koottanchoru_logo_90

தென்மாவட்டத்தில் சங்கரன்கோயில் என்றொரு சிறுநகரம். அந்த நகரத்துக்கு நான் சென்றிருந்தபோது பொங்கல் நேரம். வீதிகளெல்லாம் சிமெண்ட் சாலை போடப்பட்டிருந்தன. எல்லா வாசல்களிலும் இரவு முழுவதும் கண்விழித்து கோலங்கள் இட்டிருந்தார்கள். அதிகாலை நான்கு மணிக்கே எழுந்து நானும் எனது நண்பரும் கோலங்களைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தோம். அந்தக் கோலங்கள் ஒவ்வொன்றையும் தாண்டிச் செல்கிறபோது என்னுடைய கால்கள் சடக்கென ஒடிந்து விழுவதைப்போல ஒரு கோலத்தின் மீது நின்றது. காரணம் அந்தக் கோலத்தில் ழயயீயீல ஞடிபேயட என்கிற வாசகம் இருந்தது.
காலையிலே, அவர்கள் வீட்டு முற்றத்திலே பொங்கலிட்டு முடிந்த பிறகு ஒன்பது மணியளவில் ஒலிபெருக்கியிலிருந்து “இப்போது நாம் பொங்கலிடுவதற்காக பிள்ளையார் கோயில் முன் கூடுவோம்” என்றொரு அறிவிப்பு வருகிறது. அதாவது, இன்னொரு பொங்கலுக்குத் தயாராகும்படியான அறிவிப்பு அது.

இந்த இரண்டு சம்பவங்களிலும் இரண்டு பண்பாட்டுத் தாக்குதல்களை உணர முடியும். ழயயீயீல ஞடிபேயட என்பதிலே உலகமயமாதலின் வெளிப்பாடு; மீண்டுமொரு பொங்கலிட கோயிலுக்கு வாருங்கள் என்ற அழைப்பிலே இந்துத்வாவின் வெளிப்பாடு. நம் முன்னால் நிற்கிற மிகப்பெரிய இரண்டு பேரழிவுகள் இவை.

எந்த வகையான பண்பாட்டுத் தாக்குதல்கள் நம்மீது தொடுக்கப்படுகின்றன என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்பு பண்பாட்டின் வேர்கள் எவை என்பதை நாம் அறிய வேண்டும். வரலாற்றை அறிதல் என்பதிலேதான் வரலாற்றில் வாழ்தல் என்பது உருவாகும். எனவே நாம் நமது வரலாற்றை அறிந்திருக்க வேண்டும். நம்முடைய பண்பாட்டின் வரலாறு எது?

முதலில் பண்பாடு என்றால் என்ன என்பதை வரையறை செய்ய வேண்டும். ``பண்பாடு என்பது அறிவு, நம்பிக்கை கலை, ஒழுக்க நெறிகள், சட்டம், வழக்கம் முதலானவையும் மனிதன் சமுதாயத்தின் உறுப்பாக இருந்து கற்கும் திறமைகளும் பழக்கங்களும் அடங்கிய முழுமைத் தொகுதி'' என்று எட்வர்ட் பார்மன் டையர் பண்பாட்டை வரையறுக்கிறார். 1877-ல் அவர் ‘பண்பாடு என்றால் என்ன’ என்று எழுதிய நூலின் வாசகம் இது. பிறகு பண்பாடு பற்றி நிறைய விளக்கங்கள் வந்திருக்கின்றன.

அந்த வகையில் பார்க்கிறபோது இந்தப் பண்பாடு என்பதற்கும் விஞ்ஞானபூர்வமான ஓர் ஆய்வு தேவைப்படுகிறது. இது இரு வகையாக வெளிப்படும். 1. ஏற்கெனவே நிலவுகிற சமுதாய அமைப்பைக் கொண்டு செலுத்துகிற அரசு அமைப்பு, அதனுடைய அதிகார உறுப்புகள் அதாவது ஆட்சி அமைப்பு, ராணுவம், காவல் என ஆயுதங்களாலே இயக்கப்படுகிற ஒரு வடிவம். 2. பண்பாட்டு வடிவம். ஓர் அரசு இந்த சமுதாயம் முழுவதும் வன்முறை எந்திரங்களால்தான் இயக்கப்படுகிறது என்பதை மார்க்ஸ் வரை யறுத்தார். ஆனால் ஆலிவர் கிராம்சி கூடுதலாகக் கூறுகிறார். பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது இவை எல்லாவற்றையும் தீர்மானிப்பதாக இருக்கிறது என மார்க்சியத்தை இன்னும் வளப் படுத்தினார். ஆனால் இவற்றினால் மட்டுமே ஒரு மேலாண்மை மற்றும் ஆட்சி அதிகாரம் நிலைநாட்டப்படுவதாக நான் கருதவில்லை. மாறாக மேலாண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூக ஒப்புதலை மக்களிடமிருந்து மேட்டிமையாளர்கள் பெற்றுக் கொள்வதன் மூலம் அதிகாரம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்று கிராம்சி குறிப்பிடுகிறார். எனவே பண்பாடு என்பது ஆட்சி அதிகாரத்தின் மூலமாக மட்டுமே நிலைநிறுத்தப்படுவது அல்ல. மேலாண்மை அல்லது ஆதிக்க சக்திகளுடைய ஆட்சி அதிகாரம் என்பது மக்களுடைய அங்கீகாரத்தோடு நிறுவப்படுகிறது. பண்பாட்டு தளத் திலே இதற்கான வேலைகளை அவர்கள் செய்கிறார்கள்.

எடுத்துக்காட்டாக நம்முடைய தமிழர் திருமணங்கள் கடந்த காலத்திலே எப்படி நடந்தன என்பதை நாம் அறிவோம். இப்போதும்கூட கிராமப்புறங்களிலே ஓரிரு இடங்களில் நடக்கிற திருமணங்கள் சங்க காலத் திருமணங்களை ஞாபகப்படுத்துகின்றன. முற்றத்திலே புதுமணல் பரப்பி பந்தல் காலிட்டு அந்த ஊரிலே இருக்கிற பெரியவர்கள் அந்த சமுதாயத்தின் பழக்க வழக்கம் பற்றி அறிந்த அறிவார்ந்த ஒரு நபர் அல்லது அந்தக் குழுவிலே, குடும்பத்திலே மூத்தவர் அல்லது அந்த சமுதாயத்திலே இருக்கிற பெரியவர் இவர்களுடைய தலைமையிலே அந்தத் திருமணங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. அந்த மாதிரி திருமணங்களை நானே நேரடியாக-சாட்சியாகக் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இன்றைக்கு பெரும்பாலான கிராமப்புறங்களிலே நடத்தப்படுகிற திருமணங்கள்கூட பக்கத்திலே இருக்கிற சிறுநகரங்களிலே பெரு நகரங்களிலே திருமண மண்டபங்களில் நடத்தப்படுகின்றன. இது ஒரு பொது கலாச்சாரம் என்பதற்குள்ளே வாழ்க்கையைக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது.

மேலாண்மை செலுத்துகிற ஆதிக்க சக்திகளின் கலாச் சாரம்தான் இன்றைக்கு பொது கலாச்சாரமாக இருக்கிறது. மக்களுடைய கலாச்சாரம் என்பது பொது கலாச்சாரமாக இல்லை. ஆகவே திருமண மண்டபம் என்ற வடிவம் வந்தவுடனே திருமணம் என்பது பார்ப்பனர்களால் ஓதப்படுகிற மந்திரங்களில் நடத்தப்படுவதாக மாறுகிறது. ஆகவே இன்றைக்குப் பண்பாட்டு வடிவம் திருமணத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. வாழ்வின் பல்வேறு வடிவங்களிலே அது வெளிப்படுகிறது.

சீர்திருத்த திருமணங்கள் பற்றி இப்போது நிறைய பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். விதவை மறுமணம் என்பது ராஜாராம் மோகன்ராய் காலத்திலிருந்து பால்ய விவாகம் தடுப்பு என்பதிலிருந்து தொடங்கி, இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட காலத்திலே மிகவேகமான சீர்திருத்தமாக வைக்கப்பட்டது. இன்றைக்கும் அது பேசப்படுகிறது. ஆனால் கைம்மை நோன்பு, விதவையாக இருப்பது அல்லது வேறொரு திருமணம் செய்து கொள்வது, சாதாரண தமிழ்க் குடியிலே இயல்பாக இருக்கிற எதார்த்தம்.

இந்த சமூகத்திலே ஒதுக்கப்பட்ட சாதிகள் என்று சொல்லப்படுபவர்கள் கைம்மை நோற்பதில்லை. அவர்களுக்கு ஒரு கணவனைப் பிடிக்காதபோது வேறு கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கிற உரிமை இருக்கிறது. எனவே அவர்கள் விவாகரத்து செய்கிறார்கள். அதற்கு அறுத்துக் கட்டுதல் என்று பெயர். நவ நாகரிகமாக விவாகரத்து என்று சொல்கிறோம்.

வேறொரு ஆணை மணந்து கொள்கிறபோது ஏற்கெனவே இருந்த கணவன் மூலம் பெற்ற குழந்தைகள் ஆணுடையதா? பெண்ணுடையதா? இந்து திருமணச் சட்டங்கள் ஆணுக்குச் சாதகமாகவே சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன. அறுத்துக் கட்டுகிற பழக்கமுடைய இந்த மக்கள் பெண்ணுக்கு முதல் கணவனாலே பிறந்த குழந்தைகளையும் அவள் இரண்டாவது ஆணுடன் வாழச் செல்கிறபோது அழைத்துச் செல்கிறாள். இதுகாலம் வரை இந்த வழக்கம் இருந்துகொண்டு வருகிறது. பூமணியின் பிறகு நாவலிலே இது வரும்.

இது நமது அடித்தள மக்களின் பண்பாடு. இந்தப் பண்பாட்டிலிருந்து எல்லாமே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

இன்னொரு பேராபத்து. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல உலகமயமாதல். இந்த உலகமயமாதல் என்பது தனியார்மயம் தாராளமயம்-இவற்றினால் கல்வி வியாபாரமாக்கப்பட்டு விட்டது. அதுதான் உலகமயமாதலின் சாரம். கல்வி வியாபாரமயமாதலின் விளைவுதான் கும்பகோணத்திலே 88 குழந்தைகளின் சாவு. இதன் தொடக்கத்தினை முன்பே பலர் தொடங்கி வைத்து விட்டார்கள். குறிப்பாக கல்வி வியாபாரமாக்குதலைத் தொடங்கி வைத்த பெருமை அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சாரும்.

1964 ல் நான் மதுரை தியாகாரய கல்லூரியில் மாணவனாக இருந்தபோது மதியம் வகுப்பு முடிந்து வெளியே வந்து கொண் டிருந்தபோது எல்லாப் பேருந்துகளும் ஒரு திசை நோக்கித் திருப்பப்படுகின்றன. மதுரையில் அப்போது டிவிஎஸ் என்ற பேருந்து மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பேருந்தில் ஏறிச் சென்று மதுரை ரயில்வே தண்டவாளம் அருகில் உள்ள சரஸ்வதி உயர்நிலைப் பள்ளி இடிந்து 44 மாணவிகள் சவமானதைக் கண்டேன். அதைப்பற்றி தோழர் பச்சையப்பன் என்கிற நாட்டுப் புறக் கவிஞர் “படபடவென வருகுது ரயிலு கிடுகிடுவென நடுங்குது ஸ்கூலு” என்று நாட்டுப்புறப் பாடல் வடிவிலே ஒரு பாடலை எழுதியிருப்பார். அந்த மாணவிகளை இடிபாடுகளிலிருந்து காப்பாற்றுகிற வேலையை டிவிஎஸ் நிறுவனத்தினுடைய தொழிலாளர்கள்தான் செய்தார்கள். அன்றைக்கு காங்கிரஸ் ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. 1967 ல் திராவிட இயக்கத்தின் ஆட்சி வந்தபோது 44 மாணவிகளின் கொலைக்குக் காரணமாக இருந்த அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தின் உரிமையாளர் அதே பள்ளிக் கூடத்தை அதே பெயரில் வேறொரு இடத்திலே புதிதாகக் கட்டி நடத்தி வருகிறார். 1967ல் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் ஆட்சி வந்தவுடன் சாதி பண
அடிப்படையில் அய்க்கியமாகி விடு கிறார். இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களின் எல்லா ஆசீர்வாதங்களும் அவருக்கு இருக்கிறது. ஆகவே அன்றைக்கு கல்வி வணிக மயமாகி வந்தது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

உலகமயமாதல் என்பது எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவி வருகிறது. பொருளாதார வேட்டையின் காரணமாக உள்ளுக்குள் நுழைகிற பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வெறும் பொருளாதார வேட்டையை மட்டும் நடத்துவதில்லை. அவை பண்பாட்டுத் தளத்தையும் குறிவைக்கின்றன. மலேசிய முன்னாள் பிரதமர் சொன்னார் : ``கொக்கோ கோலா நிறுவனத்தை மலேசியாவுக்குள்ளே நுழைய விட்டதுதான் எங்களுடைய பெரிய தவறாக ஆகிவிட்டது. மலேசியாவின் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தையே சுரண்டிக் கொண்டு போய்விட்டது மட்டுமல்ல எங்கள் பண்பாட்டையே அவர்கள் தகர்த்து விட்டார்கள்'' என்று குறிப்பிட்டார். அது போலவே ஒரு கொகோ கோலா அல்லது பெப்சி நிறுவனம் நம்மூர் காளி மார்க் வின்சென்ட் சோடா மாப்பிள்ளை விநாயகர் போன்ற வற்றை தூக்கிச் சாப்பிட்டு விட்டது.

12,000 ரூபாய்க்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்த கல்லூரி விரிவுரையாளர்களை-பேராசிரியர்களை வெளியே அனுப்பி விடுகிறார்கள். நிரந்தரமான, அமைதியான குடும்பம் என்ற அமைப்புக்குள்ளான இந்த வாழ்க்கையிலே இருந்து அவர்களைப் பிரித்து, அலைந்து திரியும் வாழ்க்கையை அவர்களுக்கு உருவாக்குகிறார்கள். அலைந்து திரியும் வாழ்க்கை என்பது அலைந்து திரியும் மனநிலையை உருவாக்குவதாகவே இருக் கிறது. இதுதான் நுகர்வு கலாச்சாரத்துக்கான அடிப்படை. நடுநிலையற்ற மனம் எதன்மீதும் நம்பிக்கை இல்லாத மனம் வேறொரு பண்பாட்டுக்கு அவர்களை இழுத்துப் போகிறது. இவ்வகையான கூறுகளும் இந்த சமுதாயத்திலே இன்றைக்கு நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எனவே உலக அளவிலான அபாயம் உலகமயமாதல்; உள்நாட்டு அபாயம் இந்துத்வா. இந்த இரு அபாயங்களை நாம் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறோம். இதற்கான மாற்றுத் தளங்களை நாம் எப்படி உருவாக்கப் போகிறோம்? இதற்காக அரசியல் துறையிலும் பண்பாட்டுத் தளத்திலும் மாபெரும் போராட்டங்களை நடத்த வேண்டிய காலகட்டத்திலே நாம் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். இக்கால தமிழ் இலக்கியத்தில் தகுதி திறன் மேம்பாடு உன்னதம் பற்றியெல்லாம் பேசுபவர்கள் உலக மயமாதல் இந்துத்வா ஆகியவை பற்றிப் பேசுவதில்லை. இலக்கியப் படைப்புகளிலே இவைபற்றிப் பேச முடியவில்லை என்றால் வேறு அரங்கிலே ஊடகங்களிலே பேச வேண்டும். அரசியல் நீக்கமற்ற இலக்கியங்களை உருவாக்குவது என்ற போராட்டத்தையும் நாம் தொடங்க வேண்டும்.

(தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் சைதை கிளைப் பேரவையில் `நாம் எதிர்கொள்ளும் பண்பாட்டு சவால்கள்' என்ற தலைப்பில் தோழர் சூரியதீபன் ஆற்றிய உரையின் சுருக்கம். எழுத்துருவம் : சூரியசந்திரன்)

Pin It

மிகுந்த களைப்பும், வேலை தேடிப்போகிற ஆவலுமாக, அந்தப் பேருந்து நிலையத்தில், நான் இறங்கியபோது, ஊரெங்கும் மின் விளக்குகள் எரியத் துவங்கியிருந்தன. சற்று தூரத்திலுள்ள உயரமான கட்டிடங்கள், நியான் விளக்குகளில் அழகழகாய்த் தெரிந்தன.

வரிசையாய் நின்ற பேருந்துகளின் இடையில் நடந்தபோது, தோள் பையில் சட்டைத் துணிகளுக்கு நடுவேயிருந்த, இன்லேண்ட் கவரை எடுத்தேன். பொடி கையெழுத்திலிருந்த கண்ணனின் முகவரியையும், டவுன் பஸ் விபரத்தையும் மனதுள் குறித்துக் கொண்டேன். ஒரு தடவை வந்து பார்த்துப்போகச் சொல்லி எத்தனை கடிதம் எழுதிவிட்டான். ஒரு வேலை தேடிக்கொண்டு இங்கேயே தங்கப்போகிறேன் என்று சொன்னால் எவ்வளவு சந்தோஷப் படுவான்.

 கண்ணனைப் பார்க்க மனசு பரபரத்தது. அவன் எப்படியும் ஒரு வேலை வாங்கிக்கொடுத்து விடுவான் என்ற நம்பிக்கை மனசெங்கும் வியாபித்துக் கிடந்தது.

வருமானமில்லாத காரணத்தால் ஊரில் எத்தனை அவமானங்கள். இளக்காரப் பார்வைகள். ஏளனப் பேச்சுகள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, கீதாவைப் பெண் கேட்டுப்போனபோது, நேருக்கு நேராய், தயவு தாட்சண்யம் இல்லாமல் அத்தை வீசிய வார்த்தைக் கங்குகள்.

ஓட்டுனர் உட்கார்ந்து இன்ஜினை உயிர்ப்பிக்க, பஸ் குலுங்கியது. புறப்படப்போகும் சமிக்ஞைக்காக, அவர் ஒலிப்பானை விட்டுவிட்டு அழுத்த, வெளியே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்த சிலர், சத்தம் கேட்டு வேகமாய் ஏறினார்கள்.

அகலப் சாலையில் மேற்கு நோக்கி ஓடிய பேருந்து, ஏதோ நிறுத்தத்தில் சிலரை உதிர்த்துவிட்டு, மூச்சிரைத்து புறப்பட்டபோது, “இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப் இதுவாக இருக்குமோ?” என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஊரின் பிரம் மாண்டத்தில் சரியான இடத்தில் இறங்க வேண்டுமென்ற பதைப்பும் வந்தது.

அருகில் மிலிட்டரி கவர் சூட்கேஸை, கால்களின் நடுவில் அணைத்து கம்பியைப் பிடித்து நின்றார் ஓர் வெள்ளைச் சட்டைக்காரர். ‘இவரும் வேலை தேடிவந்த வராக இருக்குமோ?’ என்று மனசுக்குள் தோன்றியது. “சார்...” என்று பவ்யமாய் அழைத்தேன்.

ஏதோ சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தவர் “ஆங்...” என்றவாறு உணர்வுக்கு வந்தார். இறங்க வேண்டிய நிறுத்தத்தைச் சொல்லி, “அந்த எடம் வந்ததும் சொல்றீங்களா?” என்றேன். “ம்...” என்று அலுங்காமல் தலையசைத்தார்.

அதற்குப் பிறகு ஏதேனும் நிறுத்தத்தில் அவசரமாக சில பயணியர் இறங்கிய போதெல்லாம், வெள்ளைச் சட்டைக்காரரின் முகத்தையே கூர்ந்து பார்ப்பேன்.

அவர் தன் போக்கில் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, திடீரென என் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டவராக, “இது இல்லெ...” என்று உதடு பிரியாமல் சொல்வார்.

இப்படியே சில நிறுத்தங்களைக் கடந்து, பஸ் வேக மெடுத்த நேரம், என் வலது தோளில் கை வைத்து, அழுத்தியபடி சொன்னார், “வர்ற ஸ்டாப்ல எறங்குங்க...”

ஊரிலிருந்த போது ஓர் திரைப்படத்தின் மாலைக் காட்சியைப் பார்த்துவிட்டு, சைக்கிளில் பழைய பஸ் ஸ்டாண்ட் அருகே திரும்பிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் தான், முதன் முதலாய் அவன் சொன்னான், “நா, ஒரு பொண்ணக் காதலிக்கிறேண்டா...”

மிகுந்த சந்தோஷத்தில் கேலியும் கிண்டலுமாய், அவனை உற்சாகப்படுத்தினேன்.

கடைசியாக அவனைப் பார்த்தபோது, இரவில் மௌனமாய்க் கிடந்த எங்கள் வீட்டு வாசலில் நின்று “ரெண்டு நாள்ல வெளியூருக்கு, வேலைக்குப் போகலாம்னு இருக்கேண்டா...” என்று சுரத்தில்லாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த வார இறுதியில், கண்ணன் அவளுடன் ஓடிய விஷயம், ஊரில் அவனைத் தெரிந்த எல்லோருக்கும், முதலில் ரகசியமாய் பரவி, பிறகு பகிரங்கமாய் கொஞ்ச நாட்களுக்கு அதையே பேசித் திரிந்தார்கள்.

பேருந்திலிருந்து இறங்கியதும், அது புறப்பட்டுப் போவதையே சற்று நேரம் பார்த்து நிற்க, அதிக நெரிசலால் ஒரு பக்கமாய் சாய்ந்தவாறே போய்க் கொண்டிருந்தது.

கடிதத்தில் தெரிந்து வைத்திருந்த தகவல் நினைவில் வர, பஸ் போன திசையிலேயே மெல்ல நடக்கத் துவங்கினேன்.

சாலையில் ஏகப்பட்ட இரு சக்கர வாகனங்கள் ‘ஹெட்லைட்’ வெளிச்சத்தில், விர்விர்ரென சீறிக் கொண்டு செல்வதைக் கண்டதும், “இது பணம் பெருத்த ஊரு” என்று கண்ணன், முன்பொரு முறை சொன்னது ஞாபகத்தில் வந்தது.

சில வருடங்களுக்கு முன்பு, அவன் இங்கே வந்து ஏதோ ஒரு கம்பெனியில் ஆறு மாதம் வேலை பார்த்து விட்டு, ஊருக்குத் திரும்பியதிலிருந்து அடிக்கடி சொல்வான், “அந்த ஊருக்குப் போனா, தாயில்லாப் புள்ளயும் பொழச்சுக்கும்டா...”

சாலையிலிருந்து கிளையாய் இடது பக்கம் வீதி பிரிந்திருக்க, அதன் முக்கத்தில், கண்ணாடிகளால் அலங்கரிப்பட்டிருந்த இனிப்பகக் கடையைப் பார்த்தேன். ஐம்பது ரூபாயின் முக்கால் பகுதிக்கு மிக்சரும், மைசூர் பாக்கும் வாங்கிக்கொண்டு, “இங்கன வருசயா தள்ளு வண்டியில இட்லி சுட்டு விப்பாங்களாமே... எங்கனன்னுத் தெரியுமா?” என்று விசாரித்தேன். கடைக்கார இளைஞர், கை நீட்டிய திசையில் நடக்கத் துவங்கினேன்.

சற்று தூரத்திலேயே கண்கள் பரபரவென தள்ளு வண்டிகளைத்தேட ஆரம்பித்தது. சாலையின் இடது ஓரம், பிளாட்பாரத்தில் வடக்குப் பார்த்த முகமாக, நான் கைந்து தள்ளுவண்டிகள், பெட்ரோமாஸ் வெளிச்சத்தில் வரவேற்றது. கண்ணனை நெருங்கிவிட்ட ஆவலில், நரம்புகளுள் ஓர் துள்ளல்.

சாலையில் போவோரை ஈர்க்கும் விதமாக, முதல் வண்டியில், கத்தரிக்காய் அளவு வெளிர் பச்சை குடை மிளகாய்களை, சணலில் மாலையாகக் கட்டித் தொங்க விட்டிருந்தார்கள். வண்டிக்கு முன்பாக சிதறி நின்று வட்டமான பிளாஸ்டிக் தட்டுகளை, இடக் கைகளில் ஏந்தி யிருந்த சிலர், வடையையோ, பஜ்ஜியையோ, சட்னியில் தொட்டு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நரைத்த மீசையிலிருந்த, அந்தக் கடைக்காரரின் முகம் கண்ணன் முகமில்லை.

உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதற்காக நான்கைந்து பிளாஸ்டிக் ஸ்டூல்களைப்போட்டு வாடிக்கையாளர்களுக்காகக் காத்திருந்த, இரண்டாம் வண்டியிலும் கண்ணனைக் காணவில்லை.

அவசரமும், ஆர்வத்தேடலுமாய், மூன்றாம் வண்டிக்கு நகர்ந்த போது, அதில் விளக்கெரியவில்லை. ஓர் பெண் மங்கிய வெளிச்சத்தில் நின்று, வண்டியின் மூலையில், அடுப்பு மேலிருந்த இட்லிச் சட்டியில், மாவை ஊற்றிக்கொண்டிருந்தாள். ‘இவள்தான் கண்ணன் பொண்டாட்டியா?’ என்று உற்றுப்பார்த்தேன். அவன் ஊரில் காதலித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இரண்டொரு முறை காண்பித்திருக்கிறான். மனதின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த, அவளின் முகத்தை ஞாபகப்படுத்தி, இவளின் முகத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.

நிறைய வேறுபாடுகள் தெரிந்தாலும், ஏதோ ஒரு சாயல் ஒத்துப்போக, அவள்தான் என்று மனம் ஊர்ஜிதப்படுத்தியது. அவள் என்னைக் கவனிக்காமல், வேலையில் மும்முரமாய் இருக்க, வண்டியை நெருங் கினேன்.

தள்ளு வண்டி சக்கரத்திற்கு அருகில், குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து, முதுகைக் காண்பித்தவாறு ஏதோ செய்துகொண்டிருந்தவனை, அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிந்தது. சந்தோஷத்தில், நடையில் ஓர் மிடுக்கு வர, புன்முறுவலுடன் அவனருகில் நின்ற போது, கழுத்தைத் திருப்பி ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

மறுகணம், என் பெயரைக் கூவிக்கொண்டே, ஸ்பிரிங் போல துள்ளி எழுந்து, இறுகக் கட்டிப் பிடித்தான். அவளும் சட்டென மலர்ந்து “வாங்கண்ணா...” என்று பிரியமாக அழைத்தாள். அந்தச் சூழலில் அவள் குரல் மட்டுமே இனிமையாயிருந்து.

சந்தோஷங்களைப் பரிமாறிக்கொண்டு, நல விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு, அவன் சொன்னான், “கொஞ்சம் இருடா, லைட்ல மேண்டில் ஒடஞ்சு போச்சு, கட்டிட்டு வந்தர்றேன்...” உட்கார்ந்து மேண்டிலைக் கையிலெடுத்தான்.

தள்ளு வண்டிகளுக்குப் பின்னால், நீள காம் பவுண்டுச் சுவரை ஒட்டி, குப்பைகள் இடுப்பு உயரத்திற்கு விரிந்து கிடந்தன. எல்லா வண்டிகளிலும் கை, தட்டு, கழுவுகிற தண்ணீர் நெளிந்தோடி, ஒன்றாய்த் தேங்கி துர்நாற்றம் வீசியது.

கண்ணன் மேண்டில் கட்டுவதை பாதியில் விட்டுவிட்டு, இடையிடையே எழுந்து, வட்டமான உள்ளங்கை அகல சில்வர் தட்டால், தோசைக்கல் மீது, வெந்து சிவந்திருந்த கறியை புரட்டி வழித்துக்குவித்தான். பிறகு, வண்டிக்குக் கீழ்தட்டிலிருந்த அலுமினிய தேக்சாவிலிருந்து, சிறிய கிண்ணத்தில் குழம்பு மொண்டு, கறியின் மேல் ஊற்றி, திரும்பவும் பரப்பிவிட்டான்.

“இது சிக்கனா? மட்டனா?” என்று நான் சந்தேகமாய்க் கேட்டபோது, குறும்பாகச் சிரித்தான். “அதல்லாம் வித்தாக் கட்டுபடியாகுமா? பீப்ஃபுடா...” என்றான்.

கண்ணனின் அப்பா நான்கைந்து பேரோடு, அவள் வீட்டிற்குப் போய் சண்டையிட்டது-அவருக்கு இன்னும் கோபம் குறையாமல் இருப்பது-இவன் அம்மா இவனைப் பற்றியே கவலைப்படுவது-என்று வெகு நேரம் அவன் வீட்டுக் கதைகளைப் பற்றி, சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தேன். எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டே வியாபாரம் செய்துகொண்டிருந்தவன், ஊரடங்கிய நேரத்தில், இருளுக்குள் விழுந்து கிடந்த சந்து வழியாக, வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு வீட்டுக்குக் கூட்டிப்போனான்.

அந்தச் சிறிய அறையில், பிளாஸ்டிக் குடங்கள், இட்லி சட்டி, ஸ்டவ் அடுப்பு, கிரைண்டர்கள் என பாதி இடம் அடைபட்டிருந்தது.

சிமிண்ட்டுத் தரையில் அழுக்குத் துண்டு விரித்து, என்னைப் படுக்கச் சொல்லி விளக்கை அணைத்தான். விடிவிளக்கு இல்லாததால், கரேலென்ற இருட்டு. கிழக்கில் தலை வைத்து, சுவரை ஒட்டிப் படுத்தேன். கண்ணன் ஒரு பழைய சேலையை விரித்து அருகில் படுத்தான். அவன் மார்புக்கு நேர்தலை வைத்து, வடக்கே கால் நீட்டி, குறுக்காகப் படுத்தாள் அவள்.

விரித்திருந்த துண்டு நீளம் போதாமல், தரையின் குளிர்ச்சியால் கால்கள் சில்லிட்டன. இப்போது குளிர் அதிகமாகி, உடல் வெடவெடத்தது. ‘என்ன வேலை கிடைக்குமோ?’ என்ற பயம் சூன்யமாய் மிரட்டியது. புறப்பட்டபோது, போனில் அழுது கதறிய கீதா, நினைவில் வந்தாள். விடிய விடிய சிள் வண்டுகளின் ரீங்காரத்தைக் கேட்டுக்கொண்டும், கொசுக்களை அடித்தவாறும், புரண்டு புரண்டு படுத்திருந்தேன்.

வெயில் வந்து நீண்ட நேரம் கழித்த பின் எழுந்து, சுவரில் சாய்ந்து கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்தேன். கண்ணன் இரவு விரித்துப்படுத்திருந்த சேலை, சுருண்டு விலகியிருக்க, வெறும் தரையில் குப்புறப்படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவளைக் காணவில்லை.

வாசலில் நெளி நெளியாய் சிறிய கோலம். கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த வேலைக்கருவை மரத்தடியில், தாயும் குட்டியுமாய் நான்கைந்து வெள்ளாடுகள் நின்று கொண்டிருந்தன. கிளை வழியாக ஊடு பாய்ந்திருந்த வெயில், ஆடுகளின் முதுகில் சித்திரம் வரைந்திருந்தது.

கண்ணன் புரண்டு படுத்தான். இடது கையைத் தலைக்கு மேல் நேராக நீட்டியவாறு, புஜத்தில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்தான்.

கையில் தூக்குச் சட்டியோடு நுழைந்த அவள், தெத்துப்பல் தெரிய சிரித்து, “எந்திரிச்சிட்டீங்களா, அண்ணா...?” என்றாள்.

புன்னகைத்துத் தலையசைத்தேன். பிறகு, கண்ணனின் தொடையில் ஓங்கி அடித்தவாறு, “என்னடா, இன்னும் தூக்கம் கலையலையா?” என்று அதட்டினேன். அவன் கண்கள் திறக்காமலே புரண்டு படுத்தான்.

“இந்தாங்கண்ணே...” என்றவாறு தம்ளரை அவள் நீட்டியபோது கையில் ஒரேயொரு மெட்டல் வளையல் வெளுத்துத் தெரிந்தது. இட்லிக் கடையில் கை கழுவவோ, தண்ணீர் குடிக்கவோ போட்டிருந்த, தம்ளராக இருக்க வேண்டும். அழுக்கேறி நிறம் மங்கியிருந்தது. வாயருகே கொண்டு போனபோது, பிளாஸ்டிக் நாற்றம் வீசியது.

கண்ணன் எழுந்து இரண்டு தொடைகளிலும், முழங்கைகளை ஊன்றி, தாடைக்கு முட்டுக்கொடுத்து உட்கார்ந்தான். கொஞ்ச நேரத்தில், அறை வாடகை வண்டி வாடகை என்று பல்வேறு செலவு அயிட்டங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவள் குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு தண்ணிக்குப் போன பின்பு சொன்னான்.

“வியாபாரத்துல தெனம் நஷ்டம் வருதுரா. சனி, ஞாயிறு லாபம் கெடைக்குது. மத்த நாள்ல முந்நூறு ரூவா மொதலு போட்டா, எரநூறுக்குத்தான் ஓடுது. நேத்து ஒன்னெயப் பாத்ததுமே அவ சொன்னா. நாம படுற கஷ்டங்கள அண்ணேங்கிட்டச் சொல்லிராதீகன்னு...”

வெகு நேரத்திற்குப் பிறகு, அவள் பச்சை நிற பிளாஸ்டிக், குடத்தில் தண்ணீரோடு நுழைந்து, பழைய இட்லிகளை அடுக்கியிருந்த சட்டிக்கு அருகில் குடத்தை இறக்கியபோது, அவளிடம் கேட்டேன், “மீந்த இட்லியெல்லாம் நட்டம்தானா?”

பட்டென்று சொன்னாள், “நட்டம் இல்லீங்கண்ணா, எல்லாத்தையும் வித்துருவோம்...”

கேள்விக்குறியாய் ஏறிட்டபோது, கண்ணன் சொன்னான், “சாயங்காலம் இட்லி சட்டியில் அடுக்கி சூடு பண்ணிருவோம். சாப்டவர்றவங்களுக்கு புதுசுல ரெண்டு, பழசுல ரெண்டுன்னு கலந்து வச்சிருவோம்.”

அவன் பேச்சை நிறுத்துவதற்குள் அவளின் வார்த்தைகள் அவசரமாய் தொடர்ந்தது, “அண்ணா, இவரு பழய இட்லிய வைக்கவே மாட்டாரு... புது இட்லியாத் தூக்கித் தூக்கி வச்சிருவாரு. நா வச்சுக்குடுக்கயிலதான் கலந்து வச்சுக் குடுப்பேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, தெருவில் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.

டமடமவென்ற சத்தமும், “ஹோய்... ஹோய்...” என்ற கூவலும், ஏதேதோ புரியாத வார்த்தைகளும்...

திரும்பிப் பார்த்தபோது, ரோட்டோரமாக ஓர் கூத்தாடிக் குடும்பம் வித்தை காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கிழக்கு மேற்காக இருபதடி தூரத்தில் மூங்கில்களைப் பெருக்கல் குறி மாதிரி எதிர் எதிர் திசையில் வைத்து, அதன் மேல் கனமான நைலான் கயிறை இழுத்துக்கட்டியிருந்தார்கள். கயிறின் மீது ஏழெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க அழுக்கு சுரிதார் சிறுமி, இயேசுநாதர் போல கைகளை விரித்து, வர்ணம் அடித்த நீள மூங்கிலை, குறுக்காகப் பிடித்தவாறு மெல்ல நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

சற்று நேரம் வேடிக்கைப் பார்ப்பதில் கவனம் செலுத்தியிருந்த கண்ணன், இடையிடையே என் அம்மாவைப் பற்றியும், கீதாவைப் பற்றியும் விசாரிக்கத் துவங்கினான்.

அம்மாவுக்கு முதுகில் சிறிய கட்டி வந்து, பெரியாஸ் பத்திரியில் அறுவை சிகிக்சை செய்தது-கடன் கொடுத்தவர்கள் கடுமையாய் நடந்துகொள்வது-அத்தை கேவலமாய்ப் பேசியது-எப்படியாவது ஒரு வேலை தேடிக் கொள்’ என்று கீதா அழுது தீர்த்தது-ஆகிய எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு, இறுதியாய் அவன் முகத்தை ஏக்கத்தோடு பார்த்தவாறு கேட்டேன், “இங்கே எனக் கொரு வேல கெடைக்குமாடா?”

அவன் வலது கன்னத்தைச் சொறிந்தவாறு, என்னைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டுச் சொன்னான், “நாந்தான் காதலிச்சத் திமிர்ல, வாழ்க்கையில முன்னேறிக் காட்றேன்னு ஊர்ல சவால் விட்டு வந்துட்டேன். இப்படியே முன்னேறி ஒரு ஓட்டல் வைக்கனும்னு கனவு” என்றவன் பிறகு எதுவும் பேசாமல் அண்ணாந்து பார்த்து நீண்ட யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

வெளியே, வித்தை காட்டி முடித்திருந்த சிறுமி, டோலக்காரனின் உதவியோடு கீழே இறங்கினாள். அலுமினியத் தட்டை கைகளில் ஏந்தி, வேடிக்கை பார்ப்பவர்களிடம் சென்று, முறத்தை புடைப்பதுபோல், தட்டை ஆட்டி ஆட்டிக் காண்பித்தாள்.

அதைப் பார்த்ததும் “அந்த ஊருக்குப் போனா, தாயில்லாப் புள்ளையும் பொழச்சுக்கும்டா...” என்று, கண்ணன் சொன்னது நினைவில் வந்தது.

இப்போது, அதைப்பற்றி அவனிடம் கேட்க வேண்டுமென்று தோன்றினாலும், என் வேலை பற்றிய பயம் சூன்யமாய் இறுக்க அவன் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

Pin It
மலையாள மூலம்: டி. பத்மநாபன்
தமிழில்: குறிஞ்சிவேலன்

உச்சிவேளை முடிந்து விட்டிருந்தாலும் வெயிலின் உக்கிரம் குறைந்த பாடில்லை. கடலிலிருந்தும் குளிர்ந்த காற்று வீசத் தொடங்கவில்லை. வராந்தாவில் கிடந்த பிரம்பு நாற்காலியில் அமர்ந்து வெறுமனே வெளியே நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள் அம்மா. வீட்டுக்கு முன்னால் கடற்கரையில் இருந்த பழைய அரண்மனை போன்ற கட்டிடத்தை இடித்து உடைத்து விட்டு ஒரு பெரிய கான்கிரீட் கட்டிடத்தை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தான் ஒரு புதிய பணக்காரன். அந்த அரண்மனை போன்ற கட்டிடம் கூட யாரோ ஒரு ஜமீன்தார் நகரத்திற்கு வரும்போது தங்குவதற்காகக் கட்டியது தான். புதுக்கட்டிடம் கட்டுவதற்காக அங்கே வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் மனிதர்களுடையதும் இயந்திரங்களுடையதுமான சப்தம் வெகுதூரம் வரையில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அம்மா மட்டும் அது எதுவொன்றையும் கவனிப்பதில்லை. அம்மா அங்கே நடக்கும் எதுவொன்றையும் பார்ப்பதோ காதால் கேட்பதோ செய்யாமல் ஒரு பழைய சிலையைப்போல் தான் அமர்ந்திருந்தாள்.

 அம்மாவின் முன்னே நேரமும் அசைவில்லாமல் தான் இருந்தது. சமீபகாலங்களில் அம்மா எங்கும் போனதே இல்லை. மாடியிலுள்ள தன்னுடைய அறையிலேயேதான் எப்போதும் இருந்தாள். தவிர்க்க முடியாத ஏதாவது தேவை இருந்தால் மட்டுமே - செக்கப்பிற்காக நர்ஸிங் ஹோமிற்கோ அல்லது அதைப்போல் மிக முக்கியமானவைகளுக்காகத்தான் - அம்மா கீழே வருவது வழக்கம். அந்த நேரம் தவிர்த்து தன் முழு நேரத்தையும் அம்மா தன் அறையிலேயேதான் கழித்தாள்.

அந்த அறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளேயே அம்மாவின் உலகம் சுருங்கி விட்டிருந்தது.

ஆனால், முன் எப்போதும் அம்மா இப்படி யெல்லாம் இருந்ததில்லை. அவள் மிகவும் ஒளிபொருந்தியவளாகவும் எப்போதும் சுறு சுறுப்பாகவும், ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருப்பவளுமாகத் தான் இருந்தாள். கணவன் காலமான பின்பும் அம்மாவின் செய்கையிலும் எண்ணத்திலும் எவ்வித குறையும் இருக்கவில்லை. அம்மாவுக்குப் பல குழந்தைகள் இருந்தார்கள். கடைசி மகனைத் தவிர மற்ற எல்லாப் பிள்ளை களுக்கும் பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். இவர்கள் எல்லோருடைய காரியங்களையும் பார்த்துக் கொண்டு ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் மேதாவியாக எவ்வித இடைஞ்சலும் இல்லா மல் வாழ்ந்து வரும்போதுதான்.....

அது எப்போது என்பதைத்தான் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாமல் இருந்தது. அதுபற்றி அம்மா வுக்கும் தெளிவானதொரு உணர்வு இல்லாமல் இருந்தது.

வீட்டிலுள்ள மிகப்பெரிய அறையில்தான் அம்மா அமர்ந்திருந்தாள். மிக நன்றாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அறையும் அதுவாகத் தான் இருந்தது. ஏர் கண்டிஷன் செய்யப்பட்டிருந்த அந்த அறையில் டெலிவிஷன், டேப்ரிக்கார்டர் முதலியவை கூட இருந்தன. சில பிரத்யேக பாடல்கள் மட்டும்தான் அம்மாவுக்கு மிகவும் விருப்பம். அதனால், அம்மா எப்போதும் அந்த டேப் ரிக்கார்டரை மட்டும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். சில சமயங்களில் மட்டும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். ஆனால், அம்மா ஒருபோதும் டிவியை அதிகம் விரும்பியதில்லை. அதனால், பல சமயங் களிலும் டி.வியை ‘ஆன்’ செய்து அதிகமொன்றும் ஆவதற்கு முன்பே நிறுத்தி விடுவதுதான் வழக்கம்.

ஆனால், அம்மா ஒருபோதும் குளிர் சாதனத்தைப் பயன்படுத்தியதே இல்லை. அதனால், அது வாங்கியதைப் போலவே புத்தம் புதியதாக அங்கேயே கிடந்தது. மூத்தமகன் ராஜப்பனுக்குத்தான் அம்மாவின் அறையில் குளிர்சாதனம் இருக்க வேண்டும் என்னும் நிர்ப்பந்தமிருந்தது. ஒரு புது வீட்டைக் கட்டிக் கொண்டு ராஜப்பன் வீடு மாறுவதற்கு சற்று முன்புதான் அது நிகழ்ந்தது. எந்தவொரு செயலிலும் யாதொரு குறையும் அம்மாவுக்கு நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்பதில் ராஜப்பனுக்கு ஒரு பிடிவாதமே இருந்தது. அதை அவன் பல சமயங்களிலும் உரக்கச் சொல்வது உண்டு. ஆனால், அம்மா அதற்கு அப்போதே தடை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

“இது எதுக்கு எனக்கு? இது வொண்ணும் வேணாம். நான் ஒன்றும் இப்படி யெல்லாம் வளரல. உங்களை யெல்லாம் பார்த்துக் கிட்டு இதே மாதிரி காலம் தள்ளினா போதும்.......” என்று தடுத்தாள் அம்மா.

அப்போது ராஜப்பனின் தம்பிகளும் அண்ணன் பேச்சை ஆமோதித்தார்கள்: “உங்களுக்கு என்னம்மா, குறைச்சல்? இப்போது இந்த நகரத்துல ஏர் கண்டிஷனர் இல்லாத வீடு எங்க இருக்கு? அதனாலதான் அம்மா.....?”

தன் பிள்ளைகளின் அளவற்ற அன்பின் பிரச்சனைதான் அது என்பதைப் புரிந்து கொண்டபோது, அம்மா அதன்பின் அதற்குத் தடையேதும் சொல்லவில்லை.

மார்க்கெட்டிலேயே மிக விலை மதிப்புடைய குளிர்சாதனப் பெட்டியைத்தான் பிள்ளைகள் தன் தாய்க்காக வாங்கினார்கள். அதைப்பற்றி அவர்கள் தங்கள் தாயிடம் சொல்லவும் செய்தார்கள். ஆனால், அப்போது அந்தத் தாயின் மனம் வேறு எங்கேயோ இருந்தது. ஆற்றங்கரையில் மழைபெய்தால் ஒழுகும் பழைய வீடு, ஆடி மாதப் பெருமழை, ஆற்றில் வருடந்தோறும் உண்டாகும் வெள்ளப்பெருக்கு.... ஏழ்மையின் நடுவே ராஜப் பனின் தந்தை வந்து திருமணம் செய்து கொண் டது...... அதன் பின் வெகு தூரத்திலிருக்கும் இந்த நகருக்கு வந்து...... அவ்வாறு மெல்ல... மெல்ல.. அப்புறம் நினைவுகளிலிருந்து மனதை வேறுபடுத்தி ஏறக்குறைய ஒரு விரக்தியுடன் - ஆனாலும் நேசத்தோடுதான்..... குளிர்சாதனத்தைப் பற்றிப் பேசும் பிள்ளைகளை நோக்கிய போது அவளுக்குப் பிரமிப்பாகத்தான் இருந்தது.

அம்மா மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. வராந்தாவில் கிடந்த ஒரு பிரம்பு நாற்காலியில் அம்மா ஒரு பழைய சிலையைப் போல் அமர்ந்திருந்தாள்...

முற்றத்தில் குழந்தைகள் குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏராளமான குழந்தைகள்; அவர்களின் பெருத்த சப்தம். உரத்தச் சிரிப்பும் ஆரவாரக் கூச்சலும் அம்மாவின் பயனற்ற காதுகளில் மோதின. ஆரம்பத்திலெல்லாம் அம்மா அதை வெகுவாகக் கவனிக்கவில்ல என்றாலும், போகப் போக மனதின் ஒரு மூலையில் குழந்தைகளின் இந்தச் சப்தம்......?

யாருடையது...... அம்மா காது கொடுத்து நின்றாள். தன்னை யாராவது அழைக்கிறார்களோ..... யாராக இருக்கும்....... அவங்க யாரு...... அம்மாவுக்குத் திடீரென்று மெய்சிலிர்த்தது. ராஜப்பனின் மகன்! பாலுவோட மகன்.... நாணுக் குட்டனின்..... அடா, அவர்களெல்லாம் தான் வந்திருக்கிறார்கள். ஆமாம், அவர்களெல்லாம்.....! அதுவும் என்னைப் பார்ப்பதற் காகவே....

என்னை ..... என் குழந்தைகள்.....

அம்மா வேகமாக வந்து வராந்தாவின் ஒரு ஓரத் துக்குச் சென்று முற்றத்தை எட்டிப் பார்த்தாள்.ஆனால், அங்கிருந்து அம்மாவால் எதையும் காணமுடியாமல் இருந்தது. தன் பிள்ளைகளின் குழந்தைகள் இன்னும் சில நிமிடங்களில் மாடிக்கு ஓடிவந்து தன்னைக் கட்டி அணைத்துக் கொள் வார்கள் என்பதில் அம்மாவுக்கு உறுதி இருந்தது. ஆனாலும், அதுவரையில் காத்திருப்பதற்கு அம்மாவால் முடியவில்லை. அவர்களைப் பார்ப்பதற்கும் அவர்களின் குரலைக் கேட்பதற்கும் அம்மா தவித்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அதனாலேயே அம்மா அவசர அவசரமாக மாடிப்படி இறங்கி கீழே சென்றாள்.

கீழே வரவேற்பறையில் இருக்கும் சோபாவில் அம்மாவை கவனித்துக் கொள்வதற்காக நிரந்தரமாக பிள்ளைகளால் அமர்த்தப்பட்ட நர்ஸ் அரை மயக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அம்மாவின் காலடி யோசையைக் கேட்டவுடன் அவள் திடுக்கிட்டு எழுந்து கொண்டாள். முதலில் அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. அட, அம்மா! எவ்வளவு நிர்ப்பந்தித்தாலும் அம்மா கீழே இறங்க மாட்டாங்களே! அதுமட்டுமல்லாமல் இந்த நேரத்தில் அம்மா தூங்குவதுதானே வழக்கம், இருந்தும். இன்று..... அவள் பிரமிப்போடு நினைத்துப் பார்த்தாள்.

அம்மாவுக்கு ஏதாவது நேர்ந்து விட்டதோ! ஆனால், அவள் ஏதாவது சொல்வதற்கு முன்பே அம்மாவே கேட்டாள்:

“எங்கே? அவங்கள்லாம் எங்கே?”

நர்சுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, மீண்டும் அம்மாவே சொன்னாள்;

“குழந்தைங்கதான்.... மதுவும், சாந்தியும், கோபனு மெல்லாம்..... நான் அவங்களோட குரலக் கேட்டேனே-”

நர்சு அம்மாவை உற்று நோக்கினாள். பின்பு தனக்குள்ளாகவே, “கடவுளே, இவங்களுக்கு ஏதாச்சும்......” என்று நினைத்தாள்.

பின்பு, அவள் அம்மாவின் அருகில் சென்று ஒரு சிறிய குழந்தையைப்போல், “அவங்க யாரும் இங்க இல்லீங்களேம்மா. அவங்கள்லாம் எங்கியோ உள்ள பள்ளிக் கூடங்களிலே படிக்கிறாங்க - ஊட்டியிலும் கொடைக்கானலிலு மெல்லாம்.... ” என்று கூறினாள்.

அம்மாவால் அவள் சொல்வதை நம்ப முடியவில்லை. அம்மா நர்சை சந்தேகத்துடன் நோக்கினாள். “அப்போ..... நான் அவங்களோட குரலக் கேட்டேனே”... நர்சுக்குப் புரிந்து விட்டது. அவள் சங்கடத்துடன்,” "அம்மா, அவங்க கோபனும் சாந்தியுமல்ல, நம்ம முருகையனோட குழந்தைங்க...” என்று விளக்கினாள்.

தன் வாழ்விலேயே முதன்முதலாக அந்தப் பெயரைக் கேட்பதுபோல் அம்மா அப்பெயரை மெல்ல முணு முணுத்தாள்:

“முருகையன்.....?”

“அவனை நான் காட்டறேன்....” என்றாள் நர்ஸ். வீட்டின் பின்னாலுள்ள முற்றத்தில் எருமையிடம் பால் கறந்து கொண்டிருந்தான் முருகையன். வெகு காலமாக காலையிலும் மாலையிலுமாக அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து பால் கறப்பவன்தான் முருகையன். அவனுடன் அவனுடைய இரு குழந்தைகளும் வருவார்கள். வாழைத் தோப்பில் ஓடியாடி மறையும் ஆட்டம் ஆடுவார்கள். அதோடு உரத்தக் குரலில் கூச்சலும் போடுவார்கள்.

அம்மாவைக் கண்டதும் பால் கறப்பதை நிறுத்தினான் முருகையன். குழந்தைகளும் அவர்களின் விளையாட்டை நிறுத்தினார்கள். வெகு நாட்களுக்குப் பின் அவர்கள் அம்மாவைப் பார்க்கிறார்கள். முருகையன் வெற்றிலைக் கறை படிந்த பற்கள் வெளியே தெரியும்படி சிரித்தவாறே பவ்யமாகக் கேட்டான்.

“என்னம்மா, சௌக்கியங்களா?”

அம்மா, முருகையனின் குழந்தைகளையே நோக்கிக் கொண்டு நின்றாள். அவர்களும் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். அவர்கள் ஏழெட்டு வயதான சிறுவர்கள். அவர்கள் அணிந்திருந்த சட்டைகளும் பழையனவாகவும், கிழிந்தவைகளாகவும் இருந்தன. அவர்களின் உடல் முழுவதும் மண்ணில் புரண்டு குளித்ததுபோல இருந்தன. ஆண் குழந்தைகளாக இருந்தாலும் பெண் குழந்தைகளினுடையது போல் பின்னப்பட்டிருந்தன.

அவர்கள் எண்ணெயைப் பார்த்தோ குளித்தோ பல நாட்களாகியிருந்தன. அம்மா அவர்களிடம், “வாங்க, கிட்ட வாங்க....” என்று மிகவும் அன்புடன் அழைத்தாள்.

குழந்தைகள் தயங்கினர்.

அம்மா மீண்டும், “வாங்க...” என்றழைத்தாள்,

குழந்தைகள் சந்தேகத்துடன் தங்களின் தந்தையை நோக்கினார்கள். அம்மா அவர்களை அருகில் அழைப்பது இதுதான் முதன்முறையாகும்.

முருகையன், “போங்கடா....” என்றான்

குழந்தைகள் தயங்கி தயங்கி முன்னோக்கி வந்தார்கள். அருகில் வந்ததும் அம்மா, அவர்களின் கண்களை உற்று நோக்கினாள். அம்மாவின் கண்களில் அன்பும் துக்கமும் ஒருசேர தெரிந்தன. குழந்தைகளுக்கு முதலில் பயமாக இருந்தது. அவர்கள் அம்மா முன்னால் மரத்துப் போய் நின்றார்கள். அதுவும், அவர்களின் தோள்களில் அம்மா கையை வைத்தபோது. ஆனால், அது கண நேரத்துக்கு மட்டுமாகத்தான் இருந்தது. அதன்பின் அவர்கள் தங்களின் சொந்தப் பாட்டியிடம் செல்வது போல் நெருங்கி நின்றார்கள். அவர்களை அன்புடன் தடவினாள். ஒரு கட்டத்தில் அவர்களில் இளையவன் அம்மாவின் மேல் முண்டின் முனையில் தலையை மறைத்துக் கொண்டபோது அவள் சிரித்தாள். அதைக் கண்டதும் முருகையனும் சிரித்தான்.

அம்மா பின்னால் பார்த்துக் கூறினாள்: “சமையலறையில் ஏதாச்சும் இருக்கும், பார்த்துட்டு வா,”

நர்ஸ் இரண்டு வடைகளைக் கொண்டு வந்தபோது அம்மா கோபத்துடன், “இதுதான் இருக்குதா? அந்த ராகவன் நாயரிடம் போய் சொல்லு.... அங்க லட்டோ ஜிலேபியோ ஏதாச்சும் இருக்கும்.....” என்று கூறினாள்.

நல்ல சுத்தமான நெய்யில் தயாரிக்கப்பட்ட முதல்தரமான ஜிலேபிகள் இருந்தன.

முருகையனின் குழந்தைகள் தங்களுக்கு முதன் முறையாகக் கிடைத்த ஜிலேபியை தின்னா மல் கையில் பிடித்து வேடிக்கைப் பார்த்தார்கள். அவர்களின் கண்களில் ஆவல் அதிகரித்திருந்தன. “தின்னுங்க, நான் இன்னும் தரேன்” என்றாள் அம்மா. முருகையனின் குழந்தைகள் ஜிலேபியை நக்கியும் கொறித்தும் மிக மெல்ல தின்னத் தொடங்கினார்கள். வேகமாகத் தின்று விட்டால் தங்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அரியவகை பலகாரம் சீக்கிரம் தீர்ந்து விடுமே என்னும் பயம் அவர்களுக்குத் தோன்றியிருந்தது. அவர்கள் அவற்றைத் தின்று முடிக்கும் வரையில் அம்மா அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள். அவளுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.

“நாளைக்கு வாங்க. நாளைக்கு உங்களுக்கு நான் லட்டு தருவேன்” என்றாள் அம்மா.

முருகையனும் குழந்தைகளும் போனபின் நர்சு நினைவுப்படுத்தினாள்: “மருந்து சாப் பிட்டீங்களா?”

மாலை நேரங்களில் அம்மா மருந்து சாப்பிடுவது வழக்கம்.

“இன்னிக்கு எனக்கு மருந்து வேணாம்,” என்றாள். உடனே நர்சு திடுக்கிட்டுப் போய், “ஐயோ! மருந்து வேணாம்னா சொல்றீங்க. இன்னிக்கு மத்தியானம் கூட டாக்டர் சொன்னாரே.....” என்றாள்.

ஆனால், அவள் பேச்சு முழு வதையும் கேட்க அம்மா நிற்கவில்லை. கனவுலகில் செல்வது போல் அம்மா நடந்தாள். அடுக்களைக்கு முன்னே சென்று சேர்ந்ததும் அம்மா நின்றாள். அங்கே ராகவன் நாயரும் அவருக்குக் கீழே பணியாற்றுபவர்களும் தோட்டக்காரர்களுமெல்லாம் பேசிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். அம்மாவைக் கண்டவுடன் எல்லோரும் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றார்கள். ராகவன் நாயரும் தோட்டக்காரனும் மட்டும்தான் அம்மாவை நன்றாக அறிந்தவர்கள். மற்றவர்களைப் பொருத்தமட்டில் அம்மா ஒரு புதிராகத்தான் இருந்தாள். அவர்கள் அருகில் வருவதற்குள் அம்மா மாடி அறைக்குத் திரும்பி விட்டிருந்தாள்......

அம்மா அடுக்களையின் - ஒரு காலத்தில் தான் சர்வாதிகாரத் தன்மையுடன் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த அந்த அடுக்களையின் - வாயிலில் ஒரு அந்நியளைப் போல் சிறிது நேரம் நின்றபின் திரும்பி நடந்தாள்.

மாடியேறப் படிக்கட்டிடம் சென்றதும் அம்மா சிறிது நேரம் தயங்கி நின்றுவிட்டு, பின்பு ஏதோ வொரு உள் அழைப்பின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவளைப் போல் . . .

ஏராளமான அறைகளும் இடை நாழிகளும் வராந்தாக்களுமுள்ள ஒரு பெரிய வீடுதான் அது. அம்மா அந்த அறைகளின் வழியாகவும் வராந் தாக்களின் மூலமும் மெல்ல நடந்தாள், முதன் முதலாக பார்க்கும்போது ஏற்படும் ஆச்சரியத்துடனும், பின்பு, அவற்றையே வெகுகாலம் கழித்துக் காணும்போது உண்டாகும் வேதனையோடும் . . . அம்மா, தன்னையறியாமலேயே காலத்தின் வழியே பின்னோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தாள். . . பல அறைகளும் அடைக்கப்பட்டுதான் இருந்தன. உண்மையில் அந்த வீட்டிலேயே இரண்டு அறைகள் மட்டுமே பயன்பாட்டில் உள்ளதாக இருந்தன. . . அவை அம்மாவினுடையதும், அம்மாவின் கடைசி மகனுடையதும் தான். இரண்டும் மாடியில் தான் இருந்தன. ஒரு வகையில் இளைய மகனின் அறையும் அடைக்கப்பட்ட கணக்கில்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். தன் வியாபார வேலை களுக்காக அவன் விடியலிலேயே வீட்டை விட்டுப் போய்விடுவான். மாலையிலோ இரவிலோதான் திரும்பி வருவான். வந்தவுடன் குளித்து விட்டு கிளப்புக்குப் போய்விடுவான். அப்புறம் . . .

பிள்ளைப் பெறமாட்டாள் என்று எண்ணியிருந்த அவனுடைய மனைவி முதல் பிரசவத்துக்காக முன்கூட்டியே பிறந்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டாள். அவர்கள் பயன்படுத்திய அறை ஏறக்குறைய சூனிய மாகவே கிடந்தது.

ஒரு காலத்தில் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்த வீட்டில் இப்போது . . .

அம்மாவைக் காணாமல் நர்சு தேடிவந்தபோது அம்மா மாடிப்படியின் கீழே, படிகளின் கைப் பிடியில் தலைசாய்த்து கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தாள். நர்சு அவசர அவசரமாக அம்மாவைத் தாங்கிப்பிடித்துத் தூக்கிவிட்டாள். அவளுக்கு மிகவும் பயமேற்பட்டுவிட்டது. எப்போதும் அம்மாவைக் கவனித்துகொள்ள வேண்டும் என்று டாக்டர் அவளிடம் குறிப்பாகச் சொல்லியிருந்தார். அதேபோல், அம்மாவின் பிள்ளைகளும் சொல்லி யிருந்தார்கள். ஆனால், இப்போது . . .

இருந்தாலும் அம்மா, "இல்ல. எனக் கொன் னும் இல்ல. ஏதோவொரு களைப்பு வந்ததுபோல தோணிச்சு. அவ்வளவுதான். இப்போ ஒன்னுமில்ல . . . ஒன்னுமில்ல . . ." என்றாள்.

நர்சு டாக்டரை அழைக்க எத்தனித்தபோது அம்மா சம்மதிக்கவில்லை.

அம்மா அதன்பின் நர்சின் நிர்ப்பந்தத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் மெதுவாக மாடிப்படி ஏறி தன் அறைக்குள் சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.

திறந்துகிடக்கும் ஜன்னல் வழியாக வெறு மனே வெளியே நோக்கிப் படுத்திருந்தாள். பலவற்றையும் நினைத்துப் பார்த்தாள்.

வெகுகாலத்திற்கு முன்புதான் அது நடந்தது - ராஜப்பனையெல்லாம் பெறுவதற்கு முன்பு. ராஜப்பனின் தந்தைக்கு வியாபாரம் செழிக்கத் தொடங்கிய காலம். அப்போது ராஜப்பனின் அப்பா சொன்னார்:

‘நமக்கு பெரிசா ஒரு வீடு வேணும்... ஏராளமான அறைகளும் வராந்தாக்களும் இருக்கணும். குழந்தைங்க விளையாட தாராளமா இடம், தோட்டம், தொழுவம், மாடு கன்னுங்க... இப்படி ரொம்ப பெரிய வீடு.’

அப்போது அம்மா சொன்னாள்: ‘வேணாம். நமக்கு எதுக்கு அவ்வளவு பெரிய வீடு?’

அதற்கு ராஜப்பனின் அப்பா மேலும் சொன்னார்: ‘நம்ம குழந்தைங்கள்ளாம் அப்புறம் எங்கே போவாங்க? எங்க வசிப்பாங்க?’

அப்போது அம்மா, ‘எனக்கு ஒரு குழந்தை போதுங்க’ என்றாள்.

அதுக்கு ராஜப்பனோட அப்பா சொன் னார்: ‘அது போதாது. நமக்கு ஏராளமான குழந்தைங்க வேணும். ஆணும் பொண்ணுமாக ஏராளமான குழந்தைங்க இருக்கணும்.’ ராஜப்பனுடைய அப்பா ஒரே குழந்தையாகப் பிறந்தார். உடன் பிறப்புகள் யாருமே அவருக்கு இல்லை. அதனால் குழந்தைகள் என்றால் அவருக்கு அலாதிப் பிரியம். அதனால், ஏராளமான குழந்தைகள் வேண்டுமென்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். அவருடைய எண்ணம்போல் குழந்தைகளும் பிறந்தன. ஆனால், எல்லாமும் ஆணாகவே இருந்துவிட்டன. அப்போதும் ராஜப் பனுடைய அப்பாவுக்கு மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. ராஜப்பனுடைய அப்பா அப்போது சொன்னார்: ‘எனக்கு எல்லாக் குழந்தைகளுமே ஒன்னு தான். ஆணாக இருந்தாலும் பொண்ணாக இருந்தாலும் எந்த இடைஞ்சலும் இல்லை. ஆனா, அவங்கள்லாம் நல்லவங்களா வளரணும். அது மட்டும்தான் என்னோட ஆசை...’

அதன்பிறகு சிறிது நேரம் வரையில் அம்மா எதையும் நினைக்கவில்லை. அம்மாவுக்கு மிகவும் களைப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. கடைசியில் அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள்: ‘இருந்தாலும் உன்னால எப்படி அவங்கள குத்தம் சொல்ல முடியும்? அவங்களுக்கும் அவங்களோட வேலை நெருக்கடி இருக்கும்தானே? குடும்பக் கஷ்டமும் இருக்குமல்லவா? இருந்தாலும், அவங்க என்னை மறந்தா போயிடறாங்க...? என்னைப் பாக்கறதுக்குன்னே வர்றாங்கதானே? எனக்கு வேண்டியதயெல்லாம் செஞ்சும் தராங்கதானே?’

...தராங்கதானே என்று தன்னையே கேட்டுக் கொண்டபோது அம்மாவுக்கு சட்டென்று தழு தழுப்பு ஏற்பட்டது. ‘இருந்தாலும்...’ என நினைத்தாள் அம்மா.

மாலை நேரம். அந்தி வேளை.

ஆகாய வெளியில் குங்குமத்தை விசிறி பரப்பியவாறு சூரியன் கடற்கரையிலுள்ள தென்னைகளின் பின்னால் மறைவதை அம்மா பார்த்தாள்.

அம்மாவின் இளைய மகன் வந்தபோதும் அவள் அப்படியேதான் படுத்திருந்தாள்.

மகன் ஏதாவது சொல்வதற்கு முன்பே, “உன்னோட கட்டிட வேலையெல்லாம் எப்படி இருக்கு?” என்று கேட்டாள் அம்மா.

அம்மாவின் குரலில் தழு தழுப்புடன் கூடிய ஆதங்கம் இருந்தது. இந்த மகனாவது தன்னோடு எப்போதும் இருப்பான் என்றுதான் அவள் நினைத்திருந்தாள். இவ்வளவு பெரிய வீட்டில் இவனாவது என்னோடு கூட... அப்போதுதான்...

மகன் தெளிவானதொரு பதிலளிக்காமல், “ஆங்... அதுபாட்டுக்கு அது நடக்கும்மா...” என்று பட்டும் படாமலும் சொல்லிவிட்டு நழுவினான். அம்மா மீண்டும், “சாரதா சங்கதி எப்படி இருக்கு? அவ நர்ஸிங் ஹோமுக்குப் போனாளா?” என்று கேட்டாள்.

அதற்கு அவன், “இல்ல. மாசம்தான் ஆகுது” என்றான்.

அவனும் அப்போது குழப்பத்துடன்தான் இருந்தான்.

தாயின் கால்களுக்கு அருகில் படுக்கையில் அமர்ந்தான் அவன். தாயின் போர்வை முனையை வெறுமனே திருப்பியும் மடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனால் அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியாமல் இருந்தது. அம்மாவும் ஒன்றும் பேசவில்லை.

இருள் பரவிவிட்டிருந்த ஆகாயத்தை நோக்கி அம்மா எதுவும் சொல்லாமல் படுத்திருந்தாள். பின்பு, திடீரென்று ஏதோவொரு யோசனை தோன்றியது போல் அம்மா கேட்டாள்:

“உன்னோட புது வீட்டுக்கு நீ எப்போ போகப் போறே?”

அம்மாவின் தழுதழுத்தக் குரலில் உள்ள இந்தக் கேள்வி அவனைத் திடுக்கிடச் செய்தது. இப்படியொரு கேள்வி என்றைக்காவது வரும் என்று அவனுக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது. இருந்தும், இப்போது அந்தக் கேள்வி வந்தபோது சட்டென்று அதற்கான பதிலைச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை. அவனுக்கு அம்மாவின் முகத்தை நோக்குவதற்கும் முடியவில்லை. அம்மா மீண்டும் கேள்வியைக் கேட்டபோது அவன் ஒரு முட்டாளைப்போல் பதில் சொன்னான்:

“இன்னும் மார்றதுக்குத் தீர்மானிக்கல. நமக்குன்னு ஒரு வீட்டை கட்டி வைக்கலாமேன்னு தான்...”

அப்புறம் அவனே தாயிடம் கேட்டான்.

அவன் குரலில் ஆவல் அதிகரித்திருந்தது.

அம்மா ஒன்றும் கூறவில்லை.

‘அப்படின்னா நான் மத்தவங்களோடவும் இதுக்கு முன்பே போயிருக்கணுமே? அவங்களும்கூட நிர்ப்பந்தித் தாங்கதானே?’ என்று அம்மா கேட்கவில்லை. ‘உன்னோடு வந்துட்டா அப்புறம் இந்த வீடு என்னாகும்?’ என்று அம்மா கேட்கவில்லை.

அவர்களுக்கிடையே மௌனச் சுவர் உயர்ந்தது.

வீட்டில் எவ்விதச் சப்தமும் எழும்பவில்லை.

அதன் பிறகு அவன் அம்மாவுக்குப் பிடித்தமான ஒரு பாடல் கேசட்டை எடுத்து டேப் ரிக்கார்டரில் வைத்து ஆன் செய்தான். புல்லாங்குழல் இசைதான் அது. ஸச்தேவின் பாம்சூரி. பாம் சூரியின் சப்தம் அம்மாவை திடுக்கிடச் செய்தது. பிரிந்தவனின் வேதனையும் பிரிவின் துயரமும் ஆத்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து விம்மல்களாக உயர்ந்து வருவதை அம்மா கேட்டாள். மெல்ல மெல்ல அதில் லயித்து முழுமையாக இணைந்தாள். பாம்சூரியின் சப்தம் அறையிலிருந்து வெளியேறி வழிந்தது. உலகம் முழுவதும் வியாபித்தது.

அவனுக்கு அவசரம். அதனால், அவன் சப்தம் எழுப்பாமல் அறையிலிருந்து வெளியேறினான். வாயிலில் நர்சு நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“ஏதாவது அவசியம்னா எனக்கு கிளப்புக்குப் போன் செய்யுங்க” என்று நர்சிடம் கூறினான்.

கீழே ஃபோர்ச்சுக்குச் சென்று தன்னுடைய புது ஸ்போர்ட்ஸ் காரில் ஏறி வேகமாக வெளியேறினான் அவன்.

அம்மாவின் அறையில் அப்போது பாம்சூரியின் இசை எழும்பிக்கொண்டுதான் இருந்தது. பிரிந்தவனின் வேதனையும் பிரிவின் துயரமும் ஆத்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து...

ஆனால், அவனுடைய ஸ்போர்ட்ஸ் காரின் இரைச்சலில் பாம்சூரியின் இசை யார் காதிலும் சரியாக விழாமல் போய்விட்டது.

Pin It

பொன்வாசநல்லூர். ஒரே தெருவிலான சிறுகிராமம். கற்போடு அலையும் காற்று. கப்பிக்கற்கள் வழியாக நடந்தால் முதலில் குளம் வரவேற்கும். குளத்தில் சிறிய படித்துறை. ஒருபக்கச் சுவர் வெடித்து வாய் பிளந்து ஆகாயம் வெறிக்கும். மக்கள் நீந்தாத நீர்நிலையில் வெங்காயத் தாமரை தன் அழகைக் காட்டும். படித்துறை பகுதியைக் குளிக்கப் பயன்படுத்துவர். எதிர்ப்புறக் கரையில் மாடுகளைக் குளிப்பாட்டுவர். அதற்கு அடையாளமாக தேய்க்கப்பட்ட கைகொத்தளவிலான வைக்கோலின் திட்டுத்திட்டான மிதவைகள். எண்ணிப் பார்த்தால் பத்து அல்லி மொட்டுக்கள். வட்டமிட்ட மீன் கொத்தி ‘சர்க்’கென்று பறந்து தண்ணீருக்குள் அலகைப் பாய்ச்சி, கிடைத்த கெண்டைக் குஞ்சை துடிக்க, தூக்கி காணாமல் போகிறது.

எண்பது வயதிலும் பொட்டுக் கொடுத்த கிழவி, யாருடைய உதவியுமின்றி பாசி படர்ந்த படிகளில் இறங்கி இந்தக் குளத்தில்தான் குளித்து வருகிறாள்.

கிழவி, கணவர் இறந்த போது, ‘என் பொட்ட கொடுத்துட் டேனே... ஆ...ங்ங்’ என்று வயசுக்கு வந்த மகளைக் கட்டிப் பிடித்து ஒப்பாரி வைத்தது ஊரையே கண்ணீரில் ஆழ்த்தியது.

ஊனத்தையே பழகப்பழக நண்பர்கள் பரிகாசம் புரிவதுபோல கிழவியின் ஒப்பாரி விடலைப் பசங்களால் பின்னர் கேலிக் குள்ளாகி ‘பொட்டுக் கொடுத்த கிழவி’ன்னு நாளடைவில் பெயர் நிலைத்துவிட்டது.

ஆரம்பத்தில் விடலைப் பசங்கள் ‘பொட்டுக் கொடுத்த கிழவி’ன்னு கூப்பிடும்போது, ‘ஒழுக்கெடுத்த நாய்ங்களே’ என்று எம்பி எம்பி கிழவி அடிக்க ஓடுவாள். பசங்களும் பயந்து ஓடுவதுபோல சிரித்துக் கொண்டே ஓடுவார்கள். இதைக்கண்டு ஊரே ‘கொல்’லென்று சிரிக்கும். கொஞ்ச நாட்களுக்குப் பிறகு, கிழவியும் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டு யார் கூப்பிட்டாலும் அமைதியாகவே பேசக் கற்றுக் கொண்டாள்.

அழுக்கேறிய நைந்த நைலக்ஸ் சேலையை முழங்காலுக்குக் கீழ்வரை சுற்றியிருப்பாள். சேலை யார் உபயம் தெரியவில்லை. ஜாக்கெட், உள்பாவாடை கிடையாது. காய்ந்த மட்டை காற்றில் கிழிந்து தொங்குவதுபோல சுருங்கிய மார்பகம். கிழவி தாங்கித் தாங்கி நடப்பதற்கு ஏதுவாய் அஷ்டகோணலாய்க் கால்கள் வளைந்து இருக்கும். தலையில் வலப்புற முடியை இடப்புறம் போட்டு, இடப்புற முடியை வலப்புறம் போட்டு சீவாமல் நடுவில் கொத்தாக செருகிக் கொள்வாள். கேட்டால், கொண்டையென தின்ற அரிசி உதட்டோரம் ஒட்டிக்கிடக்க, வெற்றிலைக் கறை தெரிய ‘போங்கடா போக்கெடுத்த பசங்களா’ என்பாள்.

முகத்தில் மட்டும் கவலை முள் குத்துவது தெளிவாகத் தெரியும். புருஷன் தனியாய்த் தவிக்க விட்டுப் போன துக்கமா? ஆதரவாய் இருந்த மகளும் சர்க்கரை ஆலை ஆய்வு அதிகாரியோடு பட்டணத்துக்கு ஓடிப்போன கவலையான்னு கிழவிக்கே விளங்கும்.

வயதாகிவிட்டதால் கிழவிக்கு எந்தச் சொந்தமும் ஆதரவுக்கரம் நீட்டவில்லை. இருப்பதற்குக் கூட இடம் இல்லாமல் தவித்த வேளையில் சாமித்துரை வீட்டுத் திண்ணையில் தஞ்சமடைந்தாள். சாமித்துரை குடும்பம் வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம். வாழ்ந்ததற்கு அடையாளமாக இருபுறத்திலும் திண்ணைகள் கம்பீரமாய்க் காட்சியளிக்கும். கெட்டதற்கு அடையாளமாக ஓடுகள் சரிந்து விழுந்து சூரியன் வீட்டிற்குள் புகுந்து உரல் இருளையும் விரட்டும்.

சாமித்துரை தன்னைப்போல்தானே கிழவியும் எனத் திண்ணையில் அவளைத் தங்க அனுமதித்தாலும் அவருக்கு லாபமில்லாமல் இல்லை. பாதி வீட்டு வேலையைக் கிழவி இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்வாள். கிழவி இருப்பது சாமித்துரை மனைவி அம்புஜத்திற்கும் சந்தோஷம். கல்லடுப்பை மூட்டி நெல் அவிக்க, உலக்கையைத் தூக்கி உரலில் நெல்குத்த என கிழவி உதவியால் வேலை சுலபமாக முடிந்து விடுகிறது. கிழவிக்குப் பயன் இல்லாமல் இல்லை. அம்புஜம் இருப்பதற்கேற்ப பழைய சோறுடன் துவையல் அல்லது சுடு சோறுடன் புளிக்குழம்பு கொடுப்பதுடன், அரிசி, நெல்லும் கொடுப்பாள். சோறைவிட கிழவி அரிசி, நெல்லே விரும்புவாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொடுப்பதைச் சேர்த்து திண்ணைக்கு மேல் உள்ள மரப்பலகை இடுக்கில் கந்தல் துணிகளில் கொட்டி முடிச்சிட்டு தனித் தனியாய் வைத்திருப்பாள்; யார் வீட்டுக் களத்திற்காவது சென்று பயிர் பொறுக்கி அதையும் முடிச்சிட்டு வைத்திருப்பாள். சிறு மூட்டைகளை யாரையும் தொடவிடமாட்டாள். யாரும் தொடுவதில்லை. இதைப்போல எல்லோர் வீட்டிற்கும் வேலை செய்து கிழவி அரிசி, நெல் பெறுவாள். ஒருநாள் உச்சி வெயிலில் வேப்பங்கொட்டை பொறுக்கிக் கொண்டு ‘பகவான் கூப்பிட மாட்டுறானே’ என்று தன் நிலையை நினைத்து சுயபச்சாதாபத்தில் அழுது கொண்டே கிழவி தாங்கி தாங்கி திண்ணைக்கு வந்தாள்.

அப்போது சாமித்துரை பெயரன் அன்பரசு மர இடுக்கில் மூட்டையை எடுக்க எக்கிக்கொண்டிருந்தான். கிழவிக்கு அழுகையும் ஆத்திரமும் முட்டிக்கொண்டது. ‘ஒழுக்கெடுத்த நாயே...’ என்று ஏகவசனத்தில் பேசி அவன் காலில் வேகமாக கிள்ளினாள். அன்பரசு அலறி துடித்தான். வீட்டிற்குள் இருந்த சாமித்துரை பெயரன் சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்தார். பெயரன் அழுவதைப் பார்த்து “ஏ... நாயே, என் பேரன் மேலயா கைய வைக்கிற” என்று கோபம் தெறிக்க கைகால்களை ஆட்டி சாமித்துரை கிழவியைக் கத்தினார்.

“என் உசுருப்போல பாதுகாத்திட்டு... வரேன்... இத... ஏன் திருடப் பார்த்தான்” என்று உள்ளூர அதிர்ந்து பயந்து போனாலும் தயங்கித் தயங்கிக் கிழவி கேட்டாள்.

“அதை ஏன்டா... எடுக்கப் போன...” சாமித்துரை, பெயரன் அன்பரசு பக்கம் கோபத்துடன் திரும்பி கன்னத்தில் ‘பளாரென’ ஒரு அறைவிட்டு கேட்டார். அன்பரசு முன்பைவிட வேகமாக அலறி அழுதான்.

“பேரனை அடிக்காதீங்க... விடுங்க...” கொல்லைப் புறத்தில் பம்பில் தண்ணீர் அடித்துக் கொண்டிருந்த அம்புஜம் ஓடிவந்து சாமித்துரை கையை வேகமாக உதறி விட்டாள்.

“விட்டுடுங்க...” பிரச்சனை பெரிசாகி விடுமோ என்ற பயத்தில் கிழவியும் கம்மிய குரலில் சொன்னாள்.

“எதுக்குடா எடுத்த?” விடவில்லை சாமித்துரை.

“மூட்டை மூட்டையா இருக்கே என் னன்னு பார்க்கத் தான்” கண்ணை கசக்கிக் கொண்டே அன்பரசு சொன்னான்.

துருதுரு வயது பிள்ளைகளுக்கு இது போன்ற ஆர்வம் எழுவது சகஜமான ஒன்று என்று நினைத்து சாமித்துரை பெயரனை இழுத்து சமாதானம் செய்ய முற்பட்டார். அன்பரசு சாமித்துரை கையை தள்ளிவிட்டு பாட்டி அம்புஜத்தை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அழுதான்.

“அதுல அப்படி என்னதான் வைச்சிருக்கேன்னு அப்படி குதியோ குதின்னு குதிக்கிற” சாமித்துரை இப்போது கிழவி பக்கம் திரும்பி பொரிந்தார்.

தப்பு செய்துவிட்டோமோன்னு கிழவிக்கு உறுத்த பயந்து கொண்டே, “பட்டணத்துல இருக்கிற என் பேரனுக்கு மோதிரம் வாங்கிக் கொடுக்க அரிசி, நெல்லை சேர்த்துக்கிட்டு வரேன்”என்று இரக்கமாய் சொன்னாள்.

கிழவியின் செய்கையிலும் தப்பு இருப்பதாக சாமித்துரைக்கு தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

“ஆமாம்... பேரன் பேரன்னு நீதான் உசுர விடுற. இது வரைக்கும் உன் பொண்ணோ, மருமகனோ, பேரனோ வந்து பார்த்ததில்லை. நீ எப்படி இருக்கேன்னு கேட்டு லட்டரும் போட்டது இல்ல. ஆறு மாசத்துக் கொரு தடவை பேரன பார்க்கப் போறேன்னு பட்டணத்துக்குப் போற. என்னையும்தான் ஒருதடவ அழைச்சிட்டு போனே... எங்க உன் மருமகனும், உன் பொண்ணும்... பேரன பார்க்க விட்டாங்களா... உன்னையே தெரியாததுபோல் காட்டிக் கிட்டாங்க. அழுதுகிட்டே திரும்பி வந்துட்ட... கசம்புடிச்ச பாட்டி வேணான்டா. உங்க அப்பா பார்த்தா அடிப்பார்ன்னு உன் பொண்ணே பேரன்கிட்ட சொன்னதா சொல்லியிருக்கே...” சாமித்துரை எகத்தாளமாக கிழவியிடம் சொன்னார்.

கிழவிக்கு அழுகை பீறிட்டது. சமாளித்து அடக்கிக் கொண்டாள். “பார்த்துக்கிட்டே இருங்க என் பேரன்தான் எனக்கு கொள்ளிவைக்கப் போறான்... அப்புறம் சொல்லுங்க... சரி... சரி... இதோ வரேன்”னு சொல்லி வெயிலில் இறங்கி வேகமாக நடந்தாள். ஒருமணிநேரம் கழித்து மீண்டும் கிழவி வந்தாள். கையில் வைத்திருந்த பெரிய சொம்பை சாமித்துரையிடம் நீட்டினாள். வாங்கிப் பார்த்தவருக்கு ஒரே ஆச்சரியம்.

“ஏது இவ்வளவு கெண்டை குஞ்சு.”

“பேரனுக்காக புடிச்சிட்டு வந்தேன்.”

“ஊத்தா, துண்டு எதுவுமே இல்லாம போனீயே, எப்படி புடிச்சே?”

“ம்... முந்தாணி அவுத்துத்தான்” கிழவி சொல்ல எல்லோரும் சிரித்தனர்.

எவ்வித பிரச்சனையும் இல்லாமல் சமாளித்து விட்டோமேயென கிழவிக்கு உள்ளுக்குள் பெருமிதம் பொங்கியது. இதன்பிறகு ஆறே மாதங்களில் அன்பரசும் கிழவியிடம் ஒட்டிக்கொண்டான். பேரன்... பேரன்னு கிழவியும் கொஞ்சியது. அவனும் ஆச்சி... ஆச்சின்னு சுற்றி வந்தான்.

ஒருநாள் மதியம் மூணு மணியளவில் களத்து மேட்டுக்கு போயிட்டு வந்த கிழவி கையில் செத்துப்போன குருவியோடு வந்தாள்.

“எப்படி ஆச்சி குருவிய புடிச்ச...” அன்பரசு சந்தோஷத்தில் குருவியைத் தொட, கூசி உடனே கையை இழுத்துக்கொண்டே கேட்டான்.

“நான் எங்க புடிச்சேன்... செத்துக்கிடந்தது. எடுத்துட்டு வந்தேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே கிழவி வைக்கோல் குவித்து கொளுத்தி குருவியை போட்டுச் சுட்டாள்.

“ஆச்சி இந்தக் குருவித்தான் உனக்கு உலக்கையைத் தூக்கி குத்துற அளவுக்குப் பலத்த கொடுக்குதா?” சிரித்தபடியே அன்பரசு கேட்டான்.

‘ஆமாம்’ என்பதுபோல சிரித்துக்கொண்டே கிழவி தலை யசைத்தாள். அதற்குள் நெருப்பில் குருவி இறக்கைகள் எரிந்து காணாமல் போயிருந்தன. சின்ன குச்சியால் நெருப்பில் குருவியைப் போட்டுப் புரட்டினாள். வெந்ததற்கான பதம் கிழவிக்கு தெரிந்ததும் நெருப்பை அணைத்து சுடச்சுட சுட்ட குருவியை எடுத்தாள்.

அன்பரசுக்கு பார்ப்பதற்கு ஆசையாகவும், குருவியைப் பார்க்க பாவமாகவும் இருந்தது.

“நீயும் சாப்பிடுறீயா?” சுட்டக் குருவியை அக்குஅக்காக பிய்த்து வயிற்றுப் பகுதி சதையை சாப்பிட்டுக்கொண்டே கிழவி கேட்டாள்.

“உவ்வே” கிழவி சாப்பிடுவதை பார்த்து நாக்கில் எச்சில் ஊறினாலும் குமட்டுவதுபோல் செய்கைக் காட்டி ஓடினான். கிழவி பெரிய விருந்துண்ட மகிழ்ச்சியில் தூங்கிப் போனாள்.

குருவியோ, மடையானோ, நண்டோ கிழவியிடம் எப்படியும் சிக்கிவிடுகின்றன. இதில் கிழவி சந்தோஷமாக இருந்தாலும் பட்டணத்து பேரனை நினைத்து அவ்வப்போது அழவும் செய்வாள். அப்போதெல்லாம் அன்பரசை பார்ப்பதில் கிழவிக்கு ஆறுதல்.

திடீரென கிழவி ஒருநாள் இறந்துபோனாள். இந்த அதிர்ச்சி ஊரையே உலுக்கியது. குளத்தில் குளிக்கப்போன கிழவி பாசிபடர்ந்த படிகளில் வழுக்கி விழுந்து இறந்து மிதந்திருக்கிறது. பார்த்தவர்கள் தூக்கிக்கொண்டு வந்து சாமித்துரை வீட்டுத் திண்ணையில் கிடத்தியிருந்தார்கள்.

சாமித்துரை, கிழவி மருமகன், பொண்ணுக்கு பட்டணத்துக்கு தகவல் அனுப்பினார். காத்திருந்ததுதான் மிச்சம். கடைசி வரை வரவில்லை. “கிழவிய கடைசி நேரத்திலேயாவது பார்க்கணும்னு எண்ணமில்லாத பொண்ணு... என்னய்யா பொண்ணு? இரக்கமில்லாம? காசு செலவாகுமோன்னு வராம இருப்பாங்கய்யா. நாமே தூக்கிடுவோம்” ஊர் தலையாரி பாண்டியன் எடுத்துக்கொடுக்க எல்லோரும் ஆமோதித்தனர். சாமித்துரைக்கும் சரியென்று பட்டது.

“என் பேரனே கிழவிக்கு கொள்ளி வைக்கட்டும்” யார் ஆலோசனையும் தேவையில்லை என்பதுபோல சாமித்துரை சொன்னார். அதன்படி சுடுகாட்டில் கிழவிக்கு அன்பரசு கொள்ளி வைத்தான். எல்லாம் முடிந்ததும் அனைவரும் சோகத்துடன் திரும்பி பார்க்காமல் வீட்டிற்கு வந்தனர்.

மூன்று நாட்கள் கழித்து அன்பரசு, கிழவி இருந்த திண்ணையையே அழாத குறையாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்படியே மர இடுக்கில் இருந்த மூட்டைகளையும் பார்த்தான்.

“தாத்தா... இந்த மூட்டைய என்ன பண்ணுறது.”

“முன்னேயே ஞாபகமிருந்தா கிழவியோட போட்டு எரிச்சிருக்கலாம். சரி இப்ப மண்ண வெட்டித்தான் புதைக்கணும்” என்று சாமித்துரை அடிக்குரலில் சொன்னார்.

“அத எடுங்க... கிழவி என்னத்தைதான் வைச்சிருக்கும்னு பார்ப்போம்” அம்புஜம் சொன்னாள். சாமித்துரையும் அன்பரசுவை எடுக்கச் சொன்னார். அன்பரசு எக்கி சிறுசிறு மூட்டையை இறக்கினான். அதை சாமித்துரை வாங்கி முடிச்சுகளை அவிழ்த்து பார்த்தார்.

அரிசி, நெல்லு, பயிறு என தனித்தனியாக இருந்தது. எதேச்சையாய் பயிறை தடவியபோது சிறிய கல்லுப்போல கையில் தென்பட்டது. அதை தடவி கண்டுபிடித்து சாமித்துரை பார்த்தார்.

“பார்த்தீங்களா கிழவி எவ்வளவு ஆசையா... அது பேரனுக்கு மோதிரம் வாங்கி வைச்சிருக்கு” என்று சோகத்துடன் அம்புஜம் சொன்னாள்.

“இந்த மோதிரத்த பட்டணத்துல உள்ள கிழவி பேரனிடம் போய் கொடுத்துட்டு வந்துடுறேன்.

அப்பத்தான் கிழவி ஆத்மா சாந்தியடையும்” சாமித்துரை ஒரு பணியை முடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதுபோல சொன்னான்.

“அதெல்லாம் வேண்டாம். அதுங்க கிழவி செத்ததுக்கே வரல... இத கொண்டு போய் கொடுப்பாங்களா? கொள்ளிப் போட்ட நம்ம பேரன் கையிலேயே போட்டுடுங்க...” அம்புஜம் சொல்ல சாமித்துரை சிறிதுநேர யோசிப்புக்கு பிறகு தலையாட்டினார்.

அன்பரசை மோதிர விரலை காட்டச்சொல்லி, மோதிரத்தை போட்டுவிட்டார். அவன் ஏற்கெனவே மூட்டையை பார்த்ததற்காக வாங்கிய அடியை நினைத்துக்கொண்டே தயங்கித் தயங்கி போட்டுக் கொண்டார்.

ஒரு மாதம் கழித்து கிழவி எரிக்கப்பட்ட இடத்தைப் பார்த்தபோது சாம்பலில் இருந்து சிறு செடி துளிர்த்திருந்தது.

Pin It
இராத்திரி முழுக்க
நிலாவையும்
நட்சத்திரங்களையும்
கழுவிக் கழுவி
சோர்ந்து போயிருக்கும்.

பின் ஓய்வில்லாது
கோழி கூவியதில்
வரத் தொடங்கியிருப்பர்
குண்டி அலசி
கால் முக்கிப் போகிறவர்கள்.
இருளையொத்த
மலையாய் வரும் எருமைகள்.

தொடர்ந்து
காட்டிலும் மேட்டிலும்
ஏறி இறங்குகிறவர்கள்
தாகத்தோடு
கை நனைத்து
மொண்டு உறிஞ்சுவார்கள்.

வருகையின் நீட்சியில்
சேவேரிய அழுக்குகளின்
முடிச்சுகளை அவிழ்த்துவிடுபவர்கள்
கூடியிருப்பர்.

மாலையில்
பாறைகளின் முனையிலிருந்து
எம்பியெம்பி குதிப்பவர்கள்.
கத்துக்குட்டி சாகசமாய்
நீச்சல் பழகும் சிறுவர்.

யாரும் அற்றுப்போனால்
தனிமையின் சஞ்சாரத்தில்
Pin It