காந்தி ஒரு மகாத்மாவா? இந்தக் கேள்வி குறித்து நான் மிகவும் மனவருத்தமடைகிறேன். இந்தக் கேள்வி எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது என்பதற்கு இரண்டு கார ணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, நான் எல்லா மகாத் மாக்களையும் வெறுக்கிறேன். அவர்கள் ஒழித்துக் கட்டப்பட வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். அவர்கள் இருந்து வருவது அவர்கள் பிறந்த நாட்டுக்கு ஒரு சாபக்கேடு என்று கருதுகிறேன்.

நான் ஏன் இவ்வாறு கூறுகிறேனென்றால் அவர்கள், அறிவுக்கும் பகுத்தறிவுக்கும் பதிலாக, குருட்டுத்தன மான நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்துவதற்கு முயல் கின்றனர்.

இரண்டாவதாக, மகாத்மா என்கிற சொல்லினால் மக்கள் திட்டவட்டமாக என்ன புரிந்து கொள்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

தனது உடையை மாற்றுவதன் மூலமாகவே மட்டும் இந்தியாவில் யாரும் மிக எளிதில் ஒரு மகாத்மா ஆகிவிடலாம். நீங்கள் ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருந்தால், நீங்கள் மிகவும் அசாதார ணமான உன்னதமான செயல்களைச் செய்த போதி லும், யாரும் உங்களைக் கவனிக்கமாட்டார்கள். ஆனால் வழக்கமான முறையில் நடக்காத ஒருவர், சில விநோத மான போக்குகளைக் காட்டினால் - தனது பண்பாட்டில் இயற்கைக்கு மாறான குணங்களைக் கொண்டிருந் தால், அவர் ஒரு மகான் அல்லது ஒரு மகாத்மா ஆகி விடுகிறார்.

நீங்கள் வழக்கமான ஒரு சாதாரண உடையணிந்து கொண்டு ஏதாவது செய்திருந்தால், மக்கள் உங்களைப் பார்க்கவும் கூட விரும்பமாட்டார்கள். ஆனால் அதே ஆள், தனது ஆடைகளைக் களைந்தெறிந்துவிட்டு, நிர் வாணமாக ஓடினால், நீண்ட முடிவளர்த்துக் கொண்டு, மக்களைக் கேவலமாகப் பேசி, சாக்கடையிலிருந்து அசுத்தமான தண்ணீரைக் குடித்துக் காட்சியளித்தால், மக்கள் அவருடைய காலில் விழுந்து, அவரை வழி படுவதற்குத் தொடங்குவார்கள்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், இந்தியாவில் காந்தி, மகாத் மாவானால் இதில் வியப்படைவதற்கு ஏதுமில்லை. வேறு எந்த நாகரிகமான நாட்டிலாவது இவைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டால் மக்கள் அவரை ஏளனம் செய்து சிரிப்பார்கள். ஒரு சாதாரணப் பார்வையாளருக்குக் காந்தியின் போதனைகள் மிகவும் இனிமையாகவும், மனதைக் கவர்வதாகவும் தோன்றுகின்றன. உண் மையும் அகிம்சையும் உன்னதமான கோட்பாடுகள். சத்தியத்தையும் (உண்மை) அகிம்சையையும் காந்தி போதித்ததாக உரிமை கொண்டாடப்படுகிறது. மக்கள் இதை மிகவும் விரும்பினார்கள். எனவே ஆயிரக்கணக் கில் அவர்கள் காந்தி சென்றவிடமெல்லாம் அவரைச் சூழ்ந்தார்கள். அவர்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்தார்கள் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், மகான் புத்தர் உண்மை, அகிம்சை என்ற போதனையை உலகுக்கு அளித்தார். இந்த விசயத்தில் காந்தி தான் இதனுடைய மூலகர்த்தா என்று ஓர் அறிவற்ற முட்டா ளையும் இயல்பாகவே அறிவிலியாகவும் உள்ளவரைத் தவிர, வேறு யாரும் அவருக்கு மதிப்புக் கொடுக்கமாட் டார்கள். ‘மெய்மை’, ‘அகிம்சை’ மீதான பரிசோதனை யிலிருந்து எழும் சிக்கலான பிரச்சினைகளின் மீது காந்தி கொஞ்சம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருந் தாரேயானால், அவருடைய மகாத்மா தன்மைக்கு அது ஒளியைக் கூட்டியிருக்கும். உலகம் என்றென்றும் அவருக்கு இதற்காக நன்றி செலுத்தியிருக்கும். இரண்டு புதிர்களுக்கு - அதாவது ‘உண்மை’ என்ற உன்னத மான கோட்பாட்டை எவ்வாறு கடைப்பிடிப்பது, எந்த சூழ்நிலைகளில் ‘வன்முறை’ ஒரு சரியான செயலாகக் கருதப்படுவது என்பவற்றுக்கான தீர்வை உலகம் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ‘உண்மை’ மற்றும் ‘அகிம்சை’யின் பாலான கண் ணோட்டம் நடைமுறை சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று மகான் புத்தர் போதித்தார்.

காந்தி இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் அளித்திருக்கிறாரா? நான் எங்கும் இதைக் காணவில்லை. அவருடைய போதனைகளையும் உபதேசங்களையும் நாம் ஆய்வு செய்தால், அவர் மற்றவர்களின் மூலதனத்தின் மீது விளையாடி வருகிறார் என்பதைக் காண்கிறோம். ‘உண்மையும்’, ‘அகிம்சையும்’ அவருடைய மூலக் கண்டு பிடிப்புகள் அல்ல. காந்தியின் குணாம்சத்தை நான் ஆழந்து ஆராயும் போது, அவருடைய குணாம்சத்தில் ஆழ்ந்த தன்மையையோ அல்லது நேர்மையையோ காட்டிலும் தந்திரம்தான் கூடுதல் தெளிவாகத் தெரிகிறது என்பதை நான் மிகவும் தெளிவாக உணருகிறேன்.

தந்திரத்தினாலும் அவரிடம் உள்ளார்ந்துள்ள புத்திக்கூர்மையினாலும் எப்போதும் அவர் தன்னை முன்னணியில் இருக்கும்படிச் செய்து கொண்டுவிடு வார். தனது ஆற்றலிலும், குணாம்சத்திலும் நம்பிக்கை உடைய ஒருவர், வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களைத் துணிவுடனும் ஆண்மையுடனும் எதிர்கொள்வார். அவர் தனது இடுப்பில் ஒரு குத்தீட்டியைச் செருகிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நயவஞ்ச கமும் துரோகமும் பலவீனமானவர்களின் ஆயுதங் களாகும். காந்தி எப்போதும் இந்த ஆயுதங்களையே பயன்படுத்தி வந்துள்ளார்.

தன்னைக் கோகலேயின் ஓர் அடக்கமான சீடர் என்று பல ஆண்டுகளாக அவர் அறிவித்து வந்துள் ளார். அதற்குப்பின்னர் பல ஆண்டுகள் அவர் திலகரைப் பாராட்டி வந்துள்ளார். பின்னர் அவர் திலகரை வெறுத் தார். எல்லோரும் இதை அறிவார்கள். நிதி திரட்டுவதற்கு அவர் திலகரின் பெயரைப் பயன்படுத்தியிராவிட்டால் சுயராச்சிய நிதிக்கு ரூ.1 கோடியை அவரால் திரட்டி யிருக்க முடியாது என்பதை எல்லோரும் அறிவார்கள். தனிப்பட்ட முறையிலான தனது உறவை மறந்தும், பிற விசயங்களை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்தும், ஒரு புத்திக்கூர்மையுள்ள அரசியல்வாதி என்ற முறையில், அவர் அந்த நிதிக்குத் திலகரின் பெயரைச் சேர்த்துக் கொண்டார்.

காந்தி கிறித்துவ மதத்தின் உறுதியான எதிராளி யாவார். மேலைய உலகத்தை மகிழ்விப்பதற்காக, நெருக்கடியான சமயங்களில் அவர் அடிக்கடி விவிலி யத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவார். அவருடைய மனதைப் புரிந்து கொள்வதற்காக, மேலும் இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகளை நான் மேற்கோள் காட்ட விரும்பு கின்றேன்.

வட்டமேசை மாநாட்டின் போது, அவர் மக்களிடம், ‘தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரின் பிரதிநிதிகள் முன்வைக் கும் கோரிக்கைகளுக்கு எதிராக நான் ஆட்சேபனை எழுப்பமாட்டேன்’ என்று கூறினார். ஆனால் தாழ்த் தப்பட்ட வகுப்புகளின் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய கோரிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தவுடனேயே காந்தி, தான் அளித்த உறுதிமொழிகளையெல்லாம் ஓசைபடாமல் விட்டுவிட்டார். இதைத் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பு மக்களுக்கு அவர் செய்த துரோகம் என்று நான் கருது கிறேன்.

காந்தி முசுலீம்களிடம் சென்று, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகளின் பிரதிநிதிகள் முன்வைக்கும் கோரிக்கை களை அவர்கள் எதிர்த்தால், முசுலீம்களின் 14 கோரிக் கைகளைத் தான் ஆதரிப்பதாகக் கூறினார். ஒரு கயவன்கூட இதைச் செய்திருக்கமாட்டான். இது காந்தியின் துரோகத்திற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு மட்டுமே யாகும்.

இது பெருமளவு என்னை வேதனைப்படுத்தியது. ஒரு பழைய மூதுரையை இச்சமயத்தில் கூறுவது பொருத்தமாக இருக்கும். ‘கடவுளின் பெயரை உச் சரித்துக் கொண்டே கத்தியைக் கையில் மறைவாக வைத்துக் கொள்வது’ என்பதே அதுவாகும். இத்தகைய ஒருவரை மகாத்மதா என்று அழைக்க முடியுமானால், காந்தியை ஒரு மகாத்மா என்று தாராளமாக அழை யுங்கள். என்னைப் பொறுத்தமட்டில் அவர் ஒரு சாதாரண மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்திதானே தவிர, வேறொன்றுமில்லை.

‘சித்ரா’ இதழின் ஆசிரியர் கேட்டதைக் காட்டிலும் அதிகமாக நான் கூறிவிட்டேன். ‘சித்ரா’ இதழின் வாசகர்கள் செரித்துக் கொள்ளக் கூடியதைக் காட்டிலும் அதிகமாக நான் நிறைய கூறிவிட்டேன் என்று நினைக் கிறேன்.

(இந்தக் கட்டுரை மராத்தி இதழான ‘சித்ரா’வில் 1938இல் தீபாவளி சிறப்பு மலரில் வெளியிடப்பட்டது. ஆதாரம் : டாக்டர் அம்பேத்கர் நூல் தொகுப்பு (தமிழ்) : தொகுதி 36, பக்கங்கள் 88-95)

ஜஸ்டிஸ் கட்சி நிர்வாகக் கூட்டம்

26.11.1943 தேதி பகல் 2 மணிக்குச் சேலம் தேவாங்கர் பள்ளிக்கூடத்தில் ஜஸ்டிஸ் கட்சித் தலைவர் பெரியார் ஈ.வெ. ராமசாமி அவர்கள் தலைமையில் கூடிற்று. சென்னை முதல் தமிழ்நாட்டின் பல பாகங் களிலிருந்தும் அங்கத்தினர்கள் வந்திருந்தார்கள். கூட்டம் துவக்கப்பட்டவுடன், பெரியார் அவர்கள் தற் கால நிலைமையைப் பற்றியும், ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் எதிர்கால வேலைத் திட்டத்தைப் பற்றியும் சுமார் அரை மணிநேரம் பேசினார். அவர் பேசினதை ஆதரித்தும் சில புதிய விஷயங்களை எடுத்துக்காட்டியும் தோழர் கள் ராவ் பகதூர் எ. துரைசாமி முதலியார், குமார ராஜா சர். முத்தைய செட்டியார், டி. சண்முகம் பிள்ளை, டாக்டர் எ. கிருஷ்ணசாமி, சி.என். அண்ணாதுரை, சி.டி. நாயகம், வாணியம்பாடி வி.எஸ். விசுவநாதம், டி.பி. வேதாசலம், ஜெகதீச செட்டியார், சி.ஜி. நெட்டோ முதலிய பலர் பேசினார்கள்.

அதன் பிறகு, பெரியார் அடியிற்கண்ட தீர்மானங் களைப் பிரேரேபித்தார்.

1.    “திராவிட நாடு, இந்தியா, மத்திய அரசாங்கம் என்று சொல்லப்படும் கவர்னர் ஜெனரல் ஆட்சியின் சம்பந்தமில்லாமல் நேரே அரசர் பெருமான் பார்லி மெண்டுக்குட்பட்ட தனி நாட்டு ஆட்சியாக இருக்க ஏற்பாடு செய்யவேண்டியது என்பது ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்கு அங்கத்தினர்களாய்ச் சேருகிறவர்களுக்கு ஒரு கொள் கையாக அங்கத்தினர்களைச் சேர்க்கும் உறுதி மொழிச் சீட்டில் (Pledge) சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

2.    ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்கு தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் (S.I.L.F) என்றிருக்கும் பெயரைத் தென்னிந்தியத் திராவிடர் கழகம் என்றும், ஆங்கிலத்தில் South Indian Dravidan Federation என்றும் பெயர் திருத்தப்பட வேண்டும்.

3.    நம் மாகாணத்தில் சர்க்கார் லைசென்ஸ் பெற்று நடத்தப்படும் உணவுச் சாலை முதலியவைகளில் திராவிடர்களுக்குச் சம இடமில்லாத இழிவை நீக்கச் சர்க்கார் லைசென்சு நிபந்தனைகளை மாற்ற வேண்டுமென்று பல தடவை சர்க்காரை வேண்டிக் கொண்டும், அது பயனற்றுப் போய்விட்டதால், அது விஷயமாய்த் தமிழ்நாட்டில் தீவிரக் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டியது மிகவும் அவசியமான காரியமென்று இக்கமிட்டி தீர்மானிக்கிறது.

4.    இத்தீர்மானங்களைச் சேலத்தில் நடக்கப் போகும் கட்சி மாநாட்டில் உறுதிப்படுத்தி அமலுக்குக் கொண்டு வர வேண்டுமென்று இக்கமிட்டி தீர்மானிக்கிறது.

மேற்படி மாநாட்டைச் சேலத்தில் நடத்தத் திருவாரூர் மாநாட்டில் தீர்மானித்தபடி ஜனவரி வாக்கில் சேலத்தில் நடத்திக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டு அழைத்த தோழர் கள் முனிசிபல் சேர்மன் ரத்தினம் பிள்ளை, சி.ஜி. நெட்டோ, கெ. ஜெகதீசச் செட்டியார் ஆகியவர்களுடைய அழைப்பை மகிழ்ச்சியோடு இக்கமிட்டி ஒப்புக்கொள் கிறது.

தோழர்கள், டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி, சி.என். அண்ணா துரை, ஜெகதீசச் செட்டியார், எஸ்.ஆர். சுப்ரமணியம், சி.டி. நாயகம் முதலியவர்கள் இத்தீர்மானங்களைப் பற்றிப் பேசிய பின்பு ஏகமனதாய் நிறைவேறின.

5.    பின்னால் ராவ்பகதூர், எ. துரைசாமி முதலியார் அவர்கள் வேண்டுகோளின் மீது “S.I.L.F.க்கு மீ.100 ரூ. கவுரவ அளிப்புக்குள்ளாகவோ அல்லது முழு நேரமும் வேலை செய்ய சௌகரியம் இருக் கக்கூடிய ஒரு கவுரவப் பணியாளராகவோ பார்த்து ஒரு காரியதரிசியைத் தலைவர் நியமித்துக் கொள்ள வேண்டியது என்று ஏகமனதாகத் தீர்மானிக்கப் பட்டது.”

6.    அடுத்தபடியாக, “ஒவ்வொரு வருஷமும் இரண்டு ரீஜினல் ஆர்க்கனைசர்கள் தெரிந்தெடுக்க வேண்டு மென்றும், இதற்காக இம்மாகாணத்தை இரு பகுதி களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்றும் கட்சி விதிகளில் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று கமிட்டி சிபாரிசு செய்கிறது.

     I.    தெற்கு ஜில்லாக்களும், மேற்கு ஜில்லாக்களும் சேர்ந்து ஒரு பகுதி.

     II.    கொடை ஜில்லாக்களும், கிழக்குக்கரை ஜில்லாக் களும் சேர்ந்து மற்றொரு பகுதி. ஒவ்வொரு பகுதியும், ஒவ்வொரு ரீஜினல் ஆர்கனைசரின் கீழ் இருந்து பிரச்சாரம், அமைப்பு ஆகியவை நடத்தப்பட்டு வரும்.

ஒரு பகுதிக்கு, மாநாட்டில் தெரிந்தெடுக்கப்படுகிற தலைவர் ஒரு ரீஜினல் ஆர்கனைசாராக இருப்பார். மற்றொரு பகுதிக்கு வேறொரு ரீஜினல் ஆர்கனைசர் தெரிந்தெடுக்கப்படுவார்.

கட்சிக் கொள்கை சம்மந்தமான எல்லாக் காரியங் களிலும் ரீஜினல் ஆர்கனைசர்கள் கட்சித் தலைவரைக் கலந்து அவரது சம்மதத்தின் மீதே நடந்து கொள் வார்கள்.

நிர்வாகக் கமிட்டி, மூன்று மாதத்திற்கொருமுறை கூடும்.

- (“குடிஅரசு”, 4.12.1943, பக்கம் 5)

“என்ன இருந்தாலும் இதுபோன்ற சா-கசங்களில் ஈடுபடுவது நல்லதல்ல அரசே” திரிசங்கு மகாராஜா வின் பாதுகாவலன் பொறுப்புணர்வுடன் அவரைக் கடிந்து கொண்டான்.

“இதுபோன்ற சாகசச் செயல்களைச் செய்யாம லேயே இருந்தால், பின் வீரசாகசங்கள் புரியும் பழக்கம் விட்டுப் போய்விடும். அப்போது எதிரிகளுக்கு மோதிப் பார்க்கலாமே என்ற எண்ணம் தோன்றிவிடும். அப்படித் தோன்றுவது நல்லதில்லை அல்லவா?”-திரிசங்கு மகாராஜா தன்னுடைய பாதுகாவலனிடம் இப்படி விளக்கம் அளித்தார்.

“தாங்கள் கூறுவது சரிதான். ஆனால் தங்கள் குமாரர்கள் யாராலும் வெல்ல முடியாத பலசாலிகளாக உருவாகிவிட்டார்கள். நம் நாட்டின் மீது மோதிப் பார்க்கும் எண்ணம் யாருக்கும் வராது.”

“அப்படியானால் நான் அரண்மனையிலேயே முடங்கிக் கிடந்து விடலாம் என்று கூறுகிறாயா? ஏன் உனக்கு இந்தப் பாதுகாவலன் வேலையைச் செய்வது சிரமமாக இருக்கிறதா?”

“மன்னியுங்கள் அரசே! நான் தங்கள் உடல் நலத்தைப் பற்றித் தான் கவலைப்படுகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு, அந்தப் பாதுகாவலன் மௌனமாகிவிட்டான். அரண்மனைக்குப் போய்ச் சேரும் வரை மௌன மாகவே இருந்தான்.

விஷயம் இதுதான். திரிசங்கு மகாராஜா தன் பரிவாரங்களுடன் வேட்டைக்குச் சென்றிருந்தார். வேட் டையின் போது ஒரு சிங்கத்தை வெகுதூரம் துரத்திச் செல்லும் போது குதிரை வழியில் இருந்த குழியில் விழுந்து, குதிரையுடன் அவரும் காயம் அடைந்து விட்டார். போதாக்குறைக்கு ஒரு முள்செடியின் கிளைகள் அவருடைய உடலில் பல பாகங்களில் நன்றாகத் தைத்துவிட்டன. பாதுகாவலன் அவரை மீட்டு வரும் பொழுது, கண்பார்வையின் கூர்மை குறைந்த, வயதான காலத்தில் சாகசங்களில் ஈடுபட்டு வேதனையை வர வழைத்துக் கொள்கிறாரே என்று வருத்தப்பட்டுத்தான், அதுவும் பல நேரங்களில் தன் உயிரைப் பொருட் படுத்தாமல் அரசரைக் காப்பாற்றியதால் உண்டான உரிமையில் தான் அவ்வாறு கேட்டான். ஆனால் அரசர் அதை விரும்பவில்லை என்ற உடன் மௌனமாகி விட்டான்.

அரண்மனைக்குச் சென்றதும் வைத்தியர் வரவ ழைக்கப்பட்டார். வைத்தியரும் அந்த முள் செடியைப் பார்த்துவிட்டு “இது நச்சுச் செடியாயிற்றே” என்று கூறி விட்டு வைத்தியத்தைத் தொடர்ந்தார். வைத்தியம் பலனளிக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் உடலில் வலி வெகுநாட்கள் நீடித்தது. உடல் வலி இருந்ததால் சுவை யான உணவிலிருந்து, காமக் களியாட்டங்கள் வரை எதுவும் அவருக்குச் சுவைக்க மறுத்தன. கண் முன்னே விரிந்து கிடந்த சுகபோகங்களை அனுபவிக்க முடியாமல் தத்தளித்தார்.

ஒரு முறை வைத்தியரிடம் “வைத்தியரே! உடலில் வியாதி வந்தால் நாம் இவ்வளவு துன்பப்படுகிறோமே? தேவலோகத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் இப்படித்தானா?” என்று திரிசங்கு மகாராஜா கேட்டார்.

“தேவர்கள் அமிழ்தத்தைக் குடித்து இருப்பதால் இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் அவர்களுக்கு இல்லை அரசே!”-வைத்தியர் பயந்து கொண்டே பதிலளித்தார். தேவ வைத்தியத்தை ஏன் கற்கவில்லை என்று கேட்டு விட்டால் என்ன செய்வது என்று உள்ளூர அவருக்கு உதறல் எடுத்தது.

நல்ல வேளையாக அவர் அப்படிக் கேட்கவில்லை. “அமிழ்தம் சாப்பிட்டால் மரணம் ஏற்படாது என்பது சரி; நோய் நொடி வராது என்பதும் சரி; ஆனால் போரில் காயம் ஏற்படுமே! அதற்கு என்ன செய்வார்கள்?” என்று கேட்டார்.

“அரசே! அங்கு அசுவினி, தந்வந்திரி முதலிய தேவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வைத்திய சாஸ்திரம் தெரியும். மேலும் தேவலோகத்தின் சமாச் சாரமே வேறு. அங்கு எதையும் நொடியில் குணப்படுத்தி விட முடியும். பூலோகத்தில் அப்படி முடிவதில்லை அரசே!” வைத்தியர் மென்று விழுங்கிக் கொண்டு பதிலளித்தார்.

“ஏன் வைத்தியரே! தேவ வைத்தியத்தை மனிதர் கள் கற்றுக்கொள்ள முடியாதா?” என்று அரசர் கேட்ட வுடன், இந்த வினாவிற்காக அஞ்சிக் கொண்டு இருந் தாலும் “ஏன் கற்கவில்லை?” என்ற வடிவத்தில் வராதது குறித்து மனதில் தைரியம் கொண்டார். பின் “தேவர் கள் அதை நமக்கு அருளவில்லை. அரசே!” என்று கூறினார்.

இதைக்கேட்டுச் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த திரிசங்கு மகாராஜா “வைத்தியரே! அப்படியானால் நான் தேவலோகத்திற்குச் சென்றுவிட்டால் தேவ வைத்தியம் பெற்று உடனே குணம் அடையலாம் அல்லவா? மேலும் அங்கு கிடைக்கும் அமிழ்தத்தையும் குடித்துவிட்டால் சாகாமலும் இருக்கலாம் அல்லவா?” என்று கேட்டவுடன் வைத்தியர் அதிர்ந்துவிட்டார்.

சிறிது நேர இடைவெளிக்குப் பின் “கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்கள் அரசே! கூடிய விரைவில் நீங்கள் பூரணமாக குணம் அடைந்துவிடுவீர்கள். நீங்கள் தேவலோகம் போவது என்று பேசினால் எனக்கு நடுக்கமாக இருக்கிறது” என்று வைத்தியர் நடுங்கிக் கொண்டே பதிலளித்தார்.

ஆனால் திரிசங்கு மகாராஜாவோ சிரித்துக் கொண்டே பேசினார். “ஏன் வைத்தியரே! நடுங்குகிறீர்? இந்த உடல் வலியினால் துன்பப்பட்டு எங்கும் செல்ல முடி யாமல் படுத்திருந்த நாள்களில் எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியுள்ளது. நான் ஏன் இந்த உடலுடனேயே தேவலோகம் போகக் கூடாது?” அரசரின் இந்த வினாவினால் வைத்தியர் அதிர்ந்து விட்டார். ஒரு வேளை அரசருக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டதோ?

தன் மனதில் தோன்றியதை வெளியில் சொல்ல முடியாமல் வைத்தியர் தவித்தார். அவர் பேச முடி யாமல் தவிப்பதைக் கண்ட திரிசங்கு மகாராஜா, “அதிர்ச்சி அடைந்துவிட்டீரா வைத்தியரே? நான் உண்மையாகத் தான் சொல்கிறேன். வசிஷ்ட முனிவரிடம் என்னை இந்த உடலுடன் தேவலோகத்திற்கு அனுப்பும்படி கேட்டுக் கொள்ளப் போகிறேன். அவர் என்மீது அளவு கடந்த அன்பு கொண்டவர். நிச்சயமாக என்னை இந்த உடலுடன் தேவலோகத்திற்கு அனுப்பி வைப்பார்” என்று கூறிய அரசரிடம் மேற்கொண்டு பேசாமல் இருப்பதே நலம் என்று நினைத்துக் கொண்டு, எதற் கெடுத்தாலும் தலையாட்டிக் கொண்டு, மட்டும் இருந் தார். அரசர் சென்று வரலாம் என்று விடைகொடுத்த போது “தப்பித்தோம்; பிழைத்தோம்” என்று ஓடோடி வந்துவிட்டார்.

மறுநாள் திரிசங்கு மகாராஜா, தமது குல குருவான வசிஷ்ட முனிவரை வரவழைத்தார். அவரிடம் தன்னுடைய உடலுடன் தேவலோகம் போகும் ஆசையை வெளியிட்டார். இதைக் கேட்டதும் வசிஷ்ட முனிவர் சிரித்துக் கொண்டே அதுவெல்லாம் நடவாத செயல் என்றும், அவர் அனுபவிக்க ஆசைப்படும் சுகங் களை எல்லாம் இப்பூவுலகத்திலேயே அனுபவிக்கலாம் என்றும், இவ்வுலக வாழ்வு முடிந்த பின் அவருடைய ஆன்மா தேவலோகத்தில் சென்று சுகம் அனுபவிக்கும் என்றும், கனிவான மொழிகளில் கூறினார். வேட்டைக் குச் சென்று அடிபட்டதில் இருந்து பல நாட்கள் ஆகியும் உடலில் வலி குறையாத காரணத்தால், காமக் களி யாட்டங்களில் மட்டும் அல்ல; உணவின் சுவையை யே உணர முடியாமல் எரிச்சலில் இருந்த அரசருக்கு, குருவின் கனிவான சொற்கள் கசக்கவே செய்தன. எவ்வளவு கெஞ்சியும் வசிஷ்டர் உடன்படாதது கண்டு அவரை அனுப்பிவிட்டு, மறுநாள் வசிஷ்டரின் மகன் களை அழைத்தார். அவர்களிடம் தன் ஆசையையும், வசிஷ்ட முனிவர் அதற்கு உடன்படாததையும் கூறி விட்டு, முனிகுமாரர்கள் தன்னை உடலுடன் தேவ லோகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தால் சிறந்த பரிசுகளை அளிப்பதாகவும், தேவை எனில் தன் நாட்டையே அவர்களுக்குக் கொடுத்து விடுவதாகவும் கூறினார். முனிகுமாரர்களும் தங்கள் தந்தையைப் போலவே அறிவுரை கூறினர்.

இதனால் ஏமாற்றம் அடைந்த திரிசங்கு மகாராஜா, முனிகுமாரர்கள் தன்னுடைய ஆசையை நிறைவேற் றாவிட்டால், வேறு குருவை நாடி நிறைவேற்றிக் கொள்ளப் போவதாகக் கூறியவுடன் வசிஷ்டரின் மகன் களுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. குருவின் சொல்லை மீறினால் நாசம் நிச்சயம் என்று எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றார்கள்.

இந்த இடைவெளியில் அரசரைப் பற்றி வைத்தியர் பல இடங்களில் உளறி இருந்தார். அதனால் அரண் மனையிலும் சுற்றுவட்டாரத்திலும் அரசருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்று செய்தி பரவி இருந்தது. மேலும் வசிஷ்ட முனிவரின் மகன்களுக்கு நாட்டையே கொடுத்து விடுவதாகக் கூறியதைக் கேள்விப்பட்ட இளவரசர்கள் கோபமும் அதிர்ச்சியும் அடைந்தனர்.

இந்நிலையில் வசிஷ்ட முனிவரின் மகன்கள், திரிசங்குவை அரண்மனையில் வைத்திருப்பது ஆபத்து என்றும், அவரை ஊருக்கு வெளியில் மயானத்தில் சண்டாளர்களிடம் விட்டுவிட்டு வரும்படியும், இளவரசர்கள், அமைச்சர்கள், தளபதிகளிடம் கூறினர். அவ்வாறே அன்று இரவு அரசரைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்று, சண்டாளனைப் போல் உருமாற்றி மயானத்திலே சண்டாளர்களிடையே விட்டுவிட்டு வந்தனர்.

பொழுது விடிந்தவுடன் மயானத்தில் இருந்த சண்டாளர்கள், அங்கே புதிதாக ஒரு மனிதர் இருப் பதைப் பார்த்து விசாரித்தார்கள். அவர் தான் அந்நாட்டு அரசன் திரிசங்கு என்று கூறியதைக் கேட்ட அவர்கள், யாரோ ஒரு பைத்தியக்காரன் வழிதவறி வந்து விட்டான் என்று நினைத்துத் தங்கள் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்பொழுது அவ்வழியே வந்த சண்டாளப் பெண்ணைப் பார்த்த உடன் திரிசங்கு திகைத்துவிட்டார். அவள் அரண்மனைப் புரோகிதரின் மனைவி அபாலாவை அப்படியே உரித்து வைத்தாற் போல இருந்தாள். அவளைப் பார்த்து “நீ அபாலாவைப் போலவே இருக்கிறாயே! நீ யார்?” என்று திரிசங்கு கேட்கவும், அவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் விழித்தாள். இதைக் கண்ட மூத்த வெட்டியான் அவளுடைய தாயைப் பற்றி எப்படித் தெரியும் என்று கேட்க, அவள் அரண்மனைப் புரோகிதரின் மனைவி என்பதால் தனக்குத் தெரியும் என்று கூற, அப்படியானால் அவர் அரண்மனைவாசி தான் என்று மற்றவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

அரண்மனைப் புரோகிதர் பல மனைவிகளுடன் வாழ்ந்ததோடு மட்டும் அல்லாமல், மற்ற பெண்களோடும் தொடர்பு கொண்டு இருந்து, தன் மனைவிகளில் ஒருத்தியான அபாலாவை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் இருந்தார். இயற்கையான உணர்வுகள் அழுத்திய தைத் தாங்க முடியாமல், தன் வீட்டினுள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சூத்திரனுடன் உறவு கொண்டதில் கருவுற்று இந்தப் பெண்ணைப் பெற் றெடுத்து இருக்கிறாள். குற்றம் (!?) செய்த சூத்திரன் அடித்துக் கொல்லப்பட்டுவிட்டான். சூத்திர ஆணுக்கும் பிராம்மணப் பெண்ணுக்கும் பிறந்த குழந்தை சண்டாள சாதி என்று சாஸ்திரம் கூறுவதால், அப்பெண் பிறந்த உடனேயே சண்டாளர்களிடம் கொண்டு வந்து விட்டு விட்டார்கள். இந்த விவரங்களை எல்லாம் கூறிய மூத்த வெட்டியான், புது மனிதனின் கதையைக் கேட்க அவரும் தான் வேட்டைக்குப் போனது முதல், மயா னத்தில் கொண்டு வந்து விடப்பட்டது வரையிலான கதையைக் கூறினார். இப்பொழுது வந்திருப்பவர் பைத்தியம் அல்ல என்றும், அரசர் தான் என்றும் அவர் களுக்குப் புரிந்தது. இருந்தும் என்ன செய்ய முடியும்?

மூத்த வெட்டியான் ஒரு ஆலோசனை கூறினார். “ஏ ராஜா! உங்கள் வசிஷ்ட முனிவருக்கு யாராவது எதிரிகள் இருக்கிறார்களா?” என்று மூத்த வெட்டியான் கேட்டவுடன் “ஏன் அப்படிக் கேட்கிறாய்?” என்று திரிசங்கு திருப்பிக் கேட்டார். அதற்கு மூத்த வெட்டியான் “ஒன்றுமில்லை; அவருக்கு எதிரி யாராவது இருந்தால், வசிஷ்டர் முடியாது என்று சொன்னதற்காக அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கலாம் அல்லவா?” என்று கூறிய உடன் திரிசங்குவிற்கு ஒரு பொறி தட்டியது.

விசுவாமித்திரர் மாமுனிவர் என்று பலபடப் புகழ் பெற்று இருந்தாலும் வசிஷ்டர் அவரை ‘பிரம்மரிஷி’ என்று ஒப்புக்கொள்வதில்லை. இதனால் விசுவாமித் திரருக்கு வசிஷ்டர் மேல் மனக்குறையும் கோபமும் உண்டு. அவரை அணுகினால் தான் நினைத்த காரியம் நிறைவேறும் என்று பட்டது. உடனே மூத்த வெட்டியானுக்கு நன்றி கூறிவிட்டு அவர்கள் அனை வரிடம் இருந்தும் விடை பெற்றார். நேராக விசுவாமித் திரரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அவரது காலில் விழுந்து வணங்கினார்.

ஒரு சண்டாளன் எப்படி ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந் தான் என்று கோபமாகப் பார்த்தாலும், அடுத்த நொடி யில் வந்திருப்பது சண்டாளன் அல்ல என்றும், திரிசங்கு மகாராஜா என்றும் அடையாளம் கண்டு கொண்டார். என்ன நடந்தது என்று விசாரிக்க, அந்த அரசரும் எல்லா விவரங்களையும் கூறித், தன்னை எப்படியாவது உடலுடன் தேவலோகத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

விசுவாமித்திரர் திடுக்கிட்டார். “உடலுடன் தேவ லோகம் செல்வதா? இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டாலும் திரிசங்கு மகாராஜாவின் உறுதியான நம்பிக்கையைக் கண்டு, பதிலேதும் பேசாமல் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். திரி சங்குவோ, மகாமுனிவர் தன்னை உடலுடன் தேவ லோகத்திற்கு அனுப்புவதற்கான வழிவகைகளைப் பற்றி யோசிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு அவருடைய முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சிறிது நேர யோசனைக்குப் பின் விசுவாமித்திரர் திரிசங்கு மகாராஜாவைச் சிறிது காலம் ஆசிரமத்தில் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளும்படியும், அப்புறம் என்ன செய்வது என்று யோசிக்கலாம் என்றும் கூறினார். திரிசங்குவும் தன்னுடைய ஆசை விரைவில் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கையில் ஆசிரமத்தில் காத்திருந்தார்.

திரிசங்கு மகாராஜா விசுவாமித்திரரின் ஆசிரமத் தில் வந்து தங்கி இருந்து தன் பூத உடலுடன் தேவ லோகம் செல்வதற்காகக் காத்திருக்கும் செய்தி அந்த ஆசிரமத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டுமன்றி மிற்ற ஆசிர மங்களுக்கும் பரவியது. அப்படியே வசிஷ்டரின் ஆசிர மத்திற்கும் இச்செய்தி எட்டியது. வசிஷ்டர் கவலையுற் றார். உடலுடன் தேவலோகம் செல்ல முடியாது என் பதை அனைவரும் அறிவர். மகா அறிவாளியான விசு வாமித்திரரும் அறிவார். ஆனால் விசுவாமித்திரர் பிராம்மண நற்கிரங்களில் இன்னும் முழுப் பயிற்சி பெறாததால் திரிசங்குவின் ஆசையை நிறைவேற்றும் முயற்சியில் இறங்கலாம் என்று வசிஷ்டர் சந்தேகப் பட்டார். அவ்வாறு முயற்சி செய்தால் அதில் தோல்வி அடைவது நிச்சயம். மகாமுனிவரான விசுவாமித் திரரின் முயற்சியே தோல்வி அடைந்தது என்ற செய்தி பரவினால், மக்களிடையே ஏற்கெனவே தளர்ந்து கொண்டு வரும் வருணாசிரம தர்மத்தின் மீதான நம்பிக்கை, மேலும் தளர்ந்துவிடும் என்றும், அப்படி நடந்தால் பிராம்மணர்களின் அதிகாரமும் சுகவாழ்வும் பறிபோய்விடும் என்றும் வசிஷ்டர் மிகவும் கவலை யுற்றார்.

வசிஷ்டர் இவ்வாறு கவலையுற்று இருக்கும் அதே சமயத்தில், விசுவாமித்திரர் ஆசிரமத்தில் அவருடைய முக்கிய சீடர்களில் ஒருவரான நட்சத்திரேயனும், அதே போல் கவலையுற்றார். விசுவாமித்திரர் எதுவும் பேசா மல் மௌனமாக இருந்ததும், அவர் மேற்கொண்டு என்ன செய்வார் என்று எதுவும் தெரியாமல் இருந்த தும், நட்சத்திரேயனுடைய கவலையை அதிகமாக் கியது.

ஒரு நாள் தனிமையில் நட்சத்திரேயன் விசுவா மித்திரருடன் உரையாடிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது, திரிசங்குவின் ஆசையைப் பற்றி மெதுவாகக் கேட்டார். விசுவாமித்திரர் ஒரு சோகமான புன்னகையை உதிர்த் தார். யாகங்கள் பல செய்து, புகழ் பெற்ற சிறந்தஅரசன் இப்படிப் புத்தி பேதலித்துப் போயிருப்பதைக் காண வருத்தம் மிகுவதாகக் கூறினார். இதைக்கேட்ட நட்சத் திரேயனின் மனம் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் அடைந்தது. தடாலடியாக ஏதாவது செய்துவிடமாட்டார் என்ற நம்பிக்கையும் பிறந்தது. “அப்படியானால் திரிசங்குவை எப்படிப் சமாதானப்படுத்தப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டதற்கு, விசுவாமித்திரர் “அவன் சமாதானப்படும் நிலையைத் தாண்டிவிட்டான். அவனுக்குப் பைத்தியம் முற்றிவிட்டது. அவனை வெளியே விட்டால் இதைப் பற்றிப் பேசிப் பேசி மக்களிடையே பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிடுவான். வருணாசிரம தர்மத்தின் மேல் நம்பிக்கை தளர்ந்து கொண்டிருக்கும் இன்றைய நிலையில் மக்கள் உடலுடன் தேவலோகம் போகும் செயலை, பிராம்மண சக்திக்கு உரைகல்லாகக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அப்புறம் பிராம்மணர்களிடம் ஏமாற்று வித்தைதான் இருக்கிறது; அமானுஷ்ய சக்தி எதுவும் இல்லை என்று வெட்ட வெளிச்சமாகிவிடும்” என்று கூறிச் சற்று நிறுத்தினார்.

மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என்று திட்டம் வைத்திருக்கிறார் என்று தெரியாத நட்சத்திரேயனும், அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளும் தன் ஆவலைப் பார்வையிலேயே தெரிவித்தார். விசுவாமித்திரர் தொடர்ந்தார் “திரிசங்குவை உடலுடன் தேவலோகம் அனுப்பப் போவதாகக் கூறி ஒரு யாகத்தைத் தொடங்கு வோம். யாகத்தின் முடிவில் ஒன்றும் நடக்காது. உடனே நான் என்னைத் தேவர்கள் அவமதித்துவிட்டார்கள் என்று கூறி என் தவ வலிமையால் அவனை அப் படியே உயரக் கிளப்புவது போல் உரக்க மந்திரம் சொல் கிறேன். அப்பொழுது அவன் இருக்கும் இடத்தைச் சுற்றிப் புகை மண்டலம் உருவாகும்படிச் செய்துவிடு வோம். அப்பொழுது ஏற்கெனவே நாம் வெட்டி வைத் திருக்கும் குழிக்குள் அவனை உயிரோடு புதைத்து மூடிவிடுவோம்” என்று கூறிய உடன், “அப்பாடா! இந்தப் பிரச்சினையில் எப்படி முடிவெடுப்பது என்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டு இருந்தேன். குருவே! நீங்கள் சரியான தீர்வைக் கண்டுபிடித்து இருக்கிறீர் கள்” என்று நட்சத்திரேயன் கூறினான்.

“அவசரப்படாதே நட்சத்திரேயா! இது மட்டுமே போதாது. இப்படி மட்டுமே நடந்தால் சிலருக்குச் சந் தேகமும் ஏற்படலாம். கூடவே பல அரசர்களுக்கு உடலுடன் தேவலோகம் போக வேண்டும் என்ற பைத் தியம் பிடிக்கக் கூடும். அப்பொழுது இந்த உபாயம் பயனற்றுப் போய்விடும் என்பது மட்டுமல்ல; உண் மையும் வெளியாகி, வருணாசிரம தர்மத்தின் தத்து வத்திற்குக் கேடு சூழவும் செய்யும். ஆகவே திரிசங்கு உடலுடன் தேவலோகம் சென்றவுடன் இந்திரன் அங் கிருந்து அவனைக் கீழே தள்ளிவிட்டதாக ஒரு நாடகத் தை அரங்கேற்ற வேண்டும். அவன் கீழேவிழும் போது என் தவ வலிமையால் அவனை அப்படியே வானத்திலேயே நிறுத்திவிட்டது போன்ற பிரமையை உண்டாக்க வேண்டும். பின் திரிசங்கு வானத்தில் நட்சத்திரமாக என்றென்றும் ஒளிவிட்டுக் கொண்டிருக் கிறான் என்று கதை கட்டி விடவேண்டும். இவ்வள வையும் செய்தால் தான் மற்ற அரசர்களுக்கு உடலுடன் தேவலோகம் போக வேண்டும் என்ற ஆசை பிறக்காது” என்று விசுவாமித்திரர் கூறியதைக் கேட்ட நட்சத்தி ரேயன், பிராம்மணனான தன்னை விட, சத்திரிய னாகப் பிறந்த விசுவாமித்திரர் அதிகமான அறிவுக் கூர்மையுடன் விளங்குகிறாரே என்று நினைத்தான். சாஸ்திரங்களில் பல இடங்களில் அறிவுக் கூர்மை என்பது அனைத்து வகுப்பு மக்களுக்கும் பொதுவானது என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு இருப்பது பற்றியும், சூத்திரர்களை ஒடுக்கி வைத்து உழைக்க வைக்க அரசு அதிகாரம் தான் சரியான ஆயுதம் என்று கூறப்பட்டு இருப்பது பற்றியும் படித்த நினைவு நட்சத்திரேயனுக்கு வந்தது. வருணாசிரம தர்மத்திற்கு எதிராகக் கிளம்பும் எந்த ஒரு கருத்தியலையும் முளையிலேயே கிள்ளி எறியும் விசுவாமித்திரரின் அறிவுக்கூர்மையையும் மனதில் மிகவும் புகழ்ந்தான்.

விசுவாமித்திரரின் திட்டப்படி, எல்லாமே கனகச் சிதமாக நிறைவேற்றப்பட்டன. வசிஷ்ட முனிவர் இதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட போது ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார். வருணாசிரம தர்மத்திற்குப் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்குத் தனக்கே தோன்றாத யோசனைகள் விசுவாமித்திரருக்குத் தோன்றி இருக்கிறது என்றால், இனிமேலும் அவரைச் சத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவர் என்று தாழ்வாகப் பேசக் கூடாது என்று முடிவு செய்தார். விசுவாமித்திரiரைப் பிரம்மரிஷி என்று மட்டுமல்ல; பிரம்ம ரிஷிகளிலேயே தலைமை ரிஷி என்று ஒப்புக்கொள்வதாகப் பிரகடனம் செய்தார். அவர் இயற்றிய காயத்திரி மந்திரத்தைப் பிராம்மணர்கள் அனைவரும் ஓத வேண்டும் என்றும் ஒரு நியமத் தையும் ஏற்படுத்தினார்.

பொது மக்களிடமோ, மண்ணில் புதைந்த திரிசங்கு மகாராஜா வானில் நட்சத்திரமாக ஒளிர்வதாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. மக்களும் இன்றும் அதை நம்பிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

4.1.1932 திராவிடன் ஏட்டில் சென்னைப் பல் கலைக்கழகம் சமஸ்கிருத ஆனர்ஸ் வகுப்பை எடுத்து விட்டதைப் பாராட்டி எழுதப்பட்டது.

14.9.1931 அன்று திருவல்லிக்கேணியில் நடை பெற்ற ‘இந்தி’ வகுப்புத் திறப்பு விழாவில் உரை யாற்றிய எஸ். சத்தியமூர்த்தி இந்தியாவுக்குப் பொது மொழியாக இந்தித்தான் வரவேண்டும். அதனால் அனைவரும் கண்டிப்பாக இந்தி படிக்க வேண்டும் என்று பேசியதை எஸ்.வி. லிங்கம் வன்மையாகக் கண்டித்துள்ளார் (திராவிடன் 24.9.1931).

1931ஆம் ஆண்டு சத்தியமூர்த்தி சென்னை நகராட்சியில் இந்தியை 5ஆம் வகுப்பு தொடங்கி உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் விருப்பப்பாடமாக வைக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார். இது ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை (கு. நம்பிஆரூரன், தமிழ் மறுமலர்ச்சியும் திராவிடத் தேசியமும், பக்.319).

1934ஆம் ஆண்டு சென்னை மாநகராட்சிப் பள்ளிகளில் மீண்டும் இந்தி கற்பிப்பது பற்றியத் திட்டத் தை விவரித்துச் சென்னை மாகாண அரசுக்குப் பரிந்துரைத்தது. அந்தத் திட்டத்தை அரசு திருப்பி அனுப்பியதோடு அதை iவிடுமாறும் ஆணையிட்டது (கு. நம்பிஆரூரன், தமிழ் மறுமலர்ச்சியும் திராவிடத் தேசியமும், பக்.319).

1935ஆம் ஆண்டு ஒருமனதாக ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றி மாநகராட்சிப் பள்ளிகளில் இந்தியைக் கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்துதரும்படி அரசைக் கேட்டுக் கொண்டது. மீண்டும் இந்தத் தீர்மானத்தை நீக்கிடச் செய்து மாநகராட்சிக்குத் திருப்பி அனுப்பியது நீதிக்கட்சி அரசு (கு. நம்பிஆரூரன், தமிழ் மறுமலர்ச்சியும் திராவிடத் தேசியமும், பக்.320).

மிகப்பெரும் தலைவராக அன்று இந்தியா முழுவதும் வலம்வந்த காந்தியும், தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரசுத் தலை வர்களும் இந்தியைத் தென்நாட்டில், குறிப்பாகத் தமிழ் நாட்டிலும் பரப்புவதற்கு-ஏன் திணிப்பதற்குச் செய்த முயற்சிகளை எல்லாம் முறியடித்தது நீதிக்கட்சி அரசு.

ஆங்கிலத்தை நீதிக்கட்சி அரசு திணிக்கவில்லை. அது ஏற்கெனவே 150 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் நடைமுறையில் இருந்து வந்ததுதான். அப்போது இரட்டை ஆட்சியில் இவர்களுக்குப் போதுமான அதிகாரம் இல்லாததால் ஆங்கிலத்தை அகற்ற முடியவில்லை. ஆங்கிலேயரும் ஆட்சியில் சம பங்கு பொறுப்பு வகித்தனர்.

நீதிக்கட்சி ஆட்சியில் தொடக் கப் பள்ளிகளில் தாய்மொழிவழிக் கல்வியே இருந்தது. மூன்றாம் வகுப்பு முதல் ஆங்கிலம் ஒரு பாடமாக இருந்தது. உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் பயிற்று மொழியாக இருந்தது. தாய்மொழி யும் ஒரு கட்டாயப் பாடமாக இருந்தது என்பது குறிப் பிடத்தக்கது.

எஸ்.சத்தியமூர்த்தி அய்யரின் எதிர்ப்பையும் பொருட் படுத்தாமல் தமிழ்ப் பேரகராதி (Tamil Lexicon) 7 தொகுதிகள் 1921 முதல் 1937க்குள் நீதிக்கட்சி ஆட்சி யில்தான் உருவாக்கப்பட்டது. வேறு எந்த மொழிக்கும் அந்த காலக்கட்டத்தில் இப்படி ஓர் அகராதி உருவாக்கப் படவில்லை.

1921 முதலே சட்டமன்றத்தில் அவரவர் தாய்மொழி களில் பேச வாய்ப்பளிக்கப்பட்டது. மதுரைப்பிள்ளை, டி.சி. தங்கவேலுப்பிள்ளை முதலானவர்கள் 1921 முதல் தமிழிலேயே சட்டமன்றத்தில் பேசியுள்ளார். சுவாமி சகஜானந்தம் 1927 முதல் தமிழிலேயே பேசியுள்ளார். அதேபோல தெலுங்கு மொழி உறுப்பினர்கள் தெலுங் கிலும், மலையாள மொழி உறுப்பினர்கள் மலையாளத் திலும், கன்னட மொழி உறுப்பினர்கள் கன்னடத்திலும் பேச வாய்ப்பளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆங்கிலத்தில் தான் பேசவேண்டும் என்று அரசு யாரையும் கட்டாயப் படுத்தவில்லை. உறுப்பினர்கள் தாய் மொழியில் பேசச் சபைத்தலைவரிடம் முன்கூட்டித் தெரிவிக்க வேண்டும். சுருக்கெழுத்தரை ஏற்பாடு செய்வதற்காக என்ற முறை நடைமுறையில் இருந்தது.

நீதிகட்சி ஆட்சிக்காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட முக்கிய அரசு ஆணைகள் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமின்றித் தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் ஆகிய மொழிகளி லும் வெளியிடப்பட்டன.

நீதிக்கட்சியினர் ஆட்சியில் இருந்த போது ஆந்திர தனி மாகாணக் கோரிக்கை சட்டமன்றத்தில் 19.3.1928 இல் விவாதத்திற்கு வந்தபோது நீதிக்கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் நடுநிலை வகித்தனர். பனகல் அரசர் எதிர்த்து வாக்களித்தார். (சட்டமன்ற விவாதக் குறிப்புகள் தொகுதி 41, பக்கங்கள் 363-377, நாள் 19.3.1928)

பொப்பிலி அரசர் முதலமைச்சராக இருந்த போதும் ஆந்திரா தனி மாகாணக் கோரிக்கை சட்டமன்றத்தில் 2.8.1933 அன்று விவாதத்திற்கு வந்த போதும் முதலமைச்சர் பொப்பிலி அரசர் உட்பட நீதிக்கட்சியில் இருந்த தெலுங்கர் யாரும் அதற்கு ஆதரவாக இல்லை. (சட்டமன்ற விவாதக் குறிப்புகள் தொகுதி 67, பக்கங்கள் 198-227, நாள் 2.8.1933)

எனவே நீதிக்கட்சியைச் சார்ந்த முதல்வர்கள், தலைவர்கள் தெலுங்கர்களுக்கு ஆதரவாளர்களாக செயல்பட்டார்கள் என்பது உண்மையல்ல.

தனி ஆந்திர மாகாணக் கோரிக்கை எழுந்ததற்கு காரணம் சென்னை மாகாண அரசில் ஆந்திரப் பகுதி யைச் சேர்ந்தவர்களுக்குப் போதிய அளவு கல்வி வேலைவாய்ப்புகளில் போதிய பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்க வில்லை என்பதுதான். தனி ஆந்திர மாகாணக் கோரிக்கையை எழுப்பியவர்கள் ஆந்திரா பகுதியைச் சேர்ந்த பார்ப்பனர்களும், காங்கிரசுகாரர்களும் தான் என்பதை கே.வி. நாராயணராவ் என்பவர் தன்னுடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வில் தெரிவித்துள்ளார். (K.V.Narayana Rao, Emergence of Andra Pradesh.363)

நீதிக்கட்சியின் ஆட்சியின் போதுதான் 1924-25இல் மேட்டூர் அணை கட்டப்பட்டது. தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சைக்கு அது மிகப்பெரிய அளவில் பயன்பட்டு வருகிறது.

நீதிக்கட்சி 1937 தேர்தலில் தோல்வி அடைந்த போது பார்ப்பனர்கள் மிகப் பெரிய அளவுக்குக் கொண் டாடி மகிழ்ந்தனர். ஏனென்றால் பல நூறு ஆண்டு களாகச் சமூகத்தில், கல்வியில், வேலையில் உச்ச நிலையில் இருந்த பார்ப்பனர்களின் கொட்டத்தைக் கொஞ்சம் மட்டம் தட்டி வைத்துக் கீழ்த்தட்டு மக்களை சற்று கல்வி, வேலை வாய்ப்பில் முன்னேற வழி வகை செய்தது நீதிக்கட்சி ஆட்சியேயாகும்.

நீதிக்கட்சியின் தோல்வியைக் குறிப்பாகப் பொப்பிலி அரசரின் தோல்வியை ஆனந்த விகடன் மகிழ்ச்சி பொங்க எழுதியது.

“கடைசியாகப் பொப்பிலி விழுந்தார். அந்தக் காலத்தில் இராவணன், கும்பகர்ணன், இரணியன் முதலியோர் விழுந்தபோது உலகம் சந்தோஷித்தது போல் சென்னை மாகாண வாசிகள் குதூகலமடைந் தனர் (‘ஆனந்தவிகடன்’ 7.3.1937).

பார்ப்பனர்கள் நீதிக் கட்சியினரைப் பரம எதிரி களாக கருதி செயல்பட்டனர்.

சுமார் நானூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமிழிசை யில் மாற்றம் கொண்டு வந்தவர்கள் நீதிக்கட்சியினரே ஆவர். தமிழிசைச் சங்கத்தை நிறுவியவர்கள் ராஜா சர். அண்ணாமலை அரசரும், சர். ஆ.கே. சண்முகம் இருவருமே ஆவர். தமிழகத்தில் தெலுங்கு, சமஸ் கிருதம் கலவாமல் முழுவதுமாக தமிழில் நடைபெற்ற முதல் நிகழ்ச்சி சர். ஏ.டி. பன்னீர்ச்செல்வம் தலை மையில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியே ஆகும். இதைப்பற்றி ஆனந்தவிகடன் ஏட்டில் எழுதியிருந்ததாவது : சென்ற பிப்ரவரி 26இல் “தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகத்தின் சார்பில் சென்னை கோகலே மண்டபத்தில் தமிழ்ச் சங்கீதக் கச்சேரி நடைபெற்றது. இச்சங்கத்தார் தமிழைக் காப்பாற்ற கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் சர்.ஏ.டி. பன்னீர்ச் செல்வத்தின் தலைமையில் நடைபெற்றது. ஸ்ரீ.எம்.எம். தண்டபாணி தேசிகர் தொடக்கம் முதல் தமிழ்ப் பாட்டுகளையே பாடி ரசிகர்களை ரசிக்க வைத்தார்.

நமது சங்கீத வித்வான்கள் கச்சேரிகளில் தமிழ்ப் பாட்டுகளுக்கு அதிகமாக இடம் கொடுக்க வேண்டு மென்ற கிளர்ச்சி சில காலமாகத் தமிழ்நாட்டில் நடந்து வருகிறது. முழுக்க முழுக்கத் தமிழில் பாடிய தண்ட பாணி தேசிகருக்கு ‘இசை அரசு’ என்ற பட்டம் வழங் கப்பட்டது.

இன்னொரு விஷேசம் பன்னீர்ச்செல்வம் கச்சேரிக்கு விஜயம் செய்ததும் அதில் ஊக்கம் காட்டியதுமாகும். இந்தி எதிர்ப்புக் கேலிக் கூத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் அவர் இந்த மாதிரி உபயோகமான காரியத்தில் தலையிடு வதைப் பாராட்டுகிறேன். ஆனால் இது விஷயத்தில் அவருடைய உற்சாகம் அளவுக்கு மீறிப் போய் விடுமோ என்ற பயமும் நமக்கு இருக்கிறது. கீர்த்தனைகளும் பாட்டுகளும் தமிழில் இருக்க வேண்டுமென்று அவர் வற்புறுத்துவதில் நமக்குப் பூரண சம்பந்தம், இதற்கு மேலே போய் “ராகங்களும் தமிழில் பாட வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவாரானால் அங்கே நாம் ஆட்சே பிக்க வேண்டியதாயிருக்கும்”. பன்னீர்ச்செல்வத்தை நான் கேட்டுக் கொள்வது ஐயா, உங்கள் தமிழன்பை அளவுக்கு மீறிக் காட்டாதீர்கள். ராக ஆலாபனத்தின் விஷயத்தில் வித்துவான்கள் பிழைத்துப் போகட்டும். ராகமும் தமிழில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தாதீர்கள் (ஆனந்த விகடன் 5.3.1939).

ஆக தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சியிலும் நாயக்கர் ஆட்சியிலும் திசைமாறிப் போன தமிழ் இசையை மீட்டுக் கொண்டு வந்தவர்கள் சுயமரியாதை இயக்கத் தைச் சார்ந்தவர்களும், நீதிக்கட்சியைச் சார்ந்தவர் களுமே யாவர்.

தமிழ் இசைக்குத் திராவிடர் இயக்கத்தவர்களின் பங்களிப்புக் குறித்து எஸ்.வி. ராஜதுரை ‘கலை எனப் படுவது இனக்கொலை என்றால்’ எனும் தலைப்பில் தனி நூலே எழுதியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1938 இந்தி எதிர்ப்பிற்குப் பிறகு தான் தமிழ் நாட்டில் நாம் தமிழர்கள்; நாம் இந்தியர்கள் அல்ல என்ற உணர்வே ஏற்பட்டது. எனவே 1920 முதல் 1936 வரை ஆட்சியில் இருந்த நீதிக்கட்சியை இனப் பிரச்சனை அடிப்படையில் பார்ப்பது சரியன்று.

தந்தை பெரியார் அவர்களையும் வரதராசலு நாயுடு, திரு.வி.க. போன்றவர்களையும் நீதிக்கட்சி யைப் பலவீனப்படுத்துவதற்கென்றே காங்கிரசுக் கட்சிக்குள் பார்ப்பனர்கள் இழுத்தனர்.

கேசவப்பிள்ளை தலைமையில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ‘சென்னை மாகாணச் சங்கம்’ என்பது நீதிக்கட்சிக்குப் போட்டியாக காங்கிரசுக் கட்சிக்குள் ஏற்படுத்தப்பட்ட பார்ப்பனரல்லாதார் அமைப்பாகும். இதை முதலில் புரிந்து கொண்டவர் பெரியார். பின்பு வரதராசலு நாயுடு, இறுதிக்காலத்தில் திரு.வி.க.வும் அதை உணர்ந்து பெரியாரிடம் வந்து சேர்ந்தார்.

இந்தியத் தேசியம் என்பது பார்ப்பனர்களின் பித்தலாட்டம், பொய் என்று பெரியார், சுயமரியாதை இயக்கத்தைத் தொடங்கிய சில ஆண்டுகளிலேயே விமர்சிக்கத் தொடங்கினார்.

தமிழ்நாட்டு மக்களை இந்தியத் தேசியத்தில் இரண்டற கலந்துவிடாமல் செய்தது நீதிக்கட்சியே ஆகும். நீதிக்கட்சி ஆண்டுதோறும் நடத்திய மாநாடு களும் பார்ப்பனரல்லாதார் மாநாடுகள் என்ற பெயரி லேயே நடத்தப்பட்டன. நீதிக்கட்சி பார்ப்பனரல்லாதார் நலனுக்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. மிகக்குறைந்த அதிகாரத்தில் மிக அதிக நன்மைகளை இம்மக்களுக்கு அளித்தது. தேசிய இனப்பிரச்சினை அந்தக் காலத்தில் பெரிய அளவுக்கு எழவில்லை. ஆகவே தமிழர் தெலுங்கர் என்ற கண்கொண்டு நீதிக்கட்சி ஆட்சியை நோக்குவது முறையன்று.

தொடரும்....

வெட்கம் மானம் சூடு சொரணை
விட்டவர் இங்கே ஒருமனிதர் - பன்னாள்
கட்சி நடத்தியும் வேர்கா ணாத
காங்கிர சார்க்கு அவர்புனிதர்

பாழும் இராச பக்சே வுக்கு
வரவேற்புப் பா பாடுகிறார் - நம்
ஈழ மண்ணைச் சுடுகா டாக்கி
எலும்பு மாலை சூடுகிறார்

செந்தமிழ் மக்கள் குருதி குடிக்கும்
செந்நாய்க் கென்ன வரவேற்பு - நமைக்
கொந்துக் கறியாய் கூவிக் கூவி
விற்பவ னோடா கைசேர்ப்பு?

பதைக்கப் பதைக்கக் கொன்றான் அந்தப்
பாவி யோடா பல்லிளிப்பு - அவன்
உதைத்த காலில் முத்தம் தந்தால்
உயராதா நம் மனக்கொதிப்பு?

திறந்த வீட்டில் நுழையும் நாய்க்குச்
சிவப்புக் கம்பளம் ஒருகேடா - அங்கு
இறந்தோர்க் கோர்துளி கண்ணீர் இல்லை
இந்தியா எமக்குத் தாய்நாடா?

நேரு தொடங்கி சோனியாவரை
நிற்க வைத்தே கழுத்தறுப்பீர் - இங்கு
யாரை ஏய்க்க இன்னோர் நாட்டின்
இறையாண்மை எனக் கதையளப்பீர்

தானும் தனது குடும்பமும் தழைக்கத்
தவிக்கும் தலைவர் ஒருபக்கம் - எல்லாம்
நானே என்னும் தருக்கில் நம்மை
நாசம் செய்பவர் மறுபக்கம்

சிக்கிக் கொண்டே அழியும் நம்மின்
சிக்கல் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் - ஒரு
மக்கள் புரட்சி இனக்கேடர்தம்
மண்டையில் இடியாய்ச் சேர்ந்து விழும்!

உட்பிரிவுகள்