sinthanaiyalan logo 100

தொடர்பு முகவரி: 19, முருகப்பா தெரு, சேப்பாக்கம், சென்னை - 05.
தொலைபேசி: 044-28522862, 94448 04980
ஆண்டுக் கட்டணம்: ரூ.120, வாழ்நாள் கட்டணம்: ரூ.1000

இதற்கு வழிகோல, விதி 335-அடியோடு நீக்க வேண்டும்

மண்டல் பரிந்துரையை அமலாக்கம் செய்வதைப் பிரதமர் வி.பி. சிங் 6.8.1990இல் அறிவித்தார். அதற் கான ஆணை 13.8.1990இல் பிறப்பிக்கப்பட்டது. இந்த ஆணையை 6.8.1990 முதல் மிகவும் வன்மமாக எதிர்த்தவர்கள் பாரதிய சனதா ஆட்சியினரும், மத்திய அரசாங்க உயர்மட்ட அதிகாரவர்க்கத்தினரும், பார்ப்பன, பனியா பத்திரிகையாளர்களும் எல்லாக் கட்சிகளையும் சார்ந்த பார்ப்பன, இரஜபுத்திர, காயஸ்தர், பூமிகார் வகுப்பினர்களும் ஆவர்.

பிற்படுத்தப்பட்டோருக்குத் தனி இடஒதுக்கீடு தரக் கூடாது என்கிற உணர்ச்சி அவர்களால் தீவிரமாக வடஇந்தியா எங்கும் பரப்பப்பட்டது. எனவே 1990இல் அந்த ஆணை அமலாகவில்லை. இதையடுத்து வி.பி. சிங் பதவியை இழந்ததனால், 1991 மே மாதம் நடைபெற்ற தேர்தலில் காங்கிரசு வெற்றி பெற்றது.

காங்கிரசுப் பிரதமர் பி.வி. நரசிம்மராவ், வி.பி. சிங் பிறப்பித்த ஆணையை அடியோடு மாற்றினார். பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 27 விழுக்காடு இடஒதுக்கீடு அமல்படுத்தும் போது, அவர்களில் பொருளாதாரத்தில் வளர்ந்த பிரிவினரை நீக்கிவிட்டுத்தான் அமல்படுத்த வேண்டும் என்று திருத்தினார். மேலும் இடஒதுக்கீடு பெறாத மேல் வகுப்பில் உள்ள ஏழைகளுக்கு 10 விழுக்காடு இடஒதுக்கீடு தரவேண்டும் என்று ஒரு புதிய திருத்தத்தை 1991 செப்டம்பரில் சேர்த்தார்.

மேலேகண்ட இரண்டு ஆணைகளையும் எதிர்த்து இந்திரா சகானி என்பவர் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தார்.

மேற்படி வழக்கின் பேரிலான தீர்ப்பு 16.11.1992 இல் அளிக்கப்பட்டது. அத்தீர்ப்பு 3 செய்திகளை வலி யுறுத்தியது.

1.            மொத்த இடஒதுக்கீட்டின் அளவு 50 விழுக்காட் டுக்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டும்.

2.            பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு தரும்போது அதில் பொருளாதாரத்தில் வளர்ந்த பிரிவினரை நீக்கிவிட்டுத்தான் தரவேண்டும்.

3.            பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீடு தரப்படுவது 15.11.1997க்குப் பிறகு நீடிக்கக் கூடாது.

அத்துடன், இடஒதுக்கீடு பெறாத வகுப்பிலுள்ள ஏழைகளுக்குப் பொருளாதார அடிப்படையில் இடஒதுக் கீடு தருவது கூடாது. அப்படிக் கொடுத்தால் ஏற்கெனவே உள்ள 50 விழுக்காட்டுடன் மேலும் 10 விழுக்காடு சேர்க்கப்பட்டு மொத்த ஒதுக்கீடு 60 விழுக்காடு ஆகிவிடும். எனவே அத்திருத்தம் செல்லாது.

மேலேகண்ட உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து தன் அளவிலேயே முரண்பாடு உள்ளதாகும். ஏன்?

ஏழ்மை என்கிற அடிப்படையில் பொருளாதார அளவுகோலைக் கொண்டு முற்பட்ட வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு தரமுடியாது என்று கூறிய உச்சநீதிமன்றம், அதே பொருளாதார அளவுகோலை விதி 16(4)இலும், விதி 15(4)இலும் இல்லாத ஒன்றை-புதியதாக பொரு ளாதார அளவுகோலைப் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்குப் புகுத்தியது மாபெரும் தவறாகும்.

இந்தத் தவறுகளைப் பற்றிப் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பு, பட்டியல் வகுப்பு, பழங்குடி வகுப்புத் தலை வர்களோ, பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புத் தலைவர்களால் ஆளப்பட்ட முதலமைச்சர்களோ அக்கறையோடும் பொறுப்போடும் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

விதி 16(4) என்பது அரசு வேலைகளிலும் பதவிகளிலும் எந்த பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்புக் குடிமக் களுக்குப் போதிய பிரதிநிதித்துவம் இல்லை என்று தெரிகிறதோ அவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும் என்றுதான் கூறுகிறது. “போதிய பிரதிநிதித்துவம்” என்பது விகிதாச்சாரப் பிரதிநிதித்துவம் என்றுதான் பொருள்படும். அதனால் தான் டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வருவதற்கு முன்னா லேயே பட்டியல் வகுப்பினருக்கு விகிதாச்சார ஒதுக்கீடு பெற்றுத் தந்தார். அதே அடிப்படையில்தான் பிற்படுத் தப்பட்டோருக்கும் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு 1956 லேயே கொடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அது இன்று வரையில் நிறைவேறாததாகவே இருக்கிறது.

விதி 15(4)இல் பிற்படுத்தப்பட்டோரை அடையாளம் காணுவதற்குக் கல்வியிலும் சமுதாயத்திலும் பின்தங் கியிருப்பது மட்டுமே அளவுகோலாகும். பொருளாதார அளவுகோல் என்கிற கருத்து அந்தப் பிரிவில் அறவே இல்லை. பொருளாதார அளவுகோலை 30.5.1951இல் முன்மொழிந்த திருத்தம் 1.6.1951இல் நடந்த வாக் கெடுப்பில் தோல்வி அடைந்தது. நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து அதே பொருளாதார அளவுகோலை பிரதமர் பி.வி. நரசிம்மராவ் செய்தது தீய செயலாகும்.

1997 நவம்பருக்குப் பிறகு பதவி உயர்வில் இட ஒதுக்கீடு தரக்கூடாது என்று சொன்னது, பட்டியல் வகுப்பினரையும் பழங்குடியினரையும் உடனே பெரிதும் பாதித்தது. பட்டியல் வகுப்பினருக்கு மத்திய அரசு வேலையில் சேருவதற்கு 1943 முதல் இட ஒதுக்கீடு தரப்படுகிறது. அவர்களுக்கு 1955 முதல் பதவி உயர்விலும் இடஒதுக்கீடு தரப்படுகிறது. அப்படி இருந்தும், 1992இலோ 1997இலோ 2012 வரையிலு மோ பட்டியல் வகுப்பாருக்கும் பழங்குடிகளுக்கும் மத்திய அரசில் முதல்நிலை, இரண்டாம் நிலை, மூன் றாம் நிலைப் பதவிகளில் விகிதாசாரப் பங்கீடு வந்து சேரவில்லை. அவர்களுக்கு விகிதாசாரப் பிரதிநிதித் துவம் வந்து சேரும் காலம் தான், இடஒதுக்கீடு நீக்கப் படுவதற்கான காலமாகும்.

அதேபோல் 1994இல் மத்திய அரசு வேலையில் முதன்முதலாக இடஒதுக்கீடு பெற்ற பிற்படுத்தப்பட் டோர், 2008 நவம்பர் 1ஆம் நாள் வரையில் வெறும் 5 விழுக்காடு இடங்களையே பெற்றுள்ளனர். அவர் களில் தகுதி உள்ளவர்களுக்கு பொதுத் தொகுப்பில் இடஒதுக்கீடு தரப்படாததாலும், அவர்களுக்குப் பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீடு தராததாலுமே இன்றுவரை 27 விழுக்காட்டையும் அடையவில்லை; விகிதாசாரப் பங்கீட்டையும் அடையவில்லை.

எனவே மேலே கண்ட செய்திகளைப் பற்றி பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பு, பட்டியல் வகுப்பு, பழங்குடி வகுப்புத் தலைவர்களும், அரசியல் கட்சித் தலைவர் களும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் பத்திரிகையாளர் களும் மிகவும் கவலையோடு சிந்திக்க வேண்டும்.

இவர்கள் எல்லோரும் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் உள்ள விதிகள் 15(4), 16(4), 16(4A) 338(10), 335 ஆகிய விதிகளைத் திரும்பத் திரும்பப் படிக்க வேண் டும் என்று கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். ஏன்?

15.11.1997க்குப் பிறகும் பட்டியல் வகுப்பாருக்கும் பழங்குடி வகுப்பாருக்கும் பதவி உயர்வில் இடஒதுக் கீடு செல்லுபடியாக வேண்டும் என்பதற்காக விதி 16(4A) என்பது 17.6.1995இல் அரசமைப்புச் சட்டத் தில் சேர்க்கப்பட்டது. அந்தத் திருத்தம் செல்லாது என்று 1995 சூலையிலேயே நாம் கருத்துத் தெரிவித்தோம். அதை யாரும் சட்டை செய்யவில்லை. அந்த விதி செல்லாது என்று 1999 நவம்பரில் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மறுபடியும் ஒரு திருத்தம் நிறைவேற்றப் பட வேண்டுமானால், விதி 335 என்பதை அடியோடு நீக்கிவிட்டுத்தான் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று 2000 சனவரியில் தெளிவாக நாம் எழுதினோம். 2.1.2000இல் நடைபெற்ற நம் கட்சி மாநாட்டில் அதே தன்மையிலேயே தீர்மானம் நிறைவேற்றினோம். ஏன் எனில் விதி 335 பட்டியல் வகுப்பினரையும் பழங் குடியினரையும் வேலைக்குத் தெரிவு செய்யும் போதோ பதவி உயர்வு கொடுக்கும் போதோ, அதனால் நிர்வாகத் திறமை பாதிக்கப்படாமல் இருக்குமா என்று பார்த்தே கொடுக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறது. இது அவ்இரு வகுப்பினரையும் இழிவுபடுத்துவதாகும் என்பது நம் தெளிவான முடிவு. இப்படி நாம் சொல்லுவது மேதை அம்பேத்கரை நாம் குறைத்துச் சொல்லுவது ஆகாது. இதைப் பிற்படுத்தப்பட்டவரும் பட்டியல் வகுப்பினரும் உணர வேண்டும்.

ஏன் எனில், 2012 செப்டம்பர் 14 அன்று நாடாளு மன்றத்தில் பிரதமர் அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த இணை அமைச்சர் வி.நாராயணசாமி அவர்களால் விதி 16(4ய) அய் திருத்துவதற்கான ஒரு மசோதா முன்மொழியப் பட்டது. அதில் அவர் விதி 241, 242 இவற்றை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டுள்ளார். இது போதாது. இப்பொழுது திருத்தப்படப் போகும் மசோதாவின் வடிவம் பின்வருமாறு வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.

அரசு வேலைகள், பதவிகள் ஆகியவற்றில் பதவி உயர்வு அளிப்பதற்கு விதி 16(4), 16(4A), 338(10) ஆகியவற்றைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவ்விதி களில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற (1) சமூகத்திலும் கல்வியிலும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், (2) பட்டியல் வகுப்பினர், (3) பட்டியல் பழங்குடி வகுப்பினர் ஆகி யோருக்கு அரசு வேலையிலும் அரசுப் பதவிகளிலும் பதவி உயர்விலும் - அந்தந்த வகுப்பினர் எண்ணிக் கைக்கு ஏற்பப் பதவிகள் கிடைக்கிற காலம் வரைக்கும், எல்லா நிலைப் பதவிகளிலும் பதவி உயர்வு அளிக் கப்படும் என்று உறுதி கூறுகிறது.

(அ) மேலே கண்ட நோக்கம் நிறைவேறுவதற்கு ஏதுவாக, அரசியலமைப்புச் சட்டத்திலுள்ள 335ஆம் விதியையும், அதில் 2000இல் செய்யப்பட்டுள்ள பகுதித் திருத்தமும் அடியோடு நீக்கப்பட்டிருக்கிறது என்கிற தன்மையில் மேலே கண்ட மசோதா மறுவடிவமைக் கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

இந்தக் கருத்தைப் புறந்தள்ளிவிட்டு நிறைவேற்றப் படும் எந்தத் திருத்தமும் பட்டியல் வகுப்புக்கும் பழங் குடி வகுப்புக்கும் பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீட்டைத் தந்துவிடாது. இவ்இரு வகுப்பினரும் “பிற்படுத்தப்பட்ட வர்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள் தான் என்று, விதி 338(10)இல் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருப் பதை எல்லோரும் தெளிவாக உணர வேண்டும்.

- வே.ஆனைமுத்து

Pin It

இந்தியாவில் வணிக முறையில் பயிரிட அனு மதிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே மரபீனி மாற்றுப் பயிர் பி.டி. பருத்தி (BT.Cotton) மட்டுமே யாகும். மரபணுப் பொறியியல் ஏற்பளிப்புக் குழு (Genetic Engineering Approval Committee - GEAC) பி.டி. பருத்தியைப் பயிரிட ஒப்புதல் அளித்துப் பத் தாண்டுகளாகிவிட்டன.

முதலில் பி.டி. (B.T.) என்பது என்ன? என்பதை அறிதல் நல்லது. உயிரினங்கள் அனைத்திலும் மரபணுக் களில் அமைந்துள்ள ஜீன்களே அமைப்பியல் பண்புக் கூறுகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல் கின்றன. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டதே உயிரித் தொழில்நுட்பம். இயற்கையில் மண்ணில் பேசிலஸ் துரிஞ்சியன்சிஸ் (Bacillus Thuringensis – B.T. எனும் பாக்டீரியா உள்ளது. இந்தப் பாக்டீரியாவில் உள்ள Cry 1 Ac எனும் ஜீன், பயிர்களைத் தின்னும் புழுக்களுக்கு நஞ்சாக அமைகிறது. அதனால் இந்த ஜீனை மட்டும் பிரித்தெடுத்துப் பயிரினுள் செலுத்துகின்றனர். இவ் வாறு உருவாக்கப்பட்ட பயிரைத்தான் மரபீனி மாற்றுப் பயிர் என்கின்றனர்.

பருத்திப் பயிரில் காய்ப்புழுவின் தாக்குதலால் பஞ்சின் விளைச்சலும் தரமும் பெரிதும் குறைகிறது. பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளுக்குக் காய்ப்புழுக்கள் எதிர்ப் பாற்றலை வளர்த்துக் கொண்டதால் அவை சாவ தில்லை. எனவே பருத்திப் பயிரில் எதிர்பார்க்கும் விளைச் சலைப் பெறுவதற்கு பி.டி. பருத்தியைப் பயிரிடுவது தவிர வேறு மாற்று இல்லை என்று இதன் ஆதர வாளர்களும், பி.டி. பருத்தி விதையை உற்பத்தி செய் யும் காப்புரிமை பெற்றுள்ள மான்சான்டோவின் இந்தியக் கிளையான மகிகோ (Mahyco)வும், அரசுகளும் பரப்புரை செய்தன.

இதன் விளைவாக, 2000ஆவது ஆண்டில் 40 விழுக்காடு பரப்பில் வீரிய ஒட்டுப் (Hybrid) பருத்தியும், 60 விழுக்காடு பரப்பில் மேம்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரியப் பருத்தி இரகங்களும் விதைக்கப்பட்ட நிலை மாறி, தற்போது 80 விழுக்காடு பரப்பில் பி.டி. பருத்தியே பயிரிடும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. பருத்தி சாகுபடி செய்யும் மொத்தப் பரப்பில் 80 விழுக்காடு மானாவாரி நிலமாகும்.

பி.டி. பருத்தியைப் பயிரிட அரசு அனுமதித்தது முதலே சூழலியல் ஆர்வலர்களும், சமூகச் செயற் பாட்டாளர்களும், அறிவியலாளர்களில் ஒரு பகுதியி னரும் சுற்றுச்சூழலுக்கும், உயிர்ப் பன்மைக்கும், மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் மரபீனி மாற்றுப் பயிர்களால் மாற்றப்பட முடியாத தன்மையிலான மாபெரும் கேடுகள் காலப்போக்கில் ஏற்படும் என்று கூறி எதிர்த்து வருகின்றனர்.

2009 அக்டோபரில் நடுவண் அரசின் சுற்றுச் சூழல் அமைச்சகத்தின் கீழ் செயல்படும் மரபணுப் பொறியியல் ஏற்பளிப்புக் குழு (GEAC) ஆறு பி.டி. கத்தரி வகைகளுக்கு அனுமதியளித்தது. இந்தியா முழு வதிலும் பல தரப்பினரிடமிருந்தும் பி.டி. கத்தரிக்குக் கடும் எதிர்ப்பு எழுந்தது. இந்தியாவில் 2200 வகை யான கத்தரி பயிரிடப்படும் நிலையில் பி.டி. கத்தரி ஏன்? என்று வினவினர்.

பி.டி. பருத்தியைப் பெரும் பரப்பில் பயிரிடும் நிலை ஏற்பட்டதால், பாரம்பரியப் பருத்தி விதைகளும், வீரிய ஒட்டு விதைகளும் காணாமல் போய்விட்டன. அதனால் அமெரிக்கப் பன்னாட்டு நிறுவனமான மான்சான்டோ வின் பி.டி. பருத்தி விதைகளையே எவ்வளவு விலை கொடுத்தேனும் வாங்கும் நிலைக்கு உழவர்கள் தள்ளப் பட்டுள்ளனர். இதே நிலைதான் பி.டி. கத்தரியை அனு மதிப்பதால் ஏற்படும். தற்போது பயிரிடப்பட்டு வரும் 2200 கத்தரி வகைகளும் மறைந்தொழிந்துவிடும். மரபீனி மாற்றுப் பயிர்களைப் புகுத்துவதன் முதன் மையான நோக்கம் மான்சான்டோ போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கொழுத்த இலாபத்திற்காக இந்தியா வின் உயிர்ப்பன்மையையும் இந்திய வேளாண்மையையும் பலியிடுவதாகும் என்று எதிர்த் தனர்.

அப்போது சுற்றுச்சூழல் அமைச்சராக இருந்த செயராம் ரமேசு, உழவர்களிடமும் வல்லுநர்களிடமும் கருத்தறியும் கூட்டங்கள் நடத்திய பிறகே பி.டி. கத்தரி குறித்த இறுதி முடிவு எடுக்கப்படும் என்று கூறினார். அவ்வாறான கூட்டங்கள் 2010 சனவரி, பிப்பிரவரி மாதங்களில் நடந்தன. இக்கூட்டங்களில் வெளிப்பட்ட கடும் எதிர்ப்பின் காரணமாக அமைச்சர் செயராம் ரமேசு பி.டி. கத்தரிக்கு வழங்கப்பட்ட அனுமதியை நிறுத்தி வைப்பதாக அறிவித்தார்.

மேலும் மரபீனி மாற்றுப் பயிர்களை அனுமதிப்பது குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குகள் தொடுக் கப்பட்டன. இந்தச் சூழலில் நடுவண் அரசு, மரபீனி மாற்றுப் பயிர்கள் குறித்து ஆராயுமாறு வேளாண் மைக்கான நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுவைக் கேட்டுக் கொண்டது.

காங்கிரசுக் கட்சியின் 9 பேர், பா.ச.க.வின் 6 பேர் உள்ளிட்ட 31 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட - வாசுதேவ் ஆச்சாரியாவின் தலைமையிலான நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் உறுப்பினர்கள் இரண்டரை ஆண்டு கள் காலத்தில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் உழவர்க ளையும் வல்லுநர்களையும் மரபீனி மாற்றுப் பயிரின் ஆதரவாளர்களையும் சந்தித்தனர். அதன் அடிப்படையில், நிலைக்குழுவினர் ஒருமனதாக உருவாக்கிய 492 பக்கங்கள் கொண்ட ஓர் அறிக்கையை அரசிடம் அளித் தனர். இந்த அறிக்கை அண்மையில் நாடாளுமன்றத் தில் வைக்கப்பட்டது.

மரபீனி மாற்றுப் பயிர்கள் இந்தியாவுக்குத் தேவை யில்லை என்பதே நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுவின் முடிந்த முடிவாகும் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. பி.டி. கத்தரிக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டதற்கு நடுவண் அமைச்சர் ஒரு வரும், வேளாண் தொழில்துறை சார்ந்த சில நிறு வனங் களும் கொடுத்த நெருக்கடிதான் எனக்காரணம் என்றும், இது குறித்து நடுவண் அரசு மேலும் ஆராய்ந்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் நிலைக் குழுவின் அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

“82 விழுக்காடு சிறு மற்றும் நடுத்தர விவ சாயிகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவில் மரபீனி மாற்றப்பட்ட உணவுப் பயிர்களுக்கு நாம் மாறக் கூடாது. இருப்பினும் கி.பி.2020ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தியாவின் உணவுத் தேவை மிக அதிகமாக உயர்ந்துவிடும் என்று அரசு கருதினால்-தற்போதுள்ள வேளாண் தொழில்நுட்பங்கள் போதுமானவை அல்ல என்று அரசு நினைத்தால்-மரபீனிப் பயிர்களால் எத் தகைய பின்விளைவுகளும் கிடையாது என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்குத் தான் அரசு முன்னுரிமை தர வேண்டும். அவ்வாறு அரசு கருதக்கூடிய நிலையில் கூட, இந்தக் குழுவின் கருத்து மரபீனி மாற்றுப் பயிர்கள் கூடாது என்பதேயாகும்” என்று அறிக்கையில் திட்ட வட்டமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

“50 உணவுப் பயிர்கள் உட்பட 71 பயிர்களுக் கான மரபீனி மாற்றுப் பயிர்களின் ஆய்வுகள் பல்வேறு கட்டங்களில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த ஆய்வுகள் அனைத்தையும் உடனே நிறுத்த வேண்டும். மரபணுப் பொறியியல் ஏற்பளிப்புக் குழு (GEAC) உயிரித் தொழில்நுட்பத் துறைக்கும், தொழில் துறைக்கும் சார்பாகச் செயல்பட்டுள்ளமை அப்பட்டமாகத் தெரி கிறது. இதேபோன்று பி.டி. பருத்திக்கு அனுமதி அளிக் கப்பட்டதில் பல குளறுபடிகள் நடந்துள்ளன. எனவே நாங்கள் பல நாடுகளில் உள்ள சட்டங்களையும் நடை முறைகளையும் ஆய்வு செய்ததில், நார்வே நாட்டின் மரபணுத் தொழில்நுட்பச் சட்டம் சிறந்ததாக உள்ளது. அத்தன்மையிலான சட்டம் இந்தியாவில் கொண்டு வரப்படும் வரை மரபீனி மாற்றுப் பயிர் ஆய்வுகளுக் குத் தடைவிதிக்க வேண்டும்” என்று நிலைக்குழு அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

மேலும் அந்த அறிக்கையில், “1950ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் உணவு உற்பத்தி 5.6 கோடியாக இருந்ததை, தற்போது 25 கோடி டன்னாக உயர்த்த முடிந்த நம்மால் 2020இல் அதிகரிக்கப் போகும் உணவுத் தேவையைச் சமாளிக்க முடியாமல் போகுமோ என்று நாம் ஏன் அச்சப்பட வேண்டும்?” என்கிற வினாவும் தொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

பி.டி. பருத்தியால் விளைச்சல் பெருகும். அதன் மூலம் உழவர்கள் பயனடைவார்கள் என்பதை வலி யுறுத்தி வந்த நடுவண் அரசுக்கு, இந்த நிலைக்குழு மிகத் தெளிவான புள்ளிவிவரங்களைக் காட்டி, பி.டி. பருத்தியால் உழவர்கள் யாரும் பெரும் பணக்காரர் களாகிவிடவில்லை என்பதோடு-பருத்தி உற்பத்தியும் பல மடங்கு அதிகரித்துவிடவில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது. பி.டி. பருத்தி பயிரிடும் விதர்பா பகுதி யிலும் மற்ற பகுதிகளிலும் உழவர்களின் தற்கொலை தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. மொத்தச் சாகுபடிப் பரப்பில் பருத்தி பயிரிடும் பரப்பு 5 விழுக்காடாகும். ஆனால் மொத்தம் பயன்படுத்தப்படும் பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளில் 50 விழுக்காடு பருத்திப் பயிரில் பயன் படுத்தப்படுகின்ற நிலை மாறவில்லை. இந்த ஒரு சான்று போதும் - பி.டி. பருத்தியைக் காய்ப்புழு தாக்கு வதில்லை என்று கூறப்படுவது அப்பட்டமான பொய் என்பதை எண்பிக்க.

வேளாண்துறைக்கான நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுவின் தலைவர் வாசுதேவ் ஆச்சாரியா ‘தி இந்து நாளேட்டுக்கு (21.8.2012)’ அளித்த செவ்வியில், “மான்சாண்டோ நிறுவனம் தொடக்கத்தில் 450 கிராம் பி.டி. பருத்தி விதையை ரூ.1700க்கு விற்றது. ஆந்திர மாநில அரசு இதை எதிர்த்து வழக்குத் தொடுத்தது. அதன் பின்னர் அதன் விலையை ரூ.750க்குக் குறைத்தது. மான்சாண்டோ நிறுவனத்திடம் உரிமம் பெற்று பி.டி. பருத்தி விதையை உற்பத்தி செய்பவர் ஒவ்வொரு 450 கிராம் விதைக்கும் உரிமைப் பங்குத் தொகையாக (இராயல்டி) ரூ.250 அளிக்க வேண்டும். கடந்த ஆண்டு 450 கிராம் விதை ரூ.1200 முதல் 2000 வரை விற்கப்பட்டது. ஏனெனில் பொய்யான பற்றாக்குறை என்கிற நிலைமை உருவாக்கப்பட்டு விலை உயர்த்தப் பட்டது. மேலும் பி.டி. பருத்தி 80 விழுக்காட்டுக்கு மேற் பட்ட பரப்பில் பயிரிடப்படுவதால் மற்ற பருத்தி இரக விதைகள் சந்தையில் கிடைக்காமல் போய்விட்டன. இதேநிலை தான் பி.டி. கத்தரிக்கும் மற்ற பி.டி. உணவுப் பயிர்களுக்கும் ஏற்படும். எனவே மரபீனி மாற்றுப் பயிர் தொழில்நுட்பம் என்பது உணவுப் பாதுகாப்புக்கு எவ்வகையிலும் உதவாது. விதை நிறுவனங்களின் இலாபம் ஒன்று மட்டுமே இதன் குறிக்கோளாகும்” என்று கூறியுள்ளார்.

ஆனால் அண்மையில் நடைபெற்ற இந்திய அறி வியல் பேரவை மாநாட்டில் உரையாற்றிய தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங், “உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்திட உயிரித் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன் படுத்த வேண்டும்” என்பதை வலியுறுத்தினார். உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தைக் கொண்டுவரப் போவதாக மன்மோகன் அரசு சில ஆண்டுகளாகக் கூறிவருகிறது. ஆனால் அச்சட்டத்தில் வறுமைக்கோட்டிற்கு மேல் இருப்பவர்-கீழ் இருப்பவர் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல், அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரே தன்மையில் உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று சமூக ஆய்வாளர்கள் வலியுறுத்தும் கருத்தை நடுவண் அரசு ஏற்க மறுத்து வருகிறது.

தற்போது ஓராண்டில் விளையும் 25 கோடி டன் உணவு தானியத்தை முறையாக மக்களுக்கு வழங்கி னாலே, அனைவருக்கும் தேவைப்படும் உணவு கிடைக்கும். கொள்முதல் செய்யப்படும் தானியங்களைச் சேமித்து வைக்கப் போதிய கிடங்குகள் இல்லாத தாலும், மழை, பனி, எலிகள் ஆகியவற்றாலும் ஆண்டு தோறும் சில கோடி டன்கள் தானியம் வீணாகிறது. தமிழ்நாடு, மேற்குவங்கம், கேரளம் போன்ற சில மாநிலங்கள் தவிர்த்து, மற்ற மாநிலங்களில் பொது வழங்கல் முறை என்பதே மிகவும் சீரழிந்தும் ஊழல் மலிந்தும் கிடக்கிறது. இவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி முறை யாகச் செயல்பட நடவடிக்கை எடுக்காமல், மரபீனி மாற்றுப் பயிரே தீர்வு என்று மாய்மாலம் பேசிப், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பகற்கொள்ளைக்கு வழக்குரைஞராக வாதிடுகிறார் மன்மோகன் சிங்.

கார்ப்பரேட் வேளாண்மையின் ஆதிக்கத்தை முறியடிக்க இரசாயன உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகள், களைக்கொல்லி மருந்துகள் முதலான பெருஞ்செலவை விழுங்கும் பீடைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, இயற்கை உரங்கள், மேம்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரிய விதைகள், இயற்கையான பூச்சி மருந்து, புன்செய் வேளாண்மை ஆகியவற்றுக்கு முதன்மை தருவதே உழவர்களின், மக்களின், இயற்கைச் சூழலின் நலன்களையும் வாழ்வையும் வளப்படுத்தும். இயற்கை வேளாண்மை மூலம் இரசாயன உரங் களை இட்டு, இரசாயனப் பூச்சிக்கொல்லிகளைப் பயன்படுத்துவதால் கிடைக்கக் கூடிய விளைச்சலுக்கு நிகரான விளைச்சலைப் பல பகுதிகளில் உழவர்கள் எடுத்து வருகின்றனர்.

நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு வலியுறுத்தியுள்ளது போல், நடுவண் அரசு, இந்திய நாட்டின் இயற்கைச் சூழலையும், உயிர்ப் பன்மையையும், 65 விழுக்காடு மக்கள் வேளாண்மையைச் சார்ந்தே வாழ்வதையும் கருத்தில் கொண்டு, மரபீனி மாற்றுப் பயிர்களுக்கு முற்றிலுமாகத் தடைவிதிக்க வேண்டும்.

Pin It

காந்தி ஒரு மகாத்மாவா? இந்தக் கேள்வி குறித்து நான் மிகவும் மனவருத்தமடைகிறேன். இந்தக் கேள்வி எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது என்பதற்கு இரண்டு கார ணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, நான் எல்லா மகாத் மாக்களையும் வெறுக்கிறேன். அவர்கள் ஒழித்துக் கட்டப்பட வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். அவர்கள் இருந்து வருவது அவர்கள் பிறந்த நாட்டுக்கு ஒரு சாபக்கேடு என்று கருதுகிறேன்.

நான் ஏன் இவ்வாறு கூறுகிறேனென்றால் அவர்கள், அறிவுக்கும் பகுத்தறிவுக்கும் பதிலாக, குருட்டுத்தன மான நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்துவதற்கு முயல் கின்றனர்.

இரண்டாவதாக, மகாத்மா என்கிற சொல்லினால் மக்கள் திட்டவட்டமாக என்ன புரிந்து கொள்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

தனது உடையை மாற்றுவதன் மூலமாகவே மட்டும் இந்தியாவில் யாரும் மிக எளிதில் ஒரு மகாத்மா ஆகிவிடலாம். நீங்கள் ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருந்தால், நீங்கள் மிகவும் அசாதார ணமான உன்னதமான செயல்களைச் செய்த போதி லும், யாரும் உங்களைக் கவனிக்கமாட்டார்கள். ஆனால் வழக்கமான முறையில் நடக்காத ஒருவர், சில விநோத மான போக்குகளைக் காட்டினால் - தனது பண்பாட்டில் இயற்கைக்கு மாறான குணங்களைக் கொண்டிருந் தால், அவர் ஒரு மகான் அல்லது ஒரு மகாத்மா ஆகி விடுகிறார்.

நீங்கள் வழக்கமான ஒரு சாதாரண உடையணிந்து கொண்டு ஏதாவது செய்திருந்தால், மக்கள் உங்களைப் பார்க்கவும் கூட விரும்பமாட்டார்கள். ஆனால் அதே ஆள், தனது ஆடைகளைக் களைந்தெறிந்துவிட்டு, நிர் வாணமாக ஓடினால், நீண்ட முடிவளர்த்துக் கொண்டு, மக்களைக் கேவலமாகப் பேசி, சாக்கடையிலிருந்து அசுத்தமான தண்ணீரைக் குடித்துக் காட்சியளித்தால், மக்கள் அவருடைய காலில் விழுந்து, அவரை வழி படுவதற்குத் தொடங்குவார்கள்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், இந்தியாவில் காந்தி, மகாத் மாவானால் இதில் வியப்படைவதற்கு ஏதுமில்லை. வேறு எந்த நாகரிகமான நாட்டிலாவது இவைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டால் மக்கள் அவரை ஏளனம் செய்து சிரிப்பார்கள். ஒரு சாதாரணப் பார்வையாளருக்குக் காந்தியின் போதனைகள் மிகவும் இனிமையாகவும், மனதைக் கவர்வதாகவும் தோன்றுகின்றன. உண் மையும் அகிம்சையும் உன்னதமான கோட்பாடுகள். சத்தியத்தையும் (உண்மை) அகிம்சையையும் காந்தி போதித்ததாக உரிமை கொண்டாடப்படுகிறது. மக்கள் இதை மிகவும் விரும்பினார்கள். எனவே ஆயிரக்கணக் கில் அவர்கள் காந்தி சென்றவிடமெல்லாம் அவரைச் சூழ்ந்தார்கள். அவர்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்தார்கள் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், மகான் புத்தர் உண்மை, அகிம்சை என்ற போதனையை உலகுக்கு அளித்தார். இந்த விசயத்தில் காந்தி தான் இதனுடைய மூலகர்த்தா என்று ஓர் அறிவற்ற முட்டா ளையும் இயல்பாகவே அறிவிலியாகவும் உள்ளவரைத் தவிர, வேறு யாரும் அவருக்கு மதிப்புக் கொடுக்கமாட் டார்கள். ‘மெய்மை’, ‘அகிம்சை’ மீதான பரிசோதனை யிலிருந்து எழும் சிக்கலான பிரச்சினைகளின் மீது காந்தி கொஞ்சம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருந் தாரேயானால், அவருடைய மகாத்மா தன்மைக்கு அது ஒளியைக் கூட்டியிருக்கும். உலகம் என்றென்றும் அவருக்கு இதற்காக நன்றி செலுத்தியிருக்கும். இரண்டு புதிர்களுக்கு - அதாவது ‘உண்மை’ என்ற உன்னத மான கோட்பாட்டை எவ்வாறு கடைப்பிடிப்பது, எந்த சூழ்நிலைகளில் ‘வன்முறை’ ஒரு சரியான செயலாகக் கருதப்படுவது என்பவற்றுக்கான தீர்வை உலகம் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ‘உண்மை’ மற்றும் ‘அகிம்சை’யின் பாலான கண் ணோட்டம் நடைமுறை சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று மகான் புத்தர் போதித்தார்.

காந்தி இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் அளித்திருக்கிறாரா? நான் எங்கும் இதைக் காணவில்லை. அவருடைய போதனைகளையும் உபதேசங்களையும் நாம் ஆய்வு செய்தால், அவர் மற்றவர்களின் மூலதனத்தின் மீது விளையாடி வருகிறார் என்பதைக் காண்கிறோம். ‘உண்மையும்’, ‘அகிம்சையும்’ அவருடைய மூலக் கண்டு பிடிப்புகள் அல்ல. காந்தியின் குணாம்சத்தை நான் ஆழந்து ஆராயும் போது, அவருடைய குணாம்சத்தில் ஆழ்ந்த தன்மையையோ அல்லது நேர்மையையோ காட்டிலும் தந்திரம்தான் கூடுதல் தெளிவாகத் தெரிகிறது என்பதை நான் மிகவும் தெளிவாக உணருகிறேன்.

தந்திரத்தினாலும் அவரிடம் உள்ளார்ந்துள்ள புத்திக்கூர்மையினாலும் எப்போதும் அவர் தன்னை முன்னணியில் இருக்கும்படிச் செய்து கொண்டுவிடு வார். தனது ஆற்றலிலும், குணாம்சத்திலும் நம்பிக்கை உடைய ஒருவர், வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களைத் துணிவுடனும் ஆண்மையுடனும் எதிர்கொள்வார். அவர் தனது இடுப்பில் ஒரு குத்தீட்டியைச் செருகிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நயவஞ்ச கமும் துரோகமும் பலவீனமானவர்களின் ஆயுதங் களாகும். காந்தி எப்போதும் இந்த ஆயுதங்களையே பயன்படுத்தி வந்துள்ளார்.

தன்னைக் கோகலேயின் ஓர் அடக்கமான சீடர் என்று பல ஆண்டுகளாக அவர் அறிவித்து வந்துள் ளார். அதற்குப்பின்னர் பல ஆண்டுகள் அவர் திலகரைப் பாராட்டி வந்துள்ளார். பின்னர் அவர் திலகரை வெறுத் தார். எல்லோரும் இதை அறிவார்கள். நிதி திரட்டுவதற்கு அவர் திலகரின் பெயரைப் பயன்படுத்தியிராவிட்டால் சுயராச்சிய நிதிக்கு ரூ.1 கோடியை அவரால் திரட்டி யிருக்க முடியாது என்பதை எல்லோரும் அறிவார்கள். தனிப்பட்ட முறையிலான தனது உறவை மறந்தும், பிற விசயங்களை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்தும், ஒரு புத்திக்கூர்மையுள்ள அரசியல்வாதி என்ற முறையில், அவர் அந்த நிதிக்குத் திலகரின் பெயரைச் சேர்த்துக் கொண்டார்.

காந்தி கிறித்துவ மதத்தின் உறுதியான எதிராளி யாவார். மேலைய உலகத்தை மகிழ்விப்பதற்காக, நெருக்கடியான சமயங்களில் அவர் அடிக்கடி விவிலி யத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவார். அவருடைய மனதைப் புரிந்து கொள்வதற்காக, மேலும் இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகளை நான் மேற்கோள் காட்ட விரும்பு கின்றேன்.

வட்டமேசை மாநாட்டின் போது, அவர் மக்களிடம், ‘தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரின் பிரதிநிதிகள் முன்வைக் கும் கோரிக்கைகளுக்கு எதிராக நான் ஆட்சேபனை எழுப்பமாட்டேன்’ என்று கூறினார். ஆனால் தாழ்த் தப்பட்ட வகுப்புகளின் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய கோரிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தவுடனேயே காந்தி, தான் அளித்த உறுதிமொழிகளையெல்லாம் ஓசைபடாமல் விட்டுவிட்டார். இதைத் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பு மக்களுக்கு அவர் செய்த துரோகம் என்று நான் கருது கிறேன்.

காந்தி முசுலீம்களிடம் சென்று, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகளின் பிரதிநிதிகள் முன்வைக்கும் கோரிக்கை களை அவர்கள் எதிர்த்தால், முசுலீம்களின் 14 கோரிக் கைகளைத் தான் ஆதரிப்பதாகக் கூறினார். ஒரு கயவன்கூட இதைச் செய்திருக்கமாட்டான். இது காந்தியின் துரோகத்திற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு மட்டுமே யாகும்.

இது பெருமளவு என்னை வேதனைப்படுத்தியது. ஒரு பழைய மூதுரையை இச்சமயத்தில் கூறுவது பொருத்தமாக இருக்கும். ‘கடவுளின் பெயரை உச் சரித்துக் கொண்டே கத்தியைக் கையில் மறைவாக வைத்துக் கொள்வது’ என்பதே அதுவாகும். இத்தகைய ஒருவரை மகாத்மதா என்று அழைக்க முடியுமானால், காந்தியை ஒரு மகாத்மா என்று தாராளமாக அழை யுங்கள். என்னைப் பொறுத்தமட்டில் அவர் ஒரு சாதாரண மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்திதானே தவிர, வேறொன்றுமில்லை.

‘சித்ரா’ இதழின் ஆசிரியர் கேட்டதைக் காட்டிலும் அதிகமாக நான் கூறிவிட்டேன். ‘சித்ரா’ இதழின் வாசகர்கள் செரித்துக் கொள்ளக் கூடியதைக் காட்டிலும் அதிகமாக நான் நிறைய கூறிவிட்டேன் என்று நினைக் கிறேன்.

(இந்தக் கட்டுரை மராத்தி இதழான ‘சித்ரா’வில் 1938இல் தீபாவளி சிறப்பு மலரில் வெளியிடப்பட்டது. ஆதாரம் : டாக்டர் அம்பேத்கர் நூல் தொகுப்பு (தமிழ்) : தொகுதி 36, பக்கங்கள் 88-95)

Pin It

தமிழ்நாட்டைத் தமிழ் மன்னர்கள் ஆண்டார்கள் என்பதெல்லாம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக இருக்கலாம். வரலாற்றிற்கு முந்தைய காலம் என்று கூடச் சொல்லலாம்.

தெலுங்குப் பகுதி ராயர்கள் (கிருஷ்ணதேவராயர்), பல்லவர்கள் ஆண்டிருக்கிறார்கள். நாயக்கர்கள் ஆண்டி ருக்கிறார்கள். மராட்டியர்கள் (சிவாஜி) ஆண்டிருக்கிறார் கள். சுல்தான்கள் ஆண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் கீழ் கப்பம் கட்டும் அடிமை அரசர்களாக, சில காலம் நட்பு பாராட்டியபடி சிற்றரசர்களாக, ஆட்சி செய்திருக் கிறார்கள். இது ஒருவித சரிவு நிலை; தாழ்வு நிலை; ஏன்? தமிழர்களுக்குத் தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லை. வரலாறு நெடுகிலும் இதுதான் காணக் கிடைக்கிறது. தமிழர்களின் பிறவிக் கோளாறு, தொலை நோக்குத் திட்டமிடத் தெரியாமை.

கடைசியாக ஆங்கிலேயர்கள் ஆண்டார்கள். இத் தனை ஆட்சிக்காலத்திலும் ‘ராஜகுரு’க்களாக அமர்த்தப் பட்டவர்கள், பரப்பிய மூடநம்பிக்கைகள், சாத்திரம் சடங்குகள், பாவ புண்ணிய அலங்கோலங்கள், சாதிய உயர்வு தாழ்வுகள் உட்பட்ட அக்கிரமங்களைக் கண்ட பிறகுதான் பெரியார் அவர்களால் ‘சுயமரியாதை’ எனும் தன்மான உணர்வு ஊட்டப்பட்டது.

வழிகாட்டிகள் நேர்மையான தலைமை மீதும் நம்பிக்கை வைக்காமல், மனம் போன போக்கில் விமர்சித்து, கொச்சைப்படுத்தும் இழிகுணம் கொண்ட வர்கள் ‘தமிழர்கள்’ என்பதையும் மனம் விட்டுச் சொல்லியாக வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் பாகிஸ்தானியர்கள் விதிவிலக்கு இல்லாமல் ‘ஜின்னா’ தலைமையை ஏற்றுக்கொண்டு ஒற்றுமையைக் காட்டி, ஒன்றுபட்டு வீரத்தைக் காட்டி னார்கள்.

ஆங்கில அரசும் அவர்களைக் கண்டு அஞ்சி விடுதலை கொடுத்தது. பாகிஸ்தான் தனி நாடாகியது.

பெரியார் அவர்களால் கருத்தோட்டத்தைப் பரப்புரை செய்வதற்கே அவரின் ஆயுட்காலம் போதவில்லை. அவருக்கான எதிர்ப்பு எல்லாத் திசைகளிலும் அவரைத் தாக்கித் தீர்த்தன. தளபதிகளாக விளங்கியவர்கள், துரோகிகளாக மாறிவிட்ட நிலையில், அவரால் பாகிஸ் தானியர் போல், நாட்டை விடுவிக்க ஒட்டுமொத்த பலத்தைக் காட்டி, ஆங்கிலேயரைப் பயம் கொள்ளச் செய்திட முடியவில்லை.

தனித்தமிழ்நாடு நோக்கிய சிந்தனை தோன்றிய அந்தக் காலக்கட்டத்தில், நான்கு பேர் சேர்ந்தார்கள். தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கையை ஒரே குரலில் எழுப்பி னார்கள். ஒன்றுசேர்ந்த நால்வரும் தமிழ்நாட்டுக் காரர்கள் இல்லை. தெலுங்கரும், கன்னடரும் சேர்ந்து, தமிழ்நாடு கேட்க முனையும் போது, ‘உனக்கேன் இவ் வளவு அக்கறை’ என்று கேட்பார்கள் என்ற எண்ணத் தில், ‘திராவிட நாடு’ என்கிற பெயரை ஏற்றுக்கொண் டார்கள்.

அப்போது ஊட்டிய ‘திராவிட நாடு’ என்கிற குறிக் கோள்தான் சமுதாயத்தாலும், அரசியலாலும் அடி மையாகக் கிடந்த தமிழ் இளைஞர்களுக்கு ‘தனி நாடு’ என்கிற அகத்தூண்டல் ஏற்படுத்தியது. பொது மக்களுக்கு, திராவிட நாடு என்றால், மற்ற தென் மாநிலங்களும் இதற்குத் துணை வருமா என்றெல் லாம் சிந்திக்கத் தெரியாதிருந்த காலம். புரட்சிகர நோக்கில் எதிர்காலத்தையும், வழிமுறைகளையும் திட்டமிடாமல், கொள்கை ரீதியான பிரகடனமாக முடிவெடுக்கப்பட்டதுதான் திராவிட நாட்டுக் கொள்கை. மற்ற மாநிலங்கள் இதற்கு ஆதரவு கொடுக்காத நிலையில், ‘தமிழ்நாடு தமிழருக்கே’ என்கிற கோரிக் கையை அழுத்தமாகக் கூறியவர் பெரியார் அவர்கள் மட்டுமே.

திராவிட நாடு கோரிக்கை வலுப்பெற்றதற்கு அடிப் படையே ‘தனித்தமிழ்நாடு’ உணர்வுதான் - தமிழ் உணர்வுதான் என்பதை விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல் சிந்திக்க வேண்டும். திராவிட நாடு கொள்கை தான் இளைஞர்களைச் சிந்திக்க வைத்தது. அன்று திராவிட நாட்டுக் கொள்கை ஏற்பட்டிருக்காவிட்டால், இன்று தனித்தமிழ்நாடு கொள்கையே தோன்றியிருக்காமல் போயிருக்கலாம். இன்றைய விழிப்புணர்ச்சி பெற இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகளோ? தமிழ்நாடு கோரிக் கையின் ஆணிவேரே திராவிட நாடு கோரிக்கைதான் என்பதை நடுநிலையோடு சிந்திக்க வேண்டும்.

இன்றைய நிலையில் பார்த்தால் “திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம்” என்பது உண்மை போலத் தோன்றலாம். அன்றைக்கு இந்த விடுதலை உணர்வைக் கூடத் தூண்டிவிட, தட்டி எழுப்ப பெரியாரைத் தவிர வேறு ஆள் இல்லையே! திராவிடம் என்கிற சொல்லைக் கட்சிப் பெயரில் ஒட்ட வைத்துக் கொண்டுள்ள அனைத்துக் கட்சிகளையும் எதிரியாகப் பார்ப்பது தவறல்லவா? இந்தக் கட்சிகளில் உள்ள இளைஞர்களுக்கு உண்மை உணர்த்தப்பட வேண்டுமே ஒழிய, முற்றாக அவர் களை ஒதுக்குவது சரியில்லையே! அங்கிருந்துதான் இளைஞர்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

அன்றைக்கு இந்தியத் தேசியத்திற்கு எதிர்ப்பாக, பிராந்திய உணர்வை ஊட்டத் திராவிடத் தேசியம் தான் பயன்பட்டது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

அந்த ஆயுதம் சரியில்லை என்கிற போது, தமிழ்த் தேசிய ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கிறோம். அவ் வளவுதான். ‘எதிரி’ யார் என்பதில் குழப்பம் இல்லை. அன்றும் அதே எதிரி, இன்றும் அதே எதிரி. நாம் மேற்கொண்ட வழிமுறையை மாற்றிக் கொள்கிறோம். அவ்வளவு தானே!

அன்று இந்தியத் தேசியத்திற்கு எதிர்ப்பாக உருவாக்கப்பட்ட ‘திராவிடத் தேசிய உணர்வு’ என்னும் அதே கடைக்காலைப் பயன்படுத்தித்தான், தமிழ்த் தேசியக் கட்டடத்தை, வேறு வடிவத்தில், மாறுபட்ட கோணத்தில் கட்டி எழுப்பியாக வேண்டும்.

தமிழ்த்தேசியத்திற்கு முன்னோடியாகத் திராவிடத் தேசியம் கட்டமைப்புச் செய்யப்பட்டது. அப்போது நடந்த நிகழ்வெல்லாம் ஒரு ‘கோரிக்கை’; அவ்வளவு தான்; விடுதலைப் புரட்சியல்ல. இதுதான் வரலாறு காட்டும் உண்மை. நம் திறமை இனியும் சிதறிவிடக் கூடாது. நம் இளைஞர்களுக்கு உண்மைகள் புரிய வைக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, கடந்துபோன வரலாற் றைக் குற்றம் கூறிப் பயன் ஏதும் இல்லை. ஒன்றி ணைப்பதற்குப் பதிலாக, சிதறடிப்பதாகத்தான் நம் போக்குப் பயன்படப்போகிறதோ என்கிற அச்சம் ஏற்படுகிறது.

என்னவோ தமிழ்த்தேசியம் வளர்ந்து வந்தது போலவும், அதனை மழுங்கடித்துவிட்டு, திராவிடத் தேசியம் வஞ்சகமாகப் புகுத்தப்பட்டு, அதனாலேயே தமிழ்த்தேசியம் செத்துவிட்டது போலவும், கற்பனைக் கதையளப்பை நாம் கட்டுப்படுத்தியாக வேண்டும்.

வார்த்தையாடலில், திராவிடம் முன்னிலைப் படுத்தப்பட்டுள்ளதே தவிர, தமிழ்நாட்டைத் தாண்டி எங்குமே திராவிடம் முளைவிட்டதில்லை. தி.மு.க. மாநாடுகளில், சில கன்னடர்கள், தெலுங்கர்கள் அழைத்து வரப்பட்டு, அங்கெல்லாம் திராவிடக் கொள்கை பரவி யுள்ளதாகப் பொய்வேடம் காட்டிய வரலாறு உண்டு. அதுகூட அங்கு வாழும் தமிழர்களின் “தமிழ் உணர்வு” தான் காரணமேயன்றி, கன்னடத்தில் தி.மு.கழகம் முளைத்து விட்டதற்கான ஆதாரம் இல்லை. திராவிடத் தேசியத்திற்குள் தமிழ்த் தேசிய உணர்வை நிரந்தரப்படுத்தியதுதான் தவறு. இந்தத் தெளிவான புரிதல் நம்மிடம் இல்லை.

தமிழர்களின் செயல்பாட்டைப் பார்ப்பனர்கள் பாராட்டுகிறார்கள் என்றால், அங்கே தமிழன் தவறு செய்துவிட்டான் என்று பொருள். குற்றம், குறை கூறு கிறான் என்றால், அங்கே தமிழன் சரியாக நடந்து கொண்டுள்ளான் என்றுதான் பொருள்.

உழைக்காமல் உண்ணுதற்கு, நிரந்தரமான ஏற்பாட்டைச் செய்து கொண்டு, கொஞ்சம்கூடத் தயக்கம், பயம் இல்லாமல், கோலோச்சி வந்தவர்கள், பெரியாரின் செயல்பாட்டைப் பார்த்த பிறகுதான், தமிழ்நாட்டை விட்டு இடம்பெயர்ந்தார்கள். எல்லாக் கிராமங்களிலும் ஊராட்சி மன்றத் தலைவர், முன்சீப் கர்ணம் என்று அனைத்துப் பதவிகளிலும் அமர்ந்து ஆட்சி செய்த பார்ப்பனர்கள், வீட்டைக் காலி செய்தார்கள் என்றால், பெரியாரின் எதிர்ப்பைக் கண்டுதான் அஞ்சி நடுங்கி வெளியேறினார்கள். இதன் பொருள் பெரியார் மிகச் சரியான ஆயுதத்தைத்தான் எடுத்திருக்கிறார் என்பது தான்.

இன்றைக்கும் திராவிடப் பெயர் தாங்கியுள்ள நான்கு கட்சிகளை அழைத்துத் தமிழ்த்தேசியத்திற்கு ஆதரவாகச் செயல்பட வைக்க முயற்சி செய்ய வேண்டி யதைவிடுத்து, செயல் வடிவத்திற்குத் துணை இருக்க எழுத்தும், பேச்சும், பரப்புரையும், நாம் தொலைநோக் கில் திட்டமிட்டு வடிவமைத்துக் கொண்டு உயிர் ஊட்ட வேண்டுமே அல்லாது, பகைத்துக் கொண்டு அழிந்து விடக்கூடாது. நம் இளைஞர்களுக்கு விழிப்புணர்ச்சி ஊட்டுவதுதான் நம் போர்த் தந்திரமாக இருக்க வேண்டும்.

“இருப்பது இரண்டு சட்டை!

இரண்டுமே கிழிஞ்ச சட்டை!

ஒன்றை மாற்றி ஒன்றாக

உடுத்திப் பார்த்திட்டோம் - தோழா

உள்ளதெல்லாம் கிழிசலடா

தோழா!

தி.மு.க. பழைய சட்டை!

அ.தி.மு.க. ஒட்டுச் சட்டை!

ஒன்றை மாற்றி ஒன்றாக

ஏற்றிப் பார்த்திட்டோம் - தோழா

விடியவழி தெரியலடா

தோழா!

- மெய்யறிவு 4, 2009

- ஒடுக்கப்பட்டோர் குரல் 5, 2009

இதுதான் உண்மையான நிலைமை. வாக்களிக்க வேண்டும்; யாருக்கு? ஒன்றுமே சரியில்லை. ஒரு முறை இவருக்கு; அடுத்தமுறை அடுத்தவருக்கு! அவ்வளவுதான் தெரிகிறது தமிழர்களுக்கு!

புதிய தலைமை ஏற்படவில்லை. யாருமே தமிழ்த் தேசியத் தலைமையை ஏற்க முன்வரவில்லை. பழ. நெடுமாறன் தொடங்கிய தமிழ்த் தேசிய இயக்கத்தைச் செயலலிதா அம்மையார் முன்னைய ஆட்சிக்காலத் திலேயே தடை செய்தார்கள். தமிழ்த்தேசிய உணர்வு முளைவிட்டு முண்டிவெளிவந்துவிடக்கூடாது என்கிற அக்கறை அவாள்களுக்கு.

அடுத்து வந்த கலைஞர் அந்தத் தடையை நீக்க வில்லை! ஏன்? தமிழ்த்தேசிய உணர்வை பிழைப்புக் கான யுக்தியாகக் கொண்டிருப்பவர் நீக்குவாரா?

தமிழ்த்தேசியம் பற்றி வீரமுழக்கம் செய்து வரும் இன்றைய தோழர்கள் யாருமே தமிழ்த்தேசிய இயக் கத்தின் மீதான தடையை நீக்கக் குரல் கொடுக்க வில்லையே!

தனித்தனியே வீரம் பேசி மாண்டொழிந்த இனம் தானே நாம்.

அந்நியனுக்கு அடிமையாக இருப்பார்களே ஒழிய, தம்முள் ஒருவரைத் தலைமைப்படுத்திச் செயல்பட மாட்டாத குணம் நம்மவர்களுக்கு. சரிதானே!

மாற்றிக் கொண்டாக வேண்டும். நம் போக்கினை மறுபரிசீலனை செய்தாக வேண்டும். தமிழ்நாடு மறு உருவம் பெற்றாக வேண்டும். இதுவே காலத்தின் கட்டாயம்.

ஒன்றுபடல் பற்றிப் பேசத் தொடங்கும் போதே, பகையைத் தேடிக் கொள்கிறோம்.

பெரியார் பகைவர் அல்லர். தமிழ்த் தேசியத்தை மழுங்கடிக்க திராவிடத் தேசியத்தைக் கையெடுக்க வில்லை! அப்படி இனியும் பரப்புரை செய்வது, நாம் எதிர்பார்க்கும் வெற்றியைத் தேடித்தந்துவிடாது.

பெரியாரை நிந்திப்பது நன்றி கொன்ற செயல் ஆகும்.

பெரியார் தமிழ்த்தேசியத்i தன் முன்னோடி.

திராவிடத்தால் தமிழ்த்தேசியம் முளைத்தது - உண்மை!

திராவிடக் கட்சிகளால் தமிழ்த்தேசியம் மறைந்தது - உண்மை!

பகைக்காமல் தமிழ்த்தேசியம் வளர்ப்பது - நன்மை!

புதுவழிகண்டு தமிழ்த்தேசியம் படைப்பதே - கடமை!!

Pin It

ஜஸ்டிஸ் கட்சி நிர்வாகக் கூட்டம்

26.11.1943 தேதி பகல் 2 மணிக்குச் சேலம் தேவாங்கர் பள்ளிக்கூடத்தில் ஜஸ்டிஸ் கட்சித் தலைவர் பெரியார் ஈ.வெ. ராமசாமி அவர்கள் தலைமையில் கூடிற்று. சென்னை முதல் தமிழ்நாட்டின் பல பாகங் களிலிருந்தும் அங்கத்தினர்கள் வந்திருந்தார்கள். கூட்டம் துவக்கப்பட்டவுடன், பெரியார் அவர்கள் தற் கால நிலைமையைப் பற்றியும், ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் எதிர்கால வேலைத் திட்டத்தைப் பற்றியும் சுமார் அரை மணிநேரம் பேசினார். அவர் பேசினதை ஆதரித்தும் சில புதிய விஷயங்களை எடுத்துக்காட்டியும் தோழர் கள் ராவ் பகதூர் எ. துரைசாமி முதலியார், குமார ராஜா சர். முத்தைய செட்டியார், டி. சண்முகம் பிள்ளை, டாக்டர் எ. கிருஷ்ணசாமி, சி.என். அண்ணாதுரை, சி.டி. நாயகம், வாணியம்பாடி வி.எஸ். விசுவநாதம், டி.பி. வேதாசலம், ஜெகதீச செட்டியார், சி.ஜி. நெட்டோ முதலிய பலர் பேசினார்கள்.

அதன் பிறகு, பெரியார் அடியிற்கண்ட தீர்மானங் களைப் பிரேரேபித்தார்.

1.    “திராவிட நாடு, இந்தியா, மத்திய அரசாங்கம் என்று சொல்லப்படும் கவர்னர் ஜெனரல் ஆட்சியின் சம்பந்தமில்லாமல் நேரே அரசர் பெருமான் பார்லி மெண்டுக்குட்பட்ட தனி நாட்டு ஆட்சியாக இருக்க ஏற்பாடு செய்யவேண்டியது என்பது ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்கு அங்கத்தினர்களாய்ச் சேருகிறவர்களுக்கு ஒரு கொள் கையாக அங்கத்தினர்களைச் சேர்க்கும் உறுதி மொழிச் சீட்டில் (Pledge) சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

2.    ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்கு தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் (S.I.L.F) என்றிருக்கும் பெயரைத் தென்னிந்தியத் திராவிடர் கழகம் என்றும், ஆங்கிலத்தில் South Indian Dravidan Federation என்றும் பெயர் திருத்தப்பட வேண்டும்.

3.    நம் மாகாணத்தில் சர்க்கார் லைசென்ஸ் பெற்று நடத்தப்படும் உணவுச் சாலை முதலியவைகளில் திராவிடர்களுக்குச் சம இடமில்லாத இழிவை நீக்கச் சர்க்கார் லைசென்சு நிபந்தனைகளை மாற்ற வேண்டுமென்று பல தடவை சர்க்காரை வேண்டிக் கொண்டும், அது பயனற்றுப் போய்விட்டதால், அது விஷயமாய்த் தமிழ்நாட்டில் தீவிரக் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டியது மிகவும் அவசியமான காரியமென்று இக்கமிட்டி தீர்மானிக்கிறது.

4.    இத்தீர்மானங்களைச் சேலத்தில் நடக்கப் போகும் கட்சி மாநாட்டில் உறுதிப்படுத்தி அமலுக்குக் கொண்டு வர வேண்டுமென்று இக்கமிட்டி தீர்மானிக்கிறது.

மேற்படி மாநாட்டைச் சேலத்தில் நடத்தத் திருவாரூர் மாநாட்டில் தீர்மானித்தபடி ஜனவரி வாக்கில் சேலத்தில் நடத்திக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டு அழைத்த தோழர் கள் முனிசிபல் சேர்மன் ரத்தினம் பிள்ளை, சி.ஜி. நெட்டோ, கெ. ஜெகதீசச் செட்டியார் ஆகியவர்களுடைய அழைப்பை மகிழ்ச்சியோடு இக்கமிட்டி ஒப்புக்கொள் கிறது.

தோழர்கள், டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி, சி.என். அண்ணா துரை, ஜெகதீசச் செட்டியார், எஸ்.ஆர். சுப்ரமணியம், சி.டி. நாயகம் முதலியவர்கள் இத்தீர்மானங்களைப் பற்றிப் பேசிய பின்பு ஏகமனதாய் நிறைவேறின.

5.    பின்னால் ராவ்பகதூர், எ. துரைசாமி முதலியார் அவர்கள் வேண்டுகோளின் மீது “S.I.L.F.க்கு மீ.100 ரூ. கவுரவ அளிப்புக்குள்ளாகவோ அல்லது முழு நேரமும் வேலை செய்ய சௌகரியம் இருக் கக்கூடிய ஒரு கவுரவப் பணியாளராகவோ பார்த்து ஒரு காரியதரிசியைத் தலைவர் நியமித்துக் கொள்ள வேண்டியது என்று ஏகமனதாகத் தீர்மானிக்கப் பட்டது.”

6.    அடுத்தபடியாக, “ஒவ்வொரு வருஷமும் இரண்டு ரீஜினல் ஆர்க்கனைசர்கள் தெரிந்தெடுக்க வேண்டு மென்றும், இதற்காக இம்மாகாணத்தை இரு பகுதி களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்றும் கட்சி விதிகளில் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று கமிட்டி சிபாரிசு செய்கிறது.

     I.    தெற்கு ஜில்லாக்களும், மேற்கு ஜில்லாக்களும் சேர்ந்து ஒரு பகுதி.

     II.    கொடை ஜில்லாக்களும், கிழக்குக்கரை ஜில்லாக் களும் சேர்ந்து மற்றொரு பகுதி. ஒவ்வொரு பகுதியும், ஒவ்வொரு ரீஜினல் ஆர்கனைசரின் கீழ் இருந்து பிரச்சாரம், அமைப்பு ஆகியவை நடத்தப்பட்டு வரும்.

ஒரு பகுதிக்கு, மாநாட்டில் தெரிந்தெடுக்கப்படுகிற தலைவர் ஒரு ரீஜினல் ஆர்கனைசாராக இருப்பார். மற்றொரு பகுதிக்கு வேறொரு ரீஜினல் ஆர்கனைசர் தெரிந்தெடுக்கப்படுவார்.

கட்சிக் கொள்கை சம்மந்தமான எல்லாக் காரியங் களிலும் ரீஜினல் ஆர்கனைசர்கள் கட்சித் தலைவரைக் கலந்து அவரது சம்மதத்தின் மீதே நடந்து கொள் வார்கள்.

நிர்வாகக் கமிட்டி, மூன்று மாதத்திற்கொருமுறை கூடும்.

- (“குடிஅரசு”, 4.12.1943, பக்கம் 5)

Pin It

உட்பிரிவுகள்