koottanchoru_logo_90

ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத மூன்று நூல்களை ஒரே நேரத்தில் வாசிக்க நேர்ந்தது. வாசித்து முடித்தபின், ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத தொடர்பு மூன்றுக்குமிடையே இருக்கக் கூடுமோ என்று பட்டது. இத்தனைக்கும் ஒன்று ஓர் ஆய்வு நூல். அடுத்தது கவிதைத் திறனாய்வு, மூன்றாவது கதை - நெடுங்கதை.

(1)

 ‘தமிழகத்தில் அடிமை முறை’ என்ற சிறு நூல். அதன் தோற்றத்தை விடப் பன்மடங்கு ஆழமான - அடுக்கடுக்கான விஷயங்களை உள்ளடக்கி வந்திருக்கிறது. ஆ. சிவசுப்பிரமணியன், அறிமுகம் தேவைப்படாத சமூக ஆய்வாளர். இந்த நூல் மிக முக்கியமான வரலாற்றுத் தடங்களை ஆதாரங்களோடு பதிவு செய்கிறது.

வேறு யாருடைய கற்பனைகளை விடவும் தமிழரின் கற்பனை மேலானது என்பார் உண்டு. ஒரு விஷயத்தில் அது ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியது. எதிர்காலத்தை விடவும், கடந்த காலத்தைப் பற்றிய கற்பனை தமிழருக்கு விசேஷமானது. உலகிலேயே தமிழ்க் குடி மட்டும் சுதந்திர ஜீவிகளாக அவதரித்தவர்கள் எனவும், ‘அடிமை’ என்ற பேச்சே இல்லை எனவும் பேசிக் கொண்டிருப்பது கற்பனையின்றி வேறென்ன.

இரண்டு முக்கிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் (வி. கனகசபை, இ. ராமகிருஷ்ணன்) தமிழகத்தில் அடிமைத்தனமில்லை என்று நிறுவி இருப்பதை விசாரணைக்கு உட்படுத்தித் துவங்குகிறது பேராசிரியர் சிவசுப்பிரமணியத்தின் ஆய்வு. கல்வெட்டுக்கள், ஆட்சி யாளர் கோப்புகள், சுவடிகள், வெளி நாட்டிலிருந்து வந்து திரும்பியோர் குறிப்புகள் மட்டுமல்லாது, சுவாரசியமான சான்றாக சங்கப் பாடல்கள் தொட்டு ஆழ்வார் பக்தி இலக்கியம் வரை நூதனமான ஆதாரங்களை பகுதி, பகுதியாகக் கோர்த்து வழங்குகிறார் ஆசிரியர்.

நுழைவாயிலில் ‘அடிமை முறையின் தோற்றம்’ என்ற கச்சிதமான எழுத் தாக்கத்தில், பல்வேறு நாடுகளில் நிலவிய அடிமை முறைகளின் கொதிப்பான பதிவுகள், இப்படி குறிப்பிட்டுச் சொல்கின்றன.

உலக அதிசயங்களுள் இடம் பெறும் சீனாவின் நீண்ட பெருஞ்சுவரும் எகிப்து நாட்டின் பிரமிடுகளும் அடிமைகளின் நிணத்தாலும், ரத்தத்தாலும் உருவாக்கப்பட்டன. பாபிலோன் மன்னன் ஹெமுமுராபி ‘அடிமைகள்’ குறித்தாக வகுத்த சட்டங்கள், ‘பேசும் கருவி’ என்று அடிமைகளை (அரிஸ்டாடில்) வருணித்த காலம், தசைகளை கிள்ளிப் பார்த்து, பாரத்தை தூக்கச் செய்து... பரிசோதித்துப் பார்த்து அடிமைகளை வாங்கிய கொடூரம் என தமிழக அடிமை முறை ஆய்வுக்கான பின்புலம் இந்த முதல் கட்டுரையில் படியமைக்கப்பட்டு விடுகிறது. ‘நாகரீக சமூகங்களின்’ அடித்தளத்தில் உறைந்திருக்கும் குருதி அடையாளம் காட்டப்படுகிறது.

பல்லவர் காலம், பிற்காலச் சோழர், விஜயநகரப் பேரரசு, தஞ்சை மராத்தியர் - நாஞ்சில் நாடு என்கிற தலைப்புகளின் கீழ் மிகச் சுருக்கமாக தமிழர் அடிமையின் கொடுமைகள் வெவ்வேறு ஆவணங்களினின்றும் விரிகின்றன.

இறையுணர்வுப் பாடல்களிலிருந்து ‘அடிமை’ முறையின் வேரை கெல்லி எடுக்கும் பல்லவர் காலப் பகுதி அற்புதமானது. ‘ஆளாயினி அல்லேன்’ என்கிற சுந்தரரின் தேவாரம் ‘ஆள்’ என்பதை அடிமை என்றும், ‘ஆளோலை’ என்பதை அதற்கான அத்தாட்சி என்றும் சொல்லி விடுகிறது. இன்றைக்கும், நீ என்ன நான் வச்ச ஆளா? என்ற கோப மொழியில் அந்தச் சொல் இடம் பெறுவதை நூல் சுட்டுகிறது.

திருப்பாவையில் ஆண்டாள் பாடியவை நமக்கும் நினைவில் வந்தது, நிற்க, ‘குற்றவேல்’ என்ற இடத்தும் ‘உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்’ என்ற இடத்தும் பக்தியின் பின்னணியில் அன்றைய அடிமைத்தன விளக்கமாக புழக்கத்தில் இருந்த சொற்கள் புரிபடுகின்றன.

தேவரடியாள் சித்ரவதையை அருளாளர்கள் கூட மிக இயல்பாகப் பார்த்ததை விவரிக்கும் இன்னொரு பகுதி பெண்ணடிமையின் பல்வேறு முகங்களை வரிசைப்படுத்துகிறது. தனி ஆய்விற் கான களம் அதில் பொதிந்திருக்கிறது.

ஆங்கில ஆட்சியில் அடிமை முறை குரூரமானது. அதிகார பீட அங்கீகாரத்தின் தொடர்ச்சி அது. அதில் “கிழக்கத்திய அடிமை முறையைப் பொறுத்தவரை மனிதாபிமான உணர்ச்சிகளும் தேவைகளும் ஒரு திசையைக் காட்டினாலும் சமுதாயத்தின் தேவைகள் இன்னொரு திசையையே காடடின” என்ற கிழக்கிந்திய கம்பெனி அதிகாரியின் குறிப்பு, சாதி, பிரிவினை, - குறிப்பாக பள்ளர் முறை அழிக்கப்படக் கூடாது என்ற உள் நோக்கத்தைப் பட்டவர்த் தனமாக்குகிறது. தஞ்சை பண்ணையாள் விஷயங்கள் விவரமாகப் பதிவாகின்றன நூலில்.

முத்தாய்ப்பாக, தீண்டாமை என்பது தமிழக அடிமை முறையின் கொடூர வடிவம் என்பதை நூல் நிறுவுகிறது. 29 ஆவணங்கள் கொண்ட பின்னிணைப்பும், அடிக்குறிப்புகளும், துணை நூல்கள் பட்டியலும் நூலின் ‘கனத்தைக்’ காட்டுகின்றன. இத்தனைச் சுருக்கமாக இந்த விஷயத்தை வடிக்க முடிந்ததன் மலைப்பு அகலுவதேயில்லை.

(2)

 அடுத்த நூல், ஒடுக்கப்படும் மக்களின் வாழ்வியல் களத்தின் மீதானதொரு கதை. பெருந்தினை.
கங்கையும் காவிரி வைகையும் பாயுது
கற்பகச் சோலையில் குயில் கூடக் கூவுது
கஞ்சிக்கு வழியின்றி எம் வயிறு காயுது
கைக்கொரு வேலையில்லே
ஒரு முழக் கந்தைக்கும் நாதியில்லே.........

என்ற (‘வானத்துச் சந்திரன்’ எனும்) பாடல் வரிகளில் கசிந்துருகி நின்று கனன்ற கண்களாகிய காலம் மீண்டும் எதிரே வந்து நிற்கிறது. சோறு உடைத்து என்னும் பெயருக்குரிய சோழ நாட்டு உழவனின் பட்டினிச் சாவை சட்டமன்றப் பெரும்பான்மை மரியாதையின்றி நிராகரித்தது. எலிக்கறியைப் பாரம்பரிய உணவு வகை என்று கீழ்மைப்படுத்தி பெருமிதம் கொண்டார் மாநில முதல்வர்.

பஞ்சத்தையும் துயரத்தையும் விஞ்ஞானிகள் ஒரு முறையில் அலசினால், எழுத்தாளன் வேறு விதங்களில் கால வெளிகளில் புகுந்து வெளியேறி சித்திரங்களைத் தீட்டி விடுகிறான். வறுமையிலும் தமது செம்மையை இழந்துவிடாத மக்கள் பற்றிய ஒரு உருக்கமான படைப்பை வழங்கியிருக்கிறார் சோலை. சுந்தரபெருமாள்.

‘பெருந்திணை’யின் முதல் வாக்கியத்திலிருந்தே கதையின் களம் புலப்படத் துவங்கி விடுகிறது. வறட்சி அற்ற வருணனைகள் வறண்ட பிரதேசத்தைப் பதிய வைக்க போட்டி போடுகின்றன. புதிய தாவரங்களின் பெயர்களையும், பறவைகளின் பெயர்களையும் அவற்றை அறியாத வாசகருக்கு அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டே செல்லச் செல்ல, அவற்றோடு தானும் வாடிய முகத்தினராய் வாசகரும் கதையோடு ஒன்றிப் போகிறார்.

பெரியவர் ஆறுமுகம் பார்வையிலிருந்தே துவங்குகிறது பெருந்திணை. அவர் ஒரு போராளி. கம்யூனிஸ்டு என்பதை முதல் பகுதியிலேயே தெரிவித்து விடுகிறது கதை. அவரது பின்னோக்கிய பார்வையில் விரிகிற அவருடையதான கடந்த காலம், அந்த மண்ணின் காலத்தையும் சேர்த்துச் சொல்லிக் கொண்டு வருகிறது. பண்ணைகளின் ஆளுகையில் விவசாயக் கூலிகளின் அன்றாடப் பாடுகளை, அவர்களது வியர்வையை, கண்டும் காணாமலும் இழையோடுகிற காதலை, துணிச்சலை... என அடுக்கடுக்காய் தொகுத்து விடுகிறார் சோலை.

ஆறுமுகத்தின் ‘நினைவில் வாழும்’ கிளியம்மா - அவர்களது உறவை எந்த ஜோடனைகளுமின்றி இயல்பாகப் படைக்கிறது கதை. கீழ் சாதிகளுக்கும் கீழ் சாதி அதன் இரு முனைகள் கூட சேர்ந்து விட முடியாது. உழைப்பாளிக்குள்ளான பிரிவினைமேட்டில் உலர்கிறது பண்ணையாரின் அம்பார நெல். கிழவன் உத்தண்டி சாம்பானுக்கு பேரன் காதலை நிராகரிக்கவும் முடியாமல், பண்ணையார் வீட்டு கார்வாரியின் சொல்லை துணிந்து எதிர்க்கவும் முடியாமல் போகிறது.

ஆனால், காதலர்கள் வயக்காட்டில் உலகு மறந்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில். வழக்கமான ராகத்தில் ‘உசார்படுத்தும்’ பாடலைப் பாடி விடுகிறார் - தாமாக..

“செம்பரத்தைச் சேவல் கூவுறது
எம்புட்டுத் தூரம் கேக்கிறது
பந்தடி கோலு பம்பரமா போவுது
முந்தானை நழுவுறத கழுகு
கழுத்து நீட்டிப் பாக்குதேடா...”

கிளியம்மா, ஆறுமுகம் வாழ்வில் இணைந்து விடுகிறாள். அதெல்லாம் பழைய கதை. இப்போது மகனுக்குத் திருமணமாகி அந்தக் குடும்பம் தனித்துப் போய், ‘அடிக்கடி வந்து மல்லு கொடுக்காதே’ என்கிற அளவில் நிற்கிறது. பஸ்சிலிருந்து இறங்கித் தள்ளாடும் தாத்தாவைப் பரிகசித்து ஓடுகிறான் பேரன்.

ஆனால், இது ஏதும் பெரியவரைத் திண்ணையில் உட்கார்த்தி விடுவதில்லை. காவிரி நீர்வரத்துக்குப் போராட்டம் ஒரு புறம். உள்ளூர் மனுசர்களிடம் கரிசனையும், கையுதவியும் ஒரு புறம்.

மண்ணில் தலைசாயற வரை உடல் உழைப்பிற்குச் சளைக்காத சம்சாரிகளை ஆறுமுகம் காட்டிக் கொண்டு போகிறார். உள்ளூர்ப் பண்ணை சிவசங்கரம் பிள்ளை தாமே நொடிந்துகிடப்பவர். அவரது மருமகன் பழனி குமார் அழைப்பிற்கு அடுத்த ஊர் போய் வைக்கோல் பிரிகளை சீர் செய்து வருகிறது ஆறுமுகத்தின் ‘செட்டு’. அவர்களது வாழ்க்கை நொடிப்பும் ஆதுரப்படுத்துகிறது ஆறுமுகத்தை. சிவசங்கரம்பிள்ளையின் குடும்ப உறுப்பினராகவே மாறி இயங்குகிறார் ஆறுமுகம்.

ஒரேயடியான வறட்சியில் காய்ந்து போன பூமியும், காயம் பட்ட வாழ்க்கையுமாகத் தவிக்கிற மக்களைப் பெருமழையாகப் பெய்து இன்னும் தண்டிக்கிறது இயற்கை. சேரி சனம் எல்லாவற்றையும் தொலைத்துத் திக்கு முக்காடிப் போகிறது. ஆறுமுகம் வீட்டுச் சுவர் இடிந்து பேரப் பிள்ளைகள் நசுங்கி மாண்டு விடுகின்றனர். அவருக்கு ஆறுதல் சொல்லப் போய்த் திரும்புகிற சிவசங்கரம் பிள்ளை வாழ்க்கையில் வேறு இடி வந்து விழுகிறது. கடன்காரன் ஏச்சுக்கு மானம் விழப் பொறாது மருமகன் பழனிகுமார் தூக்கில் தொங்கி விடுகிறான். மனிதர்களின் கஷ்ட காலங்களிலேயே கதை நிறைவுறாத சோகமாக நிறைவுற்று நிற்கிறது.

கதையினூடாக, கைவினைக் கலைஞர்களின் திறனையெல்லாம் தமது எழுத்தால் கௌரவப் படுத்துகிறார் சோலை. முருகையா வேளார் பானை, மடக்கு வனைவதை வாசிக்கையில், வாசகரே குயவராகி விடுகிற அளவிற்குக் குழைக்கப்படுகிறது மொழி நடை. நாட்டார் தெய்வமான குட்டிச் செலான் கதை, வழிபாட்டின் பின்புலமாக மணவாழ்க்கை ஒப்பந்தமும், நாற்று செழிக்க வழங்கும் மண்ணின் மரபும் பதிவாகிற அழகு அற்புதமானது. ஆறுமுகம், கிளியம்மா திருமணத்திற்கு பெரியாளுக ஒப்புதல் தரும் சுயநலம் கூட பட்ட வர்த்தனமாக வெளிப்படுகிறது.

ஒரு முக்கிய பலவீனமாக. சமகால அரசியல் குறித்த பார்வை பாத்திரங்களின் போக்கில் இயல்பாக வடிக்கப்படாமல், படைப்பாளியின் குரலாகச் சிதைந்து விடுவது கதைக்குள்ளான இலகுவான பயணத்தைத் துவக்கப் பகுதிகளில் சிரமமாக்குகிறது. ஆனால், போகப் போக, கதை நிலத்தின் வெடிப்புக்குள் வெப்ப மூச்சு வாங்கி வாசகர் கலக்க, மழையும் வெள்ளமும் அவரையும் திணறடிக்கிற போக்குக்கு எழுத்து ஆட்படுத்தவல்லதாக அமைந்து விடுகிறது. வட்டார வழக்கு கதையின் பலமாகிறது. ஆட்சியாளரின் சாதுரிய மொழிகளுக்கு மிகச் சாதாரண முறையில் அழுத்தமான பதிலடியாகவே விளங்குகிறது பெருந்திணை.

(3)

 ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் கவிதைக் குரலான மூன்றாவது, பட்டுக்கோட்டை கல்யாண சுந்தரத்தின் பாட்டுப் பயணம் பற்றிய திறனாய்வு.

‘சும்மாக் கெடந்த சொல்லை’யெடுத்து ‘அவன்’ செய்த ரசவாதத்தை நவகவியின் பாடல் ஒரு சிற்பமாகவே செதுக்கியது. ஏராளமான ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. பேராசிரியர் மு. சுதந்திர முத்து அவர்களின் தலைப்பே ‘தானாய் எல்லாம் மாறும் என்பது பழைய பொய்யடா’ - கருத்தூக்கமாக அமைந்திருக்கிறது. ஆய்வின் களமாக, திரை உலகு செய்த பயணத்தையும் - அதே காலத்தில் சமூகத்திற்குள் நிகழ்ந்த

மாற்றங்களையும் உள்ளடக்கிக் கொண்டிருப்பது வித்தியாசமானது. வேறு பாடலாசிரியர்களின் பார்வையும், சொல்லாட்சியும் ஒப்பீடாக அமைய பட்டுக்கோட்டையின் தரம் தெளிவான சித்திரமாகப் புலப்படுகிறது.

இன்றைய பாடல்களில் சாகும் தமிழோடு அன்றைய திரைத்தமிழை ஒப்பிடுகிற முதல் அத்தியாயம் பல தகவல்களைப் பட்டியலிடுகிறது. பின் தொடருகிற பகுதிகளில், பட்டுக்கோட்டையை, திரைக் கவிஞர், இயல்புக் கவிஞர், இயக்கக் கவிஞர் என்ற பரிணாமத்தில் மக்கள் கவிஞர் என்ற அடையாளப் படுத்துவதோடு நிறைவுகிறது நூல்.

மெட்டுக்குப் பாட்டா, பாட்டுக்கு மெட்டா என்ற ‘குமுதத்தின் கேள்விக்கு’ கவிஞர் வாலி, இரண்டும் இல்லை, துட்டுக்குப் பாட்டு என்று எண்பதுகளில் பதில் சொன்னார். இந்த ‘மெட்டு’ படுத்துகிற பாட்டின் அலுப்பு பட்டுக்கோட்டைக்கும் நேரவே செய்தது. ‘ஷூட்டிங்’ நேரம் வரை பாடல் தயாராகாத வேளையில் நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆர். தன்னருகே வந்தமர்ந்து பாட்டெழுதச் சொல்லவும் கூச்சமடைகிறார் கவிஞர். நான் பக்கத்துல தான் இருப்பேன். நீ பாட்டு எழுதணும். நான் ரசிக்கணும் என்றாராம் இலட்சிய நடிகர். உடனே அதுவரை அமையாத பல்லவியை, நீ பக்கத்துல இருப்பே, நான் பார்த்துப் பார்த்து ரசிப்பேன் என்று கவிஞர் எழுதிய சுவையான அனுபவம் நூல் நேர்த்திக்கு ஒரு ‘மாதிரி’ தான்.

1947-1956 காலத்தில் எடுக்கப்பட்ட 282 தமிழ்ப் படங்களில் 184 படங்கள் சமூகப் படங்கள் என்பது கவனத்திற்குரியது. பட்டுக்கோட்டையின் திரை வரவு நேரம் திராவிட இயக்கம், பகுத்தறிவு - சமூக சீர்திருத்தம் ஆகிய இயக்கக் கருத்துக்களின் பிரச்சாரம் செய்த நேரம், அவர்கள் சொந்தப் படத் தயாரிப்பில் இறங்கிய தருணம் நிகழ்வது முற்போக்குச் சிந்தனை சிதறலாக பாடல்கள் அமைய வாய்ப்பான களமாகிவிடுகிறது.

நூலாசிரியர், பாடல்களை மட்டுமல்லாது, திரைக்கதை, வசன அமைப்பு, நடிகர்களின் வெவ்வேறு பாணி ஆகியவற்றையும் ஆய்வில் கொண்டு வருவது முழுமையான பார்வை கிடைக்க ஏதுவாகிறது. சுப. வீரபாண்டியன் ‘சுட்டி’ இதழில், 56 மாத கால அரசியல் அல்ல, எம்.ஜி.ஆரின் 300 மாத கால திரைப்படங்கள் தான் அவருக்கு கோட்டையைப் பிடித்துக் கொடுத்தது என்று கட்டுரை வந்திருந்தது. இந்த நூல், பழைய வசனமொன்றை இதை உறுதிப்படுத்தும் வண்ணம் தேடித் துருவி எடுத்து வைக்கிறது.

நாம் (1953) படத்தில், கலைஞரின் வசனம் அது. கதாநாயகன் எம்.ஜி.ஆர். வாதிடும் போது அதைப் பொறுக்காத ஜமீன்தார் ‘என்னடா ஆச்சரியக் குறி போடுகிறாய்?!’ என்பாராம். உடனே கதாநாயகன் ‘ஆச்சரியக் குறிதான் ஜமீன்தார் அவர்களே, கொஞ்சம் வளைந்தால் கேள்விக்குறியாக மாறிவிடும், ஞாபகம் இருக்கட்டும், அரிவாளுக்கும் கேள்விக்குறிக்கும் அதிக வித்தியாசமில்லை’ என்று பதில் கூறுவாராம். எப்படி கதை?

இந்தப் பின்புலத்தில், மதுரகவி பாஸ்கரதாஸ், மருதகாசி, கலைஞர், கம்பதாசன் பாடல்கள் ஏழை குமுறல்களின் வெடிப்பாய்ப் பிறக்கின்றன. மேடைப் பாடகர் - நாடக நடிகர் - பாடலாசிரியர் - விவசாய சங்க அனுபவ பின்னணியோடு நுழைகிற பட்டுக் கோட்டைக்கு வயது வெறும் 23. அடுத்த ஆறு ஆண்டுகளில் 59 படங்களில் 205 பாடல்களைக் குவித்து மறைந்துவிடுகிறான் இந்த மாகவிஞன். இறந்த ஆண்டான 1959ல் தான் நிறைய படங்களில் நிறைய பாடல்கள். ‘தேனாறு பாயுது, வயலில் செங்கதிரும் சாயுது - ஆனாலும் மக்கள் வயிறு காயுது’ என்ற பாடலை நூலாசிரியர் ரசனையோடு இதர பாடலாசிரியர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். அதற்கும் மேல் விளக்கமாக பட்டுக்கோட்டை பாடலில் மையக் கருத்தாக,

1. முதலாளித்துவ சமுதாயம் நன்மை தராது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துதல்.

2. இந்தச் சமூக அமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டியது என் பதை உணர்த்துதல்,

3. இது மாற்றப்படக் கூடியதுதான் என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டுதல்.

என்று அழகுற நிறுவுகிறார் பேராசிரியர்.

ஜீவாவை மேற்கோள்காட்டி, பட்டுக்கோட்டை தொழிலாளியாக, இட்லி வியாபாரி, மாம்பழ வியாபாரி இன்னோரன்ன வேலை செய்பவராக 17 தொழில்களைச் செய்த அனுபவம் அவரை மக்களில் ஒருவராக இருக்கச் செய்ததை நூலாசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். குழந்தைகளுக்கு அவர் தந்த இனிய அறிவுரையிலிருந்து (நரம்போடு தான் பின்னி வளரணும் தன்மான உணர்ச்சி) தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுத்த நம்பிக்கை வரை இதன் தடத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.

இயக்கப் பாடல்களாக ஜனசக்தியில் எழுதியவை திரைக்குப் போகையில் ‘திருத்தப்’ பட்டதான குற்றச் சாட்டு பற்றியும் நூல் பேசுகிறது. அதன் விரிவான பதிவும், வேறு ஆய்வாளர்கள் கருத்தும் இடம் பெறுவது நூலின் முக்கியப் பகுதியாகும். கருத்திலோ, கொள்கையிலோ வீரியம் குறையவில்லை என்பது ஏற்கப்பட வேண்டியதென்றாலும், திராவிட நடிகர்கள் புரட்சிப் பாதையை விட சீர்திருத்தப் பாதையை முன்வைக்க, பாடலின் வரிகள் மாற்றப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றனர் பல ஆய்வாளர்கள்.

கோவைத் தொழிலாளர்களே பட்டுக் கோட்டை கல்யாணசுந்தரத்திற்கு ‘மக்கள் கவிஞர்’ என பட்டம் தந்தது; பல்கலைக்கழகமல்ல. எனவே, அவன் நீங்காப் புகழடைகிறான் என்பதை நூல் ஜீவாவின் சொற்களிலேயே பதிகிறது.

இன்றைய இளைய தலைமுறை தேர்வு செய்து வாசிக்க வேண்டிய இனிய ஆழமான ஆய்வை எளிமையாக வழங்குகிற நூல்

Pin It

குழந்தைப் பருவத்தில் உங்களை ஈர்த்தவர்கள் யார்?

Rosa Barx என் குடும்பம் என்றுதான் சொல்வேன். என்னுடைய அம்மாவும், அம்மா வழித் தாத்தா பாட்டியும் என்னை ஈர்த்தவர்கள். அவர்களோடுதான் நான் வளர்ந்தேன்.

அம்மா ஒரு சிறிய பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்தவர். மக்களின் சுதந்திரம், சமத்துவம் ஆகியவற்றில் அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. நாங்கள் எப்படி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோமோ அப்படியே வாழ வேண்டியவர்கள்தான் நாங்கள் என்பதை அவர் நம்பவில்லை. சட்டப்பூர்வமான ஒரு இனப்பாகுபாடு அமலாக்கப்பட்டுவந்தது. அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ வேண்டியவர்கள்தான் நாங்கள் என்பதை ஏற்க மறுத்தவர் அவர்.

அந்தச் சிந்தனையை எவ்வாறு உங்கள் மனதில் பதித்தார்?

தன்னுடைய அணுகுமுறை மூலமாகவும், தன்னுடைய பேச்சின் மூலமாகவும்தான். "நாம் மனிதப் பிறவிகள், அப்படித்தான் நாம் நடத்தப்படவும் வேண்டும்"...என்றெல்லாம் பேசுவார்.

அந்த உணர்ச்சியை அவர் உங்கள் மனதில் ஊன்றினார் இல்லையா?

அப்படித்தான் நான் வளர்ந்தேன். ஆம், அவர் அந்த உணர்ச்சியை ஊன்றினார்தான். அதோடு, என் தாத்தா அதே போன்ற கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தார். என் பாட்டிக்கும் அத்தகைய சிந்தனைகள் இருந்தன.

அவர்களுடைய பின்னணி என்ன?

அவர்கள் இரண்டுபேருமே விடுதலைக்கு முன், அடிமை முறை ஒழிக்கப்படுவதற்கு முன் பிறந்தவர்கள். அடிமைத் தனத்திற்குள்தான் அவர்கள் குழந்தைகளாக இருந்தார்கள், அதன் வேதனைகளை ஏராளமாக அனுபவித்தார்கள். அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்ட பிறகும் கூட நிலைமையில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. எனினும் ஓரளவுக்கு பரவாயில்லை எனலாம். அலபாமா மாநிலத்தின் ஒரு கிராமப்புறத்தில் விவசாயிகளாக இருந்தவர்கள் அவர்கள்.

நிச்சயமாக அவர்கள் கடும் துன்பங்களை அனுபவித்திருப்பார்கள் இல்லையா?

ஆம். குறிப்பாகத் தாத்தா மிகவும் அனுபவித்திருக்கிறார்.

நீங்கள் வளர்ந்துகொண்டிருந்த நாட்களில் மோன்ட்கோமரி நகரத்தில் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது?

மோன்ட்கோமரியில் நான் வளர்ந்த அந்த நாட்களில் ஒரு முழுமையான இனப்பாகுபாடு சட்டப்பூர்வமாகவே அமலாக்கப்பட்டுவந்தது. ஆம், அதை எதிர்த்து நான் நீண்டகாலமாகப் போராடி வந்தேன். வீரத்தின் தாயகம், சுதந்திர பூமி என்று போற்றப்படும் நாட்டில் நாங்கள் வாழ்கிறபோது எங்களது சுதந்திரம் பறிக்கப்படுவது சரியல்ல என்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. அன்று அந்தப் பேருந்தில் ஒரு வெள்ளைக்காரப் பயணிக்காக, ஓட்டுநரின் கட்டளைப்படி, எழுந்து நிற்க நான் மறுப்புத் தெரிவித்தேனே-அப்போது நான் (வெள்ளையருக்காக ஒதுக்கப்பட்ட) முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்ததாகப் பலரும் சொன்னார்கள். ஆனால் நான் அப்படி முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருக்க வில்லை. பலரும் சொன்னதுபோல் என் கால் பாதம் ஒன்றும் யாரையும் நசுக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால், சட்டப்பூர்வமாகவே திணிக்கப்பட்ட இனப் பாகுபாட்டிற்கு அடிபணிவதில்�
��ை என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன். அதற்காக நான் கைது செய்யப்பட்டேன். அதை எதிர்த்த இயக்கங்கள் ஓராண்டு காலத்திற்கும் அதிகமாக எங்கும் நடந்தன. அந்தப் போராட்டங்களை மற்ற பலரோடு சேர்ந்து தலைமை யேற்று நடத்தியவர்தான் டாக்டர் மார்ட்டின் லூத்தர் கிங். அந்தப் போராட்டத்தால் அவர் முன்னணிக்கு வந்தார். எனக்கு நேர்ந்த இந்த அனுபவம் அமெரிக்கா முழுவதிலும், மற்ற இடங்களிலும் பெரியதொரு இயக்கம் பரவு வதற்குத் தூண்டுதலாக இருந்தது என்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

அந்த மோன்ட்கோமரி பேருந்தில் அன்று என்ன தான் நடந்தது என்பதைச் சொல்ல இயலுமா?

அது 1955ம் ஆண்டு டிசம்பர் 1-ம் நாள். அந்தப் பேருந்தின் வெள்ளையருக்கான முன் வரிசை இருக்கைகள் முற்றிலுமாக நிரம்பியிருந்தன. ஒரு வெள்ளைக்காரப் பயணி ஏறியபோது நான் உட்கார்ந்திருந்த இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நிற்குமாறு ஓட்டுநர் எனக்கு ஆணையிட்டார். நான் எழ மறுத்தேன். அதற்காக கைது செய்யப்பட்டேன். நான் முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்ததாகப் பலரும் பிறகு எழுதினார்கள். ஆனால் நான் முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருக்கவில்லை. வேறு பலர், நான் பேருந்தில் ஏறி முன்வரிசை இருக்கையில் உட்கார்ந்ததாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் நான் அப்படிச் செய்யவில்லை. வெள்ளையர்கள் உட்கார்ந்திருந்த இருக்கைக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு இருக்கையில்தான், சொல்லப்போனால் அது பேருந்தின் கடைசி வரிசை இருக்கை, நான் உட்கார்ந்திருந்தேன். அந்த இருக்கையின் சன்னலோரத்தில் ஒரு ஆண் உட்கார்ந்திருந்தார். இருக்கையின் நடை வழியோரத்தில் நான் உட்கார்ந்தேன். இடையில் இரண்டு பெண்கள் இருந்தார்கள். பேருந்து இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது நிறுத்தத்திற்கு செல்லும் வரையில் பிரச்சனையில்லாமல்தான் போனது. அப்புறம் சில வெள்ளையர்கள் பேருந்தில் ஏறினார்கள். அவர்களில் ஒருவருக்கு உட்கார இடம் கிடைக்க வில்லை, எனவே அவர் நிற்க வேண்டிய தாயிற்று. அவர் நிற்பதைப் பார்த்த ஓட்டுநர் எங்களையெல்லாம் எழுந்து நின்று அந்த இருக்கையை அந்த வெள்ளையருக்கு விடுமாறு சொன்னார். அது முன்வரிசை இருக்கை என்று அவர் குறிப்பிட்டார். சிறிது நேர தயக்கத்திற்குப் பிறகு மற்ற மூன்று பேரும் எழுந்து நின்றார்கள். "நீ எழுந்திருக்கப் போகிறாயா இல்லையா" என்று ஓட்டுநர் கேட்டபோது நான் மாட்டேன் என்று சொன்னேன். "காவல் துறையினரிடம் சொல்லி உன்னைக் கைது செய்ய வைப்பேன்" என்றார் ஓட்டுநர். தாராளமாக அவர் அப்படி செய்துகொள்ளலாம் என்றேன் நான். அவரும் அதைத்தான் செய்தார்.

பேருந்தை அவர் அதற்குமேல் நகர்த்தவில்லை. பேருந்திலிருந்து அவர் கீழே இறங்கி விட்டார். மற்றவர்களும் இறங்கினார்கள். வெள்ளையர்கள் யாரும் இறங்கவில்லை. ஆனால் கறுப்பினத்தவர்கள் பலரும் இறங்கினார்கள்.

அப்புறம் இரண்டு காவலர்கள் வந்தார்கள். ஒருவர் என்னைப் பார்த்து "ஓட்டுநர் எழுந்திருக்கச் சொன்னது உண்மைதானா" என்று கேட்டார். நான் ஆம் என்றேன். "பிறகு ஏன் நீ எழுந்திருக்கவில்லை" என்று அவர் கேட்டார். கண்டிப்பாக நான் எழுந்து நின்றுதான் ஆக வேண்டும் என்பதாக நான் நினைக்கவில்லை என்று பதில் சொன்னேன். ஏன் எங்களை இப்படிப் புறக்கணிக்கிறீர்கள என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவர் கூறியபதில், அவர் சொன்னதை அப்படியே சொல்லுகிறேன், " அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. சட்டம் என்றால் சட்டம்தான். உன்னை நான் கைது செய்கிறேன்," என்பதுதான். நான் ஒரு கைதியாகத்தான் பேருந்திலிருந்து இறங்கினேன்.

அந்தக் காவலர்கள் உங்களைக் காவல் நிலையத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்களா?

ஆம். ஓட்டுநரைப்பார்த்து ஒரு காவலர், அவருக்கு விருப்பமிருந்தால் ஒரு புகார் மனு தரலாம் என்று கூறினார். அதற்கு அந்த ஓட்டுநர் தனது அன்றைய பணியை முடித்துவிட்டு, பயணிகளை உரிய இடங்களில் சேர்த்துவிட்டு திரும்பி வரும் போது நேராக நகர மன்றத்திற்கு (காவல் நிலையம்) வந்து புகார் மனு பதிவு செய்வதாகக் கூறினார்.

அந்த ஓட்டுநர் அப்படிச் செய்தாரா?

ஆம். அவர் அப்படிச் செய்தார்.

மக்கள் எதிர்ப்பு உடனடியாகக் கிளம்பியதா?

உண்மையிலேயே, அந்தச் செய்தி தெரிந்தவுடனேயே எதிர்ப்பு கிளம்பிவிட்டது. நான் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி பத்திரிகைகளில் வெளியானது. என்ஏஏசிபி அமைப்பின் மோன்ட்கோமரி கிளை சட்டத் தீர்வுகள் பிரிவு தலைவராக இருந்த திரு. இ.டி.நிக்ஸன் அந்த இரவு நேரத்திலும் ஏராளமானோரை தொலை பேசியில் தொடர்பு கொண்டார். பல பாதிரியார்களுடன் அவர் பேசினார். ஒரு வியாழக்கிழமை மாலையில் நான் கைது செய்யப்பட்டேன். வெள்ளிக்கிழமை மாலை டெக்ஸ்டர் அவன்யூ பாப்டிஸ்ட் தேவாலயத்தில் ஒரு கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதன் தலைமைப் பாதிரியாராக இருந்தவர்தான் டாக்டர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர்.

Rosa Barx பொதுமக்கள் பலரும் கூட்டத்திற்கு வந்தார்கள். அவர்களுடன் நான் நடந்த கதையைச் சொன்னேன். நான் கைது செய்யப்பட்ட விவகாரம் செய்தியாக மாறியது. என் மீதான விசாரணை டிசம்பர் 5 அன்று நடந்தது. அதில் நான் குற்றவாளி என அறிவிக்கப் பட்டேன். எனக்காக வாதாடிய வழக்கறிஞர்களான ஃபிரட் கிரே, சார்லஸ் லாங்ஃபோர்டு இருவரும் மேல் முறையீடு மனு தாக்கல் செய்தனர். நான் எந்தவொரு அபராதத்தையும் செலுத்த மறுத்துவிட்டேன். டிசம்பர் 5 மாலை ஹோல்ட் ஸ்ட்ரீட் தேவாலயத்தில் ஒரு கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தோம். ஏனென்றால் டிசம்பர் 5 அன்றுதான் பொதுமக்கள் பலரும் வெளியே செல்லாமல், பேருந்துப் பயணத்தைப் புறக்கணித்தனர். ஒரு நாள் போராட்டத்திலேயே பொதுமக்கள் பலரும் பேருந்தைப் புறக்கணித்தது கண்டு, ஒரு வாக்கெடுப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இறுதியில், சரியான மாற்றம் ஏற்படுத்தப்படும் வரையில் பேருந்தில் ஏறுவதேயில்லை என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

நீங்கள் எழுந்திருக்க மறுத்தபோது, அப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருந்தது பற்றி உங்களுக்கு ஒரு கோப உணர்வு இருந்ததா?

அப்படி கோப உணர்வு இருந்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. ஆனால், நான் அவ்வாறு நடத்தப்படுவதை விரும்பவில்லை என்பதையும், மக்கள் அதை வெகுகாலமாக பொறுத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் அறியச் செய்வதற்கு அதை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துவது என்ற தீர்மானகரமான எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டிருந்தது. எனினும், நான் கைது செய்யப்பட்ட அந்தத் தருணத்தில் மக்கள் அதற்கு எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றப் போகிறார்கள் என்பது பற்றிய எந்தவொரு சிந்தனையும் எனக்கு இருந்ததில்லை.

மக்கள் எனக்கு ஆதரவாகவே எதிர்வினையாற்றினார்கள் என்பதால் நான் அதைத் தொடர முடிவு செய்தேன். டிசம்பர் 5 பிற்பகலில், மோன்ட்கோமரி மேம்பாட்டு சங்கம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கினோம். அந்த இயக்கத்தில் டாக்டர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் முக்கியத்துவம் பெற்றார். எனவே அவர், எங்களுக்காக வாதாடுகிறவராக, சங்கத்தின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

அந்த நாட்களை நான் திரும்பிப்பார்க்கிறபோது, அது ஒரு கனவாகவே தெரிகிறது. எனக்குக் கவலையளித்த ஒரே விஷயம் அப்படியொரு எதிர்ப்பு இயக்கத்தை தொடங்குவதற்கும், எங்கே நாங்கள் சென்றாலும் நாங்கள் எல்லோரும் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும், சமத்துவத்துடன் நடத்தப்பட வேண்டும், மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கிற அனைத்து வாய்ப்புகளும் எங்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துச் செல்வதற்கும் அவ்வளவுகாலம் நாங்கள் காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்றே என்பதுதான்.

எந்தவொரு செயலையும் மேற் கொள்வதற்கு மிகவும் முக்கிய மாகத் தேவைப்படுகிற தனிப்பட்ட குணாம்சங்கள் என்ன என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

உங்கள் மீதே நீங்கள் நம்பிக்கை வைப்பதும், நீங்கள் நினைப்பது சரியானதுதான் என்ற உணர்வு உங்களுக்கு இருக்குமானால் அதில் நீங்கள் உறுதியாக நிற்பதும் முக்கியம் என்று நான் கருதுகிறேன். சுற்றியுள்ள மக்களுடைய ஒத்துழைப்பையும் அது சார்ந்திருக்கிறது என்பது உண்மைதான். அந்தப் பிரச்சனையைப் பொறுத்தவரையில் பேருந்துகளைப் புறக்கணிப்பது என்பதில் மக்கள் மிகவும் ஒத்துழைத்தார்கள்.

அதிலிருந்துதான் நாங்கள் மற்ற பிரச்சனைகளுக்குச் சென்றோம். நானும், என்னோடு இருந்த திருமதி ஃபீல்டு அவர்களுமாக சேர்ந்து சுயமேம்பாட்டுக்கான ரோஸா அண்டு ரேமண்டு பார்க்ஸ் நிறுவனத்தைத் தொடங்கினோம். ரேமண்டு எனது கணவர். இப்போது அவர் இல்லை. என்னை ஈர்த்த மற்றொரு முக்கியமானவர் அவர். ஏனென்றால் அவ ரும் சுதந்திரம், சமத்துவம் என்பதில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்த வர்.

அந்தப் பேருந்து சம்பவத்தின்போது உங்களுக்குத் திருமணமாகி விட்டதல்லவா?

ஆம்.

அப்போது உங்கள் வயது என்ன?

நான் கைது செய்யப்பட்டபோது எனக்கு வயது 43.

பேருந்து புறக்கணிப்புப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து உங்கள் வாழ்க்கை எப்படியிருந்தது என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?

என் வாழ்க்கையின் கதைச் சுருக்கத்தைச் சொல்ல ஒரு நிமிடத்திற்கு சற்று அதிகமான காலம் போதும். ஆனால், நாம் அனைவருமே சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும், சமமான வாய்ப்புகளைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் அறிய வேண்டும் என்பதையே நான் விரும்புகிறேன். இளைஞர்களின் மனங்களில் அந்த உணர்வை ஏற்படுத்தவும், அவர்கள் தங்களது உயர்ந்தபட்சத் திறன்களை அடைவதற்கு ஊக்க மளிக்கவும், அதற்கான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவும்தான் நான் முயன்று வருகிறேன்.

உங்கள் கணவரைப்பற்றிச் சொல்லுங்களேன்?

அவரும் சுதந்திரம், சமத்துவம் ஆகியவற்றின் மீதும், வாழ்க்கை நிலைமையை மாற்றக்கூடிய அனைத்து அம்சங்கள் மீதும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

அவரும் உங்களுக்கு ஒரு ஆதர்சமாக இருந்தார் அல்லவா?

ஆம்.

எப்போது அவர் காலமானார்?

1977 ஆகஸ்ட் மாதத்தில்.

மாறுபட்ட சாதனைகளை நிகழ்த்த வேண்டுமென்று விரும்புகிற ஒரு இளைஞருக்கு நீங்கள் கூறும் அறிவுரை என்ன?

மற்ற மக்களுக்கு எதிரான பாரபட்சமான எண்ணங்களில் இருந்து அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே விடுவித்துக்கொள்ள வேண்டும், மற்றவர்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும் என்பதைப் பற்றி அவர்கள் அக்கறைகொள்ள வேண்டும் என்பதே முதலில் எந்த ஒரு இளைஞருக்கும் நான் சொல்லக் கூடிய அறிவுரை. அதேபோல் நல்ல கல்வியைப் பெறவும், கிடைக்கிற வாய்ப்புகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டும். எனது இளமைப் பருவத்தில் இருந்ததைவிட இன்று இளைஞர்களுக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் உள்ளன. அவர்கள் எதைச் செய்தா லும், ஆக்கப்பூர்வமாக சிந்தித்து, மற்றவர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ள வேண்டும். மோகங்களுக்கு - குறிப்பாக போதை மருந்துகள், அவர்களது உடல் நலத் தையும் மன நலத்தையும் கெடுக்கக்கூடிய மற்ற அம் சங்கள் மீதான மோகங்களுக்கு இரையாகி விடாமலிருக்கும் வல்லமையைப் பெறவேண்டும்.

தமிழில்: அ.குமரேசன்

(வாஷிங்டன் நகரில் உள்ள அகடமி ஆப் அச்சீவ்மெண்ட் இணையத் தளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது)

Pin It

மனிதன் நாகரிகமடைந்தது முதல் வாழ்க்கைச் சூழலில் வாய் மொழிப் பாடல்கள் வழக்கத்தில் உள்ளன. இவை பல படிநிலைக்கொண்டு மனித வாழ்வுடன் பின்னிப் பிணைந்து உருவானது சென்னை கானா. விளிம்புநிலை மக்களிடம் உருவாகி அடித்தள மக்களிடம் வந்தடைந்து, இன்று வெகு சனங்களிடம் பரவலாக்கப்பட்டுள்ளது.

 அடித்தள மக்களிடத்தில் சடங்கு, கேலி, கிண்டல், கலாய்க்கும் தன்மை ஆகியவற்றுடன் இரங்கலின் துன்பநிலை பாடலாகப் பரிணமித்தது. அத்துடன் வெகுசன மையத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்ட ஓர விளிம்பில் தொங்கிக் கொண்டு, மன வேதனை/துன்பம், குமுறலுணர்வின் வெளிப்பாடு கானா. சென்னை நகரக் குடிசை வாழ் மற்றும் சாலையோர மக்கள் இருப்பிடத்தில் இறப்பு நிகழும் போது, உற்றார் உறவினர்கள் சூழ்ந்து இருப்பார்கள். இவர்கள் இரவில் கண் விழித்திருப்பதற்காகவும், அவர்களின் துயரத்தை மறக்க/கவனத்தைத் திசை திருப்ப ஒருசில பெரியவர்கள் கூடி புராணக்கதைகள் அல்லது கர்ண மோட்சக்கதையினைப் பாடுவது வழக்கம். தற்பொழுது அந்நிலை மாறி இறப்பன்று பிணம் இரவில் இருக்குமேயானால், அப்பகுதியில் பாடக் கூடியவர்களை அழைத்தோ அல்லது பாடுவோர் விரும்பி வந்தோ, கானா நிகழ்த்தப்படும். இந்நிகழ்வில் பத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் வட்டமாக அமர்ந்து ஒருவர் தொடுக்க மற்றொருவர் எடுத்துக்கொடுக்க, ஒருவர் பின் ஒருவராகப் பாடுவதுடன் ஒலி ஒப்புமையுடன் பாடு வார்கள். இக்கானாவிற்கு இசைக்கருவிகளாக, தீப்பெட்டி, சில்வர் பாத்திரங்கள் மற்றும் கையில் கிடைக்கும் எப்பொருளையும் இசைப்பொரு ளாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்.

கானாப் பாடல்கள் பல நூற்றாண்டு காலமாக இடையறாது பாடப்பட்டு வரினும் இதற்கு ‘கானா’ என்ற சொல்லாட்சி சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு காலத் திற்குள் சூட்டப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

சென்னை நகரக் குடிசைவாழ் மற்றும் சாலையோர மக்களின் இறப்புச் சடங்குப் பாட லாக இதனைக் காண முடிகிறது. ஆகையால் தமிழ்ச் சூழலில் பல்வேறு மாவட்டங்களில் நிகழ்த்தப்பெறும் இறப்புச் சடங்கு தாக்கத்தின் ஊடாகக் ‘கானா’ உருப்பெற்ற நிலையினைப் பின்வரும் வரைபடம் மூலம் காணலாம்.

சென்னை நகர அடித்தள மக்களின் ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவினரின் காரண, காரியங்களின் ஊடாக பல நிகழ்ச்சிப்பாடல் மெட்டுக்களின் தொகுப்பு அல்லது தாக்கம், தனி மனித உணர்வின் கூட்டு வெளிப்பாடே கானாப் பாடல்கள் எனலாம்.

சென்னை நகரக் கானாப்பாடல் பல்லாண்டு களாகப் பாடப்பட்டு வருவதற்குச் சில சான்றா தாரங்கள் உள்ளன. அவை பின்வரும் நிகழ் வினைக்கொண்டு யூகிக்கலாம்.

சென்னை நகரில் கானாக்கச்சேரி குழுவாகச் சேர்ந்து பல சந்ததியினருக்குப் பின்னரும் பாடி வருகின்றார்கள். ஜனவரி தொடங்கி டிசம்பர் வரை பன்னிரு மாதங்களிலும் ஆண்டுக்கொரு முறை, மாதத்திற்கொருமுறை, வாரத்திற் கொருமுறை என விழாக்கால கானாப்பாடலாக நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

தமிழர் திருநாள் திருவள்ளுவர் தினத்தன்று சென்னை மயிலை திருவள்ளுவர் சிலையருகில் கானாப்பாடகர் ஏ.அந்தோணி (ஆல்தோட்ட பூபதி கதைப்பாடல் பாடியவர்) கானாக் கச்சேரி நிகழ்த்தி வந்தார். அவர் இறந்த பிறகு அந்நிகழ்வினை யாரும் தொடர்ந்து நிகழ்த்தவில்லை (அந்தோணி மனைவி கொடுத்த தகவல்). இவ்வாறான கானாப் பாடல் நிகழ்வுகள் சென்னையில் பல பகுதிகளில் கலை வடிவமாக நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

மார்ச்-மூலக்கொத்தளம்-சென்னை-21

ஏப்ரல்-தமிழ் வருட பிறப்பு மற்றும் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு.

மே-சித்ரா பௌர்ணமி சுடு/இடு காடுகளில்

ஜூன்-மகான் சாங்கு சித்த சிவலிங்க நாயனார் குருபூசை.

ஜூலை-வடசென்னை வள்ளலார் நகர்-சாகின் ‘ஜ’ பாபா விழா.

ஆகிய இடங்களில் நிகழ்த்துக்கலைகள் ஆண்டுக் கொரு முறை நடைபெறுகின்றன.

மாதந்தோறும் பௌர்ணமி அன்று கிண்டி-சாங்கு சித்த சிவலிங்க நாயனார் ஜீவ சமாதியில் கானா நிகழ்த்தப்படுகிறது. இதனை ஒத்த நிலையோடு வ.உ.சி.சாலை; சென்னை-3; வி.வி. ஹியானா லாரி சர்வீஸ் இருக்குமிடத்தில் அமாவாசை அன்று கானா நிகழ்த்தப்படுகிறது. வாரத்திற்கொருமுறை செங்குன்றத்தை அடுத்து பூதூர் என்ற இடத்தில் சாகின் ‘ஜ’ பாபா என் பவர் ஜீவ சமாதி அடைந்துள்ளார். அவ்விடத்தில் வியாழக்கிழமை தோறும் இரவு முழுக்க கானா நடைபெறும் (தற்பொழுது நடைபெறவில்லை). இவ்விடத்திற்கு இந்து முஸ்லீம், கிறித்தவர் போன்ற மதங்கடந்த மக்கள் திறள் வந்து செல்கின்றனர்.

ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவினருக்கு சொந்தமாகக் கருதப்பட்டு வந்த பாடல் மேற்குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளின் மூலம் வெகு சனங்களிடம் சென்றடைந்து, ஊடகத்தில் ஊடுருவின. அடித்தள மக்களின் பண்பாட்டுக் கூறுகள், இழிவான தன்மை கொண்டதாகக் கருதப்பட்டு வந்தன. சமீப காலத்தில் இவர்களின் வாழ்க்கைமுறை, மொழி காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. இந்நிலையில் அவர்களின் பண்பாட்டுக்கூறுகளில் ஒன்றான கானாப் பாடலும் காட்சியோடு பாடப்பட்டன. 1960-70களில் சென்னை நகரக் குடிசைவாழ் மற்றும் சாலையோர மக்களின் சொற்கள் கொண்டு பாடல்கள் இயற்றப்பட்டாலும் (சுராங்கனி சுராங்கனி), ஜெயபாரதியின் ‘குடிசை’ (1979) படத்தில்தான் கானாப்பாடலை, கானாப்பாடகர்கள் பாடியுள்ளனர். அடுத்து ‘அமரன்’ (1992) படத்தில் காண லாம். இவ்வாறு பல படங்களில் கானாப் பாடல் தாக்கம் காணப்படுகிறது. சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘குத்து’, ‘சச்சின்’ போன்ற படங்களிலும் கானாப்பாடலை அவதானிக்க முடிகிறது. திரை இசைக் காட்சியில் காட்டப்படுவது கானாப் பாடலா? என்கிற இயல்பான விழுமியஞ் சார்ந்த கேள்வி எழலாம். அடித்தள மக்களின் உணர்ச்சி வெளிப் பாட்டுடன் சொற்கட்டுகள் கொண்டு கட்டி அமைப்பதே கானாப் பாடலாகும். ஆனால் திரை ஊடகத்தில் பெண்ணுடலை அரைகுறையாடைகளுடன் வெகு சனம் அரு வெருக்கத்தக்க சொற்களைப் பயன்படுத்தி திரையிடப்படுகின்றன. இதனைப் பார்ப்பவர்கள் (மேல் சாதி எண்ணங்கொண்டவர்கள்) இழிசன மொழி என நினைக்கின்றார்கள். இவ்வாறு நினைப்பது மட்டுமில்லாது இச்சிந்தனையை மற்றவர்களிடமும் பரப்பும் தன்மையைக் காணலாம். பரப்புவதைத் தடை பண்ண வேண்டுமென்றால் ‘கானா’ என்னும் பாட்டிசையை பின்புலப் புரிதலோடும், மானிடவியல் மற்றும் சமூகவியல் புரிதலோடும் அறிதல் வேண்டும்

Pin It

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதி தொடங்கி, நமது ஆக்கங்கள் அனைத்தும் சுவடிகளிலிருந்து அச்சுக்கு மாறத் தொடங்கின. இம் மாற்றம் உருப்பெற்றதற்கான துல்லியமான வரலாறுகள் இன்னும் எழுதப் பெற வில்லை. இனிமேல்தான் அவ்வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும். அதற்கான தேவையும் அண்மைக்காலங்களில்தான் உருப்பெற்று வருகிறது.

சங்க இலக்கியப் பிரதிகள் ஆறுமுக நாவலர் தொடக்கம் இரா.இராகவையங்கார் முடிய 1851-1918 என்ற காலப்பகுதியில் அச்சு வாகனம் ஏறின. 1887இல் சி.வை.தா. தான் பிள்ளையார் சுழிப்போட்டார். அது உ.வே.சா.வின் அயராத உழைப்பால் முழுமைப் பெற்றது. உரைக்காரர்களால் பாட்டு, தொகை என்று அழைக்கப்பட்ட பிரதிகள், பேரா.ச.வையாபுரிப் பிள்ளை அவர்களால் ‘சங்க இலக்கியம்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. தமிழ்விடு தூது ‘மூத்தோர் பாடியருள்’ ‘பத்துப்பாட்டும் எட்டுத்தொகை’யும் என்றே பேசுகிறது.

பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளையை முதன்மைப் பதிப்பாசிரியராகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட பழம்பாடல்களுக்குச் சங்க இலக்கியம் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டதற்கும், அப்பிரதிகளைப் பதிப்பித்தற்கும் நெருங்கிய உறவு இருப்பதாகக் கருதலாம். பதிப்பாசிரியர் என்பவர், தாம் பதிப்பிக்கும் பிரதியின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் ஆய்வு செய்பவராக இருக்க வேண்டும். பதிப்பு என்பது வெறுமனே ஓர் ஊடகத்திலிருந்து பிறிதொரு ஊடகத்திற்கு மாற்றம் செய்யும் யாந்தீரிகப் பணியல்ல. அந்த வகையில்

பேரா.ச.வையா புரிப்பிள்ளை 1938இல் பதிப்பித்த ‘புறத்திரட்டு நூல்’, ஒரு சுவடியை எவ்வகையில் அச்சுக்குக் கொண்டு வருவது என்பதற்கான முழு வளர்ச்சியைக் காட்டு வதாக அமைந்துள்ளது. 1891இல் முதல் எழுதி அச்சிடப்பெற்ற மனோன்மணீயம் நாடகத்தை 1922இல் பேரா.ச.வையா புரிப்பிள்ளை பதிப்பிக்கிறார். அவருடைய முதல் நூலும் அதுவே.

“சென்னை சர்வகலா சங்கத்தாரால் பாடமாக நியமனம் பெற்ற பகுதிகளை ஆசிரியரவர்கள் தாமே நன்கு பரிசோதித்துச் சிற்சில இடங்களில் திருத்தஞ் செய்து பதிப்பித்திருந்தார்கள். இத் திருத்தமான பாடங்களையே இப்பதிப்பிற் கையாண்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஒப்பு நோக்க விரும்புவார்க்கு முதற்பதிப்புப் பாடங்களும் விவரண குறிப்பில் தரப்பட்டிருக்கின்றன”. (மனோன்மணீயம்-முன்னுரை-2)

இவ்வகையில், அவர் பதிப்பித்த முதல் நூலான மனோன்மணீய நூலில் அநுபந்தம் பகுதியில் 24 பக்கங்கள், முதல் பதிப்பு, ஆசிரியர் திருத்திய பாடம், திருத்தம் செய்யப்பட்ட பகுதி என்று விரிவாகத் தந்திருக்கிறார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், தாம் பிறந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்ட நூலை, தமது 31 வயதில் பதிப்பித்த அவரது அநுபவம், அதில் அவர் செயல் பட்டிருக்கும் முறை, தமது சமகால நூலையே மீண்டும் அச்சிடும் போது, அதனைப் பதிப்பிக்கும் மனநிலை என்பது, அவரது ஒரு வடிவத்தில் உரு வான ஒன்றை அடுத்த வடிவத்திற்குக் கொண்டு வரும் போது செய்ய வேண்டிய பணிகளைக் காட்டுவதாக அமைகிறது. மறுஅச்சையே மறுபதிப்பு என்று கொண்டாடும் எந்திரமய, சந்தையே முழுநோக்கமாகக் கொண்ட இன்றைய வணிக உலகில் இவ்வகைப்பணிகள் கூர்ந்து கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியவை ஆகும்.

சமகாலப் பிரதி குறித்த மறு அச்சாக்கத்தில் பதிப்பைச் செயல்படுத்திய பேராசிரியர், பழம் பிரதிகள் அச்சாக்கத்தில் எவ்வகையில் செயல் பட்டார் என்பதையே புறத்திரட்டு தெளிவுபடுத்துகிறது. பதிப்புப்பணியில் ஈடுபட விரும்பும் எவரும் பேராசிரியரிடன் ‘புறத்திரட்டை’ பல முறை வாசித்துவிட்டுச் செயல்படலாம். புறத் திரட்டு என்னும் தொகுப்பு நூலைப் பதிப்பித்தப் பேராசிரியர், தொகுப்பு மரபு என்பதை மிக விரிவாக ஆய்வு செய்துள்ளார். இவ்வகைத் தொகுப்பு மரபு, உலகம் சார்ந்த செந்நெறி மரபில் எவ்விதம் இடம்பெறுகிறது. அது தமிழில் எவ்வகையில் உருப்பெற்றுள்ளது. சங்கத் தொகுப்பு மரபிலிருந்து புறத்திரட்டு தொகுப்பு மரபு எவ்வகையில் வேறுபடுகிறது என்பது குறித்து விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். புறத்திரட்டு வழியாகப் பேசப்படும் அறம், பொருள், இன்பம் என்ற பாகுபாடு தமிழ் மரபில் தொடக்க காலம் முதல் செயல்பட்டு வருவதாக வும், வட மொழி மரபிலிருந்து தமிழ் பெறப் பட்டது அன்று என்றும் புறத்திரட்டு பதிப்புரையில் பேராசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

புறத்திரட்டைப் பதிப்பித்த செழுமையான அநுபவத்தோடு பேராசிரியர் சங்கப் பிரதிகளின் பதிப்புப்பணியில் ஈடுபடுகிறார். 1922இல் மனோன்மணீயம் பதிப்பித்த பிறகு, அகராதியின் ஆசிரியராகச் செயல்பட்ட காலங்களில் 24 பிரபந்தங்களையும் இரண்டு நிகண்டுகளையும், கம்பனின் பதிப்பை எவ்வகையில் கொண்டு வருவது என்பது குறித்த விரிவான ஆய்விலும் அவர் ஈடுபட்டிருந்தார். அவரது கம்பன் பதிப்பு பற்றிய திட்டங்கள் மிக விரிவானவை. அது குறித்த விரிவான தகவல்களை பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளை நூற்தொகுதி ஐந்தில் உள்ள இராமாயணப் பதிப்பு முயற்சிகள் (ப.396) என்ற கட்டுரையையும், அதன் பின்னிணைப்பில் நாங்கள் தொகுத்துத்தந்துள்ள, பேராசிரியர் கம்பன் பதிப்பு தொடர்பாக மேற் கொண்ட முயற்சிகள் குறித்தக் கடிதங்களையும் வாசிக்க வேண்டுகிறேன். ஒரு பதிப்பாசிரிய னின் செயல்பாடு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அது உதவக்கூடும்.

பேராசிரியருக்கு இவ்வகையில், அகராதிப் பணியில் 1926 முதல் செயல்பட்டு 1936இல் முடித்திருந்த அநுபவம், நிகண்டுகள், பிரபந்தங் கள், கம்பன் பதிப்பு தொடர்பாக அவர் கொண்டிருந்த கோட்பாடுகள், குறிப்பாக அவர் பயன்படுத்திய ‘ஆதார நூற்றொகுதி பதிப்பு வரிசை’ என்று நிகண்டுப் பதிப்பு முறையை குறிப்பிட்டமை போன்ற பலவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இதன் விரிவை அறிய முனைவர் பு.ஜார்ஜ் அவர்களின் நூல் வடிவில் வெளிவந்துள்ள ‘பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளையின் பதிப்புப்பணி’ என்ற நூலை வாசிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இதுவரை விவரித்த பின்புலம் என்பது ஒரு பதிப்பாசிரியன் செயல்பட்ட விரிந்த உலகை காட்சிப் படுத்தவே ஆகும். இந்தப் பின்புலத்தில் தான் அவர் சங்கப் பிரதிகளின் பதிப்பில் ஈடுபடுகிறார்.

1933ஆம் ஆண்டில் ‘சங்க நூற் புலவர்கள் அகராதி’ என்ற தொகுப்பு பேராசிரியர் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. சைவ சித்தாந்த சமாஜத்தால் வெளியிடப்பட்டது இத்தொகுப்பு. தமிழில் முதல் முதல் சங்கப் புலவர்கள் அனைவரையும் அகராதி முறையில் ஆவணப்படுத்தியது இப்பணி. ஏறக்குறைய இக்காலம் முதல் சங்கப் பதிப்புப்பணி, சமாஜத்தால் மேற் கொள்ளப்பட்டது. ஏழாண்டுகள் தொடர்ச்சியாக நடை பெற்ற இப்பணியில் முதன்மையானவராக செயல்பட்டவர் பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளை என்பதை அதன் 1940 முதல் பதிப்பு உறுதிப் படுத்துகிறது.

பல வடிவங்களிலும் சிதறிக்கிடந்த 18 நூல்களை ஒரே பெயரில் வடிவமைத்த பேராசிரியரின் நுட்பம் மிக முக்கியமானது. அந்த நுட்பம் சார்ந்தே அவர் பதிப்பையும் மேற்கொண் டிருக்கிறார். 1920க்குள் ஏறக்குறைய இப்பிரதிகள் அனைத்தும் அச்சுக்கு வந்துவிட்டன. இவற்றில் இருந்த சொற்கள் இவர் உருவாக்கிய அகராதியில் பெரும் பகுதி இடம்பெற இயலாமல் போனது குறித்தும் இங்கு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அகராதி உருவாக்க முறையில் ஏற்பட்ட சிக்கல் அது.

தமிழில் இதுவரை அறியப்படாத பிரதிகளை அறியும்போது, அது வாசிக்கப்படும் முறைமை என்பது தனித்தே அமையக்கூடும். அண்மையில் அயோத்திதாசர் ஆக்கங்கள் புதிதாக அச்சு க்கு வந்தபோது ஏற்பட்ட புதிய வாசிப்பும் அதன் ஊடாக ஏற்பட்ட சமூக இயங்கு தளங்களையும் நாம் நேரடியாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். ஏறக்குறைய இவ்வகையான இயங்குதளம் நிலவிய சூழலில், பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளை சங்கப் பிரதிகளுக்குப் ‘புதிய அடையாளம்’ வழங்குகிறார். இவ்வகை அடையாளத்திற்கு அவர் கைக்கொண்ட முறைமைகள் என்பது, தொகுப்பு நெற் சார்ந்த அகராதி முறையியலை உள்வாங்கியதாகும். உ.வே.சா. தமது பதிப்புகளில், அடுத்தடுத்து பல்வேறு பதிப்புகளைக் கொண்டு வரும்போது, பல்வேறு தொகுப்பு களை மேற்கொண்டார். அவர் மேற்கொண்ட தொகுப்புகள் ‘ஒரு நிகண்டுக் கலைஞன்’ மேற் கொண்ட தொகுப்பு நெறிசார்ந்தவை. நிகண்டு என்பது அகராதியின் முன்வடிவம். நிகண்டி லிருந்து அகராதியை உருவாக்க வேண்டும். பேராசிரியர் தமிழ்ப் பேரகராதி உருவாக்கத்தில் நிகண்டுகளைப் பதிப்பித்து ஆதார நூற்றொகுதி என்று குறிப்பிட்டதை இங்கு நினைவுப் படுத்திக்கொள்ளலாம். உ.வே.சா. நிகண்டு வழிப்பட்ட தொகுப்பை மேற்கொண்டார் என்றால்,

பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளை அகராதி நெறியில் செய்லபட்டார் என்று கருதலாம். ‘சங்க நூற்புலவர்கள் அகராதி’ இவ்வகையில் அமைந்ததே. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டே பாட்டையும் தொகையும் சங்க இலக் கியமாகப் பேராசிரியர் பதிப்பிக்கிறார். புலவர் அகர வரிசையில் சங்கப் பாடல்கள் பதிப்பிக்கப் பெற்றன. முதல் முறையாக அனைத்து சங்க நூல்களும் ஒருவரின் நேரடிக் கவனத்தில் கொண்டு வரப்படுகிறது. புதிதாகக் கண்டுபிடிக் கப்பட்ட பிரதி முழுமை ஆக்கப்படுகிறது, தரப் படுத்தப்படுகிறது, அதற்கென ஒரு கோவை (Corpus) வழங்கப்படுகிறது. இந்நிலையில், அவர் செய்த பதிப்புப் பணிகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன.

-1300 பக்கங்களில் சங்கப் புலவர் அகர வரிசையில் பாடல்கள் அச்சு வடிவம் பெறு கின்றன. ஆசிரியர் பெயர் உள்ளவை, பெயர் இல்லாதவை என்ற விவரங்கள் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

-எந்தெந்தப் பிரதிகள் எவ்வளவு பாடல்கள் விடுபட்டுப் போயின என்ற கணக்குக் கிடைக் கிறது.

-இப்பாடல்கள் குறித்தக் கர்ணபரம்பரை செய்திகள், தனிப்பாடல்கள் வழி பதிவு செய்யப் படுகின்றன.
-1940 வரை பதிப்பித்தவர்களின் விவரங்கள் தொகுத்தளிக்கப்படுகின்றன.

-சிறப்புப் பெயர் அகராதி தொகுக்கப்படுகிறது.

-புலவர்கள் பாடிய பாடல்களின் எண் ணிக்கை வரையறுக்கப்படுகிது.

-புலவர்களின் பெயர்வகை குறித்தப் பட்டியல் தரப்படுகிறது.

-புலவர்களும் அவரால் பாடப்பட்டவர்களும் குறித்தல் பட்டியல் தரப்படுகிறது.

-அரசர் முதலியோரும் அவர்களைப் பாடியோரும் குறித்த விவரங்கள் தரப்படு கின்றன.

-புலவர்கள் அகராதி, விரிவாகத் தரப்படு கிறது.

-பாட்டு முதற்குறிப்பும், பாட்டெண்களை ஒப்புநோக்கும் அகராதியும் தரப்படுகிறது.

-இப்பதிப்புக்கு பயன்படுத்தப்பட்ட பிரதிகளின் அட்டவணை வழங்கப்படுகிறது.

இவ்வகையில் சங்க இலக்கியப் பிரதி அச்சு வடிவில் இதுவரை இல்லாத புதிய பரிமாணத்தில் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு 1940இல் கிடைக்கிறது. இப் பணியின் முதன்மையராக பேராசிரியர் செயல்பட்டிருக்கிறார். பேராசிரியரின் இப்பணி குறித்து இக்காலங்களில் அவர் உடனிருந்த அவரது மாணவர் மு.அருணாசலம் அவர்கள் தமது ‘அகராதி அளித்த அறிஞர்’ (நூல்: குமரியும் காசியும்: ப.164) என்ற கட்டுரையில் விரிவாகப் பேசுகிறார். வையாபுரியார் தான் இப்பணியைச் செய்தாரா? ஒரு குழு அல்லவா செய்தது? என்ற கண்ணோட்டத்தில் பின்பு ஆய்வு செய்திருப்பவர்களுக்குச் சமகாலப் பதிவாகிய அக்கட்டுரை சிறந்த ஆவணம்.

பேராசிரியரின் இப்பதிப்பின் மூலமாக அவர் சங்க நூல்களின் காலம் குறித்த மதிப்பீட்டைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். (பார்க்க: வையாபுரிப் பிள்ளையின் நூற்களஞ்சியம்-இலக்கியச் சிந்தனை-நூற்தொகுதி ஒன்று) பதிப்பின் மூலம் பிரதிகளின் காலத்தைத்தேடும் பணியை பேராசிரியர் எவ்விதம் சாத்தியமாகியுள்ளார் என்பதையும் அறிய முடிகிறது. உ.வே.சா. இப்படியான சிக்கல் பிடித்த வேலைகளில் தமது மூளையைப் போட்டுக் குழப்பிக்கொள்வதில்லை. எந்த ஆண்டில் வந்தால் நமக்கென்ன? என்ற காலப்பிரக்ஞை இல்லாத மரபில் உருவானவர் அவர். வையாபுரிப்பிள்ளை காலப்பிரக்ஞையோடு செயல்பட்டார்.

இவ்வகையில் பேராசிரியர் உருவாக்கிய பதிப்பு என்பது எவ்வகையில், பிற்கால சங்க இலக்கிய ஆய்வுகளில் தாக்கம் செலுத்தியது என்பது சுவையான வரலாறு ஆகும். அவ்வகையில் உருப்பெற்ற இரண்டு ஆய்வுகளை மட்டும் இங்கு சான்றாகக் கொண்டு விவாதிக்கலாம். பதிப்பு என்பது எவ்வகையில் ஆய்வுக்கு மூலமாக அமைகின்றது என்பதற்கு இதனைச் சான்றாகக் கொள்ளலாம். உ.வே.சா.வின் தொகுப்புகள் கூட, பின்னர் பல சங்க ஆய்வுகளாக வடிவம் பெற்றதைக் காண முடியும். தொகுப்பே ஆய்வாக வடிவம் பெறும் போது, பேராசிரியர் தொகுப்பு நெறி சார்ந்த அகராதி வகையில் அமைத்த பதிப்பு, ஆய்வுக்கு மூலமாக அமைந்ததில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை.

-பேரா.ந.சஞ்சீவி அவர்களின் சங்க இலக்கிய ஆராய்ச்சி அட்டவணை

-பேரா.மொ.அ.துரை அரங்கசாமி அவர்களின் சங்க காலச் சிறப்புப்பெயர்கள்

ஆகிய இரு ஆய்வுகளுக்கம் வையாபுரிப் பிள்ளை பதிப்புகளுக்குமான உறவு சுவையாக இருக்கிறது. பேரா.ந.சஞ்சீவி அவர்களுடையது ஆய்வு நூல். துரை அரங்கசாமி அவர்களது நூல் எம்.ஓ.எல் பட்டத்திற்காக பேராசிரியர் தெ.பொ.மீ வழிகாட்டுதலில் எழுதப்பட்ட நூல்.

இவ்விரு நூல்களின் மூல ஆதாரம் அனைத்தும் பேராசிரியர் ச.வையாபுரிப் பிள்ளையின் பதிப்பே. இவ்வகையில் செயல் பட்டுள்ளதை விரிவான ஒப்பு நோக்கின் மூலமாகத் தெளிவுபடுத்த முடியும். பேராசிரியர் ந.சஞ்சீவி அட்டவணை என்பது பேராசிரியர் ச.வையாபுரிப்பிள்ளையின் அட்டவணைகளின் விரிவாக்கமே மொ.அ.துரை அரங்கசாமி அவர்களின் ஆய்வு என்பது ‘சிறப்புப்பெயர் அகராதி’யின் விரிவாக்கமே ஆகும்.

இவ்வகையான ஆய்வு வளர்ச்சி சாத்தியமே. எடுத்துக்காட்டாக, பேராசிரியர் க.கைலாசபதி அவர்களின் கட்டுரைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட துறை தொடர்பான தொடர்ச்சியான வரலாற்று ஓட்டத்தைப் பதிவு செய்வார். அவரது காலம் வரை அவர் பதிவு செய்வார். ஆனால், அம்மரபுத் தொடர்ச்சி என்பது அத்தோடு நின்றுவிடுவதில்லை. அவர் விட்ட இடத்திலிருந்து அடுத்த நிலைக்கு தொடர வேண்டியது நமது கடமை. ‘புலைபாடியும் கோபுர வாசலும்’, ‘அகலிகையும் கற்பு நெறியும்’ என்ற அவரது ‘அடியும் முடியும்’ தொகுப்பு உள்ள கட்டுரைகளை எனது மாணவர்களைக் கொண்டு மேலாய்வைத் தொடர்ந்தேன். ‘காலந்nhறும் நதந்தன் கதை’ என்ற நூல் அப்படி உருவானது தான். அச்சாகாத ஆய்வேடான நூலில் ‘அகலிகை கதைகள்’ என்பதும் அவ்வகையில் அமைந்தது தான்.

இந்தப் பின்புலத்தில் மேற்குறித்தப் பேராசிரியர் ந.சஞ்சீவி, மொ.அ.துரை அரங்கசாமி ஆகியோர் இந்த நேர்மையை தமது ஆய்வில் புலப்படுத்தி யதாக அறிய முடியவில்லை. பேரா.ந.சஞ்சீவி நூலில், இணைப்பு-3 ஆக உள்ள சங்க இலக்கியப் பதிப்புகள் என்ற அட்டவணையில், சமாஜப் பதிப்பு இடம்பெறவில்லை. புலியூர்க் கேசிகனுக்குக்கூட இடம் அளித்த பேராசிரியர் சமாஜப் பதிப்புக்கு இடமளிக்காத சோகம், ஆய்வு உலகில் சோகம். இது குறித்தப் பேராசிரியர் ந.சஞ்சீவியின் 1973இல் வெளிவந்த நூலின் மௌனம் தமிழ் ஆய்வு உலகைக்காட்டும். பேரா.ந.சஞ்சீவி தமது நூலில் பேரா.ச.வையாபுரிப்பிள்ளை குறித்த செய்தி களைக் கமுக்கப்படுத்தியிருப்பதை, ஆதவனை கருமேகங்கள் சூழும் சணநேர நிகழ்வாகக் கருது வோமாகா. இம்மரபை நாம் கைக்கொள்ளாது தவிர்ப்போமாக.

பேரா.தெ.பொ.மீ. வழிகாட்டுதலில் நிகழ்ந்த மொ.அ.துரை அரங்கசாமி அவர்களின் ஆய்வும் இவ்வகையில் அமைந்தது. இதனை நீங்கள் இரண்டு நூலையும் எடுத்து ஒப்பிட்டு வாசித்து மகிழ்க. நான் மகிழ்ந்தேன். அந்நூலின் முன்னு ரையில் காணும் குறிப்பு சுவைப் பயப்பதாக உள்ளது.

“காலம் சென்ற மஹாவித்துவான் ரா.இராகவ ஐயங்கார் அவர்கள் செந்தமிழ்ப் பத்திரிகையில், ‘செந்தமிழ்ச் சான்றோர் திருப்பெயர்’ என்ற தலைப்பில், முதன் முதலில், சங்கக்கால இலக்கியச் சார்பான பெயர்களைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளார்கள். (செந்தமிழ்: 1: 9: 387) சங்க நூலைப் பதிப்பித்த ஆசிரியர்கள் பலர், இப்பெயர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். அவற்றுள் சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தார் வெளியிட்ட சங்க இலக்கியப் பதிப்பே காலத்தால் பிந்தியது. அதன் பதிப்பாசிரியர் நாற்பத்து மூன்று இலக்கிய இயற்பெயர்களையே கொடுத் திருப்பவும், யாம் அறிந்த அளவில், பாடல்களில் உயிர் நாடியாக வந்துள்ள தொடர்கள் அவற்றை இயற்றிய ஆசிரியர்களின் பெயர்களாக அமையும் அளவிற்குச் சிறந்திடுந்தலை இதுவரையில் யாரும் விளக்கவில்லை. முன்னைய ஆசிரியர்கள், கவிஞரின் பெயராகவுள்ள சொற்றொடர் கவிதையில் அமைந்திருத்தலைக் காட்டுவதோடு அமைந்தனர். எனவே இந்த ஆராய்ச்சி புதுத்துறை ஒன்றை இலக்கிய உலகிற்குக் காட்டுகிறது எனலாம். (மொ.அ.துரை அரங்கசாமி: சங்கக்காலச் சிறப்பு பெயர்கள்: 1980: இரண்டாம் பதிப்பு: முன்னுரை)
இவ்வகையில் பதிப்பு ஆய்வாக எவ்வகையில் அமைய முடியும். அதற்குப் பேராசிரியர் எப்படி வழிகாட்டியுள்ளார் என்பதை இங்கு கவனத்தில் கொள்ள முடியும்.

சான்றாதார நூல்கள்:

- உ.வே.சா.சங்க இலக்கியப் பதிப்புகள்
பின் அட்டவணைகள்.

- ச.வையாபுரிப்பிள்ளை-சங்க இலக்கியம்-1978.

- ச.வையாபுரிப்பிள்ளை நூற்களஞ்சியத் தொகுதி ஒன்று.

- ந.சஞ்சீவி சங்க இலக்கிய ஆராய்ச்சி அட்டவணை-
1973.

- மொ.அ.துரை அரங்கசாமி. சங்க இலக்கியச் சிறப்புப்பெயர்கள்-1980. இரண்டாம் பதிப்பு.

Pin It

சேலம் `முகடு' கலை இலக்கிய அமைப்பு சார்பில் சென்னை மரப்பாச்சிக்குழுவின் குறிஞ்சிப்பாட்டு நாடகம் குறித்த ஆய்வரங்கம் நடைபெற்றது.

Mugadu நாடகம் குறித்த விமர்சனப் பார்வையை முன்வைத்து சேலம் பெரியார் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பெ.மாதையன் கூறுகையில், "கபிலர் பாடிய குறிஞ்சிப் பாட்டு காதல் பற்றியது. இந்த நாடகத்திற்குக் குறிஞ்சிப்பாட்டு என்ற தலைப்பு பொருந்துமா?" என்ற கேள்வியோடு தொடங்கி, "பழமையான கதை வடிவத்தை முன்வைத்து இன்றைய சமூகப் பிரச்சனை வெளிப்படும் விதத்தில் நாடகம் அமைந்திருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் இருக்கிற புலம் பெயர்தல் என்கிற பிரச்சனை நாடகத்தின் மையக்கருத்தாக எடுத்தாளப் பட்டிருக்கிறது. சங்கப்பாடல், இக்காலப் பேச்சு வழக்கு, தகுமொழிவழக்கு எனப் பல்வேறு மொழி நடைகளை இன்குலாப் பயன்படுத்தியிருப்பதால் சீராக அமையவில்லையோ எனத் தோன்றுகிறது. கபிலர் - குறத்தி உறவு இருந்த தாகச் சொல்லப்பட்டிருப்பதும், விறலி பற்றி எடுத் தாளப்பட்டிருக்கும் பொருளும் முரணாகவே இருக்கின்றன. மதுரைக்காஞ்சியில் விறலியர் குடும்பப் பெண்களாக இருந்ததற்கான அடையாளம் உள்ளது" என்றார்.

நாடகம் பற்றிய பழைய நினைவுகளோடு தனது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தினார் கவிஞர் நமிழ்நாடன். "குறிஞ்சிப்பாட்டு ஒரு நவீன நாடகம் இல்லை. இயல், இசை, நாடகம் ஆகிய மூன்று தன்மைகளும் இந்நாடகத்தில் உயிரோட்டமாய் அமைந்திருக்கின்றன. வரலாறு தன்னைத்தானே திருப்பிப்போடுகிறது. அனு பவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் படிப்பினையைத் தருகின்றன. இந்த வரலாற்றின் தன்மையை கலை ஞர்களால்தான் துல்லிய மாக வெளிப்படுத்த முடி யும். இந்நாடகத்தில் காலத்தை ஒன்றின் மீது ஒன்றாக அடுக்கிக் காட்டுகிறார்கள்.

கபிலர், இனக்குழுத் தலைவர்கள், ஆக்கிரமிப்பு, வெளியேற்றம், காடுகள் அழிக்கப்படுதல், வன்முறை, புலம் பெயர்தல் எனப் பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஏற்பட்ட மக்கள் பிரச்சனைகளைக் குறிஞ்சிப்பாட்டு ஒன்றன் மீது ஒன்றாக அடுக்கிக் காட்டுகிறது. இன்றைய சூழலில் மரபை மீட்டுரு வாக்கம் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு கலைஞர்களுக்கு இருக்கிறது. குறிஞ்சிப்பாட்டு நாடகம் முற்றுப் பெறாமல் முடிந்திருப்பது, மக்கள் பிரச்சனை களையும், பிரச்சனையின் தீவிரத்தையும் உணர்த்திவிட்டு, உரிமைக்காகப் போராட வேண்டிய அவசியத்தை ஒவ்வொருவர் மனதிலும் எட்டி எழுப்பிவிட்டிருக்கிறது" என்றார்.

நாடகத்தை நெறியாளுகை செய்திருந்த பேராசிரியர் அ.மங்கை பேசுகையில், "நாடகத்தைப் பொறுத்தவரை ஒரே மூச்சில் கதையை நிகழ்த்திக் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது. என் இருபதாண்டு நாடக அனுபவம் எனக் குள் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஒரு நாடகம் அந்த கணத்துடன் மட்டும் நிகழ்கிறதா? தொடர்கிறதா? நாடகம் அந்த கணத்துடன் முடிந்துவிடுவதில்லை பார்த்தவர்களின் அனுபவ வெளிப்பாடாக, வாய் மொழியாக அது தொடர்கிறது. ஒரு நாடகத்திற்குப் பனுவல், நெறியாள்கை இரண்டும் முக்கியமானவை. இதில் பங்குகொள்ளும் இருவரும் தோழமை உணர்வுடன் இருந்தால்தான் இதுபோன்ற நாடகங்களைக் கொடுக்க முடியும்.

கபிலரின் மனவெளிக்குள் நிகழும் கனவுதான் இந்தக் குறிஞ்சிப்பாட்டு. பாணர் கூட்டத்தின் வாயிலாக அந்தக் கனவு நிகழ்த்தப்பட்டது. ஒரே மேடையில், கனவில் நிகழும் பல்வேறு காட்சிகளையும் ஒருங்கிணைத்து வெளிப்படுத்தினோம். இந்த நாடகத்தில் பல்கலைக்கழக தமிழ்த்துறை மாணவர்களையே நான் அதிகம் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். ஏனென்றால் இவர்கள்தான் நாளைய தமிழாசிரியர்கள். ஒரு சங்கப் பாடலை விளக்கும் போது புலம் பெயர்தலை, சுற்றுச்சூழல் அழிப்பை, இழப்பைச் சொல்லி இளைய சமூகத்திற்கு உண்மை நிலையை உணர்த்த வேண்டும். இதை அவர்கள் செய்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். திருமணத் திற்காக எவன் முன்பும் தலைகுனிந்து நிற்கமாட்டோம் என்று சொல்லக்கூடிய சுதந்திரப் பெண்களாகவே `அங்கவை, சங்கவை இங்கு காட்டப்பட்டுள்ளனர். இன் னோர் இடத்தில், குடும்பப் பெண்களைச் சந்தேகப்படும் ஆணின் மனநிலையை எதிர்க்கும் வகையில்,' `பரவா யில்லை நாங்கள் விறலியர்' என்று சொல்லி ஆண்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போலக் காட்சி யமைத்திருந்ததும் கபிலரின் கனவில் குறத்தியுடன் அவருக்குக் காதல் இருப்பதாகக் காட்டுவதும் பார்ப்பனிய, ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகளுக்கு எதிரான வெளிப் பாடுதான்" என்று கூறினார்.

பல்வேறு கேள்விகளையும் நாட்புடன் உணர்ந்து தனது பதிலைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தினார் கவிஞர் இன்குலாப். அவர் கூறுகையில், "நான் நாடகத்தை எழுதும் போது மனதளவில் அதை நிகழ்த்திப் பார்க்கிறேன். நாடகங்களில் காலத்தின் குறியீடாக சில சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறேன். குறிஞ்சி நிலத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் காதல், வீரம், புலம்பெயர்தல் என அவர்களது வாழ்வை நாடகம் எடுத்துரைப்பதால் இந்நாடகத்திற்கு `குறிஞ்சிப்பாட்டு' எனப் பெயர் வைத்தேன். சங்க காலத்தில் நடைபெற்ற போர்கள், புலம் பெயர்தல் போன்ற நிகழ்வுகள் சமகால நிகழ்வுகளோடு பொருத்திக் காட்டப்படுவதால் காலத்தையும், இடத்தையும் சிதைக்கிற நாடகமாகக் குறிஞ்சிப்பாட்டு இருக்கிறது.

காதல், அந்தணன் - குறத்தி என ஜாதி பார்த்து வருவதில்லை, குறத்தியின் காதல் பன்னத்தியின் காதலைவிடக் குறைவுடையதா? கனவு மரபு பார்த்து வருவதில்லை. இம்மாதியான மரபு மீறல்கள் தேவை என்று நினைக்கிறேன்" என்றார்.

தொகுப்பு : சங்கவை

Pin It