திராவிட இயக்கத் தமிழர் பேரவையின் சார்பில் வெளிவரும் முதல் மலர், அண்ணல் அம்பேத்கர் - புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் பிறந்தநாள் சிறப்பு மலராக வெளிவருவதில் நாங்கள் பெருமையும், பேருவகையும் அடைகின்றோம்.

இருவருக்குமாகச் சேர்த்து ஒரு மலரை வெளியிடுவதற்கான காரணம், அவர்கள் இருவரும் ஒரே ஆண்டில், ஒரே மாதத்தில் பிறந்தவர்கள் என்பதால் மட்டுமன்று. சமூக நீதித் தளத்தில் இருவரின் கருத்துகளும் பல்வேறு இடங்களில் ஒருங்கிணைந்து நிற்கின்றன என்பதே அதற்கான மூல காரணம்.

புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன், பாரதியார் - பெரியார் என்னும் மாமனிதர்கள் இருவரால் ஈர்க்கப்பட்டவர். அவரின் கவிதைகளின் உருவத்தில் பாரதியையும், உள்ளடக்கத்தில் பெரியாரையும் நாம் பார்க்க முடியும். 1920 களின் கடைசியில் பெரியாரின் சுயமரியாதைக் கருத்துகளை உள்வாங்கிக் கொண்ட புரட்சிக்கவிஞர், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதே பாதையில் பயணம் செய்தவர். சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் பெரியாரின் கவிதைப் போர்வாள் என்று பாரதிதாசனைக் கூறலாம். பெரியாரே இக்கூற்றைத் தன் வாழ்நாளின் இறுதிக் கட்டத்தில் உறுதிசெய்துள்ளார். 1973 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், சிவகங்கைக் கல்லூரியில் மாணவர்களிடம் பாரதிதாசன் பற்றியே ஒரு மணிநேரம் உரையாற்றியுள்ளார். பாரதிதாசனும், பெரியாரின் கருத்துகளைத்தான் தன் பாடல்களில் எதிரொலித்துள்ளார்.

பொதுவாக, பாட்டுக்குத்தான் உரை எழுதுவார்கள். புரட்சிக்கவிஞரோ, பெரியாரின் உரைக்கெல்லாம் பாட்டெழுதினார்.

எனவே, இம்மலரை அம்பேத்கர் - பெரியார் மலர் என்றும் கூறலாம். இருவரும் ஒரு நாணயத்தின் இருபக்கங்கள் என்பதை இம்மலரின் கட்டுரை ஒன்று சான்றுகளுடன் நிறுவுகின்றது. பெரியாரை, தென்னாட்டு அம்பேத்கர் என்றும், அம்பேத்கரை, வடநாட்டுப் பெரியார் என்றும் கூறும் மரபு நம்மிடையே உள்ளது.

 இருவரும் சமகாலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் என்பது மட்டுமன்றி, ஒருவர் மீது ஒருவர் பெரு மதிப்புக் கொண்டவர்களாகவும் வாழ்ந்துள்ளனர். 1924 ஆம் ஆண்டு பெரியார் நடத்திய வைக்கம் போராட்டம் அம்பேத்கரிடம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை, வரலாற்றாசிரியர் தனஞ்செய்கீர் தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். 1944 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் சென்னைக்கு வந்த அம்பேத்கர், கன்னிமரா ஹோட்டலில் ஆற்றிய தேனீர் விருந்து உரையில், திராவிடர் கழகம் தொடங்கிய பின்னும், நீதிக் கட்சியாகவே மிச்சப்பட்டிருந்த சிலரின் போக்கை அங்கீகரிக்க மறுத்து உரையாற்றியுள்ளார். பெரியாரின் நிலைப்பாட்டையே அவர் ஏற்றுள்ளார். தன்னைப் பின்பற்றும் விருப்பத்தோடு தன்னை வந்து சந்தித்த இளைஞர்களை, பெரியாரைப் பின்பற்றுங்கள் என்று கூறிய செய்தியை முன்னாள் ஆளுநர் பத்மநாபன் தன் கட்டுரை ஒன்றில் குறித்துள்ளார்.

பெரியாரும், அம்பேத்கரை மிகப் பெரிய தலைவராகப் போற்றியுள்ளார். யார் ஒருவரையும் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டிராத பெரியார், மயிலாடுதுறையில் நடைபெற்ற கூட்டமொன்றில், தலித் மக்களைப் பார்த்து, உங்களுக்கு மட்டுமின்றி எனக்கும் அம்பேத்கர்தான் தலைவர் என்று பெருமிதத்தோடு கூறியுள்ளார்.

இவ்வாறு பல்வேறு தளங்களில் கருத்தொருமித்துச் சென்ற சமூக நீதிப் போராளிகள் இருவரையும் பிரித்துப் பார்ப்பதும், எதிர்எதிர் நிலைகளில் நிறுத்துவதுமான புதிய போக்கு அண்மையில் தென்படுகின்றது. மறைமுகமாகப் பார்ப்பனியத்திற்கு உதவும் இப்போக்கினை எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.

பிற்படுத்தப்பட்டோர், தாழ்த்தப்பட்டோர் இருவருமே இழிவுகளுக்கு உள்ளாக்கப் பட்டவர்கள்தாம். அதனால்தான் பள்ளுப் பட்டமும், பறைப்பட்டமும் ஒழியாமல், சூத்திரப்பட்டம் ஒரு நாளும் ஒழியாது என்றார் பெரியார். அம்பேத்கர் பெரியார் இருவருக்கும் இடையிலுள்ள ஒற்றுமைகளையும், போர்க்குணங்களையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டுவதன் மூலம், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவரையும் ஓர் அணியில் கொண்டுவர முடியும் என்பது நம் நம்பிக்கை.

மேற்காணும் நோக்கில், ஒத்த சித்தாந்தத்தையும், வேறுபட்ட இலக்கிய வடிவங்களையும் கையாண்ட அம்பேத்கர் - பாரதிதாசன் பிறந்தநாள் மலராக இம்மலர் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. எங்கள் எண்ணங்களை எதிரொலிக்கும் வகையில், ஆழமும் செறிவும் நிறைந்த கட்டுரைகளை அறிஞர்கள்

இம்மலருக்குத் தந்துள்ளனர்.

இம்மலர்ப் பணி எங்களுக்கு புதிய ஊக்கத்தைத் தந்துள்ளது. அடுத்தடுத்த மலர்களைக் கொண்டுவரவேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் ஏற்படுத்தி உள்ளது.

- சுப.வீரபாண்டியன்

Pin It

அண்ணல் பாபாசாகேப் டாக்டர் பீம ராவ் அம்பேத்கர் அவர்கள் அறிவு நாணயத்தின் அரிய இலக்கணம் ஆவார்.

இந்தியாவில் இந்து சமூகத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்ட உழைப்பாளிகள் கூட்டத்தில், அறிவொளி வீசும் பல்துறைக் கல்வியைப் பெற்றவர் அம்பேத்கர். அவர் ஒரு சமுதாய அறிவியல் அறிஞர்; பொருளியல் மேதை; அரசியல் ஆய்வறிஞர்; மானிட உரிமைக்காவலர்; தான் பிறந்த வகுப்பின் அனைத்துத் துறை அடிமைத்தனங்களையும் அடித்து நொறுக்கி அவர்ளைச் சமஉரிமை பெற்ற மக்களாக ஆக்கிட அல்லும் பகலும் அயராது பாடுபட்டவர்.

அம்பேத்கர் ஓர் அறிவுக் கருவூலம். இந்தியாவிலுள்ள இந்துக்களில், ஆறில் ஒரு பங்கு உள்ள மக்கள், சமூகத்தில் இழிந்தவர்களாகவும் தீண்டத்தகாதவர்களாகவும் வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்கு வேண்டப்படும் பெறுமானம் உள்ள எதையும் பெற்றிருக்க உரிமை அற்றவர்களாகவும் ஆக்கப்பட்டதை எண்ணி நெஞ்சம் நொந்தார். அவர்களின் விடுதலைக்கு அவர் அளித்த பங்களிப்பு ஈடு இணையற்றது.

அன்னார் வாழுங்காலத்திலேயே அவருடைய முழு வரலாற்றை எழுதி, அவரிடமே காட்டி அய்யங்களைத் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டு, 1954 ஆம் ஆண்டே அம்பேத்கரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வெளியிட்டார் அறிஞர் தனஞ்செய்கீர். அது ஆங்கிலத்தில் அமைந்தது.

அம்பேத்கரை - அவரின் பல்துறை அறிவாற்றலை - அவருடைய சாதனைகளை அறிந்திட ஏற்ற இந்நூலை, சோழிங்கபுரம் அறிஞர் க.முகிலன் என்கிற அ.கிருட்டிணன் தமிழாக்கம் செய்து அளித்தார். அதனை அழகிய நூலாக, 12. 06.1992 இல் வெளியிட்டுத் தமிழக மக்கள் அண்ணல் அம்பேத்கரை அறிந்திட உதவும் அரிய பணியை, மார்க்சிய பெரியாரியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி ஆற்றியது.

1915 இல் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவில் வாழ்ந்த மக்களில் எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள் 5% பேரே ஆவர். அவர்கள் இந்து மேல் வருணத்தைச் சார்ந்த பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் வகுப்பில் பிறந்தவர்கள்.

அப்படிப்பட்ட அறிவு இருள் சூழ்ந்த இந்தியாவில் தம் இடையறா முயற்சியால் மிக உயர்ந்த கல்வித் தகுதியைத் தேடிப் பெற்றார் அம்பேத்கர். அவர் பெற்றிருந்த செழுமையான அறிவுதான், எதிரிகளோடு மோதிட அவருக்கு அற்றம் காக்கும் ஆற்றல் வாய்ந்த கருவியாகப் பயன்பட்டது.

அவர் பிறப்பால் தாழ்ந்தவர் என்று இழித்துக் கூறி, அவர் தங்கியிருந்த விடுதியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். அன்று பரோடா சுதேச அரசில் அவர் ஓர் உயர் அதிகாரி; கற்றறிந்த மேதை; ஆயினும் தீண்டத்தகாதவர். அவருடைய வாழ்நாளில் இதை எண்ணிக் கதறிக் கண்ணீர் விட்ட முதலாவது நிகழ்ச்சி அதுதான்.

சமுதாயத்தில் சமஉரிமையும், அரசியலில் விகிதாசாரப் பங்கு உரிமையும், பொருளாதாரத்தில் தற்சார்பும் பெற்றாலொழிய - இழிவாக நடத்தப்படுவதிலிருந்து தீண்டப்படாதார் மீளமுடியாது என்பதில் உறுதிப்பட நின்றார், அம்பேத்கர்.

தீண்டப்படாத வகுப்பினரின் சமூக விடுதலைக்காக அவர் தொடுத்த முதலாவது போராட்டம் 1927 இல் நடைபெற்றது. பொதுக்குளத்தில் குடிநீர் எடுக்கும் போராட்டமே அது.

அத்தகைய போராட்டத்தை, பொதுச்சாலையில் தீண்டப்படாத வகுப்பினர் நடப்பதற்கான உரிமையைப் பெறவேண்டி 1924 - 25 இல், திருவாங்கூரில் வைக்கத்தில் நடத்துவதில் முதன்மையாக விளங்கினார், ஈ.வெ.இராமசாமி. அதை அப்போதே அறிந்து பெருமிதங்கொண்ட அம்பேத்கர், தீண்டாமையையும், பிறவி சாதி வருண வேறுபாட்டையும் கற்பித்துச் சுமத்திய மனுநீதியை 1927 இல் எரித்துக் காட்டினார்.

அரசியல் சட்டங்கள் உருவாக்கப்படும் அவைகளில் தீண்டப்படாதோருக்குத் தனி இடஒதுக்கீடு வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வென்றெடுத்திட 1930,1932,1933 ஆகிய நான்கு ஆண்டுகளில் இலண்டனில் பெரும்பகுதி நாள்கள் தங்கி, பிரிட்டிஷ் அரச அமைச்சர்களையும், உயர் அதிகாரிகளையும் மக்கள் அவை உறுப்பினர்களையும் கண்டுபேசி, தம் கோரிக்கையில் உள்ள பொருத்தப்பாட்டையும் நியாயத்தையும் அவர்களுக்குப் புரிய வைத்தார்.

அதற்காக அமைக்கப்பட்ட கூட்டுக்குழுக் கூட்டம், 1933 மார்ச்சில் இலண்டனில் நடைபெற்றது. பிரிட்டிஷ் இந்தியப் பேராளர்கள் 17 பேர்; சுதேச இந்திய அரசுகளின் பேராளர்கள் 7 பேர்; பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற இரு அவைகளின் உறுப்பினர்கள் 32 பேர் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பிரதமர்; அய்ந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னர் என 58 பேர் கூடிய அக்கூட்டத்தில் - முறையான ஆராய்ச்சிக் கல்வியைக் கற்று டாக்டர் பட்டத்தைப் பெற்றிருந்த ஒருவர் டாக்டர் அம்பேத்கர் மட்டுமே ஆவார்.

அதனால்தான் அன்று அவருடைய அரசியல் கோரிக்கையை அவையினர்க்கு விளக்கவும், வென்றெடுக்கவும் முடிந்தது. ஆயினும் அவருடைய திட்டத்தை முடப்படுத்திட, மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி மேற்கொண்ட போராட்டத்தினால், அம்பேத்கர், இன்று நடைமுறையிலுள்ள தனித்தொகுதி முறையை ஏற்க வேண்டியவரானார்.

சட்ட அவைகளில் விகிதாசாரப் பங்கினை வென்றெடுத்த அவர், அரசு ஆட்சி அதிகாரத்தில் - பதவிகளிலும் வேலைகளிலும் பங்குபெறும் முயற்சியை 1942 இல் மேற்கொண்டார். அன்று அவர் இந்திய அமைச்சர் அவையில் தொழிலாளர் நல அமைச்சராக விளங்கினார். அவர் கோரிய 12.5 விழுக்காட்டுக்குப் பதிலாக, 8.33 விழுக்காட்டு இடஒதுக்கீட்டை 11.08.1943 இல் மத்திய அரசு வேலைகளில் பெற்றுத்தந்தார்.

அத்தகைய ஓர் இடஒதுக்கீட்டை, 1935 இல் சென்னை மாகாண எல்லைக்குள் இருந்த மத்திய அரசுத் துறை வேலைகளில் தீண்டப்படாத வகுப்பினருக்கும், பார்ப்பனரல்லாத இந்துக்களுக்கும் நீதிக்கட்சி ஆட்சியின் முதலமைச்சர் பொப்பிலி அரசரும், ஈ.வெ.இராமசாமியும், ஏ.இராமசாமி முதலியாரும் வருந்தி முயன்று பெற்றுத் தந்தனர்.

இதற்கு முன்னரே, 1930 முதலே அம்பேத்கரின் பெருமையை அறிந்திருந்த ஈ.வெ.ரா 1931 இல் விருதுநகரில் நடைபெற்ற சென்னை மாகாண மூன்றாவது சுயமரியாதை மாநாட்டுக்குத் தலைமை ஏற்றிட, எம்.ஆர். ஜெயகர் மூலம் அவரை அழைத்தார். ஆயினும் பம்பாய் மாகாணத்தில் சுயமரியாதை மாநாட்டை நடத்துவதில் முனைந்திருந்த அம்பேத்கர், சென்னை மாகாண மாநாட்டுக்கு வர இயலவில்லை.

வருண ஒழிப்பில் அம்பேத்கர் மேற்கொண்டிருந்த ஆர்வம், மிகவும் திண்ணிய சட்டமேதைத் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது.

வெள்ளையர் ஆட்சிக்காலத்திலேயே இந்துச் சட்டத்திருத்த மசோதா ஒன்றை, காங்கிரசுக் கட்சியின் சார்பில் பி.என்.ராவ் (B.N.RAU) என்பவர் நாடாளுமன்றத்தில் முன்மொழிந்திருந்தார். அதில் இல்லாத சிறப்புக் கூறுகளைக் கொண்ட இந்துச் சட்டத்திருத்த மசோதா ஒன்றை டாக்டர் அம்பேத்கர், சட்ட அமைச்சர் என்ற முறையில், 1947 இல் முன்மொழிந்தார்.

இந்துப் பெண்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட பல உரிமைகளைப் பற்றிய கூறுகள் இரண்டு மசோதாக்களிலும் இருந்தன. ஆயினும் அம்பேத்கர் முன்மொழிந்த மசோதாவில், “அன்று வரையில் நடப்பில் இருந்த இந்துமதப் பழக்க வழக்கச் சட்டங்கள் இனிமேற்கொண்டு செல்லாது” என்கிற உயிரான வருண ஒழிப்புக் கொள்கையும் அடங்கியிருந்தது. இதனை காங்கிரசாரும், இந்து மதத்தலைவர்களும் தொடக்கத்திலேயே வன்மையாக எதிர்த்தனர். 1951 இல் இப்பகுதியைத் தள்ளுபடி செய்தனர். இதில் மனம் நைந்த டாக்டர் அம்பேத்கர், 1951 செப்டம்பர் 27 அன்று அமைச்சர் பதவியைத் துறந்தார்.

அரசமைப்புச் சட்டம் 26.11.1949 இல் நிறைவேற்றப்பட இருந்தது. அச்சட்டதில் உள்ள குறைபாடுகளை முன்கூட்டியே நன்கு அறிந்திருந்த அம்பேத்கர், ஒளிவு மறைவு இன்றி, 25.11.1949 அன்றே, பின்வரும் தன்மையில், தம் நிலைப்பாட்டைக் குறித்து விளக்கம் அளித்திருந்தார்.

“தீண்டப்படாத வகுப்பு மக்களின் உரிமைகளைக் காப்பதற்காக மட்டுமே நான் அரசியல் சட்ட அமைப்பு அவையில் நுழைந்தேன்...

அரசியல் சட்டம் கொண்டுள்ள கோட்பாடுகள் இன்றைய தலைமுறையினரின் கருத்துக்களைப் பிரதிபலிப்பவையாகும். இக்கூற்று மிகைப்படுத்திக் கூறப்படுவதாகக் கருதப்பட்டால், இக்கோட்பாடுகள் இந்த அவையினுடைய உறுப்பினர்களின் கருத்து எனக் கொள்ள வேண்டும்...” என்பதே அவர் வெளிப்படையாக அளித்த கருத்து ஆகும்.

இவ்வளவு இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், மேதை அம்பேத்கர், இந்தியாவில் உண்மையான மக்கள் நாயக ஆட்சியை நிறுவுவதற்கான ஓர் அரசியல் கோட்பாட்டை 1948 இல் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பு மக்கள் முன் வைத்தார். அது யாது?

“தாழ்த்தப்பட்டோரும், பிற்படுத்தப்பட்டோரும் ஒன்றுபட வேண்டியது பற்றிக் குறிப்பிட்டேன். அம்மாநாட்டில் பங்கு கொண்ட பிற்படுத்தப்பட்டோர் தலைவர்களின் வேண்டுகோளின் பேரில் இதைச் செய்தேன். இந்த இரு பிரிவு மக்களின் தேவைகள் ஒன்றுபோல் உள்ளவையாக இருந்துங்கூட, இவர்கள் ஒன்று சேராதது கவலைக்குரியது என்பதை நான் அங்குக் குறிப்பிட்டேன்”.

“தாழ்த்தப்பட்டோருடன் நாம் ஒன்று சேர்ந்தால் அவர்களுடைய சமுதாய நிலைக்குத் தாழ்ந்து விடுவோம் என்று பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் நினைப்பதுதான் இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் ஆகும்...”

“தாழ்த்தப்பட்டோரும், பிற்படுத்தப்பட்டோரும் இந்நாட்டு மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையானவர்கள் என்று நான் குறிப்பிடும்போது, இவர்கள் இந்த நாட்டை ஏன் ஆளக் கூடாது என்பதற்குத் தடையாக எந்தக் காரணமும் இல்லை”.

“நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் இவர்களை ஒன்று திரட்ட வேண்டியதுதான். வயது வந்தோருக்கு வாக்குரிமை வந்துவிட்ட நிலையில், அரசியல் அதிகாரம் இவர்களுக்கு உரிமை உடையதாகும்”.

(லக்னோவில், 25.04.1948 இல் தாழ்த்தப்பட்டோர் பேரவை மாநாட்டில் உரை)

மேதை அம்பேத்கரின் கூர்த்தமதி தந்த இந்த அறிவுரை, இந்திய அரசு அமைப்பில், இந்நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்களே ஆட்சியாளர்ளாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் துல்லியமாக விளக்குகிறது. ஆயினும் அம்பேத்கரின் மேதைத் தன்மையை வியந்து பாராட்டும் பிற்படுத்தப்பட்டோரோ, தாழ்த்தப்பட்டோரோ - தென்னாட்டிலோ, வடநாட்டிலோ, 62 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், 2010 ஆம் ஆண்டிலும் இதை உணரவில்லை. அதற்கு நேர்மாறாக இவர்களைப் பிரித்து வைப்பதிலேயே ஆளும் மேல் சாதி வகுப்பினர் கண்ணுங்கருத்துமாக உள்ளனர்; இவ்விரு வகுப்பினரும் இதற்குப் பலியாகிப் பிரிந்து பிரிந்து கிடப்பதிலேயே நாட்டம் கொண்டுள்ளனர்; அதனால் நலிவுறுகின்றனர்.

மக்கள் நாயகத்தில் நம்பிக்கை கொண்டோரும், மார்க்சியம் - லெனினியம் பற்றிப் பேசுவோரும், பெரியாரியம் - அம்பேத்கரியம் பற்றிக் கூரை மீதிருந்து கூவுவோரும் இனியேனும் இதுபற்றி ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டும்.

1946 - 1949 களில் உருவாக்கப்பட்ட அரசமைப்புச் சட்டம் அன்றைய பழைய தலைமுறையினரின் கருத்துகளைக் கொண்டது என்பதை, 25.11.1949 அன்றே நாடாளுமன்றத்தில் முழங்கிய மேதை அம்பேத்கர், அவருடைய அறிவு நாணயத்தின் உயரிய சிந்தனையின் வெளிப்பாடாக, 02.09.1953 முற்பகலில், நாடாளுமன்ற மேலவையில் பின்வரும் அரிய உண்மைகளை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார்.

நாடாளுமன்ற மாநிலங்கள் அவையில், 02.09.1953 அன்று ஆந்திர மாநிலப் பிரிவினை பற்றிய மசோதா மீது தீவிரமான விவாதம் நடைபெற்றது.

அதுசமயம், பெரும்பான்மையாக உள்ளவர்களின் (சாதி இந்துக்களின்) அடக்குமுறைகள், சாதியக் கொடுமைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தீணடப்படாத வகுப்பு மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்திட, தீண்டாமை ஒழிப்பு மசோதாவில் வழிவகை செய்யப்படவில்லை என்பதற்காக, உள்துறை அமைச்சர் கட்ஜுவின் (லுழிமிளூற்) பேரில் அம்பேத்கர் குற்றஞ் சுமத்தினார். அவர் தொடர்ந்து பேசுகையில் :

“நம்மிடையே ஒரு மரபு இருக்கிறது. நீங்கள்தானே அரசியல் சட்டத்தை உருவாக்கிய தந்தை என்று என்னிடம் எப்போதும் பலரும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதற்கு என்னுடைய பதில் இதுதான் : நான் ஒரு வாடகைக் குதிரைக்காரன் போல் பயன்படுத்தப்பட்டேன். என்னை என்ன எழுதச் சொன்னார்களோ, அதை, என் விருப்பத்துக்கு மாறாகச் செய்தேன்” என, ஓங்கி அறைந்தார்.

விவாதம் மேலும் சூடு பிடித்தது; உணர்ச்சி கொப்பளித்தது. உள்துறை அமைச்சர் கட்ஜு, அம்பேத்கரை நோக்கி, “நீங்கள்தானே அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வரைவு செய்தீர்கள்” என்று கூறி, அவருடைய சினத்தீயில் எண்ணெயைக் கொட்டினார். வெகுண்டெழுந்த அண்ணல் அம்பேத்கர், “நான்தான் இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியதாக நண்பர்கள் என்னிடம் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இங்கே நான் ஒன்றைச் சொல்லத் தயாராக இருக்கிறேன். இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தைக் கொளுத்துகின்ற முதல் ஆளாக நான் இருப்பேன். இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் எனக்கு வேண்டாம். யாருக்குமே இது நன்மை செய்யாது - I do not want it. It will not help any body” என இடிபோல் முழங்கினார் அம்பேத்கர்.

மேதை அம்பேத்கரின் அறிவு நாணயத்தை (intellectual honesty)அனைத்துலகுக்கும் பறைசாற்றும் அரிய இலக்கணமாக அவர்தம் மேற்கண்ட கூற்றுகள் இலங்குகின்றன என்பது உண்மையிலும் உண்மை.

இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள இந்து பிற்படுத்தப்பட்டோர், பட்டியல் வகுப்பினர், பழங்குடியினர், மதச் சிறுபான்மையினரான சீக்கியர், இஸ்லாமியர், கிறித்துவர் ஆகியோரை உள்ளடக்கிக் கொண்டுள்ள 85 விழுக்காடு மக்களாகிய வெகுமக்கள் - அரசியல், சமூக, பொருளாதாரத் துறைகளில் விடுதலை பெற்றிட வேண்டி இவர்கள் ஒன்றுபட வேண்டும்; போராட வேண்டும் இவர்களுக்கான புதியதொரு அரசமைப்புச் சட்டத்தை - புதியதோர் இந்தியாவை உருவாக்க வேண்டும்.

பெரியாரிய - அம்பேத்கரிய நெறியில் சமதர்ம - மதசார்பற்ற - பிறவி வருண வேறுபாடு அற்ற - பெண்ணடிமை ஒழிந்த புதிய சமுதாயத்தைப் படைக்க வேண்டும் என்ற உணர்வையும் உந்துதலையும் பெற - அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல் ஒரு திறவு கோல் ஆகும். இத்திறவு கோலை நுழைத்து இருட்டறையின் கதவுகளைத் திறந்திடுங்கள்.

வீடுதோறும் இந்நூலின் ஒரு படியைப் பெற்று வையுங்கள். படியுங்கள்! கற்றிடுங்கள்! போராடுங்கள்! ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பு மக்களின் புதிய விடுதலைக்கான படையை உருவாக்குங்கள்!

Pin It

20 ஆம் நூற்றாண்டு இந்தியத் தலைவர்கள் சிலருள் சிந்தனையும் செயல்திறனும் மிக்க மிகச் சிறந்த அறிவார்ந்தவராகத் திகழ்ந்தவர் டாக்டர் அம்பேத்கர். படிப்பார்வம் மிக்கவர், புத்தகப் பிரியர், கருத்துச் செறிவும் ஆழமும் திட்பமும் உடைய சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தியவர். புத்தரின் வாழ்வும், கபீரின் போதனைகளும், ஜோதிபாய் பூலேவின் போராட்டங்களும் அவரை ஈர்த்தன. அதனால் அம்பேத்கர் செயலூக்கம் பெற்று போற்றுதலுக்குரிய மாபெரும் மனிதரானார். அதே நேரத்தில் அவர் மிகுந்த விவாதத்திற்கும் விமர்சனத்திற்கும் உரியவராக இருந்தார்.

அம்பேத்கர் கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர். ஆனால் அவர் புத்தரது போதனைகளில் தமது இதயத்தைப் பறிகொடுத்தவர். புத்தரின் மீது அவர் செலுத்திய ஈடுபாட்டால்தான் மும்பையிலிருந்த அவரது வீட்டிற்கு ‘இராஜகிருகம்’ எனப் பெயர் சூட்டினார். புத்தர் ஞானமடைந்து, முதல் பொழிவைக் காசியில் நிகழ்த்தினார். பிறகு அவர் தமது ஐந்து சீடர்களுடன் மகதநாட்டுத் தலைநகரான இராஜகிருகத்திற்குள் மன்னன் பிம்பிசாரன் வரவேற்க முதன் முதலாக அடியயடுத்து வைத்தார். அம்மகத நாட்டுத் தலைநகர் பெயரையே அம்பேத்கர் தமது இல்லத்திற்கு வைத்துக் கொண்டார். அம்பேத்கர் அறிவார்ந்த புத்தரை வரித்துக் கொண்டவர். ஆகவேதான் அவர்,

“எனக்கு எது அறிவூட்டுவதாக உள்ளதோ அதுதான் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாக இருக்கிறது”

எனப் புத்தகங்களைப் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்தார். பிற சிந்தனையாளர்கள் மலைக்கும் அளவுக்கு தமது வீட்டில் நூலகத்தை வைத்து இருந்தவர். அந்நூல்களையயல்லாம் சித்தார்த் கல்லூரிக்கு வழங்கிய பின்பும் தமது இறுதி நாள்கள் வரையும் நூல்களை வாங்கிக் கொண்டே இருந்தார். மீண்டும் மற்றொரு நூலகம் அம்பேத்கர் வீட்டில் உருவாயிற்று.

டாக்டர் அம்பேத்கரின் பேச்சுகளையும் எழுத்துகளையும் மகாராட்டிர மாநில அரசினர் நாம் அறிந்தவரை 37 தொகுதிகள் வெளியிட்டு இருக்கின்றனர். ஆங்கில மூலத்திலிருந்து தமிழ், இந்தி, குஜராத்தி, பஞ்சாபி ஆகிய இந்திய மொழிகளில் அத்தொகுதிகள் வெளியிடப்பட்டு இருக்கின்றன. இத்தொகுதிகளுள் அவர் எழுதிய புத்தகங்கள் பற்றிய குறிப்புகளும் விளக்கங்களும் காணப்படுகின்றன. அவற்றிலிருந்து புத்தகங்களைப் பற்றித் தொடர்ச்சியாகவும், குழப்பம் இல்லாமலும் விளக்கமாக- துல்லியமாக வாசகர்கள் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

பொதுவாக இந்த 37 தொகுதிகளுள் அம்பேத்கரின் அறிக்கைகள், மாநாட்டு மற்றும் கருத்தரங்கப் பேச்சுகள், சட்டமன்றப் பேச்சுகள், வட்டமேசை மாநாடு, அரசியல் நிர்ணய சபை உரைகள், கடிதங்கள், கட்டுரைகள், விவாதங்கள், உரையாடல்கள், அரசியல் நிகழ்ச்சிகள், அவை பற்றிய விளக்கங்கள் என நிரம்ப உள்ளன. கட்டுரைகள் சில முழுமை பெறாமல் இருக்கின்றன. அவை அப்படியே ஆவணமாகக் குறிப்புகளுடன் வெளியிடப்பட்டு இருக்கின்றன. ஆனால் அம்பேத்கர் தாமாகவே முயன்று சில நூல்களை எழுதி வெளியிட வேண்டும் எனக் கருதி அதற்காகவும் அவர் உழைத்தார். அப்போது அவர் வெளியிட திட்டமிட்ட நூல்கள் எவை? எந்தெந்த நூல்களை அவர் முழுவதுமாக எழுதினார்? அது குறித்து அவர் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் என்ன? அவர் வாழ்நாளில் அவரது எண்ணம் - ஆசை ஈடேறியதா? - என்பதைப் பார்ப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

டாக்டர் அம்பேத்கர் புத்தகங்களாக எழுத வேண்டும் எனத் திட்டமிடப்பட்டவை ஏழு தலைப்புகள். அவை 1. புத்தரும் அவரது தம்மமும் 2.புத்தரும் கார்ல் மார்க்சும் 3. பண்டைய இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்ப் புரட்சியும் 4. இந்து மதத்தின் புரட்டுகள் 5. இராமர் - கிருஷ்ணரின் புரட்டுகள் 6. திரிமூர்த்திகளின் புரட்டுகள் 7. மகளிரின் எதிர்ப் புரட்சிகள் என்பவையே.

இப்புத்தகங்களை எழுதுவதற்காக ஏராளமான குறிப்புகளை அம்பேத்கர் திரட்டினார். சிறிய நோட்டுப் புத்தகங்களிலும் உதிரி தாள்களிலும் அவை இடம்பெற்றிருந்தன. சில குறிப்புகள் தட்டச்சு செய்யப்பட்டும் இருந்தன. இத்தகைய குறிப்புகளை அம்பேத்கர் கோப்புகளிலும், காகித உறைகளிலும், தலைப்புகள் எழுதப்பட்டு எடுத்து வைத்து இருந்தார். இப்புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக ஆனால் தொடர்ச்சியாக வெளியிட வேணடும் என அவர் விரும்பினார். அவருடைய இந்த விருப்பம் நிறைவேறவில்லை.

மேலே குறிப்பிட்ட ஏழு புத்தகங்களில் 1.புத்தரும் அவரது தம்மமும் 2. புத்தரும் கார்ல் மார்க்சும் 3. பண்டைய இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்ப் புரட்சியும் 4. இந்து மதத்தின் புரட்டுகள் ஆகிய நான்கையும் அவர் எழுதி முடித்து இருந்தார். அவர் எழுதியவற்றுள் ‘புத்தரும் அவரது தம்மமும்’ எனும் புத்தகத்தை முதலில் வெளியிட எண்ணங் கொண்டார். இப்பணியை 1951 ஆம் ஆண்டு தொடங்கினார். இப்புத்தகத்தை எழுதி முடிக்க அவருக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் ஆயிற்று, வெளியிடப் பணம் வேண்டுமே?

அம்பேத்கர் டாடா அறக்கட்டளைக்கு உதவி கேட்டுக் கடிதம் எழுதினார். அப்போது எம்.ஆர்.மசானி டாடா தொழிற்சாலைகளின் தலைவராக இருந்தார். (பின்னாளில் இராஜாஜி சுதந்திராக் கட்சியைத் தொடங்கியபோது அக்கட்சியின் அகில இந்தியப் பொதுச்செயலாளராக இருந்தவர் எம்.ஆர்.மசானி ) மசானிக்கும் ஒரு கடிதம் எழுதினார் அம்பேத்கர். அதில் படிக்க நெகிழ்ச்சி அடையும்படியாக அவர் எழுதியிருந்தார். “டாடா என் வேண்டுகோளை மறுத்துவிட்டால், என்னுடைய பிச்சைப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அடுத்த வாசலுக்குத்தான் செல்ல வேண்டியிருக்கும்” எனக் குறிப்பிட்டு இருந்தார். டாடா நிறுவனத்தினர் ரூ.3000/- க்குரிய காசோலையை அம்பேத்கருக்கு அனுப்பி வைத்தனர்.

“புத்தரும் அவரது தம்மமும்” எனும் புத்தகத்தை அம்பேத்கர் எழுதத் தொடங்கிய அன்று - ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை - நவ.2/1951 இல் காலைச் சிற்றுண்டியை முடித்தார். வீட்டில் உள்ள புத்தரின் உருவச் சிலையின் முன்னே மெழுகு வர்த்தியை ஏற்றினார். சாம்பிராணியைப் புகைக்கச் செய்தார். பிறகு வராந்தாவிற்குச் சென்று ஒரு கோப்பைத் தேநீரை அருந்தினார். பிறகு புத்தகப் பணியைத் தொடங்கினார். எத்தனையோ அரசியல், சமூகப் பிரச்சினைகள், குழுக்கள், சட்டச்சிக்கல்கள் பற்றி உரையைத் தயாரித்து நிகழ்த்திய அம்பேத்கர், உயர்வான புத்தரது தம்மத்தைப் பற்றி எழுதுகிறபோது ஒரு பணிவு அவரிடம் மிளிர்கிறது. இப்புத்தகம் ஜின்ஜி வாங் எழுதிய “புத்தர் : வாழ்க்கையும் போதனைகளும்”(Buddha - His Life and Teachings) என்கிற புத்தகத்தைப் போல வெளியிடவேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

இப்புத்தகத்தை மத்திய அரசு நூலகங்களுக்கு 500 படிகள் வாங்கினால் உதவியாக இருக்கும் என்று அப்போது பிரதமராக இருந்த பண்டித ஜவர்கலால் நேருவுக்குக் கடிதம் எழுதினார் - அம்பேத்கர். அச்சமயத்தில் புத்தரின் 2500 ஆம் பிறந்தநாள் விழாவுக்கான ஒரு குழுவும் அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. அக்குழுவின் தலைவராக டாக்டர் எஸ்.இராதாகிருஷ்ணன் இருந்தார். நேரு, அம்பேத்கர் எழுதிய கடிதத்திற்கு பதில் எழுதி இருந்தார். அதில் அவர் மத்திய அரசு புத்தகங்கள் வாங்க அய்யமுள்ளது என்று எழுதியதோடு அம்பேத்கரின் கடிதத்தை டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணனுக்கு அனுப்பி வைப்பதாகக் குறிப்பிட்டு இருந்தார். ஆனால் டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணனோ தாம் எதுவும் இவ்வி­யத்தில் செய்ய முடியாது என்பதை டாக்டர் அம்பேத்கருக்குத் தொலைபேசி மூலம் தெரிவித்துவிட்டார்.

அம்பேத்கர் எழுத எண்ணிய புத்தகங்கள் அனைத்தும் அவரது வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்தில் எழுதப்பட்டவையாகும். அவர் புத்த மதத்தில் இணைந்ததும் குடிஅரசுக் கட்சியைத் தொடங்க எண்ணியதும்கூட அவரது கடைசிக் காலத்தில்தான்! அம்பேத்கரின் ‘புத்தரும் கார்ல் மார்க்சும்’ எனும் புத்தகம் 1956 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம்வரை எழுதி முடிக்கப்படவில்லை. மார்க்சின் ‘மூலதனத்திலிருந்து’ சிலவற்றை அந்தப் புத்தகத்தின் கடைசி அத்தியாயத்தில் சேர்க்கப்படவிருந்தது. இந்த அத்தியாயத்தில்தான் அவர், சிந்தனைக் கிளர்ச்சியூட்டும் தமது எண்ணங்களை முக்கியமாகச் சேர்த்து வெளிப்படுத்தி இருந்தார். பாபா சாகேப் டாக்டர் அம்பேத்கர் நூல் தொகுப்புத் தொகுதி 7 - பகுதி - 2 இல் ‘புத்தரா, கார்ல்மார்க்சா?’ எனும் தலைப்பில் சிறுநூல் அளவிற்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

‘புத்தரும் கார்ல் மார்க்சும்’ எனும் நூலும், தொகுதி 7 இல் இணைக்கப்பட்டுள்ள ‘புத்தரா கார்ல்மார்க்சா ?’ என்பதும் ஒரே உள்ளடக்கத்தைப் பெற்று இருப்பவையா என்பதைக் கண்டறிய முடியவில்லை. ‘புத்தரா, கார்ல் மார்க்சா ?’ கட்டுரைக்குப் பதிப்பாசிரியர்கள் வழங்கியுள்ள குறிப்பில் அந்நூலும் இதுவும் ஒன்று என்றோ, இல்லை என்றோ எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. இணைக்கப்பட்டுள்ள கட்டுரையும் முழுமையாக இல்லை. இடையிடையே தொடர்ச்சி விடுபட்டு இருக்கிறது. கிடைத்துள்ளவரை படித்ததில் அம்பேத்கரின் வாதத்திறமையும், அவர் மேற்கோள்களைத் தகுந்த இடத்தில் எடுத்து வைப்பதும் அவர் எடுத்துக் கொண்ட பொருளுக்கு வலு சேர்ப்பதாக இருக்கிறது. அக்கட்டுரை - சிறுநூல் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லையே என்கிற ‘ஏக்கம்’ படிக்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டாகும்.

டாக்டர் அம்பேத்கரின் ‘பண்டைய இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர் புரட்சியும்’ எனும் நூல் மிகச் சிறந்த நூலாகும். பகுத்தறிவு வாதத்திலிருந்து நாத்திகத்தை நோக்கிச் செல்லுகிற ஒவ்வொருவர்க்கும் மிகப் பயன்பாடு உள்ள நூலாகும். அம்பேத்கர் நூல் வரிசையில் தொகுப்பு - 7 இல் பகுதி ஒன்று முழுவதும் இந்நூலே இடம் பெற்று இருக்கிறது. மொத்தம் இந்நூலில் 13 இயல்கள் இடம் பெற்று இருக்கின்றன. இந்நூலின் சிறப்புக்கு சில எடுத்துக்காட்டுகளை மட்டும் கூற விரும்புகின்றோம்,

1. “(இந்து மதத்தில்) 128 ஸ்மிருதிகள் இருக்கின்றன.”

2. “ஆரியர் சூதாடுவதை ஒரு கெளரவமாகவே கருதினர். சூதாட அழைப்பதை ஏற்க மறுப்பது, மானம், மரியாதைக்கு இழுக்கு என்றே கருதினர்.”

3. “சோமபானம் அருந்துவது ஆரம்பகாலத்தில் பிராமணர், ­த்திரியர், வைசியர் ஆகியோருக்கு மட்டுமே உரியது. பின்னர் அந்த உரிமை பிராமணர், ­த்திரியர் ஆகியோருக்கு மட்டுமே உரிமையாயிற்று.”

4.”சோமபானம் தயாரிக்கும் முறை பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இரகசியமாகக் காப்பாற்றப்பட்டது.”

5.”கிருஷ்ணனும் அர்ச்சுனனும் அளவுக்கு மீறி மது அருந்தியிருந்ததொரு சந்தர்ப்பத்தை மகாபாரதம் குறிப்பிடுகிறது.”

6. “புத்தரைப்போல நாத்திகராக வாழ்ந்தவரும் இல்லை, கடவுள்போல மதிக்கப்பட்டவரும் இல்லை.”

7. “பிராமணீயம் ஏன் இடிபாடுகளிலிருந்து மீண்டும் எழுந்தது? பெளத்தம் ஏன் அவ்வாறு எழ முடியவில்லை? பெளத்தத்தைவிட பிராமணீயத்தில் ஏதோ ஒரு மேலான தன்மை இருப்பது இதற்குக் காரணம் அல்ல. மாறாக இந்த இரண்டு சமயங்களின் பிரத்தியேக இயல்புகளில்தான் இதற்கான காரணம் பொதிந்து உள்ளது எனலாம். பெளத்தம் மடிந்தது என்றால் ஆயிரம் ஆயிரமாக பெளத்தர்கள் மடிந்ததுதான் அதற்குக் காரணம். இப்படி மறைந்து போனவர்களை எப்படி உயிர்ப்பிக்க முடியும்? பெளத்தம் அடித்து நொறுக்கப்பட்டாலும் அது அடியோடு அழிந்துவிடவில்லை. உயிரோடு இருந்த ஒவ்வொரு பிராமணனும் புரோகிதனானான். மடிந்து போன ஒவ்வொரு பிராமணப் புரோகிதன் இடத்தையும் அவன் நிரப்பினான்.”

8. “ஏழாம் நூற்றாண்டு, இந்தியாவில் சமயக் கொடுமைகள் நிறைந்த நூற்றாண்டு என்று ஸ்மித் கூறுகிறார்.”

9. “இந்த 7 ஆம் நூற்றாண்டில்தான் தென்னிந்தியாவில் சமணர்களைக் கொடூரமாகக் கொன்றனர்.”

10. “பெளத்தத்தின் அழிவுக்கு பிராமணீயமே காரணமாயிருந்தது என்பது தெளிவு”

இப்படி விவரங்களின் குவியலாக அம்பேத்கரின் ‘பண்டைய இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்ப்புரட்சியும்’ எனும் நூல் திகழுகிறது.

 “இந்து மதத்தின் புரட்டுகள்” எனும் புத்தகத்தை அவர் 1954 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி முதல் வாரத்தில் எழுதத் தொடங்கினார். அப்புத்தகம் எழுதும் பணி 1955 நவம்பரில் முடிந்தது. இது அச்சிட நான்கு படிகள் எடுக்கப்பட்டன. படிகள் எடுக்கப்பட்ட தாள்கள் கனமானதாகவும் உயர்ந்த தாளாகவும் இருந்தன. அச்சுப்பணி தொடங்கும் தருவாயில் தடைபட்டது. அம்பேத்கர் அப்புத்தகத்தில் இரண்டு முக்கியப் படங்களைச் சேர்க்க விரும்பினார். குடியரசுத் தலைவராக இருந்த டாக்டர் இராஜேந்திர பிரசாத் காசிக்குச் சென்று அங்குள்ள பார்ப்பனர்களை வணங்கியதோடு அவர்களின் பாதங்களைக் கழுவிக் குடித்தார். இக்காட்சியைப் படமாகப் புத்தகத்தில் அம்பேத்கர் இணைக்க விரும்பினார். அடுத்த படம் டெல்லியில் 1947 ஆகஸ்டு 15 ஆம் தேதி சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக பண்டித ஜவகர்லால் நேரு பதவி ஏற்பதற்கு முன்பு, காசியிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட பார்ப்பனர்களால் யாகம் வளர்க்கப்பட்டது. அதன் அருகே பண்டித நேரு அமர்ந்து இருந்தார். அவரிடம் காசிப் பார்ப்பனர்கள் இராஜதண்டத்தை வழங்கினார்கள். எடுத்து வந்திருந்த கங்கையின் நீரை நேருவுக்குத் தந்து அருந்தச் செய்தார்கள். இதற்கான படத்தையும் இப்புத்தகத்தில் வெளியிட வேண்டும் என்று அம்பேத்கர் விரும்பினார். இராஜேந்திர பிரசாத் பற்றிய படம் கிடைத்தது. நேருவின் ‘யாகப் படம்’ கிடைக்கவில்லை. தேட வேண்டியதாகிவிட்டது.

புத்தகத்தை அச்சிட, பதிப்பாளருக்கு அனுப்புவதற்கு முன்பு அம்பேத்கர் பிரதிகளைச் சரி பார்த்தார். அவருக்கு நிறைவு ஏற்பட்டது. அச்சில் - புத்தக வடிவில் நமது எண்ணங்களைப் பார்க்கப் போகின்றோம் என்பதால் அம்பேத்கர் பெருமகிழ்ச்சியில் திளைத்தார். ஆனால் அதற்குள் அவர் தயாரித்த இப்புத்தகத்தின் நான்கு பிரதிகளும் காணாமல் போயிருந்தன. அம்பேத்கர் அவரது வாழ்நாளில் அவர் எழுத எண்ணிய புத்தகங்களைப் புத்தக வடிவில் பார்க்கவே இல்லை.

டாக்டர் அம்பேத்கர் 1891 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14 ஆம் தேதி பிறந்தார். 1919 இல் பொதுவாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அவர் 37 ஆண்டுகள் படிப்பது எழுதுவது போராடுவது என்று மரணம் அடையும் வரையும் உழைத்துக் கொண்டே இருந்தார். 1956 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 6 ஆம் தேதி அதிகாலை தூக்கத்திலேயே மரணமடைந்துவிட்டார் - அம்பேத்கர். டிசம்பர் 4 ஆம் தேதி மாநிலங்கள் அவையில் அமர்ந்து இருந்தார். பிறகு மாநிலங்கள் அவையின் வெளிக்கூடத்தில் (ஸிலிணுணுதீ) அமர்ந்து அம்பேத்கர் சிலருடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தார். மரணம் நெருங்கிவிட்டது என்று யார்தான் உணரமுடியும்? நீரழிவு நோய் உபாதைகளோடு இயல்பாக அவரது பணிகளைச் செய்து கொண்டே இருந்தார்.

டிசம்பர் 5 ஆம் தேதி காலை 8 3/4 மணிக்குத்தான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தார் - அம்பேத்கர். நண்பகல் 1 1/2 மணிக்கு குடும்ப மருத்துவரான டாக்டர் மெளலங்கருடன் அம்பேத்கரின் மனைவி சவீதா அம்பேத்கர் சில பொருள்களை வாங்கச் சென்றிருந்தார். மனைவி கடையிலிருந்து வந்ததும் சினந்தார். மாலை அவரது தனிச் செயலாளர் ஞானக் சந்த் ராட்டுவை அழைத்துச் சிலவற்றைத் தட்டச்சு செய்யச் சொன்னார். அம்பேத்கருக்கு இரவு சினம் தணிந்திருந்தது.

சமணத் துறவிகள் குழு ஒன்று அம்பேத்கரைச் சந்தித்துத் திரும்பியது. இக்குழுவினரே அம்பேத்கரைக் கடைசியாகச் சந்தித்தவர்கள். அன்றிரவு டாக்டர் மெளலங்கர் அம்பேத்கரிடம் பம்பாய் செல்வதற்கு விடை பெற்றுக் கொண்டார். அதன் பிறகு அம்பேத்கர் சில பாடல்களைக் கண்களை மூடிய வண்ணம் பாடிக் கொண்டு இருந்தார். ‘புத்தம் சரணம்’ என்ற வரிகளையும் அவர் பாடினார். தனக்குப் பிடித்தமான ஒரு பாடலை ‘கிராமபோனில்’ போடச் சொன்னார். அந்தப் பாடலைப் பக்தி உணர்வோடு அவர் கேட்டார். அப்போது சமையற்காரர் சுதாமா இரவு உணவு தயாராகிவிட்டதை வந்து கூறினார். கொஞ்சம் சோறுதவிர வேறெதுவும் வேண்டாம் என்று கூறித் தனிச்செயலாளரின் தோளின் மீது கையைப் போட்டுக் கொண்டு சாப்பாட்டு அறைக்குச் செல்வதற்காக எழுந்தார். நேரே நூலக அறைக்குப் போனார். சில நூல்களை எடுத்தார்.அங்கிருந்த நூல்களை எல்லாம் ஒரு முறை பார்த்தார். கையில் எடுத்த நூல்களைப் படுக்கை அறை மேசைமேல் வைக்குமாறு உதவியாளரிடம் கூறிவிட்டு உண்ணும் அறைக்குச் சென்று சிறிதளவே சாப்பிட்டார்.

பிறகு கபீரின் பாடல் ஒன்றை பாடிக்கொண்டே படுக்கை அறைக்குச் சென்றார். அம்பேத்கர் படுக்கையில் அமர்ந்ததும் தாம் கொண்டு வந்த நூல்களைச் சிறிது நேரம் புரட்டிக் கொண்டே இருந்தார். தனி உதவியாளர் ராட்டு வீட்டுக்குச் செல்வதற்கு அம்பேத்கரிடம் விடைபெற்றார். மிதிவண்டியில் அவர் வீட்டை அடைவதற்குள் அம்பேத்கரின் பணியாள் சுதாமா ‘அவர்’ அழைத்து வரச் சொன்னதாகக் கூறினார். அம்பேத்கரின் படுக்கையறைக்கு ராட்டு வந்தார்.

 “புத்தரும் அவருடைய தம்மமும்” எனும் புத்தகத்திற்கு அம்பேத்கர் எழுதிய முன்னுரை மற்றும் அறிமுக உரை, தட்டச்சு செய்யப்பட்ட நகல்கள், ஆச்சாரியா அட்ரே, எஸ்.எம்.ஜோ´ ஆகிய இருவர்க்கும் எழுதியுள்ள கடிதங்கள், பர்மா அரசுக்கு எழுதியுள்ள கடிதம் ஆகியவற்றை எடுத்து வந்து அவருடைய மேசைமீது வைக்குமாறு ராட்டுவிடம் சொன்னார் - அம்பேத்கர். ராட்டுவும் படுக்கை அருகேயுள்ள மேசை மீது அவற்றையயல்லாம் எடுத்து வந்து வைத்தார். இரவு இவற்றை எல்லாம் படித்துப் பார்ப்பேன் என்று ராட்டுவிடம் கூறினார் அம்பேத்கர். பணியாள் சுதாமா பிளாஸ்கில் காபியையும் சில இனிப்புப்பண்டங்களைக் கொண்ட பாத்திரத்தையும் படுக்கையருகே வைத்துவிட்டுச் சென்றார்.

அம்பேத்கர் இரவு எதையும் படித்ததாகத் தெரியவில்லை. புத்தக் அறிமுக உரைகளையும் கடிதங்களையும் மீண்டும் பார்த்ததாகவும் தெரியவில்லை. காபியையும் அருந்தவில்லை. 1956 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 6 ஆம் தேதி காலை 6.30 மணிக்கு, சவீதா அம்பேத்கர் வழக்கம்போல் எழுந்தார். அம்பேத்கரின் படுக்கையின் மீது பார்வையைச் செலுத்தினார். கால்கள் திண்டு மீது இருப்பதைப் பார்த்தார். வழக்கம் போல் தோட்டத்தைச் சுற்றி வந்து அம்பேத்கரை எழுப்பினார். ஆனால் அவரோ உறக்கத்திலேயே மரணம் அடைந்துவிட்டார்.

நாம் இங்கே கவனிக்க வேண்டியது அறிவார்ந்த தலைவரான அம்பேத்கர் ஏழு புத்தகங்கள் எழுதி வெளியிட பேராவல் கொண்டார். அவற்றில் நான்கை மட்டும் எழுதி முடித்து வைத்து இருந்தார். அந்த 4 புத்தகங்ளையும் அவரது மரணத்திற்கு முன் வெளிவந்து அவரால் பார்க்க முடியவில்லை என்பதுதானே! அம்பேத்கரின் பேச்சுகளையும் எழுத்துகளையும் பல தொகுப்புகளாக மகாராட்டிர அரசினர் வெளியிட்டுள்ளதில் அவரால் எழுதி முடிக்கப்பட்ட நான்கு புத்தகங்களில் ‘புத்தரும் கார்ல் மார்க்சும்’, ‘பண்டைய இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்புரட்சியும்’ என இரண்டு புத்தகங்களை மட்டுமே படிக்க முடிந்தது. மகாராட்டிர அரசின் விற்பனைக்கு வந்த 37 தொகுப்புகளில் 22 ஆம் தொகுப்பு விற்பனைக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதில் என்ன உள்ளடக்கம் இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை.

படிப்பார்வமும் சிந்தனை வளமும் உடைய அம்பேத்கர் அவர் எழுதிய புத்தகங்களைப் பார்க்காமலேயே இறந்துவிட்டார். மரணத் தருவாயிலும் புத்தகத்தை வெளியிடுவதில் அந்த அறிஞருக்கு இருந்த இலட்சிய வெறியை யார்தான் மறக்க முடியும்?

- க.திருநாவுக்கரசு

Pin It

‘புதுவைப் பெரியார்’ எனப் புதுச்சேரி மக்களால் அன்பாக அழைக்கப்பட்ட திரு எம்.நோயேல் அவர்களால் ‘புதுவை முரசு’ என்ற வார இதழ் ஒன்று 1930 ஆம் ஆண்டு இறுதியில் தொடங்கப்பட்டது. திரு நோயேல் அவர்களுக்குப் புரட்சிக்கவிஞர் பாவேந்தர் பாரதிதாசன், திரு க. இராமகிருஷ்ணன், திரு எஸ். சிவப்பிரகாசம், புதுவை திரு லூத்தர் முதலானோர் உறுதுணையாக இருந்து பணியாற்றினர்.

புதுவைக் கவிஞர் ‘பாரதிதாசன்’ என்ற புனைப் பெயர் கொண்ட கனக சுப்புரத்தினத்தை சுயமரியாதை இயக்கத்தின் பால் ஈர்த்தவர் புதுவைப் பெரியார் எம்.நோயேல். இவர் கவிஞருடன் சிறு வயதிலிருந்தே நெருங்கிப் பழகியவர். கனக சுப்புரத்தின முதலியாராக இருந்த அவரை வெறும் சுப்புரத்தினமாக மாற்றிய பெருமைக்குரிவர். ஆன்மீக சிந்தனையில் மூழ்கி ‘மயிலம் சுப்பிரமணியர் துதியமுது’வைப் பாடியவரை ‘தாழ்த்தப்பட்டோர் சமத்துவப் பாட்டு’ என்ற பாடலைப் பாட வைத்ததோடு அதை நூல் வடிவில் 1930 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டு பாவேந்தரின் ஆற்றலை உலகோர் அறியும்படிச் செய்தவர் புதுவை நோயேல். இவர் ஆதி திராவிடர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். பின்னர் மதம் மாறியுள்ளார். புதுவை முரசு இதழ் தொடங்கும் முன்னரே பாவேந்தரின் ‘சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல்’ என்ற கவிதை நூலையும் நோயேல் வெளியிட்டார்.

சுயமரியாதை இயக்கத்தின் முன்னணித் தொண்டராக இருந்து உழைத்த குத்தூசி குருசாமி ‘ரிவோல்ட்’ என்ற ஆங்கில இதழின் துணை ஆசிரியராக இருந்து அவர் எழுதிய எழுத்தால் அவருக்குப் பெரும் பாராட்டும் புகழும் கிட்டியது. ‘ரிவோல்ட்’ 1930 சனவரியில் நிறுத்தப்பட்டது. பிறகு சுயமரியாதை இயக்கப் பிரச்சாரத்தைத் தொடர்ந்து செய்வதற்காகப் புதுவை முரசு தொடங்கப்பட்டது. ‘புதுவை முரசு’, ‘ரிவோல்ட்’ நிறுத்தப்பட்டதின் எதிர் ஒலிதான் என்பதை மட்டும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்” என்று திரு குருவிக்கரம்பை வேலு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நோயேல் தொடங்கிய புதுவை முரசு இதழில் குருசாமி ஆசிரியர் பொறுப்பேற்ற பின் பாரதிதாசனின் கருத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது. பாரதிதாசனை தமது புதுவை முரசு மூலம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவர் குருசாமி.

“சிரிப்பும் வெடிப்பும் கிண்டலும் கிளறலும் கிளற்றும் இப் புதுவை முரசுக்கு ஊனும் உயிருமாக விளங்கும் பாரதிதாசன் அவர்களை இம் முரசின் மூலம்தான் இனி நம்நாடு அறியப்போகிறது. புதுச்சேரியில் நம் இயக்கத்திற்கு ஆணி வேராகிய நம் பாரதிதாசன் அவர்களின் ஒளி, குப்பையில் வெகுகாலம் கிடந்ததால் மழுங்கியிருந்தது. புதுவை முரசால் துடைக்கப்பட்டு இனிமேல் அறிவு ஒளியாகப் பளீர்! பளீர் என மின்னும். இருட்டில் கிடந்த நாமெல்லாம் பகுத்தறிவு இயகத்தின் பற்பல காட்சிகளையும் இனிமேல் காண்போம்!”

என்று எஸ்.குருசாமி புதுவை முரசு அனுபந்தம் முன்னுரையில் (08.08.1931) எழுதியுள்ளார்.

பாவேந்தரின் படைப்புகளை நூலாக வெளியிடுவதிலும் பெரிதும் முனைப்பு காட்டியவர்கள் குருசாமியும் குஞ்சிதம் அம்மையாரும். பாவேந்தரின் கவிதைகள் முதல் தொகுதி குஞ்சிதம் குருசாமி அவர்களால் வெளியிடப்பட்டது. இதற்கு நிதியுதவி செய்தவர் கடலூர் தி.க.நாராயணசாமி நாயுடு.

புதுவை முரசின் 10.11.1930 முதல் இதழில் ‘முதல் முழக்கம் - முதல் ஓச்சு’ எனும் தலைப்பில் பாரதிதாசன் எழுதிய தலையங்கத்தில்,

 “ஆசிரியர் குருசாமியின் ஆலோசனைப்படி திரு க. இராமகிருஷ்ணன் அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்டு புதுவை முரசு பதிவு செய்யப்பட்டது. நான் அதன் வெளியீட்டாளராக இருந்தேன். பாரதிதாசன் ஆசிரியர் வேலை பார்த்தால் அவர் பெயரால் பதிவு செய்வதை அவர் விரும்பவில்லை. ஆனாலும் தொடர்ந்து அவருடைய கவிதைகளும் கட்டுரைகளும் வந்தன. தலையங்கம் அனைத்தும் ஆசிரியர் குருசாமி அவர்களாலேயே எழுதப்பட்டன. இச்செய்தி திரு எம். நோயேல் அவர்கள் என்னிடம் 1968 ஆம் ஆண்டு நேரில் சொல்லியது”

என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். புதுவை முரசு என்பதற்குப் பாவேந்தர் பொருள் விளக்கம் தரும்போது,

 “புதுவை முரசு என்பதற்குப் புதுவையிலுள்ள மக்களில் ஒரு தொகுதியினரின் முழக்கம் என்பது தேர்ந்த பொருள். அம்முழக்கத்தை யுடையது ‘புதுவை முரசு’ பத்திரிகை என்க. புதுவையிலுள்ள ஒரு தொகுதியினர் ஆவார் யாவர்? அவர் தாம் சுயமரியாதைக் கொள்கையுடைய கூட்டத்தார் என்று பட்டவர்த்தனமாக அறிக...

சுயமரியாதை என்பதற்குத் தன்மானம் என்பது பொருள். எவரும் தம் மரியாதையைக் காத்தல் வேண்டும் என்பதே சுயமரியாதைக் கொள்கையாம்.

இனி - இவ்வியக்கம் கண்டார் திருமிகு ஈ.வெ.ராமசாமி என்க... அவர் எத்தன்மை வாய்ந்தார் எனின் தேசமக்கள்பால் அன்னை யன்பு உடையவர்... அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்தவர்.

முதுமையில் இளமைத் தன்மை வாய்ந்தவர். சுயநலம் வேண்டாதவர்; அறிவர்; ஆதலிற் பெரியார்.

பெரியார் இயக்கிய இவ்வியக்கம். தான் செல்லாத இடம் தமிழ் உலகில் இல்லை என்னும்படி பரந்து சிறப்புறுகின்றது.”

என்று தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கக் கொள்கைகளை மக்களிடையே எடுத்துக் கூறவே இந்த இதழ் வெளிவருகின்றது என்பதைப் புதுவை முரசு முதல் இதழின் தலையங்கத்தில் எழுதியுள்ளார்.

குத்தூசி குருசாமிக்கு அடுத்தபடியாகப் பாரதிதாசனின் கட்டுரைகள் கவிதைகள் மிகுதியாக இடம் பெற்று வந்தன. ‘தாசன்’, ‘கிண்டற்காரன்’, ‘கிறுக்கன்’ என்ற புனைபெயர்களிலும் பாவேந்தரின் படைப்புகள் வெளிவந்தன. முரசு என்னும் பண்டைத் தமிழரின் தொன்மை தோற்கருவியை, ஓங்கி அறைதல் எனும் பொருளில் ‘புதுவை முரசு’ முதல் முழக்கம், முதல் ஓச்சு என்று வழங்கியுள்ளார். முதல் அடி, இரண்டாம் அடி என்பது போல் முதல் ஓச்சு, ஓச்சு -2 என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஓச்சு -2 ன் தலையங்கத்தை பாரதிதாசன் ‘பெண்களின் சமத்துவம்’ என்ற தலைப்பில் எழுதியுள்ளார். 1930 நவ. 17 இல் வெளியிடப்பட்ட இந்த இரண்டாம் இதழில் ‘மூடத்திருமணம் மண்ணாய்ப் போக’ என்ற கவிதையும் எழுதியுள்ளார்.

“நம்நாட்டில் பெண்கள் நிலைமையானது வேர்தொடங்கி உச்சிவரை முழுதும் திருத்தம் செய்ய வேண்டும். பெண்களின் கேவல நிலைமைக்கு நம்நாட்டு மூடப்பழக்க வழக்கங்களே காரணம் என்று சொல்ல வேண்டும். பெண்கள் திருத்தம் அடைவதைப் பொறுத்தது நாடு திருந்துவது”

என்று தொடங்கும் இக்கட்டுரையில் பெண்களின் தாழ்ந்த நிலையைக் குறிப்பிட்டு இந்நிலை மாறக் கல்வி அவசியம் என்பதை இக்கட்டுரையில் வற்புறுத்தியுள்ளார்.

பாரதிதாசனால் எழுதப்பட்ட நோயேலால் வெளியிடப்பட்ட ‘தாழ்த்தப்பட்டோர் சமத்துவப்பாட்டு’, ‘சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல்’ என்ற இரு நூல்களும் கிடைக்கும் என்று இதன் முதல் ஓச்சின் அட்டை 3 ஆம் பக்கத்தில் விளம்பரம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

புதுவை முரசில் குத்தூசி குருசாமி குஞ்சிதம்குருசாமியோடு பெரியார், ம.சிங்காரவேலர், எஸ்.இராமனாதன், பாரதிதாசன், சாமிசிதம்பரனார், எஸ்.வி.லிங்கம், பட்டுக்கோட்டை கே.வி.அழகிரிசாமி, பட்டுக்கோட்டை இரா. சவுரிராஜன், நாகை டி.என்.இராமச்சந்திரன், நாகை முருகேசன் என சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சேர்ந்த சுமார் 75 பேர் இப்புதுவை முரசில் தங்களுடைய கட்டுரைகள் கவிதைகளை வழங்கி வந்துள்ளனர்.

மேலும் சுயமரியாதைக் கூட்டங்களில் சொற்பொழிவாற்றி சுயமரியாதை இயக்கக் கொள்கைகளை மக்கள் பின்பற்றுவதற்கான பணிகளைச் செய்து வந்தனர். புதுவை முரசு இதழில் இச்செய்திகளும் அவ்வப்போது வெளியிடப்பட்டு வந்தன. (எ-டு) “புதுவையில் சுயமரியாதைக் கூட்டம். இன்று நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் எஸ்.குருசாமி, குஞ்சிதம் குருசாமி, அ. பொன்னம்பலனார், குருசாமி சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டனர் புதுவைவாசிகள். அதே சமயத்தில் செட்டி நாட்டிலிருந்து வருகை புரிந்த விசாலாட்சி அம்மையாரின் செட்டி நாட்டு வழக்கில் சரளமாகப் பேசிய பேச்சை அனைவரும் ரசித்தனர்”(புதுவை முரசு, 1931)

பாரதிதாசன் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் இத்தகைய கொள்கை வீரர்களை வாழ்த்திப் பாராட்டி கவிதை வழங்கியுள்ளதையும் இவ்விதழில் காணலாம்.

திருநெல்வேலி ஜில்லா தூத்துக்குடி 4வது சுயமரியாதை மகாநாட்டுத் தலைவர் எஸ்.ராமநாதன் எம்.ஏ.பி.எல், ‘உரை முழக்கம்’ என்ற தலைப்பில் ‘பாரதிதாஸன்’ என்று பெயரிட்டுக் கவிதை வழங்கியுள்ளார்.

‘விடுதலைப் பெண்மக்களினை நமது நாட்டில்

வெற்றடிமைப் பெண்மக்களாக்கி விட்டார்!

கெடுதலையை நீக்குங்கள்! வறுமைப்பேயைக்

கிழித்துப் போடுங்கள்! விஞ்ஞானத் தேர்ச்சி

அடையுங்கள்! எத்தொழிற்கும் ஆலைக்கூட்டம்

அமையுங்கள்! அழையுங்கள் புதிய வாழ்வைக்

கொடையன்பர் ராமநாதன் சொல் வாழ்த்திக்

கொட்டடா முரசத்தை! அன்னோன் வாழி’

புதுவை முரசு(13.04.1931)

‘புதுக்கோட்டைத் தோழர் முத்துச்சாமி வல்லத்தரசு,பி.ஏ., பி.எல்., எம்.எல்.சி அவர்களை புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் வரி உயர்வு காரணமாக ஏற்பட்ட கலவர வழக்கில் சிறைப்படுத்தியிருந்தார்கள். பிறகு சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்து கந்தர்வகோட்டைக்குப் பக்கத்தில் கொண்டு வந்து விட்டுப் போனதாகச் செய்தி கிடைத்திருக்கிறது. இதிலிருந்து இனி அவர் புதுக்கோட்டை சமஸ்தான எல்லைக்குள் இருக்கக்கூடாதென்ற கருத்து போலும்! இதைத்தான் அங்குள்ள பார்ப்பனர்கள் நீண்டநாள்களாக எதிர்பார்த்தார்கள்’ என்று இதைக் கண்டித்து குத்தூசி குருசாமி புதுவை முரசு(23.11.31) இதழில் எழுதினார். ‘தோழர் வல்லத்தரசு நாடு கடத்தப்பட்டார்’ என்ற தலைப்பில் வல்லத்தரசின் சிறப்பைப் பாராட்டி பார்ப்பனீயத்தைக் கடுமையாகச் சாடி குத்தூசி எழுதினார். பாரதிதாசன் இதைப்போன்றே கவிதையில் ‘தோழர் வல்லத்தரசு பாட்டு’ என்ற தலைப்பிட்டு எழுதினார். ‘கேளாயோ பார்ப்பனீயம் என்னும் குன்றே!’ எனத் தொடங்குகிறது அப்பாடல்.

‘மகத்வமுறு பார்ப்பனிய மலையே!எங்கள்

வல்லத்தரசன் எதிர்நின்று வாதம் செய்து

சகத்தினிலே உன்புகழை நிலைநாட்டாமல்

சர்க்காரின் காலடியை நக்கிப்

பகுத்தறிவன், இளஞ்சிங்கன், உனைத் தொலைத்துப்

பழிதீர்க்கும் ஆயத்தன், குன்றத் தோளன்

நகும்படிக்கும் வித்தாய்! பின்பு

நாடு கடத்தச் செய்தாய் நாயே! நாயே!’

என்று நிரபாரதியும், நீதியாளருமான தோழர் கே. முத்துசாமி வல்லத்தரசுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை எதிர்த்துப் பாவேந்தர் கோபம் கொண்டு வெகுண்டு எழுதியுள்ளதை இக்கவிதையில் காணலாம். இதுபோன்று இயக்கத் தோழர்களுக்கும், தமிழறிஞர்களுக்கும் துன்பம் நேரிடும் போதெல்லாம் பாவேந்தரின் எழுதுகோல் ஆயுதம் போன்ற பணிசெய்யும்.

பாவேந்தரின் கவிதைகள் பலருக்கும் தெரிந்திருப்பது போல் அவருடைய கட்டுரைகள் அறிமுகமாகவில்லை. புதுவை முரசு, அறிவுப்பாதை இந்த இரண்டு இதழ்களிலும் அவருடைய கட்டுரைகளைக் காணலாம். புரட்சிக் கவிஞர் புதுவை முரசு இதழில் 70க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளை வழங்கியுள்ளார்.

பார்ப்பனீயத்தை அழித்து ஒழிப்பது என்பதை முதல் நோக்கமாகக் கொண்டு பல கட்டுரைகளைத் தீட்டினார். ‘கடவுளைத் திட்டவில்லை, கடவுள் பேரால் நடக்கும் ஆபாசங்களையே வெறுக்கிறோம்’ என்ற தலைப்பில், பாரதிதாசன் தொடங்கும் பொழுதே இக்கட்டுரையில்,

“பார்ப்பான் உயர்ந்தவன் என்றும் இந்தக் கடிவாயில் இருந்துதான் இந்திய சமூகம் முழுதும் வி­ம் பரவிற்று. அதன் பயனாகத்தான் இன்றைய தவிப்பு நிலை ஏற்பட்டது. மக்கள் அனைவரும் சமம் என்ற நிலையை உண்டாக்க முயலும்போது பார்ப்பனன் உயர்ந்தவன் என்ற ஆபாசக் கூச்சல் கிளம்பாமல் இருக்கட்டும் என்று பார்ப்பனனிடம் சொன்னால் அவன் ஓகோ பார்ப்பனன் உயர்ந்தவன் என்பது கடவுள் கருத்தல்லவா என்று கூறுகிறான். இது கடவுள் கருத்தாக இருக்குமா? இப்படி ஒரு கடவுள் கருதி இருப்பாரா? கருதி இருப்பார் எனில் நாங்கள் அந்தக் கடவுளை வெறுக்கிறோம்”

என்று (புதுவை முரசு - 22.12.1930) எழுதியுள்ளார்.

“ஏ கடவுளுக்குப் பரிந்து பேசும் மூடர்களே நீங்கள் காணாத கடவுளுக்காகக் காட்டும் பரிவின் வேகத்தை கண் எதிரில் காணும் உங்களைப்போன்ற எளிய மக்களிடத்தில் காட்டாமல் இருக்கிறீர்களே! உங்களுக்கு மானமில்லை, வெட்கமில்லை, அறிவில்லை, மனிதநேயமே இல்லையே ஏன்?”

என்று இந்தக் கட்டுரையில் கடுமையாகச் சாடியுள்ளார். சுயமரியாதை எங்கள் அப்பன் வீட்டுச் சொத்தல்ல என்ற கட்டுரையில் சுயமரியாதை என்பது எல்லாருடைய சொத்து. பின் சந்ததிக்கும் அழியாத சொத்து; சேர வாரும் செகத்தீரே(புதுவை முரசு - 13.04.1931) என்று அழைக்கிறார்.

பாரதிதாசன் - முதலாளி காரியக்காரன், கடவுள் வி­யத்தில் ஜாக்கிரதை என்ற கட்டுரையில்

“இந்தக் கடவுள் என்னும் சாம்ராஜியத்தில் வேலை செய்துவரும் இலாக்காக்களை மத இலகாக்கா, கோயில் இலாக்கா, மோட்ச இலாக்கா, பாபம் தீர்க்கும் இலாக்கா, அவதார இலாக்கா, வான இலாக்கா, பூசுரர் புராணப் பண்டிதர் இலாக்கா எனப் பலவாகப் பிரிக்கலாம்.

ஒவ்வோர் இலாக்காவிலும் உங்கட்கு ஒரு நன்மையும் இல்லை. இல்லாமல் போயினும் இவைகளில் எந்த இலாக்காவாகிலும் உங்களைப் பார்த்து, மக்களே நீங்கள் நாளைக்குச் சாப்பிடுவதற்கு அரிசி வாங்க காசு இருக்கிறதா? ஏதாகிலும் குறைவு உண்டா? என்று கேட்பதுண்டா? அதுதான் கிடையாது.

ஒவ்வோர் இலாக்காவும் உங்களைப் பணம் கேட்கும்! உங்கள் ரத்தத்தைக் குடிக்கும். வறுமை என்னும் சகதியில் உங்களைத் தள்ளும். நீங்கள் செத்துப்போகும் அளவிற்கு இடுகாட்டு நரிபோல உங்கள் முந்தானியில் ஏதாவது முடிந்து வைத்திருக்கிறீர்களா என்றுதான் கவனிக்கும்”(புதுவை முரசு - 29.12.1931)

என்று மக்கள் சிந்தித்துப் பார்க்கக் கூடிய வகையில் காரண காரியங்களைக் காட்டி எழுதினார்.

“சேற்றில் இறைத்த மாணிக்கங்கள்”(புதுவை முரசு - 29.12.1932) என்ற கட்டுரையில்

“நாம் காலைமுதல் மாலை வரைக்கும் கடும் வெயிலில் வருந்தி உழைக்கின்றோம். பாதி வயிறு நிரம்புவது சந்தேகம். உழைக்காததற்கு வயிறு இடம் கொடுத்தால் இந்த உலகத்தையும் விழுங்கி விடச் செளகரியம் இருக்கின்றது. இந்த இருவகையாரில் தேவன் எவருக்காகப் பாடுபட்டார் என்ற தகவல் தெரியவில்லையே”

என்று ஒருவன் இன்னொருவனிடம் பேசிக் கொள்வதைப்போல எழுதியுள்ளார் பாரதிதாசன். ‘சனியனை வணங்குவது சரியா’ என்ற கட்டுரையைக் ‘கிறுக்கன்’ என்ற புனைபெயரில் எழுதியுள்ளார். சனியனை வணங்குவது மடமையும் பகுத்தறிவற்ற தன்மையுமாகும் என்பதை இக்கட்டுரையில் எழுதிக் காட்டியுள்ளார்.

சாமி சிதம்பரனார், நாகை கே. முருகேசன், புதுவை மணி, அ. லூத்தர், நாகை ந. சிவஞானம், தோழர் எஸ்.ஆர்.முனுசாமி, பட்டுக்கோட்டை இரா.செளரிராஜன், எஸ்.வி.லிங்கம், எஸ்.சிவப்பிரகாசம், பட்டுக்கோட்டை கே.வி.அழகிரிசாமி, மதுரை எஸ்.வி.தொந்தி, எஸ்.நீலாவதி அம்மையார் போன்ற சுயமரியாதை இயக்கக் கொள்கை வீரர்களின் எழுத்துகளால், புதுவை முரசு போர்முரசாக வெளிந்ததால், பாரதிதாசன் புதுவை முரசு இதழாசிரியர் குத்தூசி குருசாமியைப் பாராட்டிக் கவிதை வழங்கியுள்ளார்.

‘எங்கேயோ சத்தம்! எதுதான் முழங்கிற்றோ

இங்கே நமக்கென்ன என்னாமல் பூவின்

மதுவைக் கவனிக்கும் வண்டுபோல் அந்தப்

புதுவை முரசு! நிலை பொன்போல் அறிந்து

திருவாரூர்த் தேரைத் தெரிசித்துப் போக

வருவார் கழுத்து வளைக்க வளை யாதது போல்

நட்ட தலைநிமிர்த்தும் நம்பிக்கை யில்லாமல்

தொட்ட எழுதுகோல் தொட்டபடி யுழைக்கும்

ஆசிரியராக அமர்ந்த குருசாமி

பேசரிய வாய்மையன் என் நண்பன் அன்னோன்

உயர்முன் சமர்ப்பித்தேன்! உரைத்த இதன் பேர்

சுயமரியாதைச் சுடர்!’

என்று பாவேந்தர் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் வீரியமிக்க எழுத்தாளர், சிந்தனையாளர் குத்தூசி குருசாமியின் சிறப்பை இப்பாடலில் எழுதிக் காட்டியுள்ளார்.

புதுவை முரசு 08.08.1931 இல் ‘விசே­ அநுபந்தம்’ என ஒரு மலரையும் வெளியிட்டுள்ளது. மூன்றாவது மாகாண சுயமரியாதை மகாநாட்டை யயாட்டி இம்மலர் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இதன் முதல் கட்டுரை ‘வாழ்வு - சமத்துவம் சகோதரத்துவம் சுதந்திரம்’எனும் தலைப்பில் பாரதிதாசன் எழுதியுள்ளார். பிரெஞ்சு நாடு விழிப்புணர்வு பெற்று விடுதலை பெற்றது போல், இந்தியர்கள் இன்ப வாழ்வு வாழ பேதங்களை ஒழிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தின் பிழிவாக இக்கட்டுரையை வடித்துள்ளார். மேலும் ‘மனிதரா? சாமியாரா?’ , ‘பரமண்டலத்திலிருக்கும் பரமசிவனுக்கோர் பகிரங்கக் கடிதம்’, ‘லெளகிகத்தின் துஷ்டப்பிள்ளை வைதிகம்’, ‘கிண்டல்கள் - ஒரு சந்தேகம்’ (கிண்டற்காரன்) எனும் தலைப்புகளில் அவருடைய சிந்தனைகள் கட்டுரைகளாக உரையாடல்களாக இடம் பெற்றுள்ளன. சுயமரியாதை எக்காளம், பெண்கள் பாட்டு, பிள்ளை பாட்டு நிலா ஆகிய மூன்று பாடல்களும் புதுவை முரசில் முதன் முதலாக இம்மலரில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

கிறுக்கன் என்ற புனைபெயரில் அவர் எழுதிய ஒரு புதுமையான கட்டுரை ‘ஙங்ஙஃ’(விசே­ அநுபந்தம்)

‘ஙங்கலந்தன ஙேதிஙேவலல்

ஙங்கலந்தன ஙாஙஙாவரம்

ஙங்கலந்தன ஙஙெள்ஙோரிது

ஙெங்கலந்தன ஙேரிஙத்தலே’

என்ற ஒரு பாடலை எழுதி அதற்கு அவர் பதவுரை வழங்கியுள்ளது ஒரு புதுமையான உத்தியாக உள்ளது. ‘ஙங்ஙஃ’ என்றால் பாடல் என்பது நான் கண்டுபிடித்த பொருளாகும் என்று விளக்க மளித்துள்ள பாரதிதாசன், ‘கடவுளைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறவர்கள் கடைந்தெடுத்த முட்டாள்களாவர்; நீ முன்னேற்றமடைய விழைந்தால் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் சேர்ந்து அதைப் பெறுவாயாக’ என்பதே அந்தப் புதிய பாடலின் பொருளாகும்.

‘ங வரிசையில் பல எழுத்துக்கள் அநாவசியமாக விடப்பட்டிருப்பதை நிவர்த்தி செய்து அவற்றிற்கும் உயிர் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இன்று கச்சையை வரிந்து கொண்டு முதலில் ஒரு பாடல் போட்டேன். இதே முறையைத் தமிழ்ப் பண்டிதர்களும் கைப்பற்றி நடப்பார்களானால், அநாவசியமாக விடப்பட்டிருக்கும் எழுத்துக்களை அவசியமானவைகளாகச் செய்துவிடலாம்’

என்று நகைச்சுவை கலந்த ஒரு கருத்துரையைக் கட்டுரையாக வழங்கியுள்ளார் பாரதிதாசன்.

புதுவை முரசு 10.11.1930 தொடங்கி 02.05.1932 வரை 75 இதழ்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. 22.12.1930 வரை (ஏழு இதழ்கள் வரை) ஆசிரியர் க.இராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் பெயராலேயே புதுவை முரசு வெளியிடப்பட்டுள்ளது. 29.12.1930 ஆம் நாள் , எட்டாவது இதழ் முதல் ஆசிரியர் எஸ்.குருசாமி என்றுள்ளது. இவ்விதழ்கள் ஒவ்வொன்றிலும் பாரதிதாசன் கட்டுரைகள், கவிதைகள் இடம் பெற்று வந்துள்ளன. திரு குருவிக்கரம்பை வேலு புதுவை முரசு இதழில் பாவேந்தர் எழுதியுள்ள 70 க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளைத் தொகுத்து ஒரு நூலாக வெளியிடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளார். இவர் அண்மையில் எழுதி வெளியிட்ட ‘புதுவை முரசு’ என்ற நூலும், அவருடைய நேர்காணலும் இக்கட்டுரைக்குத் துணைமை ஆதாரங்களாகும்.

Pin It

கொள்கைக்கு முரசடித்த திராவிட இயக்கக் கவிஞர் புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் அவர்கள். பாரதியின் கவிதா மண்டலத்தைச் சேர்ந்த கனக சுப்புரத்தினமாக இலக்கிய வாழ்வைத் துவக்கியவர் பாவேந்தர் அவர்கள்.

இவரிடத்தில்தான் சொற்கள் சோம்பல் முறித்துக் கொண்டன.

இவர் படைத்த பெண்களின் வளையல் கைகளில் வாள் மின்னியது. சித்திரக் கண்களில் சினம் கனன்றது.

பாரதிதாசனின் வாள் வார்த்தைகளின்அணிவகுப்பில் வைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு முற்றுப் புள்ளிக்குக் கீழும் இந்தச் சமூகத்தின் இழிவு புதைக்கப்பட்டது.

அவர் எழுதுகோல் குனியும் போதெல்லாம் தமிழும், தமிழ் இனமும் நிமிர்ந்தன.

“பாரதிதாசன்” என்னும் பெயர், ஒவ்வாரு தமிழனின் நாக்கிலும் பச்சை குத்தப்பட்டிருக்கிற ஒரு பெயர்ச் சொல்.

புரட்சிக் கவிஞரின் இயற்பெயர் கனக சுப்புரத்தினம். கனக சுப்புரத்தினம் என்னும் தன் பெயரை அவர் பாரதிதாசன் என்று மாற்றிக் கொண்டார். அதற்குக் காரணம் என்ன என்பது நாம் அவசியம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதாகும்.

பாவேந்தர் அவர்கள் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர். இவர் கவிதை எழுதி இதழ்களில் வெளியிட அரசு அலுவல் விதிகள் அன்றைக்கு இடந்தரவில்லை.

மேலும் தொடக்க காலத்தில் அவர் எழுதியவை எல்லாம் காந்தீய ஆதரவுப் பாடல்களாக இருந்தன. இதனை நினைத்துக் கவிஞர் தனது சொந்தப் பெயரை மறைக்க நினைத்தார். புனைப் பெயர் வைத்துக் கொள்வது என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

மதுரையில் இருந்து வெளிவந்த “தேசோபகாரி” என்ற இதழுக்கு ஒரு பாடல் எழுதி, புதுவை கே.எஸ்.பாரதிதாசன் என்னும் பெயரில் அனுப்பி வைத்தார். கே.எஸ்.பாரதிதாசன் என்பது கனக சுப்புரத்தின பாரதிதாசன் என்று விரியும். மேலும் தேச சேவகன், ரூப்ளக்ஸ், தேச பக்தன், ஆனந்த போதினி, புதுவைக் கலைமகள், சுதேச மித்திரன், சுதந்திரன் போன்ற ஏடுகளுக்கும் பாரதிதாசன் என்னும் புனைப் பெயரிலேயே தம் படைப்புகளைப் பாவேந்தர் அனுப்பி வைத்தார்.

ஆங்கில அரசின் கண்காணிப்பிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்காகவும், தன் ஆசான் சுப்பிரமணிய பாரதியாரிடம் இருந்த ஈடுபாட்டின் காரணமாகவும் ஆசிரியர் கனக சுப்புரத்தினம் “பாரதிதாசன்” என்னும் பெயரை ஏற்றார்.

இது பற்றிப் பாரதிதாசன் அவர்களே குயில் இதழில் ஒரு முறை எழுதினார். “நான் பாரதிதாசன் என்று புனைப்பெயர் வைத்துக்கொண்டுள்ளேன். அதற்குக் காரணம் அப்போது அவர் என்னுள்ளத்தில் முதலிடம் பெற்றிருந்ததுதான். சாதிக் கொள்கையை நன்றாக உண்மையாக எதிர்த்தவர் பாரதியார்தாம். சென்ற காலத்தில் அவருக்கு முன் இவ்வாறு சாதிக் கொள்கையை எதிர்த்தவரை நான் கண்டதில்லை. பாரதி எதிர்த்துப் பணிபுரியத் தொடங்கிய பன்னாட்களுக்குப் பின்னரே பெரியார் இயக்கம் தோன்றியது” என்று பெயர் மாற்றத்திற்குக் காரணம் கூறினார்.

ஆரிய ஆதிக்கத்தையும், பார்ப்பனப் புரட்டையும் துணிவாகப் புறக்கணிக்கும் மனப்பான்மை உள்ளவராகத்தான் வாழ்நாள் இறுதிவரை வாழ்ந்தார். தன் படைப்புகளில் கடுமையாக எதிர்த்தும் எழுதினார். இருந்தாலும் தன் பெயரை “பாரதிதாசன்” என்றே வைத்து இருநதார். பார்ப்பன சாதியினரான “பாரதி”யின் பெயர் தமக்கு ஒத்து வராது என்று அவர் விலக்கி விடாமல் இணைத்தே வைத்திருந்தார்.

திராவிட இயக்க முன்னணித் தோழர்கள் சிலருக்குப் புரட்சிக் கவிஞர் கொண்டிருந்த “பாரதிதாசன்” என்ற பெயர் ஏற்கத்தக்கதாக இல்லை. ஒரு சிலர் அவரிடமே பார்ப்பன இனத்தைச் சேர்ந்த பாரதிக்குத் தாசனாக விளங்கக் கூடாது என்று எடுத்துச் சொல்லி, பெயரை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள் என்றும் சொன்னார்கள். ஆனால் அதற்கு அவர் சம்மதிக்கவில்லை. மேலும் அவர் சொன்னார் நான் பாரதிதாசன் என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டிருப்பதில் பிழை ஒன்றும் இல்லை என்று கருதுகின்றேன். இவ்வாறான முடிவுக்கு வந்ததற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. அதிலொரு காரணம் :

என் நூல்களை வெளியிட்டுப் பிழைக்க எண்ணியவர்கள் என் பெயர் பாரதிதாசன் என்பதற்காக அந்த எண்ணத்தைக் கை விட்டதுண்டா? அந்தச் சுவடிகளின் அட்டையில் பாரதிதாசன் என்ற பெயரைப் பெரிய எழுத்தால் அவர்கள் அச்சடிக்க மறுத்ததுண்டா? எத்தனையோ சீர்திருத்தக்காரர்கள் என் நூல்களை என் அனுமதிக்குக் காத்திருந்து பெற்று வெளியிட்டுள்ளார்கள் என்று தெரிவித்துத் தம் பெயரில் தவறில்லை என்று வலியுறுத்தியுள்ளார்.

திராவிட இயக்கத் தோழர்களில் பாரதிதாசன் என்னும் பெயருக்கு எதிர்ப்புக் காட்டியவர்களில் முக்கியமானவர் அஞ்சாநெஞ்சன் பட்டுக் கோட்டை அழகிரிசாமி ஆவார். அவர் கவிஞரைச் சந்தித்து “பாரதி ஒரு பார்ப்பான், மேலும் ‘தாசன்’ என்பது வடசொல். பாரதிதாசன் என்றால் பாரதிக்கு அடிமை என்றல்லவா பொருளாகி விடும்” என்று கேட்டார். அவர் இப்படிக் கேட்டவுடனே, “ஆமாண்டா, நான் பாரதிக்கு அடிமைதான்டா” என்று சொல்லி அழகிரிசாமியின் வாயடக்கினாராம்.

மதுரை வி.ஜி.சீனிவாசன் என்பவர் சில நண்பர்களோடு பாரதிதாசனைச் சந்தித்துப் பேசியிருந்த பொழுது அவர்களில் ஒருவர், “நீங்கள் ஏன் பாரதிதாசன் என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டுவிட்டார். கவிஞர் உடனே சினந்து “உங்களுடைய வினாவின் நோக்கம் எனக்குப் புரிகிறது. இது குறும்புத்தனமான வினா. அய்யருக்கு நீங்கள் அடிமையா என்று கேட்பது போலத்தான். நான் என்றென்றும் உளமாரப் போற்றி வழிபடுகிறவர் இந்த அய்யர். அன்பும் பண்பும் தமிழுணர்வும் ஒருங்குசேர்ந்த பொன்னுருவம் அவர். பாரதியாருக்கு நான் தாசனாக இருப்பதில் உங்களுக்கு என்ன ஆட்சேபனை? இந்த வினாவினை யார் விடுத்தாலும் எனக்குக் கோபம் வரும். ஏனெனில் கழகத்தவர்களோ முன்னேற்றம் காணத்துடித்தவர்களோ யாராயிருந்தாலும் சரி, சீர்திருத்தம் என்னும் சொல்லை எழுத்துக் கூட்டிப் படிக்கக் கற்றுக்கொள்ளத் தெரிந்து கொள்வதற்குப் பலநாளுக்கு முன்னதாகவே தமது வாழ்க்கையிலே சீர்திருத்தச் செயல்கள் பலவற்றைச் செய்து காட்டியவர் பாரதி” என்று தன் வழிகாட்டியைப் பற்றிப் பாரதிதாசன் பெருமைப்பட்டுள்ளார்.

நம்முடைய இன மானப் பேராசிரியர் (க.அன்பழகன்) அவர்கள் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் விழாவில் 1982 இல் உரையாற்றியபோது ஒரு சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தினார்.

பேராசிரியர் ஒரு முறை பாவேந்தரைச் சந்தித்த போது, “பாரதியின் மேல் உங்களுக்குப் பற்று இருக்கலாம்; மதிப்பு இருக்கலாம். அதற்காக நீங்கள் பாரதிதாசன் என்னும் பெயரை வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா?” என்று வினாவினார். அதற்கு அவர் “பாரதியைப் பற்றி மற்றவர்கள் தவறாகக் கருதுவதைப் போலவே நீயும் கருதுகிறாயே! அவரோடு நான் 12 ஆண்டுகள் பழகி இருக்கிறேன். அவருடைய உள்ளத்தில் சாதி வேறுபாடு அறவே இல்லை. பிராமணர்களை அவர் துளிகூட மதிப்பது கிடையாது. மேலும் என்னுடைய கவிதைகளில் காணப்படுகிற முற்போக்குக் கருத்துகளுக்குப் பாரதியாரே காரணம் ஆவார்” என்று பதிலுரைத்தாராம்.

பொதுவாக பாவேந்தர் பாரதிதாசனிடம் பார்ப்பன எதிர்ப்புக் கொள்கை மிகவும் அழுத்தமாகவே இருந்தது எனபதற்கு அவர் எழுதிய இந்க கவிதையே சான்றாக இருக்கிறது.

பார்ப்பான்பால் படியாதீர்

சொற்குக் கீழ்ப் படியாதீர்...

ஆர்ப்பான் நம் நன்மையிலே

ஆர்வம் மிக உள்ளவன் போல்!

நம்ப வேண்டாம்...

தமிழின்பேர் சொல்லிமிகு

தமிழரிடைத் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்திட்டாலும்

தமிழழித்துத் தமிழர் தம்மைத்

தலைதூக்கா தழித்துவிட

நினைப்பான் பார்ப்பான்

அமுதாகப் பேசிடுவான்

அத்தனையும் நஞ்சென்க

நம்பவேண்டாம்

தமிழர்கடன் பார்ப்பானைத்

தரைமட்டம் ஆக்குவதே...

இவ்வளவு எதிர்ப்புணர்ச்சியும் பாரதியாரை அணுகும் போது அடிபட்டுப் போகிறது. ஏனென்றால் இதில் சொல்லப்பட்டுள்ள பார்ப்பனர்க்கே உரிய தீய நோக்கங்களும் செயல்பாடுகளும் இல்லாமல் தமிழ் இனம், தமிழ்நாடு, தமிழ் மொழி ஆகியவற்றின் முன்னேற்றத்திற்காகத் தன் பணியை முழுமையாகச் செய்தவர் பாரதியார் என்பது பாரதிதாசன் எனும் பெயர் மாற்றத்திற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

அதனால் தான் பாரதிதாசன் ஒருமுறை, இந்த நூற்றாண்டில் இரு பார்ப்பனர்கள் செந்தமிழ்ப் பற்றுடையவர்கள், “முந்து பாவலன் பாரதி மற்றவன் முத்தமிழ் வல்லவன் பரிதிமாற் கலைஞன்” என்று விதிவிலக்குப் பெறுவதற்கான காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

கனக சுப்புரத்தினமாக இருந்த பாவேந்தர் - பாரதிதாசன் என்று பெயர் மாற்றம் கொண்டதற்குக் காரணம் குருட்டுத்தனமான குருபக்தி அல்ல. தன் குரு பாரதி மீதும், அவரது படைப்புகள் மீதும், பாரதி தன் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடித்த கொள்கையின் மீதும் பாவேந்தருக்கு ஏற்பட்ட பற்றுதான் பாரதிதாசன் எனப் புனைப் பெயர் சூட்டிக்கொள்ளக் காரணம் எனத் தெரிகிறது.

- கம்பம் செல்வேந்திரன்

Pin It