அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பை முன்வைத்து...

புதுச்சேரி ஒன்றியம் என்பது புதுச்சேரி, காரைக் கால், மாகி, ஏனாம் என்னும் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய தாகும். இப்பகுதிகள் நிலவியல் ரீதியாகத் தனித் தனியாகக் காணப்பட்டாலும், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இந்தியாவிற்கு வந்தபோது இப்பகுதிகளை உள்ளடக்கியே அவர்களின் ஆட்சி அமைந்திருந்தது.

இவற்றில் புதுச்சேரி, காரைக்கால் பகுதிகளைத் தமிழகத்தின் கிழக்குப் பகுதியிலும், மாகி கேரளா விலும், ஏனாம் ஆந்திராவிலும் அமைந்துள்ளது. மொழி யால், கலாசாரத்தால், பண்பாட்டால் மற்றும் அனைத்துச் சமூகப் பழக்கவழக்கங்களாலும் தமிழகத்தின் ஒரு அங்கமாகக் காணப்படுவது புதுச்சேரி மற்றும் காரைக்கால் மட்டுமே. தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில் ஒரு காலகட்டத்தில் தோன்றிய சாதிய முறை இன்றும் தமிழ்மக்களிடையே பெரும் பாகுபாட்டை வளர்த்துவருகிறது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலும் இப்பாகுபாடு புதுச்சேரி, காரைக் கால் வாழ்மக்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற் படுத்தியது. இச்சாதிய முறையைப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த பல நாட்குறிப்புகள் தெளிவு படுத்துகின்றன. இவற்றுள் இக்கட்டுரைக்கு ஒரு நாட்குறிப்பு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அது இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பாகும்.

இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பு

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு புதுச்சேரி வரலாற்றை அறிய உதவும் முக்கிய முதல்நிலை ஆதாரமாகக் காணப்படும் ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை நாட்குறிப்பு 1736 முதல் 1761ஆம் ஆண்டு வரையிலான வரலாற்றை மட்டும் தருகிறது. இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட் குறிப்பு 1778 முதல் 1792 வரையிலான புதுச்சேரி வரலாற்றை அளித்துப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைப் பூர்த்தி செய்கிறது. சமூக, பொருளாதார, அரசியல், பண்பாடு மற்றும் வாணிபம் போன்ற அனைத்து நிகழ்வுகளும் இந்நாட்குறிப்பில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளன.

நாட்குறிப்பு எழுதிய வீராநாயக்கரின் இயற் பெயர் வீராசாமி நாயக்கர் எனச் சில இடங்களில் குறிப்புகள் உள்ளன. இவரின் கொள்ளுத் தாத்தா வான பெருமாள் நாயக்கர் 1700ஆம் ஆண்டு முதல் 1741 வரை புதுச்சேரியில் “இரண்டாம் நயினாராக” பதவி வகித்தார். அதாவது புதுச்சேரி வாழ் தமிழ் மக்களுக்கு நீதி வழங்கும் மன்றத்துக்கு பிரெஞ்சு அரசு அமைத்த காவல்துறைத் தலைவருக்கு அடுத்த படியான அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்தார். இவருக்குப் பின் இவரின் மகனான வீராநாயக்கர் அப்பதவியில் அமர்த்தப்பட்டார். இவரும் தன் தந்தையைப் போலவே தம் பணியைச் சீரிய முறையில் சிறப்பாகச் செய்தார். ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை தமது நாட் குறிப்பில் இவரைப்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். பின் 1748-இல் புதுச்சேரி ஆங்கிலேயர் வசம் வந்த போது இவரின் பணி நிறுத்தப்பட்டது.

1754ஆம் ஆண்டு மறுபடியும் புதுச்சேரி பிரெஞ்சுக் காரர்கள் வசம் வந்ததும் வீராநாயக்கரின் மகனான ராசகோபால நாயக்கர் பதவி ஏற்றார். அரசின் நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளராக ராசகோபால நாயக்கர் விளங்கினார். இவர் சுமார் 38 ஆண்டுக்காலம் இரண்டாம் நயினார் பதவி வகித்தார். இவருடைய புதல்வர்களில் ஒருவரான வீராநாயக்கரே இந்நாட் குறிப்பு எழுதியவர். தாத்தாவின் பெயரைக் கொண் டிருப்பதனால் இவர் இரண்டாம் வீராநாயக்கர் என அழைக்கப்படுகிறார்.

புதுச்சேரி மறுபடியும் ஆங்கிலேயர் வசம் வந்ததால் தமது மூதாதையர்களின் பதவியில் இரண்டாம் வீராநாயக்கர் அமர முடியவில்லை. ஆங்கிலேயரிடம் இருந்து புதுச்சேரி 1816ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சுக்காரரிடம் வந்தபின் இரண்டாம் வீரா நாயக்கர் தம் முன்னோர்கள் வகித்த பதவியைத் தமக்கு அளிக்குமாறு வேண்டி விண்ணப்பம் செய்தார். ஆனால் வேலை கிடைத்ததா என்பது சரிவரத் தெரியவில்லை. இவர் மறைந்த ஆண்டும் தெரியவில்லை.

புதுச்சேரியில் 1844-1854-ஆம் ஆண்டுகளில் அரசுப் பணியாற்றியவர் எதுவட் அரியேல். இவர் தமிழ்ப்பண்பாட்டிலும், தமிழ்மொழியிலும் அதிகப் பற்று கொண்டவர். இவர் தமிழை நன்கு கற்றதோடு நூல்கள், சுவடிகள், குறிப்புகள் போன்றவற்றைத் தேடிச் சேகரித்தார். இவரின் திடீர் மறைவுக்குப் பின் இவரின் சேகரிப்புகள் பிரான்சின் தலைமை நூலகத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டுப் பாதுகாக்கப் பட்டு வருகின்றன.

புதுச்சேரியில் பிறந்து பிரான்சில் தம் உயர் கல்வியைப் பயின்ற கோபாலகிருஷ்ணன் என்பவர் ஒரு சிறந்த வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர். பாரிசில் உள்ள தேசிய நூல்நிலையத்தில் பற்பல ஆண்டுகள் தமிழ் வரலாற்றை ஆய்வு செய்தபோது, அங்கு இந் நாட்குறிப்பைக் கண்டுபிடித்தார். இவர் இந்நாட் குறிப்பைச் சரிவரத் தொகுத்து பிப்ரவரி 1992-இல் வெளியிட்டார். இந்நாட்குறிப்பு ஒரு வரலாற்றுக் கருவூலமாக விளங்குகிறது.

புதுச்சேரி வாழ்சாதிகள்

1778ஆம் ஆண்டு துவங்கி 1792ஆம் ஆண்டு வரையிலான வீராநாயக்கரின் நாட்குறிப்பு புதுச் சேரி வாழ் சாதிகளை அறியப் பெரிதும் உதவுகிறது. மேலும் சாதிகளுக்கிடையே உள்ள தொடர்பு, முரண்பாடுகள் போன்ற செய்திகளும் இடம்பெறு கின்றன. சாதிகளுக்குள் ஏற்பட்ட உட்பூசல்களும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. வெள்ளாளர், கோமுட்டி, கைகோளர், செட்டி, கருமர், அகம்படையர், முதலி, நாயக்கர், சாடர், பிள்ளை, கவரை, சக்கிலி, இடையர், மேளக்காரர், காசுக்காரர், பவளக்காரர் எனப் பல சாதிகளைப்பற்றிய பதிவுகள் இந்நாட்குறிப்பில் உள்ளன.

இச்சாதிகள் வலங்கை சாதி, இடங்கை சாதி எனவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. பொதுவாக வலங்கை சாதியினர் இடங்கை சாதியினரைத் தமக்குக் கீழ்ப் பட்டவர்களாகவே கருதினர். சில நேரங்களில் வலங்கை சாதியினர் பெறும் உரிமைகளை இடங் கையினர் கோரும்போது முரண்பாடுகளும் சச்சரவுகளும் ஏற்படுகின்றன.

நாட்குறிப்பின்படி மேளக்காரர், செட்டி, கம்மாளர், கருமர், சக்கிலி போன்றவர்கள் இடங்கை சாதியினர் என்றும் பிள்ளை, கவரை, கோமுட்டி, கைகோளர், முதலி, அகம்படையர் போன்றவர்கள் வலங்கை சாதியினர் என்றும் பதிவு செய்யப்பட்டு உள்ளது.

மேலும் வீராநாயக்கர் மார்ச் மாதம் 2-ஆம் தேதி 1785ஆம் ஆண்டு நாட்குறிப்பில் வலங்கை, இடங்கை சச்சரவைத் தீர்க்கும்படியான பொறுப்பு ஆனந்தரங்கம் பிள்ளையின் தம்பிமகனான ரங்கப்ப திருவேங்கடம் பிள்ளையிடம் கொடுக்கப்பட்டதாகப் பதிவுசெய்கிறார்.

சாதிகளின் நடமாட்ட உரிமையும், மறுப்பும்

பிரெஞ்சுக்காரர்களின் ஆட்சியில் புதுச்சேரி அழகும், பொலிவும் பெற்றது எனலாம். பிரெஞ்சு நாட்டில் உள்ளது போன்ற நேரான, சரியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட சாலைகள் இருந்தன. ஆயினும், சென்னையிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு வரும் சாலை, சாவடித்தெரு, இன்னும் சில தெருக்கள் மட்டுமே பொதுவழிகளாகக் கருதப்பட்டன. மற்ற அனைத்துத் தெருக்களும் சாதியின் பெயரைக்கொண்டு வழங்கப் பட்டன. உதாரணமாக, வெள்ளாளத்தெரு, பிராமணத் தெரு, பள்ளத்தெரு, செட்டித்தெரு, யாதவர் தெரு, கோமுட்டித்தெரு, முதலித்தெரு, கைகோளர் தெரு போன்றவற்றைக் கூறலாம். பெரும்பாலும் மக்கள் அவரவர் சாதியின் தெருக்களிலேயே குடியிருந்தனர்.

ஒரு சாதியினரின் தெருவுக்குள் மற்ற சாதியினர் செல்லும்போது சச்சரவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. குடை யுடன் செல்லும்போதும், திருமண ஊர்வலங்கள் செல்லும்போதும் மற்ற சாதியினரை மதிக்காததாகக் கருதப்பட்டது.

1785ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 12ஆம் தேதி நாட் குறிப்பின்படி வரதராச பெருமாள் கோயில் தேர் இடங்கை சாதியினர் தெருவுக்குள் செல்லக் கூடாது என வலங்கை சாதியினர் பெரும் எதிர்ப்பைத் தெரி வித்துள்ளனர். இதனால் இடங்கை, வலங்கை சாதி களுக்கிடையே மோதல் ஏற்பட்டது. இப்பிரச்சினை கவர்னர் செனரல் கோசிஜினிடம் கொண்டு செல்லப் பட்டது. இப்பிரச்சினை பெரிதானதால் கவர்னர் ஊர்வலத்தை நிறுத்தும்படி உத்தரவிட்டார்.

1789ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 15ஆம் தேதி நாட் குறிப்பில் வலங்கை சாதியினரான யாதவருடைய தெருவில் இடங்கை சாதியினரான திருவம்பல செட்டி மகன் பல்லக்கில் சென்றார். இதற்கு வலங்கை சாதியினர் பெரும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தனர்.

வலங்கை சாதியினர் இடங்கை சாதியினரின் தெருவுக்குள் செல்லும்போது அதிகமான சச்சரவு ஏற்படவில்லை. இவ்வாறு குடிகள் சாதியின் பெயரால் நடமாட்ட உரிமையை இழந்திருந்தனர்.

பல்லக்கு உபயோகம்

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாகனப் போக்கு வரத்து மிகவும் குறைவாகக் காணப்பட்டது. பெரும் பாலான பொதுமக்கள் நடந்தே தங்கள் பயணத்தை மேற்கொண்டனர். சிலர் பல்லக்கு, குதிரை, மாட்டு வண்டி போன்றவற்றையும் பயன்படுத்தினர்.

இந்நாட்குறிப்புகள் சில, பல்லக்கு உபயோ கத்தைப் பதிவுசெய்கின்றன. 1785ஆம் ஆண்டு மே 14ஆம் தேதி இடங்கை சாதியைச் சேர்ந்த தேவரா செட்டி என்பவர் திருமண ஊர்வலத்தில் பல்லக்கு உபயோகித்தார். இதனை வலங்கை சாதியினர் கடுமையாக எதிர்த்தனர். கவர்னர் கோட்டேனஸ் இப்பிரச்சினையை விசாரிக்கையில், பல்லக்கு உபயோகிப்பது தங்களது உரிமை என்றும் இதனை இடங்கையர் உபயோகிக்கக்கூடாது என்றும் பிரச்சினை செய்தனர். இறுதிவரை சுமூக தீர்வு ஏற்படாத காரணத்தால், கவர்னர் அனைத்துப் பல்லக்கு ஊர்வலத்தையும் நிறுத்த உத்தரவிட்டார்.

பின்பு 1791ஆம் ஆண்டு ஜூலை 8ஆம் தேதி வலங்கை சாதியினரான முத்துவிஜய திருவேங்கிடம் பிள்ளையின் மகன் திருமண ஊர்வலம் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. திருமணம் வெகு விமரிசையாக பச்சைப் பல்லக்கில் யானையின் மேல் அமர்ந்து சகல தெருக் களிலும் ஊர்வலம் கொண்டு செல்லப்பட்டது. ஒரு சச்சரவும் இன்றி ஊர்வலம் நடந்ததாக நாட்குறிப்பு கூறுகிறது. இது வலங்கையாருக்குக் கொடுக்கப் பட்ட உரிமை இடங்கையாருக்கு மறுக்கப்பட்டதைத் தெரிவிக்கிறது.

வெள்ளைக் குடை சச்சரவு

நாட்குறிப்பு வெள்ளைக்கொடி, குடை, உப யோகத்தில் வலங்கை, இடங்கையாருக்கிடையே சச்சரவு ஏற்பட்டதைப் பதிவு செய்துள்ளது. 1788 ஜனவரி 14 ஆம் தேதி நாட்குறிப்பில் இடங்கை சாதி யினரான பொன்னப்ப செட்டியின் மகன் ஒரு பட்டுக்குடையும், அழகிய மணவாள செட்டி மகன் ஒரு குடையும் பிடித்துக்கொண்டு வலங்கை சாதி யினர் தெருவில் சென்றனர். இதைப் பார்த்த மகா நாட்டார்கள் மிகவும் கோபம் கொண்டனர். மறு நாள் 30 வலங்கையார் கவர்னர் செனரல் கனுவே யிடம் முறையிட்டனர். இதன்படி கனுவே இரு வரையும் சிறையிலடைத்தார்.

மற்றொரு சமயம் வலங்கையினரான சுப்புராய பிள்ளை என்பவர் குடைபிடித்துக்கொண்டு செட்டித் தெருவுக்குள் சென்றார். அப்போது செட்டிகள் செனரலிடம் முறையிட, அவர் விசாரித்தார். சுப்புராய பிள்ளை செனரலிடம் தன் தவறுக்கு மன்னிப்பு கேட்டவுடன் மன்னிக்கப்பட்டுக் கூட்டம் கலைக்கப்பட்டது. இவ்வாறு குடை உபயோகத்தில் சச்சரவு ஏற்பட்டுள்ளது.

நகரா

நகரா என்பது பெருமுரசு வகைகளுள் ஒன்று. இந்த வாத்தியம் தற்போதும் சில இந்துக் கோயில் களிலும் இஸ்லாமியப் பள்ளிகளிலும் காணப்படு கிறது. இதன் ஓசை இனியதாக இல்லாவிட்டாலும், ஒலி அதிக தூரம் வரை செல்கிறது. இதனால் நகரா செய்தி அறிவிக்கும் கருவியாகச் செயல்பட்டது.

1785ஆம் ஆண்டு ஜூலை 29ஆம் தேதி நாட் குறிப்பில் நகரா வாத்தியத்தைப் பற்றிய செய்தி உள்ளது. வலங்கை, இடங்கை சாதியினருக்குத் தனித்தனியே கோயில்கள் உள்ளன. இதில் இடங்கை சாதியினர் கோவிலில் நகரா முழங்கும் சப்தம் கேட்டதும் வலங்கை சாதியினர் திரண்டு வந்து தங்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்துள்ளனர். ‘நகரா வாத்தியத்தை இயக்கும் உரிமை வலங்கை சாதி யினராகிய எங்களுக்கு மட்டும்!’ என சச்சரவு செய்தனர். செனரல் சுலியாக் இப்பிரச்சினையை விசாரிக்கையில் எந்தவொரு தீர்வும் ஏற்படாததால், நகரா வாசிக்க இருதரப்பினர்களின் கோவில் களிலும் தடைசெய்தார்.

சாதித்தலைவர்

நாட்குறிப்பின் வாயிலாக ஒவ்வொரு சாதிக்கும் சாதித்தலைவர் இருந்ததை அறியமுடிகிறது. இவர் களில் இடங்கை சாதித்தலைவர் நாட்டார் எனவும், வலங்கை சாதித்தலைவர் மகாநாட்டார் எனவும் அழைக்கப்பட்டனர். புதுச்சேரியில் பதினெட்டு மகாநாட்டாரும் பல நாட்டாரும் இருந்ததாகச் செய்திகள் உள்ளன. அந்தந்தச் சாதி மக்கள் இணைந்து தங்கள் தலைவர்களைத் தேர்வு செய்தனர். தலைமை துபாசி இவர்களைப் பதவியில் அமர்த்துவார்.

தங்களது சாதிக்குள் ஏற்படும் சச்சரவுகளை சாதித்தலைவர் தீர்த்துவைப்பார். வரிவசூல் செய்து கம்பெனியாருக்கு அளிப்பது போன்ற பணிகளையும் இவர்கள் செய்துவந்தனர்.

இவர்கள் தங்களது சாதி உரிமைகளை நிலை நாட்டுவதில் பெரும் கவனம் கொண்டிருந்தனர். வலங்கையராகிய மகாநாட்டார்கள் வெள்ளைக் கொடி, குடை உபயோகித்தல், நகரா வாசித்தல், ஊர்வலங்கள் செல்லுதல் போன்றவற்றில் தங்களது சாதியப் பெருமையை நிலைநாட்டுவதில் பெரும் பங்கு வகித்தனர்.

1785ஆம் ஆண்டு மார்ச் 21ஆம் தேதி நாட் குறிப்பில் கவர்னர் குத்தான்சோ மற்றும் மகா நாட்டார்களுக்கிடையிலான சந்திப்பு பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. மகாநாட்டார்கள் பரிசுகொடுத்து கவர்னரை வாழ்த்தி மகிழ்வித்த செய்தியும் இடம்பெற்றுள்ளது.

1791 ஆகஸ்டு 23ஆம் தேதி கடைவீதிகளில் கடையடைப்பு நடந்தது. இதற்கான காரணத்தை உடனே அறிந்து பதிலளிக்குமாறு சாதித் தலைவர்கள் உத்தரவிடப்பட்டனர்.

1791 டிசம்பர் 1ஆம் தேதி நாட்குறிப்பில் மேயர் சவாரியேர் சாதித்தலைவர்களை முனிசிபலிலே கூடிவரச் செய்தனர். புதுச்சேரி மக்களின் பொது நலனுக்காக பிரெஞ்சு அரசு ரூ.16,000 செலவு செய்த தாகவும், அதனால் இதில் பாதிச் செலவுப் பணத்தைப் புதுச்சேரி மக்களிடம் வசூலித்துத் தரும்படியாகவும் உத்தரவிடப்பட்டனர். இவ்வாறு மக்களின் அனைத்து நடவடிக்கைகளிலும் சாதித்தலைவர்கள் பங்கு பெற்றனர்.

குழுநியமனம்

வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பில் 1787 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 14 தேதியில் அரசால் நியமிக்கப்பட்ட குழுவைப்பற்றிய செய்தி உள்ளது. இதில் சிவில் நீதிமன்றத் தலைவர், தமிழ்ச் சாதிய முறை ஐரோப்பியர் களுக்கு விளங்காத காரணத்தால் எட்டு பேர் கொண்ட குழுவை நியமித்தார். இக்குழுவில் தமிழரும், தமிழ்க் கிறிஸ்தவர்களும் இருந்ததாகப் பதிவு உள்ளது. சாதிய முறை, சாதியக் கட்டமைப்பு, சாதிகளின் பாரம்பரிய உரிமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய அறிக்கையினைக் கொடுக்கும்படியாகச் செய்தி உள்ளது.

இவை பிரஞ்சுக்காரர்கள் சாதிய வேறுபாடு களைக் களைய முயலாமல் சாதிகளின் முன்பிருந்த வழக்கப்படி செயல்பட நிலைப்பட்டனர் என்பது தெளிவாகிறது.

தேவரடியார்கள்

தேவராயர் என்றால் இறைப்பணிக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர் எனப்படும். கோவிலில் நடனமாடுவது, விளக்கு ஏற்றுவது, பாடல்கள் பாடுவது என இருந்தனர். பின் நாட்களில் இவர்களின் செல்வாக்கு குறைய வீட்டு விழாக்கள், பண்டிகை நாட்கள், பிரஞ்சுக்காரர்களை வரவேற்று ஆடுவது, பாடுவது, கலை நிகழ்ச்சிகள் நிகழ்த்துவது இவர்கள் வழக்கமானது.

நாட்குறிப்பில் இவர்களைப் பற்றிய பதிவுகள் அதிகம் உள்ளன. வலங்கை இடங்கை என்னும் சாதிப்பிரிவு தேவரடியார்கள் மத்தியிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

1788 ஜூலை 16 ஆம் தேதி நாட்குறிப்பில் வலங்கையிடங்கை தாசிகளுக்கிடையேயான சச்சரவு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ராசப்பஐயரின் மகள் திருமண வரவேற்பு மேளதாளங்கள், வண்ண விளக்குகள், தாசிகளின் நடன நிகழ்ச்சிகளுடன் வெகு சிறப்பாக நடந்தது. செனரல் கனுவேயும் இந்நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டார். அப்போது இடங்கை சாதிப் பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு தாசி மகுடி வாசித்துக் கொண்டு சற்று நேரம் ஒரு பாம்பை ஆட்டிக் கொண்டு மறுபடி தன் கழுத்தில் பாம்பைச் சுற்றிக்கொண்டு நாட்டியம் செய்தாள். இது அனை வரும் பாராட்டும்படியாக இருந்தது. இது வலங்கை தாசிகளிடையே கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் உடனே கிளம்பிச் சென்று விட்டனர். பின் நிகழ்ச்சி நடத்துவோர் அனைவரும் இடங்கை தாசிகளை அனுப்பிவிட்டு வலங்கை தாசிகளை அழைத்து நாட்டியம் ஆடச் சொன்னார்கள். இவ்வாறு இடங்கை, வலங்கை சாதிப் பிரிவு தேவரடியார் மத்தியிலும் இருந்தது தெளிவாகிறது.

இவ்வாறு, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் ஒரு முக்கிய ஆதாரமான இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பு சாதியைக் குறித்த பல தகவல்களைத் தெரிவிக்கிறது. புதுச்சேரி வாழ்சாதிகள், வலங்கை, இடங்கை சாதிகள், சாதிகளுக்கிடையேயான சச்சரவுகள், சாதித்தலைவர்கள் மற்றும் அவர்களின் பணிகள், சாதியின் பெயரில் தெருக்கள், தாசி களிடையே சாதிய உணர்வு, சாதிகளுக்காக உரிமைகள் மற்றும் தடைகள் போன்றவற்றை அறிய முடிகிறது. இவ்வாறு இரண்டாம் வீராநாயக்கர் நாட்குறிப்பு ஒரு சிறந்த முதல்நிலை ஆதாரமாகச் செயல்படுகிறது.

Pin It

தாளாச் சுமையில் தடுமாறும் என்பேனா/முனை மழுங்கிக் கிடக்க/என்னைத் தூரநின்று வேடிக்கை பார்க்கின்றன/யார்யாரோ எழுதிச் செல்லும் கவிதைகள்

கவி ந. நாகராஜனின் இந்த வரிகளில் உண்மை யில்லை என்பதை அவரது கவிதைகளே நமக்கு உணர்த்திச் செல்கின்றன. அவர் எழுதிய கவிதைகள் அவரிடமே வேடிக்கைகாட்டுகின்றன, தூர நின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்த வாசகன் மிகுந்த நெருக்கத் தோடு அக்கவிதைகளுக்குள் தன்னைக் கரைத்துக் கொள்ள முயல்கிறான்.

நீண்டதொரு மக்கள் சார்பு இலக்கியப் பாரம் பர்யத்திலிருந்தும் கலை இலக்கியப் பெருமன்றப் பண் பாட்டுக் களத்தை உருவாக்கிய பேராசான் பிறந்த பூதப்பாண்டிமண்ணிலிருந்து உருவாகி வந்துள்ள கவி.ந. நாகராஜன் சிறுபத்திரிகை எழுத்துக்கள் வழியாகத் தமிழ்வாசகர்களுக்கு அறிமுகமானவர். பரந்துபட்ட வாழ்வின் அனுபவப் பரப்பைப் பெற்றிருந்தாலும் அத்தி பூத்தாற்போல் அபூர்வ மாகவே கவிதைகள் எழுதுபவர். இதுவே அவரது பலமும் பலவீனமும் ஆகியுள்ளது. பிரபலப் படைப் பாளிகள் ஆண்டிற்கு இரண்டு மூன்றென கவிதை நூல்களை உற்பத்தி செய்து சந்தைப்படுத்துகிற வணிகமயச் சூழலில் படைப்பு அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதே ஒரு சிரமமான போராட்ட மாகும். படைப்பின் உருவாக்கம் தன்னெழுச்சியி லிருந்து உருவாக வேண்டும். மற்றவற்றால் அழுத்தப் பட்டு, திணிப்பின் அடிப்படையில், செயற்கையாக உற்பத்தி செய்யப்படும் படைப்புகள் தோல்வியடைந்து விடும்; அவை தயாரிப்புக் கவிதைகளாக மாறிப் போய்விடும் என்பதிலும் தீர்க்கமாக நம்பிக்கை கொண்டவர்.

எனவேதான் அவர் தனது கவிதையைப் புணர்ச்சி யோடும், கருத்தரிப்போடும், பிரசவத்தோடும் உருவகப்படுத்திக் காட்டுகிறார்.

வலுவில்லாதபோது புணர்ச்சியும்/கருத்தரிக்காத போது பிரசவமும்/எனக்கு நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறது./எனக்கான புணர்ச்சி/எனக்கான பிரசவிப்பு/என்னில்நிகழும்/அப்போது என் குழந்தையைக் கொஞ்சு./

பெண்மீதான பாலியல் நிர்ப்பந்தமாக மட்டும் இதனைக் கருதிவிடமுடியாது. கவிதை உருவாக்கத்திற்கான சூழலாகவும் கூட இது அமை கிறது. வாழ்வுச் சூழலின் பிரதியாக்கம் என்றும் கூறலாம். ஒவ்வொரு தருணமும் நிர்ப்பந்தங்களால் உருவாக்கப்படுகிறது. வலுவில்லாத போது புணர்ச்சியும் கருத்தரிக்காதபோது பிரசவமும் செய்ய அதிகார சாட்டைகளும் துப்பாக்கிமுனைகளும் தொடர்ந்து நம்மை மிரட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

chitram-varandha-_450கவி ந. நாகராஜனின் படைப்பின் தனித்த ஆளுமை என்பதே பன்முகத்தளத்தில் படர்ந்து செல்லும் ஆற்றல்மிக்க கவிதை மொழியை அவர் கையாளுவதுதான். இதனை ஒற்றைவாசிப்புக்குள் அடக்கிவிடமுடியாது. பண்பாட்டிற்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப வாசிக்க வாசிக்க அர்த்தங்களைப் பெருக்கிக் கொள்கிற கவிதை மொழி அவருக்குக் கைகூடி வந்திருக்கிறது. எதையும் உரத்துப் பேசாமல் நடப் பியல் சார்ந்த குறியீட்டுத்தன்மையோடு அர்த்தங் களைப் புலப்படுத்தும் அழகியலை அவரது கவிதை களில் கண்டடையலாம். ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் புதையுண்டிருக்கும் பன்மைத்துவத்தை அகழ்ந்து வெளிக்காட்டும் தருணங்களும் உண்டு,

தயாராகிவிட்டது/வாசனைகூட வரத்துவங்கிவிட்டது/ உணவைக் கைப்பற்றி/சுவையறிந்தவர்களிடையே போட்டி/ உணவைப்/ படைத்தவனுக்குப் பங்கிட/எவனுக்கும் மனசில்லை/

கவிதை எழுதிச் செல்லும் இவ்வரிகளில் உணவு என்பது எளியவகைக் குறியீடுதான். ஆனால் இது வாசகனுக்கு வெவ்வேறு விதமாக உணர்வுநிலை களை எழுப்பிச் செல்கிறது. முதல்நிலையில் உணவை உணவாகவே பார்க்கலாம். உணவைத் தங்கள் கைகளில் வைத்திருப்பவர்களுக்கும் பசித்திருப்பவர் களுக்குமான முரணாக வெளிப்படுகிறது. இரண்டாம் நிலை வாசிப்பில் திடீரெனத் தேர்தலரசியல் மூலம் கைப்பற்றப்படும் ஆட்சி அதிகாரமாக உணவு தோற்றமளிக்கிறது. சுவையறிந்தவர்கள் திராவிடக் கட்சிகளாக மாறுகிறார்கள். இப்படி எண்ணற்ற சாத்தியங்களோடு இக்கவிதையை வாசிக்கமுடியு மெனத் தோன்றுகிறது.

நாகராஜனின் கவிதைகளில் ஒரு குறியீடே பல்வித மனநிலைகளில் கவிதையாக்கம் பெற்றிருப் பதைக் குறிப்பிடவேண்டும். நீர்ப்பண்பாடு இவரின் கவிதைகளில் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. இது சிற்றாறாக, குளமாக, ஆற்றின்படித்துறையாக, குவளைகளில் உருகிக் கலையும் பனிக்கட்டிகளாக, மழையாக, கடலாகத் தன்னை உருமாற்றிக் கொள்கிறது.

நிதானமாகவும், நீரோடையாகவும் பெருக் கெடுத்து ஓடுகிற சிற்றாற்றில் குளிக்கத் தடையில்லை தான். ஆனால் எருமைகள் அதில் நீச்சலடிக்கின்றன. இதே குளம்தான் சூரியனின் வரவுக்காகத் தாமரை களைத் தன்னுள் தேக்கிவைத்துக் கொள்கிறது. பனைமரங்களுக்கிடையே கசிந்துவரும் நிலவொளியில் தன்மீது சித்திரங்களை வரைந்து பார்த்துக் கொள் கிறது. நீச்சலில் மிதந்து செல்கையில் தண்ணி பாம்பு கடித்து கெண்டைச் சதை சேதாரப்படுகிறது. வைத்தியர் பாம்பைப் பற்றியோ பாம்பின் விஷத்தை இறக்கு வதைப்பற்றியோ தீர்மானகரமாக எதையும் கூற வில்லை. வேறு குளம் இல்லாததால் தினம் தினமும் பாம்பு கடித்த குளத்திலேதான் குளித்தாக வேண்டி யிருக்கிறது. நிகழ்காலக்கட்சி அரசியலையும், பண் பாட்டையும், ஊடகவெளியையும் கட்டுடைக்கும் குறியீட்டுச் சொல்லாடலாக இங்குக் குளம் மேலெம்பி வருகிறது. எனினும் சுத்தம்/ அசுத்தம் என்பதான எதிர்வுகள் உருவாக்கியிருக்கும் பண்பாட்டு அரசியல் மறுவிவாதத்திற்கு உள்ளாகியே வருகிறது. எருமை களை எருமைகளாகப் பார்க்காமல் கீழானதாக, சுத்தத்தை அசுத்தப்படுத்துவதாகக் குறிப்பீட்டாக்கம் செய்வதிலும் நுண்ணரசியல் சார்ந்த பிரச்சினை எழாமலும் இல்லை.

கடவுளுக்குரிய இடத்தில் இருந்து கொண்டு/என்னை பிணமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்/நீ கடவுளா... சாத்தானா... கடவுள்சாத்தானா...

புனிதங்களும் புனிதநீக்கமும் சந்திக்கும் தருண மிது. இவ்வரிகளை வாசித்ததும் ரஷ்ய நவீன கவி ஜோஸப் பிராட்ஸ்கியின் கவிதைப் பகுதி ஞாபகத் திற்கு வருகிறது. அக்கவிதை குழந்தையாகப் பிறந்து தேவனாகிப் போன இயேசுகிறிஸ்துவை நோக்கி அன்னைமேரி தாய்மையின் நிமித்தம் மெலிதாக எழுப்பும் கேள்வியது.

மேரி இப்போது இயேசுவிடம் கேட்கிறாள்/நீ என் மகனா.. இல்லை தேவதூதனா...

இதுவும் உலக வரலாற்றில் நிகழ்ந்துள்ள அதீத நிலையின் மீதான நிழலாகப் படர்கிறது. பன்மை அடையாளங்கள், பன்மைப் புரிதல் எனப் பன்மையை அங்கீகரிப்பதே நமது காலத்தின் பண்பாட்டுக் குரலாக வெளிப்படுகிறது. இந்திப் பேரடையாளத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும்போது தமிழ், தெலுங்கு, மலை யாளம் என பிரதேச மொழி அடையாளங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. இந்தியப் பண்பாடு என்பதை இந்துப் பண்பாடு என்ற ஒற்றைவார்த்தைக்குள் அடக்கிவிடும்போது சீக்கிய, கிறிஸ்தவ, முஸ்லிம், தலித், பழங்குடிப் பண்பாடுகள் அழித்தொழிக்கப் படுகின்றன. இச்சூழலில் இந்த மற்றமையைக் குறித்த அவதானிப்பை ஆடை குறியீட்டுக் கவிதையின்வழி நாகராஜன் உரையாடிச் செல்கிறார். மற்றமையை நிராகரிப்பது ஜனநாயகத்திற்கு உதவாது. இது அடிப்படைவாதத்தை உருவாக்குவது.

நமக்குப் பிடித்த ஆடை/பிறருக்கு எரிச்சலைத் தரலாம்./தனக்குப் பிடிக்காதது/மற்றவருக்கேனும் பிடித்திருக்குமென யாரும் எண்ணுவதில்லை.

பின்காலனியச் சிந்தனையாளர் ஹோமிபாபா போலச்செய்தல் கருத்தாக்கம் குறித்துப் பேசுவார். இது கீழைதேய மக்கள் ஐரோப்பிய நாடுகளின் கலாசாரத்தை, மேன்மையானதாக பாவனை செய்வது குறித்து முன்வைத்த சிந்தனையாகும். இங்கு நாகராஜனின் கவிதை மீன்களின் போலச் செய்தல்பற்றிப் பேசுகிறது. இவற்றில் நீரோட்டத்தின் நெளிவையும், சுளிவையும் அறிந்திருக்கும் ஆற்று மீன்கள் நீளமும் பரப்பும் அறிந்த கடல்மீன்களென இருந்தாலும் கடல்மீன்களால் ஆற்றில் வாழ முடியவில்லை. ஆற்று மீன்கள் கடல் மீன்களைப் போலப் பாவிக்கத் தொட்டிமீன்கள் ஆறும் அறியாது கடலும் அறியாது தம்மை ஆற்றுமீனாகவும், கடல் மீனாகவும், பாவனை செய்து கொள்கின்றன. ஏன் இந்த மீன்கள் பாவனை செய்கின்றன.. பாவனை செய்வது மீன்கள் மட்டும்தானா.. இந்த பாவனை களை நாம் வாழும் சமூகத்தடம் முழுவதிலும் கண்டுணரலாம். இந்தியனாக இருந்தும் ஆங்கிலேய னாகவும், தமிழனாக இருந்தும் இந்தியனாகவும், மார்க்ஸியனாக இருந்தும் மத உபவாசனாகவும் பல்வேறு விதமாய்ப்போலிமைப் பிம்பமாகவும் மாறிப் போகிறோம்.

நாகராஜனின் கவிதையில் நடப்பியல் வாழ்வுச் சித்திரமாக அப்பா முக்கியதொரு இடத்தைப் பெற்றுவிடுகிறார்.

அப்பா எப்போதும் அப்பாவாயினும்/அப்பா எப்போதும் அப்பாவாய்த் தெரிவதில்லை.

நாகராஜனின் கவிதைப் பரப்பில் எல்லாத் திசைகளிலும் அப்பா உலவிக் கொண்டிருக்கிறார்.

சிறுவயதில் எல்லாமாய்த் தெரிந்த அப்பா/பள்ளிவயதில் ஆசானாய்த் தெரிந்தார்./பதின்வயதில் பாதுகாவலனாய்த் தெரிந்த அப்பா/கல்லூரிக் காலத்தில் வள்ளலாய்த் தெரிந்தார்./ தண்டச் சோறு காலத்தில் விரோதியாய்த் தெரிந்த அப்பா/ பெண்பார்க்கையில் தேவதூதனாய்த் தெரிந்தார்./சொத்துப் பங்கீட்டின் போது அற்பமாய்த் தெரிந்த அப்பா/நான் அப்பாவான போது அற்புதமாய்த் தெரிகிறார்.

பல்வேறு காட்சி அடுக்குகளில் அனுபவத்தின் ஈரம் கசிந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த வார்த்தை களுக்குள் அப்பா கண்விழித்துக் கொண்டும் மூச்சு விட்டுக் கொண்டும் தூங்காமல் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இது விருப்பு, வெறுப்பு, கோபம் கலந்த உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பில் அப்பாவைப் பன்முகத் தோற்றத்தில் படிமப் படுத்தும் யதார்த்தக் கவிதையாகி உள்ளது.

இன்னுமொரு அப்பாவும் நாகராஜனின் கவிதையில் புனைவின் நுட்பங்களோடு வந்து போகிறார். குழந்தை வரையும் ஓவியத்தில் தெரியும் அப்பா அது. ஆழ்மனத்தில் மனோபாவமாய் மாறி விட்ட அப்பா குறித்த அதிபயங்கர பிம்பமும் அந்தக் குழந்தை வரைந்த கோட்டுச் சித்திரத்தில் வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

குழந்தை வரைந்த என் கோட்டுச் சித்திரத்தில்/கண்களைக் காணவில்லை/காதுகள் கொம்புகளாயின/தொங்கிய நாக்கில் வழிந்த சொட்டுகள்/எச்சிலா ரத்தமா எனத் தெரியவில்லை./ முடிகள் முள்ளம்பன்றியின் முட்கள் போலிருந்தன./சிதைக்கப் பட்ட உடல்போல் சிறுசிறு கோடுகள்/சித்திரம் வரைந்த குழந்தை/விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.

இது தன்னுணர்வற்ற நனவிலி மனச் சித்திரம். அப்பாவின் மீது உறைந்து கிடக்கும் எதிர்ப்பு உணர்வின் அடையாளம். நவீன வாழ்வில் குடும்ப அமைப்புக்குள், குழந்தைகளிடத்தில் அப்பா ஒரு பயங்கரவாதியாகிப் போகிறார் அல்லவா...

நவீனத்துவத்தின் சாயலையும், நகுலனின் பற்றற்ற தொனியையும் கடந்த நாகராஜனின் கவிதை நானில் அந்நியப்படுத்தலும், குற்ற உணர்வும், ஒரு தரப்பாக வெளிப்படுகிறது. மறுதரப்பாக இந்த நான் சமூக நானாகவும், விளிம்புநிலை நானாகவும் தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்கிறது. ஏழுகடல் ஏழுமலை தாண்டி குருவியின் உடலிலிருக்கும் அரக்கனின் உயிரைக் கண்டுபிடிப்பது சுலபமாகிவிட்ட போதிலும் அருகாமையின் இதயத்தை அறிந்துகொள்ள முடிய வில்லையென இந்த மனம் ஆதங்கப்படுகிறது.

இயலாமை நிறைந்த கூச்ச சுபாவமிக்க கவுரவம் பார்க்கின்ற மத்தியதர வர்க்க மனத்தின் குரலை இதில் கண்டடையலாம். என்னை என்னிலிருந்து காண்பவர் யாரெனக் கேள்வி எழுப்பும் நாகராஜனின் கவிதைப்பிரதியின் நான் மற்றமையால் கட்டமைக்கப் பட்டிருப்பதையும், மனச்சாய்வுகளுக்கும் கண் ணோட்டங்களுக்கும் ஏற்ப வடிவமைக்கப்படு வதையும் சுயம் அழிந்து போவதையும் பேசுகிறது.

இக்கவிதைப் பிரதிகளில் பிளவுண்ட நான்களை கண்டறியலாம். மனத்தின் கவிதைகளாக அடை யாளப்படுத்திக் கொள்ளும் வேளையில் சோம்பல் மனமும், குற்றமனமும், தாராளமனமும், குரூரமனமும் மாறிமாறி இயங்குகிறது. படுக்கையைக் கூடத் தட்டிப் போட சோம்பல்பட்டு உடலைக் குப்பை யாய்ப் புதைத்துக் கொள்ளும் மனம் ஜன்னல் தூசிக்காக விடுதிச் சிறுவனைக் கோபிக்கிறது. ஒரு தடவை சிலந்திக்காய், ஒட்டடை வலைப்பின்னலை விட்டுவிடும் மனம் பிறிதொரு தடவை தீக்குச்சி சுவாலையால் சிலந்தியை எரித்துப் பார்த்துவிட்டு அதன் உயிர்வலியை ரசித்துப் பார்க்கிறது.

பிரபஞ்சத்தின் விசித்திரத்தை எழுதிப்பார்க்கும் நாகராஜனின் கவிதை மொழியில் சில வால் நட்சத் திரங்கள், பால் வெளிகளில் மிதக்கின்றன. வெளி களில் மிதப்பதால் பறவைகளோடு தம்மை இனங் காணவும் செய்கின்றன.

விதை, மரம், நிழல் என மிக நெருக்கமாகத் தாவரங்களோடும், உறவையும், உறவின்மையையும் ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றன. வளர்ந்த மரத்தின் நிழலில் சாயமுடிகிறது. விதையைப்பிளந்த முளையில் உயிரின் தாகம் தொற்றிக் கொள்கிறது. காக்கை களின் கழிவுமிழ்ந்த விதைகளில் பொதிந்தமரம் ஏழடுக்குக் கட்டடங்களின் சுவர்களிலும் எளிதாக வளர்ந்துவிடுகிறது.

உதிர்வையும், செழிப்பையும் ஒன்றுபோலப் பாவித்து இது எல்லோருக்கும் நிழல்பரப்பிக் கொண்டும், தன்னுணர்வற்ற தன்கிளையில் காகங் களுக்கு இடமளித்துக் கொண்டும் ஒருவிசாலமான ஜனநாயக சித்திரமாய் மரம் உருமாறுகிறது.

மௌனமே மொழியாகப் பேசச் சொல்லிக்கொடு எனக் கழிவிரக்கத்தோடு வேண்டுகோள்விடுக்கும் கவியின்குரல் தன் தோற்றுப்போன கதைகளையும் கூறுகிறது. என்மொழிகள் எதுவும் உன்னை எட்ட வில்லையென்ற தூரத்தை, இடைவெளியைச் சொல் கிறது. கரைமரத்து மாம்பழத்தில் அவன் எறிந்த கல்லோடிணைந்த அன்பைப் பற்றி ஒரு பெண்ணாகி ஞாபகப்படுத்துகிறது. வெவ்வேறு விதமாய் அமைந்து விட்டவாழ்வுச் சூழலில் கடைசிவரை நேரில் பேசிக் கொள்ளாத வார்த்தைகளின் மௌனம் எதை மறந்து எதைப் பேசவென விம்மிக் கரைகிறது.

இழப்பின் வலிகளையும், மௌனத்தின் துயரங் களையும், அழிப்பின் அரசியலையும் ஒருசேர எழுதிச் செல்லும் நாகராஜனின் கவிதையை இறந்துபோன உயிரின் ஆவி தொடர்ந்துதுரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அது நெஞ்சுக்குள் பேயாட்டமிடும் வசீகரத்தை மறைத்தும், காயங்களின் இதழ்களில் ஒரு புன்னகையை எல்லோருக்குமாய்ப் படரவிடவும் செய்கிறது. ஊடும் பாவும் உருக்குலைந்த சிதைந்த பட்டுப் புடைவை யாகிறது. மலச்சிதறலை மண்ணுருண்டையாக உருட்டிச் செல்லும் வண்டாகிறது. பூக்கள் ஆற்றோடு போகின்றன. பூச்சி மருந்துகளில் மண்புழுக்களும் மாண்டு போகின்றன. வலிகளைக் கடந்தும் செல் கின்றன.

இந்த இழப்பின் வலியும் வேதனையும் அன்புச் சிதைவையும் வெறுமையையும் சொல்வதோடு நின்றுவிடவில்லை. ஆகப் பெருங்கனவு கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள் சிதறிப்போனதையும் வரலாற்றின் கொடுங்கனவாய் மாறிவிட்ட மனச்சோர்வையும் இணைத்துப் பேசுகின்றன.

சிற்பத்திற்குக் கண்திறப்பதுதான் சிற்பக் கலையின் உயிரோட்டம். ஆனால் இங்கு நிகழ்வு வேறுவிதமாய் இருக்கிறது.

கவனமாய்ச் செதுக்கிய சிற்பத்தில் கண்பழுது

இது என்ன சிற்பம். சோவியத் யூனியன் செதுக்கிய சோசலிச சிற்பமா... வாசகனை இவ்வரி எங்கெங்கோ அழைத்துச் செல்கிறது. இதனால்தான் அவரால் நட்சத்திரங்கள் மீன் செதில்களாய் சிதறிக்கிடப் பதையும் நிலா தடம் தேடித் திரிவதையும், வெளிச்சம் வருமென நம்பிக் கொண்டிருந்தபோது நிகழ் தளமே அழிந்துபோனதாகப் புரட்சியைக் குறி யீடாக்கிப் பேசமுடிகிறது.

நாகராஜன் எழுதிச் செல்லும் நம்பி ஏமாந்த கதைகள் பல. ஒரு காதலி போல வந்து தோளில் ஏறிக் கொண்டு கழுத்தில் சுருக்குக் கயிறை மாட்டி இறுக்கியபோது தெரிந்துகொண்ட அந்தக் கொடிய நகங்களும், கொடூரப்பற்களும் பயமுறுத்துகின்றன. சிங்கத்திடமிருந்து காப்பதாய்க் கூறி இலையும் தழையும் தந்து பாலைக் கறக்கும் முயற்சியின் பயங்கரமும் பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளி யத்தின் கொடூர உழைப்புச் சுரண்டலையும் சொல் லாமல் சொல்லிச் செல்கிறது. வெளிப்படுத்த முடிந்த வற்றைக் கூடவெளிப்படுத்தமுடியாமல் இருப்பது தான் கவிதை என்ற வாசகத்தின் நுட்பத்தை இங்குப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நாகராஜனின் கவிதையில் காலம், அழகின் அமைதியும், அமைதியின் அழகும் நிறைந்த அறையின் சாவியைத் தேடிக் கரைகிறது. அமைதியற்ற வாழ்வின் நெருக்கடிகளும், வன்முறையும் ரத்தச் சுவடுகளும் மனதைத் துயரப்படுத்துகின்றன. வாழ்தலுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான தூரம் எளிதில் கடக்க முடியாததாகி விடுகிறது.

மரணம் பற்றிய குறிப்புகளை எழுதிச் செல்லும் நாகராஜன் உலகமயச் சூழலில் மண்சார்ந்த உரிமைப் பறிப்புகளும் நிகழ்கின்றன. வட்டார உற்பத்திப் பொருள்களான நொங்கும் கல்லும் கருப்பட்டியும் அழிக்கப்படுகின்றன. இது புழுதியின் சூழலாகவும், விளக்கின் சுடரில் கரும்புகை மூட்டமாகவும் மாறுகிறது. மரணம் வெட்டி எறியப்பட்ட தலை களின் ஓலமாக எழுகிறது.

தீட்டிய அரிவாளுக்குத் தெரிவதில்லை/வெட்டி எறியப்பட்ட தலைகளின் வலியும் வீரியமும் என்பதாகவும் இது அடையாளம் பெறுகிறது. மரணம் கொலைச் செயல்களாக மறுவடிவம் பெறுகிறது. சாதீயத்தின் மோதல்களால் தலித்துகளின் மீதான ஒடுக்குமுறை நிழலாகப் படர்கிறது.

இங்கு ஒவ்வொரு முறையும் அடித்துக் கொல்லப் பட்ட போதும் தினமும் வந்துகொண்டுதானிருக் கின்றன பாம்புகள் என சாதாரணமாக எழுதிச் செல்கையில் ஒரு அசாதாரணத்தன்மை கவிதைக்குக் கூடிவந்துவிடுகிறது.

மீண்டும் மீண்டும் பிணங்களைப் பார்த்தபோதும்/இறந்துவிடுவது ஒன்றும்/எளிதானதாக இல்லை. என்பதாக இறப்பின் மீதான இயலாமையினையும் வெளிப் படுத்திச் செல்கிறது.

பாலியல் அரசியலைப் பேசும் குறியீட்டுச் சொல் லாடல்களில் விளிம்புநிலைப் பெண்ணின் குரல் மிகுந்த துயரத்தோடு கேட்கிறது.

பாழ்மண்டப இருளில், ரகசிய இரவொன்றில் அவன் சொன்ன போதை மிகுந்த சொற்களில் தன்னை இழக்கிறாள். நெஞ்சில் முட்டும் துயரம் கண்களில் கனத்து தேயும் இரவில் இருளை வளர்க்கிறது. காதலையும் காமத்தையும் வேட்கையோடு பேசும் வளர்முலை பார்த்து குறுகுறுத்த தன்னுடலின் பருவமாற்றத்தில் அவன் வருடிக் கொடுத்த ஸ்பரிசத்தின் நினைவு அவ்வப்போது வந்து கொல்கிறது. அவன் இதழ்களின் தன்மை இப்போது நினைத்தாலும் சில்லிடச் செய்வதாகவே இருக்கிறது.

வன்புணர்வால் ஏற்படுத்திய வலி, உடலெங்கும் தகிப்பதாகவும் ஆற்றாமை, ஏமாற்றம், வன்மம் சூழ, அவளின் வயிற்றில் உண்டான கரு பழிதீர்க்கும் என நம்புகிறாள்.

இப்பிரதிகளில் பாலியத்தைக் கடந்து செல்லும் பெண் எதிர்கொள்ளும் பாலுணர்வுச் சிக்கல் களையும், ஒரு ஆணின் ஸ்பரிசத்திலும் ஈர்ப்பிலும் ஏமாந்து போய், விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிற பெண்ணின் வாழ்வையும் பேசுகிறார்.

இதற்கு முற்றிலும் எதிர்நிலையில் வேசி எனத் தெரிந்தும் முலைக்காட்சியின் கவர்தலில் புணர்ச்சி சுகம்நாடி பின்னால் ஓடுபவர்களைக் கண்டு பரிதாபப்படுகிறார். அந்த முகம் கிழித்து சாகசம் புரியவைக்கத் தவிக்கும் மனசு வலுவற்ற இறக்கை களுடன், காயங்களுடன் இருட்டில் பறப்பதாகவும் குறிப்பீடு செய்கிறார்.

கவர்ச்சி, விளம்பரங்கள், இலவசங்கள் பின்னா லோடிக் கொண்டிருக்கும் மக்களின் பொதுப் புத்தியின் மீதான விமர்சனத்திற்கு வேசி சொல் லாடல் பயன்பட்டிருக்கிறது. மலடிபோன்ற சொற் களும் இவற்றில் உள்ளடங்கும். இன்னொரு வகையில் இது பெண்ணுடல் மீது வெறுப்பை உமிழ்ந்த பட்டினத் தாரின் மறு உருவாக்கக் குரலின் சாயலாகவும் வெளிப்பட்டுவிடுகிறது. இவை பெண்மொழிக்கு எதிரான சொல்லாடல்களாகவே தன்னுணர்வற்ற நிலையில் இடம் பெற்றுள்ளன.

நாகராஜனின் கவிதைகளில் நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஏலாமையும், மைய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகிய விளிம்புநிலை மனிதர்கள் குறித்த அக்கறையும் இணைந்து வெளிப்படுகின்றன. செருப்பு தைப்பவனின் வாழ்க்கைச் சித்திரத்தைத் துண்டுபீடியின் புகை யோடும், கண்களின் கனலோடும் பதிவு செய்கிறார்.

சாக்கடை அருகில் கருவறைக் குழந்தை போலச் சுருண்டு முடங்கிக் கிடந்த யாசகனின் தெருவோரச் சித்திரம் இதில் மற்றொன்று. அழுக்கையும், ஓட்டை களையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால் ஆடை எதுவுமற்ற அவனின் நிர்வாணம், சவரம் கண்டறியா முகம், குடியின்நெடி எல்லாமுமாக அந்தத் தெருவோரச் சித்திரத்தைப் படைத்துக் காட்டுகிறார். கழிவிரக்கம் கொள்ள நினைத்தபோது முடியவில்லை. இவனுக்கும் சேர்த்து தேசிய கொடி ஏற்றிய ஜனாதிபதியின் முன் பீரங்கி ஏவுகணைகள் அணிவகுத்தது நினைவுக்கு வருகிறது. அம்பானியின் சொத்தைமட்டும் சமபங் கிட்டால் இவனுக்கு ரூபாய் ஆயிரம் வரும் என்பதாக எண்ணும் மனக்குரலின் கவிதை இவ்வாறாக முடிகிறது.

அம்பானிகளிடமுள்ள என்பங்கை/இவனுக்கு மானசீகமாய் எழுதிவைத்துவிட்டு/மெதுவாக நடந்தேன்.

இந்திய தமிழகச் சூழலின் பொருளியல்சார் வர்க்க முரண்களையும், இருவேறுபட்ட வாழ்வு முரண்களையும் மிகவும் கூர்மையான விமர்சனத் தொனியோடு நாகராஜன் முன்வைக்கிறார். பெரு முதலாளியம் அழித்துப் போட்ட விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வுபற்றிய புரிதலையும் பகடியின் வழியாக கலகத்தையும் மொழிவழி நடத்திக் காட்டுகிறார்.

இந்தவகையில் அடித்தள விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வுக்காட்சியைத் தனது கவிதையில் நாகராஜன் வரைந்துகாட்டுகிறார். தலித்திய வாழ்வின் கடைக் கோடியாய் வாழ்கிற மலம் அள்ளும் தோழனின் வாழ்வுப்பதிவாக இது அமைகிறது. இருவேறு பட்ட அம்மாக்கள் இக்கவிதைக்குள் வருகிறார்கள். நள்ளிரவில் பன்றிக்குடில் கடந்து மலம் படிந்த குளக்கரைக்கு அப்புறத்தில் விகார காமத்தோடு வேசியைப் புணர்ந்துவிட்டு வருகிறான். நோய் பெற்று வந்த மகனின் காலில் முளைத்த கொப்புளங்களில் மஞ்சள்தடவிய அம்மாகழிப்பு பிண்டம் தாண்டினாயா என அப்பாவித்தனமாய் ஏதுமறியாமல் கேட்கிறாள். இக்கவிதையில் இடம்பெறும் இன்னொரு அம்மா தன் மகனிடம் என்ன கேள்விகேட்பாளெனக் கேட்கும் கேள்வியோடு கவிதை முடிகிறது.

உடலில் மண்ணெண்ணெய் தடவி/சாராயம் குடித்து/மலக்குழிக்குள் இறங்கியவனிடம்/அவன் அம்மா என்ன கேட்பாள்.

எண்பதுகளின் இறுதியில் துவங்கிய போராட்டத்தில் சிங்களப் பேரினவாதத் தாக்குதலில் இரண்டுலட்சத்திற்கு மேற்பட்ட ஈழத்தமிழ் மக்கள் அழித்தொழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எட்டு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் உள்நாட்டிலேயே புலம்பெயர்ந்த அகதிகளாய் இருப்பிடமற்று அலை பாய்கிறார்கள். கனடா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ் என ஐரோப்பிய நாடுகளில் இரண்டரை லட்சத்திற்கும் மேலான தமிழர்கள் புலம்பெயர்ந்து வாழ்கிறார்கள்.

ஈழமக்கள் மீதான இன அழிப்பின் உச்சகட்டமாக 2009 மே மாதத்தில் முள்ளிவாய்க்கால் கடலோரக் கிராமத்தில் நாற்பதினாயிரம் தமிழர்கள் இனப் படுகொலைசெய்யப்பட்டார்கள். தமிழ்நதி, சேரன், கிபி அரவிந்தன், திருமாவளவன் என நீண்ட வரிசையில் கவிகள் இந்த இனப் படுகொலையின் குரூரத்தைப் பதிவுசெய்துள்ளனர். பிணங்களோடு வாழ்தல் என்னும் கவிதையில் இளைய அப்துல்லாஹ் இவ்வாறு எழுதிச் செல்வார்.

புணர்ந்து புணர்ந்து சக்கையாகிய/ பெண்ணுடலின் யோனிக்குள்/குண்டுவைத்து தகர்த்துப் போகிறான் ஒருவன்/கேலிகேலியாக வெட்டிய குழந்தையை/கயிற்றில் தொங்க

விட்டுப் போகிறான் இன்னொருவன்/வாய்க்குள் துப்பாக்கி வைத்து/சன்னம்பாய்ச்சி சிரிக்கிறான் இன்னொருவன்/வெட்டுதல் கூறு போடுதல் எரித்தல் கதறுதல் புணர்தல் என்றெல்லாம் செய்து விட்டு/ இறுதியில் பிரேதம் செய்கிறான்./பூர்வீகக் குடிகளாய் வாழ்ந்த வரலாற்றையும் மீள்வாசித்துப் பார்க்கிறது./தாம் கோலோச்சிய எழிலார்ந்த மனபிம்பங்கள்/எங்கேனும் காணக் கிடைக்குமென்று/புராதன நிலங்களில் புதையல்கள் நாடும் ஒருகூட்டம் பறவைகள்...

கண்களில் ஒளியும் கையில் துப்பாக்கியும் கழுத்தில் சயனைடு குப்பிகளுமாய்க் காவு கொள்ளப் பட்ட வாழ்க்கை அலைபாய்கிறது. குறிகள் துப்பிய விஷங்கள் ஏந்திய யோனிகள் சிதைக்கப்படுகின்றன. கொப்பளிக்கும் குருதியில் உறையும் கண்களும் சிதைந்த உடல்களின் ஓலங்களில் கிழிந்த செவிகளும் பயத்தில் உறைந்து சுருங்கும் விதைகளுமாக அழித் தொழிக்கப்பட்ட ஈழமக்களின் வாழ்வின் துயரைத் தனது கவிதையின்வழி பேசி இதயங்களை ஊடுருவிச் செல்கிறார்.

மரணமும் புரட்சியும் நொடியில் நிகழ்வன என்பதறியாமல்/விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய்/பழிதீர்க்கும் குரலையும் சொல்லாமல் விட்டுவிடவில்லை.

கவி.ந. நாகராஜன் விளிம்பின் வாழ்வையும் ஒடுக்குமுறைக்கும் அதிகாரங்களுக்கும் எதிரான வன்மமிக்க குரலையும் தனது கவிதைகளில் இடையறாது ஒலிக்கச் செய்துள்ளார்.

இவரது கவிதை நான் நவீனத்துவத்தின் அந்நியப் பட்ட நான் அல்ல. விளிம்புநிலை மக்களின் நான். பிச்சை எடுப்பவனோடும், வேசியோடும், தெருவோரக் குடியனோடும், செருப்புதைப்பவனோடும், மலம் அள்ளும் தோழனோடும், ஈழத்தமிழனின் குருதியோடும் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் விளிம்பு நிலை நானாக உருமாறி இருக்கிறது. தமிழ் படைப்புச் சூழலில் கலகத்தொனி நிறைந்த எதிர்ப்பின் கவிதைகளாகவும் இவற்றைச் சொல்லலாம்.

சித்திரம் வரைந்த குழந்தை

ஆசிரியர் : ந. நாகராஜன்

வெளியீடு: என்.சி.பி.எச்.

விலை: ரூ.45.00

Pin It

ஏழு தனித்தனி நாடுகளை உள்ளடக்கியது ஐக்கிய அரபு நாடுகள். இதில் ஒரு நாடுதான் சார்ஜா. துபாயிலிருந்து சார்ஜாவுக்குக் காரில் செல்வதற்கு அரைமணி நேரம் ஆகிறது. சார்ஜாவில் இன்றளவும் நிலவுவது மன்னர் ஆட்சி. மன்னர் தலைமையில் நடைபெறும் சார்ஜா அரசுதான் ஆண்டுதோறும் ‘சார்ஜா சர்வதேசப் புத்தகக் கண்காட்சி’யை நடத்துகிறது. இந்த ஆண்டு கடந்த நவம்பர் 7 ஆம் தேதி தொடங்கி 17 ஆம் தேதி வரை மொத்தம் 11 நாட் களுக்கு இப்புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்றது. இது முப்பத்தி ஓராவது புத்தகக் கண்காட்சியாகும்.

ஈரோட்டில் கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வரும் ‘ஈரோடு புத்தகத் திருவிழா’வை அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் இன்னும் சிறப்பாகவும் உயர்ந்த தரத்தோடும் நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அடிப்படையாக வைத்து சார்ஜா புத்தகக் கண்காட்சியில் பங்கேற்றேன்.

இந்தியாவிலிருந்து சென்று சார்ஜா புத்தகக் கண்காட்சியில் அரங்குகள் அமைத்த புகழ்மிக்க நிறுவனங்களின் அழைப்பின்பேரில் சென்றிருந்தாலும் கள ஆய்வை மேற்கொள்வதே எமது நோக்கமாக இருந்தது.

books-from-india_3801982-இல் இதற்கென ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு சிறிய அளவிலான கூடாரத்தில் தொடங்கப் பட்டது சார்ஜா புத்தகக் கண்காட்சி. முதல் கண் காட்சியைத் தொடங்கி வைத்ததும் தற்போது முப்பத்தி ஓராவது புத்தகக் கண்காட்சியைத் திறந்து வைத்ததும் சார்ஜா மன்னர் டாக்டர் ஷேக் சுல்தான் பின் முகமது அல் குவாசிமி தான். இவர் ஒரு புத்தக ஆர்வலர் என்பதோடு எழுத்தாளரும் கூட. இந்த ஆண்டின் புத்தகக் கண்காட்சியில் இவரது மூன்று நூல்கள் வெளியிடப்பட்டன. எகிப்தில் சென்ற ஆண்டு அங்கிருந்த பழம் பெரும் நூலகம் சிலரால் தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. எரிந்து சாம்பலான பல்லாயிரக்கணக்கான நூல்களின் இழப்பை ஈடு கட்டும் பொருட்டு இந்த ஆண்டு சார்ஜா கண் காட்சியின்போது இவர் பல்லாண்டுகளாக அரிதின் முயன்று சேகரித்துப் பாதுகாத்து வைத்திருந்த அரிதினும் அரிதான 4,000 பழம் பெரும் எகிப்து நூல்களை எரிந்துபோன எகிப்து நூலகத்திற்குக் கொடுத்து அதனைப் புதுப்பிக்க உதவியுள்ளார். அந்த 4,000 நூல்களையும் கண்காட்சியில் பொது மக்களின் பார்வைக்கு வைத்திருந்தனர்.

முப்பதாண்டுகளாகப் படிப்படியாக வளர்ந்து தற்போது இந்த ஆண்டின் புத்தகக் கண்காட்சி விரிவுபட்ட முறையிலும் உலகு தழுவிய நிலையிலும் காணப்பட்டது.

மொத்தம் 62 நாடுகள் பங்கேற்றன. இதில் 24 நாடுகள் இந்த ஆண்டுதான் முதன்முறையாகப் பங்கேற்றுள்ளன. மொத்தம் பங்கேற்ற 62 நாடுகளில் 22 நாடுகள் அரபு நாடுகளாகும். மீதமுள்ள 40 நாடுகள் அமெரிக்கா, சீனா, இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, இந்தியா, ரஷ்யா, பாகிஸ்தான், மலேசியா உள்ளிட்ட நாடுகளாகும். மொத்தம் 924 நிறுவனங்கள் இந்த ஆண்டின் கண்காட்சியில் அரங்குகள் அமைத்தன. இதில் 38 இந்திய நிறுவனங்களும் அடங்கும்.

சார்ஜா நகரின் நடுவில் அமைந்துள்ள மிகப் பெரும் வர்த்தகக் கண்காட்சிகளெல்லாம் நடை பெறும் பிரம்மாண்டமான நிரந்தர அரங்கில்தான் (நுஒயீடி ஊநவேசந) இப்புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்றது. முதல் மூன்று நாட்களிலேயே 1,35,000 பேர் வந்து சென்றதாகக் கண்காட்சி அமைப்பாளர்கள் அறிவித்துள்ளனர். பள்ளி மாணவர்களும் ஆசிரியர் களும் இதனைப் பெரிதும் உற்சாகத்துடன் முழுமை யாகப் பயன்படுத்தினர்.

ஏராளமான பொருட்செலவில் நடைபெறுகிற இக்கண்காட்சிக்கு நுழைவுக்கட்டணம் ஏதுமில்லை. 10X10 அடி அளவுள்ள அரங்குகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் இந்தியத் தொகையில் சுமார் ரூ.55,000 முதல் ரூ.60,000 வரை வாடகை வசூலிக்கின்றனர். இந்தியாவிலிருந்து பங்கேற்ற நிறுவனங்களுக்கு ‘நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்’ என்ற நமது அரசு நிறுவனம் ஊக்கத் தொகையும் வழங்கியுள்ளது. நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்டும் அங்குத் தனியாகப் பெரிய அரங்கு அமைத்திருந்தது.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் இரண்டு வெளிநாடுகளைத் தேர்வு செய்து அவற்றை கௌரவிக்கும் பொருட்டு இக் கண்காட்சியின் கௌரவ விருந்தினராக ஒரு நாட்டையும் கவனத்தைக் கவரும் முக்கிய நாடு என்று ஒரு நாட்டையும் அறிவிக்கின்றனர். இந்த ஆண்டின் கௌரவ விருந்தினர் நாடாக எகிப்தும், கவனத்தைக் கவரும் நாடாக பாகிஸ்தானும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டுள்ள சிறப்பு நாடுகளுக்கு ஏராளமான சலுகைகளும் உரிமைகளும் அந்தந்த ஆண்டுகளில் வழங்கப்படுகின்றன.

புத்தகங்களைக் கொண்டு வருவதில், சிறப்பு அரங்கங்கள் அமைப்பதில், அந்த நாடுகளின் கலை, பண்பாடு, வரலாறு, கல்வி ஆகியவற்றை வெளிப் படுத்தும் ஏராளமான கலைஞர்களை, படைப்பாளி களை அழைத்துவந்து சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் நடத்து வதில் இந்த இரண்டு நாடுகளுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆண்டுக்கு ஆண்டு வெவ் வேறு நாடுகள் இவ்வாறு இங்கு அறிவிக்கப்படு கின்றன.

உலகப்புகழ் மிக்க கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், படைப்பாளிகள், சிந்தனையாளர்கள் சார்ஜா கண்காட்சிக்குச் சிறப்பு விருந்தினர்களாக அமைப்பாளர்களால் அழைக்கப்படுகின்றனர். புத்தகக் கண்காட்சி ஒரு பக்கம் நடந்துகொண்டே இருந்தாலும் - மக்கள் குடும்பம் குடும்பமாக இக் கண்காட்சிக்கு வந்து புத்தகங்களை வாங்கிச் செல்லும் பணி இடையறாமல் நடைபெற்றுக் கொண்டே இருந்தாலும் ஆங்காங்கு இலக்கியக் கருத்தரங்கம், கவிதை வாசித்தல், கதை சொல்லுதல், புத்தக விமர்சனம், இலக்கியக் கலந்துரையாடல், சிறப்புச் சொற்பொழிவு நிகழ்ச்சிகள், கலை நிகழ்ச்சிகள், சமையல் வகுப்புகள், வாசகர்களிடமும் பிரமுகர் களிடமும் ஊடகங்கள் பேட்டியெடுத்தல், படைப்பாளி- வாசகர் சந்திப்பு, வாசகர்களுக்குப் படைப்பாளிகள் தங்கள் படைப்புகளில் கையெழுத்திடுதல் போன்ற நிகழ்வுகளும் அதே சமயத்தில் நடைபெற்றுக் கொண் டிருக்கும். யாருக்கு எதில் ஆர்வமிருக்கிறதோ அந்நிகழ்ச்சியில் அவர்கள் பங்கேற்கலாம்.

sharja-exhibition_640

உலகெங்கிலுமிருந்து புகழ்மிக்க கலைஞர்கள், படைப்பாளிகளின் பெரும் பட்டாளமே சார்ஜா கண்காட்சியில் வந்து இறங்கியிருந்தது.

இந்தியாவிலிருந்து அருந்ததிராய், அனுபம்கேர், பங்கஜ் மிஸ்ரா, சேது, தீப்திநாவல், நமிதா கோகலே, வில்லியம் டைரிம்பிள், வித்யாஷா, நௌஷாத், அக்பர் கக்கரட்டில், பால் சக்கரியா, பெனியாமின் ஆகியோர் சிறப்பு விருந்தினர்களாக அமைப்பாளர் களால் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். எல்லோருக்கும் வரவேற்பு இருந்தபோதிலும் அருந்ததிராய், அனுபம் கேர் ஆகியோருக்கு எழுச்சிமிக்க வரவேற்பும் எதிர் பார்ப்பும் இருந்தன. அருந்ததிராய் பேசிய கூட்டத் திற்கு 2,000க்கும் மேற்பட்டவர்கள் ஆர்வமுடன் கூடிவிட்டனர். முக்கிய நிகழ்வுக்காக அருந்ததிராய் அழைக்கப்பட்டிருப்பினும், இவர் பங்கேற்கும் ஒரு சிறப்பு நிருபர்கள் கூட்டமும் அதிகார பூர்வமாகவே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

செய்தியாளர் சந்திப்பில் அருந்ததிராய் “மக்களுக்காக எழுதுவதுதான் எழுத்தாளர்களின் கடமை. நான் மக்களின் சார்பில் பேசவில்லை: மாறாக, சமூகத்தைப் பற்றியும் அது எவ்வாறு செயல் படுகிறது என்பதைக் குறித்தும்தான் பேசுகிறேன்” என்று கூறிய வரிகளை எல்லா ஊடகங்களும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து வெளியிட்டிருந்தன.

குழந்தைகளுக்கும் பள்ளி மாணவர்களுக்கும் இக்கண்காட்சியில் ஏராளமான சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டன. பெரியவர்களுக்கும் படைப்பாளி களுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட அதே அளவுக்கான முக்கியத்துவம் குழந்தைகளுக்கு இக் கண்காட்சியில் அளிக்கப்பட்டிருந்தது. 200க்கும் மேற்பட்ட, வெவ் வேறான குழந்தைகளுக்கான சிறப்பு நிகழ்வுகள் இங்கு நடத்தப்பட்டன.

கண்காட்சியின் நடு நாயகமாக இருக்கிற முக்கிய இடத்தில் தினசரி மாலை இரண்டு மணிநேரத்திற்கும் மேல் குழந்தைகளுக்கான குட்டிக்கதைகளை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக ஒரு இளம் பெண் அங்கு குதூகலத்துடன் கூடி நிற்கும் நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். கதை சொல்வதற் கென்றே தனிப் பயிற்சியும் தேர்ச்சியும் பெற்ற பக்குவப்பட்ட பெண்ணாக அவரின் செயல்பாடு நமக்கு உணர்த்தியது. அவ்வாறான ஒரு கதையைச் சொல்லி முடித்த பிறகு அந்தக் கதை வெளியான புத்தகத்திலிருந்து அதைப் படித்துக் காட்டுகிறார். அறநெறியைச் சொல்லும் புத்தகங்களை வாசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் குழந்தைகளுக்கு உருவாக்குவதே இந்நிகழ்ச்சியின் நோக்கமாகும்.

பல போட்டிகளை வாசகர்களுக்குக் கண்காட்சி அமைப்பாளர்கள் அறிவித்திருந்தனர். இந்த ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்ட முக்கியபோட்டி புகைப்படப் போட்டியாகும். சார்ஜா புத்தகக் காட்சிக்குள்ளிருந்துதான் ஏதாவது ஒரு நிகழ்வை, காட்சியைப் புகைப்படமாக எடுத்து அனுப்பவேண்டும். ஒருவர் அதிகபட்சம் மூன்று படங்கள்தான் அனுப்பலாம். சிறந்த புகைப்படத்தைத் தேர்வு செய்வதற்கென்று ஒரு குழு அறிவிக்கப்பட்டு உள்ளது. மூன்று பரிசுகள் அறிவித்திருந்தனர். ஒவ் வொரு பரிசுக்கும் ஒரு விலையுயர்ந்த கேமராவோடு பெரும் தொகையும் சேர்த்து வழங்கவுள்ளனர். முதல்பரிசு ஒரு சிறந்த கேமரா, ஒரு ஐ பேடு, இவற்றுடன் சேர்த்து இந்தியப் பணத்தில் ரூ 1 இலட்சம். ஆயிரக் கணக்கானோர் இப்போட்டியால் ஈர்க்கப்பட்டு கேமராக்களோடு உள்ளே அலைகின்றனர்.

சார்ஜா கண்காட்சியை முன்னிட்டு ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட கூட்டங்களில் முக்கியமானது பதிப்புத் துறை சம்பந்தமான பயிற்சிப்பட்டறையாகும். இந்தக் கண்காட்சி தொடங்குவதற்கு 3 நாட்கள் முன்பு நவம்பர் 4 ஆம் தேதி இப்பட்டறைக் கண்காட்சி அமைப்பாளர்களாலும் சார்ஜா அரசாலும் நடத்தப் பட்டது. இதில் 46 அரேபியப் பதிப்பாளர்கள் பங்கேற்றனர்.

பதிப்புத்துறையில் உலக அளவில் சிறந்து விளங்கும் வல்லுநர்கள் இந்தப் பயிற்சிப் பட்டறையில் வகுப் பெடுத்தனர். இன்று பதிப்புத்துறையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் குறித்தும் அதே சமயத்தில் இத்துறை சந்திக்கும் சவால்கள் குறித்தும் இதில் அலசப்பட்டது. புதிதாக வந்திருக்கும் நவீன மின்னியல் பதிப்பு குறித்தும் பேசப்பட்டது. படிப்படியாகப் பதிப்புத்துறை அடுத்த கட்டமான டிஜிட்டல் பதிப்பிற்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியிருப்பதால் அந்த வளர்ச்சியையும் தனதாக்கிக் கொள்ளப் பதிப்புத்துறை தயாராகவேண்டும் என்ற கருத்தும் இந்தப் பயிலரங்கத்தில் வலியுறுத்தப் பட்டுள்ளது.

சமையல் புத்தகங்களுக்கு இக்கண்காட்சியில் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. உலகப் புகழ்பெற்ற சமையல்கலை வல்லுநர்கள் இங்கு வர வழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அரங்கிற்குள்ளேயே கலை நிகழ்ச்சிக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த அதே முக்கியத் துவத்துடன் நல்ல மேடை அமைத்து நேரடி சமையல் வகுப்புகள் பிரசித்தி பெற்றவர்களால் நடத்தப்பட்டன. அடுத்தடுத்த நாளில் வெவ்வேறு நிபுணர்கள் வெவ்வேறு நாட்டுச் சமையலைச் செய்துகாட்டிக் கொண்டிருந்தனர். அதை ஒரு பெரும் கூட்டம் ரசித்தும் ருசித்தும் பார்த்துக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

பெரும்பாலானவை இஸ்லாமிய மதம் தொடர்புள்ள புத்தகங்களாக இருப்பினும், அரபு மொழி நூல்கள், அத்தோடு அதன் சார்புள்ள நூல் களாகக் காணப்பட்டாலும் அறிவியல், மொழியியல், அறவியல், இலக்கியம், வரலாறு, உளவியல், சமையல், குழந்தைகள் இலக்கியம் போன்ற துறைசார்ந்த நூல்களும் ஏராளமாக இடம்பெற்றிருந்தன.

200,250 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அச்சடிக்கப் பட்டுப் பதிப்பிக்கப்பட்ட - இப்போது எங்கு தேடி னாலும் கிடைக்கப்பெறாத- உலக அளவிலான சிறந்த நூல்கள் நூற்றுக்கணக்கில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் பல நூல்கள் முதல் பதிப்பு நூல்களாகும். அவை பதிப்புலக வரலாற்றையே நமக்கு எடுத்துச் சொல்வதுபோல் அமைந்திருந்தன.

ஆங்கில மொழியைச் சொல்லித்தரும் நூல்களும் அரபி-ஆங்கிலம் அகராதிகளும் ஏராளமாக விற்பனையாகியுள்ளன. மக்கள் ஆங்கிலம் படிக்க வேண்டும் என்ற பேரார்வத்தில் உள்ளனர் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

மன்னர் ஆட்சியில் இக்கண்காட்சி நடை பெற்றாலும் இஸ்லாமிய மதநூல்கள் பெரும் பாலானவையென்றாலும் அங்கு எந்தக் கெடுபிடியும் இல்லை; கண்காணிப்பும் இல்லை. மதச்சார்புத் தோற்றமும் இல்லை. வெளிநாடுகளிலிருந்து புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல நிறைய கல்வி சார்ந்த குறுந் தகடுகள், டிவிடிக்கள் விற்பனை செய்யப்பட்டன. இந்தியாவிலிருந்து சென்று அரங்குகள் அமைத்த வர்கள் கூட கம்ப்யூட்டர் சொல்லித்தரும் டிவிடிக்களை லட்சக்கணக்கில் அங்கு விற்றனர்.

இக்கண்காட்சியின் மிக முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று புத்தகப் பதிப்புரிமையை விற்பனை செய்வதாகும். வெளிநாடுகளில் வெளியான புத்தகங்களை அரபிமொழியிலோ இன்னபிற மொழிகளிலோ வெளியிட மூலவர்களிடமிருந்து விலை கொடுத்து உரிமை பெறுவது இங்கு ஏராளமாக நடைபெற்றது. அங்கிருந்த அரபிப் புத்தகங்களை அவரவர் நாட்டில் அந்தந்த மொழிகளில் வெளியிடவும் உரிமை படைத்தவர்களிடம் வெளிநாட்டவர் உரிமை பெற்றுச் சென்றுள்ளனர்.

இத்தனை சிறப்புகள் கொண்ட சார்ஜா புத்தகக் கண்காட்சியில் எத்தனையோ மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் இருப்பினும் என்னால் என்றென்றும் மறக்கவே முடியாத சம்பவமும் நடைபெற்றது.

மலையாளத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட மோகன்குமார் என்ற கேரளத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் சார்ஜா அரசின் உயர்பொறுப்பில் பல்லாண்டுகளாகப் பணியாற்றுகிறார். அக்கண்காட்சி நடத்தக்கூடிய ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் இவர் மிகவும் முக்கிய மானவர். அரபு நாட்டவரோடு இரண்டறக் கலந்து விட்ட இந்தியர். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடை பெற்ற முதல் புத்தகக் கண்காட்சி தொடங்கி, இந்தக் கண்காட்சி வரை 31 கண்காட்சிகளையும் நடத்தும் பொறுப்பில் இவர் தொடர்ந்து தனது பங்களிப்பைச் செலுத்தியுள்ளார்.

“அவர் மிகமுக்கிய பிரமுகர். அவரைச் சந்திப்பது மிக மிக சிரமம்” என்றார்கள். மிகவும் முயன்று கடைசியாக அவரைச் சந்தித்து விட்டேன். என் கையில் வைத்திருந்த ஈரோடு புத்தகத்திருவிழாவில் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் மேதகு ஏ.பி.ஜெ. அப்துல்கலாம் அவர்கள் ஆற்றிய உரையடங்கிய டிவிடியைப் பார்த்தார், மோகன்குமார்.

“நான் ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவின் ஒருங் கிணைப்பாளர்” என்று என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு “இந்த டிவிடி கலாம் சார் ஈரோட்டில் பேசிய பேச்சின் பதிவு” என்று கூறி அவரிடம் அதனைக் கொடுத்தேன்.

“உங்கள் புத்தகத்திருவிழாவில் கலாம் சார் பேசினாரா...” என்று அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியத்தில் கேட்டார் அந்தப் பெரிய அதிகாரி. “ஆமாம்” என்று நான் சொன்னதும் அந்த டிவிடியைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துவிட்டு என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சமும் அதிகாரத் தோரணையில்லாமல் மிகவும் அன்பாக “கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக நாங்களும் எங்கள் நாட்டு அரசாங்கமும் கலாம் சாரை மிக முக்கிய விருந்தினராக இக்கண்காட்சியில் பங்கேற்க வைக்க எவ்வளவோ முயன்று அழைத்தோம். அவர் இசைவு தெரிவிக்கவில்லை. அடுத்த ஆண்டு கலாம் சார் சார்ஜா வருவதற்கு நீங்கள் உதவி செய்ய முடியுமா?” என்று என்னிடம் கேட்டார்.

அவருக்கு உரிய பதிலைச் சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டேன். திரும்பி வருவதற்கு விமான நிலை யத்தில் நான் அமர்ந்திருந்தபோது அவரே என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்து “சார்... மறந்துவிடா தீர்கள்... அடுத்த ஆண்டு கலாம் சார் சார்ஜாவில்...” என்று மீண்டும் நினைவூட்டினார்.

சார்ஜா புத்தகக் கண்காட்சியின் ஆகச் சிறந்த சிறப்பையும், அத்தகைய சிறப்பைச் செய்தவர் களுக்குக் கிடைக்காத ஒரு சிறப்பு ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவிற்குக் கிடைத்திருக்கிற செய்தியையும் நெஞ்சில் சுமந்தவண்ணம் இந்தியா செல்லும் விமானத்திற்குள் நுழைந்தேன்.

Pin It

இந்தியாவின் தென்கோடியில் உள்ள திரு நெல்வேலி மாவட்டத்தில், குறுநில மன்னரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட எட்டயபுரத்தில் 1882, டிசம்பர் 11-ஆம் தேதி பிறந்தவர் சுப்பிரமணியன். தந்தை பெயர் சின்னசாமி ஐயர்; தாய் பெயர் இலட்சுமி அம்மாள். எட்டயபுரம் மன்னரிடம் பணிபுரிந்து வந்தவர் சின்னசாமி ஐயர். அவருக்கு நவீன தொழிலைத் தொடங்க வேண்டும் என்பதில் ஆர்வம் இருந்தது. தன் மகன் சுப்பிரமணியை மேல் நாட்டுக் கல்விமுறையில் படிக்கவைத்துப் பெரும் தகுதி - பதவிக்கு உரியவனாக்க வேண்டும் என்பது ஆசை. இந்தியாவிலுள்ள மிகப் பெரும்பான்மையான பெற்றோர்களின் அதே ஆசையும், கனவும் அவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தன.

bharathi_450சுப்பிரமணியனின் தாயார் இலட்சுமி அம்மாள், தன் மகனை ஐந்தாம் வயதில் விட்டுவிட்டு மறைந்தார். இளம் பருவத்தில் தாயை இழந்த சுப்பிரமணியனை வேதனையும், தனிமையும் வாட்டியிருக்க வேண்டும். படித்துப் பட்டம், பதவி பெற வைக்கும் நோக்குடன் மகனை நெல்லைப் பள்ளியில் சேர்த்தார் சின்னசாமி ஐயர். ஆங்கிலக் கல்வியில் நாட்டம் கொள்ளாது படிப்பை விட்டுத் திரும்பினார் சுப்பிரமணியன். பிராமணர்கள் மத்தியில் அந்தக் காலத்தில் இருந்த வழக்கப்படி சுப்பிரமணியனுக்கும், செல்லம்மாளுக்கும் 1897-இல் திருமணம் நடந்தேறியது. அப்பொழுது செல்லம்மாவுக்கு வயது ஏழே ஏழுதான். தன்னுடன் கூடி விளையாட ஒரு தோழி கிடைத்ததாகச் சுப்பிர மணியன் நினைத்தாராம்.

சுப்பிரமணியனின் தந்தை சின்னசாமி ஐயர் எட்டயபுரத்திற்கருகில் ஒரு பஞ்சாலையை நிறுவினார். தொழிற்சாலை லாபகரமாக ஓடவில்லை. நொடித்துப் போனது பஞ்சாலை. நொந்து போனார் சின்னசாமி ஐயர். 1898-இல் சின்னசாமி ஐயர் காலமானார். தாயையும், தந்தையையும் இழந்து தனியனாக, இளம் மனைவியுடன் திகைத்து நின்றார் சுப்பிர மணியன்.

இளம்பருவத்திலேயே கவிதை புனையும் ஆற்றல் சுப்பிரமணியனிடம் இருந்தது. எட்டயபுரம் மன்னரைச் சுற்றிலும் பல கவிஞர்கள் இருந்து வந்தனர். அவர்களின் உறவால் இலக்கியத்தை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் சுப்பிரமணியனுக்கு எழுந் திருக்க வேண்டும். தமிழ் இலக்கணப் புலமையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு சொற்சிலம்பம் ஆடி வந்த கவிஞர்களிடம் சுப்பிரமணியனுக்கு மரியாதை ஏற்படவில்லை. இளம் சுப்பிரமணியனை மூத்தோர் மதிக்கவும் இல்லை. இருந்தாலும் சுப்பிரமணியனின் இலக்கியத் திறனை முற்றாக நிராகரிக்கவும் முடிய வில்லை. பாடல் புனையும் சுப்பிரமணியனின் திறனைப் பாராட்டி ‘பாரதி’ என்று பட்டம் வழங்கினர். இந்தப் பெயர்தான் சுப்பிரமணிய பாரதி என நிலைத்து நின்றுவிட்டது.

1898-இல் சின்னசாமி ஐயர் காலமான பிறகு திகைத்து நின்ற பாரதியை, அவரது அத்தை காசியில் வந்து தன்னுடன் தங்கி மேல்படிப்பை மேற்கொள்ள அழைத்தார். பாரதியும் 1898-இல் காசிக்குப் போனார். அங்கு சிவமடத்தில் தங்கி இருந்தார். கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் நடத்தி வந்த கல்லூரியில் புகுமுகத் தேர்வில் முதல் வகுப்பில் தேறினார்.

இந்தியாவிலுள்ள கோடானுகோடி இந்துக்களின் புனிதமான இடமாகக் கருதப்படும் இடம் காசி. அங்கு வேத வியாக்யானங்கள், விவாதங்கள் நடக்கும். விழாக்களுக்குக் குறைவு இல்லை. கோடி மக்கள் கூடுவதையும் காணலாம். பிறந்த குலமோ வைதீக பிராமண குலம். தாய் தந்தையரை இழந்து, சொத்து சுகம் இன்றி, பிறர் ஆதரவில் காசியில் வாழ்ந்த இளைஞனை ஆன்மிகம் ஆட்கொண்டு இருக்க வேண்டும். தங்கியிருந்த இடமும் சிவமடம். இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த இளைஞன், குல ஆச்சாரம், தங்கி யிருந்த இடத்தின் ஆன்மிகக்காற்று, காசியில் பரவி வேர்விட்டு நிற்கும் மதச்சடங்குகள் ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்படாமல், நாடு, மக்கள்பற்றியே அவர்

மனம் அந்த வயதிலும் நாடியிருந்திருக்கிறது என்பதை அவர் பின்னர் சாதிமுறையைச் சாடி எழுதிய கட்டுரைகளிலிருந்து தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. காசியிலும் பாரதியின் படிப்பு பட்டத்தைப் பெறு வதை நோக்கி முன்னேறவில்லை. ஆனால், ஆங்கிலம், வடமொழியில் நல்ல புலமை பெற்றுத் திகழ்ந்தார். 1903-இல் காசிக்கு எட்டயபுரம் மன்னர் வந்தார். அவர் அழைப்பை ஏற்று, பாரதி அவருடன் 1903-இல் எட்டயபுரத்துக்குத் திரும்பினார். பாரதியின் சுதந்திர வேட்கையும், கவிஞர் என்ற தலைவணங்காக் குணமும் மன்னருடன் தொடர்ந்து இருக்க முடியாத நிலையை உண்டு பண்ணின.

1904-இல் மதுரை சேதுபதி பள்ளியில் தமிழாசிரி யராகப் பாரதி சேர்ந்தார். அதுவும் குறுகிய காலம் தான். 1904 நவம்பரில் சென்னைக்குச் சென்று சுதேச மித்திரன் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழுவில் சேர்ந்தார். 1882 முதல் 1904 வரை பாரதியின் நடவடிக்கைகளில் அரசியல், சுதந்திரப்போராட்டம் என எதுவும் தென்படவில்லை. சுதேசமித்திரன் பத்திரிகையில் சேர்ந்த பிறகுதான், உலக விவகாரங்களைப் பற்றிய செய்திகள் பாரதியை ஈர்க்கத் தொடங்கின. சுதேச மித்திரன் பத்திரிகையைத் தேசபக்தியோடு தொடங்கி நடத்தி வந்த சுப்பிரமணிய ஐயர் நன்கு கற்றறிந்தவர்; தேசியவாதி. அவரது உறவும் பாரதியை அரசியல் உலகிற்கு அறிமுகம் செய்தது.

சென்னைக்கு வந்த பின்னர் வக்கீல் துரைசாமி, வி.சக்கரை செட்டியார், டாக்டர் ஜெயராம், பத்திரிகை யாளர் ரகுநாதராவ், பரலி சு.நெல்லையப்பர், மண்டையம் திருமலாச்சாரி குடும்பத்தார், இராம சேசய்யர், தமிழறிஞர் திரு.வி.க., பொதுவுடைமை இயக்கச் சிற்பி சிந்தனைச்செல்வர் சிங்காரவேலர் ஆகியோருடன் ஏற்பட்ட தொடர்பு, பாரதியை ஒரு புதிய உலகின் புதிய மனிதனாக மாற்றிவிட்டது.

1904 முதல் 1921 செப்டம்பர் 11 வரை வாழ்ந்த பாரதியின் வாழ்நாட்கள்தான் வரலாற்று முக்கியத் துவம் வாய்ந்தவையாகும். 1904 முதல் 1908 வரை சென்னையில் பத்திரிகை ஆசிரியராக, மேடைப் பேச்சாளராக, மாநாட்டுப் பிரதிநிதியாக, சங்க அமைப்பாளராக, தீவிர இயக்கத்தாரோடு தொடர்பு கொண்டவராக வளர்ந்தார்.

1905-இல் பாரதியார் அரசியல் மேடையில் ஏறினார். வங்கத்தை இரு மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வெள்ளை அரசு முடிவு செய்ததை எதிர்த்து நாடெங் கிலும் கிளர்ச்சி எழுந்தது. வங்க மாநிலத்தின் பல பகுதிகளில் தீவிர தேசியவாதிகள் ஆயுதமேந்திப் போராடி வந்தனர். வெள்ளையர்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் பல மாநிலங்களில் நடந்தன என்றாலும், வங்காளத்தில் ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சிகள் அதிகமாகத் தோன்றின. தீவிர தேசிய இயக்கத்தை ஒடுக்கும் நோக்கத்தோடுதான், அதை இரண்டு பிரிவு களாக நிர்வாக சௌகரியத்திற்காக வெள்ளையர்கள் கூறு போட முயன்றனர். சென்னைக் கடற்கரையில் நடந்த கூட்டத்தில் ‘வங்கமே வாழிய’ என்ற பாடலைப் பாரதி பாடினார். இதுதான் அவரது முதல் முழக்கம். முதல் உலகப்போருக்கு முன்னர் இந்தியாவில் சுதந்திர இயக்கம் பெரிய வீச்சைப் பெற்றிருக்க வில்லை. 1885-இல் நிறுவப்பட்ட காங்கிரஸ் கட்சி, நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் பரவாமல் இருந்தது. படித்தவர்கள், விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய பணக் காரர்கள், சில தீவிரவாதிகள் மட்டுமே வெள்ளை ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து அங்குமிங்குமாக இயங்கி வந்தனர்.

1905-ஆம் ஆண்டுவாக்கில் காங்கிரஸ் கட்சி முறைப்படி அங்கத்தினர்களைச் சேர்த்து, மாவட்ட, மாநில, தேசிய தலைமைக் குழுக்கள், நிரந்தரத் தலைமை என்ற ஏற்பாடுகளைச் செய்யாதிருந்த காலம் அது. வகுக்கப்பட்ட கொள்கை, வரையறுக்கப் பட்ட லட்சியம், கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நடைமுறை, வழிகாட்டும் தலைமை என்று, இன்று இருப்பது போல அன்று அமையவில்லை. சுதந்திர தாகம் உள்ள வர்கள், அதனால் வரக்கூடிய அரசின் அடக்குமுறை களைக் கண்டு அஞ்சாதவர்கள், சுயநலம் சற்றும் இல்லாத தியாக குணம் படைத்தோர் மட்டுமே சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தில், தாங்களாக சுயமாகப் பங்கெடுத்து வந்தனர். எனவே, இவர் களது எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாக இருந்தது.

சென்னைக் கடற்கரைக்கூட்டத்தில் பாடிய பிறகு, 1905-இல் காசியில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் பங்கெடுக்கப் பாரதி போய் வந்தார். அந்த மாநாட்டில் லோகமான்ய பால கங்காதர திலகர், நிவேதிதா தேவி ஆகியோரைப் பார்க்கும் வாய்ப்பைப் பாரதியார் பெற்றார்.

1906-இல் சென்னையில் பால பாரத சபை என்ற சங்கத்தை அமைப்பதில், பாரதியார் பங்காற்றினார். அதே சங்கம் கடற்கரையில் கூடிக் கல்கத்தாவில் நடக்கவிருந்த காங்கிரஸ் மாநாட்டிற்கும் அவரைப் பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. கல்கத்தா மாநாட்டி லிருந்து திரும்பிய பின்னர் 1906-இல் திலகர் பிறந்த நாளைச் சென்னையில் கொண்டாடப் பாரதியார் பங்காற்றினார். 1906-இல்தான் பாரதிக்கும், மாபெரும் தேசபக்தர் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளைக்கும் நேரடித் தொடர்பு ஏற்பட்டது. 1906, 1907-ஆம் ஆண்டு களில் சென்னையில் பல பொதுக் கூட்டங்களை நடத்தி, பாரதியார் அமைப்பாளராகவும், பேச்சாள ராகவும் வளர்ந்தார்.

1907-ஆம் ஆண்டு விஜயவாடாவிற்குச் சென்று விபின் சந்திர பாலரைச் சந்தித்துச் சென்னையில் நடைபெறும் கூட்டங்களில் பங்கேற்க அழைத்து வந்தார். சென்னையில் ஐந்து கூட்டங்களில் விபின் சந்திரபாலர் பேசினார். 1906-7இல் இந்தியாவிற்கு முழுச் சுதந்திரம் வேண்டும் என முழங்கி வந்தவர் விபின் சந்திரபாலர் தான்.

இதே காலத்தில் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் பத்திரிகைத் தடைச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதை எதிர்த்து ஒரு கூட்டத்தில் பாரதியார் பேசினார்.

1907-ஆம் ஆண்டு சூரத்தில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் பங்கேற்கப் பிரதிநிதியாகத் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்டார் பாரதியார். சூரத் மாநாட்டில் தீவிரவாதிகளுக்கும், மிதவாதிகளுக்கும் இடையே மோதல் ஏற்பட்டது. மேடையை நோக்கி நாற்காலிகள் வீசப்பட்டன. மாநாடு கலவரத்தில் முடிந்தது. பாரதியோ, சூடேற்றப்பட்ட தீவிரவாதியாக, திலகரின் ஆதரவாளராகச் சென்னைக்குத் திரும்பினார். திலகரையும், திலகர் கட்சியையும் ஆதரித்துப் பல கட்டுரைகளை எழுதினார். சூரத் மாநாட்டிற்குப் பாரதி, வ.உ.சி.யுடன் சென்றார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. பாரதியாருடன் அன்றைக்கு அனல் கக்கும் பேச்சாளர்களாகத் திகழ்ந்தவர்கள் ஆர்யாவும், வெங்கட்ரமணாவும் ஆவர். இவர்களது தீவிரப் பிரசாரத்தை முறியடிக்கவும், இவர்களைத் தண்டிக்கவும் கைதுசெய்ய அனுமதி கோரிக் காவல்துறை மனுச் செய்தது. இதே காலத்தில் மூர் சந்தையிலிருந்து சென்னைக் கடற்கரைக்கு 1500 பேர் கொண்ட ஒரு கண்டன ஊர்வலமும் நடைபெற்றது. குறுகிய கால அழைப்பில், வெள்ளை அரசை எதிர்த்துக் கண்டன ஊர்வலத்தில் 1500 பேர் கலந்து கொண்டது, ஒரு பெரும் போர்ப்பேரணி ஆகும். அதன் அளவால் அன்றி, அதன் தன்மையால், குணத்தால் அந்தப் பேரணி பிற பேரணிகளுடன் ஒப்பிடப்பட முடியாத தாகி விடுகிறது.

1908-இல் இலட்சுமணய்யா என்ற சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் அந்நிய ஆட்சியாளர்களின் காவல் துறையைக் கண்டித்துப் பேசியதற்காகக் கைது செய்யப்பட்டுத் தண்டிக்கப்பட்டார். அவர் விடுதலையாகி வெளியில் வந்தவுடன் அவரை வரவேற்று, பாராட்டுக்கூட்டம் நடத்தி, பரிசும் வழங்கினார் பாரதியார்.

1911-இல் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் ஆஷ் என்ற வெள்ளையரை மணியாச்சி ரயில் சந்திப்பில் சுட்டுக் கொன்றான் வாஞ்சிநாதன் என்னும் இளைஞன். வெள்ளை அதிகாரிகளைத் தாக்கிக் கொலை செய்வதைப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கிய வழியாக ஒரு சாரார் கருதி வந்தனர். ஆனால் தனிநபர் கொலைவழி முறையைப் பாரதியார் ஏற்கவில்லை. வ.வே.சு.ஐயர் போன்றோர் ஆதரித்தனர்.

அதே கொலை வழக்கில், ஆட்சிக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யத் தூண்டியதாக வ.உ.சி. குற்றம் சாட்டப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். விசாரணையின்போது நெல்லைச் சிறையில் அடைக்கப் பட்டிருந்த வ.உ.சி.யைப் பாரதியாரும், ஆர்யாவும் நேரில் சென்று பார்த்துப் பேசிவிட்டுத் திரும்பினர். சென்னை திரும்பியவுடன் வ.உ.சி. கைது செய்யப் பட்டதைக் கண்டித்துப் பல கண்டனக் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. அவற்றில் பாரதி பங்கு கொண்டு ஆட்சியாளர்களின் அநீதியைக் கண்டித்துப் பேசினார்.

‘இந்தியா’ பத்திரிகையில் பாரதியார் எழுதிய பல கட்டுரைகளுக்காக அவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவும், பத்திரிகையை ஒடுக்கவும் காவல்துறை பாய்ந்தது. பாரதியும் திருமலாச்சாரியாவும் 21.8.1908 மாலையில் பாண்டிச்சேரி செல்லும் ரயிலில் காவல் துறையின் கண்ணில் படாமல் ஏறிப் பாண்டிச்சேரி சென்றடைந்தனர். இந்தியா பத்திரிகையின் பதிப் பாளராகவும் ஆசிரியராகவும் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்த முரப்பாக்கம் சீனிவாசன் கைது செய்யப்பட்டார்.

1908 ஆகஸ்டு 21 முதல் 1918 நவம்பர் 24 வரை பாண்டிச்சேரியில் அரசியல் தஞ்சம் புகுந்தவராக, ஆனால் சுதந்திர மனிதராகப் பாரதி வாழ்ந்து வந்தார். வெள்ளையர் ஆட்சி, ரகசியக்காவல் படை மூலம் பாரதியாரின் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்து வந்தது.

பாண்டியில் தங்கியிருந்த காலத்தில் பாதியாருக்கு அரவிந்தரைச் சந்திக்கும், விவாதிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பாரதியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய எழுத்தாளர் வ.ரா.வும் பாரதியுடன் பழகி வந்தார். இந்தக் காலத்தில்தான் புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் பாரதியாருடன் நெருங்கிப் பழகி வந்ததோடு, பாரதி கவிதா மண்டலத்திலும் சேர்ந்தார். சுத்தானந்த பாரதியும் பாரதியாருடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். பாரதியாருக்குப் பல நண்பர்கள் பண உதவி செய்துவந்தனர். பாண்டியிலிருந்து ‘இந்தியா’ பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டார் பாரதி.

1908 ஆகஸ்டு மாதம் பாண்டிச்சேரிக்கு ரயிலேறிய பாரதியின் அரசியல் வாழ்க்கையிலும் பயணம் வேகப் பட்டது. முதலாவது உலகப்போர் முடிந்தபோது தான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பிவிடப் பாரதி முடிவு செய்தார். அதுவரை பத்தாண்டுக் காலத்தைப் பாண்டிச்சேரியிலேயே கழித்தார்.

பாரதியார் பாண்டிச்சேரியில் முடங்கிக் கிடக்க வில்லை. மாறாக, அவரது பார்வை விசாலமடைந்தது. எழுத்து கூர்மை பெற்றது. அவரது எழுத்துகளும், கவிதைகளும் இந்தியாவிற்குள் சுதந்திர வேள்வியை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தன.

பாண்டிச்சேரியில் இருந்தவாறு ‘இந்தியா’ பத்திரிகையை நடத்தி வருவதில் பாரதியாருக்கு நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டது. 1910-ஆம் ஆண்டுவாக்கில் காந்தியாரைப்பற்றிப் பாரதி கேள்விப்பட்டார். தென் ஆப்பிரிக்காவில் இந்திய மக்களின் ஜனநாயக உரிமைக்காகக் காந்தியார் பாடுபட்டு வந்தார். முற்றிலும் புதிதான சத்தியாக்கிரகம் என்னும் சாத்வீகப் போராட்ட முறையை, தென்னாப்பிரிக்க வெள்ளை நிறவெறி ஆட்சியாளர்களின் கொடுமையான அடக்குமுறை களுக்கு எதிராகக் கடைப்பிடித்தார். காந்தியாரின் புதிய போராட்ட முறை உலகின் கவனத்தை ஈர்த்தது. பலரும் வியந்தனர். ஆனால் புரிந்து போற்றியவர்கள் சிலரே ஆவர்.

அரசியல் தஞ்சமடைந்திருப்போர் தீவிரப் போராட்ட முறைகளையும், விரைவில் முடிவுகளை எதிர்பார்ப்பதும் இயல்பு. குண்டுவெடிப்பு - கொலை வழக்கில் தண்டனை பெற்று, விடுதலையடைந்த பின்னர் அரவிந்தர் பாண்டிச்சேரி வந்திருந்தார். பாண்டியில் தங்கியிருந்த வ.வே.சு.ஐயர், பாரிஸ்டரும், சுதந்திரப் போரினில் வீரசாகசங்கள் செய்தவருமான தீவிரவாதி சாவர்க்கரின் நண்பர். பாரதியும் தீவிர எண்ணங் கொண்டவர்தான். ஆனால் 1910-இல் காந்தியாரைத் தமிழ் மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்யும் வகையில் பாரதி தனது இந்தியா பத்திரிகையில் காந்தியாரைப் பசுவாகப் படம் போட்டு, “இந்தி யாவுக்கு வழிகாட்ட வரும் தலைவர்” என்று எழுதினார். காந்தியடிகள் அப்பொழுது ஆப்பிரிக்காவில் போராடிக் கொண்டிருந்தார். 1914-இல் கோகலேயின் அழைப்பின் பேரில் காந்தியார் லண்டன் போனார். ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் முதல் உலகப் போர் மூண்டு விட்டது. காந்தியார் இந்தியாவுக்குத் திரும்பினார். 1915-இல் கோகலே காலமாகி விட்டார். காந்தி மனம் வருந்தினார்.

1918-இல் உலகப்போர் முடிந்த பின்னர் காந்தியடிகளின் அரசியல் நடவடிக் கைகள் இந்தியாவில் வேகம் பெற்றன. பஞ்சாபில் கொண்டு வரப்பட்ட ரௌலட் சட்டத்தை எதிர்த்தும், கிலாபத் இயக்கத்தை ஆதரித்தும் நாடு முழுவதிலும் சுற்றுப்பயணம் செய்தார் காந்தி. 1919-ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம் சென்னையில் கதீட்ரல் சாலையி லுள்ள இரண்டாம் இலக்கமிட்ட ராஜாஜியின் வீட்டில் காந்தியார் நான்கு நாட்கள் தங்கியிருந்த போதுதான், ஒரு நாள் பிற்பகலில் அவரை, பாரதியார் நேரில் சந்தித்தார். அதற்கு முன் அவரை நேரில் பார்த்தது இல்லை. சேலம் விஜயராகவாச்சாரி, சத்தியமூர்த்தி, ராஜாஜி ஆகியோர் அங்கிருந்தனர். வ.ரா. தான் வீட்டைக் காக்கும் பணியில் இருந்தார். அவரே பாரதியார் காந்தியடிகளைச் சந்தித்ததை எழுதியுள்ளார். ஆனால் சந்திப்பதற்குப் பல ஆண்டு களுக்கு முன்னரே, காந்தியாரின் அறவழி அரசியலைப் புரிந்து, ஏற்றுப்பாராட்டி, விளக்கம் தந்து எழுதிய கவிஞன் என்ற வகையில் அவர் ஒரு தீர்க்கதரிசி ஆவார்.

காந்தியார் அந்நியத்துணிகளை ஒதுக்கித்தள்ள - வாங்கியிருந்தால் தீக்கொளுத்த - அந்நியப் பொருள் நிராகரிப்பு இயக்கத்தை 1919-இல்தான் தொடங்கினார். ஆனால், விபின் சந்திரபாலரை அழைத்துவந்து சென்னையில் தொடர் கூட்டங்களை நடத்தியபின், சென்னைக் கடற்கரையில் 1906-லேயே அந்நியத் துணிகளைத் தீமூட்டி மக்கள் வேள்வி நடத்தினார் பாரதியார். அந்நியப் பொருட்களை வெறுத்து ஒதுக்கித் தள்ளுவது என்ற இயக்கத்தைத் தொடக்கி வைத்ததிலும் பாரதிக்கும், தமிழ்நாட்டிற்கும் தனிச் சிறப்பு உண்டு.

1915-ஆம் ஆண்டில் சாந்திநிகேதனில் காந்தியார் சில வாரங்கள் தங்கியிருந்தார். காந்தியாரின் எளிமை யான, தூய்மையான வாழ்க்கை முறை, சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் வேறுபாடு இல்லாத பெருமை கண்டு ரவீந்திரநாத் தாகூர், அவரை மகாத்மா என அழைத்தார் என்பது வரலாறு. ஆனால் ரவீந்திரநாததாகூர் 1915-இல் மகாத்மா என அழைப்பதற்கு முன்பே 1910-ஆம் ஆண்டிலேயே ‘வாழ்க நீ எம்மான் - மகாத்மா நீ வாழ்க’ என்ற பாடலைப் பாரதியார் எழுதி விட்டார். பாரதியாருக்குக் காந்தியாரைப் போற்றக்கூடிய கருத்தை ஊன்றியவர் சுதேசமித்திரன் அதிபர் சுப்பிர மணிய ஐயர் ஆவார். அவரது சொற்பொழிவு ஒன்றில் தான் காந்தியடிகளை மகாத்மா எனப் புகழ்ந்து பேசியிருக்கிறார். அது சுதேசமித்திரன் ஏட்டில் பிரசுரமாகியுள்ளது. எனவே, மகாத்மா என்ற பட்டத்தைச் சூட்டி மகிழ்ந்ததும் தமிழகம்தான். சூட்டியதில் பாரதிக்கும் பங்கு உண்டு. அதே போல காந்தியார் மேல்சட்டையைக் கழற்றி எறிந்து விட்டு, மேல்துண்டை மட்டும் போட்டுக் கொண்டு உலகத்தை மகரிஷியாக வலம் வந்ததற்கும் தமிழ்நாடுதான் உந்துகளமாக இருந்திருக்கிறது.

பாரதியார் 1908 முதல் 1918 வரை பாண்டிச் சேரியில் இருந்த காலத்தில் வெள்ளை அரசாங்கம் ஒற்றர்களை அனுப்பித் தொல்லை கொடுத்து வந்தது. பாரதியாருக்குப் பல நண்பர்கள் தக்க உதவிகளைச் செய்து வந்தார்கள். சுரேந்திரநாத் ஆர்யா ஆறாண்டு சிறைத் தண்டனைக்குப்பிறகு பாண்டிச்சேரி வந்து பாரதியாரைச் சந்தித்தார். மண்டையம் திருமலாச் சாரியும் பாரதியாருடன் பாண்டியில் தங்கியிருந்தார்.

1908-ஆம் ஆண்டு பாரதியார் மீது வெள்ளை யர்கள் வழக்குத் தொடர இருந்தபோதுதான், பாண்டிச் சேரிக்குத் தலைமறைவாகச் சென்றார் பாரதி. அந்த முடிவுக்கு வருவதற்கு அப்பொழுது சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக இருந்த ஒருவரும், சென்னை காவல்துறை உதவிக் கமிஷனராக இருந்த துரை சாமி அய்யருமே காரணம் என்று தெரிகிறது. அவர்கள் இருவருக்கும் தமிழ்ப்பற்றும், தேசபக்தியும் இருந்தன. எனவே தமிழை வளர்க்க, தேசத்திற்காகப் பாடுபட, பாரதியாரைக் காப்பது தங்களது கடமை எனக் கருதியே அவர்கள் அவ்வாறு செய்தனர்.

சுதந்திரத்திற்கான போராட்ட இயக்கத்தில் இந்தியாவைச் சேர்ந்த பல பிரிவினர் பங்காற்றி யுள்ளனர் என்பது வரலாறு. குறுநில மன்னர்களா யிருந்தோரில் பலரும், மன்னர்களாக வாழ்ந்த சிலரும் வெள்ளை ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடினர். அந்நிய ஆட்சியை, ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து இவர்கள் ஆயுதமேந்தி, வீரத்தோடு போராடியதை மக்கள் பாராட்டினர். ஆனால் இவர்களது போராட்டம் தங்களது ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள நடத்திய போராட்டமே என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

இந்தியாவின் பெரும் தொழில் அதிபர்களும், பணக்காரர்களும் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் பங் கேற்றது உண்டு. ஆனால், இவர்களது தியாகத்தை நாம் மதித்தாலும், இவர்கள் தங்களது தொழிலுக்குப் போட்டியாக வந்த வெள்ளையரின் வியாபாரத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் எதிர்த்தது, தங்களது தொழிலைக் காத்துக் கொள்ளத்தான் என்ற அளவில் நின்றது.

சில அதிதீவிர இயக்கத்தினர் இந்திய மக்களுக்கு விழிப்பை ஏற்படுத்தி, அவர்களைக்கொண்டே சுதந்திரப் போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும் என் பதில் நம்பிக்கை கொள்ளாமல், ஆயுதத்தின் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்துப் போராடினர். இவர்களது வீர சாகசங்கள் மக்களைக் கவர்ந்தன. ஆனால் மக்களைத் திரட்டப் பயன்படவில்லை.

சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்கேற்ற பல தேசியவாதிகளுக்கு அந்நிய ஆட்சியை அகற்றி, நம் நாட்டை நாமே ஆளும் உரிமை வந்தால் போதும் என்பதே லட்சியமாக இருந்தது. இவர்களில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சுதந்திரப்போராட்ட வீரராகப் பாரதியார் திகழ்ந்தார்.

கவிதைத் திறன் படைத்த பாரதியார் புலமையை வளர்த்துக்கொண்டு, கவி ரவீந்திரநாத தாகூரைப் போல, கருத்துக்கூறுவது, பாராட்டுவது, விமர்சிப்பது என்ற அளவோடு அரசியல் களத்திற்கு வெளியில் நிற்கும் பார்வையாளராக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், பாரதியார் கட்சியை அமைப்பதில் ஈடுபட்டது, கட்சி மாநாட்டில் பங்கு எடுத்தது, காவல் துறையின் அடக்குமுறையைக் கண்டித்தது, தப்பியோடிப் பாண்டியில் இருந்துகொண்டு சுதந்திரத்தீயை மூட்டும் கட்டுரைகள், பாடல்களை எழுதிக் கொண் டிருந்தது ஆகியவை பாரதியார் சுதந்திரப்போரில் பார்வையாளர் அல்லர் - பங்கேற்ற போராளி என்பதை நிறுவுகின்றன.

சுதந்திரப் போராட்டத்திலும் அரைகுறைச் சுதந்திரம், அல்லது தெளிவற்ற அரசியல் லட்சியத்தை உணர்ச்சிவயப்பட்டு மேற்கொண்ட சாதாரண அரசியல்வாதி அல்லர் பாரதியார்.

அந்நியர் ஆட்சி அகற்றப்பட்டுத் தாய்நாடு விடுதலை பெற்ற சுதந்திர நாடாகத் திகழ வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் பாரதியாரின் சுதந்திர வேட்கை முடியவில்லை.

நாட்டு மக்களிடையே மிகுதியும் காணப்பட்ட வறுமை அவரைக் கலங்க வைத்தது. வெறும் சோற்றுக் காக மனிதன் வருந்துவதை வெறுத்த பாரதியார் ‘வாழும் மனிதருக்கெல்லாம் வயிற்றுக்குச் சோறிட வேண்டும்’ என விரும்பினார். அது தானாக நடந் தேறிவிடும் என நம்பவில்லை. அதற்குரிய வழிகளைப் பற்றியும் பாடினார். உழவுக்கும், தொழிலுக்கும் வந்தனை செய்ய வேண்டும்; உலகத்தொழில் அனைத்தும் உவந்து செய்ய வேண்டும்; உற்பத்தியைப் பெருக்கிட வங்கத்தில் ஓடிவரும் நீரின் மிகையால் மையத்து நாடுகளில் பயிர் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு அரும்பும் வியர்வை உதிர்த்துப் புவிமேல் ஆயிரம் தொழில்கள் செழிக்கச் செய்திட வேண்டும் என்ற நடைமுறை சாத்தியமான திட்டங்களையும் 1920-க்கு முன்னரே சிந்தித்து, பாடல் பாடியவர் அவர். இவற்றிற்கு முத்தாய்ப்பு வைப்பதைப்போல, பயிற்றிப் பல தொழில் செய்திடுவீர், பிறர் பங்கைத் திருடுதல் வேண்டாம் என்றும் பாடினார். இதற்குத் தான் முதிர்ச்சி நிறைந்த சிந்தனை என்று பெயர். இந்தச் சிந்தனைகள் பாரதியின் 30-ஆம் வயதுகளில் முகிழ்த்தவை என்பது சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டியதாகும்.

செல்வத்தைப் பெருக்கி, பசியை ஓட்டி விட்டால், மனிதர்களிடையே உள்ள சாதிமத வேறுபாடுகளும், மூடநம்பிக்கைகளும் தானாகவே மறைந்தொழிந்து விடும் என ஒரு சாரார் கருதுவது உண்டு. ஆனால் இவை ஒழிக்கப்பட வேண்டியவை எனப் பாரதி கருதினார். 1920-க்கு முன்னர் எழுதிய பல்வேறு கட்டுரைகளிலும், பாடல்களிலும் சாதி, மத வேறு பாட்டை ஒழிக்க அவர் கனல் கக்க, ஆனால் தெளிவாக எழுதியிருப்பதைக் காணலாம்.

இஸ்லாமியர்கள் பெண்களை நடத்துகிற முறையில் சீர்திருத்தம் தேவை என நட்பு முறையில் எழுதினார். ‘சத்ரபதி சிவாஜி சபதம்’ என்ற பாட்டிற்கு எழுதிய முன்னுரையில், ‘இஸ்லாமியர்களைத் தாக்கிச் சில கடுமையான பதங்கள் இந்தப் பாடலில் இடம் பெற்றுள்ளன. அது ஒளரங்கசீப்பை எதிர்த்துப் போராடிய சிவாஜி கோபத்தில் கூறிய வார்த்தை களாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும். இருப்பினும், இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் மனம் புண்பட்டால் மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்’ என எழுதினார். பால கங்காதார திலகர் வினாயகருக்கும், சிவாஜிக்கும் விழா எடுத்ததைப் பாராட்டி எழுதிய பாரதியார், இத்துடன் இஸ்லாமிய விழாவினையும் நாம் கொண்டாடினால்தானே சரியாக இருக்கும் என்றும் எழுதினார்.

இதே போன்று கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு இந்துக்கள் மதம் மாறுகிற செய்தி பற்றி எழுதுகிறபோது கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் மீது சாடாமல், இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த வணிகர்கள், கோயில் மடாதிபதிகள் தர்ம காரியங் களைச் செய்வது இல்லை, தீண்டத் தகாதவன், தாழ்ந்தவன் என்று நம்முடன் பிறந்த சகோதரர் களையே கொடுமைப்படுத்தினால் மதம் மாறாமல் என்ன செய்வார்கள் என்ற கேள்வியையும் எழுப்பினார்.

சுரேந்திரநாத் ஆர்யா தெலுங்கர். தீவிர தேச பக்தர். இவரும் பாரதியாரும்தான் சென்னையில் அனல் கக்கப் பேசி வந்தார்கள். ஆர்யாவுக்கு ஆறு ஆண்டு தண்டனை கிடைத்து, விடுதலை அடைந்த பின்னர் பாண்டிச்சேரிக்கு வந்து பாரதியாரைச் சந்தித்தபோது, தான் கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர்ந்து விட்டதாகக் கூறினார். அமெரிக்காவுக்குப் போகப் போவதாகக் கூறினார். பாரதியார் வேதனையோடு, இந்து மதத்தினரின் குறைகள்தான், இந்த தேசபக்தனின் மதமாற்றத்திற்கும் காரணம் என்றார். இன்றைக்கு மதமாற்றம் ஒரு பெரிய அரசியல் பிரச்சினையாகப் பேசப்படும் வேளையில், 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே காய்தல் உவத்தல் இன்றிப் பாரதி இந்தப் பிரச்சினையைப் பார்த்துள்ளதைப் பார்த்தால் அவரது சிந்தனைக் கூர்மை தெளிவுறத் தெரியும்.

அந்நியர் ஆட்சியை எதிர்க்கும் பலர், உள் நாட்டில் பொருளாதாரச் சமத்துவம் தேவை என் பதை ஏற்க மாட்டார்கள். பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு கூடாது என ஏற்கும் பலர், பிறப்பால் வரும் சாதிமத ஏற்றத்தாழ்வு ஒழிய வேண்டும் என்பதை ஒப்ப மாட்டார்கள்.

அந்நிய ஆட்சி அகன்று, பொருளாதாரச் சமத்துவமும் ஏற்பட்டு, சாதிமத வேறுபாடும் ஒழிவது நல்லதே என மூன்றையும் ஏற்கும் பலர், பெண்ணடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் கொள்கை அளவில்கூட ஒப்பமாட்டார்கள். தன் வீட்டில், தன் மகள், பிற சாதி இளைஞனைக் காதலித்தால் கொல்லவும் கூச மாட்டார்கள். தாழ்த்தப்பட்டோரை ‘மனதால்’ சகோதரர்களாக ஏற்க மாட்டார்கள்.

தன் பூணூலை அறுத்து வீசி எறிந்த பாரதி, வ.ரா. வையும் பூணூலை எடுத்துவிடச் சொன்னார். பின்னர் கனகலிங்கம் என்ற தாழ்த்தப்பட்ட சகோ தரனுக்குப் பூணூல் போட்டுவிட்டார். பிராமணன் யார் என்பதற்குப் பாரதியார் வஜ்ர சூசி என்ற சாத்திரத்தை ஆதாரம் காட்டி, பிறப்பால் பிராமணன் இல்லை என்றார். ‘நந்தனைப்போல ஒரு பார்ப்பான் இந்த நானிலத்தில் கண்டதில்லை’ என்றார். எனவே, கலப்பு மணம் நடப்பதை வரவேற்றார்.

இவை 1920-க்கு முன்னர் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இதை யொட்டியே பெண்ணடிமைத் தன ஒழிப்பைப் பற்றியும் இடைவிடாமல் தொடர்ந்து எழுதினார். பல கட்டுரைகள், பல பாடல்கள் பெண் விடுதலைக்காக எழுதப்பட்டன. சுருங்கச் சொன்னால், பெண்ணைப் பராசக்தியின் வடிவில் தரிசித்தவர் பாரதி.

எனவே, ‘பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை வேண்டும்; கல்வி பயில, பதவிகள் வகிக்க உரிமை வேண்டும்; விரும்பிய மணாளனை மணந்துகொள்ள முழு உரிமை வேண்டும்; மனம் கசந்தால் விவாக ரத்துச் செய்ய உரிமை வேண்டும்; கணவன் இறந்து போனால், விதவைக்கோலம் பூணாது மறுமணம் செய்து கொள்ள உரிமை வேண்டும்’ எனத் தெளிவாக எழுதினார்.

விதவைகள் மறுமணம் குறித்துக் காந்தியடிகள் தயக்கம் காட்டினார். பழைய சம்பிரதாயங்களையே பாராட்டினார். அதே போல விவேகானந்தரும் இந்த விஷயத்தில் திட்டவட்ட பதிலைத் தராது மழுப்பினார். காந்தியாரை மகாத்மாவாகப் போற்றிய பாரதி, ‘மிஸ்டர் காந்தி சொல்வது தவறு’ என்று எழுதினார். அதே போல் விவேகானந்தரை ஞான சூரியன் என வருணித்த பாரதி, மடங்களிலுள்ளவர் களுக்கு அஞ்சி, அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா திரும்பியவுடன் விவேகானந்தர் வளைவதாகச் சாடினார். பெண் விடுதலையில் சமரசமற்ற கொள்கை கொண்டவர் பாரதி. எனவேதான் பாரதியுடன் நெருங்கிப் பழகிய பாரதிதாசன், ‘பெண்ணடிமை தீராமல் மண்ணடிமை தீருமோ’ எனக் கேட்டார்.

இத்தகைய சுதந்திரத்திற்கான முழுப்பார்வை யுடன் பாரதி அரசியலில் ஈடுபட்டதும், அதை அடிப் படையாகக் கொண்டே அவரது கவிதைகள் பிறந்தன என்பதும் கவனிக்கத்தக்கவை.

தேசிய அளவில் மிகத்தெளிந்த முழுப்பார்வை கொண்டிருந்த பாரதி, பாண்டியில் வாழ்ந்த காலத்தில் உலகில் நிகழ்ந்த செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். முதல் உலகப்போர் 1914-இல் தொடங்கியது. அதே ஆண்டில் பெல்ஜியத்தைக் கெய்சரின் ஜெர்மனி கைப்பற்றியது. பாய்ந்து வந்த புலியை முறத்தினால் தடுக்க முயன்ற மறத்திற்கு பெல்ஜியத்தை ஒப்பிட்டார் பாரதி.

பிஜித்தீவில் வேலை செய்யச் சென்றவர்கள். குறிப்பாகப் பெண்கள் பட்ட அவதிச்செய்தி கேள்விப் பட்டு வெகுண்டு சாடிக் கவிதை பாடினார் பாரதி. உலக நிகழ்ச்சிகள் அவர் கண்ணில் படாமல் அது பற்றிய கருத்தைப் பெறாமல் நகர்ந்தது இல்லை.

பிரெஞ்சு ஆட்சியின் பகுதியாக விளங்கிய பாண்டிச்சேரியில் இருந்த காரணத்தால்தான் 1917-இல் வெற்றி பெற்ற ரஷ்யப் புரட்சியைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளப் பாரதிக்கு வாய்ப்பு கிட்டியது. இந்தியாவில் அந்தச் செய்தி இருட்டடிப்பு செய்யப் பட்டது; திரித்தே கூறப்பட்டது. ரஷ்யப்புரட்சியை 1917-இல் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றார் பாரதி என்பதை நாடறியும். ஆனால், அதைவிட 1905-லும், 1912-லும் சுதேசமித்திரனிலும் ‘இந்தியா’விலும் எழுதிய இரு செய்திக் கட்டுரைகளில் ரஷ்யாவில் வளர்ந்து வந்த புரட்சிகர நடவடிக்கைகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். செய்திக் குறிப்பில், ‘இந்தத் தர்மப் போர் வெற்றிபெறும். இது சத்தியம்!’ என அவர் பிரகடனம் செய்திருப்பது கவனிக்க வேண்டியது.

1906 முதலே அவர் நடத்தி வந்த ‘இந்தியா’ பத்திரிகையை அவர் சிவப்புக்காகிதத்தில் அச்சிட்டு வெளியிட்டு வந்தார். எனவே புரட்சிகரச் சிந்தனையும், செயலும் அவரோடு இயற்கையாகப் பிறந்தவை; ரத்தத்தில் ஊறியவை. ஆகவேதான் ரஷ்யப் புரட்சியைப் புரிந்து வரவேற்க அவரால் முடிந்தது. லெனினை பெயர் சொல்லாது வருணிக்கும் இடத்தில் “கற்றறிந்த ஞானி, கடவுளையே நேராவான்” என்று வாழ்த்திப் பாடியுள்ளார். ரஷ்யாவுக்கு எதிராகக் கூறப்பட்ட அவதூறுகளை மறுத்து எழுதினார். இவை அனைத்தும் இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சி அமைப்பாக இயங்காது இருந்த காலத்தில் நடந்தவை. 1925-இல் தான் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சி அமைக்கப் பட்டது. ஆனால் 1920-க்கு முன்னரே 1917-லேயே பாரதியார் புரட்சியைப் பற்றியும் எழுதினார். 1920-இல் ‘பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே’ என்ற பாடலில் பொதுவுடைமைச் சமுதாயத்தைப் பற்றிப் பாடினார். இவை போகிற போக்கில் உதிர்த்த கருத்துகள் அல்ல. புரட்சி, பொதுவுடைமையைப் பற்றியும் பாரதி சுயமான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார். லெனினைப் பாராட்டி, ரஷ்யப்புரட்சியை வரவேற்ற பாரதியார் - ரஷ்ய முறைகள் இந்தியாவுக்குப் பொருந்தா என்று எழுதினார். வன்முறையால் மட்டும் சமுதாய மேடு பள்ளங்களைச் சமமாக்க முயலும் நடவடிக்கை நீண்டகாலம் வெற்றி பெறாது, தோற்றுப்போகும் என்றும் எழுதினார். ஆகவே, பொதுவுடைமை வெற்றி பெறாது, வேண்டாம் என்று கூறவில்லை. மாறாக, அதை இந்தியா உருவாக்கும்; ஒப்பில்லாத சமுதாயத்தை உலகுக்குத் தரும் என்றும் தீர்க்க தரிசனமாகக் கூறியுள்ளார். இதற்குக் காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

1918-ஆம் ஆண்டு பாரதியார் இந்தியாவுக்குத் திரும்பிவிட முயன்றபோது வில்லியனூருக்கருகில் கைது செய்யப்பட்டுக் கடலூர் சிறையில் அடைக்கப் பட்டார். அன்னிபெசண்ட், சுதேச மித்திரன் அதிபர், சி.பி.ராமசாமி அய்யர், அன்றைய சென்னை காவல் துறைத் துணைக்கமிஷனர் ஆகியோர் முறையீட்டின் பேரில் பாரதியார் நிபந்தனையுடன் விடுவிக்கப் பட்டதாகத் தெரிகிறது. பாரதி சரணடைந்ததாகச் சிலர் குறைகூறக்கூடும்.

வெளியில் வந்த பாரதி ஆசிரமத்தை நாடி ஓட வில்லை. வெள்ளையருக்குத் துதிபாடிப் பிழைக்கவும் செல்லவில்லை. மாறாக, தொடர்ந்து சுதந்திரத் தாகத்தை வளர்க்கும் பாடல்களை எழுதி வந்தார். தமிழ்நாடு, கேரளம் ஆகிய மாநிலங்களில் சுற்றுப் பயணம் செய்தார். 1919 மார்ச்சில்தான் காந்தியாரைச் சந்தித்து உரையாடினார் என்பதும் வரலாற்றுக் குறிப்பு. எனவே எந்த நிபந்தனையும் பாரதியின் நாவை அடக்கவில்லை. நடமாட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. எழுத்தை முடக்கவில்லை.

இந்தியாவில் இளமையில் தீவிரப் புரட்சிக் காரர்களாக இருந்த பலர் நடுப்பருவம் தாண்டிய பின்னர் ஆன்மிகத்தில் மூழ்கியிருப்பது தெரிகிறது. பாஞ்சால சிங்கம் லஜபதிராய், இறுதிக் காலத்தில் ஏறத்தாழ சாமியாராகிவிட்டார். சாவர்க்கார் பல வீரதீரச் செயல்கள் புரிந்தவர். நீண்டகாலம் அந்தமான் சிறையில் இருந்தவர். இறுதியில் மதம், ஆன்மிகம் - அதுவே நிம்மதி தரும் என்று போய் விட்டார். நீலகண்ட பிரம்மச்சாரி, திருமலாச்சாரி போன்றோரும், பிற்காலத்தில் துறவறமே பூண்டனர். அரவிந்தரும் ஆசிரமத்தில் தங்கினார். ஆனால், பாரதி யார் இறுதி மூச்சு விடும்வரை இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்காகப் பாடிக்கொண்டே இருந்தார். காசிவாசமே அவரைக் காவியுடை தரிக்க வைக்காத போது, வெள்ளையரின் நிபந்தனையா இவரை மடக்கும்? சதையைத் துண்டு துண்டாக்கினும் என் எண்ணம் சாயுமா எனப் பாடியதைத் தன் வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் பாரதி.

எனவே, கைதுக்குப் பயந்து ஓடினார் என்பது, புரட்சிகர இயக்க வரலாறு புரியாதவர்களின் பிதற்றல் ஆகும். லெனின் வெளிநாடுகளில் மறைந்து இருந்துதான் புரட்சிக்கு வழிகாட்டினார். இந்தப் பட்டியல் மிகப்பெரியது. அதேபோல் தலைமறைவு வாழ்க்கை. இவை எதிரியை முறியடிக்கக் கடைப் பிடிக்கும் உத்திகள். அதைப் புரிந்திருந்தார் பாரதியார். எனவே, அவர் சிறந்த சுதந்திரப்போராட்ட வீரர் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

பாரதியார் எத்தனை வருடங்கள் சிறையில் இருந்தார், எவ்வளவு அடிபட்டார் என்பதை வைத்து அவரது அரசியல் பங்கை மதிப்பிட முயல்வது தவறு.

பாரதி முதலில் மகாகவிஞன், அவரது எழுது கோல் வாயை விடச் சக்திமிக்கது. காலத்தை வென்றது. புதிய சுதந்திரப் போர்ப் படையைப் படைத்திட்ட கவித்தளபதி அவர். ஒரு பெரும் கவிஞர் பரம்பரை யையும் படைத்திட்ட படைப்பாளி பாரதி. நாட்டையே சிந்திக்க வைத்த சிந்தனையாளன். அவரது பாட்டுக் களைக் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றோர், விழிப்புப் பெற்றோர், வீரம் பெற்றோர், ஆவேசம் கொண்டு சுதந்திர வேள்வியில் குதித்தோர் பட்டியலைக் கணக்கிட முடியாது. எனவே சுதந்திர வேள்விக்கு நெருப்பூட்டியவரே பாரதியார்தான் என்பதே தகும்.

சுப்பிரமணிய பாரதியார் 1921 செப்டம்பர் 11-ஆம் நாள் சென்னையிலுள்ள திருவல்லிக்கேணி பார்த்த சாரதி கோவில் தெருவில் குடியிருந்து வந்த வீட்டில் காலமானார். இதற்குச் சில வாரங்களுக்கு முன்னர் பார்த்தசாரதிசாமி கோயில் யானைக்கு வழக்கம் போல் வாழைப்பழம் வழங்கியபோது மதம் பிடித்திருந்த யானை அவரைத் துதிக்கையால் பிடித்திழுத்து தன் காலடியில் போட்டுவிட்டது. கம்பிவளையத்தின் நடுவில் கட்டப்பட்டிருந்த யானையின் காலடியில் கிடந்த பாரதியாரைக் குவளைக்கண்ணன் துணிச்ச லுடன் குதித்து உள்ளே சென்று தூக்கிவந்து காப் பாற்றியதாக வ.ரா. எழுதுகிறார். பாரதியாரின் இறுதி மரியாதை ஊர்வலத்திலும் சிலரே கலந்து கொண்டனராம். பாரதியின் பாடல்கள் பாடிய பின்னர் அவரது உடலுக்கு எரியூட்டப்பட்டதாம். எரிதழலும் எழுந்து நின்று கொழுந்து விட்டு அவரது பாடலைப் பாடியிருக்கும்.

பாரதியை அறிந்துகொள்ள நம் நாட்டு மக்களுக்குப் பல்லாண்டுகள் பிடித்தன. பாரதியார் காலத்தை வென்று நிற்கும் கவிஞன். பல பிரச்சினைகள் கூர்மையடைகிறபோதெல்லாம், பாரதியின் பாடல்கள் உயிர்த்துடிப்புடன் பாடப்படுவது தொடருகிறது.

அவர் தலைசிறந்த மனிதர். மிகச்சிறந்த முழுமை யான தேசபக்தர். பாரதிதாசன் கூறியது போல், செந்தமிழ்த்தேனீ - சிந்துக்குத் தந்தை- கவிழ்க்கும் பகையைக் கவிழ்க்கும் கவிமுரசு-மீண்டும் மதங்கள் அண்டா நெருப்பவன் - படரும் சாதிப் படைக்கு மருந்து, தமிழைச் செழிக்கச் செய்தான், தமிழால் தகுதி பெற்றான்.

வாராது போல வந்த மாமணி பாரதி மூட்டிய வேள்வித்தீ கனல் குன்றாது எரிந்துகொண்டே இருக்கும்.

Pin It

ஃபோல்ஹா (Folha) என்னும் பிரேஸில் நாட்டு நாளிதழுக்கு மார்த்தா ஹர்னேக்கர் அளித்த நேர்காணல்

ஆங்கிலம் வழி தமிழில்: நிழல்வண்ணன்

தன்னை ஒரு மார்க்சிய - லெனினிய “மக்கள் கல்வியாளர்” என்று வரையறுத்துக் கொள்ளும் மார்த்தா ஹர்னேக்கர், தத்துவவியலாளர் லூயி அல்தூசரின் மாணவர் ஆவார். கத்தோலிக்க மாணவர் தலைவரும் சால்வடார் அலண்டேயின் சோசலிச அரசாங்கத்தின் உறுப்பினருமான அவர் கியூபப் புரட்சியின் படைத் தலைவர்களில் ஒருவரான மானுவெல் பினெய்ரோ அல்லது “பார்பா ரோஜா” வைத் திருமணம் செய்துகொண்டார், மேலும் 2000-இல் அவர் ஹியூகோ சாவேசுகு ஆலோசகராக ஆனார்.

மார்த்தா ஹர்னேக்கர் தாம் 80 க்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் எழுதியுள்ளதாகக் கூறுகிறார். வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படைக் கருத்தாக்கங்கள் என்பது அவற்றில் மிகவும் நன்கறியப்பட்டதாகும். 1960-களிலிருந்து பத்து லட்சம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்றுள்ளது, இப்போது அதன் 67ஆவது பதிப்பு வந்துள்ளது. 75 வயதிலும் அவர் லத்தீன் அமெரிக்கா முழுவதும் பயணம் செய்கிறார். தான் நன்னம்பிக்கையுடன் இருப்பதாகவும் வடஅமெரிக்கா தான் விரும்பியதை அந்தப் பகுதியில் இப்போது செய்யமுடிவதில்லை என்றும் இறையாண்மை என்ற கருத்தாக்கம் பரவியுள்ளதாகவும் சொல்கிறார்.

இப்போது கானடாவில் வான்கூவரில் வசித்து வரும் அவர் சாவேசை “இன்றியமையாத ஒரு புரட்சிகரத் தலைவர்” என்றும் அதேவேளையில், “முரண்பாடான மனிதர்” என்றும் கருதுகிறார். “அவர் மக்கள் பங்கேற்பில் நம்பிக்கையுள்ள ஒரு படை வீரர். இவ்விடயத்தின் பலன்களைக் காண்பதுதான் முக்கியமானதாகும்.” என்றும் குறிப்பிடுகிறார். வெனிசுலா அந்தக் கண்டத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு மிகவும் குறைவான நாடாக இருக்கிறது.

போல்கா- லத்தீன் அமெரிக்காவில் அரசியல் சூழலை நீங்கள் எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறீர்கள்?

Marta_Harneckere_380நான் மிகவும் நன்னம்பிக்கையுடன் இருக்கிறேன்.

சாவேசு வெற்றி பெற்றபோது அவர் தன்னந் தனியராக இருந்தார். இப்போது காட்சி பெரிய அளவுக்கு மாறியிருக்கிறது. வெனிசுலா, பொலிவியா, ஈகுவடார் ஆகியவற்றில் மிக முன்னேறிய சூழல்கள் இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன். கடைசியாக நான் எழுதிய புத்தகம் ஈகுவடார் பற்றியதாகும். அதன் தலைப்பு, ‘ஈகுவடார்: யுனா நுவேவா இச்கொயர்டா என் பஸ்கா டி லா விடா என் பிலேனிடுட்’. இந்த அரசாங்கங்களின் கருத்தாக்கம் என்பது முதலாளித் துவத்திற்கு மாற்றான ஒன்றின் கருத்தாக்கம் ஆகும். அதில் மனிதர் முழுவளர்ச்சி பெற்றவராக இருக்கிறார்.

கடந்தகாலத்தில் இதை நாம் முக்கியமானது என்று கருதவில்லை. மேலும் இந்நாட்களில் அது அடிப்படையானதாக, கீழிருந்து மேல்வரை மக்களால் கட்டியமைக்கப்பட்ட ஒரு சமுதாயமாக இருக்கிறது; இது மக்கள் அரசிடமிருந்து பரிசுகள் பெறும் பிச்சைக்காரர்களாக இருப்பது குறித்த விடயமல்ல. நாம் விரும்புவது அதுவல்ல, செய்யப்பட்டுக் கொண் டிருப்பது அதுவல்ல. இந்த நிகழ்ச்சிப்போக்கின் மருத்துவச்சியாக இருப்பது புதிய தாராளவாத மாகும். அதுதான் முரண்பாடுகளைக் கொண்டுவந்தது. மக்கள் எதிர்க்கத் தொடங்கினார்கள். மேலும் அவர்கள் அரசியலிலும் அரசியல் அமைப்புகளை உருவாக்குவதிலும் பங்கேற்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியுள்ளார்கள். அதுதான் ஈகுவடார், பொலிவியா, வெனிசுலா ஆகிய வற்றில் நிகழ்ந்துள்ளது. 1980களில் மக்கள் அழுத்தம் கொடுத்துள்ளனர். அது சாவேசின் வெற்றியின் பகுதியாக இருக்கிறது.

அரசில் ஒரு கட்டமைப்பு நெருக்கடி இருக்கிறது. மக்கள் இதற்கு மேலும் அரசியலையோ அரசியல் வாதிகளையோ நம்புவதில்லை. அவர்கள் புதிய ஒன்றை விரும்புகிறார்கள். நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதி களைக் கேட்டு அவர்கள் களைப் படைந்து போயிருக் கிறார்கள். பிரேசிலியப் படிப்பாளிவர்க்கத்தினர் உட்பட சிலரின் ஆருடங்களுக்கு மாறாக இந்த அரசாங்கங்கள் வந்து சேர்ந்தன. இந்த நிகழ்ச்சிப் போக்கு தொடர்ந்து வருகிறது. ஒரு தடை வந்துள்ளது, அது இந்த நிகழ்ச்சிப்போக்கை மட்டுப்படுத்தும் என்று நினைத்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அது போல இருக்கவில்லை. 

ஆனால் பேரரசு அங்கேயே இருக்கிறது. மானுவெல் ஜெலாயா, பெர்னாண்டோ லூகோ ஆகியோரின் நேர்வுகள் இருக்கின்றன. அவர் களுடைய செயல்முறைகளில் கட்சிகள் இல்லாமல் உள்ளார்ந்த பலவீனம் இருந்தது. அவர்களுடைய வெகுமக்கள் அமைப்புகள் மிகவும் வலுவற்றவை யாக இருந்தன. இருவருமே முதலாளித்துவக் கட்சி களிலிருந்து வந்தவர்கள். லத்தீன் அமெரிக்காவில் அப்படியே பின்பற்றுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. வெனிசுலாவின் நிகழ்ச்சிப்போக்கைப்பற்றிச் சிலர் உற்சாகம் கொள்கின்றனர். எல்லா நாடுகளிலும் அதே விடயத்தைக் கொண்டுசெல்லலாம் என்று நினைக்கின்றனர். இந்தக் கண்டத்தில் இந்தச் செயல் முறை முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காணப்படுகிறது.. அவர்களை ஒன்றுபடுத்துவது சமூக நிகழ்ச்சிப் போக்கே ஆகும். எடுத்துக்காட்டாக, பொலிவியாவிலும் ஈகுவடாரிலும் உள்நாட்டுக் குழுக்கள் முக்கிய மானவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் வெனிசுலாவில் அப்படி இல்லை.

சாவேசின் செயல்பாடுகள் பெட்ரோலியத்துடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றனவல்லவா?

சாவேசு ஆட்சிக்கு வந்தபோது பெட்ரோல் ஏற்கெனவே தேசியமயமாக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அது அரசாங்கத்தின் கரங்களில் இருக்கவில்லை; அது எதிர்க்கட்சிகளுடன் கூட்டாக இருந்த குழுக் களால் மேலாண்மை செய்யப்பட்டு வந்தது. 2002 ஆம் ஆண்டின் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பின் பின் விளைவாக, அரசாங்கத்தின் மேலாண்மை மீண்டும் நிறுவப் பட்டது. பெட்ரோலியத்திலிருந்து கிடைக்கும் லாபம் உள்நாட்டு சமூக நலத்திட்டங்களுக்கும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் பிற செயல்முறைகளுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு சார்புத்தன்மை அவர் களிடம் இருக்கிறது. ஆனால் அது களையப்படு வதற்கான தேவைகள்பற்றி அவர்கள் தெளிவாக இருக்கிறார்கள்.

புதிய தாராளவாதம் நமது நாடுகள் மீது தொழில்துறை அகற்றுதலை மேற்கொண்டதால், அரசாங்கம் தொழில்மயமாக்கல் திட்டங்களில் முதலீடு செய்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த மூல உத்தி பெட்ரோலியத்தைச் சார்ந்திருப்பது மேலும் மேலும் குறைந்துகொண்டுவரும்.

பொலிவியாவில் மொராலெசின் ஆட்சி வெகு மக்கள் இயக்கங்களின் எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளது. இதை நீங்கள் எப்படி விளக்குவீர்கள்?

நிகழ்ச்சிப்போக்கு கடந்து செல்கிற முரண் பாடுகள் இவை. இவை 1920களின் ரசியப் புரட்சியின் புரட்சிகர நிகழ்ச்சிப் போக்குகளிலிருந்து மிகவும் மாறுபட்டவை. இந்த நிகழ்வுகளில், அது அதிகாரத் திற்கு வருவதாக மட்டுமே இருந்தது. அவற்றில் பலவற்றில் பாராளுமன்றத்தில் இருந்த சக்திகளின் பரஸ்பர உறவுகளுடன், உள்ளூர் அரசாங்கங்களில், தகவல்தொடர்பு ஊடகங்களில், பொருளாதார ஆற்றலில், அது முன்பு அதிகாரத்தில் இருந்தவர் களின் கரங்களிலேயே இருந்துவந்தது.

அல்வாரோ லினேராவிடம் (பொலிவியாவின் குடியரசுத் துணைத்தலைவர்) நாடு கடந்து சென்று கொண்டிருக்கும் முரண்பாடுகளின் ஒரு பிரதிபலிப்பு இருக்கிறது. அவர் நிர்வாகியாக இருந்து முடிவுகள் எடுக்கவும் நாடு முழுமையின் பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கவும் வேண்டிய ஒரு அரசாங்கத்திற்கும் ஒரு ஜனநாயக முறையிலான விவாத வடிவத்தைக் கொண்ட சமூக இயக்கங்களுக்கும் இடையில் உள்ள முரண்பாடுகளின் பிரதிபலிப்பு அது. பொலிவிய நிகழ்ச்சிப்போக்கில், மக்கள்தொகை பலவகை கொண்டது; முரண்பாடுகளைக் கொண்டது. அவர்கள் பல தேசிய அரசினுடையது போன்ற பதாகைகளின் கீழ் ஒன்றுபட்டுள்ளனர். ஆனால் முரண்பாடுகள் மிகவும் தீவிரமானவை. மேலும் அரசாங்கம் அதைப் புரிந்துகொண்டு அனைத்துத் தரப்புகளிலும் ஜன நாயகரீதியாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அது மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கிறது. அரசு பிரச்சினை களைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று மக்கள் விரும்பு கிறார்கள். அது ஒருவகையான அக்கறையுடன் கூடிய கட்டுப்பாட்டுத் தன்மையுள்ளதாக இருக்கிறது. இந்த அரசாங்கங்கள் முன்னேற்றமடையும்போது அவர்கள் உடனடியான தீர்வுகளை விரும்புகிறார்கள். அவர் களுக்கு அரசியலைப் பற்றியோ சக்திகளின் பரஸ்பர உறவுகளைப் பற்றியோ தெரியாது. அதோடு கூடுதலாக, ஒட்டுமொத்தப் பார்வையில்லாமல் ஒரு வட்டாரப் பார்வை மேலோங்கியிருக்கிறது.

நாட்டுக்கும் பிற சமூகங்களுக்கும் ஒரு பாதையைக் கட்டியமைக்காமல் இருப்பது தீங்கு பயப்பதாக இருக்கும் என்பதை ஒரு சமூகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் அந்த வகையிலான வெகுமக்கள் கல்விக்கான ஒரு செயல்முறைதான் தேவையாக இருக்கிறது. முரண்பாடுகள் இருக்கின்றன, அவை இருக்கவே செய்யும் என்பதையும் ஆட்சியாளர்கள் அவற்றுடன் தான் ஆட்சியை நடத்திச் செல்லவேண்டும் என் பதையும் அங்கீகரிக்கிறார்.

பிரேசில், அர்ஜென்டினா, உருகுவே ஆகியவற்றின் சூழலை நீங்கள் எப்படிப் பகுப்பாய்வு செய்கிறீர்கள்?

அவை வேறுபட்டவை. அவை மிகமிக மித வாதமான அரசாங்கங்கள். ஆனால் இறையாண் மையை நோக்கிய நடவடிக்கைகளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஏனென்றால் அமெரிக்காவுக்கு முன்னால் நாம் முதலில் அடையவேண்டிய விடயம் இறையாண்மை ஆகும். அமெரிக்காவை விட்டு விட்டு நாம் கூட்டங்கள் நடத்தியிருக்கிறோம்; நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்று வடஅமெரிக்க அரசுத்துறை சொல்ல முன்வர வேண்டியதில்லை. இந்தப் பகுதியின் பெரும்பாலான அரசாங்கங்களில் இறையாண்மை என்பது ஒரு மதிப்பு ஆகும். அனாசர் அமைக்கப்பட்டிருப்பதும் சிலி, மெக்சிகோ, கொலம்பியா ஆகியவை அதில் இருப்பதும் ஒரு வெற்றியாகும்.

இந்தப் பகுதியில் அமெரிக்காவின் அதிகாரம் குறைந்து வருகிறதா?

அமெரிக்கா இனிமேலும் அது விரும்புவதைச் செய்ய முடியாது. ஆனால் அதன் அதிகாரம் மிகப் பெரியது என்பது உண்மைதான். ஒரு அமெரிக்க பதிலடித் தாக்குதல் இருக்கிறது. அது ஜெலாயா போன்ற வழக்குகளிலும் கொரியாவுக்கு எதிரான முயற்சியிலும் அது பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. லுகோவுக்கு எதிரான ஒரு ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு இருந்தது. பொலிவி யாவில் மக்களிடம் உள்ள முரண்பாடுகளைப் பயன் படுத்திக்கொண்டு எதிர்க்கட்சிகளின் பிரிவுகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு ஒரு ஆட்சிக் கவிழ்ப்பை நடத்த அவர்கள் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சாந்தா குருசிலும் பிற இடங்களிலும் அவர்கள் மக்களின் அதிருப்திப் பிரிவினருடன் கூட்டணி அமைக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பிரிவினைவாத முயற்சி வெகுமக்கள் அமைப்பால் முறியடிக்கப்பட்டது. அங்கு இப்போது உடனடி அபாயம் இல்லை. ஆனால் அந்த சக்திகள் தங்களுக்குள் சமரசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

எங்களுக்கு எளிதான பாதை எதுவும் இல்லை. இவை ஒரே இரவில் வரையறுத்துவிடக் கூடிய நிகழ்ச்சிப்போக்குகள் அல்ல. மக்களை அமைப் பாக்குவதுதான் சிறந்த தற்காப்பு. சாவேசு அதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளார். நாம் மக்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்கவில்லையெனில் வறுமைப் பிரச்சினையை நம்மால் தீர்க்க முடியாது என்பதை அவர் எப்போதும் வலியுறுத்துகிறார். சாவேசு மக்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மிகவும் சிறந்த மனிதர் ஆவார். நான் அவருடன் ஒரு புத்தகம் எழுதியுள்ளேன். அதன் தலைப்பு: ஹக ஓ சாவேஸ் பிரையாஸ்: அன்ஹோம்பிரே, அன் பியூப்லோ.

சாவேசு ஒரு குறையும் அற்ற மனிதர் என்றோ அல்லது அவரது சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையில் முரண்பாடுகள் இல்லை என்றோ நான் கூற வரவில்லை. நாங்கள் மனித செயல்முறைகள் வழியே சென்றுகொண்டிருக்கிறோம்; அது ஒன்றும் குற்றம் குறைகளற்ற தெய்வீகச் செயல்முறை அல்ல.

உங்கள் கண்ணோட்டத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளிடையே ஒரு பொதுவான முன்மாதிரி இருக்க முடியுமா?

நான் சிலி நாட்டவள். சிலியில் முதலாளித்துவ எதிர்ப்புரட்சிகள் பினோசெட் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களால் பலப்படுத்தப்பட்டன. கான் செர்டேசியான் சில சமூகக் கொள்கைகளுடன் புதிய தாராளவாதக் கொள்கைகளைத் தொடர்கிறது. ஒட்டுமொத்த தேசிய உற்பத்தியில் அதிகரிப்பும் நெடுஞ்சாலைகள் கட்டுமானமும் வெற்றிகரமாக நடந்த ஒரு புதிய தாராளவாதம் அங்கு இருந்தது. ஆனால் லத்தீன் அமெரிக்காவில் மிகவும் சமத்துவம் கொண்ட ஒரு நாடாக இருந்த சிலி இப்போது பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் மிகப்பெரிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் கொண்ட ஒன்றாக இருக்கிறது. சிலியில் பெரும் கனவான்களின் வீடுகளைச் சுற்றி முன்பு சுவர்கள் இருந்ததில்லை. புதிய தாராள வாதத்தின் பாதிப்புகள் வெறுமனே பொருளாதாரத் தரப்பிலிருந்து மட்டுமே அளவிடப்பட்டுவிட முடியாதவை. நான் சிலி கணவன்-மனைவி இணையைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் கட்டடக் கலைஞர்கள், அவர்கள் நாள் ஒன்றுக்கு 14 மணி நேரம் வேலை செய்கிறார்கள், அவர்கள் வேலை செய்வதற்காக வாழ்கிறார்கள், வாழ்வதற்காக வேலை செய்ய வில்லை.

குட்டி முதலாளிய வர்க்கத்தினர் ஒரு சில பலன்களை அடைகிறார்கள். ஆனால் அங்குப் பெரும் போட்டி இருக்கிறது, அவர்கள் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள், அவர்கள் வேலையில் ஒரு போதும் அமைதியுடன் இருப்பதில்லை. பிரேசிலிலும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்புரட்சி பலப்படுத்தப்பட்டது.

அது எப்படி இருந்தது? பி.டி (பார்டிடோடாஸ் டிராபால்ஹாடோரெஸ் - தொழிலாளர் கட்சி) நிர்வாகம் ஒரு முதலாளித்துவ எதிர்ப் புரட்சியா?

முன்னணித் துறைகள், விவசாயத் தொழில் வணிகங்கள் பலப்படுத்தப்பட்டன. தொழிலாளர் கட்சி வேறு சிலவற்றைச் செய்ய முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது. லூலாவின் வெற்றியில் இருந்த சக்திகளின் பரஸ்பர உறவுகள் காரணமாக அதை வெனிசுலா அல்லது பொலிவியாவுடன் ஒப்பிட முடியாது. உலகின் ஆறாவது பொருளாதாரம் கொண்ட ஒரு நாட்டில் நிதி மூலதனம் மற்றும் நாடுகடந்த பெருங்குழுமங்கள் ஏராளமான அதிகாரத்தைக் கொண்டவையாக இருக்கின்றன.

எனவே முதலாளித்துவம் பலப்படுத்தப்பட்டு உள்ளது. ஆனால் மக்கள் தொடர்பான துறை களிலும் கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. அவை மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்கின்றன.

பிரேசிலில், வெகுமக்கள் அமைப்புச் செயல் முறைக்கு அரசாங்கம் மிகுதியும் வழிவகை செய்து கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. எதிர்க்கட்சியாக இருந்து வந்த ஒரு இடதுசாரி நமக்கு அங்கு உள்ளது. அரசாங்கம் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு நிர்வாக அமைப்பாக இருக்கவேண்டியுள்ளது, மேலும் அது கட்சி விவாதங்களுக்குக் காத்திருக்க முடியாது. கட்சிக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் இடை யிலான இடைவெளி அதிகரித்துக்கொண்டே செல் கிறது. வெகுமக்கள் பிரிவின் பகுதிகள் அரசாங்கத்தில் பதவிகளை எடுத்துக்கொள்கின்றன. பிரேசில் போன்ற ஒரு அரசில் வேறு ஒன்றாக மாறிவிடாமல் இருப்பதற்கு மிகவும் உறுதியாக இருப்பது தேவை யாக இருக்கிறது. ஒரு செனட்டராகவோ பிரதிநிதி யாகவோ ஆகிற ஒரு தொழிலாளர் தனது வாழ்க் கையை மாற்றிக் கொள்கிறார். மார்க்சியம் கற்பிப்பது போல, பொருளியல் நிலைமைகள் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. பல தலைவர்களிடையே ஒரு சீர்கேடு இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன், அவர்கள் வெகுமக்களின் நலன்களைப் பிரதிநிதித் துவப்படுத்துவதை நிறுத்தி விடுகிறார்கள்.

அங்கு நிலவுகிற சக்திகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் பல இடதுசாரித் திறனாய்வுகள் லூலா மீதும் திலமா மீதும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. அதனால் அவர்கள் செய்துள்ளதை விடக் கூடுதலாக அவர்கள் செய்ய முடியாது என்று நான் சொல்ல வரவில்லை.

அப்படியானால் லத்தீன் அமெரிக்காவில் ஒரு பொதுவான முன்மாதிரி இல்லையா?

இல்லை. லத்தீன் அமெரிக்காவில் உள்ள ஒவ்வொரு சூழலும் மாறுபட்டது. ஒவ்வொரு இடத்தையும் அதன் வரலாற்றுத் தோற்றங்களையும் சக்திகளின் பரஸ்பர உறவுகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

நான் லெனினின் மாணவர். மூல உத்தியையும் செயலுத்தியையும் தெரிவு செய்வதற்கு சக்திகளின் பருண்மையான ஆய்வு மேற்கொள்வது அவசியம். ஒரு எல்லைக்கோடு இருக்கிறது. அது 21 ஆம் நூற்றாண்டின் சோசலிசம், நன்கு வாழக்கூடிய ஒரு சமுதாயம். சமூக இயக்கங்களை வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய, சோவியத் போன்ற மையப் படுத்தப்பட்ட, சர்வாதிகார, ஒரு கட்சிசார்ந்த, நாத்திக, சோசலிசம் நமக்கு வேண்டாம். மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ் செவ்வியல்களைப் படிக்க வேண்டும். சுரண்டுவோரும் சுரண்டப்படுவோரும் இல்லாத, ஒருவருக்குச் செய்வதற்கு ஏதாவது ஒரு வேலை இருக்கிற, வேறுபாடுகள் மதிக்கப்படுகிற ஒரு ஒற்றுமை கொண்ட சமுதாயம்தான் குறிக்கோளாக இருக்கிறது. அது ஒரு கற்பனையான இலக்கு. சமுதாயங்களை நான் பின்வரும் கேள்விகளால் மதிப்பிடுவேன்:

1. தேசிய இறையாண்மை தொடர்பாக இந்த அரசாங்கங்கள் ஆதாயங்களை அடைந்துள்ளனவா?

2. அவை மக்களின் அமைப்பைப் பலப்படுத்தவும் அதிகரிக்கவும் செய்கின்றனவா? 3. அவை இயற் கையை மதிப்பதில் மேம்பட்டுள்ளனவா?

உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியை நீங்கள் எப்படிப் பகுப்பாய்வு செய்கிறீர்கள்?

harneckermarta_380அது ஒரு முக்கியமான அமைப்பியல் நெருக்கடி. அது இறுதியானதல்ல. ஏனென்றால் முதலாளித் துவம் மீண்டு வருகிறது. புறவய நிலைமைகள் அகவய நிலைமைகளைக் காட்டிலும் மிகவும் முன்னேற்றத்தில் உள்ளன. இன்டடிக்னாடோஸ் போன்ற இயக்கங்களை நான் மதிக்கிறேன். கலகம் என்பது முதலாவது அடி எடுத்து வைத்தல் ஆகும். ஆனால் தேவையானால் அதை அதிகாரத்திற்கு மாற்றிக் கொள்ளவேண்டும். ரிக்கன்ஸ்ட்ருயென்டோ லா இஸ்கொயரெடா (இடதுசாரியை மீண்டும் கட்டியமைப்பது) என்ற எனது நூலில் பாரம்பரியக் கட்சிகள் அல்லாத ஒரு ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பு தேவை என்று நான் சொல்கிறேன். புதிய தாராள வாதம் மக்களைச் சிதறடிக்கிறது.

அது எப்படி?

அரசியல் என்பது இயலக்கூடியதன் கலை அல்ல. அது அரசுறவு. அது பற்றி நான் ஒரு புத்தகம் எழுதினேன். புரட்சிகர அரசியல்வாதி தனது குறிக்கோளை அடைவதற்காக சக்திகளின் பரஸ்பர உறவை உருவாக்க வேண்டியதன் தேவையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவரது குறிக்கோளை அடைவதற்கான அரசியல் ஆற்றலைப் பெறுவதற்கு சமூக சக்திகளைக் கட்டியமைக்க வேண்டும். வெகு மக்களின் முதன்மைப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு நீங்கள் சமூக அதிகாரத்தைக் கட்டியமைக்கிறீர்கள். இல்லாத ஒன்றை அரசு உருவாக்க முடியாது. ஆனால் சக்திகளை வலிமைபெறச் செய்யக்கூடிய நிலைமைகளை உருவாக்க முடியும்.

அரசியல் கட்சிகள் அந்த அமைப்பாக இருக்க முடியாதா? வேறுபாடுகள் இல்லையா?

சமூக சக்திகளைக் கட்டியமைக்கும் கலையாக அரசியலை அரசியல் கட்சிகள் புரிந்துகொள்வ தில்லை. ஆனால் அவை அரசியலை அரசாங்கப் பதவிகளை அடைவதற்கான ஒரு வழியாக, பேரா யத்தில் கூடுதல் உறுப்பினர்களைப் பெறக்கூடிய, கூடுதல் அதிகாரத்தைப் பெறக்கூடிய வழியாகப் புரிந்துகொள்கின்றன. அதுவல்ல கருத்து. அரசியல் பல நேரங்களில் பெருமை குலையச் செய்யப்படு கிறது. இடதுசாரிகளின் வலதுசாரி சொல்லாடலை பறித்துக்கொண்டுள்ளது. இடதுசாரிகள் பல நேரங் களில் வலதுசாரிகளைப் போலவே புரவலர் தன்மை, தனிநபர்வாதம், அரசியல் பிழைப்புவாதம், சில நேரங்களில் ஊழல் ஆகிய நடைமுறை அரசியல் செய்கின்றனர். மக்கள் ஒரே சொல்லாடல், ஒரே நடைமுறை ஆகியவற்றைப் பார்த்து மாயையைக் களைந்து கொள்கிறார்கள்.

எடுத்துக்காட்டாக?

எடுத்துக்காட்டுகள் எதுவும் இல்லை. ஒவ் வொரு நிகழ்வையும் ஆய்வு செய்யவேண்டியுள்ளது. ஆனால் ஒன்று தெளிவாக இருக்கிறது. சொல் வதற்கும் செய்வதற்கும் இடையில் நீங்கள் மிகவும் உடன்பாடாக ஒத்திசைவுடன் இருப்பது அவசியம். சமூக அதிகாரத்தைக் கட்டியமைக்க வேலை செய்ய வேண்டும், நிறுவன ரீதியான சண்டைகளுக்குள் ஆழ்ந்துவிடக் கூடாது. சோஷலிசத்திற்கு மிகப் பெரிய பெரும்பான்மை, மேலாதிக்கம், திட்டம் ஆகியவற்றின் அவசியத்தை மிகப்பெரும் எண்ணிக்கை யிலான மக்களை நம்பச் செய்வது, மிகவும் பன்மை வாதத் தன்மை கொண்டிருப்பது, வேறுபாடுகளை மதிப்பது ஆகியவை தேவை.

இடதுசாரிகள் செய்த தவறுகள் குறித்த ஒரு பகுப்பாய்வைச் செய்யும் ஒரு புத்தகம் என்னிடம் உள்ளது. ஒருமைப்பாட்டின் மதிப்பை ஒரு நபர் அறிந்து கொள்கிறபோது பெறுவதை விட இருப்பது தான் மிகவும் முக்கியம் என்று அவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார். அதுவே நுகர்வோரியத்திற்கு எதிரான போராட்டம் ஆகும். ஒற்றுமையைக் கலைக்கிற ஒரு ஜனநாயகம் இருக்கிறது. மக்கள் கடனில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள். தொழிலாளர்கள் கலைந்துள்ளார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் வேலையை இழந்துவிடலாம், மேலும் கடந்த காலத்தில் போல் பாதுகாக்கப்படவும் இல்லை. இடதுசாரிக் கட்சிகள் ஓரளவு அடித்தளத்தைப் பெறமுடிந்த போது, தலைவர்கள் பலநேரங்களில் புரட்சிகரத் தலைவர்களாக இல்லாமல் போய் விடுகின்றார்கள். இதனால் ஏற்படும் அபாயம் மிகப் பெரியது. முதலாளித்துவ இயந்திரத்தின் பகுதியாக ஆகிற ஒரு அரசியல் செயல்வீரருக்கு ஒருவகை அமைப்பு இருக்கவேண்டும். அவரைக் கட்டுப்படுத்தவும் அவர் ஆலோசனை பெறவும் ஒரு குழு இருக்கவேண்டும். அவருக்குத் தேவையில்லாத போது ஏன் ஒரு மகிழுந்து வாங்குகிறார் என்று அவர்கள் தலைவரைக் கேட்கவேண்டும். தத்துவார்த்த வழியிலும் பண்பாட்டு வழியிலும் இசைவாக ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஒரு தனி நபருக்கு எளிது.

நீங்கள் கியூபப் புரட்சியின் தலைவர் ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு பல ஆண்டுகள் அந்தத் தீவில் வாழ்ந்துள்ளீர்கள். அந்த நாட்டின் சூழலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

கியூபா எனது இரண்டாவது தாயகம்; எனக்கு ஒரு கியூப மகள் இருக்கிறார். அவர் அங்கு வாழ் கிறார். லத்தீன் அமெரிக்காவுக்கு கியூபா கண்ணி யத்தை, இறையாண்மையைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் திறனை, அனைத்துத் தீமைகளையும் எதிர்க்கும் திறனைக் கற்றுக் கொடுத்தது. கியூபாவின் பொருளாதாரம் மிகவும் சிக்கலானது.

பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மாற்றங்களை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

மாற்றங்கள் இருந்தாக வேண்டும். மக்களுக்குத் தங்கள் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்திக் கொள் வதற்கான வெளி தேவைப்படுகிறது. அது உண்மை. கூட்டுறவுகளில் தொழிலாளர்கள் பங்கேற்பு என்பது கண்டறியப்பட வேண்டிய ஒரு பாதை என்று நான் நம்புகிறேன்.

நீங்கள் லூயி அல்தூசரின் (1918-1990) ஒரு சீடராக இருந்துள்ளீர்கள். அந்த அனுபவம் எப்படி இருந்தது?

நான் சிலியில் கத்தோலிக்கப் பல்கலைக் கழகத்தில் உளவியல் கல்வி பயின்றேன். பல்கலைக் கழகக் கத்தோலிக்க செயல்பாட்டின் ஒரு தலை வராக நான் கியூபா சென்றேன். அதனால், மனங் கவரப்பட்டேன். நான் ஒரு கத்தோலிக்கராக இருந் தேன், மார்க்சியக் கிறித்தவர்களுடன் விவாதங் களில் ஈடுபடத் தொடங்கினேன். நான் பிரான்சுக்குச் சென்றேன், அங்கு அல்தூசரைச் சந்தித்தேன், அவரும் ஒரு கத்தோலிக்கராக இருந்தார். நான் அவரது நூல்களைப் படித்தேன், அவருடன் ஒரு சீடராக உறவை நிறுவிக் கொண்டேன். நான் அவரது வீட்டிலிருந்து சில மீட்டர்கள் தூரத்தில் வசித்தேன். அவரை அன்றாடம் மூன்று முறை பார்த்தேன். என்ன படிக்கவேண்டும் என்று எனக்கு அவர் சொல்வார். நான் உளவியல் கல்வியைத் தொடரவில்லை. அது 1963 க்கும் 1968க்கும் இடைப் பட்ட காலம். நான் பால் ரிகூவருடனும் (1913-2005) பணியாற்றினேன். பிரெஞ்சு மொழியைக் கற்பிக் கலாம் என்று எண்ணி நான் சிலிக்குத் திரும்பினேன்.

நான் வேண்டுமென்றே பட்டம் எதுவும் பெற வில்லை. நான் பாரிசில் இருந்த கடைசி ஆண்டு ஹைதியர்களுக்காகவும் மெக்சிகோக்காரர்களுக் காகவும் ஒரு பாடத்திற்காகத் தயாரித்த குறிப்புக் களிலிருந்து கான்செப்டோஸ் எலிமென்டல்ஸ்டெல் மெடீரியலிசமோ ஹிஸ்டாரிகோ என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருந்தேன். அந்தப் புத்தகம் பத்துலட்சம் படிகளுக்கு மேல் விற்பனை ஆனது. அதன் 67ஆவது பதிப்பு வந்துள்ளது, மேலும் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. பிரேசிலில் அது தலைமறைவாகப் பரவலாக வழங்கப்பட்டது. இந்தப் புத்தகம் காரணமாக நான் சிலி பல்கலைக்கழகத்தில் தியோடோனியா டாஸ் சாண்டோஸ் மற்றும் ரூய் மவுரோ மரினி ஆகியோருடன் பேராசிரியர் ஆனேன். நான் சிலி ஹோய் என்ற யுனிடாட் பாபுலர் இதழின் ஆசிரியராக இருந்தேன். நான் படிப்பாளிகளின் கட்டுரைகளை வெளியிட்டு அவை மக்களுக்குச் சென்று சேருமாறு செய்தேன். அப்போதுதான் நான் இதழியலுடன் உணர்வுபூர்வமான விருப்பம் கொண்டேன்.

எனது 80 புத்தகங்கள் அச்சில் வந்துள்ளன. சில நூல்கள் தனிப்பட்ட வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள்; எல் சாலவடார், ஈகுவடார், பொலிவியா, பராகுவே, வெனிசுலா ஆகிய பல நாடுகளின் அனுபவங்கள் பற்றியவை. தொழிலாளர் (பி.டி) பற்றிய எனது புத்தகம் நிலுவையில் உள்ளது. சிலியில் நான் சோசலிசக் கட்சி அங்கம் வகித்தேன். மேலும் நான் மக்கள் கல்வியில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டேன். ஒவ்வொருவரும் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய, அதே வேளையில் கல்வித்துறை சாராத ஒரு பாடப் புத்தகத்தை உருவாக்குவது மிகப்பெரிய மன நிறைவைத் தரக்கூடியது என்று நான் நினைக் கிறேன். நான் ஒரு பேராசிரியர் அல்லர்; நான் மக்கள் கல்வியாளர்; அப்படித்தான் என்னை நான் வரையறுத்துக் கொள்கிறேன். சிலியில் ஆட்சிக் கவிழ்ப்புக்குப் பிறகு நான் கியூபா சென்றேன், அங்குப் படைத்தலைவர் மானுவெல் பினெய்ரோ, “பார்பா ரோஜா”வுடன் எனது உறவைப் பலப் படுத்தினேன். 2003 வரை நான் கியூபாவில் தங்கி யிருந்தேன். வெனிசுலாவில் ஹியூகோ சாவேசுடன் நேர்காணலுக்காகச் சென்றேன். நான் இடது சாரிகளிடமிருந்து திறனாய்வை, அவருடைய அரசாங்கத்தைப் பற்றிய ஐயங்களைச் சேகரித்தேன். நான் அந்தத் திறனாய்வுகளை அவரிடம் எடுத்துக் கூறியதை அவர் விரும்பினார், அரண்மனையில் பணியாற்றுமாறு எனக்கு அழைப்புவிடுத்தார். நான் ஊதியம் எதையும் விரும்பவில்லை, அவர்கள் எனது தங்குமிடத்திற்கும் உணவுக்கும் மட்டும் பணம் செலுத்தினார்கள்.

அந்தத் திறனாய்வுகள் யாவை?

இந்த இந்த அமைச்சரவை இன்ன இன்ன பணிகளைச் செய்யவில்லை என்பதும், அது ஒவ் வொன்றிலும் மிகவும் எதேச்சாதிகாரத் தொனி கொண்டதாக இருந்தது என்பதும்தாம் அந்தத் திறனாய்வுகள். நான் வெனிசுலாவில் ஆறு ஆண்டுகள் வசித்தேன்.

இப்போது நீங்கள் சாவேசை ஒரு எதேச்சாதிகார நபராகக் காண்கிறீர்களா?

சாவேசு ஒரு படைவீரர், அவர் மக்கள் பங்கேற்பில் நம்பிக்கை வைத்துள்ளார், அதை உயர்த்தவும் விரும்புகிறார். அவர் ஒரு முரண் பாடான மனிதராக இருக்கிறார். அந்த முரண் பாட்டை நீங்கள் மதிக்கவேண்டியிருக்கிறது. அவர் அந்த அளவுக்கு எதேச்சாதிகாரமாக இருக்க வேண்டாம் என்று நாம் விரும்புகிறோம், ஆனால் நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். என்னிடமே மிகவும் சிக்கலான பண்பு இருக்கிறது. மிகப்பல நேரங்களில் அதை நான் மாற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறேன், ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. இந்த விடயங் களின் பலன்களைக் காண்பதுதான் முக்கியமானது. நாம் வெனிசுலாவின் முதலாவது ஆண்டை இப் போதைய ஆண்டுடன் ஒப்பிட்டால் ஆளுமை கொண்ட மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் திறனாய்வு செய்கிறார்கள், வளர்வோர் மனிதப் பண்பு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதைத் தான் நாம் நாடுகிறோம். நான் அவரிடம் ஏராள மான விமரிசனங்களை வைத்துள்ளேன்.

நீங்கள் இன்னும் வெனிசுலாவில்தான் வசிக்கிறீர்களா?

நான் கானடாவில் வான்கூவரில் என்னுடைய தோழர் மைக்கேல் லெபோவிட்சுடன் வசிக்கிறேன்.

சாவேசுக்கு வாரிசாக வருவோரை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

சாவேசு அளவுக்கு ஆளுமை கொண்ட ஒருவரும் இல்லை. கூட்டுத் தலைமைதான் சிறந்த ஒன்றாக இருக்கும். தாராளவாதம் லத்தீன் அமெரிக்காவில் வெகுமக்கள் பிரிவுகளைச் சிதறடித்துள்ள நிலையில், இன்றைய தொழிலாளர்களுக்கும் மார்க்சின் காலத் தொழிலாளர்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை; இப்போது வேலையை வெளியில் கொடுத்துப் பெறும் முறை உள்ளது, பாதுகாப்பற்ற நிலைதான் உள்ளது. இந்த அனைத்துப் பிரிவுகளையும் ஒன்றாகச் சேர்க்கக்கூடிய பெரும் ஈர்ப்புத்தன்மையும், மிகவும் வலிமையான ஆளுமையும் கொண்ட மனிதர்கள் தாம் இப்போது தேவை.

தனது அரசியல் நோக்கங்களுக்காக மக்களைப் பயன்படுத்துகிற வெகுமக்கள் தலைவரும் இருக் கிறார்; தனது திறமைகளைப் பயன்படுத்தி மக்களின் முன்னேற்றத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கிற புரட்சிகரத் தலைவரும் இருக்கிறார். ஆளுமை மிக்க ஒரு புரட்சி கரத் தலைவர் மக்களிடம் வெகுமக்கள் தலைவரைப் போலவேதான் தகவல் பரிமாற்றத்தில் ஈடுபடுகிறார். வேறுபாடு என்னவென்றால், பெரோன் போன்ற வெகுமக்கள் தலைவர் பொருள்களைத் தருகிறார், ஆனால் மக்கள் தன்னுரிமை கொண்டவர்களாக ஆவதற்கு அவர் உதவுவதில்லை. அவர் வளர்ச்சிக்கான பாலமாக இருப்பதில்லை.

சாவேசுடன் நான் மேற்கொண்ட பயணங்களில் முதற்பயணத்தை மிகவும் நினைவுகூர்கிறேன். அது ஒரு பள்ளித் தொடக்கவிழாவுக்குச் சென்றது. மக்கள் தேவைகளைக் கேட்டுக் கோரிக்கை வைத்தார்கள். அவரிடம் மனுக்களைக் கொடுத்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் சாலைக்கான கோரிக்கையை வைத்தார். சாலையைப் பெறுவதற்கு மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு கூட்டுறவை அமைக்குமாறு சாவேசு கருத்துத் தெரிவித்தார். அதுதான் கருத்து. அது வெகுமக்களியம் அல்ல என்று நான் நம்புகிறேன்; அது ஒரு புரட்சிகரத் தலைமை. வெனிசுலாவின் செயல்முறையும் சாவேசும் லத்தீன் அமெரிக்காவின் நிகழ்ச்சிப்போக்குக்கு இன்றியமையாதவர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

Pin It

உட்பிரிவுகள்