழலாம். அவர் அடிக்கடி தலைவர் களுக்குச் சிலை வைத்த பெருமையைத்தான் பேசுவார். அந்தப் பெருமைகளுக்கு மேலும் பெருமை சேர்ப்ப தற்குத்தான் அமெரிக்கக்காரன் தமது சுதந்தரத்தின் நினைவாக 305 அடி உயரத்தில் எழுப்பிய சுதந்தர தேவி சிலையைப் போல, அவர் கன்னியாகுமரியில் கடல் நடுவில் பாறை மீது திருவள்ளுவருக்கு அவரது குறட்பா அதிகாரங்களைக் குறிப்பிடும் வகையில் 133 அடி உயரத்தில் சிலை எழுப்பினார். பெங்களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலை நிறுவிப் பல ஆண்டுகளாகத் திறக்கப்படாமலே இருந்தது. பண்டங்கள் கொடுக்கல் வாங்கல் போலத் தீர்வு கண்டார் சிலைகளின் கலைஞர். சென்னையில் திருவள்ளுவருக்கு நிகராகக் கன்னடக் கவிஞர் சர்வக்ஞருக்குச் சிலை திறக்கப்பட்டது. பெங் களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலை திறக்கப்பட்டது. அப்பொழுதே அன்றைய கர்நாடக முதல்வர் எடியூரப்பா, காவிரி பிரச்சனையில் தமிழர்கள் கவிஞரின் சிலையை உடைக்கமாட்டார்களா? என்ற கேள்வியை எழுப்பி யிருக்கிறார்.

கலைஞருக்கு இது தெரியாததல்ல. சிலை வைத் தால் அதை ஒருவன் உடைப்பான். பெரியாரால் அறிவிக் கப்பட்டு தி.க.வினரால் வைக்கப்பட்டிருந்த அவரது சிலையை எம்.ஜி.ஆர். இறந்த போது ஒருவன் உடைத் தான். அதை நேரிலேயே பார்த்தவர்தான் கலைஞர். இன்று வரையில் அவ்விடத்தில் கலைஞர் சிலை மீண்டும் வைக்கப்படவில்லையே, அது ஏன்? என்ற கேள்வி தமிழர்களிடையே இருந்துகொண்டுதானிருக் கிறது. கலைஞருக்கு தி.க.வினர் சிலை வைப்பதற்கு முன்னதாகவே, சென்னை அண்ணாசாலையில், சிம்சன் எதிரில் அமர்ந்த நிலையில் பெரியார் உயிருடன் இருக் கும்போது சிலை வைத்துப் பெருமை கொண்டவர் கலைஞர். பெரியார் தத்துவ விளக்கத்திற்காக ஒருமுறை செய்ததைப் பின் வந்தவர்கள் தற்பெருமைக்கு ஆட் பட்டு அதையே பழக்கமாக்கிக்கொண்டார்கள். விளைவு சிலைகளை வெறுத்து, செருப்பால் அடிக்கச் சொன்ன பெரியாருக்குத் தெருத்தோறும் சிலைகள். கடவுள் பொம்மைகளுக்கு நிகராக மாலை, மரியாதை நினைவு நாள், கருமாதி விழாக்கள். காஞ்சிபுரத்தில் ஒருவன் பெரியார் சிலைக்கு சூடமேற்றி மணி அடித்துவிட்டான். அதை எல்லோரும் பார்த்தார்கள். அவனிடம் “கடவுள் இல்லை என்ற பெரியாருக்கு இப்படிச் செய்யலாமா?” என்று கேட்டதற்கு, ‘நன்றியின் வெளிப்பாடு’ என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டான். கலைஞரைவிட, வீர மணியைவிட அவன் எவ்வளவோமேல்.

திராவிடர் கழகம் பெரியாருக்குச் சிலை வைப்ப தையும், சில்லரை எண்ணுவதையும் மட்டுமே வேலைத் திட்டமாகக் கொண்டுள்ளது. அண்மையில் ஸ்ரீரங்கம் பெரியார் சிலை உடைப்புக்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டின் புகழ்பெற்ற கோயில்களுக்கு அருகிலேயே 128 பெரியார் சிலைகளை நிறுவ உள்ளதாக தி.க. அறிவித்திருக் கிறது. அந்த அமைப்பின் இரட்டைக் குழல் துப்பாக் கியின் இன்னொரு குழலான தி.மு.க.வின் தலைவர் கலைஞர் ஒரு பேட்டியில், “கோயிலுக்கு உள்ளே யிருக்கும் உடையற்ற சிலைகளைக் காட்டிலும் வெளியே உள்ள பெரியார் சிலை கண்ணியமான தோற்றத்தில் தானே காட்சியளிக்கிறது. கோயில் அர்ச்சகர்களே சற்றுத் தயக்கத்துடன் அச்சிலைகளுக்கு உடை உடுத்த வேண்டியுள்ளது” என எதையும் நேரடியாகப் பேசிப் பழக்கப்படாத அவர் சொல்லியிருக்கிறார். “நிறைய சிலைகள் இருந்தா நிறைய விபத்துகளும் நடக்கும்; கலவரங்களும் நடக்கும்”னு பெரியார் சொன்னது வீரமணிக்குத் தெரியாதா? இவர்களின் சிலை விளக் கத்திற்கும், மதவாதிகளின் சிலை வழிபாட்டிற்கும் என்ன பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது?

மதம் என்றாலே மயக்கம் தானே! மக்களை மயக்குவதற்கு மதவாதிகள் கண்டுபிடித்த கருவிதான் சிலை. ஒன்று இல்லாவிட்டால் மற்றொன்றாவது கை கொடுக்காதா? என்ற கேள்வியினால் தான், எண் ணற்ற கடவுள் சிலைகளை ஒவ்வொரு காலக்கட்டத் திலும் உருவாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றனர். “கார்கில் பிள்ளையார்” ஒரு எடுத்துக்காட்டு. ஈராயிரம் ஆண்டு களுக்கு முன்னால் இந்து மதத்தினரைப் போலவே மற்ற மதத்தினரும் எண்ணற்ற கடவுள் சிலைகளை உருவாக்கி வழிபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

நூற்றுக்கணக்கான உருவப் பொம்மைகளை வழி பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள்தான் முகமதியர்கள். ஏறக் குறைய 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் முகமது நபி செய்த புரட்சியால் உருவப் பொம்மைகளை ஒழித்துக் கட்டி, “எங்கும் நிறைந்திருப்பவனே இறைவன். உருவமற்ற ஒரு கடவுளை உருவாக்கினார். அவர் தான் அல்லா. நபிகள் தன்னை ஒரு இறைத்தூதர் என்று மட்டுமே அறிவித்துக் கொண்டார். மேலும், மக்கள் சமுதாயத்துக்கு ஒரே கடவுள், ஒரே குலம் வேண்டும். உருவ வழிபாட்டுக்கு மக்கள் ஆளாகக் கூடாது. நான் என்ன சொல்லியிருந்தாலும், அவற்றை உங்கள் பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து பாருங்கள்” என்று சொல்லி மக்களை அறிவுப் பாதைக்கு அழைத் துச் சென்றவர் நபி.

2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஏசு கிருஸ்து, நபி போலவே ஆயிரக்கணக்கான உருவப் பொம்மை களை ஒழித்துக்கட்டி கண்ணுக்குத் தெரியாதிருக்கும் கர்த்தர்தான் கடவுள். தான் ஒரு இறைத்தூதன் என்று அறிவித்துக் கொண்டார். பிரேசிலில் ஏசுவுக்கு 700 டன் எடையில் 130 அடி உயரத்தில் தரையிலிருந்து 2296 அடி உயரத்தில் கொர்கோவாடோ (Corcovado) எனும் மலையின் மேலே இரண்டு கைகளையும் விரித்தபடி, எட்டு மீட்டர் உயரமுள்ள பீடத்தின் மீது சிலை வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தச் சிலையின் இரண்டு கைகளின் விரல்களுக்கு இடையே உள்ள தூரம் 28 மீட்டர். இந்தப் பிரம்மாண்டமான சிலையின் சிறப்பே, இது ஒரு மலையின் உச்சியில் இருக்கிறது என்பதுதான். ஏசுவுக்கு ஏற்பட்ட நிலையைப் பாருங்கள்!

புத்தன், ஏசு, நபி ஆகியோரின் கொள்கைகள் உலகம் முழுக்க வணிகப் பொருளாகிவிட்டன. இந்த வரிசையில் பெரியாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். உலகம் முழுக்க இசுலாமியர்கள் பெண்களுக்கு ‘பர்தா’ போடுவதிலும், ஆண்கள் தலையில் தொப்பியணிந்து, மசூதிக்குப் போனால் மட்டும் போதும் என்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டார்கள் முகமதியர்கள். அதேபோல் கிருத்து வர்கள் வாரத்திற்கு ஒரு நாள் தேவாலயத்திற்குச் சென்று செய்த பாவத்திற்கு மன்னிப்பு வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டார்கள். மற்றபடி எல்லாமே அவர்களுக்கு வணிகம்தான். சிலை வணக்கம், வழிபாடு கூடாது என்றார் ஏசு. ஆனால் மிக உயர்ந்த மலைகளின் மேல் உயரமாக ஏசுவுக்கும் அவரது கன்னித்தாய் மாதாவுக்கும் சிலை வைத்து வழிபாடு செய்வதில் பெருமையும் புனிதமும் காண்கிறார்கள். அன்பு, கருணை என்பதெல்லாம் கண்களில்தான் தெரியும்; உள்ளத்தில் இருக்காது.

பவுத்தத்தை எடுத்துக்கொண்டால் எல்லாமே தலைகீழ். உலகத்திலேயே பவுத்த நாடுகளில் மிகப் பெரிய நாடு சீனா. மக்கள் தொகையில், முதலிடத்தில் இருக்கிறது. ஆசியாவின் பழைய பொதுவுடைமை நாடு. இவ்வளவு பெருமைகளைவிட, வேறொன்றி லும் பெருமை கொண்டது இந்நாடு. இங்குதான் 233 அடி உயரமும், 92 அடி அகலமும் கொண்ட மிகப் பெரிய புத்தர் சிலை இருக்கிறது. இதைவிடப் பெரிய கொடுமை உலகிலேயே அதிகமான சிலைகள் புத்தருக் குத்தான் இருக்கிறது. மேற்கத்திய முகவெட்டைக் கொண்ட ஏசுவை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் இந்திய கிருத்துவ மக்கள். ஆனால் புத்தர் ஆசியக் கண்டம் முழுக்க ஒரே மாதிரியான உருவில் இல்லை. பெரும்பான்மையான ஆசிய மக்கள் அவரை சீனர் என்று தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். குஜராத் முதல்வர் நரேந்திரமோடி அம்மாநிலத்தில் சர்தார் வல்லபாய் பட்டேலுக்கு 182 மீட்டர் உயரத்தில் மிகப் பிரம்மாண்டமான முறையில் ஏறக்குறைய 2 ஆயிரத்து 75 கோடி செலவில் நருமதை ஆற்றின் நடுவில் உள்ள சாதுபெட் என்ற குட்டித்தீவில் சிலை நிறுவத் திட்டமிட்டுள்ளார். இவைகளை சிலை அரசி யல் என்று பார்க்காமல் வேறு எப்படிப் பார்ப்பது?

மத நிறுவனங்களை உருவாக்கிய புத்தர், ஏசு, நபி இவர்களுக்குத்தான் இந்த நிலை என்றால், பகுத்தறிவையும், நாட்டு விடுதலையையும், பார்ப்பன ஆதிக்க எதிர்ப்பையும், கடவுள் மறுப்பையும் கொள்கை களாகக் கொண்டு, அதற்காகத் தன் வாழ்நாளையே ஒப்படைத்துக் கொண்ட பெரியாருக்கு ஏற்பட்ட நிலை கொடுமையிலும் கொடுமை.

புத்தருக்கு ஏற்பட்ட நிலை எங்கே தனக்கும் ஏற்பட்டுவிடுமோ! எனப் பயந்த பெரியார், தன் வாரிசு களாக தனது எழுத்துக்களையே குறிப்பிட்டார். ஆனால் பெரியார் எதற்குப் பயந்தாரோ அந்த வேலை யை அவரது சீடர்கள் எப்போதோ தொடங்கிவிட்டார் கள். சாலையோரம் நிற்கும் ஆஞ்சநேயர் சிலைக்குப் போட்டியாக பெரியாரைக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். அண்மையில், பெரியாருக்கு 95 அடி உயரத்தில் வெண் கல சிலை அமைப்பதற்கான வசூல் வேட்டையை தி.க.வினர் தொடங்கிவிட்டனர். புத்த மார்க்கம் மதமா னது போல் பெரியார் இயக்கமும் மதமாகி விடுமோ?

புராதனப் பொதுவுடைமைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மனித இனம் எப்படி மதத்துக்கும், சாதிக்கும், கடவு ளுக்கும், உருவ வழிபாட்டுக்கும் இவ்வளவு முக்கியத் துவம் கொடுத்திருக்கக் கூடும்? என்ற கேள்வி எல் லோரிடமும் இருக்கிறது.

தொடக்கக்கால சமூகத்தில் பெண்தான் தலைமைப் பொறுப்பேற்றிருக்கிறாள். அதுவரையில் பொதுவுடமை சமூகமாகத்தான் இருந்திருக்கிறது. அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டு ஆண் தலைமையேற்ற போதிலிருந்து தான் அத்தனை அயோக்கியத்தனங்களும் ஆரம்பமா கின்றன. அவள் கலகக்காரியாக மாறிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணத்திலேயே இயற்கை வளங்களுக்கெல் லாம் பெண்ணின் பெயரைச் சூட்டியிருக்கிறான். சிலை களில் கூட, ஆண் சிலைகளை விடப் பெண் சிலைகளே அதிகம்.

நிலங்களை குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என அய்ந்தாகப் பிரித்தார்கள். அந்தந்த இயற் கைச் சூழலில் வாழ்ந்த மனிதன். அந்தக் குழுத்தலை வன் வேட்டையிலோ, சண்டையிலோ இறந்துவிடும் போது அவன் நினைவாக நட்டகல்தான் நடுகல். நாளடைவில் இதுவே நடுகல் வழிபாடானது. தொடக்கக் காலத்தில் மலைகளில் கையில் குச்சியை வைத்துக் கொண்டு நிர்வாணமாக நிற்கும் முருகனை வழிபட்டனர். அச்சிலைக்கு முதலில் யானையைத்தான் ஊர்தியாக்கி னர். பின்னர் அதை மயிலாக்கிவிட்டனர். மலையில் கிடைத்த தேனையும், தினை மாவையும் முருகனுக்கு உணவாக்கினர். பின்னர் கையில் வைத்திருந்த குச்சி யைப் பிடுங்கிப் போட்டுவிட்டு வேலைச் செருகினார்கள். யானையை எடுத்துவிட்டு மயிலை ஊர்தியாக்கினர். சிவன் வழிபாடு என்பது அடுத்தக்கட்டம். நீண்ட மயிர் வளர்த்த கறுப்பு உருவம் புலித்தோல் இடுப்பில் அணிந்தபடி புலித்தோல் மீது அமர்ந்திருக்கும். ஒரு கையில் விலங்குகளை விரட்டும் உடுக்கையும், மறு கையில் வேட்டைக்குப் பயன்படும் ஆயுதமும் ஏந்திய படி இருப்பதுதான் சிவன். நடுகல் வழிபாடு உருவ வழிபாடாகவும், சிலை வழிபாடாகவும் வளர்ந்துவிட்டது. அரசு, அரசர்கள் அமைப்புகள் ஏற்பட்டவுடன் ஆள்பவர் கள் கடவுளுக்கு நிகராகத் தங்களுக்குச் சிலைகள் எழுப்பி அதிகாரத்தைத் தக்க வைக்கும் வகையில் வழி பாட்டுக்குரியவர்களாகத் தங்களை மாற்றிக் கொண்டனர். போலித்தனமான ஜனநாயகம் மலர்கிறது. மக்கள் தலைவர்களாக மாறுகிறார்கள். தலைவர்களெல்லாம் சிலைகளாக மாறிவிட்டார்கள்.

சீர்திருத்தவாதிகள், புரட்சியாளர்கள், கலகக்காரர்கள், சிந்தனையாளர்கள், மனிதநேயப் பற்றாளர்கள், மனித குல மேதைகள் எல்லாருமே தாங்கள் இறந்தவுடன், சிலைகளாக நின்று கொண்டு பொது மக்களுக்குத் துளியளவும் பயன்படாத கோயில்கள், மசூதிகள், தேவால யங்கள் போல் போக்குவரத்துக்குத் தொந்தரவாக நின்று கொண்டிருக்கிறார்களே! என்பதுதான் நமது ஒரே கவலை. மேற்குறிப்பிட்ட அனைத்துச் சிலை களையும் உடைத்தெறியும் நாள் எந்நாளோ!

சிலை அரசியலை வெறுத்திடுவோம்!

சிந்தனைகளை வளர்த்திடுவோம்!

Pin It

மொழியும் நாடும் இருகண்கள் என்பர் ஆன்றோர். இங்கு மொழி என்பது, அந்நாட்டின் தேசிய இனத்தின் தாய்மொழியைக் குறிப்பதாகும். ஒரு நாட்டை அடக்கி ஆள வேண்டுமாயின், அந்நாட்டின் தாய்மொழியை அழிக்க வேண்டும் என்பது வரலாறு நெடுகிலும் ஆதிக் கச் சக்திகள் கையாண்டுவரும் நடைமுறையாகும்.

மத்திய காலத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குமேலாக, மதத்துக்குரிய ‘புனிதமொழி’ என்பது மத ஆதிக்கத் துக்கு மட்டுமின்றி, ஆட்சியில் இருந்த ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்துக்கும் ஓர் ஒடுக்குமுறை ஆயுதமாகப் பயன்பட்டது. இது நிலப்பிரபுத்துவத்தை நிலைக்க வைப்பதற்கும் ஊன்றுகோலாக உதவியது. கிறித்துவ மதத்தின் புனிதமொழியாக இலத்தீன் மொழி திகழ்ந் தது. ஆனால் அய்ரோப்பிய நாடுகளில் 16-17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் முதலாளியம் தன் வளர்ச்சியின் தேவையின் பொருட்டு தேச அரசுகளை அமைக்க முனைந்தது. அதற்காகத் தேசிய மொழிகளை ஊக்குவித்தது. அதன் விளைவாக, கிறித்துவ தேவாலயங்களில் இலத்தீன் மொழியில் மட்டுமே படிக்கப்பட்ட விவிலிய நூல், அந்தந்த நாடுகளின் தேசிய மொழிகளில் படிக்கப்படும் நிலை உருவானது. மேலும் அய்ரோப்பிய நாடுகளில், உயர்கல்வி வரையில் தேசிய மொழி வாயிலாகவே பயிலும் நிலை இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஆனால் பல்வேறு தேசிய இன மக்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் வாழும் இந்தியாவில் இந்து மதத்தின் புனிதமொழியான - ‘தேவபாஷையான’ சமற்கிருதமே கோயில்களில் வழிபாட்டு மொழியாக - இல்லங்களில் புரோகிதச் சடங்கு மொழியாக இன்றுவரை - இரண்டா யிரமாண்டுகளாக நீடிக்கிறது. 1200களில் தில்லி சுல்தான்கள் ஆட்சி முதல் அவுரங்கசீப் காலம் வரை பாரசீக மொழியே ஆட்சி மொழியாக இருந்தது. அதன்பின் பிரித்தானிய ஆட்சியில் இந்தியா முழு வதும் ஆங்கிலம் ஆட்சி மொழியாகவும், கல்வி மொழி யாகவும் இருந்தது. 1937 தேர்தலுக்குப்பின் இந்திய மாகாணங்களில் காங்கிரசுக் கட்சியின் ஆட்சி அமைந்த போதுதான், உயர்நிலைப் பள்ளிவரையில் பயிற்று மொழியாக அந்தந்த தேசிய இன மக்களின் தாய் மொழிகள் ஆக்கப்பட்டன.

1950 சனவரி 26 அன்று நடைமுறைக்கு வந்த இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில், இந்தி மட்டுமே இந்திய அரசின் அலுவல் மொழியாக (Official Language) இருக்கும்; 15 ஆண்டுகள் வரை (1965 வரை) ஆங் கிலமும் துணை ஆட்சி மொழியாக நீடிக்கும் என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. தமிழகத்தில் 1960களில் பேரெழுச்சி யுடன் மூண்ட இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தால், இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரையில் ஆங்கிலம் துணை ஆட்சி மொழியாக நீடிக்கும் என்று நடுவண் அரசு அறிவித்தது.

1967இல் அறிஞர் அண்ணாதுரை தலைமையில் அமைந்த தமிழக அரசு, பள்ளிகளில் இந்திக்கு இடமில்லை என்ற நிலையை உண்டாக்கியது. தமிழ் உணர்வை மூல தனமாகக் கொண்டு ஆட்சியில் அமர்ந்த தி.மு.க.வோ, அதன்பின் மாறிமாறி அமைந்த அ.தி.மு.க., தி.மு.க. ஆட்சிகளோ தமிழை உயர்கல்வி மொழியாக்கிட உருப் படியாக எதையும் செய்யவில்லை. மாறாக 1980 முதல் பள்ளிக் கல்வியில் ஆங்கிலம் பயிற்றுமொழி யாவதைப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஊக்குவித்தன. அதனால் ஆங்கிலத்தைப் பயிற்றுமொழியாகக் கொண்ட தனியார் பதின்நிலைப் (மெட்ரிக்) பள்ளிகள் பெருகின.

1991 முதல் தாராளமயம், தனியார் மயம், உலக மயம் என்பது நடுவண் அரசின், மாநில அரசுகளின் கொள்கையாக வரித்துக் கொள்ளப்பட்டதால், ஆங்கில வழியிலான தனியார் பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும் புற்றீசல் போல் தோன்றின. கல்வி வணிகச்சரக்கானது. கொழுத்த இலாபம் குவிக்கும் தொழிலாக வளர்ந்தது. கருப்புப் பண முதலைகளெல்லாம் கல்வி வள்ளல்களா யினர்.

திராவிட அரசியல் கட்சிகளின் ஆட்சியில், ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழிப்பாடமாகப் படிப்பது என்பது மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து என்று மாற்றப்பட்டது. அதன்பின் முதல் வகுப்பிலிருந்தே ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழிப் பாடமாக படிக்கும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டது. 2013-14ஆம் கல்வி ஆண்டு முதல், முதல் வகுப்பிலிருந்தே அரசுப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலப் பயிற்றுமொழிப் பிரிவு தொடங்கிடத் தமிழக அரசு ஆணையிட்டுள்ளது.

ஆங்கிலேயர்கள் உலகை ஆண்டதுபோல், ஆங்கில வழியில் படித்தால் உலகை வெல்லலாம்; பணத்தைக் குவிக்கலாம் என்கிற மாயையை, ஆளும் வர்க்கங்களும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், கடந்த இருபது ஆண்டு களில் ஊடகங்கள் வாயிலாக மக்களிடம் ஊட்டி வளர்த்து நிலைபெறச் செய்துள்ளன. வெற்றிடத்தில் காற்று விசை யுடன் புகும் என்பதுபோல, உலகமயக் கொள்கையின் படி, அரசுகள் மக்களுக்குக் கல்வி அளிக்கும் பொறுப்பி லிருந்து விலகவிலக, ஆங்கில வழியிலான தனியார் கல்வி வணிகப் பள்ளிகள் அதிகமாகிக் கொண்டே வரு கின்றன. தமிழ்நாட்டில் தற்போது முதல் வகுப்பி லிருந்து பனிரெண்டாம் வகுப்புவரை படிக்கும் மாணவர் களில் 60 விழுக்காட்டினர் மட்டுமே தமிழ்வழியில் பயில்கின்றனர். 40 விழுக்காட்டினர் ஆங்கில வழியில் படிக்கின்றனர். 2020ஆம் ஆண்டில் தமிழ் வழியில் படிப்போர் 40 விழுக்காடாகக் குறைந்துவிடுவர் என்று கல்வியாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஆகவேதான் அய்க்கிய நாடுகள் மன்றத்தின் கல்வி, அறிவியல் மற்றும் பண் பாட்டுக்கான அமைப்பு (யுனெ°கோ) வெளியிட்டுள்ள வேகமாக அழிந்துவரும் மொழிகளின் பட்டியலில் தமிழ்மொழியும் இடம்பெற்றுள்ளது.

1996 சட்டமன்றத் தேர்தலில் வென்று தி.மு.க. ஆட்சியில் அமர்ந்தது. அப்போது தமிழ் உணர்வாளர்கள் நூறு பேர், அய்ந்தாம் வகுப்பு வரை தமிழே பயிற்று மொழியாக ஆக்கப்படல் வேண்டும் என்பதை வலி யுறுத்திச் சாகும் வரை உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தை மேற்கொண்டனர். அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த கலைஞர் கருணாநிதி, தமிழ் அல்லது தாய்மொழி அய்ந்தாம் வகுப்பு வரை பயிற்று மொழியாக இருக்கும் என்று அரசாணை பிறப்பித்தார். இதை எதிர்த்துத் தனியார் கல்விக் கொள்ளையர்களும், தமிழினத் துரோகிகளும் உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்த னர். சட்டமன்றத்தில் சட்டமாக நிறைவேற்றாமல், அரசின் ஆணையாக அறிவிக்கப்பட்டதால் உயர்நீதி மன்றம் இந்த ஆணைக்குத் தடைவிதித்தது. தமிழ் நாட்டு அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது. ‘சட்டி சுட்டதடா, கைவிட்டதடா’ என்பதுபோல் தி.மு.க. ஆட்சியும் அ.தி.மு.க. ஆட்சியும் அய்ந்தாம் வகுப்பு வரை தமிழே பயிற்று மொழி என்பதை மேற் கொண்டு முன்னெடுக்காமல் கைவிட்டுவிட்டன.

கர்நாடக மாநில அரசு, 1994ஆம் ஆண்டே நான் காம் வகுப்புவரை அரசுப் பள்ளிகள், அரசின் நிதி உதவி பெறும் பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகள் ஆகிய அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் கன்னட மொழியே பயிற்றுமொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தது; அவ்வாறே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. மேலும் மத்திய இடைநிலைக் கல்விப் பாடத்திட்டத்தைப் (சி.பி.எ°.சி.) பின்பற்றும் தனியார் பள்ளிகளிலும் நான்காம் வகுப்பு வரை ஒரு மொழிப் பாடமாகக் கன்னடத்தைக் கட் டாயம் கற்கும் நிலை ஏற்பட்டது. அரசின் ஆணை யைப் பின்பற்றாத சில பள்ளிகளை அரசு மூடியது.

ஆயினும் சில ஆண்டுகளுக்குப்பின் தனியார் கல்வி முதலாளிகள், நான்காம் வகுப்பு வரையில் கன் னடமே பயிற்று மொழி என்னும் அரசின் கொள்கை யை எதிர்த்து உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத் தனர். உயர்நீதிமன்ற முழுஅமர்வு (Full Bench) அரசின் ஆணை சரி என்று தீர்ப்பளித்தது. ஆயினும் அரசின் நிதி உதவி பெறாத - தனியார் பள்ளிகளுக்கு அரசின் இந்த ஆணை பொருந்தாது என்று கூறி விட்டது. ஆயினும் தனியார் கல்வி முதலாளிகள், மதச் சிறுபான்மையினரையும், மொழிச் சிறுபான்மையி னரையும் துணையாகச் சேர்த்துக் கொண்டு நான்காம் வகுப்பு வரை கன்னடமே பயிற்று மொழி என்ற அரசின் கொள்கையை ஒழித்திட உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தனர்.

இந்த வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி கள் பி. சதாசிவம், ரஞ்சன்கோகி இருவரும் 2013 சூலை மாதம் அளித்த தீர்ப்பில், “எதிர்கால இளைஞர்களாக உரு வாகும் சிறுவர்களின் தொடக்கக் கல்வி என்பது மிக முதன்மையானதோர் கட்டமாகும். எனவே அய்ந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு (Constitutional Bench) இதை விசாரிப்பதே பொருத்தம்” என்று கூறியுள்ள னர். மேலும் இவ்விரு நீதிபதிகள், “எந்த மொழியில் படிப்பது மாணவனுக்கு இயல்பானதாக இருக்கும்? இந்த மொழியைத் தீர்மானிப்பது மாணவனா? அவனு டைய பெற்றோரா? தொடக்கக் கல்வியில் பயிற்று மொழியைத் தேர்வு செய்யும் உரிமை ஒரு குடி மகனுக்கு இருக்கிறதா? தாய்மொழியைத் திணிப்பது என்பது அரசமைப்புச் சட்ட விதிகள் 14, 19, 29 மற்றும் 30 ஆகியவற்றில் வழங்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமை களைப் பாதிப்பதாகுமா? அரசு ஏற்பிசைவு அளிக்கும் பள்ளிகள் என்ற வரையறையில் அரசு நிதி உதவி பெறும் தனியார் பள்ளிகளும், நிதிஉதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகளும் அடங்குமா? அரசமைப்புச் சட்ட விதி 350-ஹ-ன்படி, மொழிச் சிறுபான்மையினர் அவர்களுடைய தாய்மொழியில்தான் தொடக்கக் கல்வியைப் பயில வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த முடியுமா? என்பன போன்ற வினாக்களுக்கு அரச மைப்புச் சட்ட அமர்வு தீர்வுகாண வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறோம்” என்று கூறியுள்ளனர்.

இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு தேசிய இனங்கள், தங்களுடைய மொழி, இன நலன்கள் குறித்த முடிவு களைத் தாங்களே எடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை - தன்னுரிமைத் தேசமாக வேண்டும் என்ற எழுச்சி, ஆகியவற்றை இந்தியத் தேசியம் - இந்துத் தேசியம் - உலகமயம் என்ற பெயர்களால் பல்வேறு தேசிய இனங் களையும் அடக்கி ஒடுக்கிச் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கின்ற ஆளும்வர்க்கம் மொழித் தேசிய இனங்கள் தலைதூக்க விடாமல் ஒடுக்கும் செயல் களில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஆளும்வர்க்கத்தின் அரசியல் பிரதிநிதிகளாக காங்கிரசுக் கட்சியும், பாரதிய சனதாக் கட்சியும் திகழ்கின்றன. பார்ப்பன-பனியா முதலாளிய-வணிகக் கும்பல்தான் இதன் அச்சாணியாகும்.

சமற்கிருதம் ஈன்ற குட்டியான இந்தியே இந்தியா வின் தேசிய மொழி என்ற பொய்யான போர்வையில் இந்தியையும், வேலைவாய்ப்புக்கான வாழ்வாதாரம் தருவது ஆங்கிலமே என்ற மாயையின் பேரில் ஆங்கிலத்தையும், இந்தி மொழி பேசாத பிற தேசிய இனமக்கள் மீது திணிக்கும் நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக, ‘ராஷ்ட்ரிய ஆதர்ஷ் வித்யாலயா’ என்ற பெயரில் 2500 மாதிரிப் பள்ளிகளை நடுவண் அரசு தொடங்க உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் 356 மாதிரிப் பள்ளிகள் தொடங்கப்படவுள்ளன என்ற செய்தி கடந்த நவம்பர் மாதம் வெளியானது. வழக்கம்போல் ஆளும் கட்சியாக வுள்ள அ.தி.மு.க.வும், தி.மு.க.வும் இப்பிரச்சினையைத் திசைத்திருப்பும் தன்மையில், ஒருவரையொருவர் குற்றஞ்சாட்டி அறிக்கைப் போர் நடத்தித் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

‘ராஷ்ட்ரிய ஆதர்ஷ் வித்யாலயா’ எனப்படும் மாதிரிப் பள்ளிகள் மூலம் அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் தரமான கல்வி தருவதே நோக்கமாகும் என்று நடுவண் அரசு சொல்கிறது. 2010 ஏப்பிரல் முதல் செயல்படுத்தப்படும் கல்விபெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி, கல்விக் கட்டணம் என்ற பெயரில் கொள்ளையடிக்கும் தனியார் பள்ளி களில் 25 விழுக்காடு இடங்கள் நலிந்த பிரிவு மாணவர் களுக்கு ஒதுக்கிடு செய்யப்பபட வேண்டும். இவர்களுக் கான கல்விக் கட்டணத் தொகையை அரசு மானியமாக வழங்கும் என்று கூறப்பட்டது. இத்திட்டம் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயாகவே இருக்கும் நிலையில், புதிய தாகத் தொடங்கப்படும் மாதிரிப் பள்ளிகளில் 40 விழுக் காடு மாணவர்கள் அரசின் மூலம் - இடஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையில் சேர்க்கப்படுவார்கள் என்று கூறப்பட் டுள்ளது. ஆனால் இது நடைமுறையில் பித்தலாட்ட மாகவே முடியும்!

மேலும் இப்புதிய மாதிரிப் பள்ளிகள், அரசு-தனி யார் கூட்டுப் பங்கேற்புடன் அமைக்கப்படும். 60 விழுக்காடு மாணவர்களைத் தனியார் கல்வி நிறுவன மே தேர்வு செய்து கொள்ளலாம். தனியார் நிறுவனம், பள்ளியின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பு ஏந்துகளுக்காகச் செலவிடும் தொகையில் 25 விழுக்காடு தொகையை அரசு வழங்கும். அரசின் மூலம் சேர்க்கப்படும் 40 விழுக்காடு மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தை நடுவண் அரசு பத்து ஆண்டுகள் வழங்கும். அதன் பிறகு அம்மானியத் தொகையை மாநில அரசுகள் அளிக்க வேண்டுமாம்.

மேலும் அரசின் மூலம் சேர்க்கப்படும் 40 விழுக் காடு மாணவர்களுக்கு அவர்கள் எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் வரைதான் அரசு கல்விக் கட்டணம் செலுத் தும் பொறுப்பை ஏற்கும். ஒன்பதாம் வகுப்பு முதல் கல்விக் கட்டணத்தை அம்மாணவர்களே செலுத்த வேண்டும். ஏனெனில் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் 14 அகவைக்கு உட்பட்ட (எட்டாம் வகுப்பு வரை)வர்களுக்கு இலவயக் கட்டாயக் கல்வி அளிக்கப்பட வேண்டி யது அரசின் பொறுப்பு என்று கூறப்பட்டுள்ளதாம். அதை அப்படியே பின்பற்றுவதற்காக, ஒன்பதாம் வகுப்பி லிருந்து இலவயக் கல்வி அளிக்க முடியாதாம். நலிந்த பிரிவு மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளை கள் ஒன்பதாம் வ்குப்புக்கு வருவதற்குள் கல்விக் கட்டணம் செலுத்துமளவுக்குப் பணக்காரர்களாகிவிடு வார்களா? அல்லது தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மாணவர்கள் எட்டாம் வகுப்புடன் படிப்பை முடித்துக் கொண்டு பள்ளியை விட்டு வெளியேறி அவரவர் சாதி, குலத்தொழிலைச் செய்ய வேண்டுமா?

இம்மாதிரிப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் அல்லது இந்தி மட்டுமே பயிற்று மொழியாக இருக்கும்; சி.பி.எ°.சி. பாடத் திட்டம் மட்டுமே பின்பற்றப்படும். கடந்த ஆண்டு உயர்நீதித்துறையும் மறுத்துவிட்டதால் வேறுவழியின்றி கலைஞர் கருணாநிதி கொண்டு வந்த சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தை செயலலிதா தலைமையிலான அரசு நடை முறைப்படுத்தியது. ‘உயர்ந்த சாதி’ என்பதுபோல் ‘உயர்ந்த கல்வி’ தருவது மெட்ரிக் பள்ளிகள் என்ற போர்வையில் கல்விக் கொள்ளை நடந்து வந்தது. கடந்த ஆண்டு சமச்சீர் கல்வியை ஆங்கில வழிக் கல்வியிலும் பின் பற்ற நேரிட்டதால், பல பள்ளிகள் சி.பி.எஸ்.சி. பாடத்திட்டத் துக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. சி.பி.எஸ்.சி. பாடத் திட்டத்தைப் பின்பற்ற, பள்ளிகள் மாநில அரசின் ஒப்பு தலைப் பெறவேண்டும் என்ற விதியை சி.பி.எஸ்.சி. தலைமையகம் சில மாதங்களுக்குமுன் நீக்கிவிட்டது.

கல்விக் கட்டணம் செலுத்திப் படிக்க வைக்கும் அளவுக்கு வருவாய் உள்ள குடும்பங்கள் வாழும் நகர்ப் புறப் பகுதிகளில்தான் மாதிரிப் பள்ளிகள் தொடங்கப்பட உள்ளன. ஏனெனில் சிற்றூர்களில் எழுத்தறிவில்லாத, நாள்தோறும் கூலி வேலை செய்தாலும் அடிப்படை வசதிகளையும் பெற முடியாமல் வறுமையில் வாடும் குடும்பங்களின் குழந்தைகளே அரசுப் பள்ளிகளில் தாய்மொழியில் படிக்கின்றனர். மாதிரிப் பள்ளிகளைத் தனியார் புதியதாகவும் தொடங்கலாம்; தற்போதுள்ள பள்ளிகளையே மாதிரிப் பள்ளிகளாக மாற்றிக் கொள்ள லாம். அரசுப் பேருந்தோ, சிற்றுந்தோ செல்லாத சிற்றூர் களுக்கெல்லாம் தனியார் பள்ளி ஊர்திகள் சென்று பிள்ளைகளை ஆங்கிலவழிக் கல்விக் கொள்ளைக்காக அழைத்து வருகின்றன.

தனியார் தம் விருப்பம் போல் பள்ளியின் பெயரை வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் ‘ராஷ்ட்ரிய ஆதர்ஷ் வித்யாலயா’ என்ற ‘வால்’ ஒட்டு அப்பெயரில் இருக்க வேண்டும். பள்ளிசாராப் பணிகளுக்கும் பள்ளியைப் பயன்படுத்தலாம். அதாவது மாலை நேரங்களில்-விடு முறை நாட்களில் திருமணம்உள்ளிட்ட நிகழ்ச்சிகளுக் குப் பள்ளிக் கட்டடத்தையும் வளாகத்தையும் வாட கைக்கு விட்டுப் பணம் ஈட்டலாம். கல்வி வணிகக் கொள்ளைக்கான வழிகளை அரசே வகுத்துத் தருகிறது.

தி.மு.க. தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதி, இம் மாதிரிப் பள்ளிகள் தமிழர் நலனுக்கு எதிரானவை; ஆங்கிலமும் இந்தியும் மட்டுமே அப்பள்ளிகளில் கற்பிக் கப்படும்; அதனால் தமிழக அரசு இத்திட்டத்தை எதிர்க்க வேண்டும் என்று அறிக்கை வெளியிட்டார். அதற்கு முதலமைச்சர் செயலலிதா, “2008 நவம்பர் மாதம் நடுவண் அரசு, நாடு முழுவதும் 6000 மாதிரிப் பள்ளி களைத் தொடங்கும் திட்டத்தை அறிவித்தது. அப்போது இருந்த கருணாநிதி ஆட்சி 2009 சூலை 22 அன்று அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் 20 மாதிரிப் பள்ளிகள் தொடங்க ஒப்புதல் அளித்தது” என்று எடுத்துக்காட்டி, கருணாநிதியைக் குற்றஞ்சாட்டினார்.

அதற்கு, கலைஞர் கருணாநிதி “நான் அனுமதி அளித்த மாதிரிப் பள்ளித் திட்டத்தின் பெயர் “ராஷ்ட்ரிய மத்யாமிக் சிக்ஷா அபியான்” என்பதாகும். அது அரசின் நிதியால் நடத்தப்படுவதாகும். ஆனால் அதில் தனி யாருக்கு இடமில்லை. மேலும் மாநில மொழியிலேயே கல்வி கற்பிக்கப்படும் என்று குறிப்பிட்டுத்தான் அது தொடங்கப்பட்டது” என்று பதில் அறிக்கை வெளியிட் டார். சி.பி.எஸ்.சி. பாடத் திட்டத்தில் தமிழ் பயிற்று மொழியாக இருக்க முடியுமா? என்பது கலைஞருக்குத் தெரியாததா?

முதலமைச்சர் செயலலிதாவும் “தமிழர் நலன் காக்கப்படும்; அடுத்த கல்வியாண்டில் மாதிரிப் பள்ளி கள் தமிழ்நாட்டில் தொடங்கப்படமாட்டா” என்று மட்டுமே அறிவித்துள்ளார். ஏனெனில் அடுத்த கல்வியாண்டில் மாதிரிப் பள்ளிகள் தொடங்குவதற்கான விண்ணப்பங்கள் 11-11-2013க்குள் அளிக்கப்பட வேண்டும். யாரும் விண் ணப்பிக்கவில்லை என்பதால், அடுத்த கல்வியாண்டில் மாதிரிப் பள்ளி தொடங்கப்படாது என்று முதலமைச்சர் கூறுகிறார். மேலும் “2014 மே மாதம் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடக்கிறது. அப்போது ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படும். “அதன்பிறகு இச்சிக்கலைத் தீர்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கூறுகிறார்”. நடுவண் அரசில் எந்த ஆட்சி யிருந்தாலும் ஆங்கிலத்தையோ இந்தியையோ பயிற்று மொழியாகக் கொண்ட மாதிரிப் பள்ளிகளை அனு மதிக்கமாட்டேன்” என்று கூறவேயில்லை.

தொடக்கக் கல்வியில் கூடத் தாய்மொழியை - தமிழைப் பயிற்று மொழியாக நிலைக்க வைக்க முடியாத கேடான நிலைக்கு மூலகாரணம் 1976இல் மாநில அதிகாரப் பட்டியலில் இருந்த கல்வியை, இந்திரா காந்தி நெருக்கடி நிலை ஆட்சியில் நடுவண் அரசின் பொது அதிகாரப் பட்டியலுக்குக் கொண்டு சென்றதேயாகும். எனவே கல்வியை மீண்டும் மாநில அதிகாரப் பட்டியலின் கீழ்க் கொண்டுவர, இந்தி பேசாத மற்ற தேசிய இன மக்களையும் ஒன்றிணைத் துப் போராட வேண்டும்.

முதற்கட்டமாகத் தொடக்கக் கல்வியில் பயிற்று மொழியாக மாநிலத்தின் தேசிய மொழியே இருக்க வேண்டும். மொழிச் சிறுபான்மையினர் அவர்களது மொழியைத் தொடக்கக் கல்வியில் ஒரு மொழிப் பாடமாகப் பயில்வதற்கான வாய்ப்பை அமைத்துத் தரவேண்டும். உலக அளவில் உள்ள மொழியியல் அறிஞர்கள் கூறுவதுபோல், ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து தான் தாய்மொழி அல்லாத வேறொரு மொழியைப் பயில வேண்டும். எனவே ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து ஆங்கிலமோ மற்ற அந்நிய மொழியோ படிக்கலாம்.

கல்வியில் தனியார் மயம் என்பதை அடியோடு ஒழிக்க வேண்டும். தொழில் வளர்ச்சி பெற்ற எல்லா நாடுகளிலும் பள்ளிக்கல்வி முற்றிலுமாகத் தாய்மொழி வழியில் அரசே அளிக்கிறது. எனவே நடுவண் அரசின் மாதிரிப் பள்ளிகள் தமிழகத்தில் கால்வைக்க விடாமல் தடுப்போம். இந்தியத் தேசியம், இந்துத் தேசியம் என்ற முகமூடிகளைக் கிழித்தெறியாமல் தமிழ்த் தேசி யத்தை மீட்டெடுக்க முடியாது. சமற்கிருத ஆதிக்கம், ஆங்கில ஆதிக்கம், இந்தி ஆதிக்கம் ஆகியவற்றை ஒழிக் காமல், தமிழ்மொழியைக் காப்பதோ, வளர்த்தெடுப் பதோ இயலாது. இம்மூன்று மொழிகளின் ஆதிக்கத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல், பொருளியல், சமூக, மத, பண்பாட்டு, முதலாளிய ஆதிக்க உள்ளடக்கங்களைப் புரிந்து கொண்டு, தமிழர்கள் ஒன்றுதிரண்டு போராடி இவற்றைத் தகர்ப்பதன் மூலமே தமிழ்மொழியை - இனத்தைக் காக்க முடியும்.

Pin It

காலனி ஆதிக்கச் சக்திகளிடமிருந்து பல ஆசிய, ஆப்பிரிக்க, தென் அமெரிக்க நாடுகள் 20ஆம் நூற்றாண்டில் விடுதலை பெற்றன. பல நாடுகள் இன்னும் பல காலனிய மாயைகளிலிருந்து விடுதலை பெறவில்லை. வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, வெள்ளையர்களால் ஊக்குவிக்கப்பட்ட விளையாட்டுத்தான் மட்டைப்பந்து என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்தியத் துணைக்கண்டம் பிரித்தானிய காலனி நாடாயிருந்த போது, இந்தியா, வங்கதேசம், பாகிஸ்தான், பர்மா, இலங்கை போன்ற நாடுகள் ஒரே நாடாகயிருந்தன என்பதை அண்மைக்கால வரலாறு நமக்குச் சுட்டுகிறது.

விருது வழங்குவதிலும், அதிலும் குறிப்பாக உயரிய விருதுகள் வழங்குவதில் இந்தியா, பாகிஸ்தான், வங்கதேசம், இலங்கை போன்ற நாடுகள் ஒரே வழியைத்தான் கடைப்பிடித்து வருகின்றன. இந்த உயரிய விருதுகள் புவிசார் அரசியல் அடிப்படையிலும் (Geo-politics) மேற்கூறிய நாடுகளில் வழங்கப்படு கின்றன என்றும் சிலர் குறிப்பிடுகின்றனர். தமிழர்களைக் கொத்துக் கொத்தாகக் கொன்று குவித்த இலங்கை அரசின் ‘இலங்கா ரத்னா’ விருதினை ‘இந்து’ ராம் உட்படப் பல இந்தியர்கள் பெற்றுப் பரவசம் அடைந்தனர். இலங்கை பாசிசத்திற்கு ‘ஜனநாயக’த் தங்க முலாம் பூசி மகிழ்ந்தனர்.

இங்கிலாந்தின் ஊடக ஒளிக்காட்சி 4 - இலங்கையில் முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்தேறிய இனப் படுகொலையை, போர்க் குற்றங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிய பிறகு, இந்தப் ‘பன்னாட்டு தேசியவாதிகளின்’ முகங்கள் இருண்டு போயின. அரசியல் தரகர் சுப்பிரமணியசாமி, 2012 பிப்ரவரி திங்கள் 11ஆம் நாள் புது தில்லியில் செய்தி ஏட்டாளர்களை நேரில் சந்தித்த போது கொடுங்கோலன்’ இராஜபக்சேவுக்கு ‘பாரத ரத்னா’ விருதினை வழங்கிச் சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று நடுவண் அரசுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

2011ஆம் ஆண்டு வங்கதேசம் விடுதலை பெற்று 40ஆம் ஆண்டு விழாவை அந்நாடு கொண்டாடியபோது, வங்கதேசத்தின் உயரிய ‘எக்சே பதக்’ (Ekusney Padak Award) விருதினை மறைந்த இந்திரா காந்திக்கு வழங்கினார்கள். இந்திரா காந்தி குடும்பத்தின் சார்பில் சோனியா இவ்விருதினைப் பெற்றார். சோனியாவை மகிழ்விப்பதற்காக இராஜபக்சே இவ்விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டார். இவ்வாறாக விருதுக்கு முன்னும் பின்னும் பல அரசியல் பின்னணிகள் கைக்கோத்துக் கொண்டு நிற்கின்றன.

2013 நவம்பர் மாதம் நடுவண் அரசு இரண்டு இரத்தினங்களைக் கண்டுபிடித்தது. அறிவியல் இரத்தினமான அறிவியல் அறிஞர் ராîக்கு வயது 80. விளையாட்டு இரத்தினமான சச்சினுக்கு வயது 40. ‘இளைஞர்களுக்கு வழிவிடுங்கள்’ என்ற ‘முட்டாள் புகழ்’ ராகுலின் முழக்கம் ரத்தினமாக வெளிப்பட்டுள்ளதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

இந்த முட்டாள் அரசியல் சொல்லாக்கம் நேருவின் அசல் கண்டுபிடிப்பாகும். 1950களில் பெரியாரை Nonsense என்று அவர் குறிப்பிட்டபோது ‘பிரதமர் நேருவே அதிர்ந்து போகும் அளவிற்கு அறிஞர் அண்ணா தலைமையில் திமுக ‘நேருவே திரும்பிப்போ’ என்று கறுப்புக் கொடி போராட்டம் நடத்தியதைப் பலரும் அறிந்திருக்கலாம். நேருகும் ராகுலுகும் ஒரே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது.

தந்தை பெரியாரோ காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறிஇ காங்கிரசுக் கட்சியின் பிற்போக்குக் கருத்துகளைக் கடுமையாகச் சாடிய திராவிடர் கழகத்தின் தலைவர். தண்டனை பெற்றுச் சிறையிலிருக்கும், அரசியல்வாதிகளின் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பதவிகளை உடனடியாகப் பறித்துவிட வேண்டும் என்று உச்சநீதி மன்றம் வலியுறுத்தியது. இதற்கு எதிராக, அரசியல்வாதிகள் பதவியில் நீடிக்கலாம் என்று நடுவண் அரசின் அமைச்சரவை முடிவு எடுத்து, சட்டத்திருத்தத்தை மேற்கொண்டது. இதில் சோனியாகு, மன்மோகன் சிங்குக்கும் பொறுப்புண்டு.

மேலும் மன்மோகன் சிங் ராகுல் துணைத் தலைவராக இருக்கும் காங்கிரசு கட்சியின் பிரதமர். இதையெல்லாம் உணராமல் Nonsense என்று காங்கிரசு கட்சியின் முடிவை ராகுல் குறிப்பிட்டார்.

எனவேதான் ரத்தினம் பட்ட அறிவிப்பு வந்தவுடன் ‘அரசியல்வாதிகள் முட்டாள்கள்’ என்ற அறிவியல் அறிஞர் ராவ் வெளியிட்டார். பின்னர் நான் அரசியல் தலைவர்களை Idiot என்று குறிப்பிடவில்லை, Idiot என்று குறிப்பிட்டேன் என்று மறுப்புரை வழங்கினார் ராவ். ‘முட்டாள்தன’க் கூத்துடன் தொடங்கிய ரத்தின பட்டத்தின் வரலாற்றினைத் திரும்பிப் பார்த்தால் மேலும் பல அதிர்ச்சித் தகவல்கள் நமக்கு கிடைக்கின்றன.

ரத்தின விருதினை 1954ஆம் ஆண்டு ராஜகோபாலச் சாரியாருக்கு வழங்கினார்கள். 1952ஆம் ஆண்டில் பொதுவுடைமைக் கட்சிகளை ஒழிப்பேன் என்று முழங்கி சென்னை மாகாண முதல்வர் ஆனார். குலக்கல்வித் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்த முயன்று தோல்வி அடைந்த பின் 1954ஆம் ஆண்டு பதவி விலகினார். ‘ரத்தினப் பட்டம்’ வருணாசிரம முறையை அறிமுகப்படுத்தியதற் காக வழங்கப்பட்டதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

1954ஆம் ஆண்டு சர் சி.வி.ராமன் என்ற இயற்பியல் அறிஞருக்கு இப்பட்டம் வழங்கப்பட்டது. முதல் தகுதி மாபெரும் இயற்பியல் அறிஞர். இரண்டாவது தகுதி தமிழ்நாட்டு அய்யர். அய்யாங்காருக்கு வழங்கிவிட்டுஇ அய்யரை எப்படி விட்டுவிடலாம் என்று தேடிப்பிடித்துக் கொடுத்திருக்கலாம். மூன்றாவது நபர் 1954இல் ரத்னா தகுதியைப் பெற்றவர், ஆந்திரப் பார்ப்பனர், வேதாந்த மெய்யியல் அறிஞர் சர்வப்பள்ளி ராதாகிருணுணன்.

1955ஆம் ஆண்டு மூவருக்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் (காணுமீர் பார்ப்பனர்) நேருவுக்கு வழங்கப்பட்டது. எல்லாத் தகுதிகளும் ஒருங்கே அமையப் பெற்றவர் அவர் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயம் இல்லை. இரண்டாவது ரத்தினத்தைப் பெற்றவர் சர் மோட்ச குண்டம் விசுவேசுவரய்யா, ஆசியாவின் முதல் நீர்மின் உற்பத்தி அணையை அமைத்த பொறியியல் அறிஞர்.

எல்லாத் தகுதிகளோடும் பார்ப்பனத் தகுதியும் இவருக்கு இருந்தது என்பதுதான் உண்மை. ரத்தின விருதினைப் பெற்ற மூன்றாவது நபர் பகவான் தாசு. உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்தைச் சார்ந்தவர். விடுதலைப் போராட்ட வீரர். சமஸ்கிருதம், இந்தியில் பல நூல்களை எழுதியவர். இந்தி மொழி ஒன்று மட்டும்தான் இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று இறுதி வரை வாதாடியவர். 1956ஆம் ஆண்டு இந்தியாî¡கு நல்ல நேரம். யாருக்கும் ரத்தினம் கிடைக்கவில்லை.

1957ஆம் ஆண்டு மீண்டும் உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்துக்;கு ரத்தினம் சென்றது. பெற்றவர் நேரு அமைச்சரவையில் இடம் பெற்ற கோவிந்த வல்லப் பந்த். இந்தியை ஆட்சி மொழியாக்குவதில் இவர் ஆற்றிய பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது என்று தமிழ் இந்து நாளிதழ் பெருமிதம் கொண்டுள்ளது. ராணுவத்துக்கு ஜீப் வாங்கியதில் ஊழல் என்று எதிர்க்கட்சியினர் நாடாளுமன்றத்தில் இவர்  பேரில்  குற்றம் சாட்டினார்கள். அனந்தசயம் அய்யங்கார் விசாரணைக்குழு (1951) நீதிபதியைக் கொண்ட விசாரணையைத் தொடங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரையை வழங்கியது. நீதிபதி விசாரணை தேவையில்லை. எதிர்க்கட்சிகள் தேர்தலில் இப்பிரச்சினையை முன்னிறுத்திஇ காங்கிரசுக் கட்சியைத் தோற்கடிக்க முயன்று பாருங்கள் என்று ஊழலுக்காக நாடாளுமன்றத்தில் ஓங்கி ஒலித்தவர் பந்த் ஆவார். உத்திரபிரதேசப் பார்ப்பனர் என்ற சிறப்புத் தகுதியும் இவருக்கு உண்டு.

1958ஆம் ஆண்டிலும் ஒருவருக்கு மட்டும்தான் ரத்தினம் விருது வழங்கப்பட்டது. மராட்டிய மாநிலத்தைச் சார்ந்த தோண்டோ கார்வே சமூக சீர்த்திருத்தவாதி என்று போற்றப்பட்டவர். சித்பவன் பார்ப்பன வகுப்பைச் சார்ந்தவர் என்ற சிறப்புத் தகுதியும் இவருடன் ஒட்டிப் பிறந்ததாகும். 1959-1960 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகள் ரத்தின விருதிலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டன. 1961ஆம் ஆண்டு மேற்கு வங்கத்தைச் சார்ந்த மருத்துவ மாமேதை பி.சி.ராய்க்கு வழங்கப்பட்டது. விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; மாநில உரிமைக்கு வாதாடியவர் என்ற பெருமையும் பெற்றவர். இவரும் வங்கப் பார்ப்பன வகுப்பைச் சார்ந்தவர். உத்திரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த புருNõhத்தம் தாஸ் தாண்டனுக்கு 1962இல் ரத்தினம் விருது வழங்கப்பட்டது. விடுதலைப் போராட்ட வீரர், அரசமைப்புச் சட்ட அவையில் இந்தி மொழி ஒன்றுதான் தேசிய மொழியாகவும், ஆட்சி மொழியாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டவர். ïவ® சமஸ்கிருத மொழியை உயர்க்கல்வி மொழியாக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியவர். ரத்தின விருது கொடுக்கத் தொடங்கி, 8 ஆண்டுகளுக்குப் பின்புதான், இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவரான பாபு ராஜேந்திர பிரசாத்துக்கு 1962ஆம் ஆண்டு ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. இவருக்குப் பார்ப்பனர் என்ற சிறப்பத் தகுதி இல்லாதது காரணமாயிருக்கலாம். விருது பெற்ற அடுத்த ஆண்டிலேயே ராஜேந்திர பிரசாத் காலமானார்.

1963ஆம் ஆண்டு இருவருக்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. ஒருவர் பாண்டுரங்க வாமன் காணே. சமஸ்கிருத அறிஞர். தர்ம சாஸ்திரத்தின் வரலாற்றை வரைந்தவர். பண்டைய இந்தியாவில் மாட்டு இறைச்சியை மக்கள் உண்டனர். பெண்கள் பூணூல் அணிந்திருந்தனர் என்று முன்மொழிந்து பல கருத்து வேறுபாடுகளை ஆய்வுத் தளத்தில் உருவாக்கியவர். இவரும் சித்பவன் பார்ப்பனர் ஆவார். 1963ஆம் ஆண்டில் ரத்தின விருதினைப் பெற்றவர் நாட்டின் மூன்றாவது குடியரசுத் தலைவராகப் பணியாற்றிய ஜாகீர் உசேன் ஆவார். ஜாமியா மிலியா இசுலாமியப் பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்கிய நிறுவனத் தலைவர்களில் ஒருவர். உயிரோடிருக்கும் போதே ரத்தின விருதைப் பெற்ற முதல் இசுலாமியக் கல்வியாளர். 1964இல் நேரு மறைந்தார். லால் பகதூர் சாஸ்திரி பிரதமர் பொறுப்பேற்றார். 1964-65 ஆண்டுகளில் ரத்தின விருது வழங்கப்படவில்லை. 1966ஆம் ஆண்டு லால் பகதூர் மறைந்த பிறகு இவருக்கு ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. பிறகு ரத்தின விருதுக்;கு 5 ஆண்டு கால விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டது எனலாம். 1971ஆம் ஆண்டில் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கு ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. காணுமீர் பார்ப்பனர் என்ற சிறப்புத் தகுதியும் இவருக்கு இருந்தது.

1969இல் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் ‘மனச்சாட்சியின்படி’ காங்கிரசுக் கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், திமுக உட்பட மற்ற கட்சியினர் அளித்த வாக்கினால் வெற்றி பெற்றவர் வி.வி.கிரி. தானே முன்மொʪத மூத்த காங்கிரசுக் கட்சித் தலைவர் நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டியைத் தோற்கடித்தவர். ஆந்திரப் பார்ப்பனர் என்ற சிறப்புத் தகுதியைப் பெற்றவர். இவருக்கு உயிரோடு இருக்கும்போது ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. 1976ïš பெருந்தலைவர் காமராசர் மறைî¡குப் பிறகு ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. நெருக்கடி நிலை அறிவிப்பால் பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர். ïªâய விடுதலைப் போரில் ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குமேல் சிறை சென்றவர். தன்னலமற்ற தன்மானத் தலைவர். 9 ஆண்டுகள் தமிழகத்தில் பொற் கால ஆட்சியை வழங்கியவர். இந்திரா காந்தியைப் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுத்தவர். உயிரோடிருக்கும் போது இவருக்கு இந்த உயரிய விருதினை வழங்காமல் இருந்ததற்;குப் பல அறிவியல் காரணங்கள் இருந்தன. நான்கு ஆண்டுகள் யாருக்கும் ரத்தின விருது வழங்கப்படவில்லை.

1980இல் அல்பேனியா நாட்டைச் சார்ந்த கிருத்துவத் தொண்டரான அன்னை தெரசாவிற்கு வழங்கப்பட்டது. 1983இல் பூதான இயக்கத்தலைவர் வினோபாî¡கும் வழங்கப்பட்டது. இவரும் சித்பவன் (பார்ப்பனர்) என்ற சிறப்புத் தகுதியைப் பெற்றவர். 1982இல் இவர் காலமானார். 1987இல் எல்லை காந்தி என்று போற்றப் பட்ட கான் அப்துல் கபார் கானுக்கு வழங்கப்பட்டது. 1987இல் தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். காலமானார். மூன்று முறை தமிழக முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றி ருந்தார். இவர் மறைî¡;குப் பிறகு ஜானகி அணி என்றும், ஜெயலலிதா அணி என்றும் அதிமுக பிளவுபட்டது. ஜானகி அணிக்குக் காங்கிரசுக் கட்சி சட்டமன்றத்தில் எதிராக வாக்களித்து ஆட்சியைக் கவிழ்த்தது. சில மாதங்கள் முதல்வராக இருந்த ஜானகி முதல்வர் பதவியை இழந்த பிறகு, கணவர் எம்.ஜி.ஆருக்கு வழங்கப்பட்ட விருதினைப் பெற்றார். விருது வழங்கிய பின்னர், 356ஆவது பிரிவில் மாநில ஆட்சியைக் கவிழ்த்து உச்சநீதி மன்றத்தின் கண்டனத்திற்கும் மத்திய அரசு உள்ளானது. குடியரசுத் தலைவர் ஆர்.வெங்கட்ராமன் இந்த ரத்தின விருதினை ஜானகியிடம் வழங்கிய போது, அம்மையார் குடியரசுத் தலைவரைப் பார்த்து புன்னகை செய்யவில்லை என்று அந்நாளில் ஊடகங்களில் செய்திகள் வலம் வந்தன.

திமுக ஆட்சியை 1967இல் தோற்றுவித்த பேறிஞர் அண்ணாவிற்கு ரத்தின விருது வழங்காமல், எம்.ஜி.ஆரின் மறைî¡குப் பிறகு வழங்கியது அரசியலா? அல்லது அண்ணாவை விட எம்.ஜி.ஆர் ஆற்றிய தொண்டு உயர்ந்ததா? போன்ற வினாக்களுக்குக் காலம் தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

டெல்லி அரசியலில் 1989ïš பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. பாஜக உட்படப் பல எதிர்க்கட்சிகளின் ஆதரவோடு வி.பி.சிங் 1989 நவம்பர் திங்களில் பிரதமர் ஆனார். சமூக நீதிக் கொள்கையைப் பின்பற்றி நடுவண் அரசின் பதவிகளில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்க்கு 27 விழுக்காடு இடஒதுக்கீடு ஆணையைப் பிறப்பித்தார். பேரறிஞர் அம்பேத்கருக்கு நூற்றாண்டு விழா நடுவண் அரசின் சார்பில் எடுக்கப்பட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக அண்ணல் அம்பேத்கருக்கு ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. விடுதலைப் போராட்டப் போராளி நெல்சன் மண்டேலாî¡கும் ரத்தின விருது வி.பி.சிங் ஆட்சியில்தான் அறிவிக்கப்பட்டு வழங்கப்பட்டது. இதைப் பொறுத்துக் கொள்ளாத ஆதிக்கச் சக்திகளின் ஊடக எழுத்தாளர்கள் இந்த இரு பெரும் ரத்தினங்களை விருது¡கு வி.பி.சிங் பரிந்துரை செய்ததற்கு அவர் மீது கண்டனக் கணைகளைத் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

1991ஆம் ஆண்டு மொரார்ஜி தேசாய்க்கும், மறைந்த பிரதமர் இராஜிவிற்கும், சர்தார் வல்லபாய் பட்டேலுக்கும் ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. 1990ஆம் ஆண்டு மொரார்ஜி தேசாய்க்கு பாகிஸ்தானின் உயரிய நி~hன்-இ-பாகிஸ்தான் விருது அளிக்கப்பட்ட பிறகே, இந்தியா ரத்தின விருதினை அறிவித்தது. குஜராத் பார்ப்பனர் என்ற தனித் தகுதியும் உண்டு. இந்தியாவின் துணைப் பிரதமர், உள்துறை அமைச்சர், காந்தியின் சீடர் என்ற பல தகுதிகளைப் பெற்ற வல்லபாய் பட்டேலுக்கு 1954இல் வழங்காத ரத்தின விருதை, 37 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வழங்கியது. இவர் பார்ப்பனர் வகுப்பில் பிறக்காதது காரணமாக இருக்குமோ என்ற ஐயம் எழுவது இயற்கைதானே.

1992ஆம் ஆண்டில் ரத்தன் டாடாஇ மறைந்த மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத், மேற்குவங்கத் திரைப்பட இயக்குநர் சத்யஜித் ரே ஆகியோருக்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. ரத்தன் டாட்டா உயிரோடு இருக்கும்போது அளிக்கப்பட்டது. முதன் முதலாக ஒரு பெரும் முதலாளிக்கு ரத்தின விருதினை நரசிம்மராவ் அரசு வழங்கியது. 1955ஆம் ஆண்டிலேயே ஆசாத்திற்கு வழங்க முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆசாத் ரத்தின தேர்வுக் குழுவில் இடம் பெற்று இருந்ததனால், அவ்விருதினைப் பெற மறுத்து விட்டார். இந்தப் பெருந்தன்மையை ஏற்று 1958ஆம் ஆண்டிலேயே ரத்தின விருதினை ஆசாதுக்கு வழங்கியிருக்கலாம். 36 ஆண்டுகள் தாமதித்து இந்த விருதினை வழங்கியது இன்று வரை புரியாத புதிராக உள்ளது. இயக்குநர் சத்யஜித் ரேî¡கு ரத்தின விருது அறிவிப்பதற்கு முன்பே 31 பன்னாட்டு விருதுகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 1967ஆம் ஆண்டு மகசேசே விருது வழங்கப்பட்டது. உலகப் புகழ் பெற்ற முற்போக்குக் கலைஞரான சார்லி சாப்லினுக்குப் பிறகு 1978இல் சத்யஜித் ரேî¡கு ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகம் முதுமுனைவர் பட்டத்தை அளித்துச் சிறப்பித்தது. 1991ஆம் ஆண்டு ஆஸ்கார் பரிசினை அறிவித்தார்கள். மருத்துவமனை யிலிருந்து இந்த விருதினை ரே பெற்றார். காணொளி வழியாக மருத்துவமனையிலிருந்து ஏற்புரையை நிகழ்த்தினார். இதற்குப் பின்புதான் மருத்துவமனையில் சத்யஜித் ரே நினைவு இழந்த பிறகு 1992ஆம் ஆண்டு மரணப் படுக்கையில் ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. இவரும் வங்கப் பார்ப்பனர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர் என்பதை மறந்துவிட்டார்களோ.

மீண்டும் 5 ஆண்டுகள் ரத்தின விருது¡கு ஓய்வு வழங்கப்பட்டது. 1997ஆம் ஆண்டில் அப்துல் கலாம்இ விடுதலைப் பேராட்ட வீராங்கனை ஆருணா ஆசிப் அலி (மறைî¡குப் பிறகு) மேன்மையாளர் குல்சாரி நந்தாவிற்கு 99 வயதில் ரத்தின விருது வழங்கப்பட்டது. பார்ப்பனரல்லாதவர் என்பதால் இவருக்குத் தாமதமாக வழங்கப்பட்டிருக்கலாம்.

1998ஆம் ஆண்டில் சி.சுப்ரமணியம், இசைப் பாடகி எம்.எஸ் சுப்புலட்சுமி ஆகியோர்க்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. 1999இல் வாஜ்பாய் பிரதமாயிருந்த போது 1998இல் நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்தியா சென், விடுதலைப் போராட்ட வீரர் அசாம் மாநிலத்தின் முதல் முதல்வர் கோபிநாத் போர்டோலாய் (மறைவுக்குப் பிறகு), சர்வோதயத் தலைவர் விடுதலைப் பேராட்ட வீரர் ஜெயப் பிரகாணு நாராயண் (மறைî¡குப் பின்) சிதார் இசைக் கலைஞர் பண்டிட் ரவிசங்கர் (பார்ப்பனர்) ஆகியோர்க்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. 2001இல் லதா மங்கேணுகர், உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாகான் ஆகிய கலைஞர்களுக்கு ரத்தின விருதுகள் அறிவிக் கப்பட்டுள்ளன.

1954இல் தொடங்கி 2013 ஆம் ஆண்டிலும் பார்ப்பனர் களான ராவ், சச்சினுக்கு வழங்கியதால், இந்திய மண்ணில் பார்ப்பனியம் ரத்தின செல்வாக்கோடு, செருக்கோடு வலம் வருகிறது என்பதுதான் உண்மை. சச்சின் வட மாநில ஏட்டில் தனது தாய் தூய பார்ப்பனர் (pure brahmin) என்று பெருமிதம் கொண்டார் என்பதை இங்குக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

தகுதி மிக்க, பொதுவாழ்î¡கு இலக்கணம் வகுத்த, தொண்டின் இலக்கியமாய் வாழ்ந்த பல இந்தியச் சாதனையாளர்களுக்கு ரத்தின விருதுகள் வழங்கப்படவில்லை. ஆனால் சச்சினுக்கு என்றே விதிகளை மாற்றிஇ ரத்தின விருது வழங்கியதைச் செய்தி ஒளி ஊடகங்கள் கண்டனம் தெரிவிப்பதற்குப் பதிலாக, இவரை விட்டால் இந்தியாவில் வேறு விளையாட்டு வீரர் இல்லை என்ற கருத்தை வெளியிடுவது வெட்கக்கேடான செயலாகும்.

காரணம் மட்டைப் பந்து விளையாட்டு முதலாளித்துவத்தின் பிடியில் சிக்கி, மக்களை மாயையில் ஆழ்த்தி, இளைஞர்களைப் போதையில் ஆழ்த்திச் சீரழித்து வருகிறது. மற்ற ஒலிம்பிக் விளையாட்டுகளை அடித்து நொறுக்கி வருகிறது. பல முதலாளிகள் உழைக்காமலேயே பணம் கொட்டும் தொழிலாக மட்டைப்பந்து விளையாட்டை மாற்றி வருகின்றனர். விளையாட்டு என்ற நிலையிலிருந்து தடுமாறி, ஊக வணிகத்திற்கும், சூதாட்டத்து¡கும், மோசடிக்கும் இருப்பிடமாக மட்டைப்பந்து விளையாட்டு மாறிவிட்டது என்பதற்கும் மும்பை நீதி மன்றத்தில் நடைபெறும் வழக்கே சான்று பகர்கின்றது.

இந்த விளையாட்டில் எவ்வளவுதான் திறமையான விளையாட்டு வீரராக சச்சின் இருந்தாலும், அவர் கோடிக்கணக்கான பணம் ஈட்டியுள்ளார். வரிவிலக்குப் பெற்ற பல கோடி ரூபாய் மதிப்பு வாய்ந்த வெளிநாட்டு மகிழுந்தை வணிக நோக்கோடு விற்றுவிட்டார் என்ற குற்றச்சாட்டும் சச்சின் மீது உள்ளது. இதுதான் பொது சேவை என்றால், விளையாட்டுத் திறமைக்கு உச்சம் என்றால், இதைவிட மானம் இழந்த செயல் வேறு ஒன்று இருக்க முடியாது.

பாரத ரத்னவா-பார்ப்ப ரத்னாவா என்ற ஐயமும் அச்சமும் எழுகின்ற இந்த வேளையில், தந்தை பெரியாரைப் புதிய தலைமுறை ஒளி ஊடகத்தில் பாஜகவின் தலைவர்களில் ஒருவர் தேவையில்லாமல் வம்புக்கு இழுத்தார். விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்பக் காலத்தில் காங்கிரசு இயக்கத்தில் ஈடுபட்ட காரணத்தினால் 28 பதவிகளைத் துறந்தவர் தந்தை பெரியார். எந்தப் பட்டத்தையும், எந்த விருதினையும் விரும்பாத உலகம் போற்றும் மாபெரும் புரட்சியாளர். பெரியாருக்காகப் பெரியார் நெறிப்படி அவர் மறைî¡குப்பின் ரத்தின விருதை யாரும் கோரவில்லை என்பதை பாஜகவின் அந்தப் பாம்பு நபர் அறியாமையிலும் காழ்ப்புணர்ச்சியிலும் நச்சைக் கக்கினார்.

அண்டை நாடான பாகிஸ்தானில் உயரிய விருதினை வழங்கும் போது கடை¥பிடித்து வரும் உயரிய மரபு களை, நெறிகளைக்கூட இந்தியா ஏன் பின்பற்றவில்லை? என்பதைப் பலர் சுட்டியுள்ளனர்.

உண்மையான மக்கள் குடியரசாக இந்தியா வளர வேண்டுமென்றால், இது போன்ற விருதுகளை வழங்குவதைச் சட்டபூர்வமாகத் தடை செய்து விடலாமே!

Pin It

சிந்தனைச் சிற்பி சிங்காரவேலர் :

சிந்தனைச் சிற்பி ம.சிங்காரவேலர் 1907ஆம் ஆண்டு முதல் ஒரு வழக் கறிஞராகப் பணியாற்றி னார். அப்பொழுது பாரதி யார், தொழிற்சங்கத் தலை வர்கள் சர்க்கரைச் செட்டி யார், திரு.வி.க. ஆகியோ ரோடு சிங்கார வேலருக் குத் தொடர்பு ஏற்பட்டது. 1920ஆம் ஆண்டில், சென்னைத் தொழிலாளர் வர்க்கம் நடத்திய வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களில் தீவிர அக்கறை கொள்ளத் தொடங்கினார். ரௌலட் சட்ட எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் பங்குகொண்டு, சென்னையில் பல பேரணிகளை நடத்திடப் பேருதவி புரிந்தார். 1922இல் சென்னையில் முக்கிய காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒருவரானார். அகில இந்தியக் காங்கிர கமிட்டி உறுப்பினராகவும் ஆனார்.

இரஷ்யப் புரட்சியினால் ஈர்க்கப்பட்ட சிங்காரவேலர் 1919ஆம் ஆண்டிலேயே கம்யூனிசம் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். 1921ஆம் ஆண்டில், “மகாத்மா காந்திக்கு ஒரு பகிரங்கக் கடிதம்” (அது, தி இந்து, சுதேசமித்திரன் நாளேடு களில் வெளிவந்தது) எழுதினார். “நிலமும் இதர முக்கியத் தொழில்களும் சமூகவுடைமை ஆக்கப்பட்டால்தான் மக்களின் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்” என்று அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டி ருந்தார். இவ்வாறு 1921ஆம் ஆண்டிலேயே கம்யூனிசக் கருத்துக்களால் கவரப்பட்ட சிங்காரவேலருடன், எம்.பி.எ. வேலாயுதன் என்பவரும் இணைந்து பணியாற்றினார்.

சிங்காரவேலர், உழைக்கும் வர்க்கமே அரசியல் போராட்டத்துக்கு முன்னணிப் படை என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்தார். அதனால் 1923இல் “இந்துஸ்தான் தொழிலாளர் - விவசாயிகள் கட்சி”யைத் தொடங்கினார். “இந்துஸ்தான் லேபர் அண்டு கிசான் கெஜட்” என்ற ஆங்கில மாத இதழை யும், ‘தொழிலாளி’ என்ற தமிழ் மாத இதழையும் தொடங்கி நடத்தினார்.

1925 முதல் 1927 வரை சென்னை நகராட்சி உறுப்பி னராக இருந்த போது, நலிவுற்ற மக்களுக்குப் பல திட்டங் களை அவர் கொண்டு வந்தது அவருடைய மானுட நேயத்தைப் புலப்படுத்தும். பொதுநல ஈடுபாடு, அரசியல் பணிகள், தொழிற்சங்கப் பணிகள் ஆகியவற்றுடன் தத்துவம், பொருளியல், உளவியல், வானியல் போன்ற துறைகளில் அந்நாளிலேயே தமிழில் சிறந்த படைப்புகளை எழுதினார். அவர் எழுதிய கட்டுரைகளில் பாதிக்குமேற்பட்டவை அறிவியல் சார்ந்த கட்டுரைகளே ஆகும்.

காலராவும், பிளேக்கும் சிங்காரவேலர் காலத்தில் பெரும் பீதியையும் பயத்தையும் ஏற்படுத்தும் நோய்களாக இருந்ததால், அவற்றைப் பற்றி நிறைய எழுதினார். 1918இல் சென்னை நகரத்தைப் பிளேக் நோய் அச்சு றுத்திய போது, சிங்காரவேலர் தன் இல்லத்தில் (எண்.22, தெற்குக் கடற்கரை சாலை - இப்போதைய வெலிங்டன் சீமாட்டிக் கல்லூரி வளாகம்) சாதி, மதம் பாராது நோயாளிகளுக்கு மருத்துவர் களைக் கொண்டு சிகிச்சை அளித்தார்.

செங்கல்பட்டு மாவட்டம், மாமண்டூரில் நடைபெற்ற கூலி விவசாயிகள் போராட்டத்துக்கு, சிங்காரவேலர் தம் தொண்டர் கள் துணையோடு ஆயிரம் பேருக்கு ஒரு வண்டி நெல்லை அனுப்பி வைத்தார். 1926இல் கர்நாடக மாநிலத்தில் கொங்கணக் கடற்கரை, பெரும் புயலால் பாதிக்கப்பட்டது. அந்த மக்களுக்கு சென்னை நகராட்சியின் சார்பில், ஒரு பெருந்தொகையை அனுப்பச் செய்து அவர்களுக்கு உதவி புரிந்தார்.

ம. சிங்காரவேலு ஒரு சுதந்தரப் போராட்ட வீரர்; தொழிற்சங்க இயக்கத் தலைவர்; பொதுவுடைமை இயக்கத்தின் முன்னோடி; பன்மொழி அறிஞர்; சமுதாயப் போராளி; பல்துறை வித்தகர். இவ்வாறு பல பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்த சிங்காரவேலர், தம் வாழ்வின் இறுதிவரை ஏழை, எளிய மக்களுக்காகவே சிந்திப்பதையும், எழுதுவ தையும், செயல்படுவதையும் ஒரு தவமாகவே ஏற்றிருந்தார். 1927ஆம் ஆண்டில் கயா நகரில் நடந்த அகில இந்திய காங்கிரசு மாநாட்டில், முழுச் சுதந்தரம் குறித்த தீர்மானத்தை முன்மொழிந்த போது, தொழிலாளி - விவசாயி குறித்து அரசியல் திட்டம் வகுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

சிங்காரவேலர் சென்னையில் தாம் வாழ்ந்த தெற்குக் கடற்கரைச் சாலை இல்லத்தில், ஒரு மிகப் பெரிய நூலகத்தை வைத்திருந்தார். தனிப்பட்டவர்கள் வைத்திருந்த நூலகங் களில், தென்னிந்தியாவிலேயே மிகப் பெரிய நூலகமாக அன்று அது திகழ்ந்தது என அறிஞர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர். அந்த நூலகத்தில் படித்துத் தங்களை வளர்த்துக் கொண்ட வர்கள் பாரதியார், திரு.வி.க., அறிஞர் அண்ணாதுரை, ஏ.எஸ்.கே. அய்யங்கார், எல்.வி. காட்டே, கே. முருகேசன், பாரதிதாசன், டி.என். இராமச்சந்திரன், குத்தூசி குருசாமி, கவிஞர் சுரதா முதலானோர் ஆவர்.

தடை செய்யப்பட்ட நூல்கள் உலகம் முழுவது மிருந்து, கடத்தல் மூலம் சிங்காரவேலருக்குக் கிடைத்தன; குறிப்பாகப் புதுச்சேரி மூலம் சிங்காரவேலரை அடைந்தன.

1902இல் இலண்டன் சென்று, சிங்காரவேலர் அங்கேயே ஆறு மாதங்கள் தங்கியிருந்தார். இலண்டனிலிருந்து திரும்பிய போது, நிறைய புத்தகங்களுடன் வந்தார். படிப்பதில் சிங்காரவேலர் தணியாத வேட்கை கொண்டிருந்தார். தன் இறுதிக்காலத்தில் பார்வை பழுதுபட்ட நிலையிலும் விடாப் பிடியாகப் படித்தார் என்று சமதர்மம் சுப்பையா கூறியுள்ளார்.

1900களில் சென்னையில் மகாதேவன் புத்தகக் கம்பெனி என்பது மிகப் பிரபலமானதாகவும், மிகப் பெரிய கம்பெனியாகவும் இருந்தது. அக்கம்பெனிக்கு உலகில் இருந்து வருகின்ற உன்னதமான புத்தகங் களில் முதல் புத்தகத்தைப் பெறுபவன் நான்தான் என்று சிங்காரவேலர் குறிப்பிட்டுள் ளார். அவருடைய நூலகத்தில் 20,000க்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் இருந்தன.

கம்யூனிஸ்டுகள் முன்வைத்த முழுவிடுதலைக் குறிக்கோளும்-சிங்காரவேலர் தெரிவித்த வாழ்த்துரையும் :

பஞ்சாபின் லாகூரில் குலாம் உசேன் என்பவர் கம்யூனி சக் கருத்துக்களால் கவரப்பட்டார். அவர் பெஷாவர் கல்லூரி யில் பேராசிரியாக இருந்தார். தாஷ்கண்டில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியை அமைத்தவர்களில் ஒருவரான முகமது அலியுடன் (அகமது ஹாசன்) காபூலில் 1922ஆம் ஆண்டு குலாம் உசேன் சேர்ந்தார். குலாம் உசேன் கம்யூனிஸ்டாக மாறினார். காபூலிலிருந்து கொண்டே அகமதுஹாசன், லாகூரில் குலாம் உசேனை இயக்கினார். லாகூரில் இரயில்வே தொழி லாளர் சங்கத்தில் இணைந்த குலாம் உசேன் கம்யூனிசக் கொள்கைகளைப் பரப்புவதற்காக ‘இன்குலாப்’ எனும் பத்திரி கையை நடத்தி வந்தார்.

1921-22ஆம் ஆண்டுகளிலேயே தாஷ்கண்டில் அமைக்கப் பட்ட கட்சிக்கும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களுக்குமிடையே நல்லதொரு தொடர்பு உருவாக் கப்பட்டுவிட்டது.

மாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்துக்குச் சென்ற இந்தியர் களில் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியில் உறுப்பினரானவர்களை இந்தியா வுக்கு அனுப்பி, கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியைக் கட்டும் பணியில் ஈடுபடுத்துவது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. அவர்களில் சவுகத் உஸ்மானி உள்ளிட்ட பதினொரு பேர் பனிப்புயலைத் தாங்கி, பனிமலை களைக் கடந்து, காட்டாறுகளைத் தாண்டி, பல்வேறு வழிகளில் 1922 இறுதியிலும் 1923ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் இந்திய எல்லையை நெருங்கினர். ஆனால் ஆங்கிலேயக் காவல்துறை அவர்களைக் கைது செய்தது. அவர்களின் சவுகத் உஸ்மானி மட்டும் தப்பிவிட்டார். மற்ற பத்துப் பேர் மீது அரசு வழக்குத் தொடுத்தது. இவ்வழக்குக்கு ‘மாஸ்கோ-தாஷ்கண்ட் சதி வழக்கு’ என்று பெயர். பத்துப் பேரும் தண்டிக் கப்பட்டனர்.

1922 நவம்பர் 5 முதல் திசம்பர் 5 வரை நடைபெற்ற கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் நான்காவது மாநாட்டுக்குப்பின், எம்.என்.ராய், இந்தியாவிலுள்ள கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட ஒரு மாநாட்டைப் பெர்லின் நகரில் கூட்ட வேண்டும் என்றும், அம்மாநாட்டில் கட்சியின் திட்டம் பற்றியும், அமைப்புச் சட்டம் பற்றியும் விவாதிக்கலாம் என்றும் கருத்துரைத்தார். இந்த ஆலோசனையை டாங்கேவும், சிங்காரவேலரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதனை வரவேற்ற முசாபர் அகமது பெர்லினுக்கு இரகசியமாகச் செல்ல முயன் றது இயலாமற் போயிற்று.

1922 திசம்பர் இறுதியில் கயாவில் நடைபெற்ற இந்திய தேசியக் காங்கிரசு மாநாட்டுக்கு எம்.என். ராய், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் ஒரு திட்டம் தயாரித்து அனுப்பினார். இத்திட்டமானது சரித்திர ரீதியாக, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் திட்டம் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சமயத்திற்கு ஏற்ப சுயராஜ்ஜியம் என்கிற வார்த்தைக்கு வியாக்கியானம் செய்து கொண்டிருந்த காங்கிரஸ் தலைவர்களிடமிருந்து தெளிவாக மாறுபட்டு நின்று, “முழு மையான தேசிய சுதந்தரமே நமது குறிக்கோள்” என்று திட்டவட்டமாக அறிவித்தது இத்திட்டம்.

கயாவில் நடந்த காங்கிரசு மாநாட்டில் டாங்கேயுடன் சிங்காரவேலரும் கலந்துகொண்டார். இம்மாநாட்டில் சிங்கார வேலர் பேசியது :

“மகத்தானதொரு உலக நலனைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் மகத்தான உலகக் கம்யூனிஸ்டு அமைப்பின் ஒரு பிரதிநிதியாக உங்களிடம் பேசுகிறேன். உலகத் தொழிலாளர் களுக்குக் கம்யூனிசம் வழங்கும் மகத்தானதொரு செய்தியினை உங்களுக்குச் சொல்லிட இங்கே நான் வந்திருக் கிறேன். நீங்கள் சுதந்தரம் பெறுவதில், நீங்கள் உணவு, உடை, உறையுள் பெறுவதில் மிகுந்த அக்கறை கொண்டுள்ள உலகத் தொழிலாளர்களின் வாழ்த்துகளை, சோவியத் இரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகளின் வாழ்த்துகளை, ஜெர்மன் கம்யூனிஸ்டு களின் வாழ்த்துகளை உங்களுக்குத் தெரிவிக்க இன்று நான் உங்கள் முன்னால் வந்துள்ளேன்” எனப் பிரகடனம் செய்தார்.

காங்கிரசுக் கட்சியின் வரலாற்றிலேயே தன்னை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என வெளிப்படையாக அறிவித்துக் கொண்டு ஒருவர் பேசியது இதுதான் முதல் முறை. காங்கிரசு மாநாட்டில், ‘தோழர்களே’ என ஒருவர் விளித்துப் பேசியதும் கூட இதுவே முதன்முறையாக இருக்கலாம்.

கயா காங்கிரசில் சிங்காரவேலர் கலந்துகொண்டது பற்றி 1923 மார்ச் மாதம் “வேன்கார்ட்” ஏடு பின்வருமாறு எழுதியது :

“பல்வேறு சித்தாந்தப் போக்குகள் கொண்டவர்கள் வந்திருந்த கயா காங்கிரசு மாநாட்டில் அவர் (சிங்கார வேலர்) பங்குகொண்டது ஒரு வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற நிகழ்ச்சியாக நினைக்கப்படும். ‘மரியாதைக்குரிய தேசியத் தலைவர்கள்’ எனும் அந்தஸ்து பறிபோய் விடுமோ அல்லது அரசு நடவடிக்கை எடுத்திடுமோ என்று இளம் இரத்தங்கள் எல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கையில், இந்த அறுபது வயதுக்கு மேற் பட்ட வெண்தாடி வீரர், வெளிப்படையாகத் தன்னை யொரு கம்யூனிஸ்ட் என அழைத்துக் கொண்ட அந்தத் துணிச்சலை மாநாட்டில் இருந்தவர்கள் இன்னும் வியந்து பாராட்டியிருக்க வேண்டும்.” 

- தொடரும்

Pin It

தமிழீழ விடுதலைப் போரில் சிங்கள இனவெறிப் படையுடன் போரிட்டு வீரமரணம் எய்திய மாவீரர் களின் ஈகத்தையும், 2009 மே மாதத்தில் இறுதிக்கட்டப் போரின்போது முள்ளிவாய்க்கால் பகுதியில் குவிக்கப் பட்ட ஈழத்தமிழர்கள் மீது கொத்துக் குண்டுகளை விமானங்களிலிருந்து வீசி 1.4 இலட்சம் ஈழத் தமிழர் களைக் கொன்ற தமிழின அழிப்பின் கொடுமை களையும் சித்திரிக்கும் தன்மையில், தஞ்சை மாவட் டத்தில் விளாரில் ‘முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம்’ பல தரப்பனரின் கூட்டுழைப்பால் உருவாக்கப்பட்டது. உலகத் தமிழர் பேரமைப்பின் தலைவர் பழ.நெடுமாறன் தலை மையில் இம்மாபெரும் வரலாற்றுச் சின்னம் உருவாக் கப்பட்டது.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம் திறப்புவிழா நிகழ்ச்சி 2013 நவம்பர் 8,9,10 ஆகிய நாள்களில் நடைபெறும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. தமிழக அரசு இவ்விழாவை நடத்தவிடாமல் தடுத்திடத் திட்டமிடுவதை அறிந்த விழா ஏற்பாட்டாளர்கள், முன்கூட்டியே 6-11-2013 அன்று முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் திறப்பு நிகழ்ச்சியை நடத்தினர். நவம்பர் 9, 10 ஆகிய நாள்களில் நடைபெற விருந்த கருத்தரங்கக் கூட்டத்திற்குக் கடைசி நேரத்தில் காவல்துறை அனுமதி தர மறுத்துவிட்டது. அதனால் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரைக் கிளை மூலம் நிகழ்ச்சியை நடத்திட அனுமதி பெற்றனர்.

9-11-2013 அன்று முதல்நாள் நிகழ்ச்சி இரவு 10 மணிக்குமேல் நடத்தப்பட்டது என்பதைக் காரணமாகக் காட்டி, ஒலிபெருக்கிகளைக் காவல் துறையினர் தூக்கிச் சென்றனர். இத்தகைய கடுமையான நெருக்கடிகளுக் கிடையே இரண்டாம் நாள் நிகழ்ச்சி நடத்து முடிந்தது. ஆயினும் முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம் தமிழின எழுச்சிக்கு ஊற்றுக்கண்ணாக அமைந்திருப்பது, ஆளும் வர்க்கத் தினரின் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளாய் உறுத்தியது.

எனவே முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் முன் பகுதி யில் 2400 சதுர அடி பரப்பில் அழகிய நீரூற்று களுடன் அமைக்கப்பட்டுள்ள எழில்மிகு பூங்கா நெடுஞ் சாலைத்துறைக்குச் சொந்தமான நிலப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது என்பதைக் காரணமாகக் காட்டி, பூங்காவின் சுற்றுச்சுவரை இடித்து, பூங்காவையும் சிதைத்தது. ஈழத்தில் நடந்த கொடுமைகளை காண் போர் உள்ளங்களை உருக்கும் வகையில் அமைக்கப் பட்டிருந்த மாவீரர் துயிலும் இடங்களை இராசபக்சே அரசு தகர்த்து அழித்தது போன்றதல்லவா இது! இலங் கையில் நடைபெறும் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்ககேற்கக் கூடாது என்று அவசரமாகக் கூட்டப்பட்ட தமிழகச் சட்டமன்றத்தில் இரண்டாவது தடவையாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றிய செயலலிதா அரசு, அதே நாளில் முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் சுவரையும் பூங்காவை யும் தகர்த்தது மாபெரும் கொடுமையல்லவா?

தமிழக அரசின் அடவாடிச் செயலைத் தடுக்க முயன்ற பழ.நெடுமாறன் உள்ளிட்ட 81 பேரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது தமிழக அரசு. இப்போது இவர்கள் பிணையில் வெளிவந்துள்ளனர். இவர்கள் மீதான வழக்கைத் தமிழக அரசு உடனடியாகத் திரும்பப் பெறவேண்டும். மேலும் முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் முன், பூங்கா அமைத்திட அனுமதி அளிப்ப துடன் அரசின் செலவிலேயே அது அமைக்கப்பட வேண்டும். இதுவே தமிழ்நாட்டு அரசு முள்ளிவாய்க் கால் முற்றத்தில் செய்த அடவாடித்தனத்திற்கு ஏற்ற கழுவாயாக அமையும்.

Pin It

உட்பிரிவுகள்