(சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி)

ஜெர்மானியர்களான சீகன்பால்க், குருண்டவர் ஆகியோரின் கடின உழைப்பால் அச்சு வடிவம் பெற்ற தமிழ் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு முற்றுப்பெறாப் பணியாக அவர்களுக்குப் பின்னரும் தொடர்ந்தது. Ôகத்தோலிக்கம்Õ, Ôசீர்திருத்தக் கிறித்தவம்Õ என்ற இரு கிறித்தவப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த அய்ரோப்பியக் குருக்களும், இவ்விரு பிரிவுகளைச் சேர்ந்த தமிழ்க் கிறித்தவர்களும் இப்பணியில் ஈடுபட்டனர். மொழி என்பதன் அடிப்படையில் சிரிலங்காவின் தமிழ்க் கிறித்தவர்களும் அங்குப் பணியாற்றிய அய்ரோப்பியக் குருக்களும் இதில் அடங்குவர்.

தமிழ் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பில் பரவலாக அறிமுகமானவர்களை மட்டுமின்றி அவ்வளவாக அறியப் படாதவர்களையும் இந்நூல் அறிமுகம் செய்கிறது.

பிரான்சிஸ்கோ-டி-பொன்சேகா என்ற யாழ்ப் பாணத் தமிழ்க் கிறித்தவர் மத்தேயூ எழுதிய நற்செய்தி ஏட்டை போர்ச்சுக்கீஸ் மொழியில் இருந்து தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வெளியான இம்மொழிபெயர்ப்பு இலங்கைத் தமிழர் களால் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

கி.பி.1736-இல் டச்சு நாட்டினர் சிரிலங்காவில் அச்சாக்கத்தை அறிமுகம் செய்தனர். அடால்ப் கிராமர் என்பவர் புதிய ஏற்பாட்டின் சில பகுதிகளை 1732-இல் தமிழில் மொழி பெயர்த்திருந்தார். டச்சு ஆளுநரின் ஆதரவு இவருக்கு இருந்தது. தரங்கம்பாடியில் சீகன்பால்க் அச்சிட்ட தமிழ் விவிலியத்தை இப்பகுதியில் பயன்படுத்தி வந்தனர். கிரேக்க மொழி மூலத்தைத் தழுவியே கிராமரின்  மொழிபெயர்ப்பு  இருந்தது. டச்சு ஆளுநரின் வேண்டுதலின் பேரில் தரங்கம்பாடியில் இருந்து அச்செழுத்து வார்ப்பவர் ஒருவர் கொழும்பு நகருக்கு 1737-இல் வந்து புதிய அச்செழுத்துக்களை உருவாக்கித் தந்தார். இவ்வெழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தி 28 ஏப்ரல் 1739-இல்  மன்றாட்டு நூல் ஒன்று அச்சானது.

1741-இல் கிராமர் மொழி பெயர்த்திருந்த மத்தேயூ நற்செய்தி 120 பக்கங்களாக கொழும்பு நகரில் டச்சு நாட்டினர் நிறுவியிருந்த அச்சகத்தில் அச்சானது. தரங்கம்பாடியில் அச்சான புதிய ஏற்பாட்டை ஓரளவுக்கு ஒத்திருந்த இந்நூலின் தலைப்பு டச்சு மொழியில் இருந்தது. தமிழிலும் தலைப்பு அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

தரங்கம்பாடியில் அச்சான விவிலியத்தில் வசனங் களின் தொடக்கத்தில், வசனஎண் இடம் பெற்றிருந்தது. கொழும்பு நகரில் அச்சான விவிலியத்தில் வசனங்களின் இறுதியில் வசனஎண் இடம் பெற்றிருந்தது. (தரங்கம் பாடியில் தொடக்கத்தில் அச்சான புதிய ஏற்பாட்டிலும் இம்முறையே பின்பற்றப்பட்டிருந்தது.) வடமொழித் தாக்கம் இம் மொழிபெயர்ப்பில் மிகுந்திருந்தது. சான்றாக தரங்கம்பாடி மொழிபெயர்ப்பில் ‘பிறந்தார்’ என்றிருப்பது கொழும்பு நகரில் வெளியான மொழி பெயர்ப்பில் ‘செனிப்பித்தார்’ என்றிருந்தது. யகோவா என்பது ‘யகோவாகிய சர்வேஸ்வரன்Õ என்று குறிப்பிடப் பட்டிருந்தது. இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஏற்ற வகையில் தரங்கம்பாடிப் பதிப்பு மாறுதல் செய்யப்பட்டிருந்தது. வீரமாமுனிவர் மேற்கொண்ட தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தங்கள் இப்பதிப்பில் பின்பற்றப்பட்டிருந்தது. (இந்நூலின் ஒரு படி கொழும்பு அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளது).

பிலிப்பிஸ்-டி-மெல்லா என்ற யாழ்ப்பாணத் தமிழர் கொழும்பு நகரில் இருந்த டச்சு ஆளுநரிடம் பணி யாற்றியவர். இவர் ஹீப்ரு, கிரேக்கம், லத்தீன், டச்சு, போர்ச்சுக்கீஸ், தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் புலமைமிக்க வராய் இருந்தார். அத்துடன் கொழும்பில் இறையியல் பயின்றார். இதன் அடிப்படையில் லீடன் நகரில் மறைக் கல்வி பயின்று இலங்கையின் மறைப்பணியாளராகும் வாய்ப்பைப் பெற்று ஹாலந்து திருச்சபையின் முதல் உள்நாட்டுக் குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார்.

கிரேக்க மொழியில் இருந்து பழைய ஏற்பாட்டின் பதிமூன்று சங்கீதங்களை இவர் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கி 1755-இல் யாழ்ப்பாணத்தில் இதை அச்சிட்டார். நூலின் தலைப்பு டச்சு மொழியிலும், தமிழிலும் அச்சிடப்பட்டது. இராச தீர்க்க தரிசியாகிய தாவிதுனுடைய சில சங்கீதங்கள் என்று தமிழில் தலைப்பு இடப்பட்டிருந்தது. மொத்தம் 112 பக்கங் களைக் கொண்ட இந்நூல், மூலநூலில் உள்ளபடியே கவிதை வடிவில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. அய்ரோப்பிய இசைக்கு ஏற்ப இவற்றைப் பாடமுடியும். இந்நூலின் மறுபதிப்பு 1776-இல் வெளியானது.

தரங்கம்பாடியில் அச்சான தமிழ் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு, பிலிப்ஸ் - டி - மெல்லாவுக்கு நிறை வளிக்காத நிலையில் புதிய ஏற்பாட்டை கிரேக்க மூலத்தைப் பின்பற்றி மொழிபெயர்க்கலானார்.

1746-இல் அவர் தொடங்கிய இப்பணி முற்றுப் பெற்று டிசம்பர் 1759-இல் அச்சு வடிவம் பெற்றது. டச்சு மொழி பேசுவோரின் உதவியால் அச்சிடப்பட்ட இந் நூலின் தலைப்பு டச்சு மொழியிலும் அமைந்திருந்தது. தற்போது வெளியாகும் விவிலியப் பதிப்புகளைப் போன்றே ஒவ்வொரு பக்கமும் இரண்டு பத்திகளாக (காலம்) பகுக்கப்பட்டிருந்தது.

புதிய ஏற்பாடு என்றே தமிழில் தலைப்பிடப்பட்ட இந்நூல் 256 பக்கங்களைக் கொண்டிருந்தது. இலங் கையில் அச்சான முதல் தமிழ்ப் புதிய ஏற்பாடு இதுதான்.

புதிய ஏற்பாடு அச்சாக்கத்தை அடுத்து டச்சுக் காரர்கள் பழைய ஏற்பாடு அச்சாக்கத்தில்  ஈடுபாடு காட்டலாயினர். தரங்கம்பாடியில் 1723, 1726, 1727, 1728-ஆம் ஆண்டுகளில் அச்சிடப்பட்ட ‘பழைய ஏற்பாடு’ குறைபாடுடையதாகக் கருதப்பட்டது. சிறிலங்காவிலும், தமிழகத்தின் கடலோரப் பகுதிகளிலும் ஆதிக்கம் செலுத்திய டச்சு நாட்டினர் இப்பகுதிகளில் வாழும் தமிழ்க் கிறித்தவர்களுக்காக பழைய ஏற்பாடு நூலின் திருத்திய வடிவத்தை அச்சாக்க விரும்பினர்.

இதை நிறைவேற்றும் பொறுப்பை ஏற்கனவே விவிலிய மொழி பெயர்ப்பில் ஈடுபட்டிருந்த பிலிப்ஸ்-டி-மெல்லாவிடம் ஒப்படைத்தனர். அவரும் ஹீப்ரு மொழியில் இருந்து  சில பகுதிகளை மொழிபெயர்த்தார். இம் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பாகத் தரங்கம்பாடியில் இருந்த கிறித்தவ மறைப்பணியாளர்களுக்கும், கொழும்பில் இருந்த டச்சு நாட்டு அதிகாரிகள், மறைப்பணியாளர் களுக்கும் இடையே கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.

19 ஆகஸ்டு 1790-இல் டி-மெல்லோ இறப்பதற்கு முன் அவரது மொழிபெயர்ப்புப் பணி நிறைவடைந்து விட்டது.

ஜோனான் பிலிப்ஸ் பெப்ரிஷியஸ் (1711-1791) என்ற ஜெர்மானியர், ஹாலே நகரில் இறையியல் கல்வி பயின்றவர். 1740-இல் தரங்கம்பாடி வந்த இவர் அங்கு சிலகாலம் மறைபரப்புப்பணி மேற்கொண்டு வந்தார். 1743-இல் ஆங்கில அதிகாரத்தில் இருந்த சென்னை நகருக்கு இடம்பெயர்ந்தார்.

சென்னை நகரில் முத்து என்ற தமிழ் அறிஞரின் துணையுடன் சீகன் பால்குவின் தமிழ் விவிலிய மொழி பெயர்ப்பை, திருத்தி அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். சீகன்பால்குவின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஹீப்ரு மொழி மூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இவர் கிரேக்க மூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு திருத்தி எழுதும் பணியில் ஈடுபட்டார். இப்பணியில் முப்பது ஆண்டுகள் செலவிட்டார்.

இறுதியாகச் சென்னை வேப்பேரி அச்சகத்தில் நான்கு நற்செய்தி ஏடுகளையும், அப்போஸ்தலர் நடபடிக்கைகளையும் உள்ளடக்கிய புதிய ஏற்பாட்டின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு 1772-இல் ஆயிரம் படிகள் அச்சிடப்பட்டு வெளியானது. இந்நூலின் பின்னிணைப்பில் முக்கிய கிறித்தவப் பண்டிகைகளின் பட்டியல் இடம் பெற்றிருந்தது. இந்நூலின் தலைப்பு நமது கர்த்தரும் இரட்சகருமாகிய யேசு கிறிஸ்துவினால் உண்டான கிருபையின் உடன்படிக்கையாகி புதிய ஏற்பாடு என்பதாகும்.

ஹீப்ரு மொழியில் வெளியான விவிலியத்தின் பழைய ஏற்பாட்டைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் பணியிலும் பெப்ரிஷியஸ் ஈடுபட்டார். இதற்காக

அவர் இருபதுஆண்டுகள் செலவிட்டுள்ளார். இம் முயற்சியில் ஏற்கனவே தரங்கம்பாடியில் வெளியான பழைய ஏற்பாடு தமிழ் மொழிபெயர்ப்பைப் பயன் படுத்திக் கொண்டாலும், அதை அப்படியே பின் பற்றாமல் சுயேச்சைத் தன்மையுடன் செயல்பட்டார். அவரது மொழிபெயர்ப்பு கடலூரில் இருந்த மறைப் பணியாளர்களுக்கு, கருத்தறியும் நோக்கில் அனுப்பப் பட்டது. அவர்கள் அதைப்படித்து டேனிஷ் அரசின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளராக இருந்த டேனியல் பிள்ளையிடம் அனுப்பினார்கள். இவர்கள் செய்த திருத்தங்கள் பெப்ரிஷியசின் மொழிபெயர்ப்பைச் செழுமைப்படுத்தின.

தமிழை நன்கறிந்த ஜோனான் பீட்டர்ராட்லர் என்பவரின் சிறப்பான மேற்பார்வையில் தரங்கம்பாடியி லுள்ள மறைத்தள அச்சகத்தில் நான்கு தொகுதிகளாக 367 பக்கங்களில் அச்சிடப்பட்டது. அச்செழுத்துக்கள் பெரிய அளவில் இருந்தமையால் அச்சிடும்போது பக்கங்கள் கூடின. இக்காரணத்தால் நான்கு தொகுதி களாக அச்சானது. முதல் தொகுதி 1777-இல் மனுஷசாதி ரட்சிக்கப்படுவதற்காக சர்வோகத்தய பராபரனான கர்த்தர் அருளிச் செய்த சத்திய வேதம் முதலாம் பங்கு என்ற தலைப்புடன் வெளியானது. நூலின் தலைப்பு இலத்தீன் மொழியிலும் அச்சாகியிருந்தது.

இரண்டாவது தொகுதி 1782-இல் தரங்கம்பாடியில் 320 பக்கங்களில் வெளியானது. மூன்றாவது தொகுதியும், நான்காவது தொகுதியும் அதே தரங்கம்பாடி அச்சகத்தில் முறையே 1791, 1796-ஆம் ஆண்டுகளில் அச்சாயின. முதல் தொகுதியைப் போன்றே, ஏனைய மூன்று தொகுதி களுக்கும் ஒரே தலைப்பு இடப்பட்டிருந்தது. மூன்றாவது தொகுதி 130 பக்கங்களையும் நான்காவது தொகுதி 287 பக்கங்களையும் கொண்டிருந்தன.

பெப்ரிஷியசின் மொழி குறித்தும் இலக்கணப் பிழைகள் குறித்தும் சில விமர்சனங்கள் வெளிவந்தன. ஆயினும் மூல மொழியை அவர் நன்றாகப் பின்பற்றி யுள்ளார் என்பதைப் பலரும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர்.

கல்கத்தா அருகிலுள்ள சிராம்பூரில் டேனிஷ் மறைத்தள அச்சகத்தில் புதிய ஏற்பாடு தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு 1813-இல் அச்சானது. இதே அச்சகத்தில் கிறிஸ்டியான் டேவிட் என்பவர் மொழிபெயர்த்த ‘சங்கீதங்கள்’ 1818-இல் வெளியாகியுள்ளது. சென்னையில் பணியாற்றிய ஜோனான் பீட்டர்ராட்லர் என்பவரும் ‘சங்கீதங்கள்’ பகுதியை மொழி பெயர்த்தார். 1819-இல் சென்னையில் இது வெளியாகியுள்ளது.

* * *

தமிழ்நாட்டிலும், இலங்கையிலும் ஆங்கிலக் காலனியம் நிலைப்பெற்ற பின்னர் ஆங்கில மொழியில் விவிலியத்தை மொழிபெயர்க்கும் பணி நடைபெற லாயிற்று. யாழ்ப்பாணத்தில் செயல்பட்ட மெதாடியஸ்ட் மறைத்தளத்தைச் சேர்ந்த பீட்டர் பெர்சிவல் என்ற ஆங்கிலேயக் குரு ஆங்கிலத்தில் இருந்து தமிழில் விவிலியத்தை மொழிபெயர்த்துள்ளார். இம்மொழி பெயர்ப்புப் பணியில் அழுத்தமான சமயவாதியான ஆறுமுக நாவலர்  என்பவரை உதவியாளராக அமர்த்தி யிருந்தார்.

1840-இல் இம் மொழிபெயர்ப்புப் பணித் தொடங்கியது.  மெதாடியஸ்ட் பிரிவு இப்பணியை மேற் கொண்டிருந்தாலும், ஆங்கிலிகன் திருச்சபையையும் இணைத்துக் கொண்டது. 1611இல் வெளியான அதிகாரப்பூர்வமான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பையே சொல்லுக்கு சொல் அப்படியே பின்பற்றவேண்டும் என்றும் மரபுச் சொற்களும், நிறுத்தற்குறியீடுகளும் கூட மாறாதிருக்க வேண்டும் என்றும் வற்புறுத்தப்பட்டது.

1850-இல் அச்சான இம் மொழிபெயர்ப்பை, இங்கிலாந்து & வெளிநாட்டு விவிலியச் சங்கம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

மூலநூலைப் பின்பற்றவில்லையென்றும் இந்தியத் தமிழ் நடையானது யாழ்ப்பாணத் தமிழ் நடையில் இருந்து வேறுபட்டது என்றும் அவ்வமைப்பு சுட்டிக் காட்டியது. அத்துடன் ஏராளமான வடமொழிச் சொற்கள் இடம் பெற்றுள்ளதையும் கூறியது.

விவிலியக் கருவி நூல்கள்

விவிலிய மொழி பெயர்ப்பையட்டி விவிலிய அகராதிகள் சிலவும் உருவாயின. விவிலிய மொழி பெயர்ப்பின்போது அவர்கள் உருவாக்கிப் பயன்படுத்திய விவிலியச் சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அகராதிகளை உருவாக்கியுள்ளனர்.

பெஞ்சமின் சுவோட்ஸ் என்பவர் 1728-இல் தமிழ், தெலுங்கு மொழிகளுக்கான புதிய ஏற்பாடு அகராதியை உருவாக்கி உள்ளார். 1722-இல் வெளியான புதிய ஏற்பாடு தமிழ் நூலில் பயன்பட்ட சொற்களை தமிழர்கள் புரிந்துகொள்ளும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்டது. ஜெர்மனியின் ஹாலே நகரில் உள்ள ஃபிராங்கே ஃபவுண்டேஷன் ஆவணக்காப்பகத்தில் இந்நூலின் படி ஒன்றுள்ளது.

இதே ஆசிரியர் 1728-இல் பழைய ஏற்பாட்டிற்கான அகராதி ஒன்றைத் தயாரித்து வெளியிட்டுள்ளார்.

பல நூல்களைத் தொகுத்து உருவாக்கப்பட்டதே விவிலியம். இவ்வாறு தொகுக்கும்போது சில பகுதிகளை நீக்கியுள்ளார்கள். இப்படி நீக்கியுள்ள பகுதி அப்போ கிரைபா எனப்பட்டது. இது சராசரிக் கிறித்தவர்களின் பயன்பாட்டிற்குரியதல்ல. கிறித்தவக் குரு மாணவர்கள் மற்றும் குருக்கள் பயன்பாட்டிற்குரியதாக மட்டுமே அப்போகிரைபா விளங்கி வருகிறது. ஆயினும் இதற்கும் அகராதி தயாரித்து 1728-இல் வெளியிட்டுள்ளார்கள். பிலிப்-டி-மெல்லா விவிலியத்தில் வரும் பொருள் விளங்காச் சொற்களை அகரவரிசைப்படுத்தி அகராதி போன்று தமது தமிழ் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பில் அச்சிட்டிருந்தார். இது 1790-இல் வெளியானது.

தமிழ் விவிலியத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட கலைச் சொற்களின் உண்மையான பொருளை உணர்ந்து கொள்ளும் வகையில் வேத அகராதி என்ற பெயரில் அகராதி ஒன்றை 1841-இல் ஹென்றிபவர் வெளியிட்டார்.

இதுவரை அறியாத சமய, இறையியல் சொற்களின் அறிமுகம் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பினால் தமிழ் மொழிக்குக் கிட்டியது. இச்சொற்களுக்குப் பொருத்த மான பொருளை அறிய மேற்கூறிய அகராதிகளின் உருவாக்கம் நிகழ்ந்துள்ளது.

கத்தோலிக்கர்களின் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு

அய்ரோப்பாவில் உள்ள கத்தோலிக்கத் தேவாலயங் களில் வழிபாட்டின்போது விவிலியம் உரக்க வாசிக்கப்படும். போர்ச்சுக்கீசியர்களால் தமிழ்நாட்டில் அறிமுகமான கத்தோலிக்கத்திலும் இம்முறையே கடைப் பிடிக்கப்பட்டது. கிறித்தவ சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தில் மக்களால் பேசப்பட்ட இலத்தீன் மொழியிலேயே விவிலியம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. தமிழ்நாட்டிலும் போர்ச்சுக்கீசியர் இலத்தீன் விவிலியத்தையே பின் பற்றினர்.

தமிழ்நாட்டின் கடலோரப் பகுதிகளில் அவர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தியபோது அவர்களால் கத்தோலிக்க ராக்கப்பட்ட மக்களுக்கு விவிலியத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கிருந்தது. தமிழ் மொழி மட்டுமே அறிந்திருந்த மக்களுக்கு விவிலியத்தில் இருந்து தேர்ந்தெடுத்த சில பகுதிகளை மட்டுமே லத்தின் விவிலியத்தில் இருந்து தழிழில் மொழி பெயர்த்துக் கற்றுக் கொடுத்தனர்.

இம்முயற்சியில் யேசுவின் சீடர்களில் ஒருவரான மத்தேயூ எழுதிய நற்செய்தி ஏட்டில் இடம்பெறும் ‘பரலோக மந்திரம்’ (மத்தேயூ: 9-13) எழுத்து மொழி பெயர்ப்பாக ‘கார்த்தியா’ என்ற தலைப்பில் 1554-இல் போர்ச்சுக்கல் நாட்டு லிஸ்பன் நகரில் அச்சானது. இதனையடுத்து சேசுசபைத் துறவியர் விவிலியத்தில் இருந்து தேர்ந்தெடுத்த பகுதிகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து பனை ஓலைச் சுவடிகளில் எழுதி, புதிய கத்தோலிக்கர்களிடம் சுற்றுக்கு விட்டனர். அண்ட்ரிக் அடிகளார் என்ற சேசுசபைத் துறவி புதிய ஏற்பாட்டில் இருந்து சில பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து தமிழில் மொழிபெயர்த்து, அவர் அச்சிட்ட நூல்களில் இடம் பெறச் செய்தார். 1578-இல் அச்சிட்ட ‘தம்பிரான் வணக்கம்’ என்ற நூலின் இறுதியில் மத்தேயூ நற்செய்தி ஏட்டில் இடம்பெறும் யேசுவின் மலைப்பொழிவில் இருந்து சில பகுதிகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

1586-இல் அண்ட்ரிக் அடிகளார் அச்சிட்ட அடியார் வரலாறு என்ற நூலில் புதிதாகக் கிறித்தவத்தைத் தழுவிய தமிழர்களுக்குப் பயன்படும் நோக்கில், யேசுவின் பிறப்பு தொடங்கி அவர் சிலுவையில் அறை யுண்டது வரையிலான நிகழ்வுகளை எழுதியுள்ளார். இப்பகுதிகள் புதிய ஏற்பாட்டைத் தழுவியே எழுதப் பட்டுள்ளன. போர்ச்சுக்கீசிய மொழிச் சொற்களை எழுத்துப் பெயர்ப்பாக இம் மொழிபெயர்ப்பில் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

இவரையடுத்து வந்த சேசுசபைத் துறவிகள் சிலரும் விவிலியத்தில் இருந்து தேர்வு செய்த சில பகுதிகளைத் தழிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளனர். தத்துவ போதகர் என்றழைக்கப்படும் தே.நோபிலி ‘நித்திய ஜீவன சல்லாபம்’ என்ற தலைப்பில் விவிலியத்தின் சில பகுதிகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இந்நூலில் போர்ச்சுக்கீஸ், லத்தீன், வடமொழிச்சொற்கள் இடம் பெற்றுள்ளதுடன், கத்தோலிக்க வழிபாடு கத்தோலிக்க இறையியல் என்பனவற்றை மையமாகக் கொண்ட புதிய கலைச்சொற்களையும் உருவாக்கிப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

இவரை அடுத்து, இம்மானுவேல் மார்டின் (1597-1656) என்ற சேசுசபைத் துறவி உரைநடை வடிவில் விவிலியச் செய்திகளைக் கற்பிக்கும் சல்லாபச் சுவடி களை (சல்லாபம் - உரையாடல்) தே. நொபிலியைப் பின்பற்றி எழுதியுள்ளார். ‘பத்து சல்லாபம்’, ‘உபதேச சல்லாபம்’, ‘சிலுவையின் விசேஷ சல்லாபம்’. ‘சத்திய லட்சண சல்லாபம்’ என்ற சுவடிகளை, புதிய ஏற்பாட்டைத் தழுவி எழுதியுள்ளார். வினா-விடை வடிவில் எழுதப் பட்ட இச்சல்லாபச் சுவடிகள் விவிலியத்தை மையமாகக் கொண்டே எழுதப்பட்டுள்ளன. சான்றாக, மத்தேயூ நற்செய்தியில் (5:23-24) இடம்பெறும்,

ஆகையால் நீங்கள் உங்கள் காணிக்கையைப் பலிபீடத்தில் செலுத்த வரும்போது உங்கள் சகோதரர், சகோதரியர் எவருக்கும் உங்கள் மேல் ஏதோ மனத்தாங்கல் உண்டென அங்கே நினை வுற்றால் (23) அங்கேயே பலிபீடத்தின் முன் உங்கள் காணிக்கையை வைத்துவிட்டுப் போய் அவரிடம் நல் உறவு ஏற்படுத்திக் கொள். திரும்பிவந்து உன் காணிக்கையைச் செலுத்து (24) 

என்ற விவிலியத் தொடர்கள் வினாவிடையாக மாற்றப் பட்டுள்ளதைக் குறிப்பிடலாம். 23-வது வசனம் வினாவடிவில் அமைக்கப்பட்டு 24-ஆவது வசனம் விடைவடிவில் இடம்பெற்றுள்ளது.

விவிலியம் என்பது குறித்த செய்திகள் தொடக்க காலத் தமிழ்க் கத்தோலிக்கர்களுக்கு சல்லாபச் சுவடிகள் வாயிலாகவே கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.  சல்லாபச் சுவடி ஒன்றில் விவிலியம் என்றால் என்ன? என்ற வினாவும் விடையும் இடம் பெற்றுள்ளன. 

மேலும் தேவாலயங்களில் ஞாயிறு வழிபாட்டின் போது விவிலியம் வாசிக்கப்பட்டுள்ளது.  இது லத்தின் மொழியில் இருந்து மட்டுமே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.  பனை ஓலைச்சுவடியில் எழுதப்பட்ட விவிலியச் சுவடிகள் சல்லாபம் என்ற சொல்லை தலைப்பின் இறுதியில் கொண்டுள்ளன.  கத்தோலிக்கர் களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு கத்தோலிக்கர்களிடம் புழக்கத்தில் இருந்த விவிலிய மொழிபெயர்ப்புகளை, சீர்திருத்தக் கிறித்தவ மறைப்பணியாளர்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர்.  அவர்கள் அறிந்திருந்த சுவடிகள் வருமாறு:

1.            பழைய ஏற்பாட்டின் வேதப் புத்தகங்கள் கோர்வைப்படுத்தி உத்தமமாய் விஸ்தரிக்கப் பட்டது.

2.            மத்தேயூ சுவிஷேசம் : தெக்கத்தி பாஷை.

3.            லூக்கா சுவிஷேசம்

4.            யோவான் சுவிஷேசம்

5.            அப்போஸ்தலர்களுடைய நடபடிக்கைகள்

6.            திருநாட்களிலே வாசிக்கப்படுகிற சுவிஷேசங்கள்

1725இல் லத்தீன் மொழியில் இருந்து தமிழ் மொழி பெயர்க்கப்பட்ட பழைய ஏற்பாடு ‘தேவ அருள் வேத புராணம்’ என்ற தலைப்பைக் கொண்டிருந்தது. இதன் தொடக்கத்தில் ‘சர்வேஸ்ரயா நம’  என எழுதப் பட்டிருந்தது.

இவ்வாறு விவிலிய மொழிபெயர்ப்பில் கத்தோலிக் கர்கள் பங்காற்றியிருந்தாலும் அவர்களுக்குப் பின்னால் வந்த சீர்திருத்தக் கிறித்தவ மறைப்பணியாளர்கள் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பில் மட்டுமின்றி அதை அச்சாக்கம் செய்வதிலும் வேகம் காட்டினர்.  இவர்கள் அச்சிட்ட விவிலிய நூல் கத்தோலிக்கர்களிடமும் அறிமுகமாயிற்று.

புதுச்சேரியில் செயல்பட்டு வந்த அந்நிய வேதபோதகச் சபையினர் இது குறித்துக் கவலையுற்றனர்.  1844 இல் புதுச்சேரியில் கூடிய மறை மாவட்ட மாமன்றம் (சினாடு) கத்தோலிக்கர்களின் பயன்பாட்டிற்காக விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு நூலை அச்சிடுவது குறித்து விவாதித்தது.  தரங்கம்பாடியில் அச்சான விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு கத்தோலிக்கர் களிடம் பரவுவதைத் தடுத்து நிறுத்தும் நோக்கில் தமிழ் விவிலியத்தை அச்சிட முடிவெடுத்தனர்.

இதை நிறைவேற்றும் நோக்கில் லூயிஸ் மாரே முசோர் (1808-1888) என்ற குருவை இப்பணியை மேற்கொள்ளும்படி புதுச்சேரி ஆயராக இருந்த கிளாமண்ட் பொன்னான்ட் கூறினார்.  இப்பணியில் இவருக்கு உதவ அருளா என்ற தமிழ்க் குருவை நியமித்தார்.  இரு குருக்களும் இணைந்து இப்பணியைத் தொடங்கினர். 

இவ்விருவரது முயற்சியால் நான்கு நற்செய்தி ஏடுகளும் அப்போஸ்தலர் நடவடிக்கைகளும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.  தமிழ் அறிந்திருந்த லூயிஸ் சவேனியன் துபயிஸ் என்ற பிரெஞ்சு நாட்டுக் குரு புதுச்சேரியில் இயங்கிவந்த கத்தோலிக்க அச்சகத்தின் மேலாளராக இருந்தார். இம்மொழிபெயர்ப்பைச் சரிபார்க்கும் பணியை அவர் மேற்கொண்டார்.  பின்னர் 1859இல் புதிய ஏற்பாட்டின் அச்சுப்படி புதுச்சேரியில் இருந்து வெளியானது. 

மொத்தம் மூவாயிரம் படிகள் அச்சிடப்பட்டன.  நூலின் தலைப்பில் இவ்வாறு அச்சிடப்பட்டு இருந்தது:

சேசு கிறிஸ்து நாதருடைய பரிசுத்த சுவிஷேசம்: இது அந்நிய தேசத்து போதகர் சபையிலுள்ள அப்போஸ்தலிக்கு குருக்களில் சிலரால் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு புதுவையில் எழுந்தருளியிருக்கும் மகாகணம் பொருந்திய ஆண்டவராகிய கிளமென்சு பொன்னான்ட் துருசிபேர் என்னும் நாமத்தைக் கொண்டிருக்கிற மேற்றிராணியார் - ஆயர் அனுமதியில் ரோமாபுரியினின்று வந்த உத்தரத்தின் படி 1857-ஆம் வருஷம் புதுவையிற் சென்மராக்கினி மாதா கோயிலைச் சேர்ந்த அச்சுக் கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

இந்நூலின் முன்னுரையில் உயரிய இலக்கியத் தமிழ் நடையில் அன்றி பொதுத் தமிழ் நடையில் எழுதப்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.  விவிலிய வசனங்களுக்கு தமிழ் எண்களே இடப் பட்டிருந்தன.  ஒவ்வொரு இயலின் தொடக்கத்திலும்  அவ்வியலின் சுருக்கம் அய்ந்து அல்லது ஆறு வரிகளில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. யேசுவின் திருமுழுக்கு, இறுதி விருந்து, கல்வாரிமலைக்கு யேசு சிலுவை சுமந்து செல்லல், சிலுவையில் அவரது மரணம் எனப் படங்கள் சில அச்சிடப்பட்டிருந்தன.

விவிலிய மொழிபெயர்ப்பின் பயன்

ஐரோப்பாவில் இருந்து இங்கு பரவிய சமயம் கிறித்தவம்.  அவர்களது சமய நூலான விவிலியத்தை, தமிழில் மொழிபெயர்த்து புதிய கிறித்தவர்களுக்கு வழங்கியதென்பது அவர்களது சமயப் பணி சார்ந்தது தான். ஆயினும், விவிலியத்தைத் தமிழாக்கம் செய்து அச்சிட்ட அவர்களது செயல்பாடு தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க பணியாக அமைந்துள்ளது.  ஏனெனில் கவிதை, செய்யுள், இலக்கண. இலக்கிய உரைகள் என்பனவற்றின் பயன்பாடே தமிழ் இலக்கிய உலகில் மிகுந்திருந்தது. இத்தகைய அறிவுச் சூழலில் தமிழ் உரைநடை வளர்ச்சியில், விவிலிய மொழி பெயர்ப்பு ஓரளவுக்கேனும் உதவியுள்ளது.  கி.பி.16 வது நூற்றாண்டில் மத்தேயூ நற்செய்தியில் இடம் பெற்றுள்ள பரலோக மந்திரம் மொழிபெயர்ப்பில் தொடங்கி, விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு, தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்து வந்துள்ளன.

அறிவியல் வளர்ச்சி பெற்ற இன்றைய சூழலிலும் கூட நம்மை ஆண்ட காலனியவாதிகளான ஆங்கிலேயரின் ஆங்கில மொழியில் இருந்தே மொழிபெயர்ப்புகளை நாம் மேற்கொண்டு வருகிறோம். ஆனால் விவிலியம் ஹீப்ரு, கிரேக்கம், லத்தீன், போர்ச்சுக்கீஸ் எனப் பல்வேறு மொழிகளில் இருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இம்மொழிபெயர்ப்புகள் ஒரே காலத்தில் நிகழவில்லை.  ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பும் பல்வேறு காலங்களில் நிகழ்ந்துள்ளன.  திரும்பத் திரும்ப இம்மொழி பெயர்ப்புகள் நிகழ்ந்தமைக்கு மொழிபெயர்ப்பால் நிறைவடையாமையே காரணமாகும்.

ஒவ்வொரு விவிலிய மொழிபெயர்ப்பும் அவை மொழிபெயர்க்கப்பட்ட காலத்தின் சமூக வரலாற்றுச் சூழலைப் பிரதிபலிப்பதாக நூலாசிரியர் குறிப்பிடுவது (பக்கம் 107) முற்றிலும் பொருத்தமான கணிப்பாகும்.

புதிய ஏற்பாட்டில் உள்ள மத்தேயூ நற்செய்தி ஏட்டில் (6 : 9 - 13) காணப்படும் பரலோக மந்திரமானது ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு வகையில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இதை நூலாசிரியர் எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்.  அதிலிருந்து முதல் மூன்று வரிகளின் மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் காண்போம்.

பிதா எங்களுடே நீ ஆகாசத்தில் இருக்கிறாய்

உன் திருநாமம் புண்ணியம் ஆகவேணும்

உன் ராஜ்ஜியம் வரவேணும்  (கி.பி.1554)

                                                * * *

வானங்களில் இருக்கிற எங்கள் பிதாவே

உம்முடைய நாமம் எல்லார்க்கும் சுத்தமாக

உம்முடைய வீராச்சியம் வர   (1578)

* * *

வானங்களில் இருக்கிற எங்கள் பிதாவே

உன்னுடைய நாமம் எல்லாத்துக்கும் சுத்தமாக

உன்னுடைய ராச்சியம் வர (1644)

* * *

வானங்களில் இருக்கிற எங்கள் பிதாவே

உன்னுடைய நாமம் எல்லாத்துக்குஞ் சுத்தமாக

உன்னுடைய இராச்சியம் வர ( 1692)

* * *

பரமண்டலங்களில் இருக்கிற எங்கள் பிதாவே

உம்முடைய நாமம் அர்ச்சிக்கப்படுவதாக

உம்முடைய ராச்சியம் வர (1714)

இவ்வாறு பரலோக மந்திரம் மட்டுமின்றி விவிலியமும் ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பிலும் மாற்றங்களை அடைந்து வந்துள்ளது. தமிழில் மொழிபெயர்ப்புக் கலை வளர இம்மாற்றங்கள் துணைபுரிந்துள்ளன.

மேலும் அவர்கள் அச்சிட்ட தமிழ் விவிலியமானது சமய எல்லையைக் கடந்து கிறித்தவர் அல்லாதவரிடமும் சென்று, வாசிப்புப் பழக்கத்தைப் பரவலாக்கியது. பெருமாள் நாயக்கர் என்ற பாளையக்காரர் 1742 டிசம்பரில் பொறையாரில் இருந்த மிசினறிகளின் பள்ளிக்குச் சென்று, அவர்கள் அச்சிட்ட நூல்களைத் தமக்கும் தமது நண்பர்களுக்கும் இரவல் வாங்கிச் சென்றுள்ளார். விவிலிய அச்சாக்கம் பாடநூல்கள் அச்சாக்கமாக விரிவடைந்தது. இதனால் நவீன அறிவுச் சிந்தனை நம்மிடையே வேர்விடத் தொடங்கியது.

நூல் பிரதி கிடைக்குமிடம்:

Louis Sabinien Dupuis Research Centre

IMMACULATE GENERALATE

19, St. Therese Street,

Pondicherry - 605 001

பேரா. முத்துமோகனின் ‘பௌத்தமும் பெரியாரியமும்’

muthumohan book 450பௌத்தம் உலகின் ஆதி மதங்களில் ஒன்று. தவிரவும் அது கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் முதலான செமிடிக் மதம்போல பரவுதற்குரிய மதம். அதாவது இந்து மதம் சொல்வதுபோல ஒருவன் இந்துவாக இருக்க வேண்டு மானால், அவன் இந்துவாக ஒரு குறிப்பிட்ட வருணத்தில் பிறக்க வேண்டும். அப்படிப் பிறக்காத ஒருவன் இந்துவாக முடியாது. இதனால் பவுத்தம் இந்து மதம் போலல்லாமல் அது பிற நாடுகளிலும் வேகமாகப் பரவியது.

இன்னொரு பக்கம் செமிடிக் மதங்களிலிருந்து பவுத்தம் ஒரு அம்சத்தில் விலகி இருந்தது. கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் முதலானவை தம்மை மூடிக் கொண்ட (exclusive) மதங்கள். பிற மதக் கூறுகளிலிருந்து இறுக்க மாகத் தம்மை வேறுபடுத்திக் கொள்பவை. பிறவற்றைத் தமக்குள் அனுமதிக்காதவை. ஆனால் இந்திய மதங்களோ பிற மதக் கூறுகளை ஏற்றுக்கொள்பவை (inclusive).

இறுக்கமான அருளப்பட்ட ஒற்றை வேதங்கள் இல்லாதவை. இப்படிப் பிறவற்றையும் உள்ளடக்கும் அம்சத்தில் பவுத்தம் இந்திய மதங்களின் பண்புகளைக் கொண் டிருந்தது. இதனால் வரலாற்றுப் போக்கில் அது பரவிய இடங்களில் உள்ள பிற மதக் கூறுகளையும் ஒரு குறிப்பிட அளவிற்கு உள்வாங்கிக் கொண்டது. இலங்கையில் உள்ள பவுத்த ஆலயங்களில் முருகன், விநாயகர், லக்ஷ்மி முதலான கடவுளருக்கும் ஒரு இடமிருப்பது இப்படித் தான்.

பவுத்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள இன்னொரு அம்சத்தையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். பவுத்தம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து (கி.மு 5-6 ம் நூ) அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டில், அதாவது மகாவம்சம், மணிமேகலை முதலானவை தோன்றிய காலத்தில் மிகப் பெரிய மாற்றங் களுக்கு உள்ளாகியது.

பல உட்பிரிவுகளும் அதில் உருவாயின். தமிழகத்திலேயே அறுவகைத் தேரர்கள் இருந்ததாகத் தமிழ் நூல்களில் காணலாம். ஆன்மா என ஒன்று கிடையாது, எல்லாம் மரிக் கொண்டுள்ளது, எல்லாம் சார்புத் தன்மை உடையவை, (இறை) பக்தியின் அடிப்படையில் ‘அறத்தை’ (சீலம்) முன்வைத்தல் என்பதான பவுத்த அடிப்படைக் கோட்பாடுகளிலிருந்து இந்தப் புதிய மாற்றங்கள் பெரிதும் பிறழாமல் இருக்க முயற்சித்த போதும், நடைமுறையில் அது ஒரு ‘மதமாக’ கால வெள்ளத்தில் பயணிக்க நேர்ந்தபோதும் அது ஒரு வகையில் கடவுள் என்கிற கருத்தாக்கத்தையும் கூட ஏற்றுக் கொள்ள நேர்ந்தது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் பெரியார், வாழ்ந்திருந்த 20ம் நூற்றாண்டில் பவுத்தத்தை அவர் எவ்வாறு அணுகினார் என்பது முக்கியமானது. பவுத்தத்தைப் பெரியார் அதன் ஆதி வடிவில், புத்தரது ஆதி அணுகல் முறைகளைக் கடக்காமல் அணுகினார் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

இதை மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அறிமுகம் செய்துள்ளது நண்பர் பேரா. ந.முத்துமோகன் அவர்கள் மட்டுமே. முத்துமோகன் ஒரு பொதுவுடமைக் கட்சிக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அவரது தந்தை முழு நேர கட்சி ஊழியராக இருந்தவர். சோவியத் ரஷ்யாவில் இந்தியத் தத்துவங்களில் ஆய்வு செய்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் முத்துமோகன். மதுரைப் பல்கலைக் கழகத்தில் சீக்கியவியல் இருக்கையில் நீண்ட காலம் தலைவராக இருந்தவர். இந்தியத் தத்துவங்கள் குறித்துத் தொடர்ந்து நிறைய எழுதிவருபவர். தற்போது ஓய்வுக்குப் பின்னும் பஞ்சாபில் சீக்கிய ஆய்வுத் துறையில் பணியாற்றி வருபவர். பேரா. நா.வானமாமலையின் மாணவர் குழாமில் ஒருவர். பலருக்கும் இந்த அறிமுகம் தேவை என்பதால் இவற்றைச் சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

‘இந்தியத் தத்துவங்களும் தமிழின் தடங்களும்’ என்பது அவரது சமீபத்திய (2016) நூல் (NCBH வெளியீடு, 472 பக். 370 ரூ). அதிலுள்ள ஒரு சிறிய கட்டுரைதான் ‘பௌத்தமும் பெரியாரியமும்’. புத்தர் கடவுள் மற்றும் ஆன்மா ஆகியவற்றின் இருப்பை ஏற்காதவர். வைதீகம், அதுசார்ந்த வேள்வி முதலான சடங்குகள், வருண வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றை மறுத்தவர். கடவுள் மறுப்பு என்கிற வகையில் உலகாயுதக் கோட்பாட்டிற்கு நெருக்கமாக வருபவர் (சார்வாகமல்ல). ஆன்மா மற்றும் பிரும்மம் முதலான வற்றை ஏற்காதவர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக “நிர்வாணம்” என்கிற கருத்தாக்கத்தை முன்மொழிந்தவர்.

தமிழ்ச் சூழலில் பெரியார், சொல்லப் போனால் பெரியார் மட்டுமே இந்த அம்சங்களில் முழுமையாகப் புத்தரை ஏற்றவர். புத்தரின் மேற்குறித்த கருத்தாக்கங் களுடன் ‘பகுத்தறிவு’ என்பதையும் பெரியார் சேர்த்துக் கொண்டார் என்கிறார் முத்துமோகன். எனினும் முன் குறிப்பிட்ட ஆன்மா மற்றும் பிரும்மத்தை மறுப்பது, நிர்வாணம் என்கிற கருத்தாக்கத்தை ஏற்பது ஆகியனவே பகுத்தறிவின் அடிப்படை. எனவே பெரியார் இதைக் கூடுதலாகத் தரித்துக் கொண்டார் எனக் கருதத் தேவையில்லை.

இனி பெரியாரை இந்தப் பின்னணியில் இருந்து புரிந்து கொள்ள முயல்வோம்.

அறிந்ததனின்றும் விடுதலை - அதுவே நிர்வாணம்

பெரியார் தனது தத்துவ நிலைபாட்டை “மெட்டீரி யலிசம்” எனவும் “பிரகிருதிவாதம்” எனவும் கூறிக் கொள்வார். கடவுள், ஆன்மா, மறு பிறப்பு, மோட்சம், ஆகிய அனைத்து நம்பிக்கைகளையும் மறுப்பார். வைதீக வேள்விகள், புரோகிதம், சடங்காசாரம் ஆகியவற்றை மறுத்த பண்டைய உலகாயதர்களுக்கு நெருக்கமாக உள்ள பெரியார் இவற்றோடு கூடுதலாக இன்றைய நவீன ஐரோப்பிய பகுத்தறிவு வாதத்தையும் இணைத்துக் கொள்வார். “ஐரோப்பிய விஞ்ஞானமுறை”, “சயன்ஸ்” முதலான சொற்களை அடிக்கடிப் பயன்படுத்துவது தவிர, டெஸ்ட் டியூப் பேபி உட்பட நவீன விஞ்ஞான முறைகளை அவர் விதந்து அறிமுகப்படுத்துவதும் உண்டு.

“சிந்திக்கும் தன்மை”, தயவுதாட்சண்யமின்றி (எதையும்) கேள்வி கேட்பது, “சொந்த அறிவும் அனுபவமும்”, “அறிவும் ஆராய்ச்சியும்”, “காரண காரியங்களைக் கண்டறிதல்”, “பிரத்தியட்ச அனுபவம்”, “விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி”, “தர்க்க விவாதம்”, “ஆதாரங் களைக் கொண்டு அறிதல்”, “அறிவும் நியாயமும்” - முதலானவை பெரியார் ஆங்காங்கு தன் அறிதல் முறையைக் குறிப்பிடும் சொற்கள். நம்பிக்கைகளைச் சாராமல் அறிவு பூர்வமான தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் எதையும் ஏற்க வேண்டும் என்பது அவர் கருத்து.

பவுத்த தர்க்கம் என்பது புத்தருக்குப் பின் மிக வளர்ந்த ஒரு துறை. ஷெர்பாட்ஸ்கி இரு பெருந் தொகுப்புகளாக அவற்றைத் தந்துள்ளார். பெரியார் அந்த அளவிற்கெல்லாம் போனவரில்லை. அவர் புத்தரைப் போலத் தத்துவத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதற்கு முதன்மை அளித்தவர்.

ஆம். தன் முக்கிய சீடர்களில் ஒருவரான மொகல்லானரிடம் புத்தர் இதை, அதாவது வெறும் தத்துவ விசாரங்களில் தனக்கு ஆர்வமில்லை என வெளிப்படையாகச் சொன்ன வரலாற்றை எனது ‘புத்தமும் தம்மமும்’ நூலில் நீங்கள் காணலாம்.

பெரியாரைப் பொறுத்தமட்டில் அவரே கூறுவதைப் போல, “சொந்த அறிவு, அனுபவம்”, “பிரத்தியட்ச அனுபவம்” ஆகியவற்றை மட்டுமே அவர் நம்பிக்கைகளுக்குப் பதிலாகப் பிரதியிடுகிறார். அவரைப் பொறுத்த வரையில் நான் ஓரிடத்தில் சொல்லி யுள்ளதைப் போல “நம்பிக்கைகள் எல்லாமே மூட நம்பிக்கைகள்” தான். அறிவு, அனுபவம், பிரத்தியட்சம் ஆகியன மட்டுமே ஆதாரங்கள்.

ஆனால் பல நூற்றாண்டுச் சிந்தனைகள், கருத்துக்கள், முடிவுகள், நம்பிக்கைகள் முதலியன நம் அறிவையும், சிந்தனைகளையும் சூழ்ந்துள்ளன. தினந் தோறும் இப்படியான நம்பிக்கைகள், படிக்கும் நூல்கள், அனுபவங்கள், பார்க்கும் திரைப்படங்கள், பத்திரிகைகள் ஆகிய ஒவ்வொன்றின் ஊடாகவும் உறுதிப்படுத்தப் படுன்றன. இவை சுய சிந்தனைக்கும், “பிரத்தியட்ச அனுபவங்களை” பெறுவதற்கும் தடையாக உள்ளன. உங்களை மூடிக் கிடக்கும் இந்தத் திரைகளை நீக்கி “நிர்வாணம்” அடைதலே நீங்கள் உண்மைகளை அறிய ஒரே வழி.

நம்மைச் சுற்றி அறிஞர்களின் சிந்தனைகளாகவும், மத போதனைகளாகவும், வேத நூல்களாகவும் நின்று நம் சுய சிந்தனையை மறைக்கும் திரு உருக்களை (icons/ idols), 16-17ம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சிச் சிந்தனையாளர்கள் உடைத்து நொறுக்கிக் கடக்குமாறு கூறியதைப் போலவே இங்கு பெரியாரும் செய்தார். சமயம், இலக்கியம், வரலாறு எல்லாவற்றாலும் நம் அறிவுக் கண்ணை மூடிக் கிடக்கும் உலகின் தோற்றம், மனிதனின் படைப்பு முதலான அனைத்து நம்பிக்கை களையும் புனைவுகளையும் உடைத்தெறிந்தார். இந்த அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு “நிர்வாணம்” அடைதலே நீங்கள் அறிவையும் விடுதலையையும் அடைய ஒரே வழி என்றார்.

ஒரு வகையில் அறிவுதான் விடுதலை. அறிவை அடைவது என்பது ஏற்கனவே அறிந்தவற்றிலிருந்து விடுதலை அடைவதுதான். அதுதான் “நிர்வாணம்” அடைதல்.

பெரியார், புத்தர் இருவரும் இத்தகைய விடுதலைக்குப் பயன்படுத்தும் சொல்தான் “நிர்வாணம்”. புத்தர் பாலிமொழியில் அதை ‘நிப்பானம்’ என்பார். பெரியார் நம் தமிழில் நிர்வாணம் என்பார். அவ்வளவே.

கல்வி குறித்துப் பேச வரும்போது ஒருவனை அவனுக்கு ஏற்கனவே இந்தச் சமூகத்தால் ஊட்டப்பட்ட அனைத்திலிருந்தும் விடுவித்து அவனை நிர்வாண மாக்குவதே சரியான கல்வி எனப் பெரியார் கூறுவதை நான் ‘பாரதி புத்தகாலயம்’ வெளியிட்டுள்ள பெரியாரின் கல்வி குறித்த சிந்தனைகள் தொகுப்பின் முன்னுரையில் ஜென் கதை ஒன்றின் துணையுடன் விளக்கியிருப்பதைக் காண வேண்டுகிறேன்.

“நான் நிர்வாணமாகச் சொல்லுகிறேன். அதாவது மறைவில்லாமல், அப்படியே மனதில் பட்டதை, பச்சையாகப் பார்த்தால் எப்படித் தோன்றுகிறதோ அப்படியே உள்ளது உள்ளபடியே கூறுவதுதான் ‘நிர்வாணமான’ என்பதன் அர்த்தம். நிர்வாணம் என்பது நம் உள்ளத்தில் தோன்றிய உண்மையான காரணங்களை எடுத்துக் கூறும் நிலைஸ்தானமாகும். புத்த நெறியினர் கூட நிர்வாணா ஸ்தானம் என்பார்கள்.”

- என்கிற பெரியாரின் இந்த மேற்கோளைச் சுட்டிக் காட்டி (பெரியார் சிந்தனைகள், ஆனைமுத்து தொகுப்பு 2, பக். 1072) ஜான் லாக்கின் ஐரோப்பியச் சிந்தனையுடனும் புத்தரின் “இருப்பதை இருக்கும் படியே” எனக் கூறும் (ததாகதா) எனும் சிந்தனையுடனும் ஒப்பிடுவார் முத்துமோகன்.

புத்தரின் ஆன்ம மறுப்புக் கோட்பாட்டின் 

அரசியலும் பெரியாரும்

ஏதொன்றையும் எதிர்கொள்ளும்போது ‘நிர்வாண மாக’ அணுகுவது என்பதன் பொருள் என்ன? எதையும் நம்முடைய நம்பிக்கை, முடிவுகள், கொள்கைகள் ஆகியவற்றின் நோக்கிலிருந்து அணுகாமல், விருப்பு வெறுப்புகளின்றி உள்ளதை உள்ளபடியே அணுகுவது தான் அது. இதில் நான் “கொள்கைகள்” என்பதையும் சேர்த்திருப்பது உங்களுக்கு வியப்பு அளிக்கலாம். சிலருக்கு வெறுப்பையும் அளிக்கலாம். இதையும் நீங்கள் விருப்பு வெறுப்பின்றி நோக்கினால், பல நேரங்களில் நாம் சுமந்திருக்கும் இறுக்கமான கொள்கைகளே நாம் சரியான முடிவுகளை அடையத் தடையாக இருப்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

நிர்வாணம் என்கிற கருத்தாக்கம் சிரமண மதங்களில் முக்கியத்துவம் பெறுவது கவனத்துக்குரியது. சமணத்தின் இரு முக்கிய பிரிவுகளில் ஒன்றான திகம்பர சமணத்தை ஏற்ற முனிவர்கள் கருத்தளவில் மட்டுமின்றி நடைமுறையிலும் ஆடைகளின்றி நிர்வாணமாக வாழ்வதை அறிவோம், அவர்கள் ‘திக்கு’களையே (திசை களையே) ‘அம்பரம்’ ஆக (ஆடைகளாக) அணிந்தவர்கள். இங்கொரு சுவாரசியமான விடயம் கருதத்தக்கது. பெரியார் சோவியத் ரஷ்யா, ஜெர்மனி, இலங்கை முதலான நாடுகளுக்குச் சென்றபோது ஜெர்மனியில் இருந்த நிர்வாண சங்கத்திற்குச் சென்று அவர்களோடு ஆடைகளின்றி எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படம் ஒன்று உண்டு. பெரியாரின் அயல்நாட்டுப் பயணங்கள் குறித்த ஆனைமுத்து அவர்களின் நூலில் அந்தப் படத்தைக் காணலாம்.

முந்துமோகன் பவுத்தம் முன்வைக்கும் ‘நிர்வாணம்’ எனும் கோட்பாட்டையும் ‘அனாத்மன்’ எனும் கோட் பாட்டையும் இணைக்கிறார். வைதீக அணுகல்முறை ‘ஆத்மன்’ (ஆத்மா) என்பதற்கு முதன்மை அளிப்பதை அறிவோம். பெரியார் குறிப்பிடுவதுபோல வைதீகத்தைப் பொருத்தமட்டில் ஆன்மா என்பது ஒரு “நித்திய வஸ்து” ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் இந்த வஸ்து அவர்கள் அழியும்போது, அதாவது அவர்கள் இறக்கும் போதும் அது அழியாது. தீ உடலைத்தான் எரித்துச் சாம்பலாக்குமே ஒழிய ஆன்மாவைத் தீண்டாது; தீண்ட முடியாது. அது மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் தன்மையது, ஒரு பிறவியில் அவரவர் செய்த நன்மை தீமைகளுக்கு ஏற்ப அவர்களது ஆன்மா அடுத்த பிறப்பை எடுக்கும் என்பது வைதீகத்தின் அடிப்படை.

புத்தர் இந்த வைதீகக் கோட்பாட்டை மிக நுணுக்கமாக மறுத்தார். அவர் “ஆத்மன்” என்னும் இடத்தில் “அனாத்மன்”, அதாவது “ஆன்மா இல்லாதது” என்னும் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். இது குறித்து நான் மிக விரிவாக எனது ‘புத்தம் சரணம்’ நூலில் எழுதி யுள்ளேன். வைதீகத்தில் யாக்ஞவல்கியருக்கும் மைத்ரே யிக்கும் நடக்கும் ஒரு உரையாடலையும், பவுத்தத்தில் பசனேதி மன்னனுக்கும் (ப்ரசேனஜித்) அவன் மனைவி மல்லிகாவுக்கும் நடக்கும் உரையாடலையும் பொருத்தி அதை விளக்க முயன்றிருப்பேன். மேலும் விளக்கம் காண விரும்புவோர் அதனைக் காண்க.

முத்துமோகன் வைதீகத்தில் ‘ஆன்மா’ என்கிற கருத்தாக்கம் உருவாவதை புராதனப் பொதுமைச் சமூகம் அழிந்து ஏற்றத்தாழ்வுகள், படிநிலை அதிகாரங்கள் நிறைந்த ஒரு உடமைச் சமூக உருவாக்கத்துடன் இணைக்கிறார். இனக்குழுப் பொதுவுடைமை அழியும் போது தான், தன் குடும்பம், தன் குடி எனும் தன் முனைப்பு உருவாவதை ஏற்றுத்தான் வைதீகம் பொது மைக்கு எதிராக சுயத்தை மேன்மைப் படுத்தித் தத்து வார்த்த தளத்தில் ‘ஆன்மா’ என்பதை முன்வைத்தது என்கிறார் முத்துமோகன். புத்தர் இனக்குழு மரபிலிருந்து வந்தவர். அம்மரபின் பொதுமையை முன்வைத்து இயங்கியவர். எனவே அவர் வைதீகம் முன்வைத்த இந்த ‘ஆன்மா’ எனும் கருத்தாக்கத்தை முற்றாக மறுக்கிறார்.

புத்தரின் நிர்வாணம் என்கிற கோட்பாட்டைப் பெரியார் முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டதைப் போலவே, புத்தரின் இந்த ‘ஆன்மா மறுப்பு’ கோட் பாட்டையும் முழுமையாக ஏற்கிறார்.

“ஆன்மா என்பது ஒரு பொருளல்ல. அது சுதந்திரம், அறிவு, உணர்ச்சி ஆகியவைகளை உடையதல்ல என்பதோடு, அது பெரிதும் அர்த்தமற்ற ஒரு வார்த்தை என்றே நமக்குக் காணப்படுகிறது. இப்போது பழக்கத்தில் ஆத்மா என்றால் அது சரீரத்திற்குள் இருக்கும் ஒரு நித்திய வஸ்து என்றும், அதற்குப் பிறப்பு, இறப்பு இல்லை என்றும், அது சரீரத்தில் இருக்கும்போது செய்த காரியங்களுக்காக அதன் பயனை சரீரத்தை விட்டுப் பிரிந்த பின்பு கடவுள் மூலம் அனுபவிக்கிறது என்றும் பல மதங்களில் பலவிதமாய்ச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றதாய் அறிகிறோம்...”- எனச் சொல்லும் பெரியார், இதைத் தற்காலச் சூழலில் இயங்கும் அனைத்து முக்கிய மதங்களுடனும் ஒப்பிடுகிறார். சொர்க்கம், நரகம், இறப்புக்குப் பின் அவரவர் பாவங்களுக்கு ஏற்ப நியாயத் தீர்ப்பு அளிக்கப்படுதல் ஆகியவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளும் இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம் முதலான மதங்களிலிருந்தும் பவுத்தம் தனித்து நிற்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

“பவுத்தம், இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம், இந்து ஆகிய மதங்களில் பவுத்தம் தவிர மற்ற முக்கியமான மூன்று மதங்களும் ஏறக்குறைய ஒரே கொள்கையில்தான் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவுக்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள சம்பந்தத்தையும் பற்றிய விஷயங்களையும் வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. (ஆனால்) பவுத்தர்கள், ‘ஆன்மா என்பதே கிடையாது. நித்திய வஸ்து என்பதே கிடையாது’ என்பதாக முடிவுகட்டி விட்டார்கள்” (ஆனைமுத்து தொகுப்பு பக் 1066- 68). - என்பது பெரியார் கூற்று.

சொர்க்கம், நரகம் என்பன போன்ற கருத்தாக்கங் களின் மூலம் ஒரு உடைமைச் சமூகம் ‘எஜமானத் துரோகம்’, ‘இராஜத் துரோகம்’ போன்ற பல்வேறு துரோகங்களைக் கற்பித்து அப்படியானவற்றிற்கு இறப்பிற்குப் பின் நரகமே விதியாகும் எனச் சொல்கிறது. இப்படிச் சொல்வதின் ஊடாக மக்கள் “தங்களின் நியாயமான உரிமைகளைப் பெறவேண்டும் என்கிற எண்ணம் உதிக்காமலே ஏமாற்றிவிடுவதற்குத் தக்க பேராயுதமாய் நரகம் விளங்கி வருகிறது” (பக். 1069) என்பது பெரியாரின் கூற்று.

இப்படிச் சொல்வதனூடாக பெரியார் இரண்டு விடயங்களை இங்கே சுட்டிக் காட்டுகிறார். 1. எல்லா மதங்களும் மக்களின் உரிமை வேட்கைக்குத் தடை யாகவே அமைகின்றன. 2. புத்தர் மதங்களுக்கான இந்தப் பொது அம்சத்திலிருந்து விலகி நிற்பதன் மூலம் அவரது நோக்கம் இப்படியான இன்னொரு மதத்தை உருவாக்குவது அல்ல. புத்தருக்குப் பின் அவரும் ஒரு கடவுளாக்கப்பட்டு அவரது பாதையும் ஒரு மதமாக்கப் பட்டதும் வேறு கதைகள்.

இங்கே நாம் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். பெரியாரின் நோக்கம் புத்தர் அல்லது புத்த மதம் குறித்து ஆய்வு செய்வதோ, இல்லை கி.மு 6ம் நூற்றாண்டில் கங்கைச் சமவெளியில் நடந்த வைதீக X அவைதீக விவாதங்களைப் பற்றிக் கட்டுரை எழுதுவதோ அல்ல. தத்துவ விசாரமல்ல அவரது நோக்கம். அதற்குரிய sophisticated tools என்பனவெல்லாம் அவருக்கு ஒரு பொருட்டும் அல்ல. அதையும் அவரே சொல்லி விடுகிறார். ‘ஆத்மா’ என்கிற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை எழுதத் தொடங்கும்போது அவர் சொல்வது இது:

“ஆத்மா என்ற விஷயத்தைப் பற்றி எழுதப் பட்டிருப்பதைப் பார்க்கும் நமது நண்பர்கள் பலர் ‘இது தத்துவ விசாரம். இதைப் பற்றிப் பேசவோ எழுதவோ வேண்டிய அவசியம் சமுதாய சீர்திருத்தக்காரருக்கு எதற்கு’ என்று கூசாமல் பேசுவார்கள்... சமுதாய சீர்திருத்தம் என்றால் ஏதோ அங்கும் இங்கும் ஆடிப் போன, சுவண்டு போன, இடிந்து போன பாகங்களைச் சுரண்டி, கூறு குத்தி, மண்ணைக் குழைத்துச் சந்து பொந்துகளை அடைத்துப் பூசி மெழுகுவது என்றுதான் அனேகர் கருதி இருக்கிறார்கள். நம்மைப் பொருத்த மட்டில் நாம் அந்த மாதிரித் துறையில் உழைக்கும் சமுதாயச் சீர்திருத்தக்காரனல்ல என்பதை முதலில் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். (நாம் உண்மையில் சமுதாயத்தை) அடியோடு பெயர்த்து அஸ்திவாரத் தையே புதுப்பிப்பது என்கின்றதான பணியை மேற் கொண்டுள்ளோம்” (பக்.1065) என்கிற பெரியாரின் சுய பிரகடனம் அவரது நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தும்.

periyar 600 copyகடவுள் மற்றும் பக்தியின் இடத்தில் அறம்

புத்தரின் வழி நின்று பெரியார் மிகவும் நுண் மையாக வைதீகம் முன்வைத்த ‘ஆன்மா’ எனும் கருத்தாக்கத்தை அவருக்கே உரித்தான எளிமையுடன் மறுப்பதை முத்துமோகன் சுட்டிக் காட்டுகிறார். ”சமயவாதிகள் ஏற்படுத்தியுள்ள முதல் பித்தலாட்டம் ஆன்மா என்பது. இது இல்லாவிட்டால் மற்ற பித்தலாட்டங்களுக்கெல்லாம் இடமேயில்லை” (முன் குறிப்பிட்ட நூல், பக்.1074) எனக்கூறும் பெரியார் தொடர்ந்து, “ஆத்மா என்பது ஒன்று. அதற்கு எஜமான் என்று ஒரு கடவுள் இல்லை என்றுதான் (புத்தரும் சொல்லியிருக்கிறார்)” என்கிறார் (பக்.1075). உடைமைச் சமூகத்தில் சொத்துக்களை ஆளும் எஜமான் அவனிடம் அடிமையாக இருக்கும் இதரர் என்பதுதான் வைதீகத்தில் பிரும்மம் - ஆத்மா என்கிற உறவாக வெளிப்படுவது எனப் பெரியார் அணுகுவதற்கு ஒரு சான்றாக இதை முத்துமோகன் சுட்டிக்காட்டிச் செல்கிறார்.

புத்தரது அறவுரைகளில் ஆத்மா இன்மை (அனாத்மன்) கோட்பாடு போலவே நான்கு பேருண் மைகள் மற்றும் “தோற்றங்களின் சார்புத்தன்மை” ஆகியனவும் மிகவும் முக்கியமானவை. புத்தர் தன் அறவுரைகளில் இவற்றை அடிக்கடி வற்புறுத்துவார்.

நான்கு பேருண்மைகள் என்பவற்றை இப்படிச் சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் நமது இருப்பின் நிபந்தனையாக ‘துக்கம்’ உள்ளது என்கிறது பௌத்தம். துக்கம் என்பது எவ்வாறு ஏற்படுகிறது? ஏதோ ஒன்றை நாம் இழந்துள்ளதாக, குறையாக உணர்வதால் துக்கம் ஏற்படுகிறது. ஆக துக்கம் என்பது வேறொன்றுமில்லை. திருப்தியின்மை தான் துக்கம். திருப்தியின்மை எவ்வாறு உருவாகிறது? ஆசைதான் திருப்தியின்மையின் அடிப்படையாக உள்ளது. ஆனால் பௌத்தம் அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்வதில்லை. இதுவே வாழ்வின் விதியல்ல என அது நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. இது துறக்கக்கூடியதுதான் என்கிறது. ஆக துறவு என்பது துறவிகளுக்கு மட்டும் உரியதல்ல. ஆக ‘துறவு’ என்பதற்கு இங்கே புதிய பொருள் அளிக்கப்படுகிறது உலக வாழ்வின் துக்கத் திற்கும், திருப்தியின்மைக்கும் காரணமான ஆசைகளைத் துறப்பதுதான் துறவு. இது எப்படிச் சாத்தியம்? அற அடிப்படையிலான வாழ்வை நாம் அமைத்துக் கொள்வதன் மூலம் நாம் அதைச் சாத்தியமாக்க வேண்டும். அதற்கெனவே பஞ்சசீலம், தச சீலம், எண்வழிப்பாதை முதலான சீலங்களை முன்வைக்கிறது பௌத்தம்.

ஆக அறவாழ்வையே துக்கங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான வழி என பவுத்தம் உரைக்கிறது. இறைவன், பக்தி எனும் இரண்டும் பௌத்தத்தில் அர்த்த மற்றுப் போகும் விந்தை இப்படித்தான் நிகழ்கிறது. பெரியாரை பவுத்தம் ஈர்த்ததை நாம் இப்படித்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பெரியாரின் வாழ்வையும் அரசியலையும் கூர்ந்து நோக்கினால் அப்படியாகத் தான் வகுத்துக் கொண்ட அறங்களை அவர் தொடர்ந்து பிடிவாதமாகப் பின்பற்றியதைப் புரிந்து கொள்ள இயலும். ஒரு எடுத்துக்காட்டு. போராட்டங்களுக்காகக் கைது செய்யப்பட்ட அத்தனை முறையும் தன் மீது அரசு சாட்டிய குற்றங்களைத் தான் எதிர்த்து வழக்காடியதே இல்லை என்பதை அவர் பதிவு செய்துள்ளார். தேசியக் கொடியை எரிக்கும் போராட்டமானாலும் சரி, அரசியல் சட்டத்தைக் கொளுத்தும் போராட்டமானாலும் சரி, தான் அறிவிக்கும் போராட்டங்களில் யார் கலந்து கொள்வர் என்பதை முன்கூட்டியே அறிவிப்பது குறித்த விமர்சனம் ஒன்று அவர்மீது வைக்கப்பட்டபோது தனது போராட்ட அறமாக அவர் இதைக் குறிப்பிடுகிறார். சின்ன வயதில் தன் மீது பொய்க் கையெழுத்து இட்டதாக ஒரு ‘போர்ஜரி’ வழக்குத் தொடரப்பட்ட போது வழக்குரைஞர்கள் அறிவுரைத்தபடி அந்த வழக்கி லிருந்து தப்புவதற்காக ஒரு சிறிய பொய்யைச் சொல்ல முடியாது என மறுத்துச் சிறை ஏகத் தான் தயார் செய்து கொண்ட வரலாற்றை அவர் சொல்வது சுவையான ஒன்று. சிறு வயது முதலே இப்படியான அறங்களைத் தான் கடைபிடித்து வருவதாக அவர் அந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடுவது இங்கே நினைவுகூரத் தக்கது (பார்க்க: என் ‘பெரியார்?’ எனும் நூல்).

பவுத்தத்தின் வேத உபநிடத மறுப்பும் பெரியாரும்

இறுதியாக ‘பிரதித்ய சமுத்பாதம்’ என சமஸ் கிருதத்திலும் ‘பட்டிசமுத்பாத’ எனப் பாலியிலும் கூறப்படுகிற பௌத்தத்தின் இன்னொரு முக்கிய கோட்பாடான “தோற்றங்களின் சார்புத்தன்மை” (dependent origination) என்பதைப் பெரியார் எவ்வாறு கையாள்கிறார் எனப் பார்க்கலாம். தனக்கே உரிய முறையில் எளிமையாகவும் அதே நேரத்தில் அடிப்படை சிதையாமலும் பெரியார் அதை, விளக்குவதைப் பார்ப்போம்.

உருவாகிய ஒன்றாயினும், உருவாகிக் கொண்டுள்ள ஒன்றாயினும் எதற்கும் சாராம்சமான பண்பு கிடையாது என்பதுதான் பவுத்தத்தின் இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படை. அனைத்தும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தே உள்ளன, எதுவும் சுயமாக உருவானதும் அல்ல; சுயமாக இயங்கிக் கொண்டிருப்பதும் அல்ல. மொத்தத்தில் சுயம் (self) என்றே ஒன்று கிடையாது. எதையும் சார்ந்திராத ஆத்மா என ஒன்று இருப்பதாக வைதீகம் சொல்வதை பௌத்தம் இந்த அடிப்படையிலிருந்துதான் முற்றாக மறுக்கிறது. இதைச் சற்று விளக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

தோன்றுகிற ஒவ்வொன்றும் மற்றதைச் சார்ந்தே இருக்கிறது என்றும் எதுவும் தானாகத் தோன்றுவது இல்லை என்றும் பௌத்தம் சொல்கிறது என்றோம். ஒரு செடி முளைக்கிறது என்றால் அது தானாக முளைப்பதில்லை. அது மண்ணையும், தண்ணீரையும், சூரிய ஒளியையும் சார்ந்தே உயிர்க்கிறது. புத்தர் ஒரு தேரைச் சுட்டிக் காட்டி இதில் எது தேர் என்பார். நீங்கள் அதனுடைய சக்கரங்கள் அல்லது அச்சு அல்லது குதிரைகளைப் பூட்டும் நுகத்தடி என அந்தத் தேரில் ஏதொன்றையாவது தொட்டுத்தான் அதை அடையாளப் படுத்த வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு நீங்கள் தொட்டுக் காட்டும் ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்தனிப் பெயர்கள் உண்டு. பின் எதுதான் தேர்?

இதன் பொருள் எதுவும் சுயமாக இல்லை, தனித்த இருப்பு எதற்கும் சாத்தியமல்ல என்பது மட்டுமல்ல, அப்படி இருக்கவும் முடியாது என்பதுதான். பின் ஆன்மா என்பது மட்டும் எப்படிச் சாத்தியம்? தான், தன்னிலை என்பதற்கெல்லாம் பொருள் என்ன? தொழிலாளி இல்லாமல் முதலாளி ஏது? அடிமைகள் இன்றி ஆண்டான் ஏது? மாணவர் இன்றி ஆசிரியர் ஏது? உயிர்கள் இன்றிக் கடவுள் ஏது? பிள்ளைகள் இன்றிப் பெற்றோர் ஏது? பெற்றோர் இன்றிப் பிள்ளைகள் ஏது?

வைதீக நூல்களில் ஒன்றான பிருஹதாரண்ய உபநிடதம் ஆத்மனை ‘சத்’ என்கிறது. அதாவது நிலையானது. நிரந்தரமானது. உருப்பெற்றிருப்பது, பூரணமானது; குறைகளற்றது எனப் பொருளாகிறது. உருப்பெற்றிருப்பது எனச் சொல்லும்போது அது உருவாகிக் கொண்டிருப்பதல்ல என்றாகிறது. நிரந்தரமானது எனச்சொல்லும்போது அது அழிவற்றது என்றாகிறது.  குறைகளற்றது என்கிற போது அது துக்கமும் அற்றது என்றாகிறது. ஏனெனில் குறைகளே துக்கத்திற்குக் காரணங்களாகின்றன.

ஆனால் பவுத்தம் முற்றிலும் இதற்கு நேர் எதிர்மாறான ஒரு பார்வையை முன்வைக்கிறது, எதுவும் நிரந்தரமானதில்லை; எல்லாமே மரிக் கொண்டே இருக்கிறது என்கிறது. எதுவும். ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஆற்று நீர் என்பது பவுத்தத்தின் ஒரு புகழ்மிக்க எடுத்துக்காட்டு. எல்லாமே ஓடிக் கொண்டிருப்பதுதான். இந்தக் கணத்தில் பார்க்கும் நீர் சென்ற கணத்தில் பார்த்ததும் அல்ல; அடுத்த கணத்தில் பார்க்கப் போவதும் அல்ல.

புத்தம் மூன்று எதிர்மறைகளை முன்வைக்கிறது. அவை:

1.            அநிச்ச - அநித்தியம் -வாழ்வு நித்தியமற்றது; மரிக் கொண்டிருப்பது.

2.            துக்க - துக்கம்- வாழ்வு குறைகள் மிக்கது, நிறைவற்றது

3.            அனத்த - அனாத்மம் - வாழ்வு ஆத்மா அற்றது.

இவ்வாறு உயிர் = பிரபஞ்சம் = சாரம் என

(1=1=1) என்பதாக உபநிடதங்கள் ஒரு சமன்பாட்டை முன்வைத்த போது புத்தரோ,

உயிர் = பிரபஞ்சம் = சார்பின்மை என (0=0=0) என்பதாக ஒரு எதிர்மறையை / மறுப்பை / இன்மையை முன்வைத்தார்.

இது அன்றைய உலகில் ஒரு பெரும் புரட்சி. சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்குப் பின் வந்த நாகார்ஜுனர் இந்த இன்மையைத்தான் ‘சூன்ய வாதம்’ என்கிற கோட்பாடாக முன்வைத்தார்.

பெரியாரிடமும் ஒரு வகையில் இந்த சூன்யவாத மனப்பாங்கு ஆங்காங்கு தெறிப்பாக வெளிப்படுவதைக் காணலாம். அவர் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நமது பண்பாட்டை, வரலாற்றை, மொழியை, இலக்கியங் களை எல்லாவற்றையும் முற்றாக மறுதலித்ததை (எ.கா தமிழ் காட்டுமிராண்டி மொழி) நாம் இந்த நோக்கி லிருந்துதான் விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது.

இனி பெரியாரை அவரது சொற்களில் சந்திப்போம்.

“உலகத்தில் பெயரும் உருவமும் உள்ள பொருட்கள் எல்லாம் ஒருவித சேர்க்கையால் - அதாவது பல கூட்டுப் பொருட்களால் சேர்ந்து இருக்கும் வடிவத்தையே பெரிதும் உணர்த்துவதாகும்... ஒரு லாந்தர் என்பது எது எனத் தொட்டுக்காட்டச் சொன்னால் லாந்தர் என்பதில் அவன் தொட்டுக் காட்டிய பாகம் ஒரு சிம்னியையோ, கண்ணாடியையோ, தகட்டையோ, கம்பியையோ, ஆணியையோதான் தொட்டுக் காட்டப்பட்டதாய் இருக்கும். அதுபோலவே ஒரு மேசையைத் தொட்டுக் காட்டச் சொன்னால் தொட்டுக் காட்டிய பாகம் ஒரு பலகையையோ அல்லது காலையோ, ஆணியையோ, குமிழையோ, கைப்பிடியையோதான் தொட்டுக் காட்டியதாய்க் காணப்படும். அவன் லாந்தர் என்பதாகக் காட்டியது (ஏதோ ஒரு) கம்பி என்பதானாலும், கம்பி என்பதாக ஒன்றைத் தொட்டுக் காட்டியதாக இல்லாமல் இரும்பைத் தொட்டுக் காட்டியதாகத்தான் காணப்படும், இரும்பு என்பதன்போது ஏதோ ஒருவகையான மண்ணின் (அதாவது துகள்களின்) சேர்க்கையைக் காட்டியதாகத்தான் காணப்படும். ஆகவே லாந்தர், மேசை, கடிகாரம், புத்தகம் என்றதும் ஒருவகை வடிவத்தில் காணப்படும் ஒரு தோற்றத்தின் பெயரே தவிர ஒரு வஸ்துவின் பெயரல்ல என்பதும் இதனால் உணரத் தக்கதாகும். ஜீவன்கள் என்று சொல்லப்படும் உயிர்ப் பிராணிகள் எல்லாம் கூட உருவத்தில் தோற்றத்தில் வேறு வேறு வகையாய்ப் பெயராய்ச் சொல்லப்பட்டாலும் அவற்றின் மூலப் பொருட்கள் ஒன்றேயாகும். ஒரு மனித உருவத்தைக் காட்டி அவனை மற்ற ஒரு மனிதனைத் தொட்டுக் காட்டச் சொன்னால் அவன் ஒரு மனிதனின் சரீரம் என்பதில் ஏதாவது ஒரு அவையவத்தைத்தான் தொட்டுக் காட்டுவான். அந்த அவயவத்திற்கு ஏற்கனவே பெயர் கை, கால், வயிறு, மார்பு, முதுகு, தோள் என்பவை முதலாகிய ஏதாவது ஒரு பெயருடைய அவயவமாகத்தான் இருக்க முடியும்.” (பக். 1996 -97).

புத்தரை முழுமையாகப் பின்பற்றி பெரியார் இந்த வாதத்தை முன்வைப்பதை உணர்கிறோம்.

இறுதியாக,

பெரியார் தனது “பகுத்தறிவு” எனும் அடிப்படை அணுகல்முறையையும் கூட புத்தரிடமிருந்தே எடுத்துள்ளார். புத்தரின் மரணத் தறுவாயில் அவரது சீடர் ஆனந்தர் அவரிடம் இறுதி அறிவுரை கேட்ட போது, “ஆனந்தா! உனக்கான தீவை நீயே உருவாக்கிக் கொண்டு வாழ்ந்துகொள். உனக்கு நீயே விளக்கு” எனச் சொல்லிப் பிரிந்தார் என்பது வரலாறு. ஒவ்வொரு வருக்கும் அவரவர் அறிவே விளக்காக இருக்க முடியும். அவரவர் காலத்துக்கும் சூழலுக்கும் தகப் பகுத்தறிந்து அவரவர்களே முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பதே புத்தரின் கருத்தாக இருந்தது. தான் அருளிய தம்ம உரைகளைக் கூட அவர் தன் சீடர்களும் மற்றவர்களும் கண்மூடிக் கடைபிடிக்க வேண்டிய ’மறை’ என்றோ ‘வேதம்’ என்றோ கூறவில்லை. அவை அவர்கள் சிந்திப்பதற்கான ஒரு கருவி என்று மட்டுமே சொல்லிச் சென்றார்.

பெரியார் சொல்வார்:

“2500 வருடங்களாக புத்தர் கூறினாரே, ‘யார் எதைக் கூறினார்கள் என்பதற்காக எதையும் நம்பாதே! சிந்தித்துப் பார்! பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து பார்! உன் புத்தி என்ன சொல்கிறதோ அதன்படி நட!’ என்றார். புத்திப்படி நட என்பதால்தான் அவருக்குப் புத்தர் என்று பெர் வந்தது” (பக்.1075) எனப் பெரியார் கூறுவது குறிப்பிடத் தக்கது. “20ம் நூற்றாண்டின் புத்தர்கள் கருஞ்சட்டைக்காரர்களே” என்றும் பெரியார் ஓரிடத்தில் முத்தாய்ப்பாய்ச் சொல்லி வைப்பார் (பக்.1121).

பின்னுரை

முத்துமோகனில் தொடங்கினோம். தனது கட்டுரையில் அவர் இறுதியாக, 

“பெரியாருக்கு பௌத்தம் என்பது ஒரு மதமல்ல. அன்று அறியப்பட்டிருந்த பௌத்தத்தின் எல்லாக் கோட்பாடுகளையும் பெரியார் அப்படியே எடுத்துக் கொண்டார் என்பதும் இல்லை. பௌத்தம் என்பது அவருக்கு ஒரு அறிவு மரபு, ஆராய்ச்சி மரபு, விமர்சன மரபு, எதிர்ப்பு மரபு, ஒரு கலக மரபு. பழைய பவுத்தத்தை ஒரு பொற்காலச் சிந்தனை என்று சிலாகித்து அதனை மீட்டுருவாக்கும் முயற்சியில் அவர் ஈடுபடவில்லை”

என்கிறார். இது உண்மையே. பெரியாரைப் பொருத்தமட்டில் அவர் மதத்தை ஏற்காதவர் என்பதை அனைவரும் அறிவோம். நாம் இங்கு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது என்னவெனில் புத்தரும் மதம் எனத் தன் வழியை அழைத்துக் கொண்டவர் அல்ல என்பதுதான். அவர் உரைத்தது தம்மம். தம்மம் மட்டுமே. அறம் உரைத்த அண்ணல் அவர். தன்னை அவதார மாகவோ, இல்லை இறைத்தூதராகவோ கூட அவர் முன்னிறுத்திக் கொண்டவர் அல்லர். அவர் “ததாகதர்’. இவ்வழியே வந்தவர். இப்படியே சென்றவர். அவ்வளவே. அவர் சொல்லிச் சென்றது அறவாழ்வு என்பது மட்டுமே.

புத்தருக்குப் பின் பௌத்தம் மிகப் பெரிய மாற்றங்களையும் வளர்ச்சிகளையும் கண்டது. தம்மம் மதமாகியது. புத்தர் கடவுளாக்கப்பட்டார். குறைந்த பட்சம் ஆறுக்கும் மேற்பட்ட கிளைகள் அதில் உருவாயின. உலகம் வியக்கும் அளவிற்கு அளவை நூற்களும் தத்துவங்களும், மணிமேகலை போன்ற மகா காவியங்களும் உருவாயின. பெரியாரைப் பொருத்த மட்டில் அவர் புத்தரோடு நிறுத்திக் கொண்டார். புத்தரின் வைதீக மற்றும் உபநிடதத் தத்துவ மறுப்புகள், வேள்வி மற்றும் வருண எதிர்ப்புகள் ஆகியவற்றிலேயே பெரியார் மனம் லயித்தார்.

பெரியார் இவற்றை எல்லாம் சிந்தித்த, எழுதிய பிரச்சாரம் செய்த காலங்களில் இந்திய அளவிலும் தமிழ்ச் சூழலிலும் ஒரு பௌத்த மறுமலர்ச்சி விகசித்துக் கொண் டிருந்தது. கர்னல் ஆல்காட், மேடம் பிளாவட்ஸ்கி ஆகியோரின் ‘தியாசஃபிகல்’ முயற்சிகள், அநகாரிக தர்மபாலாவின் முயற்சியால் புத்தகயா மீட்கப்பட்டது, சென்னையில் மகாபோதி கழகம் உருவானது, அயோத்தி தாசரின் சாக்கிய புத்த கழகம், சிங்காரவேலரின் முயற்சிகள், அண்ணல் அம்பேத்கருக்கே பவுத்தத்தில் நாட்டம் ஏற்படக் காரணமாக இருந்தவர்களில் ஒருவரான பவுத்த அறிஞர் லட்சுமி நரசு ஆகியோரின் செயற்பாடுகள் ஆகியன இதில் முக்கிய பங்கு வகித்தன. இவர்களில் சிங்காரவேலர், பெரியார் தவிர இதரர் அனைவருக்கும் பௌத்த மதத்தை மீட்டுருவாக்குதல் என்கிற நோக்கமே முதன்மையாக இருந்தது.

பௌத்தத்தைப் பொருத்த மட்டில் நாம் ஒன்றை மறந்துவிடக் கூடாது. முன்பே குறிப்பிட்டதுபோல புத்தருக்குப் பிந்திய ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பெரிய அளவில் பவுத்த தர்க்கம், தத்துவம் முதலியன வளர்ந்தன. பௌத்தம் ஆசிய நாடுகள் பலவற்றிலும் பரவியது. புத்தர் கடவுளாக்கப்பட்டார். தம்மம் மதமாகியது. இந்நிலையில் அறிவையும் அறவாழ்வையும் முதன்மைப் படுத்தி எழுந்த தம்ம வழியில் அதற்கு ஒவ்வாத பல நம்பிக்கைகள், கருத்துகள், சடங்குகள் எல்லாம் இணைந்தன.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி ஆகியவற்றில் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் உருவான பவுத்த எழுச்சியில் புத்தருக்குப் பல நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் புகுந்த இந்த எல்லா நம்பிக்கைகளும் பெரிய அளவில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன. அவற்றில் பல புத்தரின் ஆதி பவுத்தத்தின் அடிப்படைகளுக்கு எதிரானவை என்றாலும் கூட.

எனினும் இதே காலகட்டத்தில் (19 ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி, 20ம் நூற்றாண்டின் முற் பகுதி) பவுத்தம் குறித்த மிக ஆழமான ஆய்வு, அளவை மற்றும் வரலாற்று நூல்களும் வெளிவந்தன. இவர்களில் பலர் மேலை நாட்டினர். அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்களின் நூல் இந்த வரிசையில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. இந்திய எழுத்துக்கள் என்கிற வகையில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு நூல் அறிஞர் லட்சுமி நரசுவின் The Essence of Buddhism.

இந்தப் பின்னணியில்தான் நாம் பெரியாரின் இடையீட்டைக் காண வேண்டும். பவுத்தத்தை ஒரு மதமாகவும் வழிபாடாகவும் அணுகாத வகையில் இவர்கள் எல்லோரிடமிருந்தும் பெரியார் தனித்து நின்றார்.

பவுத்தத்தின் அடிப்படைகளைச் சரியான கோணத்தில் மேலும் அறிய விழைவோர் பெரியாரின் இந்த எழுத்துக்களோடு அண்ணல் அம்பேத்கரின் புத்தமும் தம்மமும், அறிஞர் லட்சுமி நரசுவின் மேற் குறிப்பிட்ட நூல் ஆகியவற்றைப் பயிலலாம். லட்சுமி நரசுவின் நூலை பவுத்தச் சிந்தனைகளைத் தற்போது தமிழகத்தில் பரப்பி வரும் பெரியவர் வணக்கத்துக்குரிய அறிஞர் ஓ.ர.ந.கிருஷ்ணன் அவர்கள் தமிழில் பெயர்த்து அவர்களின் மெத்தா பதிப்பக வெளியீடாக வெளி யிட்டுள்ளார்.

அச்செழுத்துக்கள் உருவாகாத காலகட்டத்தில் வழக்கிலிருந்த அறிவியல் கருத்துக்களைத் தமிழர்கள் ஓலைச்சுவடிகளில் பதிவு செய்துள்ளனர்.  கால ஓட்டத்தில் வெகுவாக அழிந்துவரும் ஓலைச்

சுவடிகளில் மருத்துவம், கணிதம் பற்றிய அரிய கருத்துக்கள் பாடல் வடிவில் இடம் பெற்றுள்ளன.  ஆகவே, தமிழின் அறிவியல் எழுதுமுறை வரலாற்றை ஓலைச் சுவடிகளிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.  டேனிஸ் மிஷனரியாக தமிழகம் வந்த சீகன் பால்கு (1700) குறிப்புகள் மூலம் தமிழகத்தில் நிலவிவந்த மருத்துவமுறையையும் தமிழர்களிடம் இருந்த மருத்துவத் தொழில் நுட்பத்தையும் ஓலைச்சுவடிகளில் நூலாக்கம் செய்துள்ளனர் என்பதை உறுதி செய்ய முடிகின்றது.

கிறித்தவ சமயத்தவர்கள் சென்னையில் அச்சகம் தொடங்கிய பிறகு இரேனியுசு பாதிரியார் 1818-இல் சென்னையில் துண்டறிக்கை சங்கத்தைத் தொடங்கினார். இரேனியுசின் முதல் துண்டறிக்கை காலராவைப் பற்றியது.  அந்த வெளியீடே பொது மக்களுக்கான அறிவியல் எழுதுமுறையின் முதல் வெளியீடாகக் கருதலாம்.  அறிவியல் தமிழ் ஆக்க முயற்சியில் தமிழில் எழுதப்பட்டமையும், அதன் இரண்டாவது கட்டமாக முறையான கலைச் சொல்லாக்கப் பணி.  நிறுவன ரீதியாக நூற்படைப்பு முயற்சியும் ஏறத்தாழ 150 ஆண்டு வரலாற்றுப் பின்னணியில் காணப்படுகின்றது.

விடுதலைப் போராட்டம் அரசியல் களத்தில் இந்தியாவினுடைய மொழிகள், பண்பாடுகள், சமயங்கள், தத்துவங்கள், கலை, இலக்கியம், இலக்கணம் ஆகியவற்றின் வேர்களைத் தேடத் தொடங்கியது.  மேலைநாட்டு அறிவியல், கலை, தத்துவம். சமயம் பரப்புரை ஆகியவற்றின் பிடியி லிருந்து விடுபட வேண்டுமானால் மண்ணின் வேர் களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.  அனைத்திந்திய நிலையில் இத்தகைய போக்கு நிலவும் போது, தமிழகத்தில் ஒரு வகையான மறுமலர்ச்சி எழுந்தது.  வைதீகப் பிறவியிலிருந்தும் பிராமணப் பிடியி லிருந்தும் தமிழகத்தை மீட்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையும் உருவெடுத்தது.  அதன் முதல்கட்டம் தான் திராவிட மொழிகளைச் சமஸ்கிருதப் பிறவி யிலிருந்து மீட்பது.  இதற்கான செயலாக திராவிட மொழிகளுக்குள் தமிழுக்கு ஒரு இடத்தை கொடுத்துக் கால்டுவெல் திராவிட மொழியியலுக்கு வித்திட்டார்.  அவர் இட்ட வித்திலிருந்து திராவிட அரசியலும், தமிழின் தனித்துவமும் கிளைத்தெழுந்தன.  கால்டு வெல் அவர்களே தமிழின் வரலாற்றின் பின் நோக்கிச் செல்ல, செல்ல சமஸ்கிருத சொற்களின் எண்ணிக்கை தமிழ் சொற்களஞ்சியத்தில் வெகுவாகக் குறைந்துள்ளன என்று குறிப்பிடுகிறார்.

இடைக்காலத்தில் சமயம் தொடர்பாகவும் தத்துவம் தொடர்பாகவும் சமஸ்கிருத மொழியி லிருந்து தமிழ் நிறைய சொற்களைக் கடனாகப் பெற்றது.  புதிய சொற்களின் உதவியினால் தமிழில் ஸ,ஜ,ஷ போன்ற கிரந்த எழுத்துக்கள் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டன.  சமஸ்கிருத மொழியின் தாக்கத் தால் தமிழில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் மொழியின் தூய்மையைப் பாதித்துவிட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.  மொழி மாற்றங்கள் கட்டுப்படாமல் போனால் மொழி சிதைந்துவிடும் என்ற உணர்வு மொழிப்பாதுகாப்பு என்ற நடவடிக்கைக்குப் பொதுவாக நம்மை இட்டுச் செல்லும்.  இச்சூழல்தான் தூய தமிழ் இயக்கத்திற்கான தோற்றம்.  கால்டுவெல் விதைத்த விதை ஒரு இயக்கமாகப் பின்னர் வளர்ந்தது.  நாம் கால்டுவெல்லை நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்த இயலாவிட்டாலும் அவருடைய சிந்தனையும், அவர் தமிழ்பால் கொண்டிருந்த நட்பும் தமிழ் மொழியின் தனிச் சிறப்புகள் குறித்து, அவர் வெளியிட்ட கருத்துக்களும் பின்னால் தோன்றிய தூய தமிழ் இயக்கத்திற்குக் கருவாக அமைந்தன என்று கூறலாம்.  இங்கு மொழி இயல் சிந்தனையும், அரசியல் சமுகச் சூழல்களும் மொழி சார்ந்த இயக்கத்திற்கு வித்திட்டன.  தமிழில் சொற்களை உருவாக்குகின்ற போக்கையும், தமிழ் மூலம் அனைத்து அறிவியல் செய்திகளையும் வெளியிட முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையும் மேலே சுட்டிக் காட்டிய சூழல்கள்தாம் உருவாக்கின என்று கூறுவது ஒரு மிகையான கூற்றல்ல.

இன்று நாம் படித்துக் கொண்டிருக்கின்ற அறிவியல், வாழ்வியல் படிப்பு, பிரிட்டிஷாரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதாகும்.  1830-களில் அதற்கான தொடக்கம் தமிழகத்திலும். இலங்கை யிலும் ஏற்பட்டது.  இரேனியுசு பாதிரியார் பூமி சாஸ்திரம் என்கிற நூலைத் தமிழர்களுக்கு அறிவுண்டாகும்படி என்று இந்துமத புராணக்கருத்துக் களுக்கு மறுப்பாக எழுதி 1832-இல் வெளியிட்டார்.  1849-இல் இலங்கையில் பால கணிதம் என்ற நூல் வெளியாயிற்று.  1885-இல் ‘‘Algebra’’’ பற்றிய நூல் “இயற்கணிதம்” எனத் தமிழாக்கப்பட்டு வெளிவந்தது.  “வீசகணிதம்” என்ற இன்னொரு நூல் இதே ஆண்டில் வெளிவந்தது.  இதுவும் ‘Algebra’-வைப் பற்றியதுதான்.  இயற்கணிதம், வீச கணிதம் என்பதன் பின்புலத்தில் தமிழ், வடமொழிப் பார்வை இருப்பதை அறியலாம்.  இதன் பின்னர் 1850-இல் மிகப்பெரும் சாதனை இலங்கையில் அமெரிக்கப் பாதிரியாரான டாக்டர் ஃபிஷ்கிறீனால் நிகழ்ந்தது (1852-1884).  இம்மருத்துவர் மேலை மருத்துவ நூல்களுடன் இரண்டு கலைச்சொல் தொகுதியையும் வெளியிட்டார்.  இவர் முயற்சியில் இலங்கைத் தமிழர் களுடன் எழுதிய நூல்கள் “மனுஷ அங்காதிபாதம், இரண வைத்தியம்” போன்ற வடமொழிச் சொல் பெயருடைய நூல்கள்.  இதுபோல வடமொழிக் கலைச் சொற்களையே தம் நூல்களில் மிகையாகப் பயன்படுத்தினார்.  எ.கா. 1. ‘Adenitis’’ கிரந்திரம், ‘Anesthesia’ அசேதனி.  இருப்பினும் டாக்டர் ஃபிஷ்கிறீன் கலைச் சொற்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறைகளுக்கு சில வழிமுறைகளை வகுத்துக் கொண்டார்.  இதனை அவர் கூறும் பொழுது

(1) தமிழில் உண்டே என்ற பின் (2) பூரணமான சொல் பெறாத பொழுது... சமக்கிருதத்தில் தேடவும், (3) தமிழிலாவது சமக்கிருதத்திலாவது காணாத போது... ஆங்கிலம் எனத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

இக்கருத்துதான் பாரதியாராலும் வலியுறுத்தப் பட்டது.  ஆனால் கிறீனின் கலைச்சொல்லாக்க அடிப்படைகள் அக்கால மொழி நிலையையும் கல்விப்பயனையும் கருத்தில் கொண்டு உருவாக்கப் பட்டனவாக இருக்க பாரதியார் காட்டும் அடிப் படைகள் மொழிக் கொள்கை பற்றியதாகவும் கல்விப் பயன் பற்றியதாகவும் உள்ளன.  ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் ஆங்கில கலாச்சார மற்றும் ஆங்கிலமொழி எதிர்ப்பு முதலானவை தோன்றின.  விடுதலை வேட்கை கொண்ட இந்தியர்களுக்கு ஆங்கிலேயர் மீது தோன்றிய வெறுப்புணர்ச்சி அவர்தம் மொழியைப் பயன்படுத்துவதில் வெளிப்பட்டது. 

இந்நிலையில் ஆங்கில மொழி எதிர்ப்பும் தமிழ் மற்றும் சமக்கிருத மொழிகளுக்கு ஆதரவும் பெருகின.  இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தாய்மொழிக்கல்வியின் முக்கியத்துவம் உணரப்பட்டது.  பாரதியார் “தமிழ் நாட்டில் தேசியக் கல்வி என்பதாக ஒன்று தொடங்கி, அதில் தமிழ் பாஷையைப் பிரதானமாகக் காட்டாமல் பெரும் பான்மைக் கல்வி இங்கிலீஷ் மூலமாகவும், தமிழ் ஒருவித உப பாஷையாகவும் ஏற்படுத்தினால், அதே தேசியம் என்ற பதத்தின் பொருளுக்கு முழுவதும் விரோதமாக அமையுமென்பதில் ஐயமில்லை.  தேச பாஷையே பிரதானமென்பது, தேசீயக் கல்வியின் பிரதானக் கொள்கை.  இதனை மறந்துவிடக்கூடாது.  தேசபாஷையை விருத்தி செய்யும் நோக்கத்துடன் தமிழ்நாட்டிலிருந்து பரிபூரண ஸஹாயத்தை எதிர்பார்க்க வேண்டுமானால், இந்த முயற்சிக்குத் தமிழ் பாஷையே முதற்கருவியாக ஏற்படுத்தப்படும் என்று தம்பட்டம் செய்து அறிவிக்க வேண்டும்” என்று கூறுகிறார்.

கிறீனை ஒட்டி தமிழகத்தில் மேலை மருத்துவத்தை ஆயுள்வேதத்துடன் இணைத்து ஏழு நூற்கள் எழுதியவர் சென்னை மருத்துவக்கல்லூரியில் டிரசராக வேலைப் பார்த்த மா. ஜகந்நாத நாயுடு.  இவருடைய நூலிலும் வடமொழி கலைச் சொற்கள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன.  நூற்களின் பெயரும் டாக்டர் கிறீனை ஒத்தே வடமொழிச் சொல்லாக உள்ளது.  எ.கா: பைஷ ஜகல்பம், சாரீரவினாவிடை, பிரசவ வைத்தியம்.  இவர் நூலில் கலைச்சொல் பட்டியலில் நல்ல தமிழ்ச் சொல் இருந்தாலும், வடமொழிச் சொல்லே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பது அக்காலத்திய சொல்லாட்சியை அறிவுறுத்துகின்றது.  இதற்கான காரணங்களை ஆராயும்பொழுது இவர்களுக்கு மணிப்பிரவாள நடையிலே தமிழ் பயிற்றுவிக்கப் பட்டிருக்கலாம்.  அக்காலகட்டத்தில் வடமொழியே அறிவியல் மொழி என எழுதாத சட்டமாக இந்தியா முழுவதும் நிலவியது.  மேலும் மேலை நாட்டினருக்கு அடுத்ததாக - ஆங்கிலத்தில் தான் கற்ற அறிவியல் துறைகளைத் தமிழில் அறிமுகப்படுத்திய மேல்மட்டத் தமிழர்களும் பெரிதும் வடமொழிச் சொற்களையே கலைச் சொற்களாகக் கையாண்டனர்.  அத்துடன் தொடக்ககாலத்தில் அறிவியல் நூல் களை எழுதியவர்களில் பெரும்பான்மையோர் வடமொழி கற்றவர்களாகவே இருந்தமையால் கலைச் சொல் உட்பட மொழி நடையில் வட மொழித் தாக்கம் மிகுந்து காணப்படுகிறது.  இந் நூலாசிரியர்களின் காலத்திற்கு முன்பே ஃபெப்ரி ஷியஸ் (1778), இராட்லர் (1830), வின்சுலோ (1845) ஆகியோரின் அகராதிகள் வெளிவந்துவிட்டன.

இது தவிர டாக்டர் கிறீன் அகராதி பட்டியலில் உவில்சன் என்பவர் இரண்டாம் முறை அச்சிற் பதிப்பித்த சமக்கிருத - இங்கிலீஷ் அகராதியில் இருந்து சில கலைச்சொற்கள் பெறப்பட்டன என்ற குறிப்பும் காணப்படுகின்றது.  அடுத்து இதேபோல் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட தொழிற்புரட்சியின் விளைவாக சுகாதார வாழ்விற்குப் பலவித இடையூறுகள் ஏற்பட்டுப் பல நோய்களும் சமூகப்பிரச்சனைகளும் பெருவாரியாகப் பரவின.  இங்குத் தோன்றிய தூய்மை குறித்த நூல்கள்.  எ.கா. : சுகாதார விளக்கம் (1869).  இது போல புதிய கண்டுபிடிப்பு நூற்கள், ஆயில் என்ஜின், மோட்டார் ரிப்பேர் ரகசியம் போன்ற நூற்கள்.  இந்நூற்களில் வட சொற்களும், ஆங்கிலச் சொற் களும் கலந்து எழுதப்பட்டன.

இதனைத் தொடர்ந்து 1916-இல் கலைச்சொல் உருவாக்கத்திற்கு தமிழ் சாஸ்திர பரிபாஷை சங்கத் தாரின் இதழ், ராஜாஜி மற்றும் வெங்கட சுப்பையரும் சேர்ந்து ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டனர்.  இதில் வெளிவந்த சொற்களும் பெரும் பான்மை வடமொழிச் சொற்களே ஆகும்.  (எ.கா. Chemistry = இரசாயன சாஸ்திரம்).

ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த இவ்விதழைப் பாரதி கடுமையாக விமர்சித்தார்.  “ஆரம்பத்தி லேயே தமிழ் எழுதாமல் தமிழுக்கு வேண்டிய இக் காரியத்தை இங்கிலீஸ் பாஷையிலே தொடங்கும் படி நேரிட்டதற்கு ஸ்ரீ ராஜகோபாலாச்சாரியார் சொல்லும் முகாந்தரங்கள் எனக்கு முழு நியாய மாகத் தோன்றவில்லை.”  இதே போல பொறிஞர் பா.வே. மாணிக்க நாயக்கரும் Tamil Scientific Term Society - இவர்களுக்கு “ தமிழ் செயன்டிபிக் டெர்ம்சுக்கு” தமிழ் சொற்கள் இயற்றுவதா அல்லது ஆரியத்தில் இயற்றுவதா என்ற கேள்வி எழுந்தது. தமிழ் மொழிக்கு அரபியில் இயற்று வதா ஹீப்ருவில் இயற்றுவதா என்பதாக ஏனோ இவர்கள் கருதவில்லை என்று கொதிப்படைந்து எழுதுகிறார்.  மேலும் இவர் தம் நூலில் வட மொழிக் கலப்பைக் கூடவே கூடாது என்று சொல்லு மிடத்து, “இளமை குன்றாது உயிரோடிருக்கும் செந்தமிழ் மொழியின் கண் உலக வழக்கொழிந்த வடமொழிச் சொற்களைப் புகுத்துவது தெரிந்த நீரோடைக் குட்டத்தில் எருமைகளை ஓட்டிச் செல்வது போலாகும்” என்று தனித்தமிழ் முக்கியத்தை எடுத்தியம்புகிறார்.

1905-ஆம் ஆண்டு மதுரையில் பாண்டித் துரையால் நிறுவப்பட்ட தமிழ்ச்சங்கம் தமிழ் மலர்ச்சியின் தொடக்கம் எனலாம்.  இக்காலத்தில் தான் பழம் பெரும் நூல் பலவும் கண்டுபிடிக்கப் பட்டன.  இக்காலகட்டத்தில் எதிர் காலனிய இயக்கத்தில் 1900-களில் உள்ளீடாக அமைந்திருந்த ஆரிய ஆதிக்கம் தவிர்க்க முடியாதபடி திராவிடக் கோட்பாடு இயக்கத்திற்கு வழி வகுத்தது.  திராவிடக் கோட்பாடு தமிழ் மொழியின் தூய்மையையும் வடமொழியின் உதவியின்றித் தனித்தியங்கும் ஆற்றலையும் எடுத்துக்காட்ட விரும்பியது.  இப் போக்குகளின் விளைவாகத் தமிழ்ப்பண்பாட்டின் ஆணிவேரான இலக்கிய மரபு தன் முனைப்புப் பெற்றது.  பொதுமை தமிழ் மறுமலர்ச்சியின் முக்கிய கூறாக அமைந்தது எனப் பல அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இதன் தொடர்ச்சியாக “சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் கலைச் செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந் திங்கு சேர்ப்பீர்” என்ற பாரதியின் சங்கநாதம் தமிழில் கல்வி என்ற மட்டில் நில்லாது தமிழிலே அறிவியல் என விரிந்து தமிழ்மொழி அறிவியல் மொழியாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் பலரிடையே எழுந்தது.  1900-களில் வெளியிடப்பட்ட கல்விக் கொள்கையின் அடிப்படையில் இயற்கை அறிவியல் பாடம் கல்வித் திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.  இதன் தொடர்ச்சியாக நூலாசிரியர்கள் ஐரோப்பியர் களாகவோ மிசினெரிகளாகவோ அமைந்திருந்த நிலை மாறி இக்காலகட்டத்தில் பெரும்பாலான நூல்கள் தமிழ் மக்களால் எழுதப்பட்டன.  1920-களில் தனித்தமிழ் இயக்கம் தமிழ்நாட்டில் மறை மலை அடிகளால் துவங்கப் பெற்றது.  அதன் காரண மாக வடமொழி எதிர்ப்பு தீவிரமடைந்து, இதன் பிறகே தனித்தமிழுக்கான மடை மாற்றம் தமிழகத்தில் ஏற்பட்டது.

1932-இல் தமிழ் 8-ஆம் வகுப்பு வரை பாட மொழி ஆக்கப்பட்டதின் விளைவாக தமிழ்க் கலைச் சொல்லாக்க முயற்சிக்கு உதவியாக சென்னை அரசு ஒரு கலைச்சொல் குழுவை அமைத்து சுமார் 7,400 கலைச் சொற்கள் அடங்கிய பட்டியலை வெளியிட்டது.  இதில் பெரும்பாலான கலைச் சொற்கள் வடமொழியாகவும், ஆங்கிலமாகவும் இருந்தன.  சில மிகவும் நீண்ட சொற்களாக இருந்தன.  சான்றாக Analytical Chemistry - விபேதன ரஸாயன நூல்.  Census Report - குலஸ்திரீ புருஷ பாலவிருத்த ஆயவ்யய பரிமாண பத்திரிகை. 

Sexual Reproduction - லிங்க விருத்தி Spinal Cord - சுசேருவதை.  Airway - வாயுபாதை, Rail - தூமச் சக்கரம்.  இதன் பயன்பாடு மிக குறைவாக உள்ளது என்பதை சென்னை மாதிரிப்பள்ளியின் தலைமை யாசிரியர் டி.கே. துரைசாமி சாஸ்திரி “அரசாங்கம் கலைச் சொற்பட்டியல் ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது.  இதிலுள்ள சொற்கள் நீளமானதாகவும், சமஸ் கிருதமாகவும் உள்ளதால் எளிமையாகப் பயன் படுத்த முடியவில்லை.” (தினமணி 09.04.1935) என நாளிதழில் எழுதியது போல் பலரும் எடுத்துக் காட்டினர்.

இந்நிலையில் தனித்தமிழ் ஆதரவாளர்கள், அமைப்புகள் வாயிலாக கலைச் சொல்லாக்க முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர்.  அரசு கலைச் சொல் பட்டியலுக்கு மாற்றாக பா.வே.  மாணிக்க நாயக்கர், காழி. சிவ. கண்ணுசாமி இருவரும் தமிழ் அறிவியல் சொற்கள் பலவற்றைச் செந்தமிழ் செல்வி வாயிலாக (தொகுதி - 10, 1932, 33) வெளியிடத் தொடங்கினர்.  தமிழ் அளவை நூற் சொற்களை மா. பாலசுப்பிரமணியம் செந்தமிழ் செல்வியில் (தொகுதி-13, 14-1935) வெளியிட்டார்.  1932-இல் வெளியான அரசுக் கலைச்சொல் பட்டியலில் காணப்படும் குறைகளை நீக்கி எளிதில் புரியும் வகையில் தமிழ்ச் சொற்களைக் கொண்ட கலைச் சொல் பட்டியல் ஒன்று தயாரிக்கும் பணிக்காகச் சென்னை மாகாணத் தமிழ்ச் சங்கம் (திருநெல்வேலி) ஒரு கலைச்சொல் குழுவை 01.10.1934-ல் அமைத்தது.  இதன் முதற் கூட்டம் 29.09.1935 அன்று திருநெல் வேலியில் நடைபெற்றது. அந்நிலையில் இக்கழகத் தலைவராக இசைத் தமிழ்ச் செல்வர் தி. இலக்கு மணப்பிள்ளை செயல்பட்டார்.

அறிவியல் துறைச் சொற்கள் ஒன்பது நாட்கள் ஆராயப்பட்டன.  இதன் பயனாக 20.09.1936-இல் கலைச் சொல்லாக்க மாநாடு சென்னையில் நடை பெற்றது.  இம்மாநாட்டை ஒட்டி பல துறை சார்ந்த 5,300 கலைச் சொற்கள் அடங்கிய பட்டியல் வெளி யிடப்பட்டது.  இதிலுள்ள கலைச் சொற்களைத் திருத்திச் செம்மைப்படுத்த உதவிய அறிஞர்கள்: விபுலாநந்தர், இராஜாஜி, கே.எஸ். இராமசாமி ஐயர், வைத்தியநாத சுவாமி, சீனிவாசராகவன், கி.மு. சுப்பிரமணியப்பிள்ளை, டி.எஸ். வேலாயுதம் பிள்ளை, எம்.எஸ். சபேச ஐயர், எஸ். மணவாள இராமானுசம், தேவநேயப் பாவாணர், டி.எஸ். நடராஜப் பிள்ளை, அ. முத்தையாப்பிள்ளை, டி. செங்கல்வ ராயப் பிள்ளை, எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளை, ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை, அ.கி. பரந்தாமனார், என். சுப்பிர மணிய ஐயர், எஸ். சச்சிதானந்தம் பிள்ளை ஆகியோர் களாகும்.

தனித்தமிழ் இயக்கத்தில் ஈடுபட்டோர்களால் இக்காலத்தில் தனித்தமிழ்க் கலைச்சொற்கள் உருவாக்கப்பெற்றன.  ஏனெனில் பிறமொழிகளி னின்றும் கடன் வாங்கித் தமிழ் மொழியை உரு மாற்றி உயிரற்றதாக்கக் கூடாது.  பிறமொழி ஓசை தமிழ்மொழி ஓசைக்கு மாறுபட்டது.  தமிழ் இலக்கணத்திற்கும் தமிழ் இசைக்கும் பிற மொழி ஒத்து வராது என்பது இவர்கள் கருத்து.  எனவே தூய தமிழ் சொற்களைப் பயன்படுத்துதல், இலக்கியச் சொற்களை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வருதல், சமக்கிருதம் மற்றும் ஆங்கிலச் சொற்களை, குறிப்பாகச் சமக்கிருத சொற்களைப் புறக் கணிப்பது ஆகியவை இவர்கள் நோக்கமாக இருந்தது.

இதன் பயனாக அக்கால நூலாசிரியர்களும் கட்டுரை ஆசிரியர்களும் பல தமிழ்ச் சொற்களைப் புதிதாக ஆக்கிக் கட்டுரை படைத்தனர்.  எ.கா. : Aluminium- சீனாயம், Calcium - நீறியம் இவை புதிதாகப் படைக்கப்பட்ட வேதியல் சொற்கள்.  இவ்வாறு உலகப்பொதுச் சொற்களுக்கும் கூடத் தமிழ்ச் சொற்களைத் தேடும் முயற்சியில் அக்கால ஆசிரியர்கள் பலரும் ஈடுபட்டனர்.

இதன் பயனாக:

சரீர சாஸ்திரம் ழூ உடலியல் ஆயிற்று

பிராணவாயு ழூ உயிர்வளி ஆயிற்று

1936இல் வெளிவந்த கலைச்சொல் பட்டியலின் மறுபதிப்பு 1938-இல் வெளிவந்தது.  இதில் கூடுதலாகச் சொற்கள் (சுமார் 10,000) வேளாண்மைச் சொற்களுடன் சேர்த்து வெளியிடப்பட்டது.  அப் போதைய சென்னை அரசு தமிழ்ச்சங்கம் தயாரித்த இக்கலைச்சொல் பட்டியலைப் பள்ளிகளில் பயன் படுத்த வேண்டும் எனப் பரிந்துரைத்தது.  இது தனித்தமிழ் இயக்கத்தினருக்குக் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றி என்றால் மிகையில்லை.  இம் மறுபதிப்பு பட்டியலுக்கு இராசாசி முன்னுரை வழங்கினார்.  இதில் அவர் “பழைய கலைச்சொற்களைத் தேடித் திரட்டுவதும் புதிய சொற்களை ஆக்குவதுமான இந்தப் பணியை, தனித்தமிழ் இயக்கத்துடன் கலந்து கலவரமுண்டாக்கிக் கொள்ளுதல் தவறாகும்.  தமிழில் கலந்து கொள்ளும் தன்மை கொண்ட சமஸ்கிருத மொழிகளைக் காரணமின்றி வெறுத்தல் கூடாது.  தனித்தமிழ் வெறியும், வடமொழி மோகமும் - இரண்டும் இந்தத் தமிழ்ப் பணிக்குத்  தடை களாகும்” என்று எழுதி இருந்தார்.

1937-இல் இராசாசி “ தமிழில் முடியுமா” என்ற நூலை வெளியிட்டார்.  இது ஆங்கிலத்தில் Dr. Kimballi எழுதிய College Text Book of Physics என்ற நூலைத் தழுவியதாகும்.  இந்நூலில் பயன்படுத்தி யுள்ள கலைச்சொற்கள் பெரும்பாலானவை தூய தமிழ்ச் சொற்களாகும்.  எ.கா. : Bi-cycle - மிதிவண்டி, Direction - செல்திசை, Density - செறிவு, Heat - கனல், Liquid - நீரி, Motion - இயக்கம், solar day - பரிதிநாள், solid - திண்மம்.  இதிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்வது: ஆரம்ப காலத்தில் கலைச் சொல்லிற்காக ஆங்கில இதழை ஆரம்பித்து, அதில் வடமொழிச் சொற்களுக்கு முதலிடம் கொடுத்த இராசாசி, பிறகு தனித்தமிழ் வெறி கூடாது என்று கூறியவர், தம் நூலில் மிகச் சிறப்பான தூய தமிழ்ச் சொற்களைப் படைத்திருப்பதும் தனித்தமிழியக்கத்தின் வெற்றி எனக் கொள்ளலாம்.

சென்னை அரசு 1940 ஜூன் மாதத்தில் சீனிவாச சாஸ்திரி தலைமையில் ஒரு கலைச்சொல்லாக்கக் குழுவை அமைத்தது.  இக்குழு செய்த பரிந்துரை களில் ஒன்று இந்தியா முழுவதுக்கும் பொதுவான கலைச் சொற்களை உருவாக்க முயல வேண்டும் என்பது ஆகும்.  (தமிழ்ப் பொழில் 1940--41 16:7, பக்.248).  இக்குழுவைக் கண்டித்துப் பல கண்டன பொதுக்கூட்டங்கள் நடைபெற்றன.  ஏற்கெனவே வெளியான சென்னை மாகாணத் தமிழ் சங்கத் தாரின் கலைச்சொல் பட்டியல் இருக்கும் போது இக்குழு தேவையற்றது என்றும், இக்குழுவில் தமிழறிஞர் யாரும் இடம் பெறாதது கண்டிக்கத் தக்கது என்றும், இக்கூட்டங்களில் வலியுறுத்தப் பட்டன.  இதன் பலனாக இரா. பி. சேதுப்பிள்ளை, இ.மு. சுப்பிரமணியப்பிள்ளை, அ. முத்தையா முதலிய தமிழன்பர்கள், பின்னர் புதிதாகச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டனர்.

இக்கால கட்டத்தில் அறிவியல் நூல்களை எழுதியவர்கள் பெரும்பான்மையோர் பொது நலத்தில் அக்கறை கொண்டவர்களாகக் காணப் படுகின்றனர்.  ஆ.கே. விசுவநாதன், ஈத. ராஜேஸ்வரி ஆகியோர் இயற்பியல் துறையிலும், ஜி. ராஜ கோபால் நாயுடு, மு. அருணாசலம், ரங்காச்சாரி தாவரவியல் துறையிலும், ச.கு. கணபதி தாவர வியல், விலங்கியல் ஆகிய இரு துறைகளிலும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியுள்ளனர்.

இது தவிர கிறித்தவ இலக்கிய சங்கம் 1967-லிருந்து 8 மருத்துவ நூல்களையும், உடைபடாத சோவியத் யூனியனிலிருந்து மிர் மற்றும் முன்னேற்றப் பதிப்பகத்தின் மூலம் மருத்துவ நூல்கள் நான்கும் 12 அறிவியல் நூல்களும் வெளிவந்துள்ளன.  இது போல என்.சி.பி.எச். புத்தக நிறுவனத்தின் மூலம் 1951-1985 வரை 22 அறிவியல் நூல்கள் வெளி வந்துள்ளன.

நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் 1959-இல் கல்லூரிகளில் தமிழைப் பயிற்சி மொழியாக்க ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது.  1960-இல் அன்றைய கல்வி அமைச்சர் சி. சுப்பிரமணியத்தின் முயற்சி யால் கல்லூரிகளில் தமிழ் பாடமொழியாயிற்று.  இப்படிப்புகளுக்குத் தேவையான பாடநூல்களைத் தயாரிக்க தமிழ் நாட்டுப் பாடநூல் நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டு, பல்வேறு துறை சார்ந்த நூல்கள் ஏப்ரல் 1977 முடிய வெளியிட்டது.  இதில் 70 விழுக்காடு அறிவியல் சார்ந்தவையாகும்.

1981-ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூரில் ஆரம்பிக்கப் பட்ட தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் தமிழ்த் துறை என்ற புதிய துறை உருவாக்கப் பட்டது.  இதன் வழியாக 15 மருத்துவ நூல்களும் 14 பொறியியல் நூல்களும் எழுதி வாங்கப்பட்டன.

இப்பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்ச் சொற் களுடன் கலந்து இருக்கும் பிற மொழிச் சொற் களுக்கு இணையான கலைச்சொற்களை அகர முதலித் துறையானது சொல்லாய்வறிஞர் ப. அருளியினால் அயற்சொல் அகராதி வெளி வந்துள்ளது.  இதில் பல மொழிச் சொற்களுக்குத் தமிழில் புதுச் சொற்கள் படைக்கப்பட்டுள்ளன.  எ.கா. : அமிலம் (சமஸ்கிருதம்) - புளிகம், அரோரூட் (ஆங்கிலம்) - அம்புக்கிழங்கு, சவுக்கு (உருது) - குச்சிலை மரம், பேரிக்காய், (ஆங்கிலம் + தமிழ்) - நீரிக்காய், மகரந்தம் (சமஸ்கிருதம்) - பூந்தாது.

இதே காலகட்டத்தில் தினமணி நாளிதழின் சனிக்கிழமை இணைப்பு இதழான திணமணிச் சுடரில் சொல்லாக்க மேடை என்னும் பகுதியில் தமிழில் அறிவியல் கட்டுரைகள் எழுதிய ஆசிரியர்கள் பயன்படுத்திய கலைச் சொற்களுள் ஏற்புடைய கலைச்சொற்கள், ஏற்க இயலாத கலைச்சொற்கள், பொருத்தமான புதிய கலைச்சொற்கள் ஆகியவை குறித்து அறிவியல் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் விவாதம் இடம் பெற்றன. இதனைச் செம்மை செய்தவர் கரூர் முனைவர் அ. செல்வராசு.  இவரது முயற்சி யால் நல்ல சொற்கள் உருவாகின.  எ.கா. : ஆல்கா - பாசிகள்.

கலைச் சொற்களை உருவாக்குவதில் திருவேங்கடம் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரி யராகப் பணியாற்றிய முனைவர் ந. சுப்பு ரெட்டி யார், 15 அறிவியல் நூற்களை எழுதி அதில் வரும் கலைச் சொற்களையும் அறிமுகம் செய்த பெருமை அவருக்கு உண்டு.  எ.கா. : Sensor - உணர்வி, Genetic - கால்வழி இயல், Yolk - கருப்பொருள்.

களஞ்சியங்கள்:

1947-இல் தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகம் சென்னையில் அறிவியல் மற்றும் வாழ்வியலை உள்ளடக்கிய கலைக்களஞ்சியம் தயாரித்தது.  இப்பணி 1968-இல் நிறைவுற்று 10 தொகுதிகள் வெளிவந்தன.  1972-இல் 10 தொகுதிகள் சிறுவர் களஞ்சியம் வெளியாயின.  இதற்குப் பெரிதும் துணை நின்றவர் இக்கழகத்தின் தலைவர் தி.சு. அவினாசிலிங்கம் செட்டியார்.  1990-இல் இக்கழகத்திற்கு வா.செ. குழந்தைசாமி தலைமைப் பொறுப்பேற்ற பிறகு மருத்துவக்களஞ்சியம் 12 தொகுதியும், 13-ஆம் தொகுதி, கலைச்சொல் அடைவாகவும் வெளிவந்தது.  பிறகு சித்த மருத்துவக் களஞ்சியத் தொகுதிகள் ஏழு வெளிவந்தன.  இது தவிர 4 அறிவியல் நூற்களையும் வெளியிட்டுள்ளது.

இது போலவே தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தால் 10 அறிவியல் களஞ்சியங்கள் வெளிவந்துள்ளன.  இத்தொகுதிகள் ஒவ்வொன்றிலும் தமிழ் - ஆங்கிலம், ஆங்கிலம் - தமிழ் கலைச் சொற் பட்டியல் உள்ளன. அறிவியல் தமிழாக்க முயற்சியில் ஈடுபடும் அனைவருக்கும் பயன்படும் முறையில் இது அமைந்துள்ளது.

அகராதிகள்:

அறிவியல் நூற்கள் எழுதுவதற்கு அகராதி இல்லையே என்ற குறையை நிறைவு செய்யும் விதமாக டாக்டர் ஏ. சிதம்பரநாதன் செட்டியாரைக் கொண்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் வெளி யிட்ட ஆங்கிலம் - தமிழ் அகராதியில் நூற்றுக் கணக்கான தூய தமிழ் அறிவியல் சொற்கள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன.  இச்சொற்களே சிதம்பரநாதரின் தனித்தமிழ்க் கொள்கைக்குச் சான்றாவன.  இதற்கான காரணத்தை “தமிழ் நாடோறும் பிற மொழிக் கலப்பே பெற்றுவிட்டால் முடிவில் தமிழ்ச் சொற்கள் சுருங்கிச் சுருங்கிப் பிற சொற்கள் பல்கிப் பெருகிவிடும்.  அதனால் அடுத்த நூற்றாண்டில் தமிழைப் பார்க்கும் ஒருவன் தமிழ் என ஒரு தனி மொழி இல்லை, எனவே கூறத்தலைப்பட்டு விடுவான்.  தமிழ் உரைநடை வழக்கிலும். பேச்சு வழக்கிலும் தமிழ்ச் சொற்களுக்குப் பதிலாக

வடமொழிச் சொற்களை வழங்கி வந்தால் தமிழ் வடமொழியினின்றே பிறந்தது என்பார் கூற்று நாளடைவில் வலுத்துப்போம்” என்று தனித் தமிழின் தேவையை விளக்கி எழுதியுள்ளார்.  இதன் பிறகு 1994 இல் மருத்துவ அறிவியல் தொழில் நுட்பக் கலைச்சொல் களஞ்சிய அகராதி மணவை முஸ்தபாவினால் வெளிவந்துள்ளது.  1994-இல் அ.கி. மூர்த்தியின் அறிவியல் அகராதி, 1996-இல் டாக்டர் சாமி சண்முகத்தின் மருத்துவ கால்நடை, சட்டச் சொற்கள் அடங்கிய அகராதி, 2000-இல் டாக்டர் சம்பத் குமாரின் ஆயுர்வேத, அலோபதி, ஹோமியோபதி கலைச்சொற்கள் அடங்கிய அகராதியும் பயன்பாட்டில் உள்ளன.  இத்துடன் முனைவர் நே. ஜோசப் தொகுத்த மருத்துவக் கலைச் சொற்கள் அகராதியும் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தால் வெளிவந்துள்ளது.  இவ்வகராதிகள் இன்று தமிழில் அறிவியல் கட்டுரை எழுதுபவர் களுக்கு மிகவும் உதவிக்கரம் நீட்டுகின்றன.

தனித்தமிழ் இயக்கத்தால் அடைந்த பயன்:

(1) தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் செயல்பாட்டின் விளைவாக என்ன பயன் அடைந்தோம் என்று பார்க்கும் பொழுது ஏ. சிதம்பர நாதனார் கூற்றுப்படி “வடமொழிக் கலப்பு 50 விழுக்காட்டிலிருந்து 20-ஆகக் குறைந்துள்ளது.”

(2)வழக்கில் இருந்த மணிப்பிரவாள உரை நடை வழக்கு ஒழிந்துள்ளது.

(3)1987-இல் மலேசியாவில் உள்ள கோலா லம்பூரில் “அறிவியல் தமிழ்” கருப்பொருளோடு கூடிய அறிவியல் தமிழ் பன்னாட்டு மாநாடு நடைபெற்றுள்ளது.

(4) 1932-இல் தோன்றிய தனித்தமிழ் எழுச்சியின் காரணமாக 1936-க்குப்பின் தூய தமிழ்ச் சொற்கள் மிகையாயின.  1940-47-இல் மீண்டும் வடமொழிச் செல்வாக்கு ஓங்கினும், அதற்குக் கண்டனம் இவ் வியக்கத்தினர் தெரிவித்ததால், 1959-இல் கல்லூரித் தமிழ் குழு அமைக்கப்பட்டது.  இக்குழு கீழ்க்காணும் நெறிகளைப் பின் பற்றியது.

(அ)  இயன்றவரை உலகளாவிய கலைச்சொற் களைப் பயன்படுத்துதல் தேவையான அளவுக்கு இவற்றைத் தமிழாக்குதல்.

(ஆ) நன்கு அறியப்பட்ட தமிழ்ச் சொற்களைப் பயன்படுத்துதல்.

(இ) அவ்வாறு தமிழ்ச் சொற்களை அறிமுகப் படுத்தும் போது ஆங்கிலச் சொற்களை அடைப்புக் குறிக்குள் தருதல்.  இக்கல்லூரித் தமிழ்க்குழு உடனடியாக உலகளாவிய ஆங்கிலச் சொற்களை எடுத்தாண்டாலும், காலப்போக்கில் அச்சொற்கள் தமிழாக்கப் பட்டன என்பது வரலாறு.

(5) புதுச்சொற்கள் வரவு எ.கா. : Anatomy என்பது டாக்டர் கிறீன் நூற்படி “மனுஷ அங்காதிபாதம்” என்றும், இடையில் அனாடமி, சரீர இயல், சாரீரம், மெய்யியல் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டு, தற் பொழுது உடல் கூறு இயல், உடல் கூறியல் என்று பயன்பாட்டில் உள்ளது.

(6) பழஞ்சொல் மீட்பு - Chemistry என்பதற்கு இரசாயனம் எனக்கூறப்பட்டு வந்தது, இது வேதியல் ஆனது.  வள்ளலார் இறை வனுடன் வேதித்தேன் என்று கூறுவது இங்கு நினைத்துப் பார்க்கக் கூடியதாக உள்ளது.

(7) புதிய அகராதிகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.  சான்றாக சென்னை மாகாண தமிழ்ச்சங்க கலைச்சொல் அகராதி, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் பல்பொருள் ஆங்கிலத் தமிழ் அகரவரிசை, அப்பாஸ் மந்திரியின் பொறியியல் குறியீடு.  பழனிவேலனாரின் பிறமொழி தமிழ் அகர முதலி, பாவாணர் செந்தமிழ் சொற் பிறப்பியல் அகர முதலி.  ப. அருளியின் அயற்சொல் அகராதி.

இவைகள் அனைத்தும் அறிவியல் தமிழ், தனித் தியங்கும் ஆற்றலும், தூயமொழி இயல்பும் கொண்டது என்பதை நிரூபிக்கின்றது.  இது தனித் தமிழ் இயக்கத்தின் இடைவிடா போராட்டத்தின் காரணமாக நிகழ்வுற்று வருவதாக அறிய முடிகின்றது.

தனித்தமிழ் இயக்கம் செய்ய வேண்டியது:

(1)தமிழ்ப் பாட நூல் நிறுவனம் 1977-இல் தனது நூல் வெளியிடும் திட்டத்தை கை விட்டுவிட்டது.

(2) முதுமுனைவர் வ.ஐ. சுப்பிரமணியத்தின் தொலை நோக்கால் தமிழ்ப்பல்கலைக் கழக அறிவியல் தமிழ்த் துறையினரால் எழுதி வாங்கப்பட்ட 14 மருத்துவ 13 பொறியியல் நூற்களில் இன்று வரை (2017) பாதி அளவு கூட வெளிவரவில்லை.

(3)இதே பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் பண்ணை என்ற அமைப்பு மூலம் அறிவியல் தமிழ்த் துறையினர் அறிவியல் தொடர் பான விழிப்புணர்வு கூட்டங்கள் நடத்தி அப்பொருட்கள் நூலாக வெளிவந்தது.  துணைவேந்தர் முதுமுனைவர் வி.ஐ. சுப்பிர மணியம் ஓய்வு பெற்ற பிறகு அப்பண்ணைக் கூட்டங்கள் நடத்துவதை நிறுத்திக் கொண்டது.  இதனால் நூற்களும் வெளி வருவதில்லை.

(4) இதுபோல முந்தைய தமிழக அரசு மருத்துவ அறிவியல் கருத்தரங்குகளை நடத்தியது.  இது தொடரப்படவில்லை.  மேலும் முந்தைய அரசு வெளியிட்டு வந்த “அறிவியல் தமிழ்” மாத இதழைத் தொடர்ந்து வெளிக்கொணரவில்லை.  இவைகளினால் பல்கிப் பெருகி வெளிவர வேண்டிய அறிவியல் நூற்கள் வெளி வராது போய்விட்டன.

பரிந்துரை:

இதனைக் களையும் விதமாக மேலே கூறப் பட்ட நிறுவனங்கள் மீண்டும் தங்கள் நிர்வாகத்தின் மூலம் நூற்களை, இதழ்களை கருத்தரங்குகளை நடத்த தனித்தமிழ் இயக்கம் குரல் கொடுத்து மீண்டும் இச்செயல்பாடுகளுக்குப் புத்துயிர் ஊட்ட ஆவன செய்ய வேண்டும்.

இது தவிர அறிவியல் நூல்கள் எழுதுவோர்க்கு உதவிக்கரம் நீட்டும் வகையில் கலைச்சொல் தீர்வகம், மொழிபெயர்ப்பு மையம் அமைக்கப்பட வேண்டும்.  இத்துடன் மொழிக்கலப்பைத் தடுக்க தொலைக்காட்சி, வானொலி மற்றும் இதழ்களில் நல்ல தமிழ் எழுத்தாளர்களை பணியில் அமர்த்த வேண்டும்.  மேலும் கண்காணிப்பு இயக்கமும் நடைபெற்று உதவ வேண்டும்.  இதை வெற்றி கரமாக சிங்கப்பூர் தொலைக்காட்சி நடைமுறைப் படுத்துவது இங்குக் கவனிக்கத்தக்கது ஆகும்.  இவைகளை எல்லாம் அரசு நடைமுறைப்படுத்த தகுந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்க அரசை வற்புறுத்த வேண்டும்.

இத்துடன் (1) பிறமொழி சொற்களுக்கான அகராதி, (2) மேற்கோள் அகராதி, (3) வட்டாரச் சொல் அகராதி ஆகியவைகளை உருவாக்க செயல் திட்டங்களைத் தீட்ட வேண்டும்.

உலகில் எந்த மூலையாயினும் புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு நடந்தவுடன் அதற்கான சொற்களுக்கு ஈடான தமிழ்ச் சொற்களைத் தனித் தமிழில் புழக்கத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

அறிவியல் நூல்கள் தமிழில் வெளிவருவதற்கு முன் தமிழறிஞர், மொழி அறிஞர்கள் அந்நூலைத் தனித்தமிழில் வெளிவர உதவ வேண்டும்.  மேற் கூறப்பட்டவைகள் அனைத்தும் தனித்தமிழில் அறிவியல் நூல்களை எழுத பேருதவியாக இருக்கும்.  ஆனால் இத்தனையும் இருக்கும் பொழுது நூல்களுக்கான தேவை பெருக வேண்டும்.  வரலாற்றை உற்று நோக்கினால் கல்லூரியில் தமிழ் பாட மொழியாக்கப்பட்ட பிறகு அது தொடராது போன நிலையில் தமிழ்ப்பாட நூல் நிறுவனம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் நூல்களை வெளியிடாது நிறுத்திவிட்டன.  இதனை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக அறிவியல் தமிழ்த் துறை முழு மூச்சோடு செயல்படுத்த தமிழியக்கங்கள் போராட வேண்டும்.

தமிழக அரசால் பொறியியலுக்கு மாணவர் சேர்க்கை நடைபெற்ற பிறகும்கூட அகில இந்திய தொழில் நுட்பக்கல்விக் குழு (All India Council for Technical Education - AICTE)  தமிழ்வழி பயிற்றுவிக்க இசைவளிக்கவில்லை என்று கூறி மாணவர்களுக்கு தமிழ் வழி பொறியியல் படிப்பு நிறுத்தப்பட்டது.  இவற்றின் ஒப்புதல் தேவையெனில் அதற்கான முயற்சியை அரசே முன்னின்று பெறுவதோ, அல்லது ஏதேனும் இது குறித்தான சிக்கல்களைக் களையச் சட்டத்திருத்தம் தேவையெனில் கல்வி யாளர்கள் மற்றும் சட்ட நிபுணர்களின் ஆலோ சனையின் அடிப்படையில் சட்டத் திருத்ததைத் தையும் கொண்டு வரலாம்.

இறுதியாக முதலமைச்சராக எம்.ஜி. ராமச் சந்திரன் பதவி வகித்த காலத்தில் பெரியார் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் சட்டத்தின் மூலம் அமுல் படுத்தப்பட்டதால், எல்லா இதழ்களும், கணிப் பொறியும், தங்களை மாற்றிக்கொண்டு தற் பொழுது அச்சீர்திருத்தத்தின்படியே வெளிவரு கின்றன.  அதுபோல எல்லா நிலைகளிலும் தமிழைப் பாடமொழியாக்க வேண்டும்.  தேவை மிகையாகும்போது மொழி வளர்ச்சியும் மிகை யாகும்.  இதற்கு ஆட்சியின் ஒத்துழைப்பு தேவை.

இதைத்தான் பாரதிதாசன்;

“தமிழ்க்கல்வி தமிழ் நாட்டில் கட்டாயம் என்பதோடு சட்டம் செய்க” என்று கூறுகிறார்.

மட்பாண்டங்களின் பயன்பாடு மிகவும் குறைந்துவிட்டதால் குடம், தோண்டி, சட்டி, பானை ஆகிய தமிழ்ச் சொற்களும் அருகிய வழக்காகி வருகின்றன.  சுமார் ஐம்பது ஆண்டு களுக்கு முன்னால் எல்லாருடைய வீடுகளிலும் இப்பாத்திரங்களும், சொற்களும் பயன்பாட்டில் இருந்தன.  உணவைச் சமைப்பதற்கும், நீரைச் சேமிப்பதற்கும் இப்பாண்டங்கள் பயன்பட்டன. பொங்கல் பண்டிகை காலங்களில் பெரிய பானை களில் பொங்கலிடுவது வழக்கம். பெரிய பானை களில் சமைப்பதால்தான் ‘பெரும் பொங்கல்’ என்று பெயர் வந்திருக்கலாம். பொங்கல் முடிந்த பிறகு அப்பானைகளை வீட்டில் பாதுகாப்பார்கள். அப்பானைகளில் தானியங்களைச் சேமித்து வைப் பார்கள். விதை நெல், மணிலா போன்றவற்றையும் சாணம் கலந்து எதிர்காலப் பயன்பாட்டிற்கு வைப்பார்கள். பெரும்பானைகள் ஒன்றன்மீது ஒன்றாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்.  அந்த அறைக்குப் பேரே ‘பழங்கலத்து அறை’ என்று சொல்லுவார்கள்.  மட்கலங்களுக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு.  அவற்றைக் குறித்த ஏராளமான சான்றுகள் இலக்கியங்களில் காணப்படுகின்றன.

மண் ஒன்றுதான், அதுவே பல பாத்திரங் களாகச் செய்யப்படுகின்றது என்று திருமூலர் கூறுவார்.  ‘ஒன்றுதான் பல நற்கலம் ஆயிடும்’ என்பது அவரது பாடல் வரி. குயவன் தனது சக்கரத்தில் வைத்த மண்ணைக் கொண்டு தன் மனதிற்கு ஏற்றாற்போல் கலங்களைச் செய்வான் என்றும் திருமூலர் சொல்வார், சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்களை வலியுறுத்த திருமூலர் இவ்வுவமை யினைக் கையாண்டுள்ளார்.

நன்னூலார் கழற்குடம், இல்லிக்குடம் ஆகிய இரண்டு சொற்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.  கழல் என்பது சிறுவர் விளையாடப் பயன்படுத்தும் ஒரு வகைக் காய்.  கழற்காய் போட்ட குடத்தை ஆசிரியர் ஆகாதவருக்கு உவமையாகக் கூறுகிறார் நன்னூலார்.  தன்னுள்ளே போட்ட முறைப்படி இல்லாமல் முன் போடப்பட்டவற்றையும் பின் போடப்பட்டவற்றையும் அம்முறை மாறிப் போகு மாறு கொட்டும்போது விரைவிலே தன்னுள்ளே கொண்ட கழற்காய்களைக் கொடுக்கும்.  இது கழற்காய் குடத்தின் இயல்பு.  இல்லிக்குடம் என்ற ஒன்றையும் நன்னூலார் குறிப்பிடுகிறார்.  இல்லிக் குடம், நீரை ஊற்றுந்தோறும் ஒழுகவிட்டுவிடும்.  அதுபோல் கடை மாணாக்கர் நூற்பொருளைக் கற்பிக்குந்தோறும் மறந்து விடுவர்.  ஆசிரியர், மாணவர் இயல்புகளைத் தெளிவுபடுத்த நன்னூலார் மட்கலங்களை உவமையாகக் கூறியுள்ளார்.

இனி, தமிழிலக்கியத்தில் வரும் மட்கலம் குறித்த ஓரிரு உவமைகளையும். அபபிரம்சா மொழியில் வரும் ஓர் உவமையையும் ஒப்பிட்டுக் காண்போம்.  திருக்குறளில் வினைத்தூய்மை அதிகாரத்தில் ஒரு குறள் பசுமண் கலத்தைக் குறித்து வருகின்றது.

சலத்தால் பொருள்செய்தே மார்த்தல் பசுமண்

கலத்துள்நீர் பெய்திரீஇ யற்று (660)

பிறரை வஞ்சனை செய்து சேர்க்கப்பட்ட செல்வம் பச்சை மண் பாத்திரத்தில் நீரைச் சேகரித்து வைத்தலுக்குச் சமம்.  சுடாத பச்சை மண் சட்டியில் தண்ணீர் நிற்காது.  அதுபோல் வஞ்சத்தால் சேர்த்த செல்வமும் நிற்காது.

இனி, குறுந்தொகையில் வரும் ஓர் உவமையைப் பாருங்கள்.

நல்லுரை இகந்து புல்லுரை தாஅய்

பெயல்நீர்க் கேற்ற பசுங்கலம் போல

உள்ளம் தாங்கா வெள்ளம் நீந்தி

அரிது அவாவுற்றனை நெஞ்சே நன்றும்

பெரிதால ம்மநின் பூசல் உயர்கோட்டு

மகவுடை மந்தி போல

அகனுறத் தழீஇக் கேட்குநர்ப் பெறினே  (குறுந். 29)

இப்பாடல் ஒளவையார் பாடியது.  தலைவன் தலைவியை இரவு நேரத்தில் சந்திக்க விரும்பு கிறான்.  அதனைத் தோழி மறுத்து விடுகிறாள். திருமணம் செய்துகொள்ள (வரைந்து கொள்ள) வேண்டும் என்று கூறுகிறாள். தலைவன் அமைதி கொள்ளவில்லை.  மீண்டும் இரவுக் கூட்டத்தையே விரும்புகிறான்.  அந்நிலையில் தலைவன் தன் நெஞ்சை நோக்கிக் கூறுவதாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

நெஞ்சே! நல்ல உரைகளை ஒழித்து பயனற்ற உரைகளைப் படரவிட்டாய்! பெய்கின்ற மழை நீரை ஏற்றுக்கொண்ட சுடப்படாத கலம் அந்நீரைத் தாங்க முடியாமல் வெளியேற்றிவிடும்.  அதுபோலவே உள்ளத்தினால் தாங்கமுடியாத ஆசை வெள்ளத்தில் நீந்திச் சென்று பெறுதற்கு அரியதைப் பெற விரும்பினை, உயர்ந்த மரக்கிளையிலுள்ள குட்டி யால் தழுவப்பெற்ற பெண்குரங்கு போல என் கருத்தறிந்து நிறைவேற்றுவோரைப் பெற்றால் உனது பூசல் மிகவும் பெருமையுடையது.  பசுமண் கலத்தில் நீர் தங்காதது போல காதலியைச் சந்திக்க விரும்பும் அளவுகடந்த ஆசையையும் மனம் தாங்காது என்பது போல உவமை வந்துள்ளது. இதே உவமை அபபிரம்சா பாடலில் வேறு விதமாக வந்துள்ளது.

நீண்ட நாட்களாகத் தலைவியைச் சந்திக்க முடியவில்லை தலைவனால். மனதில் கட்டுக் கடங்காத ஆசை.  அவ்வாறு சந்தித்துவிட்டால் மீண்டும் பிரியக்கூடாது.  பிரிவைத் தாங்கி உயிர் வாழ்தல் இயலாது.  என்ன செய்வது? ஏதாவது அற்புதங்கள் நிகழ்த்தி அவளோடு ஒன்று கலந்து விடவேண்டும் என்று தன் அளவுகடந்த ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறான்.

நான் காதலியை எவ்வாறேனும்

சந்தித்தால்

கேள்விப்படாத ஓர்

அற்புதத்தை நிகழ்த்துவேன்

பசுமண் கலத்துப்

புகுந்த நீர்போல

அவளுடைய உடலில்

என்னைக் கரைத்துக் கொள்வேன்1

‘பசுமண் கலத்துப் பெய்த நீர்போல’ என்ற இந்த உவமை தமிழிலும். அபபிரம்சா பாடல் களிலும் காணப்படுவது சற்று வியப்பாக இருக் கிறது.  அரிது அவாவுற்ற இரு காதலர்களை இப் பாடலில் காணமுடிகிறது.

1.  If ever (somehow) I happen to meet my beloved. I will workout an unheard of miracle, as water permeates a will fresh earthern dish so shall I enter (my love) with all my being (Apabhramsa Grammar, p. 101)

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் நடை விரிவான பல துறைகளில் பயன்படுத்துவதற்குப் பாரதி வழி காட்டினார்.  அரசியல், பொருளாதாரம், கல்வி, விஞ்ஞானம், சீர்திருத்தம், சமூகவியல் முதலிய பல வாழ்க்கைத் துறைகளிலும் தமிழ் உரைநடையின் செல்வாக்கை அவர் பரவச் செய்தார்.  இக்காலத்தைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் மறுமலர்ச்சி உதயம் என்று கூறலாம்.  பாரதி தமக்கு முன் மக்களுக்கு விளங்கும் படி எழுதிய ஆசிரியர்களுடைய நடையில், எளிமையும் உயிர்த் துடிப்பும் தெளிவும் உள்ளனவற்றைத் தமது நடைக்கு முன்மாதிரியாகக் கொண்டார்.  புதிய பொருள்களைத் தமது முன்னோர்களைவிட எளிய நடையில், உள்ளத்தைத் தாக்கும் முறையில் எழுதினார்.

சீர்திருத்த உணர்வையும் நாட்டுப் பற்றையும் வளர்க்க உணர்ச்சியூட்டும் நடையைக் கையாண்டார்.  அறிவை அகற்சி செய்யவும் தெளிவு காணவும் தருக்க ரீதியான நடையைக் கையாண்டார்.  இரண்டிலும் எளிமையும் தெளிவும் மிளிர்ந்தன.  கட்டுரை களுக்கு அவர் இலக்கிய அந்தஸ்தை அளித்தார்.  குறிக்கோளுடன் கதைகள் எழுதினார்.  கற்பனைக் கதைகளில் தத்துவக் கருத்துக்களை உட்பொருளாக அமைத்தார்.  எளிமையான நடையையே, கூறும் பொருளின் தன்மைக்கேற்ப, விதவிதமாகக் கை யாண்டார்.  பல்வேறு கடினமான கருத்துக்களைக் கூட எளிமையான நடையில் விளக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார்.

அவர் பல துறைகளிலும் கையாண்டிருக்கும் உரைநடையின் தன்மையைக் காணச் சில எடுத்துக் காட்டுக்களைக் காண்போம்.

கதை சொல்லும் உரைநடை (narrative)

மறுநாட் காலை முதல் முத்தம்மா பாடு கொண்டாட்டமாகி விட்டது.  வீட்டில் அவளிட்டது சட்டம்.  அவள் சொன்னது வேதம்.  ஸோமநாதய்யர் ஏதேனுமொரு காரியம் நடத்த வேணுமென்று சொல்லி அவள் கூடாதென்றால் அந்தக் காரியம் நிறுத்தி விடப்படும், அவர் ஏதேனும் செய்யக் கூடாதென்று சொல்லி அவள் அதைச் செய்து தீர வேண்டுமென்பாளாயின் அது நடந்தே தீரும்.  இங்ஙனம் முத்தம்மா தன் மீது கொடுங்கோன்மை செலுத்துவது பற்றி மனவருத்தமேற்படுவதுண்டு.  ஆனால் அம்மனவருத்தத்தை அப்போதப்போதே அடக்கி விடுவார்.

தமிழ்ப் பற்று

உலகத்திலுள்ள ஜாதியார்களிலே ஹிந்து ஜாதி அறிவுத் திறமையில் மேம்பட்டது.  இந்த ஹிந்து ஜாதிக்குத் தமிழராகிய நாம் சிகரம் போல் விளங்குகிறோம்.  எனக்கு நாலைந்து பாஷைகளிலே பழக்கமுண்டு.  இவற்றிலே தமிழைப் போல வலிமையும், திறமையும், உள்ள தொடர்பும் உடைய பாஷை வேறொன்றுமேயில்லை.

இந்த நிமிஷம் தமிழ் ஜாதியின் அறிவு, கீர்த்தி  வெளியுலகத்திலே பரவாமல் இருப்பதை நான் அறிவேன்.  ஆனால் போன நிமிஷம் போய்த் தொலைந்தது.  இந்த நிமிஷம் ஸத்யமில்லை.  நாளை வரப்போவது ஸத்யம். மிகவும் விரைவிலே தமிழின் ஒளி உலக முழுவதும் பரவாவிட்டால் என் பெயரை மாற்றி அழையுங்கள், அதுவரையில் இங்கு பண்டிதர்களாக இருப்போர் தமக்குத் தமிழ்ச் சொல் நேரே வராவிட்டால் வாயை மூடிக் கொண்டு வெறுமே இருக்க வேண்டும்.  தமிழைப் பிறர் இழிவாகக் கருதும்படியான வார்த்தைகள் சொல்லாதிருக்க வேண்டும்.  இவ்வளவுதான் என்னுடைய வேண்டுகோள்.

சீர்திருத்தக் கருத்துக்கள்

செய்யூரிலிருந்து ஸ்ரீமாதவய்யா ஒரு கிழவருடைய விவாகத்தின் சம்பந்தமாக எழுதியிருந்த கடிதம் சில தினங்கள் முன்னே சுதேசமித்திரனில் பிரசுரம் செய்யப்பட்டிருந்தது.

கிழவருக்கு வயது 70.  அவருடைய தாயார் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாள்.  அந்தப் பாட்டிக்கு வயது 98.  இந்தத் தாயாருக்கும் தமக்கும் உபசாரம் செய்யும் பொருட்டுக் கிழவர் ஒரு பதினாறு வயதுக் குமரியைக் கலியாணஞ் செய்து கொள்ளப் போகிறாராம்.  இதே கிழவரிடம் இதைத் தவிர இன்னும் 21 குமரிகளின் ஜாதகம் வந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது.  கடைசியாக ஒருவாறு தீர்மானஞ்  செய்திருக்கிற பெண்ணின் தகப்பனார் பணத்தையும், விதியையும், ஜோதிடத்தையும் நம்பி வேலை செய்கிறார்.  தெய்வத்தை நம்புவதாகத் தெரியவில்லை.  ஒட்டகத்துக்கு ஓரிடத்திலா கோணல், தமிழ் நாட்டிற்கு ஒருவழியிலா துன்பம்?

(தராசு - வசனங்கள் 744)

ஆண் பெண் சமத்துவம் - பிரச்சாரம்

ருஷியாவில் கொடுங்கோல் சிதறிப்போய்  விட்டதாம்.

ஐரோப்பாவிலே ஏழைகளுக்கும் பெண்களுக்கும் நியாயம் வேண்டுமென்று கத்துகிறார்களாம்.

உலக முழுமைக்கும் நான் சொல்லுகிறேன்.  ஆண் பெண்ணுக்கு நடத்தும் அநியாயம் சொல்லுக் கடங்காது.  அதை ஏட்டில் எழுதியவர் இல்லை.  அதை மன்றிலே பேசியவர் யாருமில்லை.

பறையனுக்குப் பார்ப்பானும் கறுப்பு மனுஷனுக்கு வெள்ளை மனுஷனும் நியாயம் செய்ய வேண்டுமென்று சொல்லுகிறீர்கள்.

பெண்ணுக்கு ஆண் நியாயம் செய்வது அதை யெல்லாம் விட முக்கியமென்று நான் சொல்லு கிறேன்.

எவனும் தனது சொந்த ஸ்திரீயை அலக்ஷியம் பண்ணுகிறான்.  தெருவில் வண்டி தள்ளி நாலணா கொண்டு வருவது மேல் தொழில் என்றும், அந்த நாலணாவைக் கொண்டு நாலு வயிற்றை நிரப்பி வீடு காப்பது தாழ்ந்த தொழிலென்றும் நினைக் கிறான்.  பெண்கள் உண்மையாக உழைத்து ஜீவிக் கிறார்கள்.  ஆண்மக்கள் பிழைப்புக்காகச் செய்யும் தொழில்களில் பெரும்பாலும் பொய், சூது, களவு, ஏமாற்று, வெளிமயக்கு, வீண் சத்தம், படா டோபம், துரோகம், கொலை, யுத்தம்!

இந்தத் தொழில்கள் உயர்வென்றும் சோற்றுக்கும், துணி தோய்த்துக் கோயில் செய்து கும்பிட்டு வீடு பெருக்கிக் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும் தொழில் இழிவென்றும் ஆண் மக்கள் நினைக்கிறார்கள்,

வியபிசாரிக்குத் தண்டனை இகலோக நரகம்.

ஆண்மகன் வியபிசாரம் பண்ணுவதற்குச் சரியான தண்டனையைக் காணோம்.

............

பூமண்டலத்தில் துக்கம் ஆரம்பமாகிறது.

ஆணும் பெண்ணும் ஸமானம்.  பெண் சக்தி ஆண்...? பெண்ணுக்கு ஆண் தலைகுனிய வேண்டும்.  பெண்ணை ஆண் நசுக்கக் கூடாது.  இந்த நியாயத்தை உலகத்தில் நிறுத்துவதற்கு நீங்கள் உதவி செய்ய வேண்டும்.  உங்களுக்குப் பராசக்தி நீண்ட ஆயுளும் இஷ்டகாம்ய சித்திகளும் தருவாள் என்று அந்த மிளகாய்ப் பழச்சாமியார் சொன்னார்.

(மிளகாய்ப் பழச் சாமியார் - வசனம் 714)

தேசிய இயக்கத்தால் கிளர்ச்சி பெற்ற பண் பாட்டு மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் சகல துறை களிலும் பாரதியின் உரைநடை ஊடுருவி நிற்கிறது.  உறங்குவோரைச் சாட்டையடி கொடுத்து எழுப்பு கிறது.  ஐயமுற்றோரை ஒளிகாட்டித் தெளிவிக் கிறது.  பகைவர்களைத் தருக்கத்தால் மடக்குகிறது.

புதிய கருத்துக்களை மக்களின் எளிய பேச்சுத் தமிழில் கூறுகிறது.  சமுதாயச் சீர்திருத்தக் கருத்துக் களையும் சமூகப் புரட்சிக் கருத்துக்களையும் தமிழ் வளர்ச்சி பெறத் தமது திட்டங்களையும் பொருளுக் கேற்ற நடை வேறுபாடுகளோடு பாரதி வெளியிடு கிறார்.

மறுமலர்ச்சிக் காலத்தின் கவிதைக்கு அவர் தந்தையாயிருப்பது போலவே, உரைநடைக்கும் அவர் தந்தையாகவே விளங்குகிறார்.

 மக்கள் வெளியீடாக வெளிவந்த நா.வா.வின் ‘உரைநடை வளர்ச்சி’ நூலில் இடம்பெற்ற கட்டுரை