sinthanaiyalan logo 100

தொடர்பு முகவரி: 19, முருகப்பா தெரு, சேப்பாக்கம், சென்னை - 05.
தொலைபேசி: 044-28522862, 94448 04980
ஆண்டுக் கட்டணம்: ரூ.120, வாழ்நாள் கட்டணம்: ரூ.1000

கூடங்குளத்தில் அணுஉலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டம் 2011 செப்டம்பர் முதல் ஓராண்டாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. அமைதியான முறையில் அறவழியில் சிறிய வன்முறை நிகழ்வும் இன்றி இப்போராட்டம் நடந்து வருகிறது.

சுதந்திர இந்தியாவில் நருமதை அணைக்கு எதிராக மேதாபட்கர் தலைமையில் நடந்த போராட்டத்திற்கு இணையானது - சுப.உதயகுமார் தலைமையில் “அணுசக்திக்கு எதிரான” மக்கள் இயக்கம் நடத்திவரும் போராட்டம். இவ்விரு போராட்டங்களும் உலக அளவில் செய்திகளாயின. ஆயினும் விளைவு என்ன?

2012 செப்டம்பரில் கூடங்குளத்தின் முதலாவது அணுஉலையில் உற்பத்தி தொடங்கப்பட உள்ளது. சனநாயகத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் ஆட்சியில், மக்களின் உரிமைப் போராட்டங்களை எவ்வாறு அடக்கி ஒடுக்குவது என்பது ஆளும் வர்க்கத்திற்குக் கைவந்த கலையாகிவிட்டது. போராட்டம் நீண்டகாலம் நடைபெற அனுமதிப்பதின் மூலம் அவர்களைச் சோர்வடையச் செய்வது; போராட்டக்காரர்களுக்கிடையில் பிளவை ஏற்படுத்துவது; சிக்கலைத் தீர்க்க விரும்புவது போல் போராட்டக்காரர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை எனும் நாடகம் நடத்துவது; ஊடகங்கள் வாயிலாக இப்போராட்டம் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் மக்களின் நல்வாழ்வுக்கும் எதிரானது என்று பரப்புரை செய்வது; போராட்டக்காரர்கள் மீது தீவிரவாதிகள், தேசத்துரோகிகள், மாவோயிஸ்டுகள் என்று முத்திரை குத்தி; எண்ணற்ற வழக்குகள் தொடுப்பது; சிறையில் அடைப்பது; காவல்துறையையும் படைப்பிரிவினரையும் ஏவித் தாக்குவது - துப்பாக்கியால் சுடுவது போன்ற எல்லா வழிமுறைகளையும் அரசுகள் கையாண்டு மக்கள் போராட்டங்களை ஒடுக்கி வருகின்றன.

துப்பாக்கியால் சுடுவது என்கிற ஒன்று தவிர, மற்ற எல்லா உத்திகளும் கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை ஒடுக்குவதற்காக நடுவண் அரசாலும், தமிழ்நாட்டு அரசாலும் கையாளப்பட்டுள்ளன. இதில் செயலலிதா தலைமையிலான தமிழக அரசின் நயவஞ்சக நாடகம் மிகவும் வெட்கக்கேடானதாகும்.

2011 செப்டம்பர் 15 அன்று தமிழ்நாடு அரசின் அமைச்சர்கள் சிலரும் அதிகாரிகளும் கூடங்குளம் அருகில் உள்ள இராதாபுரத்தில் போராட்டக் குழுவினரைச் சந்தித்தனர். 21.9.2011 அன்று போராட்டக் குழுவினர் முதலமைச்சர் செயலலிதாவைத் தலைமைச் செயலகத்தில் சந்தித்தனர். இதன் விளைவாக 22.9.2011 அன்று தமிழக அமைச்சரவையில், “கூடங்குளம் பகுதி மக்களின் அச்சத்தைப் போக்கும் வரையில், கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தின் பணிகளை நிறுத்தி வைக்க வேண்டும்” என்று தீர்மானம் இயற்றப்பட்டது. “உங்களில் ஒருத்தியாக இருப்பேன்” என்று போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக முழக்கமிட்டார், செயலலிதா.

மேலும் 2011 அக்டோபர் மாதம் நிதி அமைச்சர் பன்னீர்செல்வம் தலைமையில், போராட்டக் குழுவினரும் உள்ளடங்கிய ஒரு குழுவினர் தில்லிக்குச் சென்று பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிடம் தமிழக அமைச்சரவையின் தீர்மானத்தை அளித்து விளக்கினர்.

அ.தி.மு.க.வின் தலைமையிலான தமிழ்நாட்டு அரசின் அணுஉலை எதிர்ப்புக்கு ஆதரவு என்ற வஞ்சக நாடகத்திற்கு அரசியல் ஆதாயமே அடிப்படை யாகும். 2011 அக்டோபரில் தமிழ்நாட்டில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்குத் தேர்தல் நடைபெறவிருந்ததால் அதில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பது முதல் நோக்கம். கூடங்குளம் போராட்டம் காங்கிரசுத் தலைமையிலான நடுவண் அரசுக்கு ஒரு தலைவலியாக இருக்கட்டும் என்பது இரண்டாவது நோக்கம்.

புயலின் மய்யம் போல், கூடங்குளம் அணு உலை அருகில் உள்ள இடிந்தகரையில் மக்கள் தொடர் உண்ணாநிலைப் போராட்டம் நடத்தினர். தமிழகத்தின் பல்வேறு அமைப்புகள், இயக்கங்கள், கட்சிகளின் பேராளர்கள் இடிந்தகரைக்குச் சென்று அப்போராட்டத்தில் பங்கேற்று உரையாற்றினர். தமிழகம் முழுவதும் பல ஊர்களில் அணுஉலைக்கு எதிரான கூட்டங்களும், கருத்தரங்குகளும், ஆர்ப்பாட்டங்களும் தொடர்ந்து நடந்தன.

நடுவண் அரசு அமைத்த 15 பேர் கொண்ட வல்லுநர் குழு, ‘அணுஉலை மிகவும் பாதுகாப்பாக உள்ளது’ என்று கூறியதை ஏற்காமல், முதலமைச்சர் செயலலிதா 9.2.2012 அன்று தமிழக அரசின் சார்பில் நால்வர் கொண்ட வல்லுநர் குழுவை அமைத்தார் - அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு ‘நான்தான்’ சவக் குழி தோண்டுவேன் என்ற பிடிவாதத்தால்! நடுவண் அரசின் வல்லுநர் குழு கூறியதையே தமிழக அரசின் வல்லுநர் குழுவும் வழிமொழிந்தது. அதனால் 2012 மார்ச்சில் செயலலிதா அரசும் கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டத்தை ஒடுக்கிடப் போர்க் கோலம் பூண்டது.

2012 மார்ச்சு மாதம் 19 அன்று கூடங்குளத்தைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களில் 144 தடை ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கில் காவல்துறையினர் குவிக்கப்பட்டனர். அப்பகுதி மக்கள் உணவுப்பொருள்கள், தண்ணீர், மின்சாரம் முதலானவற்றைப் பெறுவதற்குப் பல தடைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. மக்கள் கடுமையாகக் கண்காணிக்கப்பட்டனர். அறிவிக்கப்படாத ஒரு நெருக்கடி கால நிலையின் சூழல் உருவாக்கப்பட்டு, மக்கள் அச்சுறுத்தப்பட்டனர்.

திருநெல்வேலியில், காவல்துறையினர், ‘கூடங் குளம் அணுஉலைக்கு எதிராகப் பேசுவோர் தேசத் துரோகியாகக் கருதப்பட்டுக் கைது செய்யப்படுவார்கள்’ என்று ஒலிபெருக்கி மூலம் அறிவித்தனர். கூடங்குளம் காவல் நிலையத்தில் 50,000 பேர் மீது பொய் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்தியக் குற்றவியல் சட்டத்தின் 21 பிரிவுகள் போராட்டக் குழுவினர் மீதும் இதில் பங்கேற்ற மக்கள் மீதும் ஏவப்பட்டுள்ளன. ‘இந்திய அரசுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தனர்’ எனும் 121ஆவது பிரிவின்கீழ் 3600 பேர் மீதும், தேசத் துரோகப் பிரிவு 124ஹ-வின் கீழ் 3,200 பேர் மீதும் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. மனநலம் குன்றியவர், மாற்றுத் திறனாளிகள், முதியோர் என அனைவர் மீதும் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இவ்வளவு ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் அஞ்சாமல் இடிந்தகரையில் அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. தமிழக அரசின் விளம்பர வருவாய்க்கு ஆசைப்பட்டும், அரசின் சினத்திற்கு ஆளாக வேண்டாம் என்று அஞ்சியும் ஊடகங்கள் அணுஉலைக்கு எதிரான போராட்டச் செய்திகளை இருட்டடிப்புச் செய்து வருகின்றன.

கூடங்குளம் முதல் அணுஉலையில் எரிபொருள் நிரப்ப அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் 10.8.12 அன்று ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. ஒவ்வொன்றும் 4.57 மீட்டர் நீளம் உடைய 163 செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியத் தொகுப்புகள் எரிபொருளாக அடுத்த பத்து நாள்களுக்குள் நிரப்பப்படும். அதனால் ஆகசுட்டு இறுதியில் அல்லது செப்டம்பர் முதல் கிழமையில் கூடங்குளம் முதலாவது அணுஉலையில் மின்உற்பத்தி தொடங்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

வாய்ச் சவடாலில் வல்லவரான நடுவண் துணை அமைச்சர் வி.நாராயணசாமி, “நாட்டில் 45,000 மெகாவாட் மின்சாரம் பற்றாக்குறை இருக்கிறது. தற்போது அணுமின் உற்பத்தி மூலம் 4780 மெகாவாட் கிடைக்கிறது. கூடங்குளத்தில் இரண்டு அணுஉலைகளும் இயங்கத் தொடங்கியதும் கூடுதலாக 2000 மெகாவாட் மின்சாரம் கிடைக்கும். 2017க்குள் 10,000 மெகாவாட் அணுஉலை! மின்சாரம் கிடைக்கும். 2032க்குள் 63,000 மெகாவாட் அணுஉலை மின்சாரம் கிடைக்கும்” என்று கூறியிருக்கிறார் (தினத்தந்தி 14.6.12).

சப்பான் நாட்டில் 2011 மார்ச்சு மாதம் புகுசிமா அணுஉலை நேர்ச்சியின் கொடிய விளைவுகளைக் கண்டபின், 30 விழுக்காடு அளவுக்கு அணுமின்சாரம் அளித்துவந்த 54 அணுமின் நிலையங்களையும் மூடி விட சப்பான் அரசு முடிவு எடுத்துள்ளது. 75 விழுக் காடாக உள்ள அணுமின் உற்பத்தியை 50 விழுக் காடாகக் குறைக்கப் போவதாக பிரான்சு அரசு அறிவித் துள்ளது. செருமனியும் அணுஉலைகள் அனைத்தை யும் மூடப்போவதாகக் கூறியுள்ளது. சுவிட்சர்லாந்து, இத்தாலி, குவைத், மெக்சிகோ போன்ற பல நாடுகள் அணுமின் திட்டத்தைக் கைவிடுவதாக அறிவித்துள்ளன. ஆனால் அமெரிக்காவின் அடிமையாகச் செயல்படும் இந்தியா மட்டும், மக்களைப் பலியிட்டு அணுமின் உற்பத்தியைப் பல மடங்கு உயர்த்தப் போவதாகக் கொக்கரிக்கின்றது.

சென்னை உயர்நீதிமின்றத்தில் கூடங்குளம் அணு உலை குறித்த வழக்கை விசாரித்துவரும் நீதிபதிகள் பி. சோதிமணி, பி. தேவதாசு இருவரும் 16.8.12 அன்று, “சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புத் தயாராக உள்ள நிலையில், நடுவண் அமைச்சர் ஒருவரும், நடுவண் அரசு அதிகாரிகளும் கூடங்குளம் அணுஉலையை இயங்கத் தொடங்குவது குறித்து அறிவிப்புகளை வெளியிட்டு வருகிறார்கள். நடுவண் அரசின் இந்தப் போக்கானது உயர்நீதிமன்ற விசார ணையைக் கேலிப் பொருளாக ஆக்குவது போல் உள்ளது” என்று கண்டித்துள்ளனர்.

மேலும் 21.8.12 அன்று நீதிபதிகள், “அணு உலையிலிருந்து கடலுக்குள் விடப்படும் நீரின் வெப்ப அளவு 37 டிகிரி செல்சியசுக்குள் இருக்க வேண்டும் என்ற விதியை மீறி 45 டிகிரி செல்சியசு அளவு வரை இருக்கலாம் என்று தமிழ்நாட்டரசின் மாசுக்கட்டுப் பாட்டு வாரியம் அனுமதி அளித்திருக்கிறது. இதனால் கடல்வாழ் உயிரினங்கள் பாதிக்கப்படும் என்பது தெரிந்த பிறகும் பொறுப்பற்ற முறையில் மாசுக்கட்டுப் பாட்டு வாரியம் செயல்பட்டுள்ளது” என்று கண்டித் துள்ளனர்.

ஏன் இந்த அவசரக் கோலம்? கூடங்குளத்தில் கட்டிமுடிக்கப்பட்டுள்ள முதல் அணுஉலையை இயக்கத் தொடங்கியதும், அடுத்த சில மாதங்களில் இரண்டாவது அணுஉலையையும் இயக்க வேண்டும். அடுத்து மூன்றாவது, நான்காவது அணுஉலைகளைத் தொடங்க வேண்டும். இதற்காக இரஷ்யா-3.5 பில்லியன் டாலர் 3,500 கோடி டாலர் கடன் வழங்க இசைந்துள்ளது. அதன்பின் 5ஆவது 6ஆவது அணுஉலைகளையும் நிறுவிட வேண்டும். காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பது போல், செயலலிதாவின் இரும் புக்கர ஆட்சி இருக்கும்போதே, இப்பணிகளை முடித்துக் கொள்வது நல்லது என்று கருதி நடுவண் அரசு முனைப்புடன் செயல்படுகிறது.

1945 ஆகசுட்டு 6 அன்று சப்பானில் ஹிரோஷிமா நகரத்தின் மீது அமெரிக்கா உலகின் முதலாவது அணு குண்டை வீசியது. அப்போது வெளிப்பட்ட அணுக்கதிர் வீச்சைப் போல் 60 மடங்கு கதிர் வீச்சு 2011இல் புகுசிமா அணுஉலை நேர்ச்சியின் போது வெளிப் பட்டது என்கிற பேருண்மையை அறிந்த பிறகும், நடுவண் அரசும், தமிழக அரசும் கூடங்குளத்தில் மேலும் நான்கு அணுஉலைகளை அமைப்பதில் தீவிரம் காட்டுகின்றன. முதல் அணுஉலையில் உற்பத்தியாகும் 1000 மெகாவாட் மின்சாரம் முழுவதையும் தமிழ கத்திற்கே தர வேண்டும் என்று செயலலிதா தொடர்ந்து மன்மோகனுக்கு மடல்கள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.

மகாராட்டிரத்தில் ஜெய்தாப்பூரிலும் மேற்கு வங்கா ளத்தில் ஹரிப்பூரிலும் மக்களின் கடும் எதிர்ப்புக் காரணமாக அணுஉலைகள் அமைப்பதற்கான வேலை களைத் தொடங்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால் கூடங்குளத்தில் முதல் இரண்டு அணுஉலை களை இயங்க வைத்து விட்டு, அவற்றைப் பாதுகாப்பது என்ற போர்வையில் காவல்துறையினரை - துணை இராணுவப் படையினரைக் குவித்து, மேலும் நான்கு அணுஉலைகளை அமைக்க அரசுகள் முயல்கின்றன. இவ்வாறு ஆறு அணுமின் உலைகளும் அமைக்கப் படுமானால், மிக விரைவில் அணுக்கதிர் வீச்சினால் தமிழகமே சுடுகாடாகும் கொடிய நிலை ஏற்படும்.

கூடங்குளத்தைச் சுற்றிலும் வாழும் 250 பள்ளிச் சிறுவர்கள் 14.8.12 அன்று திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியரிடம் கூடங்குளம் அணுஉலை இயங்குவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விண்ணப்பம் அளித்தனர். இதற்குச் சிறுவர்களைத் தவறாகப் பயன் படுத்துவதாக ஆளும்வர்க்க நரிகள் சில ஊளையிட்டன.

ஆகசுட்டு 15 - இந்தியாவின் 66ஆவது சுதந்தர நாளை, கூடங்குளம் மக்கள் துக்க நாளாக - கண்டன நாளாகக் கடைப்பிடித்தனர். தம் வீடு களில் கறுப்புக் கொடி ஏற்றினர். அன்று மாலை யில் சனநாயகம் செத்துப் போனதாகக் கூறிச் சவப்பெட்டி ஊர்வலம் நடத்தி, சவப்பெட்டியைத் தீயிட்டு எரித்தனர். சுதந்தர நாளை அவமதிப்புச் செய்ததாக அணுசக்திக்கு எதிரான மக்கள் இயக் கத்தின் தலைவர்களான உதயகுமார், புஷ்பராயன், மில்டன் உள்ளிட்ட 2000 பேர் மீது கூடங்குளம் காவல்துறையினர் வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளனர்.

அணுசக்திக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கமும், மற்ற அமைப்புகளும் கடந்த ஓராண்டாகத் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றனர். அமைதியான அறவழிப் போராட்டத் திற்கு அரசுகள் உமியளவுகூட மதிப்பளிக்கவில்லை என்கிற நிலையில், போராட்ட வடிவத்தை மாற்ற வேண்டிய கட்டாய நிலைக்கு மக்களை அரசு தள்ளுகிறது.

தமிழர்களைத் தில்லியில் உள்ள ஆளும்வர்க்கம் கிள்ளுக்கீரையாகக் கருதிச் செயல்படுகிறது. தமிழ கத்தில் உள்ள இரண்டு பெரிய அரசியல் கட்சிகளான தி.மு.க.வும், அ.தி.மு.க.வும் மற்ற அரசியல் கட்சி களும் தமிழ் மக்களுக்கு இரண்டகம் செய்து, தில்லி வல்லாதிக்கத்துக்குத் துணைபோகின்றன. எனவே தான் கூடங்குளத்தில் இரண்டு அணுமின் நிலையங் களை இயக்குவதுடன், மேலும் நான்கு அணுமின் நிலையங்களையும் அங்கே அமைக்க நடுவண் அரசும் மாநில அரசும் முயல்கின்றன.

எனவே தமிழர்கள் கட்சி பாராமல், அணுஉலை யின் பெருங்கேடுகளையும் அழிவுகளையும் உணர்ந்து, அரசுகளின் அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாமல் ஒன்று பட்டுப் போராடினால் அணுஉலைகள் அமைக்கப்படு வதைத் தடுத்த நிறுத்த முடியும்.

Pin It

காவிரி நீர் வரத்து என்பது (1) குடகுப் பகுதியில் பெய்யும் பருவ மழைகளின் அளவைப் பொறுத்தது; (2) கீழ்மடையில் தமிழகத்தில் இருக்கிற நிலங் களுக்கு, மேல்மடையில் இருக்கிற கருநாடக நாட்டினர் - காலாகாலத்தில் உரிய பங்கீட்டுத் தண்ணீரைத் தரவேண்டும் என்பது.

இந்தப் பங்கீடு பற்றிய தகராறு 1972க்குப் பிறகு தான் முளைத்தது.

ஆனால் நீர்வரத்து அளவு குறைவு என்பது - கண்ணம்பாடி அணையைக் கருநாடக அரசு கட்டிய பிறகு-தமிழ்நாட்டையும், கருநாடகத்தையும் காங்கிரசுக் கட்சி ஆண்டபோதும், அதற்கு முன்னரும் - கீழ்மடையில் உள்ள தமிழக அரசின் ஒப்புதலைப் பெறாமலேயே கருநாடக அரசால் கட்டப்பட்ட புதிய நீர்த்தேக்கங்களின் நேரடி விளைவே ஆகும்.

பருவ மழைகள் காலந்தவறிப் பெய்தாலும் - கீழ்மடைக்காரர்களுக்குத் தண்ணீர் விடமுடியாது என்கிற அடாவடித்தனத்தை - கட்சி வேறுபாடு, தலைமை வேறுபாடு, சாதி வேறுபாடு கருதாமல் ஒன்றுபட்டுச் சென்றே பழைய பழைய கருநாடக முதலமைச்சர்களும், அன்றன்றைய முதலமைச்சரும் தில்லி அரசை ஆட்டி வைத்தனர்.

மிகப்பெரிய ஆற்று நீர்த் தட்டுப்பாட்டுக்கு ஆளான தமிழக முதலமைச்சர்கள் - பழைய முதலமைச்சர் களையும் அழைத்துக்கொண்டு, 1956க்குப்பிறகு நடைபெற்ற காங்கிரசுக் கட்சி ஆட்சியிலோ, 1967-1976 வரை நடைபெற்ற தி.மு.க. ஆட்சியிலோ, 1977க்குப் பிறகு 2012 வரை மாறி, மாறி நடந்த - நடைபெற்றுவரும் தி.மு.க. - அ.இ.அ.தி.மு.க. ஆட்சிக் காலங்களிலோ ஒன்றுசேர்ந்து போய், தில்லிக்கு அழுத்தம் தரவேண்டும் என்கிற பொறுப்பு உணர்வும் கடமை உணர்வும் பொதுநல நோக்கமும் இல்லை. இதனால் தில்லி அரசு தமிழ்நாட்டு அரசின் கோரிக் கையை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை.

16.8.1969க்குப் பிறகு காங்கிரசுக்குக் காவடி தூக்கிய தி.மு.க.வும்; 1980க்குப் பிறகு காங்கிரசுக்குப் பல்லக்குச் சுமந்த அ.இ.அ.தி.மு.க.வும் - காவிரிச் சிக்கல் உட்பட்ட எந்தச் சிக்கலை எதிர்கொள்ளும் போதும் இலாவணி பாடுவது, ஒருவர் பேரில் ஒருவர் - எந்தப் பொருத்தமும் இன்றிக் குற்றம்சாட்டிக் கொண்டு - இவர் களின் அழுக்கு மூட்டைகளை அவிழ்த்துக் கொட்டி, ஊராரும் உலகத்தாரும் சிரிக்கும்படியே நடந்து கொள்கிறார்கள்.

இவர்களைச் சார்ந்து நிற்கும் தமிழக மக்களும் - கட்சியும் கட்சித் தலைவரும் மட்டுமே பெரிதாக - அதுவே வாழ்வாக நினைக்கிற ஆட்டுமந்தைத் தனத்துக்கு ஆட்பட்டுவிட்டனர். அதனால் தான்,

1.            நீதிமன்றத்தின் ஆணைகளையும் மதிக்காமல் - 2004 முதல் 2009 வரையிலும்; 2009 முதல் இன்று வரையிலும் தி.மு.க.வின் ஆதரவோடு இந்தியாவைக் கட்டி ஆளும் டாக்டர் மன்மோகன் சிங் என்கிற பண்ணையாள் மனப்பான்மை - நல்ல கணக்குப்பிள்ளை வேலை பார்த்த அவரு டைய அரசுக்கு, காவிரி ஆற்றுநீர் ஆணையத்தின் (CRA) கூட்டத்தைக் கூட்ட வேண்டும் என்ற சொரணையே வரவில்லை. இதற்கு முழுப்பொறுப் பையும் 2004 முதல் 2011 வரையிலும் முறையே இந்தியாவையும் தமிழகத்தையும் ஆண்ட காங் கிரசும்; தமிழக தி.மு.க. அரசும் தான் ஏற்க வேண்டும்.

2.            அதற்கு முன்னர் நடுவர் மன்றம் அமைக்கப்படவே முயற்சி எடுக்காத - அ.இ.அ.தி.மு.க.வும், காங் கிரசும், பாரதிய சனதாவும் தான் இதற்குப் பொறுப் பேற்க வேண்டும்.

இனி, இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?

தமிழக முன்னாள் முதலமைச்சரும், மாண்புமிகு இந்நாள் முதலமைச்சரும் ஒன்றுசேர்ந்து - அவர் களின் தலைமையில் தமிழ்நாட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 57 பேர்களையும் அழைத்துச் சென்று பிரதமர், மய்ய நீர்வள அமைச்சர், குடிஅரசுத் தலைவர் முதலானவர்களுக்கு நேரில் அழுத்தம் தரவேண்டும். இது வெறுங்கனவு என்று எவரேனும் கருதினால் - இன்றைய முதலமைச்சரின் தலைமையில் எல்லாக் கட்சிகளையும் சேர்ந்த 57 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் களும் விருப்புடன் சென்று நடுவண் அரசுக்கு அழுத்தம் தரவேண்டும்.

3.            இந்த 57 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் புதுவை மாநில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இருவரும், புதுவை மாநில முதல்வரும் சேர்ந்து - பாராளு மன்ற வளாகத்தில் ஒரு நாள் கோரிக்கை ஆர்ப் பாட்டம் நடத்த வேண்டும்; அடுத்த ஒரு நாள் முழுவதும் நாடாளுமன்றத்தின் முன் உண்ணா நிலைப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

4.            காவிரி நடுவர் மன்ற இடைக்காலத் தீர்ப்பை அமல் படுத்தும் விதத்தில் அத்தீர்ப்பை இந்திய அரசு இதழில் உடனே வெளியிட வேண்டும் என்றும்; குறித்த காலத்தில் கர்நாடக அரசு அதை அமல்படுத்த வேண்டும் என்றும் வற்புறுத்திக் கோர வேண்டும்.

5.            ஆற்று நீர்ப்பங்கீடு என்பது, நீரின் அளவு அருந்த லாக - அருமருந்தாக - போதாததாக இருக்கும் போது, கருநாடகமும் காய்ந்து போகாமல் - தமிழகமும் காய்ந்து போகாமல் இருக்கப் போதிய அளவில் - கையிருப்பில் இருக்கிற நீரை விகிதா சாரம் பங்கு போட்டுக் கொள்ளவே. நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், அரசு ஆணைகள் - முத்தரப்புப் பேச்சுவார்த்தைகள் எல்லாம் இதற்காகத்தான்.

6.            இதற்குக் கருநாடகம் இணங்காவிட்டால், நடுவண் அமைச்சரவையில் முடிவெடுத்து, கருநாடக அணை களில் உள்ள மொத்த நீரின் அளவில், அருந்தல் காலத்தில் தமிழ்நாட்டுக்குத் திறந்துவிட வேண்டிய நீரை, இராணுவத்தைக் கொண்டு - குடிஅரசுத் தலைவர் திறந்துவிடுவதற்கு ஆவன செய்ய வேண்டும்.

சி. இராசகோபால ஆச்சாரியார் அந்த உயர்ந்த பொறுப்பில் இருந்தபோது, அப்படித்தான் ஒரு தடவை செய்தார். அவரைவிட நல்லவராக - வல்லவராக இன்றையக் குடிஅரசுத் தலைவர் செயல்படுவாரா, மாட்டாரா என்பது இனிமேல் தான் தெரியும். ஆனால் கன்னெஞ்சம் - வன்னெஞ்சம் கொண்ட நம் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் தான் இதற்கு முன்வந்து ஆவன செய்தல் வேண்டும்.

மாண்புமிகு தமிழக முதலமைச்சர் அவர்கள், செயல்படாத பிரதமருக்கு எத்தனை மடல்கள் போட்டாலும் அவருக்கு உறைக்காது; நேரில் சென்று அவரையும், நடுவண் அமைச்சரவையையும், குடிஅரசுத் தலைவரையும் இடித்தால்தான் அவர்கள் அசைவார் கள்; நகருவார்கள்; செயல்படுவார்கள்.

இவர்கள் கொட்டை போட்டுப் பழம் தின்ற கெட்டிக்காரர்கள்.

காவிரிச் சிக்கலில், கட்சிவாரியாகப் பிரிந்து நின்று நோக்கிடுகிற-செயல்படுகிற சிறுமைத்தனத்தைத் தமிழ்நாட்டிலுள்ள எல்லோரும் உடனே கைவிட முன்வரவேண்டும் என, மார்க்சியப் பெரியாரியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் சார்பில், அன்புடன் அனைவரையும் வேண்டுகிறேன்.

Pin It

அமெரிக்க வெள்ளை இனவெறிக்கு, கறுப்பர் படுகொலை!

அசாமிய இந்து மதவெறிக்கு, இஸ்லாமியர் படும்பாடு!

பாக். இஸ்லாமியர் ஆதிக்கத்தில், இந்துக்கள் படும் அல்லல்!

இவர்களை மிதிக்க வேண்டியவர்கள் மக்களே!

720 கோடி மக்கள் வாழும் இன்றைய உலகில், கடவுளை நம்புகிறவர்களே அதிகம் பேர். இந்துக்கள், கிறித்துவர்கள், இஸ்லாமியர், சீக்கியர்களில் கடவுள் நம்பிக்கைக்காரரே அதிகம் பேர்.

அமெரிக்கக் கிறித்துவ வெள்ளையர்கள், கறுப் பரை மாடுகளைப் போல் - விலங்குகளைப் போல் வதைப்பதைச் செய்பவர்கள். 1860களில் அந்நாட்டின் குடிஅரசுத் தலைவராக இருந்த ஆப்ரகாம் லிங்கன் கறுப்பு நிற அடிமைகளுக்கு விடுதலை அளித்தார் என்பதாலேயே ஒரு திரைப்படக் கொட்டகையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

1945 முதல் உலக நாடுகளின் இயற்கை வளங் களையும், மனிதர்களின் மூளை உழைப்பையும் சுரண்டி, அமெரிக்க வெள்ளையரைக் கொழுக்க வைப் பதில் அமெரிக்கருக்குத் தீராத ஆர்வம். அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் அய்க்கிய நாடுகள் அவை, அதன் பிரிவு அமைப்பான உலகப் பாதுகாப்பு அவை யம், உலக வங்கி, பன்னாட்டு நிதியம் மற்றும் முத லாளித்துவ நாடுகள் அமெரிக்கரின் ஆதிக்கத்துக்குத் துணைபோகின்றன. இந்தியாவும் துணைபோகிறது.

அமெரிக்காவின் 2010ஆம் ஆண்டைய மக்கள் தொகைக் கணக்குப்படி - மொத்த மக்கள் தொகை 31 கோடி. இவர்களுள் 4 கோடிப் பேர் அயல்நாடுகளி லிருந்து அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்கள். இந்த 4 கோடிப் பேருள் 1.1 கோடிப்பேர் சட்ட ஏற்புப் பெறாமல் குடியேறியோர்.

இந்தியாவிலிருந்து அமெரிக்காவில் குடியேறிய இந்துக்கள் பல இந்துக்கோவில்களையும், இந்திய சீக்கியர்கள் பல குருத்துவாரக்களையும், இஸ்லாமியர் கள் பல மசூதிகளையும் அங்குக் கட்டியுள்ளனர். தனியார் நிறுவனங்களிலும், அரசு நிறுவனங்களிலும், வேலை பார்ப்போர்; சிறிய - பெரிய வணிகம் செய் வோர் எனப் பல தொழில்களில் இவர்கள் ஈடுபட் டுள்ளனர்.

இந்தியாவிலிருந்து 1982இல் அமெரிக்காவுக்குச் சென்ற சத்வந்த்சிங் (65) என்ற சீக்கியர் ஒரு வணிகர். தன் சொந்தப் பணத்தைக் கொண்டு அமெரிக்காவில் விஸ்கன்சின் மாகாணத்தில், ஓக் கிரீக் என்ற இடத்தில் சீக்கியக் குருத்வாரா ஒன்றைக் கட்டுவித்தார்.

அங்கு 5.8.2012 ஞாயிறு அன்று, தொழுகை நேரத்தில், துப்பாக்கியுடன் ஒரு வெள்ளையர் நுழை வதைக் கண்ட இரண்டு குழந்தைகள் அலறிக் கூச்சல் போட்டுள்ளனர். கண் இமைக் கும் நேரத்தில் அவன் துப் பாக்கியால் சுட்டு 5 பேரைக் கொன்றான். அவ னோடு உடைவாளைக் கொண்டு போராடிய மேற்படி சத்வந்த் சிங் என்பவரையும் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தானே சுட்டுக் கொண்டு அந்த வெள்ளை இன வெறியனும் மாண்டான்.

வேட் மைக்கேல் பேஜ் (40) என்ற அந்த வெள்ளை இன வெறியன் யார்?

அமெரிக்காவில் வெள்ளையர் இனவெறியை - கறுப்பர், யூதர் பேரில் கொலைவெறியை வளர்க்கும் புதிய நாசிச அமைப்பின் இசைக்குழுவில் ஒரு பாடகனாக இருந்த ஓர் இராணுவ வீரன், அவன்.

அவன் வலக் கைப் பக்கம் தோளுக்கும் கீழே - இனவெறிக் கொள்கையைக் கொண்ட நாசிச முழக் கங்களை, கெல்டிக் முறையில் 14 இடங்களில் பச்சை குத்திக் கொண்டிருந்தான்.

அவனால் சில மணித்துளிகளில் சீக்கியக் குருத்து- வாராவில் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டவர்கள் ஆண்கள் சிதாசிங் (41), இரஞ்சித் சிங் (49), பிரகாஷ் சிங் (39), ஷோபால்க் சிங் (84), போராடிய சத்வந்த் சிங் (65) அய்வர்; பரம்ஜித் கவுர் (41) எனும் பெண்மணி ஒருவர் - ஆக 6 பேர் ஆவர். 30 பேர் காயம் அடைந் தனர்; 3 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். சத்வந்த் சிங் எதிர்த்துப் போராடிய இடைப்பட்ட சற்றுநேரத்தில், ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் உயிருக்கு அஞ்சி குருத்துவாராவிலிருந்து ஓடிவிட்டனர்.

தன் மகன் இப்படிப்பட்ட படுகொலை செய்துவிட் டதைக் கேள்விப்பட்ட கொலையாளியின் தாயார் லாரா லைன் பெரும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகி வருத்தம் தெரிவித்துள்ளார்.

இதற்கு அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா வருத்தம் தெரி வித்து, 10.8.12 வரையில் இதற்காகத் துக்கம் கொண் டாடும் அறிகுறியாக அமெரிக்கத் தேசியக் கொடியை அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடும்படிக் கூறி, எல்லோரும் ஆன்ம ஆய்வு செய்ய வேண்டுமென அறிவுறுத்தி யுள்ளார்.

கொலையாளியின் முன்னாள் காதலியான - செவிலியர் மிஸ்ட்டி குக் என்பவரும் இதேபோல் கறுப்பர் இன வெறுப்பாளர்கள் குழுவில் ஈடுபட்டவர் என்பதும், அவரும் துப்பாக்கி வைத்திருப்பதும் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஏன் இவ்வளவு கொடுமை நடந்தது?

இந்தியப் பார்ப்பனர்கள் பிறவி உயர்வு என்கிற ஆயுதத்தைக் கொண்டே இந்து மதத்திலுள்ள பெரிய எண்ணிக்கையுள்ள மக்களை - 95 விழுக்காடு பேரை மனத்தாலும், சிந்தனையாலும், செயலாளலும் பச்சை அடிமைகளாக ஆக்கி வைத்திருப்போர். “சாதி உயர்வு” என்கிற அதுவே அவர்களுக்குத் துப்பாக்கி - சுழல் துப்பாக்கி - பீரங்கி எல்லாம்.

அமbரிக்க வெள்ளை அதிகார வர்க்கமும், ஆளும் வர்க்கமும் - சீக்கியர்கள் பலமுறை பாதுகாப்புக் கோரி முறையீடு செய்தும்கூட, அவர்கள் எந்த நடவடிக் கையும் எடுக்கவில்லை.

கறுப்பரை வெறுத்துக் கொலை செய்வது போலவே தொழிலாளர்களைச் சுட்டுக்கொல்லுவதும் அமெரிக்க வெள்ளையரின் வழக்கம்.

24.8.12 வெள்ளி அன்று ஜெஃப்ரி ஜான்சன் என்பவன் 2 தொழிலாளர்களைச் சுட்டுக்கொன்றான்.

அமெரிக்காவில் துப்பாக்கி இல்லாத வீடோ, ஆளோ இல்லை என்கிற அளவுக்கு இனவெறுப்பு - மத வெறுப்பு - மனித வெறுப்பு காரணமாக வளர்க்கப் பட்டுவிட்டது.

முஸ்லீம் ஆதிக்க உணர்வினரால் 2001 செப்டம்பர் 11இல் அமெரிக்க உலக வணிக இரட்டைக் கோபுரங்கள் தகர்க்கப்பட்ட பிறகு, அமெரிக்கருக்கு இஸ்லாமியர் பேரிலான ஆத்திரம் வளர்ந்துவிட்டது. ஒசாமா பின்லேடன், அந்நிய நாட்டில் அமெரிக்கரால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட பிறகும், ஆப்கனில் தலிபன் என்கிற மதவெறியர் களைக் கொல்லுவது என்கிற பேரால் தானடித்த மூப்பாக அமெரிக்கா ஆப்கனிஸ்தானில் குண்டுவீசிக் கொல்கிறது.

அய்ரோப்பியர் துப்பாக்கிகளை வைத்துக் கொண் டிருப்பதை அநாகரிகம் என்று கருதுகிறார்கள். ஆனால் அமெரிக்கர்கள் தங்கள் நாட்டுப் பேராதிக்கத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள - துப்பாக்கி வைத்திருப்பதும், வெளியிடங்களில் அதை ஏந்திச் செல்வதும் சுடுவதும் சமூகத் தற்காப்புக்குத் தேவை என்று நம்புகிறார்கள்.

துப்பாக்கியைப் பெருக்கி வைத்திருக்கிற - மற்ற 22 முதலாளித்துவ நாடுகளில் துப்பாக்கிச் சூட்டினால் நடந்துள்ள கொலைகளைப் போல 20 மடங்கு எண் ணிக்கையான கொலைகள், அமெரிக்காவில் நடந்து விட்டதாக அண்மையில் வெளிவந்த ஒரு கணக்கு மூலம் அறிய முடிகிறது.

அமெரிக்காவில் உள்ள முஸ்லீம்களில் பெரும் பாலோர் அல்-கொய்தாவின் ஆதரவாளர்கள் என அமெரிக்கரில் 9 கோடிப்பேர் நம்புகின்றனர். முஸ்லீம் மதத்தினரையும் அவர்கள் வெறுக்கின்றனர்.

அந்த வெறுப்பின் காரணமாக-வெளிப்பாடாக அமெரிக்கர்கள், மிசௌரி பகுதியில் உள்ள இஸ்லா மியரின் மசூதியை, 6.8.12 திங்கட்கிழமை தீ வைத்து எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிட்டனர். இதே மசூதியில் 4.7.12இல் தீ விபத்து ஏற்பட்டது. இதுபற்றிய துப்பும் அறியப்படவில்லை.

அமெரிக்கர் வெள்ளை இனவெறி - கறுப்பர் இன வெறுப்பு வெறி, கொலை வெறி இவற்றுடன் கிறித்துவ மதவெறி - இஸ்லாமிய மத அழிப்பு வெறி பிடித்து அலைகின்றனர்.

இன்று, அசாமில் நடக்கும் மதக் கலவரம் மதb வறிக் கலவரமே.

இந்தியாவில் உள்ள இந்துக்களும், இந்து மதத்தை நம்பாத பழங்குடிகளும் இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு வெறி - கிறித்துவ மத எதிர்ப்பு வெறி பிடித்து அலைகின்றனர்.

அசாமில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு வெறி வளர்ப்புக்கு. 1980 தேர்தலின் போது விதிட்ட வர், இந்திரா காங்கிரசுத் தலைவி இந்திரா காந்திதான்.

இன்றைய அசாமிலும், அசாமின் பகுதியான போடோ சமவெளிப் பகுதியில் உள்ள கோக்ரஜாரிலும் இஸ்லாமியர்கள் - பங்களாதேஷ் அகதிகள், பங்களா தேசிலிருந்து கள்ளத்தனமாக நுழைந்தவர்கள் - ஆகியவர்களின் எண்ணிக்கையும் - அங்கிருந்து வந்த பழங்குடிகளின் எண்ணிக்கையும் அசாமில் பெரு கினால் - சிறுபான்மை மத மக்களின் ஆதிக்கம் அசாமிய வாக்கு வங்கியில் பெருகி விடும் என்ற பொய்யை - தீமையான சிந்தனையைப் பரப்பியவரே இந்திரா காந்திதான்.

அப்படிச் சொல்லி ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங் காய்களை அடிக்க இந்திரா திட்டமிட்டார்.

அசாமில் வெள்ளையர்கள் காலூன்றுவதற்கு முன்னர் “அஹோம்” (AHOM) என்கிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்தவர்கள் அசாமை ஆளும் அரசர் களாக இருந்தனர். பின்னாளில் காங்கிரசில் அவர்கள் செல்வாக்குப் பெற்று, ஒரு அஹோம் முதலமைச்சர் ஆனார். ஆனால் அசாமின் நில உடைமையும், கல்வி உடைமையும், அதிகார ஆதிக்கமும் பார்ப்பனர், காயஸ்தர், கொலிதா என்கிற உயர்சாதிக்காரர்களிடமே இருந்தன. இந்த மேல்சாதியினர் காங்கிரசில் செல் வாக்குப் பெற முடியவில்லை.

இப்படிச் செல்வாக்கு வரமுடியாததற்கு மூல காரணம் அஹோம் வகுப்பினர் பெரும்பான்மை யினராக இருந்ததுதான். அதை மறைக்க விரும்பிய இந்திராகாந்தி - “அசாமியர் அல்லாதார் எண்ணிக்கை 1971க்குப் பிறகு அசாமில் பெருகிவிட்டது” என்று ஒரு பெரிய பொய்த் தேற்றத்தை உருவாக்கினார்.

“அசாமியர் அல்லாதாரே, வெளியேறுங்கள்” என்ற ஒரே முழக்கத்தை எழுப்பித்தான், அசாமில் உள்ள கோஸ்வாமி என்கிற பார்ப்பனர்களும், மகிந்தா போன்ற காயஸ்தர் வகுப்பு மாணவர்களும், கொலிதா வகுப்பைச் சார்ந்த புகான் போன்ற மாணவர்களும் சேர்ந்து, இளைய தலைமுறையைச் சார்ந்த அசாமி யரிடம் எழுச்சியை உண்டுபண்ணி, ‘அசாம் கண பரிஷத்’ என்கிற கட்சியின் மூலம், பதவியைப் பிடிக்கச் செய்தார்.

இவர்கள் பிற்படுத்தப்பட்டோரின் இடஒதுக்கீட்டுக் கும் எதிரிகள். எனவே பிற்படுத்தப்பட்டோர் இடஒதுக் கீட்டுக்காக இவர்களை எதிர்த்து “ஒன்றுபட்ட அசாமிய வகுப்புரிமை இயக்கம்” (United Reservation Movement Council of Assam - URMCA) என்ற ஓர் இயக்கத்தைத் தொடங்கினர்; சந்தோஷ் ராணா, வாஸ்கர் நந்தி ஆகியோர் மூலம் தொடர்பு கொண்டு என்ன அசாமுக்கு அழைத்தனர். 1986-1987இல் மேற்குவங்காளத்திலும், அசாமிலும் மார்க்சிய இளைஞர்களுடன் இணைந்து, மிதிவண்டியிலும், பேருந் திலும், தொடர்வண்டியிலும் பயணித்துப் பரப்புரை யை நான் மேற்கொண்டேன்.

 

கோக்ரஜாரில் பிரம்மா என்ற இளைஞர் தலை மையில், இயங்கிய சமவெளி போடோக்கள் பேரணி யையும் நான் தொடங்கிவைத்து உரையாற்றினேன். இவர்கள் யூனியன் தகுதி கோரியே போராடினார்கள். மலைவாழ் போடோக் களுக்கு எதிராக இவர்களைத் தூண்டி விட்டவரும், காங்கிரசார் மூலம் இவர்களுக்கு நிதி அளித்தவரும் இந்திராகாந்திதான்.

அங்கு களப்பணியாற்றிய நான் அறிந்த உண்மை என்ன?

பிரம்மபுத்ரா ஆறு பாயும் அங்குள்ள செழுமை யான நிலங்களில் பெரும் பகுதி கோஸ்வாமி என்கிற பார்ப்பனர்களுக்கும், கொலிதா, காயஸ்தர் என்கிற மேல்சாதியினருக்கும் சொந்தம். இந்தச் சாதியினர் உழுவது, பறம்பு அடிப்பது, பயிர் நடுவது, களை யெடுப்பது, அறுப்பது, அடிப்பது என்கிற எதையும் செய்யாத சாதிகளைச் சார்ந்தவர்கள்.

இப்படிப்பட்ட உடலுழைப்பு வேலைகளைச் செய் வதற்கென்று - பழைய கிழக்குப் பாகிஸ்தானிலிருந்து (இன்றைய பங்களாதேஷ்) நிலமற்ற இஸ்லாமியக் குடும்பங்களையும், பழங்குடியினர் - தாழ்த்தப்பட் டோர் குடும்பங்களையும் இந்த மேல்சாதி நில உடைமைக்காரர்கள்தான் தன்னலம் கருதி 1920 களில் அழைத்து வந்தனர். அவர்கள் கள்ளத்தனமாக அசாமுக்குள் நுழைந்தவர்கள் அல்ல. நான் 1986-87இல் போனபோது 60 ஆண்டுகளாக அவர்கள் அங்கே வாழ்ந்தார்கள்; இன்றும் வாழ்கிறார்கள். அவர் களை “அந்நியர்” என்று கூறுவது மானுட உரி மைக்கும் சட்டத்துக்கும் எதிரானது.

1971இல் பங்களாதேஷ் முகிழ்த்த பிறகு வந்த மிகச் சில இஸ்லாமியரும், பழங்குடியினரும், அங்கே இருந்தார்கள்.

இந்த உண்மைகளை மனத்தில் கொண்டு, இன்று அசாமிலும், கோக்ரஜாரிலும் சிறுபான்மை இஸ்லாமியர்களுக்கு இழைக்கப்படும் வன்கொடு மையை - படுகொலையை நாம் நோக்க வேண்டும்.

அசாமின் ஆட்சிக்குட்பட்டது - “போடோலாந்து பிரதேசத் தன்னிச்சை மாவட்டங்களின் ஆட்சிப்பகுதி.

இப்பகுதியிலுள்ள கோக்ரஜார், போங்கைகோன், சிராங் முதலான மாவட்டங்களில் நடந்த கலவரத்தில் மட்டும் 7.8.12க்குள் 73 பேர் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். 500 சிற்றூர்கள் எரிக்கப்பட்டுவிட்டன. வீடுகளை இழந்த - உயிருக்கு அஞ்சிய 4 இலட்சம் மக்கள் வெளி யேறி, 273 இடங்களில் உள்நாட்டு அகதிகளாகத் தங்கவைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இதற்கு இடையில் இப்படிப்பட்ட கலவரங்களை உண்டாக்க வேண்டுமென்று திட்டமிட்ட இந்துமத வெறியர்களும், இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளும் 2012 மே முதல் - 300க்கும் மேற்பட்ட சமூக வலைத்தளங் களின் மூலம் இந்தியாவிலுள்ள எல்லா மாநிலங் களிலும் இதுபற்றிய செய்தியைப் பரப்பியிருந்தனர். கலவரம் வெடித்ததற்கு அடிப்படை என்ன?

கள்ளத்தனமாக - பங்களாதேசிலிருந்து நுழைந்த வர்களின் எண்ணிக்கை பெருகிவிட்டது; அவர்களின் வாக்கு வங்கி வலிவாகிவிட்டது. அது அசாமியருக்கு ஆபத்தானது என்பதுதான் காரணம். இது உண் மையா? இல்லை. இது கடைந்தெடுத்த பொய். எப்படி?

1901 மக்கள் தொகைக் கணக்குப்படி அசாம் மக்கள் தொகை 33 இலட்சம். 1901க்கும் 1941க்கும் இடையில் 40 ஆண்டுகளில் ஒட்டுமொத்த இந்திய மக்கள் தொகை - 1901இல் இருந்ததைவிட 74.82 விழுக்காடு கூடி யிருந்தது. அந்த விகிதப்படி, 1941இல் அசாம் மக்கள் தொகை 57.69 இலட்சம் ஆகத்தான் பெருகியிருக்க வேண்டும் - ஆனால் 1941இல் 67 இலட்சமாக உயர்ந்துவிட்டது. இந்தக் கணக்குப்படி 1941க்குள் வெளியிலிருந்து அசாமில் குடியேறியவர்கள் 9.31 இலட்சம் பேர் ஆகும்.. இது கிழக்கு வங்காளத்தி லிருந்து கோக்ரஜார், போங்கோகோன், சிராங், துப்ரி மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய - பழைய - பிரிக்கப்படாத கோல்பரா மாவட்டத்தின் நிலை ஆகும்.

அசாம் தேர்தல் ஆணையர் தந்த கணக்குப்படிப் பார்த்தால், கிழக்கு வங்காளத்திலிருந்து வந்து குடி யேறிய முஸ்லீம்களின் எண்ணிக்கை, இன்று, இன் னும் அதிகமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படி இல்லை.

1971 மக்கள் தொகைக் கணக்குப்படி, பிரிக்கப் படாத மாவட்டத்தில் கோக்ரஜாரில் இஸ்லாமியர் 17 விழுக்காடு மட்டுமே; 1981இல் கணக்கெடுப்பு இல்லை; 1991இல் 19.3 விழுக்காடு, 2001இல் 20.4 விழுக்காடு மட்டுமே இருந்தனர் (The Hindu, 8.8.2012 – By BANAJIT HUSSAIN).

 

உண்மை நிலை இப்படியிருக்க - அசாம் கலவரத் தை முன்வைத்து மும்பையில் கொலைகளும் தீ வைப்பும் நடந்தன. மும்பை, பெங்களூர், கோவை, சென்னை முதலான பெரிய நகரங்களிலிருந்து - உயிருக்கு அஞ்சிய வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து ஏற்கெனவே பிழைப்புத் தேடிவந்த மக்கள் பல்லாயிரக் கணக்கில் 22.8.12 வாக்கில் தொடர் வண்டிகளில் கூட்டங்கூட்டமாக வெளியேறிவிட்டனர்.

முஸ்லீம்களை ஒழிப்பதையே குறியாகக் கொண்ட பாரதிய சனதா, முதலான கட்சிகள் எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெய்யை வாரி வீசுகிற மாதிரியில் - “அசாமிலி ருந்து அந்நிய நாட்டு முஸ்லீம்களை வெளியேற்று!” என ஓலமிடுகின்றன.

இடித்து வைத்த புளிப் பிள்ளையார் மாதிரி உள்ள - அசாமின் பிரதிநிதியாக மாநிலங்கள் அவையில் நுழைந்து, செயல்படாத பிரதமராக உள்ள சோனியா காந்தியின் ஏவலராக - அமெரிக்காவின் கையாளராக விளங்கும் டாக்டர் மன்மோகன் சிங், உள்நாட்டில் அகதிகள், மற்றும் வெளிநாட்டிலிருந்து கள்ளத்தனமாக வந்தவர்கள், 1920களில் அசாமில் குடியேறியவர்கள் என்ற பாகுபாடுகளை அறிந்து, அசாம் வன்முறைக்குத் தீர்வு காணாமல் இருப்பது மாபெரும் குற்றமாகும்.

அசாம் மாநில அரசினர், கோக்ரஜார் கலவரங் களையும், கொலைகளையும் அடக்க, உடனே இராணுவத்தை அனுப்புங்கள் என்று 21-7-12 லேயே அவசரக் கோரிக்கை விடுத்தனர். பிரதமர் மன்மோகன் சிங், இராணுவ அமைச்சர் அந்தோணி மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தினர்-‘முஸ்லீம்கள்தானே கொல்லப் படுகிறார்கள் என்று கருதி மந்திகளாகவே இருந்து விட்டனர்.’

இனவெறியும், மதவெறியும் அமெரிக்காவிலும், அசாமிலும் தலைவிரித்தாடுவது போலவே, இன்று பாக்கிஸ்தானிலும், சிறுபான்மை இந்துக்களுக்கு எதிரான மனிதாபிமானம் அற்ற கொடுமைகள் நடக்கின்றன.

இன்றைய பாக்கிஸ்தான் மக்கள் தொகை 18 கோடி. இதில் இந்துக்களின் தொகை வெறும் 36 இலட்சம் மட்டுமே.

இவர்களில் பாக்கிஸ்தானிலிருந்து அனுமதியுடன் இந்தியாவுக்கு வருகிறவர்கள் இரண்டு வகையினர். இந்தியாவில் உள்ள தங்களின் குல தெய்வங்களைக் கும்பிடவும், இந்துமதப் புனித இடங்களைக் கண்டு களிக்கவும் வருகிறவர்கள் ஒருவகை. பாக்கிஸ்தான் காவல்துறையும், அரசு அதிகாரிகளும், கொள்ளைக் காரர்களும், கொலைகாரர்களும், இந்துப் பெண்களைக் கடத்துவோரும் செய்யும் அட்டூழியம் தாங்கமாட்டாமல் அனுமதி பெற்றும் பெறாமலும் இந்தியாவுக்குள் வருவோர் இன்னொருவகை.

பாக்கிஸ்தானிலுள்ள இந்துக்களில் அதிகம் பேர் சிந்து மாகாணத்தில் தான் வாழ்கின்றனர். அங்கு மிர் புர்காஸ் பகுதியிலுள்ளவர்களுக்கு இஸ் லாமியர் இழைக்கும் கொடுமை தாங்காமல் கடந்த 5 மாத காலத்தில் 20 குடும்பத்தினர் இந்தியாவை நோக்கி வந்துவிட்டனர். 18 குடும்பங்கள் இந்தியா வுக்கும், மேலும் சில குடும்பங்கள் துபாய்க்கும் ஓடிவிட் டனர். அதே சமகாலத்தின் மிர்புர்காஸில் உள்ள 70 இந்துக் குடும்பங்களின் வீடுகளில் கன்னம் வைத்துத் திருடிவிட்டனர்.

பணத்துக்காகக் கடத்தப்பட்ட 2 இந்து இளைஞர்கள் பணம் தர முடியாததால் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். இரண்டு பெரிய இந்து வணிகர்களைக் கடத்திச் சென்று கொடுமை செய்து கோடிக்கணக்கான ரூபாயைப் பெற்றுக்கொண்டு விடுவித்தனர்.

சிந்து மாகாணம் ஜகோபபாத் என்ற ஊரைச் சார்ந்த 14 வயதுள்ள இந்துப் பெண்ணை, 7.8.12 அன்று கடத்திச் சென்று கற்பழித்துக் கொடுமை செய்தனர். அப்பெண்ணின் கதி பற்றி இன்றுவரை ஏதும் தெரியவில்லை.

இவ்வளவு கொடுமைகளையும் விளக்கி இந்து பஞ்சாயத்துத் தலைவர் இலட்சுமண்தாஸ் பெர்வா னியும்; சிந்து சட்டமன்ற முன்னாள் உறுப்பினரான இன்னொரு பெர்வானியும் பாக்கிஸ்தான் அதிகாரி களிடம் முறையிட்டும் ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்கப்பட வில்லை. இவற்றைக் கேட்கவே உள்ளம் நடுங்குகிறது (The New Indian Express, 13.8.2012, Page 9).

இந்து, இஸ்லாம், கிறித்துவ மதங்கள், “ஆண்டவன் படைப்பில் அனைவரும் சமம்” என்றே கூறுவதாக மதவாதிகள் சாதிக்கின்றனர்.

‘ஜிகாத்’ என்பது மதமாற்றப் போராட்டமல்ல; “புனிதப் பயணம்” என்று இஸ்லாம் கற்பிக்கிறது.

“வலக் கன்னத்தில் அறைந்தால் இடக் கன்னத்தையும் திருப்பிக்காட்டு” என்று இயேசு உரைத்தார் என, கிறித்துவ மதம் கற்பிக்கிறது.

இந்து மதம் அப்படிச் சொல்லுவது இல்லை. “பிறவியில், மனிதருள், உயர்வு, தாழ்வு உண்டு” என்றே கற்பிக்கிறது.

அமெரிக்கரும், இந்தியர்களும், பாக்கிஸ்தானி யரும் - அந்நாடுகளின் அரசுகளும், மக்களும் காட்டு விலங்காண்டிக் காலத்துக்கே இன்றைய மக்களை இழுத்துச் செல்லுகிறார்கள்.

இவர்களை இழுத்துக் கீழே போட்டுத் துவைக்க வேண்டியவர்கள் மக்களே! மக்களே!

 வே. ஆனைமுத்து

Pin It

விடுதலை வந்ததா என்று சிந்தியுங்கள்!

2500 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த புத்தர் காலத்திலேயே வருணாசிரமம் இந்தியச் சமூகத்தில் நிலைபெற்றுவிட்டிருந்தது. பார்ப்பன ஆதிக்கத்தை - புரோகிதம் செய்வதற்கான பார்ப்பனரின் முற்றுரிமை யை - பார்ப்பனர்களின் வேள்விகள் உள்ளிட்ட சமயச் சடங்குகளை - மக்களை நான்கு வருணங்களாகக் கூறுபோட்டுள்ள வருணாசிரம தத்துவத்தைப் புத்தர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் எதிர்த்துப் பரப்புரை செய்தார். புத்தர் அமைத்த சங்கத்தில் சாதி வேற்றுமை, ஆண்-பெண், உயர்வு-தாழ்வு இல்லாத புதிய மாற்றுச் சமூக அமைப்பை நிறுவிட முயன்றார். எனவேதான் மேதை அம்பேத்கர், “சுதந்தரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்பது பிரெஞ்சு புரட்சி (1789)யின் மூல முழக்கம் என்பது தவறு; இம்முழக்கங்களின் பிறப்பிடம் பவுத்தமாகும்” என்று கூறியுள்ளார்.

பார்ப்பனர்க்குப் புரோகிதம் செய்தல், கல்வி கற்றல் மற்றும் கல்வி கற்பித்தல்; சத்திரியருக்கு அரசனாக ஆட்சி செய்தல், போரிடுதல்; வைசியருக்கு வேளாண்மை, வணிகம் செய்தல்; சூத்திரர்களுக்கு மேலே குறிப்பிட்டுள்ள மூன்று வருணத்தார்க்கும் குற்றேவல் செய்தல் என்பன மாற்ற முடியாத - பிறப்பின் அடிப்படையிலான தொழில்களாகச் சாத்தி ரங்கள் மூலம் விதிக்கப்பட்டன. மன்னராட்சிகள் இந்த வருணாசிரமத்தை - சாத்திரங்களின் விதிகளை நடை முறைப்படுத்தின. இவற்றை மீறியவர்கள் தண்டிக்கப் பட்டனர். இந்நான்கு வருணத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட வர்கள் - இதை இறுதிவரை ஏற்காதவர்கள், பஞ்சமர் - தீண்டத்தகாதவர் எனப்பட்டனர்.

இவையெல்லாம் பழைய கதை - தெரிந்த செய்திதானே என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் சுதந்தரம் பெற்று 65 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் வருணாசிரம - சாதியமைப்பின் அடிப்படையில்தான் மக்கள் பிரிவினரின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, வரு வாய் தரக்கூடிய தொழிலும் மூலதனமும், சொத்தும், அதிகாரம் வாய்ந்த பதவிகளும் அமைந்துள்ளன. சுருங்கச் சொன்னால், இன்னும் சாதியே எல்லாவற் றையும் தீர்மானிக்கும் ஆற்றலாக விளங்குகிறது.

திறந்த சந்தைப் பொருளாதாரக் கோட்பாடு 1991 முதல் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. விடா முயற்சியுடன் உழைத்தால் எவரும் அம்பானியாக, டாடாவாக, மிட்டலாக உயரலாம் என்று அப்துல்கலாம் போன்றவர்களே உரத்துச் சொல்கிறார்கள். இவை யெல்லாம் இன்றைய இளைஞர்களை ஏமாற்றுவதற் கான செப்படி வித்தைகள்.

2010ஆம் ஆண்டு ஓர் ஆய்வு மேற்கொள்ளப் பட்டது. அந்த ஆய்வின் முடிவுகள் அடிப்படையில் 11.8.2012 நாளிட்ட எகனாமிக் அண்ட் பொலிடிக்கல் வீக்லி இதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்துள்ளது. அக் கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ள செய்திகளைப் பாருங்கள்!

இந்தியாவில் 4000 தொழில் - வணிக நிறு வனங்களில்; 1000 பெரிய நிறுவனங்கள் ஆய்வுக் காகத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டன. இந்த 1000 நிறுவனங் களின் சந்தை மூலதன மதிப்பு, மும்பைப் பங்குச் சந்தை மற்றும் தேசியப் பங்குச் சந்தை ஆகியவற்றின் மொத்த மதிப்பில் 5இல் 4 பங்கு ஆகும். இவற்றில் தனியார் நிறுவனங்களும், பொதுத் துறை நிறுவனங் களும் அடங்கி உள்ளன.

இந்த 1000 கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் மேலாண்மை இயக்குநர்களின் பட்டியல் பெறப்பட்டது. பொதுவாக ஒரு நிறுவனத்தில் ஒன்பது இயக்குநர்கள் இருப்பார் கள். இந்த 1000 நிறுவனங்களில் மொத்தம் 9,052 இயக்குநர்கள் உள்ளனர். இவர்களில் பார்ப்பனர், வைசியர், சத்திரியர், சிரியன் கிறித்துவர் போன்ற பிற மதங்களின் முன்னேறிய சாதியினர், பிற்படுத்தப் பட்டவர், பட்டியல் குலத்தினர், பழங்குடியினர் எத் தனைப் பேர் இருக்கின்றனர் என்று கணக்கு எடுக் கப்பட்டது.

தமிழ்நாடு தவிர, பிற பகுதிகளில் குறிப்பாக வட இந்தியாவில் பெயருடன் சாதிப் பெயரும் இணைந்து இருப்பதால்-இந்நிறுவனங்களின் 85 விழுக்காட்டு இயக்குநர்களின் சாதியை எளிதில் அடையாளம் காண முடிந்தது. சாதிப்பெயரின் ஒட்டு இல்லாத 15 விழுக் காட்டுப் பேரின் சாதி பற்றிய விவரம் வேறு வழிகளில் கண்டறியப்பட்டது. இந்த ஆய்வின்படி சாதிவாரியாக - வருணவாரியாகக் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் உள்ள இயக்குநர்கள் பட்டியல் கீழே தரப்பட்டுள்ளது.

                சாதி       இயக்குநர்கள்         மொத்த இயக்குநர்களில்

                                   எண்ணிக்கை          சாதிவாரியாக

                                                      உள்ள விழுக்காடு (%)

ஐ.          முன்னேறிய சாதியினர் :               8,387     92.6

                இவர்களில் உட்பிரிவு       

                1. பார்ப்பனர் 4,037     44.6

                2. வைசியர்   4,167     46.0

                3. சத்திரியர்  46           0.5

                4. பிற முன்னேறிய வகுப்பினர் 137         1.5

ஐஐ.     பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்      346         3.8

ஐஐஐ.                பட்டியல் குலத்தினர் மற்றும் பழங்குடியினர்            319         3.5

                                ------------            ----------

                மொத்தம்      9,052     100

                                ------------            ----------

பார்ப்பனர், வைசியர், சத்திரியர் ஆகிய இருபிறப் பாளர்கள் என்ற உயர்ந்த வருணத் தகுதி பெற்றவர் கள் மக்கள் தொகையில் வெறும் 10% மட்டுமே உள்ளவர்கள் 93% அளவுக்குப் பெருந்தொழில் நிறுவனங்களில் இயக்குநர்களாக இருக்கின்றனர். பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரில் 3.8% பேரும், தாழ்த்தப் பட்ட மற்றும் பழங்குடியினர் சேர்ந்து 3.5% பேரும் இயக்குநர்களாக உள்ளனர். யாருக்கு விடுதலை வந்தது என்று சிந்தியுங்கள்!

ஓதலும் ஓதுவித்தலும் புரோகிதமும் பிறப்புத் தொழிலாகக் கொண்ட பார்ப்பனர்கள் 44.6% பங்கு பெற்றிருப்பது எப்படி? அரசாண்ட வருணத்தினரான சத்திரியர் 0.5% இடம் மட்டும் பெற்றது ஏன்? இவ்வினாக்களுக்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் அளித்துள்ள விளக்கம் மிகப் பொருத்தமானதாக உள்ளது.

“பார்ப்பனர்கள் எப்போதுமே வேறு வகுப்பின ரைத் தம் கூட்டாளிகளாக வைத்துக் கொண்டனர். அவர்கள் பார்ப்பனர்களுக்கு அடங்கி ஒத்துழைக்க அணியமாய் இருந்தால், அவர்களுக்கு ஆளும் வகுப்பு எனும் தகுதிநிலையைத் தரவும் தயாராக இருந்தார் கள் என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. புராதன காலத்திலும் மத்தியக் காலத்திலும் சத்திரியர் எனப் படும் போர் வீரர் வகுப்புடன் பார்ப்பனர்கள் இத்தகைய கூட்டணியை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். பார்ப் பனரும் சத்திரியரும் வெகு மக்களை அடக்கி ஆண்டனர். அவர்களை நசுக்கி ஒடுக்கினர். பார்ப்பனர் எழுதுகோலைக் கொண்டும், சத்திரியர் வாளைக் கொண்டும் இதைச் செய்தனர். இப்போது பனியா எனப்படும் வைசிய வகுப்புடன் பார்ப்பனர்கள் கூட்டணி கண்டிருக்கின்றனர். இந்தக் கூட்டணி சத்திரியரிட மிருந்து பனியாவுக்கு மாறியிருப்பது இயல்பானது. வாணிகம் கோலோச்சுகிற இந்தக் காலத்தில் வாளை விடவும் பணமே முக்கியம். கூட்டணியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்திற்கு இது ஒரு காரணம்” (அம்பேத்கர் நூல் : காங்கிரசும் காந்தியும் தீண்டப்படாத மக்களுக்குச் செய்தது என்ன?).

கி.பி.4ஆம் நூற்றாண்டுக்குப்பின் இந்தியாவில் நிலமானிய முறை வளர்ந்தது. அரசர்கள் பார்ப்பனர் களுக்குப் பெரும் பரப்பு நிலங்களையும், ஊர்களையும் தானமாகக் கொடுத்தனர். அதனால் பார்ப்பனர்கள் பெரிய நிலவுடைமையாளர்களாக உருவாயினர். காலங்காலமாகக் கல்விகற்கும் உரிமையைத் தங்களது முற்றுரிமையாகக் கொண்டிருந்ததால், இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி ஏற்பட்டதும், அரசு வேலைகள் முழுவதையும் பார்ப்பனரே கைப்பற்றிக் கொண்டனர். அதேசமயம் அரசியலிலும் பார்ப்பனர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்.

சுதந்தரம் பெற்று அறுபது ஆண்டுகளான பின்னும், 2008 நவம்பர் 2ஆம் நாளன்று நடுவண் அரசு நாடாளுமன்ற மாநிலங்கள் அவையில் அளித்த அறிக்கையின்படி நடுவண் அரசு வேலைகளில் உயர் அதிகாரம் வாய்ந்த முதல்நிலை, இரண்டாம் நிலை, மூன்றாம் நிலை பதவிகளில் பார்ப்பனர் உள்ளிட்ட - 17.5 விழுக்காடாக உள்ள மேல் வருணத்தாரே 70 விழுக்காட்டுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டுள்ளனர்.

அதாவது முதல் மூன்று நிலைகளில் உள்ள மொத்தப் பணி இடங்கள் 20,60,500. இதில் முற்பட்ட சாதியினர் 13,42,423 இடங்களைப் பெற்றுள்ளனர்.

இப்போது இந்த இரண்டு புள்ளிவிவரங்களையும் நாம் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். பொதுவாகவே அரசு என்பது வரலாறு நெடுகிலும் சொத்துடையவர் களின் அரசாக - அவர்களின் நலன்களைக் காக்கின்ற அரசாகவே செயல்பட்டு வந்துள்ளது. இதற்காக உழைக்கும் வர்க்கத்தினரைச் சுரண்டியும் அடக்கியும் ஒடுக்கியும் வந்துள்ளது. இப்போது நாடாளுமன்றச் சனநாயக அரசு என்ற போர்வையில், அரசு என்பது இதே தன்மையில் தான் செயல்படுகிறது. தாராள மயம், தனியார் மயம், உலகமயம் என்ற முழக்கத் தின் கீழ் வெளிப்படையாகவே சுரண்டலும் ஒடுக்கு முறையும் நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

எந்தவொரு முதலாளித்துவ நாட்டிலும் அரசின் பொருளாதார, சமூக, அரசியல் கொள்கைகள் பெரு முதலாளியக் குழுமங்களாலேயே தீர்மானிக்கப்படு கின்றன. உலக அளவிலான காட் ஒப்பந்தம் போன்ற வற்றின் விதிகளை வகுத்தவர்கள் பன்னாட்டு நிறு வனங்களின் இயக்குநர்களேயாவர்! இந்தியாவில் இந்த நடைமுறை மிகத் தீவிரமாகப் பின்பற்றப்படு கிறது.

இந்தியாவில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் இயக்குநர்களில் 93% பேர் மேல்சாதியினராக இருக்கின்றனர். அதிகாரம் வாய்ந்த அரசு வேலைகளில் 75% பேர் மேல்சாதியினராகவே உள்ளனர். உயர்நீதித்துறை யில் கிட்டத்தட்ட 90% பேர் மேல்சாதியினராக உள்ள னர். பெருமுதலாளிகள், பெரிய நிலப் பண்ணை யாளர்கள் மேல்சாதியினராகவே இருக்கின்றனர்.

வலிமையாகக் கட்டியமைக்கப்பட்டுள்ள மேல்சாதி வருண ஆதிக்கக் கோட்டையைத் தகர்க்காத வரை யில், உழைக்கும் மக்களாக - பெரும்பான்மை மக் களாக உள்ள பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடி வகுப்பு மக்கள் தொடர்ந்து சுரண்டல்களுக் கும், இயலாமைகளுக்கும், ஒடுக்குமுறைகளுக்கும், வறுமைக்கும் இரையாகிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். இது விடுதலை பெற்ற நாடா என்பதைச் சிந்தியுங்கள்!

Pin It

அரியானா மாநிலம் குர்கான் மாவட்டத்தில் மானே சரில் 200 ஏக்கர் பரப்பில் அமைந்துள்ள மாருதி சுசுகி மகிழுந்துச் தொழிற்சாலையில் கடந்த சூலை 21ஆம் நாள் கதவடைப்புச் செய்யப்பட்டது. அது ஒரு மாதம் கழித்து - ஆகசுட்டு 21 அன்று மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கியுள்ளது.

3000 தொழிலாளர்கள் வேலை செய்த - ஒரு நாளைக்கு 1500 மகிழுந்துகள் இரண்டு ஷிப்டுகளில் உற்பத்தி செய்த மாருதி சுசுகி தொழிற்சாலையில் 21.8.2012 அன்று 300 தொழிலாளர்களைக் கொண்டு ஒரு ஷிப்டு மட்டும் இயக்கி 150 மகிழுந்துகள் மட்டும் உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கி இருக்கிறது.

மாருதி சுசுகி தொழிற்சாலையில் மொத்தம் 3300 தொழிலாளர்கள் வேலை செய்தனர். இவர்களில் 1600 பேர் நிலையான தொழிலாளர்கள். மற்றவர்கள் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள். இவர்கள் தவிர்த்து மேற்பார்வையாளர்கள், மேலாளர்கள் என 700 பேர் வேலை செய்கின்றனர். இப்போது மாருதி நிருவாகம் நிலையான தொழிலாளர்கள் 500 பேரை வேலை யிலிருந்து நீக்கிவிட்டது. ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் மீது கொடிய குற்றவியல் பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குகள் போட்டுள்ளது. மாருதி நிறுவனம் போர்க்கோலம் பூண்டு தொழிலாளர்களை இவ்வளவு கடுமையாக ஒடுக்குவதும், தண்டிப்பதும் ஏன்?

18.7.2012 அன்று காலை 8.30 மணிக்கு மாருதி தொழிற்சாலையில் ஜியாலால் என்ற தலித் தொழி லாளியைச் சங்ராம்குமார் என்ற மேற்பார்வையாளர் அவருடைய சாதியின் பெயரைச் சொல்லித் திட்டினார். இதையடுத்து இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே கடுமையான வாய்ச் சண்டையும் கைகலப்பும் நடந்தது. அந்த மேற்பார்வையாளர் மாருதி நிர்வாகத் திடம் ஜியாலால் குறித்துப் புகார் தெரிவித்தார். ஜியாலாலும் தொழிற்சங்கத்தில் தன் சாதியைச் சொல்லிச் சங்ராம் குமார் இழிவுபடுத்தியதாகத் தெரிவித்தார்.

மாருதி நிருவாகம் ஜியாலாலை அழைத்து என்ன நடந்தது என்று விளக்கம் கேட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது தொழிற்சங்கப் பொறுப்பாளர்களுடன் இது குறித்துப் பேசியிருக்க வேண்டும். ஆனால் இவ்வாறு செய்யாமல் ஜியாலாலைப் பணியிலிருந்து இடை நீக்கம் செய்வதாக அதிரடியாக அறிவித்தது. இந்த அநீதியை அறிந்து தொழிலாளர்கள் கொதிப்படைந் தனர். எனவே தொழிற்சங்கத்தின் பொறுப்பாளர்கள் மாருதி நிருவாக அதிகாரிகளைச் சந்தித்தனர். நடவடிக் கை எடுப்பதானால் மேற்பார்வையாளர், தொழிலாளி இருவர் மீதும் எடுக்க வேண்டும். இல்லாவிடில் ஜியாலாலின் பணி இடைநீக்க ஆணையைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர்.

பேச்சுவார்த்தையில் கலந்துகொண்ட அதிகாரிகள் பணிஇடைநீக்கத்தை விலக்கிக் கொள்ள இசைந்தனர். ஆனால், தம் மேலதிகாரிகளுடன் தொலைப்பேசியில் பேசிய பிறகு தம் முடிவிலிருந்து பின்வாங்கினர். இச் செய்தியை அறிந்த தொழிலாளர்கள் பொறுமையிழந் தனர். அந்நிலையில் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டி ருந்த தொழிற்சங்கத் தலைவர்களை மாருதி நிறு வனத்தின் அடியாட்கள் கடுமையாக மிரட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. அதனால் தொழிலாளர்கள் தங்கள் கையில் கிடைத்த பொருள்களை எடுத்து தொழிற் சாலையின் இயந்திரங்களைத் தாக்கினர். மேலதிகாரி களையும் அடித்தனர். இந்தக் கலவரத்தில் மூண்ட தீயில் மாருதி சுசுகி ஆலையின் மனிதவளத்துறைப் பொது மேலாளர் அவனிஷ் குமார் காலில்பட்ட காயம் காரணமாகத் தப்பிக்க முடியாமல் தீயில் சிக்கி மாண்டார். பலர் காயமடைந்து மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டனர். இவர்களில் 35 பேர் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த மேலாளர்கள் என்று மாருதி நிருவாகம் கூறியது.

தொழிலாளர்கள் திட்டமிட்டே மேலாளர் அவனிஷ் குமாரைக் கொலை செய்தனர்; மேலதிகாரிகளையும், தொழிற்சாலையின் இயந்திரங்களையும் தாக்கினர் என்று மாருதி நிருவாகம் அளித்த அறிக்கையை ஊடகங்கள் அப்படியே வெளியிட்டன. தொழிலாளர் களின் கொலைவெறிச் செயலால் அயல்நாடுகளி லிருந்து மூலதனம் வருவது தடைப்படும் என்று பெருமுதலாளிகளின் - வணிகர்களின் அமைப்பான அசோசேம் ஒப்பாரி வைத்தது. ஆயினும் அடுத்த சில நாள்களில் - குறிப்பாக ஆங்கிலச் செய்தி ஏடுகளில் மாருதி நிருவாகத்தின் புறக்கணிப்பாலும், அடக்கு முறைகளாலும் தொழிலாளர்களிடம் கனன்று கொண்டி ருந்த மனக்குமுறல், சூலை 18 அன்று வெடிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது எப்படி என்பது குறித்து விரிவான செய்திகள் வெளிவந்தன.

சுசுகி சப்பான் நாட்டின் பன்னாட்டு நிறுவனம். அதன் மொத்த மகிழுந்து உற்பத்தியில் 48 விழுக்காடு இந்தியாவின் மாருதி சுசுகி ஆலையில் நடைபெறு கிறது. சொகுசு வகை மகிழுந்துகளான சுவிப்ட், டிசைனர், ஏ-ஸ்டார், செடான் ஆகியவை மானேசர் ஆலையில் தயாரிக்கப்படுகின்றன. அரியானாவில் உள்ள குர்கான் - மானேசர் - பவால் பகுதிகளில்தான் இந்தியாவின் ஆட்டோமொபைல் உற்பத்தியில் 60 விழுக்காடு நடைபெறுகிறது. இந்திய அளவில் ஆண்டிற்கு 30 இலட்சம் மகிழுந்துகள் தயாரிக்கப்படு கின்றன.

இந்தியாவின் மக்கள் தொகை 121 கோடி. இதில் 3இல் 1 பகுதியினராக உள்ள 40 கோடி மக்கள் உயர் வருவாய்ப் பிரிவினராக உள்ளனர். இவர்களுக்கான நவீன நுகர்வுப் பொருள்களைத் தயாரிப்பதைக் குறிவைத்தே அயல்நாட்டு மூலதனங்கள் இந்தியாவுக் குள் குவிகின்றன. இதுவே நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு ஊற்றுக்கண் என்று நடுவண் அரசும் மாநில அரசுகளும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குப் பலவகையான சலுகைகளையும் நிலங்களையும் அளித்து வருகின்றன. எனவே மகிழுந்து உள்ளிட்ட பல்வேறு ஊர்திகள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகள் பெருகியுள்ளன. 2004-05இல் 85 இலட்சமாக இருந்த வாகன உற்பத்தி, 2011-12இல் 204 இலட்சமாக உயர்ந்திருக்கிறது.

ஆனால் இதுபோன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் - இந்தியப் பெருமுதலாளிகளின் தொழில் நிறுவனங் களில் - ஆலைகளில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர் களின் வருவாயும் வாழ்நிலையும் சீரழிந்து வரு கின்றன. தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் பறிக்கப்படு கின்றன. அரசுகளும் காவல்துறையும், முதலாளிய நிறுவனங்களும் கூட்டாகத் தொழிலாளர்கள் மீது அடக்குமுறைகளைக் கட்டவிழ்த்து விடுகின்றன.

1973-74ஆம் ஆண்டில் மூன்று இலட்சம் வேலை நிறுத்தங்கள் நடந்தன. 2010ஆம் ஆண்டில் 429 வேலை நிறுத்தங்கள் மட்டுமே நடந்தன. பெருமுதலாளிகளின் கருணையால் தொழிலாளர் களின் குறைகள் அனைத்தும் நீங்கி, அவர்கள் இன்பவாழ்வில் தோய்ந்திருப்பதன் அறிகுறியா இது? தாராளமயம், தனியார்மயம், உலக மயம் என்ற பெயரில் அரசுகளும் பெருமுதலாளிகளும் தொழி லாளர் வர்க்கத்தை எந்த அளவுக்கு அடக்கி அச்சுறுத்தி ஆட்டிப்படைக்கின்றனர் என்பதன் அடையாளம் அல்லவா இது!

1981-1995க்கு இடைப்பட்ட 15 ஆண்டுகள் காலத்தில் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் பணவீக் கத்தின் உயர்வுக்குச் சரி செய்யப்பட்ட (Inflation -

adjusted wages) பின்னரும் 40 விழுக்காடு உயர்ந்திருந்தது. ஆனால் அடுத்த 15 ஆண்டு களில் (1995-2010) இந்த அளவுகோலின்படி இதற்கு நேர் எதிரான போக்கில் தொழி லாளர்களின் ஊதியம் தலைகீழாக 15 விழுக்காடு குறைந்துள்ளது (பொருளாதார வல்லுநர் சி.பி. சந்திரசேகர்).

இதை வேறுவகையில் கூறுவதாயின், 1981-95 களில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருளின் மதிப்பில் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் 30.3 விழுக்காடாக இருந்தது. கடந்த 15 ஆண்டுகளில் இது 11.6 விழுக்காடாகக் குறைந் துள்ளது. அதேசமயம், நிறுவனங்களின் இலாபம் 56.2 விழுக்காட்டிலிருந்து 140 விழுக்காடாக அதிகரித்துள்ளது (ஃபிரண்ட்லைன், 24.8.2012).

இந்நிறுவனங்களின் நிகர இலாபம் எப்படி திடீரென இவ்வளவு உயர்ந்தது? தொழிலாளர்களுக்கு முறைப் படித் தரவேண்டிய ஊதியத்தைக் களவாடியதுதான் முதல் காரணம். இதைத்தான் மார்க்சு மிகை மதிப்பின் குவிப்பே திருட்டே? மூலதனம் என்றார். நிலையான தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை யை உயர்த்தியது மற்றொரு வகையான கள்ளத் தனம். 2000ஆம் ஆண்டில் 38 விழுக்காடாக இருந்த தற்காலிக - ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு நிலை யான தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கும் சம்பளத்தில் பாதி கூடத் தரப்படுவதில்லை. மருத்துவ உதவி, தொழிலாளர் நலச் சேமிப்புப் போன்ற செலவுகளைச் செய்ய வேண்டியதில்லை.

கடந்த அய்ந்து ஆண்டுகளில் மாருதித் தொழி லாளர்களின் ஊதியம் 5 விழுக்காடு மட்டுமே உயர்ந்துள்ளது. இதே காலத்தில் நுகர்வோர் குறியீட்டு எண் 50 விழுக்காடாக உயர்ந்துள்ளது. (EPW. 11.8.12) தொழிலாளர்களின் உண்மை ஊதியமும் வாழ்க் கைத் தரமும் எந்த அளவுக்கு வீழ்ச்சியடைந் திருக்கிறது என்பதை இதன் மூலம் நன்கு உணர லாம். அதேசமயம் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் மாருதியின் ஓராண்டின் மொத்த வருவாய் ரூ.900 கோடியிலிருந்து ரூ.36000 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. மாருதி நிறுவனமே அறிவித் துள்ள கணக்கின்படி, இதேகாலத்தில் வரி விதிப் புக்குப் பிந்தைய நிகர இலாபம் ரூ.105 கோடியி லிருந்து ரூ.2289 கோடியாக (2200 விழுக் காடு) உயர்ந்துள்ளது. 2007ஆம் ஆண்டில் மாருதி சுசுகியின் மேலாண்மை இயக்குநர் பெற்ற ஆண்டு வருவாய் ரூ.47.3 இலட்சம். 2010-11இல் இவரது ஊதியம் 2.45 கோடி. அதாவது 419 விழுக்காடு உயர்வு.

மாருதி சுசுகி ஆலையில் மேம்படுத்தப்பட்ட தொழில் நுட்பத்தின் வேகத்திற்கு ஏற்பத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பு கசக்கிப் பிழியப்பட்டதே கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இதன் இலாபம் 22 மடங்கு உயர்ந் ததற்கு முதன்மையான காரணமாகும். 50 நொடிக் குள் ஒரு மகிழுந்து தயாராவிட வேண்டும். எனவே ஒவ்வொரு தொழிலாளரும் அப்படி இப்படிக்கூடப் பார்க்க முடியாத அளவுக்குக் கடுமையாக வேலை வாங்கப்பட்டனர். வார விடுமுறை நாள் தவிர ஓராண்டிற்கு ஒன்பது நாள்கள் மட்டுமே தொழிலா ளர்கள் விடுமுறை எடுக்க முடியும். இதற்குமேல் ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்தால், ரூ.1500 சம்பளத்தில் பிடித்தம் செய்யப்படும். இதைப்போலவே வேலைக்கு ஒரு நிமிடம் காலம் கடந்து வந்தால் அரை நாள் சம்பளம் வெட்டு. சம்பளம் இல்லை என்பதால் அந்த அரைநாள் சும்மா இருக்க முடியாது. முழு நாளும் வேலை செய்தாக வேண்டும். உணவு இடைவேளை 30 நிமிடம். கழிப்பறைக்குச் செல்ல 7.5 நிமிடம். கழிப்பறையும் கேண்டீனும் அரை கி.மீ. தொலைவில் உள்ளன. எல்லா இடங்களிலும் கண்காணிப்பு கேமராக்கள். இவ்வாறாக மார்க்சு குறிப்பிட்டுள்ளது போல், தொழிலாளர்கள் உணர்ச்சியற்ற சடப்பொரு ளாக - நடமாடும் பிண்டங்களாக - இயந்திரத்தின் துணை உறுப்பாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்.

மாருதி நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாடு சுசுகியின் முழுக் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தபின், ‘மாருதி உத்யோக் கம்கார் யூனியன்’-மாருதி நிறுவனத் தொழிலாளர் சங்கம் என்ற கைக்கூலிச் சங்கத்தைச் சுசுகி நிருவாகம் 2001-இல் உருவாக்கியது. பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இச்சங்கத்தில் தேர்தலே நடத்தப்படவில்லை.

18.7.2012 அன்று மாருதி சுசுகி மகிழுந்து தொழிற்சாலையில் ஏற்பட்ட கலவரத்தில், பொது மேலாளர் அவனிஷ் குமார் தீயில் சிக்கி மாண்டதைத் தொழிலாளர்களின் திட்டமிட்ட கொலையேயாகும் என்று மாருதி நிறுவனம் கூறியது. தினமணி நாளேடு போன்ற சிலவும் ‘எரித்துக் கொலை செய்யப்பட்டார்’ என்றே எழுதின. மேலாளரின் இறப்பு, தொழிலாளர் களையும் அதிர்ச்சியடையச் செய்தது என்பதே உண்மை என்று நேரில் சென்று ஆய்வு செய்த ஊடகவியலாளர்கள் பலரும் கூறுகின்றனர். மேலதி காரியைக் கொன்றால் அதன் விளைவு எவ்வளவு கொடியதாக இருக்கும் என்பதைத் தொழிலாளர்களும் அறிவார்கள். இப்போது காவல்துறை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்களைக் கைது செய்துள்ளது. மாருதி சுசுகி நிறுவனம் நிலையான தொழிலாளர்கள் 500 பேரையும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் 500 பேரையும் பணிநீக்கம் செய்துள்ளது.

தொழிலாளர்கள் அறவழியில் அமைதியான முறையில் போராட வேண்டும் என்று சில ஏடுகள் அறிவுரை கூறியுள்ளன. ஆனால் இந்த ஏடுகள் பெருமுதலாளிய நிறுவனங்களும், காவல்துறையும், தொழிலாளர் நலத் துறையும், அரசும் கூட்டாகச் சேர்ந்து தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை ஒடுக்குவது பற்றியோ, வாழ்வாதாரங்களை நசுக்குவது பற்றியோ வாய்திறப்பதில்லை.

பொருள்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளில் இந்தியாவில் 5 கோடி தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கின்றனர். இந்தியாவில் 18 முதல் 60 அகவை வரையிலான உழைக்கும் ஆற்றல் உடைய மக்களில் (Work force) இவர்கள் 11 விழுக்காடு மட்டுமே ஆவர். ஆனால் தனியார்மயம் தாராளமயத்தின் பேரால் இவர்கள் அடிமை நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு வருவது பற்றி ‘அகிம்சையை உபதேசிப்போர்’ வாய்மூடி இருப்பது ஏன்?

வாகன உற்பத்தியில் 60 விழுக்காடு நடைபெறும் குர்கான், மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் அரசின் ‘ஆசீர்வாதத்துடன்’ காவல்துறையும், முத லாளிய நிறுவனங்களின் அடியாள்களும், வெளியார் குண்டர் படையும் உரிமைக்குப் போராட முன்வரும் தொழிலாளர்களைக் காட்டுமிராண்டித்தனமாகத் தாக்கி வருகின்றனர். 2005ஆம் ஆண்டு குர்கானில் ஹோண்டா மோட்டர் தொழிற்சாலையில் தொழிற்சங்க உரிமைக்காகப் போராடிய தொழிலாளர்களை - தொழிற்சாலையில் குருதி வெள்ளம் பாய்ந்தோடும் அளவுக்குத் தாக்கினர். ஆனால் இன்றும் 63 தொழி லாளர்கள் மீது கொலைக் குற்ற வழக்கு உள்ளது. தாக்கிய காவல்துறையினர் மீதோ, நிருவாகத்தினர் மீதோ ஒரு வழக்கும் போடப்படவில்லை. நீதித் துறையும் இக்கொடுமைகளுக்குத் துணைபோகிறது.

கைக்கூலித் தொழிற்சங்கத்திற்கு மாற்றாகத் தங்கள் உரிமைகளைப் பாதுகாத்திடத் தனியாகத் தொழிற்சங்கம் அமைப்பதற்காக 2011ஆம் ஆண்டு கோடையில் மாருதித் தொழிலாளர்கள் நான்கு மாதங்கள் பல்வேறு வகையான போராட்டங்களை அமைதியான முறையில் நடத்தினார்கள். மாருதி நிருவாகம் 33 நாள்கள் ஆலையைக் கதவடைப்புச் செய்தது. தொழிலாளர்களின் உறுதியான போராட் டத்தின் விளைவாகப் புதிய சங்கம் அமைக்கப்பட்டது. முறைப்படி தேர்தல் நடந்தது. ஆனால் தொழிற்சங்கப் பொறுப்பாளர்களை மாருதி நிருவாகம் துரும்பாகக் கூட மதிக்கவில்லை. மேலும் நிலையான தொழிலாளர்கள், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களின் ஊதிய உயர்வுக்காகவும் - ‘ஒரே பணிக்கு ஓரே ஊதியம்’ என்ற கோட்பாட்டின் படிப் போராடினர். இவ்வாறாகக் கடந்த ஓராண்டாக மாருதி தொழிலாளர்களிடையே நிருவாகத்தின் போக்கால் ஏற்பட்ட மனக்குமுறல் சூலை 18 அன்று வெடித்தது.

முதலாளிகளின் நலன்களைப் பேணுவதற்காக என்று மட்டுமே இந்த அரசும், ஆட்சி நிருவாகமும், காவல்துறையும் செயல்படுகின்ற இப்போதைய போக்கு இப்படியே நீடித்தால், சூலை 18 அன்று மானேசரில் தொழிலாளர்கள் நடத்திய தாக்குதல்களும் நீடிக்கும். ஆளும் வர்க்கம் இதை ஓர் எச்சரிக்கையாக எடுத்துக் கொள்வது அதற்கும் மக்களுக்கும் நாட்டுக்கும் நல்லது.

Pin It

உட்பிரிவுகள்