அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

ungalnoolagum may17

இந்நூல் விவாதக் களத்தின் முக்கியமான இரண்டு அம்சங்கள் கவனத்திற்குரியவை. முதலாவது அம்சம், இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கம் என்பது இந்தக் கட்சி, அந்தக் கட்சி மட்டுமில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக எல்லோரையும் உள்ளடக்கி விவாதிக்கும் முறை. அவ்வாறு விவாதிக்கும்போது இன்னவர் நம்மவர் - நம் கட்சி, இன்னார் பிறர் - பிற கட்சி என்ற பிரிவினையோ, பொதுவுடைமை கோஷ்டிப் பிரிவினைகளையோ கருத்தில் கொள்ளாமல், அடிப்படையான தத்துவார்த்த கேள்விகளின் மீது கவனம் குவிக்கின்றார் என்பது இவ்விவாதத்தின் இரண்டாவது அம்சம்.

- பதிப்புரை

pandiyan 450மத அடிப்படைவாதமும் ஒற்றைப் பண்பாட்டு வாதமும் மட்டுமின்றி இவற்றின் துணையுடன் மிகப் பச்சையான முதலாளித்துவப் பொருளாதாரம் இன்று இந்தியாவில், அமெரிக்க, இஸ்ரேலிய நாடுகளுடனான நெருக்கமான துணையுடன் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. ஜெர்மனியில் ஹிட்லரின் தொடக்க கால அரசியலை நினைவூட்டும் வகையில் நிகழ்வுகள் நிகழத் தொடங்கிவிட்டன. சாதி, மதத்தின் மீது கொண்டுள்ள மட்டுமீறிய பற்றின் காரணமாக மக்களில் பலர் இவற்றைப் பிரித்தறியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டனர்.

இத்தகைய சூழலில் ஜனநாயக உணர்வு கொண்டோர் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் மீது உரிமையுடன் கூடிய தம் விமர்சனங்களை முன்வைக்கத் தொடங்கிவிட்டனர். முகநூல், கட்செவி அஞ்சல், பத்திரிகைகள், இவற்றின் வாயிலாகத் தம் விமர்சனங் களை வெளிப்படுத்துகின்றனர். மற்றொரு பக்கம், நூல் களும்கூட வெளிவரத் தொடங்கிவிட்டன. இவற்றில் வெளிப்படுவது அவர்களது ஆற்றாமை உணர்வும் எதிர்பார்ப்பும்தான். இச்சூழலில்தான் இந்நூல் வெளியாகியுள்ளது.

நூலாசிரியர்

இந்நூலின் ஆசிரியர் தோழர் தா.பாண்டியன் பொருளாதாரத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். வழக்கறிஞரும் கூட. எழுத்தாளர், இதழியலாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர், மேடைப் பேச்சாளர் எனப் பல துறைகளில் தடம் பதித்தவர். தமிழ்நாடு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளராகப் பணியாற்றியவர். தமிழக அளவிலும், இந்திய அளவிலும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் பல பொறுப்புகளில் இருந்தவர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் பணியாற்றியவர். ஓர் இயக்கவாதியாகவும் பொது மக்களில் ஒருவராகவும் நின்று இந்நூலை எழுதியுள்ளார். இந்நூலின் தொடக்க இயலின் தலைப்பே “கேள்விகள்” என்பதாகும். இந்த இயலில் மட்டுமின்றி, நூலெங்கும் பல கேள்விகளை எழுப்பி விடை கூறிச் செல்கிறார். இந்நூலுக்கு அணிந்துரை எழுதியுள்ள பேராசிரியர்

ந.முத்துமோகனின் மொழியில் கூறுவதானால் “அடுக்கடுக்காக அலைஅலையாக கொத்துக் கொத்தாகப் பல கேள்விகளை முன்வைத்துள்ளார்.”

நூல்

இந்நூலை ஒரு நூலாக மட்டுமின்றி ஓர் ஆவண மாகவும் கொள்ள இடமுண்டு. விவாதத்திற்கான கருத்துகளை எழுத்து வடிவில் கட்சி உறுப்பினர் களிடையே சுற்றுக்கு விடுவது உலக கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நடைமுறைகளில் ஒன்று. ஆங்கிலத்தில் இவ்வெழுத்துப் படியை, “டாக்குமெண்ட்” என்பர். கடந்த காலத்தில் “தஸ்தாவேஜு” என்று குறிப்பிட்டனர். தற்போது ஆவணம் என்ற சொல்லால் குறிப்பிடலாம்.

ஆனால் ஒரு சிறிய வேறுபாடு. இந்த ஆவணம் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல. கட்சி என்ற எல்லையைக் கடந்து நின்று, இந்திய நாடானது முற்போக்கான திசையில் பயணிக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் அனைவருக்கும் உரியது. சில முக்கிய அரசியல், தத்துவார்த்த பிரச்சினைகள் எழும்போது இதுபோன்று பொது வெளியில் விவாதத் திற்காக ஆவணங்களை முன்வைக்கும் மரபும் உண்டு.

1962இல் சீனாவையும் சோவியத் யூனியனையும் மையமாகக் கொண்டு உலக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி களிடையே விவாதங்கள் எழுந்தபோது, இதுபோன்ற ஆவணங்கள் விவாதத்திற்கு வைக்கப்பட்டன. இதில் இத்தாலிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் தோழர் டோக்கிளியாட்டி முன்வைத்த ஆவணம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக அப்போது விளங்கியது. இவை உலகின் பல்வேறு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர் அல்லாதவர்களாலும் படித்து விவாதிக்கப்பட்டன. தமிழிலும் இவை மொழி பெயர்க்கப்பட்டன [உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் நிலவும் தத்துவார்த்த பிரச்சினைகள் (9 புத்தகங்கள்), இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வெளியீடு, 1963]. இருபதாம் நூற்றாண்டின் பின் நவீனத்துவம் புதிய கோட்பாடுகள் உருவான போது அக்கோட்பாட்டியலாளர்களுடன் பிரெஞ்சு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நடத்திய விவாதங்கள் ஆவணமாகச் சுற்றுக்கு வந்தன.

பெரியார், திராவிட முன்னேற்ற இயக்கம் தொடர்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி எடுக்கவேண்டிய நிலைப்பாடு குறித்து ஆவணம் ஒன்றைத் தயாரித்து, விவாதங்கள் நடத்திய அனுபவங்களும் தமிழ்நாடு கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு உண்டு. 1968இல் கீழவெண்மணி கொடூரம் தொடர்பாகத் தமிழ்நாடு அரசு அமைத்த கணபதியாபிள்ளை விசாரணை ஆணையத்தின் முன்பும், தென்மாவட்ட சாதிக் கலவரங்கள் தொடர்பாக அமைக்கப்பட்ட நீதியரசர் மோகன் விசாரணை ஆணையத்திலும் இரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் முன்வைத்த ஆவணங்கள், அபிடவுட் வெறும் நீதிமன்ற ஆவணமாக மட்டுமில்லாமல், சமூகவியல் ஆவண மாகவும் அமைந்துள்ளன.

ஆவணப் பகிர்வு என்பது கட்சி சார்ந்த ஒரு சடங்கு அல்ல. ஒரு பிரச்சினையின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் விவாதித்து முடிவெடுக்கவும் ஆவணப் பகிர்வு துணைநிற்கும். கடந்த காலத் தவறுகளைப் புரிந்து திருத்திக் கொள்ளவும் எதிர்காலச் செயல் திட்டங்களை வகுத்துக் கொள்ளவும் துணைநிற்கும். இதனால் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆவணம் முன்வைக்கும் கருத்துகள் அனைத்தும் சரியானது என்ற முடிவுக்கோ, அவை முன்வைக்கும் கருத்துகள் முற்றிலும் தவறானவை என்ற முடிவுக்கோ வராது, விவாதத்தினூடாகக் கொள்வன கொண்டு, தள்ளுவனவற்றைத் தள்ளி ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியும். ஆனால் இதற்கு அடிப்படைத் தேவையானது திறந்த மனதுடன் ஒரு ஆவணத்தின் கருத்துகளைப் படித்தறிவதுதான். இத்தகைய அணுகுமுறையிலேயே தோழர் தா.பா.வின் இந்நூலை அணுக வேண்டும்.

ஆசிரியர் எழுப்பும் கேள்விகள்

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்களை நோக்கி, குதர்க்கமாக இன்றி, உண்மையான அன்புடனோ, அனுதாபத்துடனோ பலரும் எழுப்பும், “கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் வலுவிழந்து வருவது ஏன்?” என்ற வினாவுடன் தொடங்குகின்றது. மொத்தம் 41 கேள்விகளை ஆசிரியர் எழுப்பியுள்ளார். இதில் 41வது கேள்வி 6 உப கேள்விகளை உள்ளடக்கியது. இக்கேள்விகள் அனைத் தையும் இக்கட்டுரையில் பதிவு செய்ய இயலாது என்பதால் முக்கியமான 13 கேள்விகள் மட்டும் இங்குக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

· 1917இல் ரஷ்யாவில் புரட்சியின் மூலம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சி அமைத்து 1990 வரையில் நீடித்து, பல சாதனைகளைப் புரிந்தபிறகும், நிலைகுலைந்து கலைந்து போனது ஏன்? (2)

·                            மீண்டும் முதலாளித்துவமும், ஆன்மீகமும் புது பலம் பெற்றது ஏன்? (3)

· சோவியத் ஆட்சி அமைப்போடு, ஐரோப்பா விலும் பல நாடுகளில் அமைந்திருந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சிகளும் நிலை குலைந்தது ஏன்? (4)

· உலகம் முழுமையிலும் ஒரே கொள்கை, ஒரே லட்சியம், கட்சிக் கட்டுப்பாடு, புரட்சி முழக்கம், போர்க்குணம் என இருந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அதன் சர்வதேச கட்டுக் கோப்பை இழந்தது ஏன்? (4)

· உலக முதலாளிகளும், சகலவகை சுரண்டும் சக்திகளும், பிற்போக்குச் சிந்தனையாளர்களும் தேச எல்லைகளைத் தாண்டி உலகமயம் என ஒன்றுபட்டிருப்பது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு ஏற்பட்டுள்ள பெரும் சவால் அல்லவா? இதனால் கம்யூனிச தத்துவம் காலாவதி ஆகி விட்டது எனக் கூறலாமா? (14)

· இந்தியாவிலேயே உற்பத்தி செய்யப்படும் முறைப்படுத்தப்பட்ட தொழிற்சாலைகளில் (Organised Sector) பணிபுரியும் தொழிலாளர் களில் பெரும்பான்மையினர் சாதி, மத தொழிற் சங்கங்களைத் தொடங்கியிருப்பதும், அகில இந்திய அளவில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தலைமையிலான தொழிற்சங்கத்தில் மிக அதிகமான தொழிலாளர்கள் சேர்ந்திருப்பதும், தொழிலாளர்களே கம்யூனிஸ்டுகளை நிராகரித்து விட்டார்கள் எனக் கருதலாமா? (15)

· தனியார் முதலாளிகள் நடத்தும் எண்ணற்ற நிறுவனங்களில் மார்க்சியத்தை ஏற்றுக் கொண்ட தொழிற்சங்கங்கள் ஓரங்கட்டப் பட்டிருப்பது ஏன்? தொழிலாளிகள் முற் போக்கு தொழிற்சங்கவாதிகளின் தலைமையி லிருந்து விலகுவது ஏன்? (16)

· சோஷலிச நாடுகளின் உதவியோடு கட்டப் பட்ட பொதுத்துறை நிறுவனங்களில்கூட (NLC, BHEL, பிலாய், ONGC, ரயில்வே போன்றவற்றிலும்) கம்யூனிஸ்டுகளின் தலை மையிலான சங்கங்கள் வலுவிழந்திருப்பது ஏன்? சாதிவழிச் சங்கங்கள் தோன்றியது ஏன்? (17)

· 1917 முதல் 1945 வரையிலும், அதற்குப் பின்னர் 1962 வரையிலும் கூட எல்லா நாடுகளிலும் இயங்கி வந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில் விஞ்ஞானிகள், கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள் எனப் புகழ்பெற்ற பலர் இருந்து மறைந்து, அவர் களில் பெரும்பான்மையோர் இக்கட்சிகளை விட்டு வெளியில் சென்றிருப்பது ஏன்? (18)

· இந்தியாவில் நடைபெற்ற சுதந்திரப் போராட்டத்தில் மிகத் தீவிரப் பங்காற்றி தியாகமும் செய்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, தேசபக்தியுள்ள கட்சியாகக் கருதப்படாமல் கடும் விமர்சனங்களுக்கு ஆளானது ஏன்? (20)

· இந்தியாவில் சாதிப் படிவரிசை காரணமாக, மிகவும் அநியாயமாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் உடைமையும் மறுக்கப்பட்டு, மனித உரிமை களும் பறிக்கப்பட்டு, கோவில்களுக்கு உள்ளே மட்டுமல்லாமல் கல்விக் கூடங்களுக்குள் நுழைந்து படிக்கவும் அனுமதிக்கப்பட வில்லை.  தொழிற்சாலைகளிலும் ஒடுக்கப் பட்டோர் வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வில்லை. ஆகவே, அவர்கள் இந்தியாவில் மனிதர்களாகவே அங்கீகரிக்கப்படாதபோது, எப்போது தொழிலாளி ஆவார்கள்? எப்போது வர்க்க உணர்வைப் பெறுவார்கள்? எப்போது புரட்சியில் பங்கேற்க முடியும்? இந்த சமுதாயக் கொடுமையை கண்டித்தும், எதிர்த்தும், மாற்ற வேண்டுமென்றும் போராடிய ஜோதிபாபுலே, அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றோருடன் வைத்திருந்த உறவு எத்தகையது? (23)

· டாக்டர் அம்பேத்கர் வாழ்ந்த காலம் முழுமை யிலும் அவர் எழுதியும் வந்தார், இயக்கங்கள் நடத்தியும் வந்தார்.  உச்ச சாதனையாக மதச் சார்பற்ற ஒரு அரசியல் சட்டத்தை இந்த நாட்டிற்காக எழுதி நிறைவேற்றவும் முக்கியப் பங்காற்றினார்.  அதற்குப் பிறகும் அவர் சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.  இருப்பினும், அப் போதெல்லாம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் மேடையில் அவர் பெயர் குறிப்பிடப்படாதது ஏன்? தற்போது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் தங்களது அலுவலகங்களிலும், தொழிற்சங்க அலுவலகங்களிலும், இளைஞர் மாணவர் அமைப்புக்களிலும் அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றோரின் படங்களும் வைக்கப் படுகின்றன.  அவர்களது சிலைகளுக்கு மாலைகளும் சூட்டப்படுகின்றன.  இத்தகைய அணுகுமுறையை அவர்கள் போராடிய காலத்தில் கடைப்பிடிக்காதது ஏன்? சேர்ந்து போராடாதது ஏன்? (24)

· சீன நாடு தற்போது கடைப்பிடித்துவரும் கலப்புப் பொருளாதாரக் கொள்கையை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது? (30) (அடைப்புக்குறிக்குள் கேள்வி வரிசை எண் இடம் பெற்றுள்ளது)

இக்கேள்விகளை எழுப்பி, கேள்வி-பதில் வடிவில் இந்நூலை நூலாசிரியர் அமைத்துக்கொள்ளவில்லை. கேள்விகளை மையமாகக் கொண்டு, தமது இயக்க அனுபவம் நூலறிவு இவற்றின் துணையுடன் விவாதித்துச் செல்கிறார். இவ்விவாதத்தின்போது உலக அரங்கின் நிகழ்வுகளையும் இந்திய, தமிழ்நாட்டு நிகழ்வுகளையும் உரிய இடத்தில் தமக்கே உரிய ஆற்றலான நடையில் முன்வைத்து விவாதிக்கிறார்.  அவர் விவாதிக்கும் கருத்துகளை அடுத்த இதழில் காண்போம்.

பொதுவுடைமையரின் வருங்காலம்?
ஆசிரியர்: தா.பாண்டியன்
வெளியீடு: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட்.,
41-பி, சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்.,
அம்பத்தூர், சென்னை - 600 098
தொடர்புக்கு : 044 - 26251968
விலை: ` 250/-

(தொடரும்...)

 

Pin It

periyar 350 copyடிசம்பர் 1917இல் பார்ப்பனரல்லாதார் அறிக்கை வெளியானது. இந்திய தேசிய இயக்கத்தின் ஒரு பிரிவாக அன்னி பெஸண்டின் தலைமையில் செயல்பட்ட ஹோம் ரூல் லீக் வெகு வீரியமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த கால கட்டம் அது. இந்திய தேசியம் தொடர்பான சொல் லாடல்கள், குறிப்பாக இந்து சமுதாயத்தின் பழம் பெருமை பற்றிய பேச்சு தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்ட தருணம். இந்தச் சூழ்நிலையில் தான் பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களைச் சேர்ந்த முக்கியஸ்தர்கள் பலர் ஒன்றிணைந்து மேற்கண்ட அறிக்கையை வெளியிட்டனர். அறிக்கை வெளியானதைத் தொடர்ந்து 1917ஆம் ஆண்டு முழுக்க சென்னை மாகாணம்தோறும் பார்ப்பனரல்லாதார் மாநாடுகள் கூட்டப்பட்டன. இந்திய தேசியம் குறித்த ஆழமான விமர்சனங்களை இந்த மாநாடுகளில் பேசியவர்கள் முன்வைத்ததோடு, வகுப்புரிமையின் தேவையையும் வலியுறுத்திப் பேசினர். சாதிகளாகப் பிரிந்திருக்கும் இச்சமுதாயம் எவ்வாறு ஒரு தேசமாக அமைய முடியும் என்ற கேள்வியை எழுப்பியதுடன் சாதி களுக்கிடையே சமத்துவம் ஏற்பட்டாலொழிய இந்திய தேச உருவாக்கம் என்பது பார்ப்பனர்களின் நலத்தையும் மேலாண்மையையும் காப்பாற்றும் தேசியமாகத்தான் இருக்கும் என்றும் இவர்கள் கருத்துரைத்தனர். 

பண்டித அயோத்திதாசர் தான் இத்தகைய சிந்தனைகளை தமிழ்ப் பொது சமுதாய வெளியில் முதன்முதலில் முன்வைத்தார். அவர் ஆசிரியராக இருந்து நடத்திய, Ôதமிழன்Õ, இதழில் சுதேசிய சீர்திருத்தம் என்ற தலைப்பில் தொடர்ந்து கட்டுரைகளை எழுதி வந்தார். திலகரின் தலைமையில் உருவாகியிருந்த தீவிர இந்திய தேசியத்தைக் குறித்த ஆழமான விமர்சனங்களை இக்கட்டுரைகள் உள்ளடக்கியிருந்தன. அவர் எழுதத் தொடங்கி 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இக்கருத்துகள் பொருளாதார, அரசியல் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களால் அரசியல் தளத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன. இவற்றைப் பரப்புரை செய்தவர்கள் அனைவரும் செல் வாக்குடையவர்களாக இருக்கவில்லை. அறிவுத் தளத்திலும் அதிகார உலகத்திலும் பார்ப்பனர்கள் செலுத்தி வந்த ஆதிக்கம், அதனூடாக வெளிப்பட்ட அறிவுத் திமிர், சமத்துவத்தை மறுக்கும் மனப்பாங்கு, பிறரிடமிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக் கொண்டு அத்தகைய வேறுபாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்கள் தேடிக்கொண்ட மேன்மை ஆகியவற்றைக் கண்டு சினமுற்ற பலருக்கும் - தலித் தலைவர்கள், சிந்தனையாளர்கள் பலருக்கும் - பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமைந்தது. (தலித்துகளின் பங்கேற்பு, அவர்கள் நாடிய சமத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தர மறுத்தால் பார்ப்பனரல்லாத இயக்கத்தின் அடிப்படையான ஜனநாயகக் கொள்கைகள் சீர்கெட்டுப் போகும் என்று எம்.சி. ராஜா போன்ற தலித் தலைவர்களும், ஓ.கந்தசாமி செட்டி போன்ற தலித் அல்லாத அறிவாளர்களும் அன்றே எச்சரிக்கை விடுத்தனர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.)

இன்றைக்கு பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் தோன்றி 100 ஆண்டுகள் ஆகியுள்ள சூழ்நிலையில் பார்ப்பன ரல்லாதார் என்று இனியும் பேசுவதில் நியாயமிருக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை பலர் எழுப்பி வருகின்றனர். 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்பியவர்கள் பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டதை சகிக்க மாட்டாது பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் பேசிய நியாயங்களையும் விமர்சனங்களையும் எள்ளி நகையாடினர். இன்றோ தலித் அறிவாளர்கள் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பி வருகின்றனர். பார்ப்பனரல்லாதார் நலம், உரிமைகள் என்று பேசிக் கொண்டு சாதி இந்துக்களின் மேலாதிக்கத்தைத்தான் பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் நிறுவியுள்ளது என்று இவ்வறிவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். குறிப்பாக 1967இல் தொடங்கி இன்று வரை நடைபெற்று வரும் திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலங்கள் இத்தகைய மேலாதிக்கத் துக்கான அரசியல், பொருளாதார அடிப்படைகளை உருவாக்கியுள்ளன என்றும் இவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இத்தகைய விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுவதற்கான காரணங்கள் இல்லாமல் இல்லை.  காலம் கிளர்த்தி யுள்ள வரலாற்று மாற்றங்கள் பார்ப்பனரல்லாத சாதிகளின் பொருளாதார பலம், சமூகத் தகுதி, பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றில் பாரதூரமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மையில் சிற்சில சேதாரங்கள் ஏற்பட்டிருப் பினும், அவர்களின் ஆதிக்கமானது பல நிலைகளில் இன்றுமே தொடர்கிறது. குறிப்பாக மதம், உயர் கல்வி, ஊடகத் துறை, மத்திய அரசு நிர்வாகம், வங்கித்துறை, தனியார் துறை - நமது பொருளாதார, பண்பாட்டு வாழ்வில் தீர்மானகரமான பங்கு வகிக்கும் துறைகளில் அவர்கள் தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்தி வருகின்றனர். அதே சமயம், அவர்களின் மேலாண்மைக்கு சவால் விடுத்து அவர்களின் சாதி ஆணவத்தை சாடிய பார்ப் பனரல்லாத அறிவாளர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமுதாயங்களும் சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியல், பொருளாதார வாழ்வில் முக்கிய பங்காற்ற வந்துள்ளன. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரை, நிலம், வர்த்தகம், அரசு நிர்வாகம், காவல்துறை, ஊடகத் துறை என்று எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் இந்த சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் பங்களிப்பும் அதிகாரமும் கூடியுள்ளன. குறிப்பாக இச்சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப் பற்றியுள்ளனர். இந்த அதிகாரமானது எல்லா பார்ப் பனரல்லாத சமுதாயங்களுக்கும் போய்ச் சேரவில்லை என்பது உண்மைதான் என்றாலும், குறிப்பிட்ட சமுதாயம் அடர்த்தியாக வாழும் பகுதிகளில் உள்ளூர் மட்டத்தில் அவர்களின் பிரதிநிதிகள் அரசியல் பலம் பொருந்தியவர்களாகவே இருக்கின்றனர்.

தலித் சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் வாழ்க் கையில் ஒப்பீட்டளவிலான முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ள போதிலும், அவர்கள் தனிப்பெரும் அரசியல் சக்தியாக வளர்ந்துள்ள நிலையிலும் கூட அவர்களின் இருப்புக்கும் உரிமைகளுக்கும் இன்றுமே சமூகத் தளத்தில் உத்திர வாதம் இல்லை. சட்டம் பேசும் உரிமைகளை மெய்யுலகில் செயல்படுத்த வருகையில் தலித்துகள் சந்திக்கும் சவால்களும் அவ்வுரிமைகளை நிலைநிறுத்த அவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய போராட்டங்களும் நாளுக்கு நாள் கூடி வருகின்றனவேயழிய குறைந்த பாடில்லை. அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்கள் அதிகரிக்க தலித்துகளின் உரிமைசார் செயல்பாடுகளே காரணங்களாக உள்ள அவல நிலையும் தமிழ்நாட்டில் தொடர்கிறது. பழைய தீண்டாமை வகைகள் ஆங்காங்கு குறைந்துள்ள போதிலும் தலித்துகளுக்கு எதிரான வன் கொடுமைகள் கூடியுள்ளன.

இன்னும் சொல்லப் போனால், பார்ப்பனரல்லாத சாதிகளுக்கு இடையே உள்ள முரண்பாடுகள், போட்டா போட்டிகள் ஆகியன ஒருபுறம் இருந்தாலும், தலித் விரோத செயல்பாடுகள் என்ற இந்த ஒரு புள்ளியில் அவர்கள் இணையவே செய்கின்றனர்.  குறிப்பிட்ட பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயத்திலுள்ள வர்க்க, வட்டார வேறுபாடுகளை சமன்படுத்தவும் ஈடுகட்டவும் இத்தகைய வன்செயல்களும் அவை முன்நிறுத்தும்

சாதிப் பெருமித அரசியலும் உதவுகின்றன. 1989 ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட தலித்துகளுக்கும் பழங்குடி யினருக்கும் எதிரான வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்தல், சாதி மறுப்புத் திருமணங்களையும் காதல் உறவுகளையும் சாடுதல், அவற்றை சகிக்க மாட்டாது சம்பந்தப்பட்ட இளைஞர்களை துன்புறுத்தல், கொலை செய்தல், தலித்துகளின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை ஏற்க முடியாது அவர்களின் சொத்து களை சூறையாடுதல் என்பன போன்ற செயல்களில் பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் அரசியல், சமுதாய தலைமைகளாக தம்மை அறிவித்துக் கொண்டு செயல்படுபவர்கள் ஈடுபட்டு வருவதைக் காண் கிறோம். அவர்களின் அரசியல் தலைமையை ஏற்று சாதிப் பெருமிதங்களைக் காப்பாற்ற இச்சமுதாயங்களைச் சேர்ந்த வறிய பிரிவினரும் களம் இறங்குவதும் நடைபெற்று வருகிறது. இழப்பதற்கு சாதி அடை யாளத்தைத் தவிர வேறு ஏதும் இல்லாத சூழ்நிலைதான் இவர்களை இவ்வாறு செயல்பட வைக்கிறது - எல்லா விதமான இயலாமைகளையும் ஈடுகட்ட சாதிப் பெருமிதம் கைகொடுக்கிறது.

தலைமைகள், கட்சிகளைக் கடந்து சமுதாய மனநிலையில் மாற்றங்களே ஏற்படவில்லை என்று கூறிட முடியாது. மாற்றங்களுக்கான அறிகுறிகள் இருக்கவே செய்கின்றன - சாதி எல்லைகளைக் கடந்த தோழமை, காதல், அரசியல் இணைவு, அறிவுலகத்தில் நடைபெறும் சிற்சில உரையாடல்கள் என்று பல நிலைகளில் இவை தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள் கின்றன. ஆனால் புதியதொரு அரசியல், சமுதாய இலக்கை நிர்ணயிக்க வல்லவையாக இம்மாற்றங்களை அடையாளப்படுத்தி, அத்தகைய இலக்கை நோக்கி சமுதாயத்தை நகர்த்தும் அரசியலோ சிந்தாந்தமோ இன்று இல்லை. சாதியை அழித்தொழிக்கும் வேலைத் திட்டம் ஒன்றை முன்வைத்தால் மட்டுமே இத்தகைய நகர்வு சாத்தியப்படும். ஆனால் திராவிட இயக்கமாகப் பரிணமித்து ஆட்சியதிகாரத்தை நோக்கிய நீண்ட பயணத்தில் பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் இத்தகைய இலக்கைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கான அரசியல் திண்மை யையும் கற்பனையையும் இழந்து விட்டது என்றே கூற வேண்டும்.

தமிழ் அடையாளம் என்ற செக்யூலர் புள்ளியில் சாதி, மத வேறுபாடின்றி அனைத்து தமிழ் பேசும் மக்களையும் இணைப்பதில் அவ்வியக்கம் வெற்றிகளைக் கண்டது என்பது உண்மைதான். மேலும் Òதமிழ்Ó அடை யாளம் என்பது சாதி இழிவை அகற்றி தலித்துகளுக்கும் பிறருக்கும் புதிய மனித வார்ப்புகளை அளிக்கவல்லது என்று அயோத்திதாசர் உள்ளிட்ட பலரும் நம்பினர். தலித்துகள்தான் ஆதித் தமிழர்கள் என்று அவர் அறுதி யிட்டுக் கூறியதற்கான நியாயங்களை மொழியிலும் இலக்கியத்திலும்தான் அவர் தேடினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றுமே Òதமிழ், தமிழர் நலம்Ó என்ற பொதுக் கோரிக்கையை திருமாவளவன் உள்ளிட்ட தலித் தலைவர்கள் முக்கியமானதாகக் கருதுகின்றனர். 

ஆனால் இந்த செக்யூலர் அடையாளமானது சாதி எதிர்ப்பு என்ற உள்ளீட்டை முதன்மைப்படுத்தும் போதெல்லாம், அதற்கான நியாயங்களைப் பேசிய போதெல்லாம் சாதித் தமிழர்களுக்கு அது ஏற்புடை யதாக இருப்பதில்லை. சாதிக்கு அப்பாற்பட்டதாக மொழி, பண்பாட்டு அரசியல் அமைய வேண்டும் என்று அவர்களின் தலைமையும் ஏன் தொண்டர்களும் கூட இன்றுமே கூறிவருகின்றனர். அண்மையில் நடைபெற்ற ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்களின் போது இத்தகைய மனநிலை வெளிப்பட்டது. தமிழ் அடையாளத்தை சாதி எதிர்ப்பு அடையாளமாக உருமாற்றச் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைக் குறித்து நாம் ஆக்கப்பூர்வமாக உரையாட தயங்குவதற்கும் மறுப்பதற்கும் காரணம், தமிழ் என்று சொன்னாலே, அதனளவில் அது அதிகாரத்தை எதிர்க்க வல்ல, பொது நியாயம் பேசவல்ல அடையாளம் என்று கொண்டு விடுகிறோம் அல்லது அவ்வாறு நினைப்பது என்பது நமக்கு வழமையாகிவிட்டது. மத்திய அரசையும், பார்ப்பன-பனியா அரசியல், சமுதாய ஆதிக்கத்தையும் இந்திய தேசியத்தையும் எதிர்க்க தமிழ் அடையாளம் முன்வைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்தே இந்தப் பிரச்சனை இருந்து வந்துள்ளது. இந்த எதிர்ப்பின் மொத்த உருவமாக தமிழ் அடையாளம் பாவிக்கப்பட்டதேயழிய, தமிழ் சமுதாயத்தில் நிலவும் சாதி, பாலின, வர்க்க வேறுபாடுகளை களைய வல்லதாக, அவற்றைக் கடந்த சமத்துவமான, நீதியான சமுதாயத்தை உருவாக்க வல்லதாக அறியப்பட வில்லை. அப்படியே அறியப்பட்டாலும் பழம்பெருமைப் பேச்சிலும் சங்க இலக்கியங்களைக் கொண்டாடுவதிலும் தான் தமிழ் மரபுக்குரிய சமூக நீதி வெளிப்பாடு கண்டது.

இன்றுமே இந்துத்துவ எதிர்ப்பின் முக்கிய அறிகுறி யாக தமிழ் அடையாளம் முன்வைக்கப் படுகிறது. ஆனால் அவ்வடையாளத்தின் பெயரில் இந்துத்துவத்தை எதிர்கொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்க, அதன் பெயரில் எதை எதையெல்லாம் காப்பாற்ற விரும்புகிறோம், எதை எதையெல்லாம் சரிக்கட்ட மறுக்கிறோம் என்பன குறித்தும் நாம் சிந்திக்க மறுக்கிறோம். அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தைக் கைப்பற்ற பாரதிய ஜனதா கட்சி திட்டமிட்டு வருகிறது என்ற எச்சரிக்கை மணியை அடிப்பது முக்கியம்தான் என்றாலும் அக் கட்சியானது நம் சமுதாய, அரசியல் வாழ்க்கையிலும் அறவியல் சிந்தனையிலும் புகுத்தியுள்ள சீர்குலைவுகளைப் பற்றிப் பேச நமக்கு வாய் வருவதில்லை. இந்திய அரசு, இந்துத் துவம் ஆகியவற்றை எதிர்க்கும் தமிழ் ஆர்வலர்கள் பாசிச அரசியலுக்கு வழிவகுத்த அதிமுகவின் கையூட்டு அரசியலையும் ஜனநாயக விரோத செயல்பாடுகளையும் பற்றிய பொது விவாதத்தை ஏற்படுத்தத் தயாராக இல்லை. இது அரசியல் சந்தர்ப்பவாதம் மட்டுமல்ல - தமிழ் அடையாளம் என்பதன் உட்கூறுகள் குறித்து விமர்சனபூர்வமாக யோசிக்க நமக்கிருக்கும் தயக்கத்தையே காட்டுகிறது.

மற்றொரு முக்கியப் பிரச்சனை, பெண் விடுதலை தொடர்பானது. பெண்களின் உடல்களில் தான் சாதி களின் அடையாளம் பொறிக்கப்படுகிறது. அவர்களின் கருவுறும் ஆற்றலின் மீது சாதிக் குடும்பமும் அதன் ஆணாதிக்கத் தலைமையும் இன்றுமே அதிகாரம் செலுத்தி வரும் சூழ்நிலையில் பெண்களின் உடல் மாண்பு, சுய விருப்பம், காதல், மன விழைவு, மண வாழ்க்கை, தாய்மை கடந்த வாழ்க்கையை தேர்தெடுத்துக் கொள்ள அவர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய சுதந்திரம் ஆகியவற்றை தமிழ்ச் சமுதாயம் பொருட்டாகக் கருதாததோடு, இவை குறித்து அறிவுபூர்வமாக விவாதித்த சுயமரியாதை இயக்க மரபையும் தொலைத்துவிட்டது அல்லது அதனை நினைவு கூர்வதை கவனமாகத் தவிர்த்து வந்துள்ளது. அப்படியே பேசினாலும் சாதிமறுப்புத் திருமணங்களை ஆதரிப்பதுடன் தனது வேலை முடிந்துவிட்டது என்று கருதிவிடுகிறது. சாதிக் குடும்பம், சாதியால் கட்டமைக்கப்பட்ட பொதுவெளி, இவற்றை இயக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனை, மனப்பாங்கு ஆகியவற்றைக் குறித்து யோசிக்கக்கூட தயாராகவில்லை. சாதி அமைப்பை ஏற்காது அதன் பிடியிலிருந்து வெளியேற விரும்பிய பெண்களின் வாழ்வியலுக்கு ஆதரவாக நின்ற சுயமரியாதை இயக்க மரபின் நிழல்கூடு தம்மீது பட்டு விடக்கூடாது என்ற அன்று முதல் இன்று வரை முற்போக்கு அரசியல் கருத்துகளைக் கொண்டுள்ள ஆண்களும் கவனமாக இருந்து வந்துள்ளனர்.

முற்போக்கு அரசியலின் முக்கிய கூறாக விளங்கும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் சாதி எதிர்ப்பைக் கையில் எடுக்கத் தவறியதையும் இங்கு நாம் சுட்டிக் காட்ட வேண்டி யுள்ளது. தலித் தொழிலாளர்களின் பக்கம் நின்று பற்பல போராட்டங்களை நடத்திய போதிலும், அவர்களின் சமூக மாண்பை நிலை நிறுத்த தீண்டாமையின் பல வடிவங்களை எதிர்த்து செயல்பட்டாலும், சாதி ஓழிப்பு என்பதை தமக்கான முக்கிய இலக்காக, வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு இணையான, அதனுடன் சேர்ந்து நடைபெற வேண்டிய போராட்டமாக அண்மைக்காலம் வரை இவ்வியக்கங்கள் இனங்காணவில்லை என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியவராகிறோம்.

கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் தமிழகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சிக் காலங் களின் செயல்பாடுகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கவும் வேண்டியுள்ளது. திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆட்சிக்கு வந்து 50 ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற சூழ்நிலையில் இத்தகைய மதிப்பீட்டை நாம் மேற்கொள்வது என்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சிக் காலம் என்று நாம் கூறிக்கொண்டாலும், எம்.ஜி. ராமச்சந்திரனால் தொடங்கப்பட்ட அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்தான் அதிக நாட்களும் தொடர்ச்சி யாகவும் ஆட்சி செலுத்தியுள்ளது.

திமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தை எடுத்துக் கொண்டால் அது தொடக்கத்தில் மக்கள் நலம்சார் ஆட்சியாக அமையும் என்ற பெரும் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. மாநில சுயாட்சி, நீதியான பொருளாதார வளர்ச்சி, வகுப்புரிமையை பாது காக்கத் தேவையான சட்டதிட்டங்கள், சாதி கலக்காத பண்பாட்டு உருவாக்கம் என்று பல விஷயங்கள் இங்கு சாத்தியப்படும் என்று பலர் அன்று நினைத்தனர்.

பொருளாதார வளர்ச்சியை எடுத்துக் கொண்டால் முன் ஆட்சி புரிந்த காங்கிரஸ் ஆட்சி பின்பற்றிய வளர்ச்சி, உற்பத்திசார் திட்டங்களை திமுகவும் பின் பற்றியது. குறிப்பாக வேளாண்துறையில் தொடங்கப் பட்டிருந்த பசுமைப் புரட்சியை இக்கட்சியின் ஆட்சியுமே தொடர்ந்து வளர்த்தது, விரிவுபடுத்தியது. இதனால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை அதிகார வலிமை கொண்டும் சமரச நடவடிக்கைகளின் மூலமும் இக் கட்சி எதிர்கொண்டது. விவசாய தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை சமன்படுத்துவதிலும் நிலவுடைமை யாளர்களுக்கு ஆதரவாக செயல்படுவதையும் திமுகவினர் கைவிடவில்லை - வெண்மணிப் படுகொலை இதற்கு முக்கிய சான்று.

தொழில் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்ட காங்கிரஸ் கொள் கைகளைப் பின்பற்றிய அதே வேகத்தில் தொழிலாளர் களின் போராட்டங்களை அடக்கியடுக்கவும் திமுகழக ஆட்சியாளர்கள் தயங்கவில்லை. அன்று முக்கிய தொழிலாளர் தலைவராக இருந்த வி.பி. சிந்தனுக்கு நேர்ந்த கதியை அவ்வளவு எளிதில் மறந்து விடமுடியாது. எந்த மாணவர்களின் போராட்டத்தை சாதகமாக்கிக் கொண்டு ஆட்சிக்கு வந்ததோ இதே மாணவர்களின் போராட்டங்களை மூர்க்கமாகக் கையாளவும் திமுக தயங்கவில்லை.

அதே சமயம் வளர்ச்சி, மக்கள் நலம் என்ற இரண்டு விஷயங்களிலும் தனக்குள்ள Òஅக்கறைÓயை ஆட்சி யாளர்கள் வெளிப்படுத்திக் கொண்டும் வந்தனர். எடுத்துக் காட்டாக, சாலை, போக்குவரத்துத் துறைகளில் முதலீடு செய்தது, போக்குவரத்துத் துறையை அரசுடைமை யாக்கியது. 1990களில் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை அமுலுக்கு வந்த பிறகு சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங் களை அமைக்க தோதான திட்டங்களை திமுகதான் செயல்படுத்தியது. இதையெல்லாம் செய்த அதே வேளை, வகுப்புரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தியது. குடிசை மாற்று வாரியத்தின் செயல்பாடுகளை விரிவு படுத்தி நகர்ப்புற வறிய பிரிவினருக்கான வீட்டு வசதி களை செய்து கொடுத்தது. மாநில சுயாட்சி தொடர்பான விவாதங்களை பொதுவெளியில் தொடர்ந்து நடத்தியது.  முக்கியமாக தமிழ் சமுதாயத்தில் பார்ப்பன அறிவாளிகள் செலுத்தி வந்த மேலாண்மைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து திராவிட அறிவாளர்களின் வளர்ச்சியை சாத்தியப் படுத்தியது. தமிழ் அடையாளத்துக்கு செக்யூலர் உள்ளீட்டை வழங்கியதன் மூலம் தலித்துகளையும் கூட தன்வசப்படுத்தியது.

கையூட்டு அரசியலுக்கு அது வழிவகுத்த போதிலும், உள்கட்சி ஜனநாயகத்தை வளர்க்கத் தவறிய போதிலும் தேவைப்பட்டபோது மத்திய அரசுடனும், ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியுடனும், ஏன் ஒருகட்டத்தில் பா.ஜ.க.வுடன் கூட அரசியல் கூட்டணி ஏற்படுத்திக் கொண்ட போதிலும் தன்னை தமிழர் நலம் காக்கும் கட்சியாக தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக் கொண்டது - இத்தனைக்கும் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பொறுத்தவரை சந்தர்ப்பவாத நிலைப்பாட்டினையே அது மேற்கொண்டது.

திமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தில்தான் சாதி இந்து சமுதாயங்களை சேர்ந்தவர்களின் ஒரு பிரிவினரின் ஒப்பீட்டளவிலான பொருளாதார, அரசியல் வளர்ச்சி என்பது சாத்தியப்பட்டது. அதே சமயம், நான் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியது போல, இந்த வளர்ச்சி யானது இச்சமுதாயங்களின் சாதிய தன்னிலையை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் அமைந்தது. வரலாற்றுப் போக்கில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஒருபுறமிருக்க, மறுபுறம், சாதி எதிர்ப்பு என்பதை வகுப்புரிமையுடன் மட்டும் தொடர்புபடுத்திய அரசியல் சிந்தனையும் செயல்பாடும் இத்தகைய வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது எனலாம். மேலும், சாதியமைப்பை பத்திரப்படுத்தியுள்ள நிலவுடைமை முறை, சாதிய உளவியல், பண்பாடு, பொது வெளியில் சாதியைக் கடந்த உறவுகள் அவ்வப் போது சாத்தியப்பட்டாலும் பண்பாடு, காதல், குடும்பம் என்று வரும்போது சாதி அடையாளங்கள் தொடர்ந்து முன்நிறுத்தப்படுதல் ஆகியனவற்றை அரசியல்ரீதியாக அணுகுவதற்கான கருத்து நிலையும் அதையட்டிய செயல்பாடும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படவில்லை. எனவே, சாதி இந்துக்களின் வளர்ச்சியானது ஒப்பீட்டளவில் ஜனநாயக பரவலாக்கத்தை சாத்தியப்படுத்திய போதிலும் சமுதாய வெளியிலும் நமது அரசியல் ஊடாட்டங் களிலும் ஜனநாயகம் ஆழமாக வேர் கொள்ள வித்திட வில்லை - தலித்துகளுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நடை பெற்று வரும் வன்முறைகளும், சுய விமர்சனத்துக்கு இடங்கொடுக்காத ÒதிராவிடÓப் பெருமித அரசியல் சொல்லாடல்களும் ஒன்றுக்கு மற்றொன்று அரண் சேர்த்து உண்மையான ஜனநாயக வளர்ச்சியை தடுத்துள்ளன. முக்கியமாக தலித்துகளுக்கு எதிராக செயல்படும் சாதி இந்து சமுதாயத்தினருக்கு அரசின் பாதுகாப்பு தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே வந்துள்ளது.

அடுத்து அதிமுகவின் ஆட்சிக்காலங்களை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழகத்தின் அரசியல், சமுதாய வெளிகளிலிருந்து ஜனநாயகப் பண்புகள் முற்றிலுமாக தூக்கியெறியப்பட்ட ஆட்சிக்காலங்களாக அவை இருந்தன என்று சொல்லலாம். மக்களுக்கான ஆட்சியாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டாலும் மக்களை மதிக்காத, அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்ற அவ்வப்போது அவர்களுக்கு சலுகைகளை வழங்கும் ஆட்சியாகத் தான் ஆதிமுதற்கொண்டே இக்கட்சியின் ஆட்சி அமைந்தது. அறிவுபூர்வமாக சிந்தித்து மாநிலத்தின் வளர்ச்சிக்கு திட்டமிடுதலுக்குப் பதிலாக மாநிலத்தின் நிதியாதாரங்களை கட்சித் தலைமையின் சொந்த கருவூலத்துக்குரிய சொத்தாக பாவித்தே அக்கட்சித் தலைமை செயல்பட்டு வந்தது.

எம்.ஜி.ஆரின் மறைவுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட முக்கிய மதிப்புரை ஒன்று அவரின் ஆட்சியில் தமிழகத்தின் வளர்ச்சி முடக்கப்பட்டதன் விவரங் களையும், அவரின் ஜனநாயக விரோத செயல்பாடுகள் மாநிலத்தின் ஜனநாயக வாழ்வில் ஏற்படுத்தியிருந்த பாதிப்புகளையும் பட்டியலிட்டுக் காட்டியது. அவரின் ஆட்சியில் நடந்த என்கவுண்டர் கொலைகள், ஊடகத் துறையைக் கட்டுப்படுத்தும் வகையில் இயற்றப்பட்ட சட்ட மாற்றங்கள், சிவில் உரிமைகளுக்காகப் பாடுபட்ட அமைப்புகளும் அவற்றின் உறுப்பினர்களும் காவல் துறையினரால் துன்புறுத்தப்பட்டது தொடர்பான செய்திகள் ஆகியவற்றை அந்த மதிப்புரை உள்ளடக்கி யிருந்தது.  

எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சியின் முக்கிய சாதனை சத்துணவுத் திட்டம்தான். அதை சிலாகித்துப் பேசு பவர்கள் அதற்கு வித்திட்டவர் காமராஜர் என்பதையும் அவருக்கு முன் காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில் சுப்பராயனின் அமைச்சரவை இத்திட்டத்தை அறிமுகப் படுத்தியிருந்தது என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதில்லை. எம்.ஜி.ஆர் இத்திட்டத்தைப் பரவலாக்கினார் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். இதைச் செய்ததன் மூலம் குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வருவதற்கான பெரும் வாய்ப்பையும் வெளியையும் அவர் ஏற்படுத்தினார் என்று கொண்டாலும், கல்வி தொடர்பான அவரின் பிற கொள்கைகளுடன் இதனைத் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும் - குறிப்பாக உயர் கல்வி தனியார் மயமாவதற்கான திட்டத்தைத் தீட்டியவர் அவர்தான். தனியார் கல்லூரிகளில் வகுப்புரிமையைப் பாதுகாக்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டாலும், இங்குள்ள பிற்பட்ட, தலித் மாணவர்களின் கல்வி வளர்ச்சியில் அரசுக்கு இருக்க வேண்டிய முக்கிய பொறுப்பை அரசு கைவிடவும் இந்த முடிவு காரணமாக இருந்தது. 

கையூட்டு அரசியல் வளரவும் விரிவடையவும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை காரணமாக அமைந்தது (இதற்கு முன் ஆட்சிகளும் கட்சிகளும் கையூட்டு அரசியலைப் பின்பற்றவில்லை என்று கூறிட முடியாது - திமுக ஆட்சியில் நடைபெற்ற ஊழல்கள் தொடர்பாக மேற்கொள்ளப்பட்ட விசாரணை ஆணையத்தின் முடிவுகள் அக்கட்சித் தலைமைக்கு சாதகமாக அமைய வில்லை என்பது வரலாறு). அக்கொள்கையைப் பின்பற்றி தமிழகத்தின் மூலவளங்களை சூறையாடும் மோசமான வளர்ச்சிப் போக்கை ஜெயலலிதா தலைமையில் பதவி யேற்ற ஆட்சி முன்னெடுத்தது. இத்தகைய சூறையாடுதல் என்பது Òஇயல்பானதாகÓ ஆக்கப்பட்டு அதனால் இலாபம் ஈட்டிய தொழிற்குழாம்களும் குடும்பங்களும்  சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக தங்களை கருதிக் கொள்ளவும் அவரின் ஆட்சி வழிவகுத்தது. இருந்தும் மக்களின் நல்லாசியையும் ஆதரவையும் பெற எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சியில் ஏற்றம் பெற்ற சலுகை அரசியலை இவர் அருங்கலையாக உருமாற்றினார் - குறிப்பாக ஏழைப் பெண்களை குறிவைத்து இவரின் சலுகை அரசியல் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது.

அதிமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தில்தான் குறிப்பிட்ட சாதியினரின் செல்வாக்கை ஆதாரமாகக் கொண்ட அரசியல் வளர்ச்சி என்பது உத்தியாகக் கையாளப் பட்டது. நமது ஜனநாயக அரசியலில் சாதி சமுதாயங் களின் நலனே மக்கள்நலனாக அறியப்பட்டு வரும் நிலைமையுள்ள போதிலும், குறிப்பிட்ட சாதியினரின் வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் ஆகியவற்றை மையமிட்ட அரசியலை அதிமுகதான் வெற்றிகரமாகவும் பட்ட வர்த்தனமாகவும் கையிலெடுத்தது. சாதிக் கட்சிகளின் வளர்ச்சிக்கான நியாயங்கள் எவ்வாறானதாக உள்ள போதிலும், அவற்றுக்கான அரசியல்ரீதியான ஒப்புதலை அதிமுகவின் செயல்பாடுகள் பெற்றுத் தந்தன. இதைச் செய்த அதேவேளை தலித்துகளுக்கு எதிரான போக்கை அரசு மேற்கொள்வதையும் இக்கட்சிதான் Òஇயல்பாÓக்கியது. தன் பங்கிற்கு திமுகவும் ஆட்சியில் இருக் கையில் இந்த போக்கைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறவில்லை.

பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் கண்டுள்ள மாற்றங்கள், அந்த இயக்கம் வழி உருவான அரசியல் கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலங்கள் சாதித்தவை, செய்யாதவை, காலம் கிளர்த்தியுள்ள வரலாற்றுபூர்வமான மாற்றங்கள் ஆகிய வற்றைக் குறித்த துல்லியமான நுணுக்கமான ஆய்வுகள் நமக்குத் தேவை. அவற்றை மேற்கொள்ளும் மனநிலையும் அவசியம் - வரலாற்றுப் பெருமிதங்களைக் கடந்து இத்தகைய ஆய்வுக்கு நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

பெரியார் நமக்கு வலியுறுத்தியவற்றை இங்கு நினைவுகூர்வது அவசியம் - சாதி, பார்ப்பனியம், இந்துமதம், பணக்காரத்தனம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடு மற்றொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளவை யாகும் என்பதை அவர் சளைக்காமல் கூறிவந்தார். பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மை, பணக்காரர்களின் ஆதிக்கம், இந்துமதம் சாற்றும் சாதிக்கொரு நீதி ஆகியவற்றை எதிர்ப்பதும், அவற்றுக்கு மாற்றீடாக பொதுவுடைமை, சமதர்மம், பகுத்தறிவு பேசும் அரசியல், சமுதாய செயல்பாடுகள் ஆகியன தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்படுவதும் அவசியம் என்பதை தன் வாழ்நாள் முழுக்க சுட்டிக்காட்டினார். அதற்கான செயல் பாடுகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அவரின் வாதங்களைப் புதிப்பித்து அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்வதாக நமது ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் அமைந்தால் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

Pin It

முதலில், பேராசிரியர் நா.வா. அவர்களது தமிழியல் ஆய்வு  முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி நோக்குதல் வேண்டும். தமிழில் மார்க்சிய நிலைநின்ற விமர்சன நோக்கு, இலக்கிய விமர்சனம் என்கின்ற நூலினை விதந்து எழுதிய நண்பர் தொ.மு.சி.ரகுநாதன் காலத்திலிருந்தே தொடர்ந்து வருவதை  நாம் காணலாம். அத்தொடக்க நிலையில் அவரோடு எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர் களும் இணைந்து தொழிற்பட்டார்கள்.

அவ்வேளையில் பொதுவுடைமைக் கட்சியைச் சார்ந்தவர்கள் தமிழியல் ஆய்வுகளிலே ஈடுபடுவதை ஊக்கப்படுத்துகிற பண்பு படிப்படியாக நாற்பது களிலிருந்து தமிழ்நாட்டில் வளர்ந்து வருவதையும் நாங்கள் அவதானிக்கலாம். முதலில் தளமாற்ற நிலைப் பட்ட விமர்சனங்களாக வெளிவருகின்ற Radical ஒரு விமர்சனப் போக்கின் ஊடாகத்தான் மார்க்சிய விமர்சன முறைமை வருகிறது. இது பொதுவாக எதிர்பார்க்கக்கூடிய ஒன்றுதான். இந்த மார்க்சிய நோக்கினை வாசகர்களிடையே நிலைநிறுத்துவதற்கான சில சஞ்சிகைகள் கொண்டுவரப்பட்டன. அவற்றுள் ரகுநாதனின் ‘சாந்தி’ விஜயபாஸ்கரனின் ‘சரஸ்வதி’ ஆகியவை முக்கியமானவை. இவை ஏறத்தாழ 1957,58,59,60-களில் மிக முக்கியமாக இடம்பெற்றன.

நவீன தமிழிலக்கியத்தில் மார்க்சியச் சிந்தனை மரபுக்கான ஓர் இடம் சாந்தியால், சரஸ்வதியால் நிறுவப்படலாயிற்று. இது வரன்முறையான தமிழியல் ஆய்வாகப் பரிணமிக்கத் தொடங்குகிற காலகட்டம் ஒன்று உண்டு. அந்தக் காலகட்டம் மிக முக்கியமான ஒன்று. அதற்குள்ளேகூடப் படிப்படியான வளர்ச்சி நிலையினை நாம் காணலாம். ஏனெனில் பொது வுடைமைக் கட்சியைச் சார்ந்த ஜீவானந்தம் அவர்கள், பொதுவுடைமைக் கொள்கைகளைப் பரப்புவதற்குத் தமிழினை நவீனமயமாக்கிய பாரதியை ஒரு மய்யமாகக் கொள்வது மாத்திரமல்லாமல் நவீன காலத்திற்கு முற்பட்ட தமிழிலக்கியத்திற்குச் சென்றும், அந்தச் சமூகச் செம்மையையும், சமத்துவத்தையும், செழுமையையும் காட்டுவதற்குக் கம்பராமாயணம் போன்ற நூல்களையும் பயன்படுத்துகிற தன்மையையும் நாங்கள் காணலாம். ஜீவா அதிலே மிக முக்கியமானவராக விளங்கினார்.

இதனை இன்னொரு பின்புலத்தில் நாங்கள் வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். 1948-49லிருந்து திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் எழுச்சிக்குக் காரணமாக இருந்த பின்புலச் சக்திகளில் ஒன்று இந்தத் தமிழ் நிலைப்பட்ட விடயங்களை முனைப்புறுத்திக் கூறுகின்ற தன்மை யாகும். இதில் அண்ணாதுரை அவர்களும் குறிப்பாகக் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்களும் மிக முக்கியமான இடத்தில் வருகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் தமிழை முன்னிலைப்படுத்திக் கூறிய முறைமையானது குறிப்பாகச் சங்க இலக்கியத்தைப் பயன்படுத்தி, அதன் மூலம் தமிழர் சாதனைகளை எடுத்துக்கூற முயன்ற முனைப்பானது, வரலாற்று அடிப்படை சார்ந்த ஒருநிலைப்பாடாக இல்லாமல், வரலாற்று மிகை என்று சொல்லப்படத்தக்க ஒரு நிலையினையே ஏற்படுத்திற்று. இந்த சூழலில் தங்களைத் தமிழ்ச் சூழல் நிலைப்பட நிலைநிறுத்திக் கொள்ள விரும்பிய பொதுவுடைமைச் சிந்தனை யாளர்கள் அந்தப் போக்கினைக் கண்டித்தும் அதே வேளையில் வரலாற்றுபூர்வமான எதார்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டுவதாகவும் உள்ள ஒரு அணுகுமுறையை உருவாக்குகிறார்கள்.

இதனை நவீன இலக்கிய நிலையில் பின்பற்றுவது மிகச் சுலபமாக இருந்தது. ஏனெனில் ரஷ்யாவில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி மிக முக்கியமானதாகும். கார்க்கி புரட்சியோடு, புரட்சிக்குச் சற்று முந்திய காலம் முதலே தொழிற்பட்டவர். புரட்சிக்குப் பின்னர் சோவியத் இலக்கியம் பொதுவுடைமை இலக்கியமாகவே வளர்க்கப் பட்டது. அதற்கான விமர்சன வடிவங்களெல்லாம் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. எனவே கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், சோசலிச இலக்கிய முன்னுதாரணங்களையும், குறிப்பாக ரஷ்ய இலக்கிய முன்னுதாரணங்களையும், ஐரோப்பிய இலக்கியத்தை இந்த புதிய இலக்கிய எழுச்சி எவ்வாறு பார்க்கிறது என்கின்ற முறைமையையும் பெற்றுக்கொண்டு இலக்கிய விமர்சன நடைமுறையை வளர்த்தார்கள்.

இலக்கியங்களை வரலாற்றின் வகை மாதிரிகளாக, சிந்தனைப் போக்கின் வகைமாதிரியாகப் பார்த்து, அவை காலத்தை எவ்வாறு பிரதிபலிக்கின்றன, காலத்தின் முரண்பாடுகளை எவ்வாறு காட்டுகின்றன என்பதினை மிக விரிவாக ஆராய்கின்ற ஒரு மரபை இந்த ரஷ்ய சோவியத் பொதுவுடைமை இலக்கிய மரபு வளர்த் தெடுக்கிறது. அதிலே கார்க்கியினுடைய ஆக்கங்களுக்கும் அவருடைய விமர்சனங்களுக்கும் மிக முக்கியமான இடம் உண்டு. அவையும் தமிழுக்குள் வருகின்றன. உண்மையில் கார்க்கியின் நாவலான The Mother என்பது இரண்டு மூன்று மொழிபெயர்ப்புகளைத் தமிழில் கண்டது. இந்தச் சூழலிலே நவீன இலக்கியத்திற்கு முற்பட்ட இலக்கியங்களான தமிழிலக்கியங்களை எவ்வாறு மார்க்சிய கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பது என்பது பெரும் சிந்தனைச் சவாலாக இருந்து வந்தது என்று கூறலாம்.

இந்தக் கட்டத்திலேதான் நிச்சயமாக இலங்கையில் ஏற்பட்டுவந்த, குறிப்பாக 1954 முதல் தமிழிலக்கிய வளர்ச்சியில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய ஒரு இலக்கிய இயக்கம் பற்றிய குறிப்புகள் அவசியமா கின்றன. இலங்கையில் முற்போக்கு இலக்கிய இயக்கம் என்பது அப்போது உடையாதிருந்த பொதுவுடைமைக் கட்சியினுடைய ஒரு பண்பாட்டு முன்னணியாகத் தொழிற்பட்டது. அந்தக் கட்சியின் மிக முக்கியமான அங்கத்தவர்களான ஞானசுந்தரம், பிரேம்ஜி, எச்.எம்.பி. முஹைதீன் போன்றவர்கள் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் சங்கத்திலும் முக்கியமான இடத்தை வகித்தார்கள். இந்த முற்போக்கு இலக்கிய இயக்க வளர்ச்சியில் இரண்டு அம்சங்கள் முன்னிலைப்பட்டன. ஒன்று,  இலங்கையில் குறிப்பாகத் தமிழ்ப் பிரதேசங்களில், வடகிழக்கில் நிலவிய சமூகக் கொடுமைகளை எடுத்துக்காட்டுகின்ற இலக்கியங்கள் தோன்றின. அந்த இலக்கியங்களை எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் அந்தக் கொடுமைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அதுமாத்திரமல்லாமல் பொது வுடைமைக் கொள்கைகளையும் இயக்கத்தையும் தங்களுடைய வழிகாட்டிகளாக அமைத்துக் கொண்ட வர்கள் டேனியல், ஜீவா என்று அந்தப் பெயர்கள் வரும். சமூகத்தின் முற்போக்கான தன்மையை எடுத்துக்காட்டும் முற்போக்கு இலக்கியத்தின் இரண்டாவது அம்சம்தான் மிகமிக முக்கியமாமனது. அங்குத் தோன்றிய விமர்சன முறைமை சமூக முற்போக்குவாதத்தை ஒரு திட்டமான இலக்கியச் சிந்தனையாகக் கொள்வதற்கு வேண்டிய அத்தியாவசியத்தை வற்புறுத்தியது மாத்திரமல்லாமல், அதற்கு எதிரான விமர்சன நிலைப்பாடுகளைச் சில வேளை சாடுகின்ற விமர்சன முறையையும் அது கையாண்டது. அந்த அளவில் நின்றுவிடாது அது சற்று மேலே போய் நவீன இலக்கியத்துக்கு முற்பட்ட இலக்கியங்களையும் இத்தகைய ஒரு கண்ணோட்டத்தில் பார்க் கின்ற ஒரு மரபைப் படிப்படியாகத் தொடங்குகிறது.

அந்த விமர்சன மரபு மிக முக்கியமானது. அதிலே இரண்டு பெயர்கள் அடிக்கடி பேசப்படுவதுண்டு. ஒன்று, காலஞ்சென்ற கைலாசபதி அவர்கள். அத்துடன் என்னுடைய பெயரும். இவ்வாறு சொல்வது எனக்குச் சற்று ஆழ்நிலைப்பட்ட அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தினாலும் வரலாற்றுத் தேவைக்காக இதனை நான் சொல்கிறேன் என்பதைத் தயவு செய்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். கைலாசபதி, சிவத்தம்பி மரபு என்பது நாங்கள் தனியே விமர்சகர்களாகத்தான் வந்தோம். ஆனால் எழுத்தாளர்கள் சிலரும் சில முக்கிய விமர்சகர்களாக இருந்திருக் கிறார்கள். காவலூர் ராஜதுரை என்பவர் வரதராஜனின் நாவல் பற்றிக் கிளப்பிய விமர்சனப் பிரச்சினை மிக முக்கியமானது. கவிஞர் முருகையன் அவர்கள் கவித் துவம் பற்றி, இலக்கியக் கொள்கை பற்றி எழுதியவை முக்கியமான விமர்சன கருத்துகளாகும். சில்லையூர் செல்வராஜனுடைய எதிர் நிலைப்பட்டு வாதாடுகின்ற தன்மையுடைய விமர்சனப்போக்கு மிகமிக முக்கிய மானது.

இந்த எழுத்துகள் எல்லாமே அதிர்ஷ்டவசமாக சாந்தி, சரஸ்வதி ஆகிய பத்திரிகைகளிலே பிரசுரமாகின்றன. வாசிக்கப்படுகின்றன. இதனால் இலங்கையி லுள்ள டானியல், ஜீவா மாத்திரமல்லாமல் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி பற்றியும் இங்குள்ள தமிழியல் ஆராய்ச்சி ஆர்வமுள்ளவர்கள் அறிந்து கொள்கிறார்கள். இந்நிலையிலே அக்காலத்திலே முதுகலை படித்த சில மாணவர்கள் சில முக்கியமான இடத்தை வகிக்கின்றார்கள். அவர்கள்தான் உண்மையில் எங்களுடைய எழுத்துக்களைக் கொண்டு செல்கிறார்கள். நவீன இலக்கியத்திற்கு முற்பட்ட கால வரலாற்றைச் சார்ந்த இலக்கியங்களை மார்க்சியப் பின்புலத்தில் பார்க்கின்ற ஒரு மரபு அங்குத் தென்படுகிறது.

உண்மையில் கைலாசபதியின் ‘நாடும் நாயன்மாரும்’ ‘பெருந் தத்துவங்களும் பேரரசுகளும்’ என வரும் கட்டுரைத் தொடர் மிக முக்கியமானது. அப்பொழுது நான் ‘தேனருவி’ என்கிற இதழில் எழுதிய ‘இயக்கமும் இலக்கியமும்’ என்கின்ற ஒரு கட்டுரைத் தொடரும் சுவாரஸ்யமானது. இப்போது பின்னோக்கிப் பார்க்கிற பொழுது அதிலே பல தவறுகள் இருந்தாலும் அந்தக் கண்ணோட்டத்தில் இலக்கிய வரலாறு முழுவதையும் பார்க்கின்ற மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட, இன்னும் சற்றுக் கண்டிப்பாகச் சொன்னால் ஒரு கொச்சை நிலைப்பட்ட ஒரு முற்போக்குப் பார்வை அதற்குள்ளே காணப்படுகிறது. இதற்கு மேலாகச் சற்றுப் போய் இந்த வரலாற்று ஆய்வியலைத் தமிழ் ஆய்வியல் அம்சமாக ஆக்குகின்ற பண்பு ஒன்று, நாடும் நாயன்மாரும், பேரரசும் பெருந் தத்துவங்களும் மாத்திரமல்லாமல் தனித்தமிழ் இயக்கம் பற்றியும் கட்டுரையும் முக்கிய மானது. இதிலே குறிப்பிடத்தகுந்த விசயம் என்னவென்றால் இந்தக் கட்டுரைகள் தனியே தமிழில் மாத்திரமல்லாமல் ஆங்கிலத்திலும் வெளிவந்தன.

இப்படியான வளர்ச்சியன்று படிப்படியாக அறுபதுகளின் நடுப்பகுதிகளில் வளர்ந்து வருவதை நாங்கள் பார்க்கிறோம். இலங்கையிலிருந்து வருகின்ற வளர்ச்சியில் ஒரு சிந்தனைக் கருத்தாடல் தோழர் ரகுநாதனுடன் ஏற்பட்டது. குறிப்பாக எங்களுடைய சிந்தனை ஓட்ட வளர்ச்சியில் ரகுநாதனுடைய பாதிப்பு மிகப்பெரியது. அது துரதிர்ஷ்டமாகச் சரியாகச் சொல்லப்படவில்லை. ‘சரஸ்வதி’யில் அவர் எழுதிவந்த கட்டுரைகளில் அவர் பல விஷயங்களைக் கிளப்ப, நாங்கள் அவருடன் தொடர்பு கொண்டோம். 1959-ம் ஆண்டு நாங்கள் இங்கு வருவதற்கு முன்னரே அவரை நாங்கள் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு விரிவுரை யாளராக அழைத்திருந்தோம். அவர் அங்கு வந்து பல்கலைக்கழகங்களில், கல்லூரிகளில், பொதுக் கூட்டங் களில் பேசியது மிகுந்த விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

ரகுநாதன் ஏற்கெனவே நவீன காலத்திற்கு முந்திய இலக்கியங்களிலே உள்ள மார்க்சிய விமர்சனத்தை வளர்த்தெடுக்கிறார். அதனோடு நாங்கள் நுழை கின்றோம். அதனால் நாங்கள் பயனும் பெறுகின்றோம். இந்த வேளையில் நா.வா. ஒரு தொழில்நிலைப்பட்ட ஆசிரியர் என்கின்ற வகையில் தமிழியல் ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார்.

நாங்கள் அறிகின்றோம்; நெல்லை ஆய்வு வட்டம் திருநெல்வேலி கட்சியினுடைய ஒரு புலமாகவும் அதனுடைய ஒரு பிரிவாகவும் தொழிற்படுகிறது. எனக்கு நல்ல ஞாபகம் 1967, 1970-ம் ஆண்டு பிற்பகுதியில் தமிழகப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்வழியில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சி தொடங்கப்படுகிறது. அப்பொழுது தான் நா.வா. ‘ஆராய்ச்சி’ பத்திரிகையைத் தொடங்கு கிறார். முதலாவது இதழில் அவர் கட்டுரை கேட்ட பொழுது என்னால் கட்டுரை கொடுக்க முடியவில்லை. அப்பொழுது இருந்துதான் கடிதத் தொடர்பு அவரோடு ஏற்பட்டது.

ஆராய்ச்சியின் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால் அதன், பிரதானமான பயன்பாடு என்னவென்றால் அது மார்க்சியச் சிந்தனைத் தளம் கொண்ட தமிழியல் ஆய்வு முறைமைக்கான ஒரு நிறுவனமயப்படுத்தல் முயற்சி யாகும். அதாவது Institutionallised Marxism Research

in Tamil. இதில் முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், நாங்கள் கட்சிகளோடு சம்பந்தப்பட்டு, தொடர்புப்பட்டு வந்திருந்தாலும்கூடப் படிப்படியாக இந்தக் கட்சி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாலே சென்று மார்க்சிய நிலைப்பட்ட ஒரு நிலைபாட்டை நாங்கள் மேற் கொண்டோம். Marxist analysis. Not Communist analysis இது ஒரு முக்கியமான வளர்ச்சி.

நா.வா.வும் இந்த ஆராய்ச்சி மரபினைக் கட்சி நிலைப்படுத்தி வைத்துவிடாமல் தமிழியல் ஆய்வாளர் களிடையே, ஆசிரியர்களிடையே, ஆய்வியல் மாணவர் களிடையே படிப்படியாக வளர்த்தினார். நா.வா.வின் பங்கினை நான் மூன்று நிலைப்பட பார்க்கிறேன்.

ஒன்று, ஆராய்ச்சியை வளர்த்தது. அந்த ஆராய்ச்சியை வளர்ப்பதற்குக் காரணமான துணைக்குழுவை, துணைப் படையை அவர் அமைத்துக் கொண்டது. அவர்கள் கட்சிரீதியாக ஒன்றானவர்கள் என்றாலும் அவர்கள் எல்லாருமே கட்சிக்காரர்கள் அல்ல.

இரண்டாவது, நா.வானமாமலை தமிழ்நாட்டின் நாட்டுப்புறவியல் ஆய்வை ஒரு களநிலைப்பட்ட வரன்முறையான ஆய்வியல் நெறிமுறை தவறாத ஒரு ஆய்வுமுறையாக முதன் முதலில் அதனை எடுத்து ஒரு ஆராய்ச்சி நிலைப்பட்ட வரலாற்று முறையியலுடன் இணைந்த ஒன்றாகக் கொண்டுவந்து அதிலே பல முக்கிய சாதனைகளைச் செய்தார். உண்மையில் தமிழியல் ஆய்வுகளில் கிடைத்த முதலாவது அங்கீகாரம் நாட்டுப்புறத் துறையில் அவருக்கு ஏற்பட்ட ஆராய்ச்சி காரணமாக வி.ஐ.சுப்பிரமணியம் வழங்கிய அங்கீகாரம். உண்மையில் அதோடுதான் அவர் முக்கியமானவராகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக வானமாமலையைப் பேசுகின்ற நாங்கள் இலங்கைச் சூழலில் நாட்டுப்புற ஆய்வின் வளர்ச்சி பற்றிப் பேசுவதில்லை. இப்பொழுது நாட்டுப்புற ஆய்வு என்பது பி.ஹெச்.டி. பட்டத்திற்கு ஆய்வு செய்கின்ற சில மாணவர்கள் எழுதுகின்ற ஒன்றாக ஆகிவிடுகிறது. அதற்கு ஊடாக வந்த ராம நாதன் போன்றவர்கள் சில முக்கியமான ஆய்வுகளைத் தந்திருந்தாலும்கூட, அது வேண்டிய அளவுக்கு இன்னும் வளரவில்லை என்பது கவலைக்குரிய விடயம்.

மூன்றாவது, நா.வா. பல இளம் எழுத்தாளர்களை இந்தச் சிந்தனைப் போக்கில் எழுத வைத்தது. அதாவது ஆராய்ச்சி சஞ்சிகையின் தொடர்ச்சிக்கு வேண்டிய பின்புலத்தை ஏற்படுத்தியமை. நா.வா. கொண்டுவந்த ஆராய்ச்சியும் எங்களுடைய தமிழியல் ஆய்வியலில் ஒரு நிறுவனமயப்பட்டதாக அமைந்தது. அதனைப் பலர் பேசுவதில்லை. இது பேசப்பட வேண்டிய விடயம். செந்தமிழ் போன்ற சஞ்சிகைகள் தமிழைப் பாரம் பரியமான ஆய்வுமுறையில் கொண்டு செல்கின்றன. இந்த ஆராய்ச்சி சஞ்சிகை அவற்றிலிருந்து தன்னைத் தனிப்பட்ட நிலையில் பாரம்பரியத்தை உடைக்காமலும் புதியதை உடைத்துக் கொண்டும் வளர்ந்து வந்த சஞ்சிகை.

இந்த வேளையில்தான் மார்க்சிய ஆய்வு முறையியல் என்பது யாது என்கின்ற பிரச்சினை முக்கியமாகிறது. மார்க்சியத்தின் சிந்தனை அடித்தளமாக இரண்டு விடயங்களைச் சொல்லலாம். ஒன்று, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம். இரண்டு இயங்கியல் பொருள் முதல்வாதம். மார்க்சிய நோக்கு என்பது ஒரு விடயத்தினை அதன் வரலாற்றுப் பின்புலத்தில் பார்க்கின்ற அதேவேளையில், அந்த வரலாற்றுத் தன்மையில் அது எவ்வாறு இயங்கியல் தன்மைகளைக் கொண்டதாக இயங்கிற்று என்பதினை அறிந்து கொள் வதாகும். போகின்றபொழுது அதன் பொருளாதாரக் காரணிகள் மிக முக்கியமானது. ஆனால் பொருளாதாரக் காரணிகள் மாத்திரம்தான் சகலத்தையும் தீர்மானிக்காது. எல்லாவற்றையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும்பொழுது பொருளாதாரத்திற்கு ஒரு தீர்மானமாக இடம் உண்டே தவிர அதுவே சகலத்தையும் தீர்மானிக்காது. அதற் குள்ளே பண்பாட்டு அம்சங்கள் வரும்.

அதாவது மார்க்சிய விமர்சனம், பண்பாட்டு இயக்கத்தின் நடைமுறைகளை, அந்த நடைமுறைகளின் உந்துசக்திகளாக, இயக்க சக்திகளாக அமைகின்ற காரணி களின் மூலமாக விளங்கிக் கொள்ள முயல்கிறது. இது ஒரு மிகமிக முக்கியமான விடயம். இதன் காரணமாகத் தான் கடந்த பத்துப் பதினைந்து வருடங்களாக  Cultural Studie என்கின்ற ஒரு துறை மார்க்சியத்தைத் தளமாகக் கொண்டு மேல்நாடுகளில் வளர்ந்து வருகின்றது.

மார்க்சிய ஆய்வுமுறையில் முக்கியமாக விதந்தோத வேண்டிய விடயம் என்னவென்றால், பெரும்பாலும் தென்னாசிய, தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் பொது வுடைமைச் சிந்தனை என்பது எங்களுக்குக் கட்சி நிலைப்பட்ட அரசியல் சிந்தனை மரபாக உள்ளது. அது தவிர்க்கப்பட முடியாதது. ஏனென்றால் இங்குப் புரட்சிகள் ஏற்படவில்லை. அரசியல் இயக்கங்கள் உண்டு. அரசியல் எதிர்ப்புகள் உண்டு. அரசியல் நிலையாகக் கொள்கிறபோது துரதிர்ஷ்டவசமாக எங்களுடைய நாட்டு அரசியல் சூழல்கள் காரணமாகச் சோவியத், சீன முனைப்புகள் மிக முக்கியமாகத் தாக்கப்பட்டன. இதனால் மார்க்சியச் சிந்தனை மரபுகள் முழுவதையும் அந்த இரண்டுக்குள் வைத்துப் பார்க்கின்ற மரபு ஒன்று வந்துவிட்டது.

ஆனால் மேற்கு நாடுகளில் இந்த அனுபவம் வித்தியாசமானது. அங்கும் வரலாற்றுச் சூழல் காரணமாக, அங்கும் மார்க்சியத்தை எவ்வாறு நடை முறைப்படுத்துவது என்கின்ற பிரெஞ்சுச் சிந்தனை யாளர்கள், இத்தாலியச் சிந்தனையாளர்கள், அவர் களுடைய தேவைகள் காரணமாக (இதிலே பிரித்தானிய தொழிற்பாடு மிகமிகக் குறைவு. அமெரிக்காவில் பிடரெனிக் ஜேம்ஸன் இருக்கிறார்), தொழிற்பாடுகள் காரணமாக மார்க்சியச் சிந்தனை மரபில் சோவியத் மரபின் பின்னர்ப் பெருத்த மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இதனை நாங்கள் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டுள்ளோம், அல்தூசரோடுதான் மார்க்சியக் கருத்துநிலை என்கிற அம்சம் முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

இப்படிப் பார்க்கின்ற பொழுதுதான் நா.வா.வின் ஆராய்ச்சி முறைமைகள் அந்த ஆராய்ச்சி சஞ்சிகை ஏட்டுக்குள்ளேயும் அவர் எழுதிய நூல்களிலேயும், குறிப்பாக நாட்டுப்புறவியலை ஆய்ந்த முறையிலும், அரசியல் தீர்மான சக்திகளையும் பொருளாதாரத் தீர்மான சக்திகளையும் மார்க்சியமாகக் கொள்ளாது வரலாற்று இயங்கியல் தன்மையைப் பார்க்க முனைந்தது புலப்படும்.

(இரா.காமராசுவின் நா.வா. ஆராய்ச்சித்தடம் நூல் முன்னுரை)

Pin It

சத்ரபதி சிவாஜியின் வழித்தோன்றலான தஞ்சை இரண்டாம் சரபோஜி ஆங்கிலேயே கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியாரின் கட்டளைப்படி 1799ஆம் ஆண்டு அரியணை ஏறிய ஓர் ஆண்டிலேயே  ஆளுமையை அவர்களிடம் விட்டுவிட்டு, அவர் பெரிதும் பயன்படுத்தியது சரஸ்வதி மஹால் நூல் நிலையமும், தன்வந்திரி மருத்துவமனையும் ஆகும்.

தன்வந்திரி மஹாலில் மருத்துவ ஆய்வுகளுக்கு உறுதுணையாக ஒரு மூலிகைத் தோட்டமும் மருந்து தயாரிக்கும் ஒரு தொழிற்கூடமும் (Pharmaceutical Manufactory) அங்கு இருந்தன.  அங்கு தயாரிக்கப்படும் மருந்துகளில் அதன் பெயரும் மருந்து தயாரான காலமும் பதிக்கப்பட்டன.  இந்த மருந்துகள் தன்வந்திரி மஹாலில் ஒரு பகுதியான “ஒளஷதக் கொட்டடி” என்ற இடத்தில் மாத்திரை, லேகியம் மசாலா போன்ற வடிவங்களில் சேமித்து வைக்கப்பட்டு, நோயாளிகள் வந்து மருந்துகளை வாங்கிச் சென்றனர்.

தன்வந்திரி மஹாலில் ஆய்வு செய்த மருத்து வர்கள் கொடுத்த மருத்துவக் குறிப்புகளை வைத்துக் கொண்டு, தமிழில் எளிய பாடல்களாக ஆக்கித் தருமாறு மன்னர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க, இந்த மருந்துகளின் பயன்பாடே நன்கு பரிசோதித்துப் பார்த்து அனுபவம் பெற்றவையாதலால் அனுபவ வைத்திய போகம் என்ற சரபேந்திர வைத்திய முறைகள் எனக் கூறப்பட்டது.

இம்மருத்துவ முறைகள் முன்னோரால் கை கண்டவை என்பதுடன் சரபோஜியாலும் ஆராய்ந் துணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளப் பெற்றவை என்பதும் குறிக்கத்தக்கதாகும்.

“மேதினிக்கிது கைகண்டதுண்மையே,” (சுவடி 60),

“தாம் கைகண்டதுவே சரபேந்திரர் கருணையினார்

காசினியோர்க்கருளினாரே,” (சுவடி 52),

“நீதி சரபேந்திரனிதை யுணர்ந்தா ராய்ந்து

நிர்ணயித்த முறை யிதுவே” (சிரோ)

முக்கியமா யுலகோருக் குபகாரமதாய்

முதிர் வைத்திய சோதனை செய் தினியாக

சக்ரவர்த் தியிலுமு யர்ந்தசர பேந்திரன்

தம்முள்ளம் நிர்ணயித்த முறையி தாமே.  (சிரோ)

என இவ்வாறு ஒவ்வொரு மருத்துவமுறையும் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.  மன்னர் இவ்வகையில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு தாமே முன்நின்று ஒவ்வொரு மருந்தையும் உறுதி செய் தளித்தமை மிகவும் போற்றுதலுக்குரியதாகும்.

தமிழில் மருத்துவப் பாடல்

தம் கால மக்களுக்கேயல்லாமல் பிற்கால மக்களுக்கும் இம்மருந்துகள் பயன்பெற வேண்டு மென்ற பரந்த மனப்பான்மையைக் கொண்ட மன்னர் இவற்றைத் தமிழில் பாடலாக அமைத்த மையை,

“சரபோசி மகரா சேந்திரன் தமிழினா லுரைக்க வென்று”

(சுவடி 60)

என இதைப் புலவர்களும் ஆங்காங்கே குறிக் கின்றனர்.

சித்த மருத்துவம்

மன்னர் சரபோஜியின் மருத்துவ முறைகள் யாவும் பழம்பெரும் சித்த மருத்துவ நூல்களில் உள்ள முறைகளேயாம்.

“துடங்கன் சரபோஜிரா சாதி ராசன்

சுகரகத்தியர் போகர்சட்டை நாதரும் சூதர்

கொங்கணவர் பிருங்கர்கரு வூரரெல் லோரும்

கூறும் வைத்திய நூலை யுணர்ந்தா ராய்ந்து.”

“பொன்னுலகோர் முனிவருல குக்காய் முந்நாள்

போதித்த வைத்தியத்தை யுணர்ந்து ணர்ந்து”

(சுவடி 57)

“சித்தர்பா லுணர்தஞ்சைச் சரபோசி மன்னர்”

(சந்நிரோக சிகிச்சை)

என இவ்வாறு பல பாடல்களிலும் சித்தர் போன்ற நல்லோர் மொழிப் பொருளை மன்னர் சரபோஜி பொன்னே போல் போற்றி ஏற்றுணர்ந்ததைப் புலவர்கள் சுட்டக் காணலாம்.

இம்மருந்துகளைத் தயாரிக்க தன்வந்திரி மஹால் மருத்துவமனைக்கு அருகில் இருந்த மூலிகைத் தோட்டத்தில் (Herbal Garden) வளரும் மூலிகைகளைச் சேகரிப்பவர்கள், சரியாக அடை யாளம் காண மற்றும் மருத்துவ நூல்களைப் படிப்பவர்களும் அறிந்துகொள்ள தாவரவியல் குறிப்புகளுடன் (with botanical notes) தொலை நோக்குடன் சரபோஜி மூன்று நூல்களை வெங்கட பெருமாள், வெங்கட நாராயண கோபால், கிருஷ்ண நாயக் ஆகிய சித்திரக்காரர்களைக் கொண்டு, 105 வண்ணச் சித்திரங்களுடன் தயாரித்திருக்கிறார்.  அவை இன்றும் புதிய சித்திரங்களைப் போல் காட்சி அளிக்கின்றன.  அரண்மனையில் இருந்த தன் வந்திரி மஹாலில் சித்தா, ஆயுர்வேதம், யூனானி மருந்துகள் நோயாளிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டன.  இதில் ஐரோப்பிய மருத்துவர்கள் உள்பட மற்றைய உள்நாட்டு மருத்துவர்களும் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர்.

மன்னர் சரபோஜிக்கு உடற்கூறு பற்றி அறிந்து கொள்ளும் ஆசை 1805ஆம் ஆண்டிலிருந்தே தொடர்ந்து, அவர்தம் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடித்தது.  என்றாலும் கண்நோய் குறித்து அறிந்து கொள்ளும் ஆசை 1830க்குப் பிறகே தோன்றியது.

நோயாளிகளின் குறிப்பேடும் கண் சித்திரங்களும்

கண் சிகிச்சையை மக்களுக்கு மேற்கொண்ட பொழுது, அவற்றைக் குறித்து குறிப்பேடுகளையும், தற்பொழுது சரஸ்வதி மஹால் நூலகத்தில் காண முடிகிறது.

இவ்வேடுகள் மொத்தம் 44.  இதில் ஒன்று தேவநாகரியிலும், 8 மோடி எழுத்திலும், 38 ஆங்கிலத்திலும் கடுக்காய் மையில் எழுதப்பட்டு உள்ளன.  இவற்றில் 1827இல் ஆகஸ்டிலிருந்து அக்டோபர் வரை மருத்துவம் பெற்ற நோயாளி களைப் பற்றியதாக உள்ளன.  இதில் உள்ள 18 குறிப்பேடுகளில் நோயால் வாடும் கண்ணும், அறுவை சிகிச்சைக்கு முன் உள்ள கண்ணும் என்ற முறையில் இயற்கையான கண்ணை ஒத்த வண்ணச் சித்திரங்களாக வரையப்பட்டுள்ளன.  இக்கால கட்டம் (19ஆம் நூற்றாண்டு) புகைப்பட தொழில் நுட்பம் கண்டுபிடிக்கப்படாத காலம்.  ஆகவே

இச்சித்திரப்படங்கள் நோய்க்குறிகளை ஆய்வு செய்ய பிற்காலத்தவர் அறிந்துகொள்ளும் நிலையில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  இது சரபோஜியின் அறிவியலை வளர்க்க எடுத்துக் கொண்ட தொலை நோக்குப் பார்வைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.  இக்கண் சிகிச்சை இலவசமாக செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதைத் தாண்டி, கண்புரை நோயாளிகளுக்கு அறுவை சிகிச்சை முடிந்து செல்லும்போது, இரண்டு ரூபாய் நன்கொடையாகக் கொடுக்கப் பட்டுள்ளது, இதை, இன்றைய தமிழக அரசு கண்புரை சிகிச்சைக்குப் பிறகு நன்கொடை கொடுப் பதற்கு ஒத்த ஒரு முன்னோடித் திட்டம் எனலாம்.

இதுதவிர, கண்சிகிச்சைக்கு என்று மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு ஐரோப்பிய மருத்துவரை சென்னையிலிருந்து அழைத்து வந்து மருத்துவம் அளித்தார் என்பதற்கு ஒரு விளக்கம் கிடைத் துள்ளது.

சரபோஜியின் இடது கண்களில் கார்னியாவில் (நிறமிலி இழைமம்) தோன்றிய ஒளி ஊடுருவல் குறைவிற்காக தன்னுடன் காசி யாத்திரைக்கு உடன் வந்த டாக்டர் மெக்லியாய்டுக்கு மன்னர் கடிதம் எழுதுகிறார்.  “தன்னுடைய இடது கண்ணில் தோன்றிய கேட்டிற்கு நாட்டு மருந்துகள் பெரு மளவில் குணமளித்தாலும் சிறிதளவு இன்னும் சீரடையாமலே உள்ளது.  ஆகவே, நான் கேடுற்ற என் கண்ணின் ஒத்த ஆறு சித்திரங்களை அனுப்பி உள்ளேன்.  இதற்கு மருத்துவம் புரிய தகுந்த நூல் களை அனுப்ப வேண்டியது,” என தெரிவித்ததற்கு மெக்லியாய்டு உதவியவைகள் பயனுள்ளதாக அமையவில்லை.  ஆகவே டாக்டர் ஜான்மாக் என்ற உதவி மருத்துவர் சென்னையிலிருந்து இங்கு வந்து மன்னருக்கு மருத்துவம் அளித்தார்.  இத்துடன், மக்களுக்கும் மருத்துவம் புரிந்தார்.  இதற்காக இவருக்கு மூன்று மாதங்களுக்கு ரூ. 4000 கொடுக்கப் பட்டுள்ளது.  இவரே, நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் நோயாளிகளின் கண் மருத்துவக் குறிப்பேட்டில் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்க வேண்டும் என அனுமானிக்கத் தோன்றுகிறது.

ராஜா சரபோஜியும் உடல்கூறு ஆர்வமும்

1800இல் சரபோஜி சென்னையில் உள்ளூர் வாசிகளுக்காகத் தொடங்கப்பட்ட மருத்துவ மனைக்கு (Native Hospital) ஒரு பெரும் தொகையை நன்கொடையாக அளித்தார்.  இந்தக் காலகட்டத்தில் பிசிசியன் ஜெனரல் ஜேம்ஸ் ஆண்டர்சனுடன் தொடர்பும் ஏற்பட்டது.  தஞ்சை திரும்பிய மன்னர் உடற்கூறு பாடங்களைப் படிக்கத் தொடங்கி இது தொடர்பாக ஜெனரல் ஆண்டர்சனுடன் கடிதப் போக்குவரத்து கொண்டிருந்தார்.  இதில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்ட நிலையில் ஐரோப்பிய உடற்கூறு நூல்களைப் பற்றி “இறைவனால் படைக்கப்பட்ட மனித உடலை விஞ்ஞான அறிவு கொண்டு கெடாது பாதுகாத்து அதன் உதவியால் ஐரோப்பிய உடல்கூறு எழுதப்பட்டுள்ளது என்பது மனிதனின் பேராற்றலைக் குறிக்கிறது,” என்று மன்னர் குறிப்பிட்டார்.  ஆக மொத்தத்தில் சரபோஜி உடற்கூற்றைக் கற்றது விஞ்ஞானத்தை கடவுள் பற்றுடன் உற்று நோக்கியதாகும்.  18ஆம் நூற்றாண்டில் மனித உடலை மேற்புறமாக மட்டும் தொட்டுணராது உடலைக் கூறுபோட்டு கூர்ந்து கருத்தூன்றிப் பார்த்து, அதை நூல் வடிவத்தில் ஒவ்வொரு அடுக்காக, அங்கமாகப் பார்ப்பது என்று மருத்துவ உலகிற்கு ஒரு புதிய வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.  இவை சுதேசி மருத்துவத்திற்கு மாறாக சவப் பரிசோதனை என்பது மேலை மருத்துவத்தில் ஒரு பிரிவாகவும் இருந்தது.

ஆக இவைகளைக் கூர்ந்து அறிந்த சரபோஜி 19ஆம் நூற்றாண்டில் இக்குறைபாடுகளைக் களைய தானே எடுத்த முயற்சி என்பது சரித்திர முக்கியத் துவம் வாய்ந்தது.

1805 மே 22ஆம் தேதி ரெசிடெண்ட் பிளாக்பன், சரபோஜிக்கு ஐரோப்பிய மருத்துவத்தைக் கற்பிக்க ரெசிடெண்சி சர்ஜனான வில்லியம் சேமர்வெல் மிச்சேலை நியமித்தார்.  அவருக்கு மன்னர் 1000 பகோடாக்கள் ஊதியமாக வழங்க உத்தரவிட்டார்.  இதைக் குறித்து ரெசிடெண்ட் மதராஸ் கவர்னர் லார்ட் பெண்டிங்குக்கு சர்ஜன் மிச்சேலை மன்னருக்கு மட்டும் ஐரோப்பிய மருத்துவக் கல்வி சொல்லிக் கொடுக்க தனக்கு எண்ணம் ஏற்பட்டதற்கான காரணம் மறைமுகமாக தஞ்சாவூரில் உள்ள சுதேசி மருத்துவர் புரியும் மருத்துவத்திலுள்ள குறைபாடு களைப் புரிந்து கொள்ளவும், மேலை மருத்து வத்தின் மேன்மையை அறிந்து கொள்ளவும் என்று எழுதி, மேலும் இது பெரியம்மைக்குத் தடுப்பு ஊசி குத்துதலுக்கு உள்ள தப்பெண்ணத்தை, மாறான கருத்தை முறியடிக்க உதவும் என்று தெரிவித்தார்.

சரபோஜி உடல்கூறு கல்வியை மிச்சேலிடம் ஆரம்பித்த ஒரு வாரத்திலேயே. மிச்சேல் மலபார் 7ஆவது ரெசிடெண்டுக்கு மாற்றப்பட்டார், இது சரபோஜிக்கு மிகுந்த வருத்தத்தை அளித்தாலும், தன்னுடைய கல்வியை நிறுத்தாது தொடர்ந்து உடற்கூறு மற்றும் ஐரோப்பிய மருத்துவத்தைக் கற்க மருத்துவ நூல்கள், அறுவை சிகிச்சைக்கான கருவிகள், பல நிறமுள்ள உடல்கூறு படங்கள், எலும்பு மற்றும் எலும்புக் கூடுகளைத் தன்னுடைய தஞ்சாவூர், மதராஸ் நண்பர்களிடம் பெற தன் நேரத்தைச் செலவழித்தார்.  இந்நிலையில் தரங்கம் பாடி மிஷனுக்கு தலைவரான சி.எஸ். ஜான் ஓர் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட குழந்தையின் பிரேதத்தை (Prepared body for dissection) சவப் பரிசோதனை செய்ய இரத்த நாளங்களை மன்னர் ஆராய அனுப்பி வைத்தார்.  இது சரித்திர பூர்வமாக 1805 முதல் முறை யாக இந்தியாவில் உடல்கூறு கல்வி கற்க ஆயத்தப் படுத்தப்பட்டு செய்யப்பட்ட சவப் பரிசோதனை யாகும்.  (Raja Sarefoji II Science Medicine & Enlightment in Tanjore, p. 29)

இது கல்கத்தா மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவர், மதுசூதன் குப்தா (1836) செய்த ஆயத்தப்படுத்தப் பட்ட முதல் சவப் பரிசோதனை என்று வரலாறு பூர்வமாக அறியப்பட்டதற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.  இக் காலம் மைக்ராஸ்கோப் தொழில்நுட்பங்களும், பாக்டீரீயாலஜிக்கான பரிசோதனைகளும் முன்னேற்ற மடையாத காலம்.  இறந்தபின் செய்யப்படும் சவப் பரிசோதனை ஒன்றே, என்ன நோயினால் இறந்தார் என்பதை அறிந்திட உதவிய காலம்.  அதுவும் உடலைக் கூறு போட்டு நோயை அறிந்து கொள் வதை இந்திய சமூகம் முழுமையாக ஆழமாக விருப்பமில்லாது அருவருக்கத்தக்கதாக நினைத்த காலம்.

சவப் பரிசோதனைக் கூடத்திற்கும், உடற்கூறு துறைக்கான கல்வி கற்கும் சவப்பரிசோதனை இடங்களிலும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களே கம்பெனி சர்ஜன்களுக்கு உதவியாகப் பணியாற்றினர்.  ஆக, சுதேசி வைத்தியர்கள் சவப் பரிசோதனை செய்யாததால் உடல் பாகங்களைப் பற்றி கூர்மை அறிவு இல்லாது மருத்துவ அறிவு, அதிலும் குறிப்பாக அறுவை மருத்துவம் இந்தியாவில் மேம்பாடு அடையாது இருந்தது என்பது வெளிப் படையான உண்மை.  இதைத் தகர்க்கும் வித மாகவே 1836இல் பிராமண ஆசிரியர் மதுசூதன் குப்தாவும் கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த அவருடைய மூன்று நண்பர்களும், சவப் பரிசோதனையை முதன் முதலில் செய்தமையை ஐரோப்பிய கலாச் சாரம் இந்தியாவில் நுழைந்துவிட்டது என்று காலனி அரசு கல்கத்தாவில் குண்டு போட்டுக் கொண்டாடியது.  ஆனாலும், சரபோஜி செய்த சவப் பரிசோதனை நிகழ்ச்சி அலுவலகத் தொடர் பின்றி, இந்திய வரலாற்றில் இடம் பிடிக்காது போய்விட்டது.

ஆரம்பத்தில் உடல்கூறு கல்வி அளித்த மிச்சேல் தன் மாணவ மன்னருக்கு மருத்துவ நூல் களாக வில்லியம் குல்லன் எழுதிய “Practice of Physic” போன்ற 7 நூல்களை அனுப்பி வைத்தார்.  இதுபோலவே, ஆயத்தப்படுத்திய குழந்தை உடலை அனுப்பிய ஜான், ஒரு செயற்கை கண்ணையும் அனுப்பி வைத்தார்.  இதுவும் கூறுபோட்டு கற்கும் விதமாக அமைந்திருந்தது.  இதன்மூலம், கிட்டப் பார்வை, தூரப்பார்வையைக் கற்க உதவியாக மரத்தினாலும், தந்தத்தினாலும் இது வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தது.  மிச்சேலின் பரிந்துரைப்படி, வீடில் அண்ட் கம்பெனி (Weddle & company) மூலம் 47 பக்கோடாக்களுக்கு மருந்து ஏற்ற ஊசி (syringes), பிளாஸ்டர் மற்றும் அறுவைக்கான கருவிகளை வைக்க பெட்டிகள் சரபோஜியினால் வாங்கப் பட்டது.  (Raja Sarefoji II, p. 29)

தன் மதராஸ் நண்பர் சர்ஜன் ஆண்டர் சன்னிடமிருந்து Anatomy of Human Body என்ற வண்ணப்படங்களுடன் கூடிய சார்லஸ் பெல்லின் நூல் பெறப்பட்டது.  இதைக் கண்ணுற்ற மன்னர் சுதேச மருத்துவ நூல்கள் மிக மிகக் குறைந்த படங்களுடனே மனதிற்கு திருப்தி அளிப்பதாக இல்லாததாகவே உள்ளது.  மேலும் இவர்கள் சமஸ்கிருதத்திலும், மற்ற மொழிகளிலும் எழுதி உள்ளார்கள், எளிதில் புரிந்துகொள்ளத்தக்கதாக இல்லை.  ஆகவே ஆங்கிலத்திலும் உள்ளவைகளை, முக்கியமாக உடல்கூறை, சுதேச மொழியில் மொழி பெயர்த்து, தம் மக்களுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதற்கு பாதிரியார் ஜான் கால்கூப் (John Kohlhopp) தமிழிலும், சஞ்சி லக்ஷ்மண் (Sanji Lakshman) என்ற கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் பழைய அலுவலர் மராத்தியிலும் சில ஐரோப்பிய நூல்களை மொழிபெயர்த்தனர்.

மற்றொரு முறை சர்ஜன் ஆண்டர்சன் அரிதாக தயாரிக்கப்பட்ட மனித உடலை அனுப்பினார்.  இதுவும் மன்னருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

1805க்குப் பிறகு, குல்லன் எழுதிய “First Lines of the Practice of Physic” போன்ற பல நூல்கள் கற்றுணர்ந்தார்.  1850இல் திருவாங்கூர் அரசர், உத்திரம் திருநாளிலும் மனித எலும்புக் கூடு, தந்தத்தில் இருந்தது என்று வரலாற்றின் மூலம் அறியப்படுகிறது.  ஆனால், இதற்கு 40 ஆண்டு களுக்கு முன்னரே ஒரு விலை உயர்ந்த மர எலும்புக் கூடு இங்கிலாந்திலிருந்து சரபோஜிக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.  இது ஆரம்பத்தில் தந்தத்தினால் செய்ய, சரபோஜி 1805இல் டாரின் (Torin) என் பவரிடம் கேட்டுக் கொண்டபோது, இது மிகவும் கடினமான ஒன்று, மேலும் இதற்கான செலவு 2700 பவுண்டைத் தாண்டும் என்று கூறி, பிறகு கலை நயமிக்க உட்கார செய்யப்படும் வீட்டுப் பொருட் களுக்குப் பயன்படும், ஹோலி எனும் மரத்தால் 240 பவுண்டில் தயாரிக்கப்பட்டு செயின்ட் ஜார்ஜ் மருத்துவமனையில் உள்ள பேராசிரியர்களிடம் காண்பித்து, சீதோஷ்ண நிலையினாலோ அல்லது வெள்ளை எறும்புகளினாலோ கேடுறாது ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டியில் வைத்து, 1808 பிப்ரவரி லேடி டங்தாஸ் என்ற கப்பலில் சென்னைக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.  இந்த மனித எலும்பு ஒத்த மர பொம்மை கேரளாவில் திருவனந்தபுரத்தில் Natural History Gallery of Public Museum -த்தில் தற்பொழுது காணக் கிடைக்கிறது.

Pin It

Marion Boyars 450யெவ்கெனி யெவ்டுஷெங்கோ (10.07.1933 - 01.04.2017)

ஒவ்வொரு நாட்டிலும் பிறக்கவும்

அயல்நாட்டுத்துறை அலுவலகங்கள்

அனைத்தையும்

பீதியில் ஆழ்த்துவதற்கு

அனைத்து நாடுகளுக்குமான

கடவுச்சீட்டைப் பெறவும் விரும்புகிறேன்

ஒவ்வொரு பெருங்கடலிலும் உள்ள

ஒவ்வொரு மீனாகவும்

தெருவோரப் பாதைகள்

அனைத்திலும் திரியும் நாயாகவும்

இருக்க விரும்புகிறேன்

எந்த விக்கிரகங்களுக்கும் முன்னால்

தலைவணங்கவோ

ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையால்1

ஈர்க்கப்பட்ட ஹிப்பியாக இருக்கவோ

எனக்கு விருப்பமில்லை

ஆனால், பய்கால்2 ஏரியின் ஆழத்தில் குதித்து

தண்ணீரிலிருந்து

வேறெங்கேனும் மேலெழும்பி மூச்சுவிட விருப்பம்.

அந்த இடம்

ஏன் மிஸிஸிப்பியாக3 இருக்கக்கூடாது?

எனது நேசத்துக்குரிய பேரண்டத்தில்

தன்னந்தனியான காட்டுச் செடியாக

இருக்க விருப்பம்,

ஆனால் கண்ணாடியில்

தனது முகத்தையே முத்தமிடும்

நுண்ணிய நார்ஸிஸாக4 அல்ல.

கடவுளின் பல படைப்புகளில்

ஏதோவொன்றாக இருக்க விரும்புகிறேன்

அசிங்கமான கழுதைப்புலியாகவும்கூட

ஆனால் ஒருபோதும் கொடுங்கோலனாக அல்ல

கொடுங்கோலனின் பூனையாகக்கூட அல்ல.

எங்கும் எந்த இடத்திலும் மனிதனாகவே

மறுஅவதாரமெடுக்க விரும்புகிறேன்:

பாராகுவே நாட்டுச் சிறைகளில்

சித்திரவதைக்கு உள்ளானவனாக

ஹாங்காங் நகரக் குடிசைப் பகுதிகளிலுள்ள

வீடற்ற குழந்தையாக

பங்களாதேஷில் உயிருள்ள எலும்புக்கூடாக

திபெத்தில் புனித யாசகனாக

கேப்டவுனில்5 கறுப்பனாக.

ஆனால் ஒருபோதும்

ராம்போவின்6 படிமத்தில் அல்ல.

என்னால் வெறுக்கப்படுபவர்கள்

மாய்மாலவாதிகள் மட்டுமே,

கெட்டியான இனிப்புத் திரவத்தில்

ஊறவைக்கப்பட்ட

கழுதைப் புலிகள் அவர்கள்.

உலகிலுள்ள அனைத்து

அறுவை சிகிச்சை மருத்துவர்களின்கீழும்

படுக்க விரும்புகிறேன்

கூன் விழுந்தவனாய், பார்வையற்றவனாய்,

அனைத்து நோய்களாலும்

புண்களாலும் தழும்புகளாலும்

அவதிப்படுபவனாய்,

போரால் பாதிக்கப்பட்டவனாய்

சிகரெட் துண்டுகளை

அள்ளிப் போடுபவனாய்

இருக்க விரும்புகிறேன்

அசுத்தமான நுண்ணுயிரியாக

மேன்மையானவன் என்ற எண்ணம்

என்னுள் புகாமலிருப்பதற்காக

மேட்டுக்குடியினருடன் சேர்வதை

நான் விரும்பவில்லை

கோழைத்தனமான மந்தையுடன்

இணைவதையும்

அந்த மந்தையின் காவல் நாயாகவோ

அந்த மந்தையால் பாதுகாப்பளிக்கப்படும்

இடையனாகவோ இருப்பதையும்

விரும்பவில்லை.

மகிழ்ச்சியை விரும்புகிறேன்

ஆனால் மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியை

விலையாகக் கொடுத்து அல்ல

சுதந்திரத்தை விரும்புகிறேன்

ஆனால் சுதந்திரமற்றவர்களை

விலையாகக் கொடுத்து அல்ல.

உலகிலுள்ள எல்லாப் பெண்களையும்

நேசிக்க விரும்புகிறேன்

நானே ஒரு தடவையாவது

பெண்ணாக இருக்கவும் விரும்புகிறேன்

இயற்கை அன்னை ஆண்களுக்குக்

குறையன்றைக் கொடுத்துவிட்டாள்...

ஆண்களுக்கு அவள்

தாய்மையைக் கொடுத்திருந்தால்?

மாசுமருவற்ற குழந்தை

அவனது நெஞ்சுக்குக் கீழே அசையுமானால்

ஆண் ஒருவேளை அத்தனை

கொடூரமானவனாக இருக்கமாட்டான்.

மனிதனின் அன்றாட உணவாக

இருக்க விரும்புகிறேன்

சொல்லப் போனால்

துக்கம் அனுட்டிக்கும்

வியத்நாமியப் பெண்ணுக்குக்

கைப்பிடிச் சோறாக

நேப்பிள்ஸ் நகரத் தொழிலாளர்களின்

உணவு விடுதியில்

மலிவான மதுரசமாக

மனிதனின் அன்றாட உணவாக

அல்லது

வளையம் போல் நிலாவைச் சுற்றிவரும்

மிகச் சிறிய பாலாடைக்கட்டித் துண்டாக:

அவர்கள் என்னை உண்ணட்டும்

அவர்கள் என்னைப் பருகட்டும்

எனது சாவு மட்டுமே சிறிது பயன்படட்டும்.

எல்லாக் காலங்களையும்

சேர்ந்தவனாக இருக்க விரும்புகிறேன்

எத்தகைய சாமர்த்தியசாலி நான் என்று

வரலாறு அதிசயிக்கும் அளவுக்கு

அதைத் திகைக்க வைக்க விரும்புகிறேன்.

நெஃபெர்டிட்டியை7 ட்ரொய்காவில்8

உட்கார  வைத்து

பூஷ்கினிடம் 9அழைத்துவர விரும்புகிறேன்

ஒரு கணத்தின் வெளியைப் பன்மடங்கு பெருக்கி

ஒரே நேரத்தில்

சைபீரிய மீனவனுடன் வோட்கா பருகவும்

ஹோமர், தாந்தே, ஷேக்ஸ்பியர்

ஆகியோருடன் அமர்ந்து

கோகோ-கோலாவைத் தவிர

வேறு எதனையேனும் அருந்தவும்

காங்கோவில் முரசுகளின் ஒலிக்கு ஆடவும்

ரெனோவில்10 வேலை நிறுத்தம் செய்யவும்

கோபாகபானா கடற்கரையில்11

பிரேஸிலியப் பையன்களுடனும்

தோல்ஸ்தாயுடனும்

பந்தைத் துரத்திச் செல்லவும் விரும்புகிறேன்.

ஒவ்வொரு மொழியையும்

பூமிக்கு அடியில் பாயும்

இரகசிய நீரோட்டங்களையும் அறியவும்

அனைத்து வேலைகளையும்

ஒரே நேரத்தில் செய்யவும் விரும்புகிறேன்

ஒரு யெவ்டுஷெங்கோ வெறும் கவிஞன்தான்.

இரண்டாவது யெவ்டுஷெங்கோ

தலைமறைவுப் போராளி, ஏதோ ஓரிடத்தில்

அது எந்த இடம் எனச் சொல்ல மாட்டேன்,

பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக

மூன்றாவது யெவ்டுஷெங்கோ

பெர்க்ளி பல்கலைக்12 கழக மாணவன்

நான்காமவன், ஜாலியான ஜார்ஜியக் குடிகாரன்,

ஐந்தாமவன் அலாஸ்காவில் எஸ்கிமோ குழந்தைகளின்

ஆசிரியனாக இருக்கக்கூடும்

ஆறாமவன், ஏதோவொரு நாட்டில்,

அடக்கத்தோடு சொல்லப்போனால்,

ஏன் ஸியராலியோனிலும்கூட13

இளம் குடியரசுத் தலைவனாக

ஏழாமவன், தொட்டிலில் இன்னமும்

கிலுகிலுப்பையை ஆட்டிக் கொண்டிருப்பவனாக14

பத்தாவது... நூறாவது...

நான் நானாக இருப்பது எனக்குப் போதுமானதல்ல

படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றுக்கும்

அதேபோன்ற இன்னொன்றுண்டு

ஆனால், கார்பன் காகிதத்தைப்

பயன்படுத்துவதில் கடவுள் கருமி

அவரது விண்ணுலகப் பதிப்பகம்

என்னை ஒப்பில்லாத

ஒரே ஒரு பிரதியாக்கியது

ஆனால், நான் கடவுளின் சீட்டுகளைத்

தாறுமாறாகக் கலைத்துப் போடுவேன்

அவரைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துவேன்

எனது வாழ்நாளின் இறுதிவரை

ஆயிரம் பிரதிகளாக இருப்பேன் -

என்னைக் கண்டு

பூமியும் பரபரவென இயங்குவதற்கு,

உலக மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு

நடத்தப்படுகையில்

கணினிகளுக்குப் பித்துப் பிடிப்பதற்கு.

மனிதகுலமே

உனது தடையரண்கள்

எல்லாவற்றிலும் போர் புரிவேன் -

சக்தி தீர்ந்து களைத்துப் போன நிலவாக

ஒவ்வொரு இரவிலும் மரணித்து,

புதிதாகப் பிறந்த சூரியனாய்

ஒவ்வொரு காலையிலும் மீண்டும் பிறப்பேன்

என் மண்டையோட்டில் சாகாவரம் பெற்ற

மென்புள்ளியன்றைக் கொண்டவனாய்.

சாதுரியமான ஸைபீரிய ஃப்ரான்ஸ§வோ வியோனாக15

நான் இறக்கும்போது

பிரான்ஸிலோ, இத்தாலியிலோ

மண்ணுக்குக் கீழே என்னைக் கிடத்தாதீர்கள்

ஆனால், ரஷிய ஸைபீரிய மண்ணில்16

இன்னும் பசுமையாக இருக்கும் குன்றில் -

ஒவ்வொருவரும் நானே

என்பதை நான் முதன் முதலில் உணர்ந்தது

அங்குதான்.

1.  ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை: ரஷியாவிலும் பிற கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் மிகவும் செல்வாக்குப் பெற்றுள்ள கிறிஸ்தவ மதப் பிரிவு

2. பய்கால்ஏரி (Lake Baikal) :  ரஷியநாட்டின் ஸைபீரியப் பகுதியில் உள்ள மிகப் பெரும் ஏரி.

3. அமெரிக்காவின் தென் மாகாணங்களிலொன்று.

4.நார்ஸிஸஸ் (Narcissus): மிக அழகானவன் என்று கிரேக்க இதிகாசங்களில் சொல்லப்படும் வேடனான நார்ஸிஸஸ க்குத் தனது அழகைப் பற்றிய கர்வம்அதிகம். அதனால்தான் அவன் தன்னைக் காதலித்தவர்கள் அனைவரையும் உதாசீனப்படுத்தி வந்தான். இதனால் ஆத்திரமுற்ற கிரேக்கக் கடவுளான நெமெஸிஸ், தனது மந்திரசக்தியால் நார்ஸிஸை ஒரு குளத்துக்கு வரச் செய்தான். அந்தக் குளத்து நீரில் பிரதிபலித்த தனது முகத்தின் அழகிலேயே லயித்து மயங்கிய நார்ஸிஸால் அங்கிருந்து வரவே முடியவில்லை. அந்த பிம்பத்துக்கு ஈடான அழகிய முகம் வேறெங்கும் இல்லை என்று கருதிய அவனுக்கு உயிர் வாழும் ஆசை இல்லாமல் போய்விட்டது. சாகும் வரை அந்தப் பிம்பத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். தங்களைத் தாங்களே மெச்சிக்கொள்கிற சுயமோகிகளைக் குறிக்க ‘நார்ஸிஸஸ்’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

5. கேப்டவுன் (Cape Town): தென்னாப்பிரிக்காவின் தலைநகரம்.

6. ராம்போ: அமெரிக்க ஆணாதிக்க, ஆண்-மைய, இராணுவ வல்லமைக்கான குறியீடு. ராம்போ பாத்திரத்தில் ஹாலிவுட் நடிகர் ஸில்வெஸ்டர் ஸ்டாலோன் நடித்த படங்கள் 1960 முதல் 1980கள் வரைஅடுத்தடுத்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தன.

7.நெஃபெர்டிட்டி (Nefertiti): மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் எகிப்தை ஆண்ட அரசி.

8.ட்ரொய்கா (Troika): கிட்டத்தட்ட இருபதாம் நூற்றாண்டு தொடக்கம்வரை ரஷியாவில் போக்குவரத்துக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டுவந்த, மூன்று குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட சக்கர வண்டி.

9.பூஷ்கின் (Alexander Pushin) உலகப் புகழ்பெற்ற 19ஆம் நூற்றாண்டு ரஷியக் கவிஞர்.

10. ரெனோ (Renault): இதே பெயருடைய கார்களைத் தயாரிக்கும் பிரெஞ்சுத் தொழிற்சாலை.

11. கோபாகபானா கடற்கரை (Copacabana Beach): பிரேஸில் நகரமான ரியோ டி ஜெனிரோவிலுள்ள புகழ்பெற்ற கடற்கரை.

12.  பெர்க்ளி பல்கலைக்கழகம்: அமெரிக்காவின் கலிஃபோர்னியா மாகாணத்திலுள்ள பெர்க்ளி நகரத்திலுள்ள பல்கலைக்கழகத்தின் சரியான பெயர் ‘கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகம்’. ஆனால், இது பொதுவாக ‘பெர்க்ளி பல்கலைக்கழகம்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றது.

13. ஸியராலியோன் (Sierra Leone) : மேற்கு ஆப்பிரிக்க நாடு.

14. இக்கவிதையின் ஆங்கில மொழியாக்கத்திலுள்ள “the seventh would still be shaking a rattle in his stroller” என்பது “ஏழாமவன், இன்னமும் தொட்டிலில் கிலிகிலுப்பை ஆட்டிக் கொண்டிருப்பவனாக” எனத் தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. Ôஸ்ட்ரோல்லெர்’ (stroller) என்பது குழந்தைகளை உட்காரவைத்து சிறிது நேரம் உலாவச் செல்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் சிறிய (சக்கர) தள்ளுவண்டி. ஏழாவது யெவ்டுஷெங்கோ, இன்னும் குழந்தையாகவே இருக்கிறான் என்பதற்காக இக்கவிதையில்’ ஸ்ட்ரோல்லெர்’ குறிப்பிடப்படுகிறது. நம் நாட்டில் குழந்தைகளுக்கான ‘ஸ்ட்ரோல்லெர்’ மிக அரிதாகவே உள்ளது.

15.  ஃப்ரான்ஸ வா வியோன் (Francois Villon):):  15ஆம் நூற்றாண்டு பிரெஞ்சுக் கவிஞர்; துணிச்சலான குற்றச்செயல்களுக்காக சிறைவாசம் புரிந்தவர்.

16. அமெரிக்காவின் ஓக்லஹோமா மாகாணத்திலுள்ள டுல்ஸா நகரத்தில் காலமான யெவ்கெனி யெவ்டுஷெங்கோவின் உடல் ரஷியாவின் சைபீரியப் பகுதியிலுள்ள அவரது சொந்த ஊரான ஸிமாவுக்கு (Zima) எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கு அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

Pin It