“நான் பேனா பிடித்திருக்காவிட்டால் கத்தி பிடித்திருப்பேன்!”- என்று சொன்னவர், மகாகவியும், நாடக மேதையும், நாவலாசிரியருமான மனித நேயர் விக்டர் ஹியூகோ. (1802-1885).

“விக்டர் ஹியூகோ எழுத்துலகின் அற்புதம்... அவர் இலக்கியங்கள் எல்லாம் வாழ்வின் அனுபவ விளக்கமேயாகும். சென்ற நூற்றாண்டின் அதி மனிதர் (Superman) விக்டர் ஹியூகோ” என்று குறிப்பிடுகிறார், அவரது ‘ஏழைபடும்பாடு நாவலைத் தமிழுக்குத் தந்த யோகி சுத்தானந்த பாரதியார்.

எங்கும் குண்டுமாரி பொழிய, வெடி மருந்தின் நெடி காற்றிலே பரவ, பிணமலை குவிய, இரத்தம் பெருகி ஓட, வீரர்களின் போர் வெறிக் குரல்களும், காயம் பட்டவர்களின் ஓலமும் ஒலிக்க, களத்தின் நடுவே இவரது குழந்தைப் பருவம் கூடாரங்களில் கழிந்தது. நெப்போலியனின் தளபதியாக இவர் தந்தை பணியாற்றியதுதான் அச்சூழலுக்குக் காரணம்.

ஆனால், ஹியூகோவின் இளம்பருவ இதயத்தில் கவிதைக் கனலே பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது;

ஓர் இலக்கிய இதழையும் நடத்தினார். இவரது தந்தையோ இவரை அரசுப் பணியில் சேர்க்கவே விரும்பினார். இளம் கவி அதற்கு ஒப்பவில்லை. “உனக்குக் கவிதையே சோறு போடட்டும் போ!” என்று விரட்டிவிட்டார் தந்தை. கவிதைத் தேவி, கவிஞரைத் தனது வறுமைக் கரங்களால் வரவேற்றாள். செல்வமும், செல்வாக்கும் படைத்த குடும்பத்துப் பிள்ளை, கந்தலுடையுடன், கிடைத்த இடத்தில் படுத்துறங்கி, கிடைத்ததை உண்டு. பிச்சைக்காரன் போல் அலைய நேர்ந்தபோதும், கவிதை அவரைக் கைவிட்டுவிடவில்லை. அவர் எழுதிய 335 வரிகள் கொண்ட ஒரு நெடுங்கவிதை பிரஞ்சுக் கழகத்தினரால் பாராட்டப்பட்டு, பரிசும் பெற்று, அவரது வாழ்வில் ஒரு திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. பிறகு திருமணம், குழந்தைகள், அவர்களின் மரணங்கள் என, வாழ்க்கை கொந்தளிப்பாக இருந்தாலும், ஓயாத படைப்பாற்றலால் ஹியூகோ பெரும் புகழ் பெற்றார். ஒரு நாளைக்கு 100 வரிக் கவிதை அல்லது 20 பக்க உரைநடையென வெள்ளம் போல் பெருகியது படைப்பு.

இவரது ‘ஹெர்நானி’ என்ற நாடகம் உலகப் புகழ்பெற்றது. ஆரம்பத்தில் முடியரசுவாதியாக இருந்த ஹியூகோ, பின்பு குடியரசுவாதியாக மாறினார். மக்கள் படும் துயரங்கள் கண்டு அவரது மனிதநேயம் எழுத்தில் சுடர்விடத் துவங்கியது. அதன் காரணமாகவே அவர் நாடு கடத்தப்பட்டார்!

ஆனால், அவரது எழுதுகோல் என்றும் வற்றியதே இல்லை. நூறு நூல்களுக்கு மேல் எழுதிக் குவித்தார். எங்கும் மன்னராட்சி நிலவிய காலத்தில், புரட்சி முளைவிடத் தொடங்கியிருந்த அந்த நெருக்கடியான சூழலில், அவரது எழுத்துக்கள் மேல்தட்டு வர்க்கத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டின. அதன் காரணமாக எவ்வகைத் துயர்வரினும் அதை ஏற்கத் துணிந்து நின்றார். ஹியூகோவின் ‘இளிச்ச வாயன்’ (லோம் கிரி) என்ற நாவலில், க்விப்ளேன் என்ற அநாதை, பாராளுமன்றத்திற்குப்போய் பேசும் எரிமலைப் பேச்சின் ஒரு சிறு பகுதியைப் பாருங்கள்.

“குழந்தை குட்டி இருப்பவர்களே கேளுங்கள்! இந்த நாட்டில் கோடி அநாதைக் குழந்தைகள் பசியாலும் பனியாலும் வாடுகின்றன. நானே அப்படிப்பட்ட குழந்தையாயிருந்தேன். பிரபுத் துவமே, உன் காலடியில் நசுங்கிக் கிடக்கும் ஏழைகளைக் கண்டு இரங்க மாட்டாயா? உன் நெஞ்சம் கல்லா? உன் தங்கக் கால் ஏழையின் தலைமேல் அகம்பாவத்துடன் அழுந்தி நிற்கிறது!... பிரபுத்துவமே, அகம்பாவமே, அதிகாரச் செருக்கே, உன் சட்டக் கொடுமையை சௌத்வார்க் பாதாளச் சிறையில் சென்று பார்! புழுவினும் கேடாக மனிதனை நடத்துகிறாய் நீ! இருட் சிறை; ஈரத் தரை; கைகால் விலங்கு; ஏழைக் கிழவனொருவன் வயிற்றில் கருங்கல்... ஆ! அக் காட்சியைக் கண்டு என் மனம் வெடித்தது! மூச்சுவிடக் கூட முடியாமல் ஏழைகளின் மார்பில் இரும்புக் காலை வைத்து நசுக்கும் பிரபுத்துவமே, கேள்! தங்க மாளிகை கட்டிப் பொங்கும் பிரபுக்களே. ஒருவாய்ச் சோற்றிற்கு ஏழைகள் படும்பாட்டை நீங்கள் அறிவீர்களா? வயிற்றுக் கொடுமையால் பெண்கள் விபச்சாரச் சாக்கடையில் விழுந்து, இருபது வயதிலேயே உடல்நலம் இழந்து கிழவிகள் ஆகின்றனர். ஏழைப் பெண்கள் வயிற்றுக் கொடு மையால் மானத்தை விற்கின்றனர். சீமாட்டி களின் நாகரிக விபச்சாரமோ, சதைக் கொழுப் பால் அட்டூழியம் செய்கிறது. அதையும் என் கண்ணாரப் பார்த்தேன். உங்கள் மாளிகையில் நடக்கும் கொலைகளையும், காமக் களியாட்டங் களையும், கற்பழிவுகளையும் கண்டேன், கண்டேன்! உங்கள் சிற்றறைகளின் பெரிய பயங்கர இரகசி யங்கள் கண்டு குடல் நடுங்கினேன். ஆயிரம் ஏழைகள் வாழக்கூடிய இடத்தை வளைத்து ஒரு செல்வன் மாளிகை எழுப்புகிறான். அந்த மாளிகை அலங்கார - நாகரிக- பணக்கார- பாப- நரகமா யிருக்கிறதே!...

“அய்யோ! பசிக் கொடுமையால் அநாதைக் குழந்தைகள் மண்ணையும், கரியையும் உண்டு மாளுகின்றனர்... பிரபுக்களே உங்கள் சுகபோக லீலைகளுக்காக வரி கொடுப்பவர் யார் தெரியுமா? பரம ஏழைகள், பட்டினி கிடக்கும் ஏழைகள்! அவர்கள் சாவினால் நீங்கள் பிழைக்கிறீர்கள். கோடிப் பேரை வறியராக்கி நீங்கள் வளம் பெறுகிறீர்கள். கோடிப் பேரை அடிமைகளாக்கி நீங்கள் அதிகாரச் செருக்கின் மதங்கொண்டு திரிகிறீர்கள். என்ன? நாளெல்லாம் பாடுபடும் தொழிலாளியின் வேர்வைப் பணம், தொந்தி யாடாத சோம்பேறிச் செல்வனுக்கோ சேர்வது?... நீங்கள் சுத்தச் சுயநலச் செல்வச் சோம்பேறிகள்! நாட்டின் புல்லுருவிகள்! ஏழைகளின் சதையைப் பிழிந்து, கண்ணீரைக் குடிக்கும் அசுரப் பாம்புகள்!... செல்வர்களே இரங்குங்கள்! உங்களுக்கே நீங்கள் இரங்குங்கள்! பொது ஜனங்கள் விழித்துக் கொண்டு தமது உரிமையைப் பெறும் காலம் வருகிறது! அரியணைகள் ஆட்டம் கொடுக் கின்றன; முடிகள் சாய்கின்றன... சமுதாயக் கப்பல் உங்கள் அட்டூழியச் சுமையால் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நீங்களும் அதனோடு மூழ்க நேரிடும்; உஷார்!”

ஹியூகோவின் உள்ளத்தில் வெடித்துச் சீறிய எரிமலைக் குழம்பின் ஒரு சிறு பகுதிதான் இது! (இளிச்சவாயன் நாவலில்- தமிழாக்கம்- கவியோகி சுத்தானந்த பாரதியார்) இந்த அளவுக்கு வீரம் செறிந்தவராகத் திகழ்ந்தவர் ஹியூகோ. ஜனநாயகம் செழித்தோங்குவதாகவும், பேச்சுரிமை, எழுத்துரிமை கொடிகட்டிப் பறப்பதாகவும் சொல்லப்படுகிற இந்தப் புண்ணிய பாரதப் பாராளுமன்றத்தில் இப்படியொருவர் இன்று பேச முடியுமா என்று யோசித்துப் பாருங்கள்!

விக்டர் ஹியூகோவின் படைப்புகள் அமரத் துவம் வாய்ந்தவை. அனைத்து மொழிகளுக்கும் சென்று மக்கள் உள்ளங்களில் அழியா இடம் பெற்றவை. முக்கியமாகக் குறிப்பிடத்தக்கவையும் தமிழில் கிடைக்கக்கூடியவையும் மூன்று நாவல்கள் மட்டுமே. ஏழைபடும்பாடு (லா மிராப்லா –Les Miserable), இளிச்சவாயன் (லோம் கிரி). இவை இரண்டும் கவியோகி சுத்தானந்த பாரதியாரால் ஆவேச நடையில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு 1948இல் வெளிவந்தவை. இதே ஆண்டு ப.கோதண்டராமன் அவர்களால் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளி வந்ததுதான் இந்த மரகதம், (நோத்ருதாம் தைபரி- The Hunch-back of Notre-dame). ஏழைபடும்பாடு- தனலெட்சுமி பதிப்பகத்தாலும் இளிச்சவாயன் வ.உ.சி. பதிப்பகத்தாலும் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

இந்த மரகதம் ஓர் அசாத்தியமான கதை. பிரமிக்க வைக்கும் கட்டமைப்பும், அற்புதமான பாத்திரப் படைப்புகளும் கொண்டு, நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் கதை. ஒரு முறை படித்தால் போதும், வாழ்நாளில் என்றுமே மறக்க முடியாது. உள்ளத்தை உலுக்கிவிடும். ஒரு மறு வாசிப்பிற் காகவும், நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தவும் நான் 65 ஆண்டுகள் தவித்திருக்க வேண்டி நேர்ந்ததை நான் சொல்லியே ஆகவேண்டும். 56 ஆண்டு களுக்கு முன் என்னிடம் தமிழ் படித்த மாணவச் செல்வர்கள் சிலர் (குறிப்பாக- குன்னத்தூர் பாலு) இன்னும் என்னைச் சந்திக்கும்போது ‘நோத்ருதாம் தை பரி’ கிடைத்ததா என்று விசாரிக்கவே செய் கிறார்கள். அவர்களுக்கு ‘லோம் கிரி’யும் தெரியும், ‘கொம்ப்ராஷிகோ’வும் தெரியும். அப்படி நினைவில் அழுத்தமாய்ப் பதிந்த கதை மரகதம். ‘மரகதம்’ ஒரு சிறந்த இலக்கியப் படைப்பு என்பதை எந்தப் பதிப்பாளருக்கு எப்படிச் சொல்லி விளங்க வைப்பது? அவர்கள் அந்த மூலப் பிரதியைத் தேடிப் பிடிக்க சிரமம் எடுத்துக் கொள்வார்களா என்ற தயக்கத்திலிருந்தேன். “நீங்கள் அவ்வளவு முக்கியம் என்று கருதினால் அதைத் தேடிப் பிடித்து புத்தகம் போட்டுவிடுவோம்” என்று நம்பிக்கை அளித்தனர் விழிகள் பதிப்பகத்தார். அவர்களுக்கு வாழ்த்து கூறத்தான் வேண்டும்.

அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்த அமர இலக்கியம் புதுவெளிச்சம் காண் பதில் நாங்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறோம். ஓர் ஆவேசப் புயல் இந்த மரகதம். குவாசி மோடா, எஸ்மரால்டா இரண்டும் அற்புதமான பாத்திரப் படைப்புகள். எஸ்மரால்டா என்ற பெயர் எமரால்ட் என்ற சொல்லிலிருந்து உருவாகி யிருக்க வேண்டும். எமரால்ட் என்பது பச்சைக்கல்; மரகதமணி, இந்தப் பாத்திரத்தைச் சுற்றியே கதை நிகழ்வதால் மொழி பெயர்ப்பாசிரியர் ‘மரகதம்’ என்று பெயர் சூட்டியிருக்க வேண்டும்.

பிரஞ்சு மொழியிலிருந்து நேரடியாகத் தமிழுக்கு வந்திருப்பது இதன் தனிச் சிறப்பு. இதைத் திரைப் படமாக்கிய ஹாலிவுட்காரர்கள், அந்தக் காலத்தில் தலைசிறந்த நடிகரையும், நடிகையையும் இந்த இரு பாத்திரங்களை ஏற்று நடிக்க வைத்தனர்.

1905ஆம் ஆண்டு முதல் 1997 வரை 10 திரைப் படங்கள், 5 தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், 5 மேடை நாடகங்கள், 3 இசைக் கோவைகள், 12 இசை- நாடகங்கள், 5 பாலே நாட்டிய நாடகங்கள், 2 பிபிசி நாடகங்கள், 10 மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் உருவாக்கப்பட்டிருப்பது இந்த நாவலின் சிறப்பு. இது ஆங்கில மொழிப்பட்டியல். மற்ற ஐரோப்பிய மொழிகளில் என்னென்ன ஆக்கங்கள் ஏற்பட்டிருக் கின்றன என்பது தெரியவில்லை. ஆங்கிலத்தை விட அதிகமாக இருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது.

1939ஆம் ஆண்டு, ‘ஆர்கேஓ ரேடியோ’ என்ற நிறுவனம் தயாரித்த The Hunch-back of Notre-dame - என்ற திரைப்படத்தில் ஹாலிவுட்டின் பிரபல குணசித்ர நடிகர் சார்லஸ் லஃப்டன் குவாசி மோடோவாகவும், தலைசிறந்த நடிகை மரீன் ஒஹாரா எஸ்மரால்டாவாகவும் நடித்திருந்தனர்.

பாரிஸ் நகர மாதாகோயிலைப் பெயர்த்து வந்து வைத்ததுபோல, ஹாலிவுட்டில், 125 அடி உயரமும், 150 அகலமும் கொண்ட ஒரு கோயில், சிற்ப வேலைப்பாடுகளுடன் உருவாக்கப்பட்டு அதில் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டது! இது கருப்பு-வெள்ளைப் படம். இன்னொரு கருப்பு-வெள்ளைப் படம் 1969இல் தயாரிக்கப்பட்டது. டிராகுலா, ஃபிராங்கன் ஸ்டைன் முதலிய பயங்கர பாத்திரங் களில் நடித்து வந்த லான் சேனி குவாசிமோடோ வாகவும், ருத்மில்லர் எஸ்மரால்டாவாகவும் நடித்திருந்தனர். பிரபல நடிகர் ஆன்டனி குவின் குவாசிமோடோவாகவும், அழகிய இத்தாலிய நடிகை கினா லோலோ பிரிஜிடா எஸ்மரால்டா வாகவும் நடித்திருந்த வண்ணப் படம் 1997இல் வெளிவந்தது. விக்டர் ஹியூகோ முதலில் இந்தக் கதையை நாட்டிய நாடகமாகத்தான் உருவாக்கி யிருந்தார். இதை அடியொற்றி ஒரு கார்ட்டூன் படத்தை வால்ட் டிஸ்னி நிறுவனம் 1996இல் உருவாக்கியது. மற்ற படங்கள் பற்றிய தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை. இதன் பாதிப்பில், மாதவன் இயக்கிய ‘மணியோசை’ என்ற திரைப்படத்தில் கல்யாண் குமாருக்கு குவாசிமோடோ வேடம் தரப்பட்டது. ஆனால், கதை வேறு. அண்மையில் வந்த பேரழகன் திரைப்படத்தில் நடிகர் சூர்யாவுக்கு இந்த வேடம் தரப்பட்டிருந்தது. அவரது வேடமும், நடிப்பும் மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. ஆனால், கதை வேறு.

நம்மைத் திகைக்க வைக்கும் குவாசிமோடோ என்னும் பாத்திரம் கற்பனை அன்று. ஹியூகோ படிக்கின்ற காலத்தில், அங்குப் பணியாற்றிய கோரமான உருவம் படைத்திருந்த அன்பு நெஞ்சம் கொண்ட ஒரு பணியாளின் உருவம் என்றும் அறிகிறோம். வாசகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்: ஆரம்ப அத்தியாயங்களில் வரும் பெயர்கள் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். பிரஞ்சு நாட்டின் பண் பாட்டுச் சூழலையும், இவர்களின் எளிமையையும், நகைச்சுவை உணர்வையும் சித்திரிக்க உருவாக்கப் பட்ட நிகழ்வுகள் அவை.

குவாசிமோடன், கவிஞர் கிரேங்குவார், ஜிப்சி எஸ்மரால்டா, அவளது அதிசய ஆடு திஜாலி, கேப்டர் பீபஸ், தேவாலயப் பாதிரியார் க்ளாத் பிரல்லோ, இவையே நினைவில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய பாத்திரங்கள்.

1831 ஜனவரி 14 அன்று. பாரிஸ் நகரில் இந்த நாவல் பிரசுரம் ஆயிற்று... 183 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்தப் படைப்பு எவ்வாறு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது? இந்தக் கதையின் அடிப்படையில் ஏன் இத்தகைய கலைப் படைப்புகள் வந்தன; வந்து கொண்டிருக்கின்றன? நமது நிகழ்கால வாழ் வோடு எந்த வகையிலும் ஒரு படைப்பு தொடர் பற்றுப் போகுமென்றால், அது எவ்வளவு மகத்தான காவியம் என்றாலும், அதன் சாவு தவிர்க்க முடியாதது... காலவெள்ளத்தில் அது காணாமல் போய்விடும். மரகதம்- நமது மன ஆழங்களுக்குள் சென்று அதன் இருண்ட பக்கங் களுக்கு மேல் வெளிச்சம் வீசுகிறது. காதல்- காமம்- அன்பு-அருள் ஆகியவற்றின் அடக்கமும், ஆவேசமும் வெளிப்படும் படைப்பு இது.

“கோட்டான் வானம்பாடியின் கூட்டுக்குள் செல்வதில்லை” என்ற குவாசிமோடோவின் வார்த்தைகள் நமக்குத் திகைப்பைத் தருகின்றன. என்ன பயங்கரமான உருவத்திற்குள்ளிருந்து எவ்வளவு பக்குவமான வார்த்தைகள்!

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு எல்லை உண்டு. அது வாழ்நிலையால் உருவானது; அல்லது உரு வாக்கிக் கொண்டது. அந்தந்த எல்லைகளின் விளிம்பை நோக்கிப் போவது படி கடத்தலுக்கான முயற்சி. அது ஆபத்தானது. படி தாண்டினால் கிடைப்பது சொர்க்கமோ, நரகமோ, எதுவானாலும் எல்லையில், விளிம்பில் நிற்பது ஓர் அக்கினிப் பரிட்சை... எல்லை கடத்தல் அக்கினிப் பிரவேசம்! அதில், ஒருவர் எரிந்து சாகலாம், அல்லது தாவிக் குதித்துக் கடக்கலாம். அல்லது பீனிக்ஸ் பறவை யாய்ச் சாம்பலிலிருந்து புத்துயிர் பெற்று மீட்சி பெறலாம். அது அந்தந்த மனிதனின் ஆளுமையைப் பொறுத்தது. ஆனால், எல்லைகளுக்கு உள்ளே, தள்ளி இருப்பது எப்போதும் பாதுகாப்பானது; ஆபத்துகள் இல்லாதது. அவ்வாறாயின், அந்த இருப்பு உப்புச் சப்பற்றது. அது வாழ்தல் அன்று; உயிரோடிருப்பது மட்டுமே. இங்கே முக்கிய பாத்திரங்கள் எல்லை கடக்கிறார்கள். இதுதான் கதை.

பயங்கரத் தோற்றம் கொண்ட குவாசி மோடன், கண்டவரைக் கிறங்க வைக்கும் ஆடல் அழகி எஸ்மரால்டா, கனவுகளில் மிதக்கும் பஞ்சைப் பராரியான கவிஞன் கிரேங்குவார், புகழ்பெற்ற தேவாலயக் கார்டினல் பாதிரி க்ளோத் பிரல்லோ இவர்கள் நால்வரும், ஆசைக் காற்றால் உந்தப்பட்டு எல்லை கடக்கிறார்கள். ஆண்கள் மூவரின் குவி மைய ஒளிப் புள்ளி எஸ்மரால்டா, தொட்டால் சுடும் புள்ளிச் சுடர் அது. பாதிரியார் முன் மண்டியிட்டுப் பாவ மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டிய ஒருவர். பாதிரி யாராகவே இருந்துவிட்டால், அவர் யாரிடம் போவது? இன்னொரு பெரிய பாதிரியாரிடம்தான் போக வேண்டியிருக்கும். ஆனால், அந்த பிரல்லோ, ஒரு ஜிப்சிப் பெண்ணின் காலடியில் விழுந்து, தன் இதயத்தின் இருட்டைத் திறந்து காட்டி, கடவுளையே காறி உமிழ முற்படும் காமக் கனல் நம்மைத் திகைக்க வைக்கிறது. எல்லை கடக்கும் வெறியில், தாவிக் குதித்துத் தீயில் காலிடறி விழுந்த கதை இது. கல்கியின் சிவகாமியின் சபதத்தில் வரும் புத்த பிட்சு, நாகநந்தியடிகள், நடன நங்கை, சிவகாமியின் முன் நெஞ்சில் அறைந்துகொண்டு பேசும் காட்சி நினைவுக்கு வருகிறது.

பாவியாய்ப் போன பாதிரியாரின் நெஞ்சுக்குள் எஸ்மரால்டா, குரூரமான தோற்றம் கொண்ட குவாசிமோடனின் நெஞ்சுக் குள்ளும் அவளே, வறுமையில் வாடும் கவிஞனின் நெஞ்சுக்குள்ளும் அவளே. ஆனால், அவளுடைய நெஞ்சுக்குள்ளே மோசக்காரப் படைத் தலைவன் கப்பித்தான் பீபஸ். இவர்களிடையே நிகழும் மோதல், மோசடி, மோகத் தீ யாரை அழிக்கின்றன? எல்லாரையும்! அதுதான் சோகம்! உண்மையின் கசப்பு- இவர்கள் தாண்டிய எல்லைகள் தவிர்க்க வேண்டிய எல்லைகள்- மாய எல்லைகள். இதில் மோசடி காப்டன் பீபஸ் தவிர உணர்ச்சி மயமானவர்கள் தப்பவில்லை. எல்லை கடந்தவர்கள் எரிந்துபோன அக்கினிப் பிரவேச காவியம்தான் மரகதம்.

மரகதம் - விக்டர் ஹியூகோ

தமிழில்: ப. கோதண்டராமன்

வெளியீடு:

விழிகள் பதிப்பகம்,

8/எம். 139,7ஆம் குறுக்குத் தெரு, திருவள்ளுவர் நகர், திருவான்மியூர், சென்னை-41,

பேசி: 9444265152 / 9444244017

விலை: ` 250/-

Pin It

தமிழ் இலக்கிய வரலாறு சங்ககாலம் முதல் தொடங்குகிறது. சங்க காலம், சங்கம் மருவிய காலம், இடைக்காலம், பிற்காலம் எனத் தொடர் கிறது. இதில் பிற்காலம் என்பதும் தற்காலம் என்பதும் பாரதியையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

இந்த 20ஆம் நூற்றாண்டைப் பாரதியின் யுகம் என்றும், பாரதியார் சகாப்தம் என்றும் கூறுவர். அவரது படைப்புகளே புதிய தமிழ் இலக்கியத் தடங்களாகத் திகழ்கின்றன; தெரிகின்றன. அவரைப் பற்றியும், அவரது படைப்புகள் பற்றியும் புதிய புதிய வெளியீடுகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

‘இலக்கியக் கோட்பாடுகள் நோக்கில் பாரதி படைப்புகள்’ என்னும் இந்நூல் 12 ஆய்வுக் கட்டுரை களின் தொகுப்பாகும். முனைவர் அ. பிச்சை மற்றும் முனைவர் பா. ஆனந்தகுமார் இதன் பதிப்பாசிரியர்கள். பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ் இதனை வெளியிட்டுள்ளது.

திண்டுக்கல் காந்தி கிராமப் பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த்துறையில் உள்ள பாரதியார் ஆய்வகம் நடத்திய கருத்தரங்கில் வாசித்த கட்டுரைகள் காற்றில் கலந்த பேரோசையாகி விடாமல் அவ்வப்போது அவற்றை நூல் ஆக்கம் செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அந்த வரிசையில் ஐந்தாவது தொகுப்பாக இந்நூல் வெளிவந்துள்ளது.

“தமிழில் நவீன காலத்துக்குரிய தேசியம், மார்க்சியம், நவீனத்துவம், தலித்தியம், பெண்ணியம் முதலான எந்தப் புதிய கருத்தியல் சார்ந்த உரை யாடலையும் நாம் பாரதியை முன்வைத்தே தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது. பாரதி ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில் தோன்றியிருந்தாலும் பழைய மரபுகளின் வேர்களை நோக்கியும், புதிய மரபுகளின் விழுதுகளை நோக்கியும் அவரது சிந்தனை பயணப்பட்டிருக்கிறது. இதன் காரண மாகப் பாரதியின் இலக்கியப் பிரதிகள் பன்முக வாசிப்பிற்கான சாத்தியங்களைப் பெற்றிருக் கின்றன. பாரதியின் படைப்புகளைப் பல்துறை சார்ந்த அணுகுமுறைகளின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்த இந்நூல் இதற்குச் சான்றாக அமைந்துள்ளது” என்று பதிப்பாசிரியர்கள் தம் முன்னுரையில் கூறியுள்ளனர்.

முதல் கட்டுரை ‘தொன்மவியல் திறனாய்வு நோக்கில் பாரதியார் படைப்புக்கள்’- இதனை பேராசிரியர் க.பஞ்சாங்கம் எழுதியுள்ளார். பாரதி யார் எந்த நேரமும் தொன்மங்களைப் பேச்சோடும், வாழ்வோடும் பயன்படுத்தி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு வைதீகக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்; இத் தொன்மங்களைக் குறித்துத் தம் சமகாலத்திற்கு ஏற்ற மதிப்பீடுகளைக் கொண்டிருந்தார் என அறிய முடிகிறது எனக் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடு கிறார்.

அவருடைய குயில் பாட்டில் தொன்மம், கனவு, சடங்கு, கவித்துவம் ஆகிய நான்கும் மிகப் பெரிய மாயா உலகத்தைக் கட்டி எழுப்புவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தொன்மம், கலைக் களஞ்சியம் போல் அமைந்து வினை புரியக் கூடியது என்றும், கூறுகின்றனர். குயில் பாட்டிற்கும், கண்ணன் பாட்டிற்கும் மிகப் பொருந்திப் போகிறது என்றும் ஆசிரியர் விளக்கியுள்ளார்.

இரண்டாம் கட்டுரையில் பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதத்தில் குறியியல் பற்றி முனைவர் சி. சித்ரா ஆய்ந்துள்ளார். வடமொழியில் வியாசர் இயற்றிய மகாபாரதக் கதையில் வரும் பாஞ்சாலி, துரியோதனன் சபையில் செய்த சூளுரையை மையமாகக்கொண்டு பாரதியார் படைத்த குறுங் காவியமே பாஞ்சாலி சபதம் என்றும், இது அழைப்புச் சருக்கம், குதாட்டச் சருக்கம், அடிமைச் சருக்கம், துகில் உரிதல் சருக்கம், சபதச் சருக்கம் என்னும் ஐந்து பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது என்றும், பஞ்சாலி சபதத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மாந்தர்களின் கூற்றுகள் வாயிலாகவும் கதைப் போக்கு வாயிலாகவும் குறியியலின் செயல்பாடு களையும் வகைகளையும் கண்டறிய முடிகிறது என்றும் ஆசிரியர் கூறியுள்ளார்.

பேராசிரியர் துரை. சீனிச்சாமி, பாரதியார் கவிதைகளை உளவியல் நோக்கில் ஆய்வு செய் துள்ளார். 1897ஆம் ஆண்டு எட்டயபுரம் மன்னருக்கு விண்ணப்பம் எழுதிய நாள் முதல் இறுதிவரை சுப்பிரமணிய பாரதியார் எழுதி யுள்ள கவிதைகளின் பொருண்மைகளை புறக் கருத்தியல், அக உளைச்சல் என்னும் இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரித்துள்ளார்.

‘கனவு’ எழுதிய நான்காண்டுகளுக்குப் பிறகு ‘குயில் பாட்டு’ எழுதப்பட்டுள்ளது. காமம், காதல், பெண்நிலை, சாதியம், வைதிகம், இசை, மனக்குழப்பம், புனிதப் பேரழகு, புதிர்மை ஆகிய பல்வேறு பொருண்மைக் கூறுகளைச் சிதறவிட்டு, அவற்றினூடாகத் தன்னை வைத்துக் காணும் ஒரு வேட்கை நிரப்பியாக உள்ளது. இழப்புணர்வு களை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி ஓர் அழகுப் பிண்ட மாகக் குயில்பாட்டில் அமைத்துள்ளார் என்றும் ஆசிரியர் கூறுகிறார்.

‘உண்மையான கவிதை அருமையான திரவியம். அதனால் உலகம் சேமத்தை அடைகின்றது. எந்த நாட்டில் புதிய மகாகவி தோன்றுகிறானோ அந்த நாடு மகா பாக்கியம் உடையது. தமிழ் நாட்டிலே கவிதையின் புகழ் ஏறுக’ என்று பாரதியார்- கவிதையின் சிறப்பை பயனைச் சொல்கின்றார். ஆகவே, கவிதையும் கலையும் மக்களுக்காகவே- மனிதரின் வாழ்க்கைக்காகவே என்பது பாரதியின் கவிதையில் பயன்பாட்டுக் கொள்கையாகும் என்று ஆசிரியர் முடிகின்றார்.

இருத்தலியல் நோக்கில் பாரதியை ஆய்ந்தவர் முனைவர் சீ. சீமானம்பலம். இருத்தலியலும், நவீனத் துவமும் தம்முள் தொடர்பு கொண்டனவாகவே காணப்படுகின்றன; நவீனத்துவத்தின் கடைசிக் கோட்பாடாகக் கருதப்படும் இருத்தலியல், நவீனத் துவத்தின் முடிவாகவும் பின் நவீனத்துவத்தின் வரவுக்காகக் காத்திருந்த கடைசிக் கோட்பாடாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பாரதியாரைச் செவ்வியல் கொள்கை நோக்கில் முனைவர் சாரதாம்பாள் மதிப்பிட்டுள்ளார். “எளிய பதங்கள், எளிய நடை, எளிதில் அறிந்து கொள்ளக் கூடிய சந்தம், பொது ஜனங்கள் விரும்பும் மெட்டு இவற்றினையுடைய காவியமொன்று தற்காலத்திலே செய்து தருவோன், தாய்மொழிக்குப் புதிய உயிர் தருவோனாகின்றான்” என்று பாஞ்சாலி சபதம் முகவுரையில் பாரதியார் கூறுகிறார்.

செவ்வியல் இலக்கியங்களுக்குப் பின் தோன்றிய இலக்கியங்கள் தொன்மை, தலைமை, தற்சார் பின்மை போன்ற செவ்வியல் பண்புகளுக்கு இடம் கொடா. எனினும், பாரதியின் கவிதைகள் செவ் வியல் இலக்கியப் பண்புகளுக்கு இடம் கொடுத்து நிற்கின்றன என்று ஆசிரியர் கூறுகிறார்.

பெண்ணியம் பற்றி முனைவர் நாகநந்தினி, நவீனத்துவ நோக்கில் முனைவர் ந. இரத்தின குமார், நடப்பியல் நோக்கில் முனைவர் இரா. காமராசு, பாரதியின் கவிதையியல் பற்றி பேரா சிரியர் ப.மருதநாயகம், தலித்திய நோக்கில் அழகிய பெரியவன், மார்க்சிய நோக்கில் தேவ.பேரின்பன் ஆகியோரின் படைப்புகள் இந்நூலில் இடம் பெற்றுச் சிறப்புச் செய்கின்றன.

‘மகாகவி பாரதி இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்க ஆண்டுகளில் தமிழின் முற்போக்கு சகாப் தத்தைத் துவக்கி வைத்தவர் என்ற அளவில் அவரைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். அது தொடங்கி சமூக மாற்றத்துக்காகப் போராடுகிற அனைவருக்குமான தமிழ்ப்புலத்தின் தோற்று வாயே பாரதிதான்’ என்று தேவ. பேரின்பன் தம் மார்க்சிய நோக்கில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

‘இப்சனின் நாடகம் ஒன்றில் வரும் கதா பாத்திரம் உறுதியான கம்பீரமான மலையைக் குறை சொல்லக் காரணங்களைத் தேடுகிறது. கடைசியில் மலையைக் குறை சொல்ல ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து உரக்கக் கூவியது: ‘மலை எலிகளை உருவாக்கி விட்டது’.

பாரதியின் படைப்புகள் என்ற மாமேரு குறித்த ஆய்வுகள் எலிகளைத் தேடிச் சென்று விடக் கூடாது என்பதுதான் நமது வேண்டுகோள் ஆகும்’ என்று அறிஞர் தேவ.பேரின்பன் கட்டுரையை முடிக்கிறார். நமது வேண்டுகோளும் அதுதான்.

இலக்கியக் கோட்பாடுகள் நோக்கில் பாரதி படைப்புகள்

பதிப்பாசிரியர்கள்: முனைவர் அ. பிச்சை & முனைவர் பா. ஆனந்தகுமார்

வெளியீடு:

பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ்,

142, ஜானி ஜான்கான் சாலை,

இராயப்பேட்டை,

சென்னை- 600 014.

விலை: ` 130/-

Pin It

உலகில் எத்தனையோ சமயங்கள் தோன்றி மறைந்தாலும் இன்றைக்கும் புதுக்கோட்டையில் சாகாவரம் பெற்ற சமயம் ஒன்று உள்ளதென்றால், அஃது ‘மெய்வழி’ ஒன்றேயாகும். இதில், இன்று பல்வகைச் சமயங்களைச் சார்ந்த மக்கள் வாழ் கின்றனர். இச்சமயத்திற்கு வேரான அடிப்படைச் சமயம் ஒன்று உண்டெனில் அது பௌத்த சமயமே யாகும். இஃது உலகோருக்கு அன்பைப் போதிக்கும் தம்ம நெறியைக் கொண்ட சமயமாகும்.

இன்றுள்ள எல்லாச் சமயங்களுக்கும் முந்தையதும் காலச் சக்கரத்தின் முதற்கடையாணி எனப் போற்றப்படுவதுமாகிய பௌத்தம் சிறிது நாளில் சமணமாகிய உட்பிரிவைக் கொண்டு திகழ்ந்தது. சமணமும் பௌத்தமும் தழைத்தோங்கிய இப் புதுக்கோட்டை பூமியில் அறநூல்கள் பல முகிழ்த்தன. மிதிலைப்பட்டியில் சிலப்பதிகாரம் முதல் சிறு காசாவயல் முனைவர் சு.மாதவனின் பௌத்தத் திறனாய்வு நூல்கள் வரை இந்த மண்ணிலேயே தமிழுக்குக் கிடைத்த அரிய பொக்கிஷங்கள் ஆகும். சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் பௌத்தமும் சமணமும் இல்லையென்றால் தமிழில் அறநூல்களே இல்லை எனலாம். அறத்தைப் போதிக்காத எவையும் நூல் களாக இருக்கமுடியாது.

புதுக்கோட்டையைச் சேர்ந்த குடுமியான் மலை, சித்தன்ன வாசல், விராலிமலை, புத்தாம்பூர், அண்ணல்வாயில், இரும்பாழி; வெள்ளனூர், இன்னும் பிற இடங்களில் புத்த சமணத் துறவிகள் வாழ்ந்து மக்களுக்கு நற்றொண்டுகள் பல செய்துள்ளனர். பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் முதலாவதாக வைத்து எண்ணப்படும் ‘நாலடியார்’ என்னும் மெய் வழி நூல் சமணமுனிவர் பாடிய நூலாகும். வீர சோழியமும் ஈண்டு எழுந்ததே!

புதுக்கோட்டையில் அமைந்துள்ள இலுப்பூர் சங்ககாலத்தில் இருப்பையூர் (இருப்பை) என வழங்கப் பெற்று, இவ்வூரினை ‘விரான்’ என்னும் மன்னன் ஆண்டு வந்துள்ளான். விரான் ஆண்டதால் இப் பகுதியிலுள்ள மலைக்கு விரான்மலை எனப் பெயருண்டு. பிற்காலத்தில் இம்மலை விராலி மலை என்று மக்கள் சொல் வழக்காயிற்று.

விரான் மன்னனின் சிறப்பை ஐங்குறுநூறு என்னும் தமிழர் வாழ்வியல் நூல் கீழ்வருமாறு எடுத்துரைக்கும்.

விண்டு வன்ன வெண்ணெற் போர் விற்

கைவண் விராஅ னிருப்பை யன்ன

வில்லாண குற்றனை போறி

பிறர்க்கு மனையையால் வாழி நீயே.” (ஐங். 58).

என்பது அப்பாடல், மேலும், நற்றிணையில்,

முனையெழுத் தெவ்வர்த் தேய்த்த செவ்வேல் வயவன்

மலிபுனல் வாயில் இருப்பை”, (நற்-260)

என்றும்,

வெண்ணெல் அரிநர் தண்ணுமை வெரீஇப்

பழனப் பல்புள் இரியக் கழனி, வாங்கு சினை

மிருதத் தூங்கு துணர் உதிரும் தேர்வன்

வீரான் இருப்பை” (நற்-350)

என்றும் விரான் மன்னனின் இருப்பை வானளாவிய செந்நெற்போர் குவிந்து வளம் கொழித்ததென்று ஓரம்போகியாரும் பரணரும் வாழ்த்திப் பாடியுள்ளனர். இவ்வாறு சீரும் சிறப்பும் உடைய விரான் மன்னன் தன்னை நாடிவந்தவரின் மனக்குறை போக்கி ஆறுதல் கூறவில்லை. மாறாக இருமாந்திருந்தான். ஆதலால், அம்மன்னனைக் கீழான அற்பன் எனச் சாடி, ‘மன்னனாகிய நீ! மற்றவரின் மனதைத் தேற்ற வழியில்லாமல் வாழ்வதைக் காட்டிலும் மலை முகட்டில் ஏறி விழுந்து உயிர் விடலாம்’ என்று சமணமுனிவர் தமது நாலடியார் நூலில்,

இனியார் தம் நெஞ்சத்து நோயுரைப்ப அந்நோய்

தணியாத உள்ளம் உடையன்; மணிவரன்றி

வீழும் அருவி விரான்மலை நன்னாட!

வாழின் வரைபாய்தல் நன்று.” (நாலடி-369)

என்று இடித்துரைக்கின்றார். மேலும், ஆராயாமல் சுடுமொழிகளைக் கூறி அடுத்தவரைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தும் உன்னைக் கீழோரும் எள்ளி நகைப்பர் என்கிறார். அப்பாடலாவது,

கடுக்கெனச் சொல்வற்றாம் கண்ணோட்டம் இன்றாம்

இடுக்கண் பிறர்மாட்டு உவக்கும் அடுத்தடுத்து

வேகம் உடைத்தாம் விரான்மலை நன்னாட!

ஏகுமாம் எள்ளுமாம் கீழ்” (நாலடி- 348)

என்னும் பாடலாகும்.

மெய்வழியாரை (பௌத்த சமணர்)ப் பொது வாக ஆதரித்த மன்னன் கொடும்பாளூரை ஆண்டு வந்த சாத்தன் இளங்கோவதிரையன், இவனது மகன் பூதி என்னும் பெருமுத்தரையன் ஆவான். இவன் கொடும்பாளூர் பூதிச்சரம் கோயிலைக் கட்டியவன் (தமிழரசன். பு.சி. புலவர், 2001, ப.85) என இக்கோயில் கல்வெட்டால் அறியலாம்.

பெருமுத்தரையன் விரான் மன்னனால் ஒடுக்கி ஆளப்பட்டவன். விரான் மன்னன் பெருமுத்தரை யனுக்குக் கொடுந்துன்பங்களைக் கொடுத்துள்ளான். பெருமுத்தரையனின் நற்குணத்தையும் கொடைத் தன்மையையும் புகழ்ந்து போற்றும் சமண முனிவர் நாலடியாரில்,

மல்லன் ஞாலத்து வாழ்பவருள் எல்லாம்

செல்வர் எனினும் கொடாதவர் நல்கூர்ந்தார்

நல்கூர்ந்தார் கண்ணும் பெருமுத் தரையரே

செல்வரைச் சென்றிரவா தார்” (நாலடி- 296)

என்று பாடுகின்றார். மூங்கிலைப்போல ஆகாயத்தைத் தொடுமளவு நெற்பொழியுடைய விரான் மன்னனைக் காட்டிலும் வறுமையுற்ற காலத்தில் எவ்வகைச் செல்வர்களையும் சென்று இரவாத நற்பண்பு உடையவன் பெரு முத்தரையன் என்பதே இப் பாடலின் பொருளாம். ஆகவே, நாலடியார் என்னும் “மெய்வழி நூல்” புதுக்கோட்டைச் சமணர் எழுதிய நூலாகும் என்பது தெளிவாகும்.

மேலும், இஃதே போல் “விவேக சிந்தாமணி” என்னும் மெய்வழி நூல் வெள்ளனூரில் வாழ்ந்த ஒரு சமணத் துறவியார் எழுதிய நூலாகும். காரணம் என்ன எனில்,

‘பேரவா பெரு நட்டம்’ என்பது சமண பௌத்த நெறிகளில் ஓன்றாகும். வெள்ளனூர் என்று தற்போது வழங்கும் ஊரின் பழம்பெயர் வெள்ளை நல்லூர் என்பதாகும். இவ்வூரில் வட்டங் கச்சேரிக்கு அருகில் கிடைத்த பெரிய மகாவீரர் திரு வுருவம் புதுக்கோட்டை அருங்காட்சியகத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

இச்சிலையை ஆராய்ச்சி செய்த அருங்காட்சி யகக் காப்பாட்சியர் செ.கோவிந்தராஜ் அவர்கள் கீழ்க்காணுமாறு விளக்குகிறார்.

“இத்திருவுருவம் 3ஙூ அடி உயரமும் 3 அடி அகலமும் கொண்ட கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்டு உள்ளது. மரத்தினடியில் தாமரை மலரில் வீற்றுள்ளார் மகாவீரர். முக்குடைகளைப் பெற்றுள்ளார். இவரது அடியார்கள் இருமருங்கிலும் கவரி வீசி நிற்கின்றனர். திருவாசியும் சிங்கத் தோரணமும் உள்ளன. மரத்தில் இலை, பூ, காய், கொடி இருப்பதுடன் பூவின்மீது 3 அங்குல நீளம் உள்ள காகம் எதையோ கவ்விக் கொண்டிருக்கின்றது. கீழ்ப்பகுதியில் நரி ஒன்று காகத்தினைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றது. இத் திருவுருவம் 14 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது.” என்கிறார்.

இச்சிலையில் இக்காட்சி இடம்பெறக் காரணம் யாதெனில், “பேரவா பெருநட்டம்” என்னும் கருத்தை விளக்க வந்ததேயாகும். இக்கருத்தை “விவேக சிந்தாமணி” என்னும் மெய்வழி நூலின் ஆசிரியர் தமது நூலில் வரும் பாடலொன்றில் கையாண்டுள்ளார். அப்பாடலாவது,

சம்புவே என்னபுத்தி சலந்தனில் மீனை நம்பி

வம்புறு வடத்தைப் போட்டு வானதைப்பார்ப்பதேனோ?

அம்புவி மாதே கேளாய்; அரசனை அகல விட்டுப்

புருஷனைக் கைக் கொண்டாற்போலாயிற்றே”

என்பதாகும். இதன் கருத்தாவது, சம்புவாகிய நரி கரையிலே கிடக்கும் கருவாட்டுத்துண்டை உண்ணாமல் நாளை உண்ணலாம் என நினைத்து, நீரிலே வாழும் மீனைப் பிடிக்கச் சென்றது. கரையில் கிடந்த கருவாட்டைக் காகம் தூக்கிக் கொண்டது. இரண்டும் கிட்டாமல் நரி ஏமாந்தது. இஃது பேரவாவில் விளைந்த பெருநட்டம்; இஃதொருத்தி அரசனை நம்பிப் புருஷனைக் கை நழுவ விட்ட கதை போலாம். இந்நூலில் இடம்பெற்ற இக்கதை சமண பௌத்த நெறிவிளக்கக் கதையாகும். இதை மகாவீரரின் சிலையில் வடித்துள்ளனர். பிற்காலத்தில் எழுந்த சமண பௌத்தக் கொள்கை மறுப்பாளர்கள் காக்கை, நரி; பாட்டி, வடை என்று கதையையும் கொள்கையையும் மாற்றியுள்ளனர்.

இருப்பை விராலிமலையில் (விரான்மலை) தோன்றிய நாலடியார் நூல்போலும், வெள்ளனூரில் முளைத்தெழுந்த விவேக சிந்தாமணி போலும் எண்ணற்ற பௌத்த சமண மெய்வழி நூல்கள் இம்மண்ணில் (புதுக்கோட்டையில்) மறைந்த வரலாறாய் உள்ளன. அவற்றைத் தேடிக் கொணர்வதே நம் அனைவரின் கடமையாகும்.

* மெய்வழிச்சாலையில் மெய்வழி மெய்ம்மறை நூல்களில் இன்றும் முதலில் வைத்துப் பாடப் பெறுவது புத்ததேவ அருக சரணமாகும். ஆதியே துணை என்பது இவர்களின் கடவுட்கொள்கை யாகும்.

Pin It

கச்சி ஒரு மூதூர்; காஞ்சிக்கு அருகிலிருந்த ஊர். கச்சி திரையனின் தலைநகர்; காஞ்சி மக்கள் வாழ்ந்த ஊர். கச்சி வணிகத்தால் சிறப்புடன் திகழ்ந்தது; காஞ்சி புலமை வளர்ச்சியால் சிறப்புடன் திகழ்ந்தது. மூதூராகவும், தலைநகராகவும் முதலில் திகழ்ந்தது கச்சி; கல்விச் சிறப்பால் மேன்மையுற்றிருந்த ஊர் காஞ்சி. கச்சியையும், காஞ்சியையும் எந்தவித வேறு பாடுமின்றி மணிமேகலையில் ஒன்றாக உருவாக்கு கிறார் சாத்தனார். காஞ்சியின் பௌத்த மத வரலாற்றைப் புலப்படுத்துவதில் மணிமேகலையின் முக்கியத் துவத்தை இங்கு ஆய்வு செய்யலாம்.

மணிமேகலைக் காப்பியம்

manimegalai_380தமிழ்மொழியின் சிறப்புக்கு அடிப்படையாகத் திகழ்வது சங்க இலக்கியங்களாகும். சீவகசிந்தாமணி, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, வளையாபதி, குண்டல கேசி ஆகியவை தமிழில் உள்ள ஐம்பெரும் காப்பியங்கள் ஆகும். இவற்றில் வளையாபதி, குண்டலகேசி காப் பியங்கள் குறைபாடு கொண்டவை. முழு அளவில் கிடைக்கப் பெறவில்லை. சீவகசிந்தாமணி, சமணரால் இயற்றப்பட்டது. சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் இரட்டைக் காப்பியங்கள் ஆகும். மணிமேகலை பௌத்த நெறியைப் பின்பற்றிப் படைக்கப்பட்ட தாகும். மேலும் இது சிலப்பதிகாரத்தின் தொடர்ச்சி யாகத் திகழும் காப்பியமாகும்.

மணிமேகலையை இயற்றியவர் மதுரைக் கூல வாணிகர் சீத்தலைச் சாத்தனார். மணிமேகலைக் காப்பியத்திற்கு “மணிமேகலைத் துறவு” என்றும் பெயர் உண்டு. இதனை இயற்றிய சாத்தனார், சிலப்பதிகாரத்தை இயற்றிய இளங்கோ அடிகள் முன்னிலையில் இதனை அரங்கேற்றினார். சாத்தனார், இளங்கோ அடிகள், இவரின் சகோதரர் செங் குட்டுவன் ஆகிய மூவரும் ஒரே காலத்தவர்கள்.

தமிழில் தோன்றிய முதல் சமயக் காப்பியம் மணிமேகலை. மேலும், தலைமை மாந்தரின் பெயரைக் கொண்ட முதல் காப்பியம் மணிமேகலை. மணி மேகலைக்கு இணையான அல்லது துணையான தலைமை மாந்தர் இதில் இடம் பெறவில்லை.

மணிமேகலைக் காப்பியக் காலம்

மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி, மணிமேகலைக் காப்பியம் கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப் பட்டதற்கான ஆதாரங்களைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

சேரன் செங்குட்டுவனும், மணிமேகலையின் ஆசிரியர் சாத்தனாரும் நண்பர்கள். கண்ணகியின் வரலாற்றைச் சாத்தனார் சொல்லக் கேட்டுக் கண்ணகிக்குக் கோயில் அமைத்தார் சேரன் செங் குட்டுவன். இந்த விழாவுக்கு இலங்கை வேந்தன் கயவாகு என்பவரைச் சேரன் செங்குட்டுவன் அழைத்தார். இவர் கி.பி.171 முதல் 193 வரையிலும் இலங்கையை அரசாண்டார். கயவாகுவின் நண் பனான சேரன் செங்குட்டுவனும், இளங்கோவடி களும், சாத்தனாரும் ஒரே காலத்தவர் என்பது இதன் மூலம் தெரியவருகிறது. எனவே, மணிமேகலைக் காப்பியத்தைச் சாத்தனார் கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இயற்றியிருக்க வேண்டும்.

வட இந்தியாவை குஷான் வம்சத்து அரசர் கனிஷ்கர், கி.பி.120-162 வரை ஆட்சி புரிந்து, பௌத்த சமயத்தைப் பரப்பினார். அவர் காலத்தில் மகா யான பௌத்தத்தை உருவாக்கிய நாகார்ஜுனர், கி.பி. 200-இல் வாழ்ந்தவர் என்று வரலாற்றுப் பேராசிரியர் கீத் (Prof.Keeth) கூறுகிறார். மணி மேகலையில் “சமயக்கணக்கர் தம் திறம் கேட்ட காதையில்”, தமிழ்நாட்டிலிருந்த பல்வகைச் சமயங் களைப்பற்றிக் கூறுகின்ற சாத்தனார், ஹீனயானத் திற்கு மாறுபட்ட கொள்கையை உடைய மகாயான பௌத்தத்தைப் பற்றிக் கூறாதிருப்பது, நாகார்ஜுனரது கொள்கைகள் பரவுவதற்கு முன்பே, அதாவது

கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மணி மேகலை இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று புலப்படுத்துகிறது.

கி.பி.200க்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டைக் களப்பிரர் ஏறத்தாழ கி.பி.575 வரையில் அரசாண்டார்கள். எனவே, கி.பி.200க்குப் பின்னர் மணிமேகலையும் சிலப்பதிகாரமும் எழுதப்பட்டிருக்க முடியாது. கி.பி.200-க்குள்ளேயே எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதாவது, கடைச் சங்க காலத்திலேயே இயற்றப் பட்டவை என்று பல ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறி யுள்ளார்கள். சங்கச் செய்யுள்களில் பல்லவர்களைப் பற்றிக் கூறப்படவில்லை. அதிலும் சிறப்பாகத் தமிழ் நாட்டு வேந்தர்களை ஆங்காங்குக் குறிப்பிட்டுச் சொல்கின்ற சிலப்பதிகாரமும், மணிமேகலையும் பல்லவ அரசர்களைக் கூறவில்லை. காஞ்சிபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு தமிழ்நாட்டின் வடபகுதியை அரசாண்ட மன்னர்களான பல்லவர்களைப்பற்றிக் கூறப்படாததால், பல்லவர் தமிழ்நாட்டிற்கு வரு வதற்கு முன்னர் “மணிமேகலை” இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும். காஞ்சிபுரத்தை அரசாண்டவன் சோழ மன்னன் என்றும், அவன் “நலங்கிள்ளி” என்பவன் தம்பி “இளங்கிள்ளி” என்பவன் என்றும் மணிமேகலை கூறுகின்றது. பல்லவர் முதன்முதலில் காஞ்சிபுரத்தைக் கைப்பற்றியது கி.பி.நான்காம் நூற்றாண்டிலென்றும், கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரையிலும் சோழர்கள் சோழ நாட்டிலும், தொண்டை நாட்டிலும் வலிமை பெற்றிருந்தார்களென்றும், “குமாரவிஷ்ணு” அல்லது “ஸ்கந்தவர்மன்” என்னும் பெயருள்ள பல்லவ அரசன் தமிழ்நாட்டின் வடக்கிலிருந்து வந்து முதன் முதலில் காஞ்சிபுரத்தைச் சோழரிடமிருந்து கைப் பற்றியது ஏறத்தாழ கி.பி.325 ஆம் ஆண்டென்றும் ஹீராஸ் பாதிரியார் கூறியுள்ளார். எனவே, மணி மேகலையில் கூறப்பட்டுள்ளபடி காஞ்சியை அர சாண்ட மன்னன் சோழர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். ஆகவே, மணிமேகலை கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை விளக்க வேறு சான்றுகள் ஏதும் தேவை இல்லை என்கிறார் மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி.

யார் மணிமேகலை

சிலப்பதிகாரக் காப்பியத்தின் தலைவன் கோவலனின் மனைவி கண்ணகி. கோவலனின் காதலி கணிகையர் குலத்தைச் சார்ந்த மாதவி. கோவலனுக்கும், மாதவிக்கும் பிறந்தவள் “மணி மேகலை”. மரக்கலம் உடைந்து, தண்ணீரில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த தன் முன்னோர்களில் ஒருவனைக் காப்பாற்றிக் கரைசேர்த்தது “மணி மேகலா தெய்வம்”, அந்த தெய்வத்தின் மீது உள்ள பக்தியின் காரணமாகத் தனக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தைக்கு “மணிமேகலை” எனப் பெயர் சூட்டினான் கோவலன். கடலில் பயணம் மேற்கொள்ளும் நல்லோருக்கு இடுக்கண் வருமாயின் அவர்களின் துயரைத் தீர்க்கும் கடற்காவல் தெய்வத்தாய் “மணிமேகலா தெய்வம்” ஆகும்.

பிக்குணி மணிமேகலை

சிலப்பதிகாரத்தில் சமணப் பெண்துறவி கவுந்தியடிகள்; மணிமேகலையில் மாதவி, அவரின் மகள் மணிமேகலை பௌத்தத்துறவிகள் ஆவர். இந்த மூன்று பெண்துறவிகளைத் தான் தமிழ் இலக் கியத்தில் முதன் முதலில் காண்கிறோம். “யாம் அறிந்த வரையில், தமிழ்நாட்டில் பெயர்பெற்ற பௌத்த பிக்குணி “மணிமேகலை” ஒருத்தியே என்கிறார் சீனி. வேங்கடசாமி. மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் புகார் என்ற பூம்புகார், வஞ்சி மாநகர், காஞ்சி மாநகர் ஆகிய மூன்று நகரங்களில் மணிமேகலை பௌத்த பிக்குணியாக வலம் வருகிறார்.

புகார் நகரில் மணிமேகலை

முதலில், புகார் நகரில் நடைபெற்ற இந்திர விழாவில் மாதவியும், அவள் மகள் மணிமேகலையும் கலந்து கொள்ளவில்லை. அந்நாளில் மணிமேகலை யோடு மாதவி ஆடல் பாடலில் கலந்துகொண்டு ஊர் மக்களை மகிழ்விக்கவில்லை. இவர்கள் விழாவிற்கு வராமை குறித்து ஊரார் வருந்திய நிலையில் பழிச் சொற்களும் பரவின. இந்நிலையில், தன் தோழி வயந்தமாலையிடம் மாதவி கூறுவதாகச் சாத்தனார் மாதவியின் நிலையைச் சுட்டிக் காட்டு கிறார். “பொதுவாகப் பெண்களின் கற்பு மூன்று விதமானது. இதில் முதல் வகையைச் சேர்ந்த பெண்கள், கணவன் இறந்த செய்தி கேள்விப்பட்டதும், அந்த அதிர்ச்சியிலேயே அவர்களும் உயிர்துறந்துவிடு வார்கள். இரண்டாம் வகைப் பெண்கள் கணவனோடு உடன்கட்டை ஏறி இறந்து போவார்கள். மூன்றாம் வகைப் பெண்கள் விதவையாக வாழ்ந்து, பல விதமான துன்பங்களால் தங்களுடைய உடலை வருத்திக் கொள்வார்கள். ஆனால் கண்ணகியோ, இந்த மூன்று நிலைகளையும் கடந்தவள். தன்னுடைய கணவனுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் மதுரை மாநகரத்தையே எரித்துவிட்டாள்.” அப்பேற்பட்ட பத்தினி அவள். இந்த மணிமேகலை என்னுடைய வயிற்றில் பிறந்த வளாக இருக்கலாம். ஆனால் இவள் கண்ணகியையும் தன்னுடைய தாயாகவே எண்ணி மதிக்கிறாள். மாபெரும் கற்புக்கரசியான கண்ணகியின் மகளை எப்படி பரத்தமைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்த முடியும். எனவேதான் அவளைத் தவ நெறியில் புகச் செய்வதே அல்லாது திருத்தம் இல்லாத பரத்தமைத் தொழிலில் புகுவித்தலை அவள் செய்யச் சார்தல் இல்லை. எனவே, ஐந்து வகையுடைய பெருமைமிக்க கொள் கைகளாகிய 1. கொலை தவிர்த்தல், 2. களவு செய் யாமை, 3. கள்ளுண்ணாமை, 4. காமம் சாராமை, 5. பொய் சொல்லாமை ஆகியவற்றை மேற்கொண்டு தானும், தன் மகள் மணிமேகலையும் துறவுக் கோலம் பூண்டுள்ளோம்” என்றார் மாதவி. (மணி மேகலை 2:40-75). மணிமேகலையின் துறவறத்தை முதன்முதலில் இங்குதான் சாத்தனார் குறிப்பிடு கிறார்.

அமுத சுரபி

மணிபல்லவத் தீவில் புத்த பீடிகையைத் தொழுது அமுத சுரபி என்னும் பாத்திரத்தை மணி மேகலை பெற்றாள். “பசிப்பிணி என்பது ஒருவனது குடிப்பெருமையால் அமைந்த சிறப்பினைக் கெடுக்கும்; பெருமையை அழிக்கும்; கல்வி, அறிவு என்னும் பொருள் துணையையும் கைவிடுமாறு செய்யும், நாணத்தைப் போக்கும்; அழகு மிகுந்த எழிலைச் சிதைக்கும், ஆபரணங்களை அணிந்த மனைவியோடும் பிறருடைய வாயில்களில் நின்று யாசிக்கவும் செய்யும். அத்தகு பாவத்திற்குக் காரணமாக உடைய பசிப் பிணியைத் தீர்த்தவர்கள் அடைகின்ற புகழின் சிறப்பினைச் சொல்லுவதற்கு அடங்காது” என்று தீவ திலகை என்னும் தெய்வம் பசிப் பணியின் தாக்குதலால் அடையும் தன்மையினை மணி மேகலைக்கு உரைத்தாள். அமுத சுரபியைப் பெற்ற மணிமேகலை புகார் நகருக்கு வந்து அறவண அடிகளின் அறிவுரையை ஏற்று பிக்குணிக் கோலம் பூண்டு அமுத சுரபியைக் கையில் ஏந்தி, வீதி வழியே சென்றாள். இதனைச் சாத்தனார் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார்.

பிக்குணிக்கோலத்துப் பெருந்தெரு அடைதலும்,

ஒலித்து ஒருங்கு ஈண்டிய ஊர்க்குறு மாக்களும்”

(மணிமேகலை 15: 57-58)

அது முதல் மணிமேகலை பௌத்தத் துறவிக் கோலம் பூண்டு அமுத சுரபியின் வாயிலாகப் பசித்தோர்க்கு உணவு அளித்தாள்.

வஞ்சியின் மணிமேகலை

பின்னர் வஞ்சி மாநகர் சென்றாள் மணி மேகலை. அங்குக் கண்ணகியின் கோட்டத்தை அடைந்து தன் தாயாகிய கண்ணகியையும், தந்தை யாகிய கோவலனையும் படிவ நிலையில் வணங்கித் துதித்தாள். மணிமேகலை பல்வேறு சமயக் கருத்து களைக் கேட்டறிந்தார். அவற்றுக்கு மாற்றாக எத்தகைய கருத்தினையும் உரைக்கவில்லை மணி மேகலை. ‘பல சமயங்களின் கொள்கைகளைவிட புத்த சமயம்தான் உயர்வானது; வாழ்க்கையைப் பற்றிய பேருண்மைகளை விளக்கக்கூடியது’ என்பது அவளுக்கு அப்போது புரிந்துவிட்டது (என். சொக்கன், மணிமேகலை ப.181, 2002).

காஞ்சியில் மணிமேகலை

வஞ்சி மாநகரில் உள்ள பௌத்தப் பள்ளியை அடைந்த மணிமேகலை, தந்தை வழி பாட்டனாகிய மாசாத்துவானைக் கண்டு வணங்கினாள். அவர் புத்த சமயத்துறவியாகிய நிலையை அறிந்தாள். அவரின் அறிவுரைகளை ஏற்றுக் காஞ்சி நகரை அடைந்தாள் மணிமேகலை. இது முதல் காஞ்சியின் வரலாறு தொடக்கம் பெறுகிறது. காஞ்சியில் கிள்ளியின் தம்பியான இளங்கிள்ளி என்பவன் பசுமையான இலைகளையும் பொன்னென விளங்கும் கிளைகளையும் உடைய போதி மரத்தின் கீழ் அமர்ந்த புத்த பகவானுக்குக் கட்டிய ஆலயத்தை நண்ணி வணங்கிய மணிமேகலை மலர்ப்பொழிலின் கீழ்ச் சென்று தங்கி இருந்தாள். மணிமேகலை அங்கே புத்த பீடிகையின் மீது அமுத சுரபி பாத்திரத்தை வைத்து பசிநோய்க்கு மருந்தாக விளங்கும் உணவை உட்கொள்ளுவதற்கு எல்லா உயிரும் வருமாறு அழைத்தாள். பார்வையற்றோர், காது கேளாதோர், உடல் ஊனம் உற்றோர், பாதுகாப்பு இல்லாதோர், ஊமையர், நோய்ப்பட்டோர், துறவறம் மேற் கொண்டோர், பசிப்பிணியுற்றோர், வறுமையால் வாடுவோர் எனப் பலரும், விலங்கு வகைகளும் எனப் பல்லுயிரும் உணவு அருந்திப் பசிப் பிணியைப் போக்கிக் கொண்டனர் (மணிமேகலை 28: 221 - 230).

மணிமேகலை காஞ்சியில் அறவண அடிகளை வணங்கித் துதித்தாள். அப்போது, அறவண அடிகள் மணிமேகலைக்கு அறிவுறுத்தும் வகையில் பௌத்தக் கொள்கையைச் சாத்தனார் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

9 வகையான போலிகளைப் பற்றியும், அவற்றின் தன்மைகளைப் பற்றியும் விளக்குகிறார்.

1.  பிரத்தியக்க விருத்தம்

2. அனுமான விருத்தம்

3. சுவசன விருத்தம்

4.  உலக விருத்தம்

5. ஆகம விருத்தம்

6. அப்பிரசித்த விசேடணம்

7.  அப்பிரசித்த விசேடியம்

8.  அப்பிரசித்த உபயம்

9.  அப்பிரசித்த சம்பந்தம்

நான்கு வகையான விருத்தங்களைப் பற்றியும் விளக்கினார்.

1. தன்மச் சொரூப விபரீத சாதனம்

2. தன்ம விசேட விபரீத சாதனம்

3. தன்மிச் சொரூப விபரீத சாதனம்

4. தன்மிச் விசேட விபரீத சாதனம்

மேலும் உண்மைப் பொருளைப் பற்றியும், இன்மைப் பொருளைப் பற்றியும் விளக்கினார்.

குற்றம் தவிர்க்க வாழ்க்கை

மணிமேகலை ஏற்கெனவே துறவறம் மேற் கொண்டுவிட்டாள். அடுத்தது, மணிபல்லவத்தில் தன்முற்பிறவி செய்திகளுக்குப் பிறகு அமுத சுரபியைப் பெற்று அதன் மூலம் அவள் தானத்தில் ஈடுபட்டாள்.

அறவண அடிகளின் அருளால் புத்த தர்மத்தின் பெருமைகளையும், ஒழுக்கங்களையும் தெரிந்து கொண்ட மணிமேகலை புத்தர் திருவடிகளிலேயே அடைக்கலமாகச் சேருவதாகத் தீர்மானித்துவிட்டாள். புத்தபிரானின் திருவடிகளை வணங்கி, ‘அவர் சொல்லித்தந்த நெறிமுறைகளின்படி நடப்பேன். குற்றங்களை விலக்குவேன். தவ ஒழுக்கத்தையே என்னுடைய வாழ்க்கையாக ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்வேன்’ என்றாள். நெடுநாள் நோற்றுக் கடைசியில் காஞ்சியிலேயே காலமானாள் மணிமேகலை.

நிறைவாக

மணிமேகலை காஞ்சிக்கு வருகை தந்தபோதே அங்குப் புத்தர் கோயில் இருந்ததைக் காட்டுகிறார் சாத்தனார்.

பைம்பூம் போதிப் பகவற்கு இயற்றிய

சேதியந் தொழுது தென்மேற்காகத்”

- மணிமேகலை 28:175.

இங்குச் சோழ மன்னனால் இந்தப் புத்தர் கோயில் கட்டுவிக்கப்பட்டதைச் சாத்தனார் குறிப் பிடுகிறார். மணிமேகலை காஞ்சியை அடைந்த பின்னர் புத்தமத வழிபாட்டுக்கு ஏற்றவற்றை அமைத்து விழா எடுத்த செய்தியையும் காஞ்சியில் பௌத்தமதம் சிறப்பிக்கப்பட்டதையும் கீழ்க்கண்ட. பாடலடிகள் காட்டுகின்றன.

பண்டை எம்பிறப்பினைப் பான்மையில் காட்டிய,

அங்கு அப்பீடிகை இது என அறவோன்,

பங்கயப்பீடிகை பான்மையின் வகுத்துத்

தீவ திலகையும் திருமணிமேகலா

மாபெருந் தெய்வமும் வந்தித்து ஏத்துதற்கு,

ஒத்த கோயிலுள் அத்தகப் புனைந்து,

விழவும் சிறப்பும் வேந்தன் இயற்ற”

மணிமேகலை 28:209-215

மேலும், பௌத்த மதத்தின் மீது கொண்ட நம்பிக்கைகள் காரணமாக, அதற்கேற்ற செயல் பாடுகளை மன்னனும் புரிந்த தன்மையை மணி மேகலை சுட்டிக் காட்டுகிறது.

கார்வறம் கூரினும் நீர்வறம் கூராது,

பார் அக வீதியில் பண்டையோர் இழைத்த

கோமுகி என்னும் கொழுநீர் இலஞ்சியொடு

மாமணி பல்லவம் வந்தது ஈங்கெனப்

பொய்கையும் பொழிலும் புனைமின் என்று அறைந்த

தெய்வதம் போயபின் செய்தியாம் அமைத்தது

இவ்விடம் என்றே அவ்விடம் காட்ட”

- மணிமேகலை 28:200-208.

காஞ்சியில் மணிமேகலைச் சிற்பம்

காஞ்சி, பிள்ளையார் பாளையம் என்னும் பகுதியில் “ஸ்ரீ கருகினில் அமர்ந்தவள் அம்மன்” கோயில் உள்ளது. இக்கோயில் தனியாரிடம் உள்ளது.

budha_450பரம்பரை தர்மகர்த்தா C.T.M. அப்பாராவ் முதலியார் அவர்களின் பராமரிப்பில் உள்ளது. இக்கோயிலின் சன்னதியில் இரண்டு புத்த சிற்பங்கள் உள்ளன. இவற்றில் ஒன்று தியான நிலையில் உள்ள சிலையாகும். மற்றொன்றில் புத்தர் பூமிஸ்பரிச முத்திரை காட்டுகிறார். இச்சிலைகள் சோழர் காலக் கலையைச் சார்ந்தவை.

12-ஆம் நூற்றாண்டில் இச்சிலைகளை உருவாக்கி யிருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. இரண்டு புத்த சிற்பங்களுக்கு அருகில் “மணிமேகலை”ச் சிற்பத்தின் தலைப்பகுதி மட்டும் காணப்படுகிறது. மணிமேகலைச் சிற்பத்தின் கண், மூக்கு மிகவும் சிறப்பாகவும், பொருத்தமாகவும் அமைந்துள்ளன. உதடுகள் ஆழ்ந்து அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. காதுகள் முறைப்படி நீண்டு காணப்படுகின்றன. தலைமுடி அலங்காரத்துடன் தலையைச் சுற்றி வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது. இந்து முறைப்படி பொது மக்கள் இச்சிலைகளை வழிபட்டு வருகிறார்கள். இக் கோயிலில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் பங்குனி மாதம் கடைசி வெள்ளிக்கிழமை நாளில் “லட்சதீபம்” விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

காஞ்சியில் மணிமேகலைக் கோயில்

காஞ்சிபுரம், தலைமை மருத்துவமனையைக் கடந்து தொடர்வண்டி நிலையத்திற்குப் போகும் வழியில், “ஸ்ரீ தர்மராஜா திரௌபதி அம்மன்” ஆலயம் ஒன்று உள்ளது. இந்த ஆலயம் மிகவும் பழமையானது. இது முற்காலத்தில் “மணி மேகலை”க் கோயிலாக இருந்தது என்று மரபுவழி நம்பிக்கை ஒன்று நிலவி வருகிறது. திரௌபதி அம்மன் ஆலயம் அமைந்துள்ள பகுதி முன்பு அறப்பணஞ்சேரி என வழங்கப்பட்டது. இங்கு அறவண அடிகள் வாழ்ந்து இருப்பார் என்றும் “அறவாணர் சேரி” என்பது மரூஉச் சொல்லாக அறப்பணஞ்சேரி என வழங்கப்பட்டது என்பதும் அறியலாம். மணிமேகலை என்ற அறச்சொல்லை நினைவுகூரும் வகையில், தற்போது, இந்தத் தெரு அறம்பெருஞ்செல்வி” என அழைக்கப்படுகிறது.

amman-aalyam_450ஸ்ரீ திரௌபதி அம்மன் கோயில் வளாகத்தில் பழமையான இரண்டு அரச (போதி) மரங்கள் காணப் படுகின்றன. இக்கோயில் சன்னதியின் மற்றொரு புறத்தில், S.V.நடேச முதலியார் என்பவரால் கட்டப் பட்ட “ஸ்ரீ பரஞ்சோதி அம்மன்” ஆலயமும் காணப் படுகிறது. வழிபாட்டு முறைகள் இந்து முறைப்படி நடைபெற்று வருகின்றன. ஒவ்வோர் ஆண்டும் பங்குனி மாதத்தில் திருவிழாக்கள் சிறப்பாக எடுக்கப்பட்டு, வழிபாடு நடைபெற்று வருகிறது.

தற்போது உள்ள தர்மராஜா - திரௌபதி அம்மன் கோயிலில் முன்பு இருந்த மணிமேகலை, புத்த பிக்குணிகள் சிற்பங்கள் உடைக்கப்பட்டு மூன்று கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள நத்தப்பேட்டை ஏரி கரையில் போட்டுவிட்டார்கள் என்று கூறப் படுகிறது. உடைந்து, சிதைவடைந்த சிற்பங்களைத் தவிர்த்து, முழு அளவில் உள்ள மணிமேகலை, புத்த பிக்குணிச் சிற்பங்களை ஏரிகரையில் திறந்த வெளியில் வைத்து இந்து முறைப்படி வணங்கி வருகிறார்கள்.

இதன் மூலம், காஞ்சியில், பௌத்த மதத்தின் சிறப்பினை மணிமேகலை மிக ஆழமாகவும், அழுத்தமாகவும் தருகின்றதைக் காண்கிறோம். தவத்திறம் பூண்டு தருமம் கேட்ட காதை”யில், பௌத்த மதக் கொள்கைகள் காஞ்சியில் எவ்வாறு பரப்பப்பட்டன, வளர்க்கப்பட்டன என்ற செய்தி களையெல்லாம் மணிமேகலையால் அறிந்துகொள் கிறோம். பௌத்தத்தின் எழுச்சியினைக் காட்ட சிறந்ததொரு தலமாக காஞ்சி விளங்கியது என் பதையும் மணிமேகலையில் காண்கிறோம். இந் நேர்வுகளைக் காணும் போது, அன்றைய பௌத்த மதத்தின் செல்வாக்கினைக் கணிப்பு செய்கிறது மணிமேகலை என்பதை அறியலாம்.

பௌத்த மதத்தையும், அதன் கொள்கைகளையும் எல்லோருக்கும் அறிவிக்கவேண்டும் என்னும் நோக்கத்தோடு மணிமேகலை இயற்றப்பட்டதாகத் தெரிகின்றது என்கிறார் மயிலை சீனி. வேங்கட சாமி. வடக்கில் நாளந்தாவும், தெற்கில் காஞ்சியும் பழங்கால பௌத்தவியல் ஆராய்ச்சி மையங்களாகத் திகழ்ந்தன. களப்பிரர்களின் ஆட்சியின் இறுதிக் கட்டத்தில் தமிழக வணிகத்தின் வீழ்ச்சியும், இவ் வணிகம் பேணிப் பாதுகாத்த பௌத்த மதத்தின் வீழ்ச்சியும் ஒருங்கே படிப்படியாகத் தமிழகத்தில் நடைபெற்றன. வைணவம், சைவம் ஆகிய மதங் களின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளமுடியாமல் பௌத்தமும், சமணமும் தவித்தன. சமணமும், பௌத்தமும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த இடங்களில் தமிழகத்தில் சைவமும், வைணவமும் செல்வாக்கு பெற்றன. பௌத்தர்களின் இருப்பிடமான காஞ்சியில் பௌத்தப் பண்பாட்டுப் பெருமை படிப்படியாக நலிந்து சிதைந்தது. பௌத்தம் தொடர்பான ஆவணங்கள் சமயக்காழ்ப்பால் அழிக்கப்பட்டன.

பயன்பட்ட நூல்கள்

வ.த. இராமசுப்பிரமணியம்,       மணிமேகலை (மூலமும்,உரையும்)

புலியூர்க்கேசிகன்,                                 மணிமேகலை (தெளிவுரை)

என். சொக்கன்,                                        மணிமேகலை

முனைவர் கு. பகவதி,                        காஞ்சிபுரம் (கி.பி.6ஆம்நூற்றாண்டிற்கு முன்)

நடன காசிநாதன்,

மா. சந்திரமூர்த்தி,                               காஞ்சிபுரம் மாவட்டத் தடயங்கள்

A.Aiappan,                                                 Story of Buddhism with special

 P.R.Srinivasan,                                         reference to South India

முனைவர் கு. சேதுராமன்,            பௌத்த சமயக் கலை வரலாறு

Dr.K.Sivaramalingam,                              Archaeological Atlas of the  Antique remains of Buddhism   

Dr.G.John Samuel                                      in  Tamil Nadu.

Dr.shu Hikosaka,                                       Buddhism in Tamil Nadu

Collected Papers,                                     A New perspective Publication Division,Institute of Asian Studies,Chennai,1998.

Dr.S.N.Kandaswamy,                                Buddhism as expounded in  Manimekalai

முனைவர்.ஜி.ஜான் சாமுவேல்,உலகளாவிய தமிழாய்வு - ஓர் அறிமுகம்

முனைவர் க. முருகேசன்,         செந்தமிழ்க் கோயிலின்   சிந்தனைச் சிற்பம்

நேர்காணல்                                         நா.சந்திரசேகரன், தலைவர் போதிதர்மா சொசைட்டி, காஞ்சிபுரம்

Pin It

என்னதான் பிழைப்பதற்காக ஊர் ஊராகப் போய்த் திரிந்தாலும்கூட சொந்த ஊர் என்றால் சொந்த ஊர்தான்.

பெரும்பாலும் மனைவி, மகளுடன் சுமை களையும் எடுத்துச் செல்வதால், வழக்கமாகக் காலையில் மதுரை சந்திப்பு ரயிலடியில் இறங்கி யதுமே ஆட்டோவொன்றைப் பிடித்து வீட்டுக்குப் போய்விடுவேன்.

mangammal-madurai_450இந்த முறை தனியே. தீபாவளிக்கெல்லாம் ஊருக்குப் போவதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத நிலையில், அதற்கு முன்னதாக ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமையையொட்டிக் கிடைத்த நாளில் எடுத்த டிக்கெட் இது, சென்னையில் இருப்பவர்களின் துரதிருஷ்டத்தின்படியே விரும்பிய ரயிலில் - பாண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ்தான், வேறென்ன? - டிக்கெட் கிடைக்காததால் அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸில் (பேசாமல் திரு அனந்தபுரம் எக்ஸ்பிரஸ் என்றே பெயர் வைத் திருக்கலாம்!) மதுரைக்குச் சென்றேன். அதிகாலை 4.15 மணிக்குச் சென்றடைய வேண்டும். எப்போது சென்றடையுமோ, மதுரையில் இறங்கத் தவறி விடுவோமோ என்ற அச்சத்திலேயே இரவுத் தூக்கம் முழுவதும் போய்விட்டது.

ஒருகாலத்தில் டாக்டர்களுக்கு மருத்துவத்தைத் தவிர வேறெதுவும் தெரிவதில்லை, ஏமாந்துவிடு வார்கள் என்பார்கள். ஆனால், இப்போதெல்லாம் மருத்துவத்தைத் தவிர எல்லாமும் தெரிகிறதோ என்று தோன்றுகிறது. அதேபோல, இந்த ஐ.டி. நபர் களுக்கும்கூட அடுத்தவர்களைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதுபோல; அல்லது தெரிந்தும் தெரியாதவர் களாக நடக்கிறார்கள் போல.

நான் சென்ற ரயிலில் எனக்கு நடுப் படுக்கை. எதிரேயுள்ள நடுப் படுக்கையும் வயதில் மூத்த - சுமார் 65 வயதிருக்கலாம் - ஒருவருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. ரயில்வேயில் ஐ.ஆர்.சி.டி.சி. எந்திரத்துக்குத் தான் சொந்த அறிவும் கிடையாது, புகட்டப்பட்ட அறிவும் கிடையாதே. ஆனால், எங்கள் பகுதியிலேயே மிக இளைஞர்களுக்குக் கீழ்ப் படுக்கைகள் வழங்கப் பட்டிருந்தன. அவர்கள் இருவருமே ஐ.டி.காரர்கள். வேறொரு பெட்டியிலிருந்து வந்த இன்னோர் இளைஞரும் சேர்ந்துகொண்டார்.

மூவருமாகத் தங்களுடைய செல்போன்களின் பெருமைகளை மாற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர், தன்னுடைய TABLET-ஐ (செல்போனாகவும் இல்லாமல் லேப்டாப் ஆகவும் இல்லாமல் இரண்டுங் கெட்டானாக உருவெடுத்துள்ள இழிபிறவி?) எடுத்து வைத்துப் பெருமைகளை விளக்கியதுடன், சினிமா வெல்லாமும்கூட காட்டிக்கொண்டிருந்தார். கெரகம், அதில் யூ டியூப்பில் டவுன்லோட் செய்யப்பட்ட விவேக், சந்தானம் நகைச்சுவைகள் வேறு. தங்களுடைய புகழ்களையும் தங்கள் சாதனைகளையும் கூட அவர்கள் பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

எனக்கு எதிரே இருந்த முதியவர், உட்கார்ந்த நிலையிலேயே தூங்கி விழுந்துகொண்டிருந்தார். இளைய சமுதாயமோ கவலையே படவில்லை. வேறு வழியுமில்லை. நானும் விதியே என அவர்களின் தற்புகழ்ப் புராணங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு வந்தேன். எப்படியோ ஒருவரின் கடைக்கண் பார் வையில் முதியவர் பட்டுவிடவே, அவர் வேண்டு மானால் தூங்கட்டுமே எனக் கூறினார். ‘நீங்கள் பேசிக் கொண்டிருங்கள். நானும் - அவர்களில் ஒருவருடையதான - மேல் படுக்கைக்குப் போய் விடுகிறேன்’ என்று கூறித் தப்பிவிட்டேன். ஆனால், வந்த தூக்கம் போனது போனதுதான். இந்த லட்சணத்தில்தான் அதிகாலை 4 மணிக்கு இறங்க வேண்டிய அவதி.

அதிசயமாக அன்று சரியான நேரத்துக்கே மதுரைக்கு வந்துவிட்டது அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ். தூங்கியும் தூங்காமல் எழுந்து, மதுரைச் சந்திப்பி லிருந்து வெளியே வரும்போது, எப்போதும்போல அந்த அதிகாலையிலும் ஆட்டோ டிரைவர்கள் வரவேற்றனர் (இவர்கள் எல்லாம் எப்போது தூங்கி எப்போது விழிப்பார்கள்?). நான் தனி என்பதால் அவர்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, பெரியார் பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

ரயில் நிலையச் சந்திப்பு முன்பு போல இல்லை. நன்றாக நினைவு இருக்கிறது. ‘70-களின் கடைசி ஆண்டுகளில் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது, நாட்டுத் தொண்டுத் திட்ட மாணவனாக ரயில் நிலையத்துக்கு வருவோம் (விடுமுறையில் ஊருக்குச் செல்வதற்காகவும்தான்). இலங்கைத் தலைமன்னாரில் இருந்து ஒரே டிக்கெட் எடுத்து மதுரைக்கு நிறைய பேர் வருவார்கள். ரயில் நிலையமே நமக்கு மிகவும் ஒட்டுறவுடன் இருப்பதாகத் தோன்றும்.

இப்போது நிலையத்துக்குள் நுழையும் சாலையை வாய்க்கால் மாதிரி வெட்டிவிட்டு ஆட்டோக்களை மட்டும் விடுகிறார்கள். முன்புறம் முழுவதும் ‘டைல்ஸ்’ பதித்துவிட்டார்கள். ஒரு பிள்ளையார் கோவில் இருந்தது. இப்போதும் இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொள்ள வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறதாம். என்னால் ‘சட்’டெனப் பார்க்க முடியவில்லை. அதுவும்கூட மதுரை ரயில் நிலைய சுமை தூக்கும் தொழிலாளர்களின் ரட்சிப்புதான் காரணம் என நினைக்கிறேன். வெளியே திரும்பிய பக்கமெல்லாம் விளம்பரங்கள். சில ஏ.டி.எம்.கள். அழகுபடுத்து கிறேன் பேர்வழி என்ற பெயரில், சகிக்க முடியாமல் என்னென்னவோ செய்திருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இதுதான் சிலருக்கு அழகோ என்னவோ?

ரயில் நிலையத்துக்கு எதிரே மங்கம்மாள் சத்திரம். பழைய கட்டடம். சாதாரண மக்கள் தங்கிக் கொள்வார்கள். முன்புறம் வெளியாக இருக்கும். சில பிச்சைக்காரர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். வெயிலுக்கு ஒதுங்கி நிற்கலாம். இப்போது எல்லாம் உருமாறிப் போய்விட்டது. முன்புறம் இருக்கக்கூடிய அறைகள் எல்லாம் கடைகளாக மாற்றப்பட்டு விட்டிருக் கின்றன. சத்திரத்தில் கிடைக்காத வாடகை, இந்த வணிகக் கடைகளில் கிடைக்கும்தானே? ராணி மங்கம்மாளே வந்தால்கூட அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்குக் கட்டடத்தைக் காணாமல் போகச் செய்யும் அளவுக்குக் கடைகளின் விளம்பரப் பலகைகள். நவீனம்.

முன்பெல்லாம், அதிகாலை நேரங்களில் வழக்க மாக ஜங்ஷனிலிருந்து பெரியார் பஸ் நிலையம் (அப்போது பஸ் ஸ்டாண்ட்) செல்லும் வழியில் ஆங்காங்கே இருக்கும் தேநீர்க் கடைகளில், ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியான பக்திப் பாடல்கள் ஒலிக்கும். ஆனால், இப்போது ஒன்றும் காணவில்லை. இருந்த கடைகள் எல்லாமும்கூட கொஞ்சம் ‘எலைட்’டாகக் காட்சி யளித்தன.

premavls_450அந்த அதிகாலையிலும் திருநெல்வேலி அல்வா புகழ் பிரேம விலாஸில் விற்பனையாளர்கள் சுறு சுறுப்பாக இருந்தார்கள். அல்வா சொன்ன பின், ‘மிளகு போட்ட இந்தக் காராச்சேவுதான் சார் இங்கே ஸ்பெஷல்’ என்று யோசனையும் சொன்னார்கள். 500 ரூபாய்த் தாளைக் கொடுத்தபோது, முகங்கோணாமல் சில்லறையும் தந்தார்கள்.

ஒரு காலத்தில் ஓஹோவென்றிருந்த ரீகல் தியேட்டர் தேடிப் பார்க்க வேண்டியதாக உள்ளடங்கிப் போய்க் கிடந்தது. பெரிய காரை வீடு போலத் தோன்றியது. இப்போது தங்க ரீகல் என்று பெயர். என்னென்னவோ படம் திரையிடுகிறார்கள். அப் போதெல்லாம் ஆங்கிலப் படங்கள் மட்டும்தான். வேர்ஈகிள்ஸ் டேர், கிரேட் எஸ்கேப், எஸ்கேப் டு விக்டரி, ஃபைவ்மென் ஆர்மி... எத்தனையோ படங்கள். எத்தனையோ நண்பர்களுடன். திரையரங்கிற்கு வரும் ரசிகர்களை அவ்வளவு எளிதாக மதிப்பிட்டு விட முடியாது. சாதாரணமாகத் தோன்றக்கூடிய ஒருவர், ஆங்கிலப் படங்களைப்பற்றிய பெரும் தகவல் களஞ்சியமாகவே திகழ்வார். திரையரங்கில் முறுக்கு விற்பவர்கூட விரிவாகப் பேசுவார் (அப் போது இணையமெல்லாம் கிடையாது, அவர் களுக்குப் படிப்பறிவுகூட இருக்காது). நண்பர்கள் மனோ என்ற பால் மனோகரன் (நவம்பர் 25 ஆம் தேதி அதிகாலையில் திருச்சி அருகே நேரிட்ட சாலை விபத்தொன்றில் பால் மனோகரன் மறைந்துவிட்டார்), முரளிதரன் போன்றோருக்குத் தெரிந்த சிலர் அப் போது ரீகல் தியேட்டரில் வேலை பார்த்தார்கள். எனவே, எப்போது போனாலும், எந்தப் படத்துக்கு வேண்டுமானாலும் எங்களால் டிக்கெட் வாங்கிவிட முடியும். டிக்கெட் வாங்குகிறோமோ இல்லையோ, நிச்சயமாகப் படம் பார்த்துவிட முடியும்.

ஒருமுறை திடீரென, எந்தத் திரையரங்காக இருந்தாலும் ஆண்டுக்கு மூன்று மாதங்கள் தமிழ்த் திரைப்படங்களைத் திரையிடுவது கட்டாயம் என்றாக்கப்பட்டது. ரீகலில் தமிழ்த் திரைப்படமா? என்ற வியப்புதான் ஏற்பட்டது. பல பேர் வெறுத்து, சோகச் சித்திரமாகிவிட்டார்கள். ஆனாலும் தமிழ்ப் படங்களையும் அங்கே பார்த்தார்கள். நானும் அங்கேதான் ‘அவள் அப்படித்தான்’ பார்த்தேன். ரஜினிகாந்த், கமல்ஹாசன், ஸ்ரீபிரியா நடித்த இயக்குநர் ருத்ரய்யாவின் முதல் படம். கறுப்பு வெள்ளையில் பிரமாதமான படம் (ருத்ரய்யா இயக்கிய இரண்டாவது படம், ‘கிராமத்து அத்தியாயம்’ பெரிதும் சொதப்பிவிட்டது, கல்பனாவில் ஒரு காலைக் காட்சியில் வேர்க்க விறுவிறுக்க அதைப் போய்ப் பார்த்தோம். ‘ஆத்து மேட்டுல, ஒரு பாட்டு கேட்குது’ என்றொரு பாட்டு. நன்றாக இருக்கும். படத்தில் குரல் ஒருபுறம், தலையசைப்பு, வாயசைப்பு ஒருபுறம் என ஒட்டாதிருக்கும். அந்தப் பாட்டுக்கு ஆடிய புதுமுகங்கள் இப்போது எப்படி இருப்பார்களோ தெரியவில்லை. பிறகு ருத்ரய்யாவும் கூட அவ்வளவாக சோபிக்கவில்லை). காலம்தான் எப்படியெல்லாம் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது?

பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தபோது, சென்னையை எள்ளி நகையாடுவதைப் போல, ஒரு குடும்பம், பேருந்துநிலையப் பக்கமிருந்து ரயில் நிலையத்தை நோக்கி நடந்துவந்துகொண்டிருந்தது. ரொம்ப ‘ரிச்’சாகப் புடைவை கட்டிக் கொண்டிருந்த குடும்பத் தலைவி, மிக இயல்பாகப் பெரிய பை யொன்றைத் தூக்கித் தலையிலும் மற்றொரு பையை இடுப்பிலும் வைத்துச் சுமந்தபடி நடந்துவந்துகொண் டிருந்தார். கணவர், மகன், மகள் எல்லாருமே அவரவர் வலுவுக்கேற்ப ஆளுக்கொரு சுமையுடன் நடந்துகொண்டிருந்தனர். அந்தக் கணத்தில் எனக்கும் சின்ன வயதில், அப்பா, அம்மா, தம்பி, தங்கையுடன் ஊருக்குப் போன நினைவுகள் வந்துபோயின.

கண்ணில் பட்டது கட்டபொம்மன் சிலை, முன்பெல்லாம் அடிக்கடி கட்டபொம்மனின் கையிலிருக்கும் வாள் முறிந்து விழுந்துவிடும். இப்போது எப்படி எனத் தெரியவில்லை (பகல் நேரத்தில் தற்போது நண்பர் எடுத்து அனுப்பிய படத்தில் வாள் இருக்கிறது). பெரிய சதுக்கமாகத் தோன்றிய இடம், இப்போது திட்டு மாதிரி காட்சியளிக்கிறது.

பேருந்து நிலையம் மிகவும் சின்னதாகத் தோன்றியது, சின்னப் பிள்ளையில் பார்த்த எல்லாமே இப்போது அப்படித்தான் தோன்றுகின்றன. பெரியன வெல்லாம் சிறியனவாக, தொலைவுகள் எல்லாம் சுருக்கமாக. பேருந்து நிலையம் முழுவதும் தட்டுக்கல் பாவிவிட்டிருக்கிறார்கள். முன்னர், மழை பெய்தால் குளம் போலப் பேருந்து நிலையம் காட்சியளிக்கும். இப்போது, ஒருவேளை நீச்சல் தொட்டி போலக் காட்சியளிக்குமோ என்னவோ?

பேருந்து நிலைய நடைமேடைகளில் எல்லாம் எப்போதும்போலவே தலைக்குத் தங்கள் பொருள் களையே வைத்துக்கொண்டு, குளிருக்குப் போர்த்திக் கொண்டு நிறைய பேர் படுத்துத் தூங்கிக்கொண் டிருந்தார்கள். பெரும்பாலும் ஏதாவது வேலையாக நகருக்கு வந்துவிட்டு, முதல் பேருந்தில் ஊருக்குத் திரும்பக் கூடியவர்களாக இருக்கும். அல்லாமல் இரவு நேரம் மட்டுமே குடியிருப்பாகப் பாவித்துத் தங்கிக்கொள்ளும் கூலித் தொழிலாளர்களாகவும் பிளாட்பாரங்களில் தின்பண்டங்கள் விற்பவர் களாகவும் பிச்சைக்காரர்களாகவும் இருக்கலாம்.

பேருந்து நிலையம் முழுவதும் முந்தைய நாள் குப்பைகள். நடைமேடைகளும் குப்பை மேடுகளைப் போலத்தான் இருந்தன. இரவோடு இரவாகக் கூட்டிப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்யலாமே? என்று தோன்றியது. பிறகு மிகவும் யோசித்துப் பார்க்க, இரவோடிரவாக இந்தக் குப்பையைக் கூட்டுவதால் மட்டும் என்ன ஆகிவிடப் போகிறது. போய்த் தொலை யட்டும். படுத்துறங்குபவர்களாவது விடியும்வரை நிம்மதியாக உறங்கட்டும் எனப் பட்டது.

இதே பேருந்து நிலையத்தில் ‘80-களில், 90-களில் மதுரைத் தினமணியில் வேலை பார்த்த காலத்தில் எத்தனையோ நாள்கள் அதிகாலை நேரங்களைப் புத்தங்களைப் படித்துக்கொண்டே கழித்ததெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. நாவல்கள், கட்டுரைகள் என எத்தனை யெத்தனை?

ஒரு காலகட்டத்தில் லூனா இருந்தது. 1800 ரூபாய்க்கு ஒரு நண்பரிடம் வாங்கியது. லிட்டர் பெட்ரோல், எட்டு ரூபாயோ என்னவோ, இரவுப் பணிக்கு மட்டுமே அலுவலகத்துக்கு எடுத்துச் செல்வேன். ஒரு நாள் தினமணியில் இரவுப் பணி. நள்ளிரவிலிருந்து பெட்ரோல் விலை உயரப் போவதாக அறிவிப்பு வந்தது. அப்போதெல்லாம் டி.வி.யும் கிடையாது, பிரேக்கிங் நியூஸ்களும் கிடையா. விலை உயர்வு பற்றி ஒன்று வானொலியில் சொல்லித் தெரிய வேண்டும் அல்லது நாளிதழ் அலுவலகங்களில் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். தெரிந்தவுடனே நாங்கள் எல்லாம், டேங்கை நிரப்பிக் கொள்வதற்காக, அலுவலகத்துக்கு எதிரிலேயே இருந்த பெட்ரோல் விற்பனை நிலையத்துக்கு வண்டிகளுடன் சென்றோம். என்னுடைய லூனா விலும் பெட்ரோல் போட்டார்கள். என்ன கொடுமை! பெட்ரோல் நிரம்பி, ஏராளமாகக் கீழே கொட்டி விட்டது! ஏதோ, சில ரூபாய்களை மிச்சம் செய்யப் போவதாக நினைத்துக்கொண்டு, அதைவிடக் கூடுதலாக வீணாகிவிட்டது.

பின்னால், லூனாவை வைத்துச் சமாளிக்க முடியாததால் - சரியான ஆவணங்களும் இல்லை - விற்றுவிட்டேன். அதன் பிறகு பேருந்துதான். இரவு - அல்ல - அதிகாலை 2 அல்லது 2.30 மணிக்கு வேலை முடிந்ததும், அலுவலக வாசலிலேயே பேருந்து நிறுத்தம், காத்திருந்து இரவு சேவை பேருந்தைப் பிடித்தால், தெற்குவாசல் சுற்றிப் பத்துப் பதினைந்து நிமிஷங்களிலேயே மத்திய பேருந்து நிலையம் வந்துவிடும். வீட்டுக்குச் செல்ல முதல் பேருந்து, 5 மணிக்கு மேலேதான். சில நாள்களில் 5. 15கூட ஆகிவிடும். இடம் கிடைத்தால் ஏதாவது பெஞ்சில் அமர்ந்துகொண்டு, இல்லாவிட்டால் நின்றுகொண்டே இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் படித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான். அலுவலகத்திலும் படித்துக்கொண்டும் எழுதிக்கொண்டும் இருந்த அலுப்பால், சில நாள்களில் வெறுமனே சுற்றி வந்து வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நேரம் கழியும். அப்போதும் இதேபோன்ற காட்சிகள் தான், கொஞ்சம் பழைய, கறுப்பு-வெள்ளைப் படத்தைப் பார்த்தது போல, இருக்கும்.

இந்தப் பேருந்து நிலையக் காத்திருப்பில் வெயில் காலத்தில் எதுவும் தோன்றாது. குளிர்காலத்தில் தான் மிகவும் கடினமாக இருக்கும். இதற்காக, போர்வையா கொண்டு செல்ல முடியும்? மழைக் காலங்களை நினைத்தால் இப்போதும் நடுங்குகிறது.

முன்னர் பேருந்து நிலையத்துக்குள்ளே ஆட்டோக்களைக்கூடப் பார்க்க முடியாது. இப் போது அதிகாலை என்பதாலோ, முதல் பேருந்து வந்து புறப்பட நேரமாகும் என்பதாலோ ஷேர் ஆட்டோக்களே உள்ளே வந்து சென்றன. அரசரடி, காளவாசல் என்றெல்லாம் கூவிக்கூவி அழைத்தார்கள். முதல் பஸ் வரும் நேரம் நெருங்கிவிட்டதெனக் கருதியதாலோ என்னவோ யாரும் சீண்டவில்லை.

இன்னும் 5 மணியாகவில்லை. அந்தக் காலத்தில் கேட்காத சப்தங்களும் கேட்கத் தொடங்கின. எங்கிருந்தோ பள்ளிவாசல் தொழுகைச் சப்தம். பஸ் நிலையத்தின் தென்புறமாக இருக்க வேண்டும். திடீர் நகர். அப்போது பெரும்பாலும் குடிசைகள், சின்னச் சின்ன வீடுகள்தான். உழைக்கும் மக்கள் வாழ்ந்துவந்தனர். இப்போது மாடிக் குடியிருப்புகள் எல்லாம் தெரிந்தன. சிறிது நேரத்தில் மற்றோரிடத் திலிருந்து தொழுகைச் சப்தம். சிறு இடைவெளியில் பஸ் நிலைய வாசலையொட்டி, கட்டபொம்மன் சிலைக்கு நேர் பின்னேயுள்ள தேவாலயத்தில் 5 மணி அடித்து, ஒலிபெருக்கியில் விவிலியத்தின் சில வரிகள் ஒலிபரப்பாயின. இதுவும் புதிதாகத்தான் இருந்தது.

அப்போது பேருந்து நிலையத்துக்குள் வடக்குப் புறம் சுற்றுச்சுவரையொட்டிச் சில மரங்கள் இருந்தன. வெயிலுக்கு மக்கள் ஒதுங்கி நிற்பார்கள். ஆவின் கடையொன்று இருக்கும். எப்போது பார்த்தாலும் ஒரு கூட்டம் நின்றுகொண்டிருக்கும். வடகிழக்கு மூலை வழியேயும் பேருந்து நிலையத்துக்குள் நடந்து வர வழியிருந்தது. வழியிலேயே இரு புத்தகக் கடைகள் இருந்தன. இப்போது எதுவும் இல்லை - மட்டுமல்ல - நிழல் தரும் மரங்களை எல்லாம் வெட்டிவிட்டு, வேலிச் சுவரிட்டுக் கொஞ்சம் குத்துச் செடிகளை நட்டிருக்கிறார்கள். அழகாக்கிவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள் போலும்.

வடபுறத்தில் விலையில்லா - அல்ல - இலவசக் கழிப்பிடமாக இருந்தது, இப்போது பளப்பளா கற்கள் பதிக்கப்பட்டு நவீன கழிப்பிடமாக மாறி யிருக்கிறது. தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போதே தெரிந்தது. உள்ளே செல்லும் துணிவு பிறக்கவில்லை. கட்டணம் வசூலிக்கிறார்களா என்றும் தெரியவில்லை.

மதுரை மத்திய பேருந்து நிலையத்தின் சொல்லப் படாத அடையாளமெனத் தெரிந்தது, மேற்கே இருந்த பாழடைந்த கல்லறைத் தோட்டமும் கல்லறை களும். கல்லறையின் சுற்றுச்சுவர்தான் ஆண்களுக் கான சிறுநீர்க் கழிப்பிடமாக விளங்கியது. இப் போது என்னவோ, கோட்டைச் சுவர் போல வரிசை யாகக் கடைகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. கல்லறைகள் தெரியவில்லை, இருக்கின்றனவா, அல்லது தூர்த்து விட்டார்களா என்பதுவும் தெரியவில்லை. விசாரிக்க வேண்டும்.

சரியாக 5 மணிக்கு முதல் பேருந்து, 59 பி சேந்த மங்கலம் செல்லும் வண்டி உள்ளே வந்துவிட்டது. அங்கே இங்கே சிதறிக் கிடந்தவர்கள் எல்லாம் திரண்டு பேருந்தில் ஏறிவிட்டார்கள். பேருந்து புறப்படவில்லை. பின்னாலேயே, இதே 59 வரிசையில் முடுவார்பட்டிக்குச் செல்லும் டீலக்ஸ் பேருந்து ஒன்றும் வந்து நின்றது. ஒரே ஒருவர்கூட ஏறவில்லை - உண்மையிலேயே ஒருவர்கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. இரு பேருந்துகளும் ஒரேநேரத்தில்தான் புறப்பட்டன. (அப்போது, நிலையத்திலிருந்து பேருந்துகள் வெளியேறிய வாசல் வழிதான் இப்போது உள்ளே நுழைகின்றன. எந்தெந்தப் பக்கங்களிலோ வெளியேறுகின்றன).

பேருந்திலிருந்து இறங்க வசதியாக முன்புறத்தில் அமர்ந்துகொண்டுவிட்டேன். டிக்கெட் 6 ரூபாய். சென்னையில் 13 ரூபாய், 19 ரூபாய் என்று கொடுத்து விட்டு, அதையும் ‘பாஸ் பண்ணி’ அனுப்பிவிட்டு, டிக்கெட்டும் வராமல், சில்லறையும் வராமல் படும் அவதியுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க, டிக்கெட் விலை மிகவும் சல்லிசாகத் தெரிந்தது.

எனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த இளைஞர் களில் ஒருவர், 100 ரூபாய்த் தாளை நீட்டி, 3 டிக்கெட் கேட்டார். ஆஹா, ‘காலங்காத்தாலே’ 100 ரூபாய் கொடுத்து டிக்கெட்டா, கடித்துத் துப்பப் போகிறார் கண்டக்டர் என்று அதிர்ச்சியுடன் காத்திருந்தால், ‘சில்லறை இல்லையா?’ என்ற ஒரே கேள்வியுடன் அமைதியாகப் பெற்றுக்கொண்டு, டிக்கெட்டைக் கிழித்துக் கொடுத்தார் கண்டக்டர்; ‘மீதி?’ என்ற இளைஞரிடம் பிறகு தருவதாகக் கூறிவிட்டுச் சென்றார். மறுமுறை டிக்கெட் கிழிக்க முன்புறம் கண்டக்டர் வந்தபோது, ‘அண்ணே, மீதியக் கொடுங்க’ என்றார் இளைஞர் மறுபடியும். ‘அட, ஓடியா போய்விடுவேன், இறங்குமுன் வாங்கிக் கொள்’ என்பது கண்டக்டரின் பதில். ‘சீக்கிரம் கொடுத்தால் தூங்குவோம்ல’ என்று கூறிய இளைஞர், கண்டக்டர் அந்தப் புறம் நகர்ந்ததும், ‘காலங்காத்தால பெரிய ஏழரையாப் போச்சு’ என்றொரு காமென்ட் வேறு அடித்தார். எனக்கு நிஜமாகவே இவையெல்லாம் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. இதுவே சென்னையாக இருந்திருந்தால் 100 ரூபாய்த் தாளைப் பார்த்ததுமே பேருந்தைவிட்டு இறக்கிவிட்டிருப்பார் கண்டக்டர். ஒரு சொல் கேட்க முடியாது, அப்படியே கேட்டாலும் பேருந்தில் உடன் பயணம் செய்யக்கூடிய ஒரு நபர்கூட ஆதரவாகப் பேசியிருக்க மாட்டார்.

பேருந்து, காளவாசல் நிறுத்தத்தை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இடைவெளியில் ஆளில்லாமல் சென்ற டீலக்ஸ் பஸ், எங்கள் பேருந்தை ஓவர்டேக் செய்து காளவாசல் நிறுத்தத்துக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தது தெரிந்தது. நிறைய பேர் கும்பலாக டீலக்ஸ் பேருந்தில் ஏறச் சென்றவர்கள், இந்த சாதாரண பேருந்தைப் பார்த்ததும் ஓட்டு மொத்தமாக மேலேறாமல் புறக்கணித்து நின்று விட்டனர். ஒருகணம் தயங்கிய பின் டீலக்ஸ் பேருந்து மீண்டும் ஆளில்லாமலேயே புறப்பட்டுப் போய்விட்டது. அந்த டிரைவர் ஒருவேளை திரும்பிப் பார்த்திருக்கக் கூடும், அல்லது, இது வழக்கமாக நடைபெறக்கூடிய ஒன்றாகத் தெரிந் திருக்கவும் கூடும். என்ன காரணமோ, உண்மை யிலேயே, இந்தப் புறக்கணிப்பு மனதுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

வீடு இருக்கும் பகுதியின் நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கி நடந்தேன். பேருந்து நின்று நிதானமாக இறக்கிவிட்டுப் புறப்பட்டது. ஒரு காலத்தில் ஆளரவமே இல்லாமல் இருக்கும் இந்தப் பகுதியில் அந்நேரத்திலேயே சில டீக்கடைகள் திறந்திருந்தன. மத்திய பேருந்து நிலையப் பகுதியில் டீக்கடை களில் கேட்ட பக்திப் பாடல்கள், இப்போது இங்கே ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. வீடு செல்லும் சாலையில் நடந்தால் - முன்னர் எங்கள் வீட்டில்தான் மரங்கள் இருக்கும், இப்போது பரவாயில்லை - மேலும் பல வீடுகளில் மரங்கள்...

பார்த்தவற்றையெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டே நடந்துசெல்லும்போது, பஸ் நிலையத்திலிருந்தே தெரிந்த, யு.சி. ஹை ஸ்கூல் (இப்போது என்னவாகப் பெயர் மாறியிருக்கிறதோ?) சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்த விவிலிய வரி, சம்பந்தமில்லாமல், நினைவுக்கு வந்தது - ‘உன் நம்பிக்கைகள் வீண் போகாது’.

என்னதான் இப்போதைக்கு சொந்த ஊரானது அன்னியமாகிவிட்டிருந்தாலும் பிழைக்கப்போன ஊரெல்லாம் சொந்த ஊராகிவிடுமா, என்ன? 

Pin It

உட்பிரிவுகள்