இந்தித் திணிப்பை முறியடித்திடவும் நம் தாய்மொழியைக் காத்திடவும் களம் கண்டு 1938 முதல் 1965வரை இன்னுயிர் ஈந்த தமிழர்களுக்கு வீரவணக்கம் செலுத்திட சனவரி 25-ஆம் நாளை மொழிப்போர் நாளாகக் கடைப்பிடிக்கிறோம். இவ்வாண்டும் அவ்வாறே கடைபிடித்தோம்.

ஆனால் கழகங்களின் ஆட்சியில் தமிழக அரசு சார்பில் மொழிப் போர் ஈகியர்க்கு வீரவணக்கம் செலுத்தப்படவில்லை.

உலகத்தில் வேறு எந்த நாட்டிலும் தமிழ்நாட்டளவுக்குத் தாய்மொழிக் காக்க்க உயிரீகம் செய்தோர் பட்டியல் இல்லை. 1965-இல் முந்நூறு பேர்க்கு மேல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். சற்றொப்ப பத்துப்பேர் தீக்குளித்தும் நஞ்சுண்டும் மடிந்தார்கள். ஆட்சியில் உள்ளோரின் அயல்மொழித் திணிப்பைத் தடுக்க, தாய்டிமொழியைக் காக்க இவ்வளவு பெரிய ஈகம் உலகில் வேறெங்கும் நடைபெறவில்லை. அந்த ஈகியர்க்கு வீரவணக்கம் செலுத்துவது தமிழக அரசின் கடமை அல்லவா? தில்லி ஏகாதிபத்தியம் அதை விரும்பாது என்பதால் தமிழக அரசு விரும்பவில்லையா?

தி.மு.க.வும், அ.இ.அ.தி.மு.க.வும் கட்சி அளவில் தனித்தனியே வீரவணக்க நாள் பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்துகின்றன. அக்கூட்டங்களில் மொழிப்போர் வரலாற்றைப் பேசுவதைவிட, ஒரு கழகம் இன்னொரு கழகத்தைத் தாக்கிப் பேசுவதே அதிகம்.

மொழிப்போர் வீரவணக்கநாளை தமிழ்மொழிக் காப்பு நாளாக அறிவித்துகத் தமிழக அரசு கடைபிடிக்க வேண்டும். தமிழக அரசு இந்திரா காந்தி, இராசீவ்காந்தி நினைவு நாள்களைக் கடைபிடித்து அரசு அலுவலகங்களில் உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்ளும் போது, தமிழ் மொழி காக்கத் தன்னுயிர் ஈந்தோர் நினைவு நாளைக் கடைபிடித்து தாய்மொழி காக்க உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்வது குற்றமா?

மொழிப் போர் ஈகியர்க்கு அங்கங்கே சிலகளும், மணிமண்டபங்களும் எழுப்பியிருக்க வேண்டும். மொழிப் போரில் பிணமானோரின் உடல்களைப் படிக்கட்டுகளாகப் பயன்படுத்தி 1967-இல் அரியணை ஏறிய தி.மு.க., அவ்வீர்ர்கள் புதைக்கப்பட்ட இடங்களில், சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட இடங்களில் எந்த நினைவுச் சின்னத்தையும் எழுப்பவில்லை.

மூலக்கொத்தளம் இடுகாட்டில் நடராசன், தாளமுத்து கல்லறை இன்றும் மலம் கழிக்கும் இடமாக உள்ளது. அவ்விடத்தில் ஒரு நினைவு மண்டபம் எழுப்பிப் பராமரிக்கக் கூடாதா? திருச்சி உய்யக்கொண்டான் ஆற்றுக் கரையில் சின்னச்சாமி, சண்முகத் கல்லறைகளும் திறந்தவெளிக் கழிப்பிடங்களாக இருக்கின்றன.

சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட பிணங்களைக் குவியல் குவியலாக, ஊர்தியில் ஏற்றிச் சென்றனர் திருப்பூரில், பொள்ளாச்சியில், குமாரபாளையத்தில்‘ அங்கெல்லாம் நினைவு மண்டபங்கள் எழுப்பப்படவில்லை. அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இராசேந்திரனுக்கு எழுப்பப்பட்ட சிலை பழைய மாணவர்களின் முன்முயற்சியில் நடந்தது. தி.மு.க. கட்சியோ, தமிழக அரசோ அச்சிலையை எழுப்பவில்லை.

மொழிப் போர் ஈகியர் சிலர் பெயரை சில பாலங்களுக்குச் சூட்டியதோடு நிறைவடைந்துவிட்டார் கலைஞர் கருணாநிதி.

சொந்த வரலாற்றை மதிக்காத இனம், தன் இன ஈகிகளைப் போற்றாத இனம் ஒரு போதும் புதிய வரலாற்றைப் படைக்க முடியாது. அதற்கான மனஎழுச்சியும் ஊக்கமும் அந்த இனத்திலும் இருக்காது. அப்படி ஒரு மன எழுச்சித் தமிழர்களிடம் உருவாகிடக்கூடாது என்று இந்திய ஏகாதிபத்தியம் கருதுவது புரிகிறது. தி.மு.க., அ.இ.அ.தி.மு.க. கட்சிகளும் அப்படிக் கருதுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மொழிப்போர் வரலாற்றை உரியவாறு நினைவுபடுத்த தி.மு.க.வும், அ.இ.அ.தி.மு.க.வும் அஞ்சுகின்றன. மீண்டும் இன எழுச்சி ஏற்பட்டால் அது தங்களின் சந்தர்ப்பவாத அரசியலுக்குச் சாவுமணி அடித்துவிடும் என்று அஞ்சுகின்றன.

தி.மு.க.வுக்கும், அ.இ.அ.தி.மு.க.வுக்கும் அதேபோல் தி.க.வுக்கும் சரியான மொழிக் கொள்கை கிடையாது. அக்கழகங்கள் ஆங்கில ஆதிக்கத்திற்கு சிவப்புக் கம்பளம் அல்லது கருப்புக் கம்பளம் விரிப்பவை! இந்திக்கு மாற்றாக ஆங்கிலத்தை சுமக்க முன்வந்தவை அவை. இணைப்பு மொழியாக ஏற்க – இந்தியாவின் ஆட்சிமொழியாக ஆக்க இருமொழிக் கொள்கைவகுத்தவை திராவிடக் கட்சிகள்.

திராவிட இயக்கங்களுக்கு அசலான சொந்தமான இனக்கொள்கை கிடையாது. ஆரியன் அடையாளப்படுத்திய திராவிட இனத்தைத் தூக்கிச் சுமக்கின்றன. அதே போல் ஆரிய இந்திய அரசு ஒருவகையில் ஏற்றுக் கொண்ட ஆங்கில ஆட்சி மொழிக் கொள்கையைத் திராவிடம் தழுவிக் கொண்டது.

உலகெங்கும் அந்தந்த நாடுகளில் தாய்மொழியே கல்வி மொழியாக, ஆட்சி மொழியாக உள்ளது. அந்நாடுகளிலும் ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட அயல்மொழிகளைக் கற்கின்றனர். பயிற்று மொழியாக அன்று; ஒரு அயல் மொழிப் பாடமாகக் கற்கின்றனர்.

தமிழ்நாட்டில் திராவிடக் கொள்கை ஆங்கிலத்தை ஆட்சிமொழியாகவும் பயிற்று மொழியாகவும் வைத்துக் கொண்டது. தமிழ் சனியனை விட்டொழித்துவிட்டு, வீட்டுமொழியாகவும் ஆங்கிலத்தை வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், வேலைக் காரியிடமும் ஆஞ்கிலத்தில் பேச வேண்டும் என்றார் திராவிடப் பிதாமகர் பெரியார்.

இந்தி மொழி எதிர்ப்பிலாவது திராவிடத்திற்கு நிரந்தரக் கொள்கை உண்டா? இல்லை. தி.மு.க. நடுவண் கூட்டணி அரசில் பா.ச.க. தலைமையிலும் உறுப்பு வகித்தது; காங்கிரசுத் தலைமையிலும் உறுப்பு வகிக்கிறது. தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த டி.ஆர்.பாலு தேசிய நெடுஞ்சாலைத்துறை அமைச்சராக இருந்த போது, தமிழக நால்வழிச் சாலைகளில் இந்தியில் பெயர்ப்பலகை எழுதச் செய்தார். இப்பொழுதும் தமிழக நால்வழிச் சாலைகளில் இந்தி கோலோச்சுகிறது.

அ.இ.அ.தி.மு.க. ஆட்சி இப்போது நடக்கிறது. மதுரை மாநகராட்சி அ.இ.அ.தி.மு.க. நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்குகிறது. மதுரை சுற்றுலாத்தலம் என்பதால், முகாமையான வீதமிகளில் இந்தியில் பெயர்ப்பலகை வைத்துள்ளதாக அ.இ.அ.தி.மு.க. நிர்வாகம் கூறுகிறது. அன்றாடம் காசிக்குத் ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்கள் செல்கிறார்கள். அவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்காக்க் காசியில் தமிழில் வீதியின் பெயர்களை எழுதுவார்களா? அன்னறாடம் ஆயிரக்கணக்கானோர் தில்லி செல்கிறார்கள். அவர்கள் படிப்பதற்கு வசதியாக அங்கு தெருப் பெயர்களைத் தமிழிலும் எழுதி வைப்பார்களா?

“தமிழர்களே நீங்கள் இந்திக்காரர்களுக்கு அடிமைகள்; உங்களை அடிமை கொண்டவர்கள் மொழியை நீஞ்கள் எழுதி வைக்க வேண்டும்” என்பதை ஒவ்வொரு நொடியும் நினைவூட்டத்தான் இந்தியில் எழுதிவைக்கிறார்கள்.

1938லும், 1965லும் நடந்த மொழிப் போரில் ஈகங்கள் நடந்தன. ஆனால் இவ்விரு காலத்திலும் சரியான மொழிக் கொள்கை திராவிடத்தால் முன்வைக்கப்படவில்லை. இப்பொழுது தமிழ்த்தேசியம் சரியான மொழிக்கொள்கையை முன்வைக்கிறது.

இந்தி, ஆங்கிலம், வட்டார மொழி என மூன்று மொழி படிக்க வேண்டும் என்ற மும்மொழிக் கொள்கை மோசடிக் கொள்கை.

ஆங்கிலம், வட்டார மொழி என இரண்டு மொழி படிக்க வேண்டும் என்ற இருமொழிக் கொள்கை ஏமாற்றுக் கொள்கை.

தமிழே கல்வி மொழி, தமிழே ஆட்சி மொழி, தமிழே இணைப்பு மொழி, ஒரு மொழிப்பாடமாக மட்டும் ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக் கொள்ளலாம் என்ற ஒருமொழிக் கொள்கையே உரிமைக் கொள்கை.

இப்பொழுது தமிழ்நாட்டில் ஆயிரக்கணக்கான மெட்ரிக்குலேசன், சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளிகளில் இந்தி கட்டாயப் படாமாக உள்ளது. இந்திப் படித்தால் இந்தி மாநிலங்களில் வேலை கிடைக்கும் என்பது மாயை. இந்திக்கார்ர்கள் தமிழ்நாட்டு வேலைகளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ளார்கள். தமிழகத்தில் இந்தி எல்லோரும் கற்கும் நிலை வந்தால், இன்னும் அதிகமாக வேலைக்கு வருவார்கள். தமிழக அரசுத் தேர்வை இந்தியில் எழுதும் நிலையும் வரும்.

மொழிக்கொள்கை எப்போதும் தாயக்க் கொள்கையுடன் இணைந்தது. இந்திய தேசியம் இந்தியாவைத் தாயகம் என்று கூறித் தமிழர் தாயகத்தை வட்டாரம் என்று குறுக்கிக் கொச்சைப்படுத்தியது. திராவிடம் திராவிடநாட்டைத் தாயகம் என்று கூறித் தமிழர் தாயகத்தை “மாநிலம்” என்று குழப்பிக் குறுக்குச்சால் ஓட்டியது. தமிழர் தாயகம் தமிழ்த்தேசம் என்று சமூக அறிவியல் பார்வை கொண்டது தமிழ்த்தேசியம் மட்டுமே!

தமிழ் – தமிழர் – தமிழ்நாடு மூன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்தவை. இந்தியர் – திராவிடர் என்பவை நம் இனமல்ல. தமிழர்களின் தாயகம் தமிழ்நாடு! இந்தத் தமிழ்த் தேசத்தில் ஒருமொழிக் கொள்கையே செயல்பட வேண்டும்! அதற்குத் தமிழ்த் தேசத்திற்கு இறையாண்மை தேவை. தாயக விடுதலையுடன் இணைந்ததுதான் தாய்மொழி விடுதலை! இந்த இலட்சியத்தை அடைய மொழிப்போர் ஈகியர் பெயரில் உறுதி ஏற்போம்!

Pin It

குடிமக்களைப் பயனாளிகளாக மாற்றிவிடுவது தான், இக்காலத்தில் முதலாளிய சிந்தனையாளர்கள் வகுத்துள்ள மிகப்பெரிய உத்தி. 1930களில் முதலாளி நாடுகளில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய பொருளியல் மந்த நிலை காலத்தில் மக்கள் நலனுக்குச் சில உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும், அப்போது தான் வறுமையின் காரணமாகப் பொதுவுடைமைப் புரட்சிகள் எழாமல் தடுக்க முடியும் என்று முதலாளியப் பொருளியல் வல்லநர்கள் திட்டம் கொடுத்தார்கள்.

முதலாளியப் பொருளியல் வல்லுநர்களில் இருபதாம் நூற்றாண்டில் குறிப்பிடத் தக்கவராக இருந்த கீன்ஸ் என்பவர் மக்கள் நலத்திட்டங்களின் அவசியம் பற்றிக் கூறினார். இவர் கோட்பாட்டைக் கீனிசியன் கோட்பாடு என்பர். “சேம நல அரசு”(Welfate state) என்ற கோட்பாடு, ஒரு குடி மகனுக்குக் கருவிலிருந்து கல்லறை வரை அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டும்” என்று கூறியது.

எல்லாவற்றையும் சந்தைத் தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும் என்று இருந்த முதலாளியம், அரசு தலையிட்டு மக்களுக்கான உதவிகளைச் செய்தாக வேண்டும் என்ற நிலைக்கு வந்தது. நிகரமைச் சோவியத் ஒன்றியம் உருவானபின் தனியார் சுரண்டலற்ற, அனைத்து மக்களுக்கும் பலன்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்படக்கூடிய, திட்டமிடப்பட்ட பொருளியல் செயலாக்கம் நடைமுறைக்கு வந்தது. ஐரோப்பிய, அமெரிக்க முதலாளிய நாடுகள் 1930களில் அனுபவித்த பெரும் பொருளியல் மந்த நிலை(Great recession) சோவியத் ஒன்றியத்தைத் தாக்கவில்லை. இதைப் பார்த்த முதலாளியப் பொருளியல் வல்லநர்கள், பொருளியல் நெருக்கடியில் சிக்கித் தவிக்கும் மக்களுக்கு உதவி செய்ய அரசு தலையிட வேண்டியது கட்டாயத் தேவைஎன்று உத்தி வகுத்தனர்.

முதலாளிகளுக்கு மானியங்கள் வழங்கி வந்த அரசுகள், மக்களுக்கு இன்றியமையாய் பண்டங்கள் குறைந்த விலையில் கிடைக்க மானியங்கள் வழங்கின. முன்னாள் காலனிகளான மூன்றாம் உலக நாடுகள் தாம், பெரும் வறுமையில் சிக்கித் தவித்தன. இந்நாடுகளில் பொருளியல் நெருக்கடியால், வாங்கும் சக்தி குறைந்துள்ள மக்கள், புரட்சிகளில் இறங்கிவிடாமல் இருக்க மானியங்கள் கட்டாயத் தேவை ஆயின.

ஆனால், உலகமயம் செயலுக்கு வந்தபிறகு நிலைமை தலை கீழாக மாறியது. மக்கள் இன்றியமையாத் தேவைகளைத் தங்களின் வாங்கும் சக்திக்குள் பெற்றிட, உணவுப் பொருளுக்கும், போக்குவரத்துக்கும், வேளாண்மைக்கும், சமூகம் தழுவிய அளவில் கொடுத்து வந்த மானியங்களைக் குறைத்துக் கொண்டு, தனிநபர்களுக்கு இலவசம் கொடுக்கும் முறையைக் கொண்டு வந்தனர்.

இந்தியாவில், உணவு மானியம், எரிபொருள் மானியம், வேளாண் துறை மானியம் போன்றவற்றைக் குறைத்துக் கொண்டே வருகின்றனர். அதே வெளை பெருமுதலாளிகளுக்கு ஏற்றுமதி மானியம், இறக்குமதி மானியம், வரிச்சலுகை, கட்டணச் சலுகை போன்றவற்றை அதிகப்படுத்திக் கொண்டே வருகின்றனர். 2010-2011ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் பெருமுதலாளிகளுக்கு ஐந்து இலட்சம் கோடி ரூபாய்க்கு மேல் மானியம் அளித்துள்ளது இந்திய அரசு.

எடுத்துக்காட்டாக, துணி ஏற்றுமதி செய்யும் பெரும்பெரும் ஆலை முதலாளிகள், ஒரு குறிப்பிட்ட துணியை வெளிநாடுகளில் 1 மீட்டர் 130 ரூபாய்க்கு விற்றால் தான் இலாபம் கிடைக்கும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் மற்ற நாடுகள் அதே துணியை அந்தக் குறிப்பிட்ட நாட்டில் ஒரு மீட்டர் 100 போய் விலையில் விற்கின்றன என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்திய முதலாளியும் அத்துணியை ஒரு மீட்டர் 100 ரூபாய் என்று விற்றால்தான் அவர் அங்கு சந்தையைப் பிடிக்க முடியும். வணிகம் செய்ய முடியும். இந்திய முதலாளியும் 100 ரூபாய்க்கு விற்பார். ஆனால், அவருக்குத் துண்டு விழும் 30 ரூபாயை மானியமாக இந்திய அரசு, அவர்க்குக் கொடுத்துவிடும். இதற்குப் பெயர் ஏற்றுமதி மானியம். இதே போல் இறக்குமதி மானியமும் உண்டு.

இப்படிப் பல்வேறு வகைகளில் பெருமுதலாளிகளுக்கு அளித்த மானியம் தான், 2010-2011இல் ஐந்து இலட்சம் கோடி ரூபாய். பெரும் முதலாளிகளுக்கு இவ்வாறான மானியத் தொகை அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. ஆனால் மக்களின் இன்றியமையாத் தேவைகளுக்காக அளிக்கப்பட்ட மானியங்கள் மேலும் மேலும் குறைக்கப்படுகின்றன. பெட்ரோலியம், எரிவளி, வேளாண் உரங்கள் போன்றவற்றிற்கு அளித்துவந்த மானியங்களை தொடர்ந்து குறைத்து வருகிறது இந்திய அரசு. மின்சாரத்திற்கு மானியம் கொடுக்காதே என்று மாநில அரசுகளை நெருக்கி வருகிறது.

இந்த இழப்புகளையெல்லாம் தாங்கிக் கொள்ளும் மனநிலையை உருவாக்குவதற்காக தனிநபர்க்கு நேரடியாகக் கிடைக்கக் கூடிய மானியத்தை ரூபாயாக, ஒவ்வொருவர் கையிலும் தரும் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளது. குறைக்கப்பட்ட மானியத்தை ரூபாயாகக் கையில் தருவார்கள். போகப்போக அத்தொகையும் குறையும். மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து தான் இந்த மானியத் தொகை வழங்கப்படுகிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு தனிநபரும் அரசிடமிருந்து மாதாமாதம் இனாம் பெறும் மனநிலை இதன் மூலம் உருவாக்கப்படும்.

“இனாம்” பெறுவோர், தாங்கள் ஆளப்பிறந்தவர்கள் என்ற செம்மாப்பினை, சுயமரியாதையை மனதளவில் இழந்து விடுவர். அண்டிப் பிழைப்பவர்கள் என்ற உளவியல் உருவாகிவிடும்.

ஏற்கெனவே, மாநில அரசுகள் தனிநபருக்கு நேரடியாகக் கிடைக்கும் இலவசங்களை வழங்கி வருகின்றன. இவ்விலவசத் திட்டங்களும் உலக வங்கி போன்ற உலகப் பெருமுதலாளிகளின் நிறுவனங்கள் வகுத்துக் கொடுத்த திட்டங்களே!

மக்கள் கேட்காத இலவசங்களைத் தேர்தல் வாக்குறுதிகளாகக் கொடுத்து, மக்களைக் கவர்ந்து வாக்கு வாங்கி ஆட்சிக்கு வருகின்றன கட்சிகள். குறைந்த விலையில் தரமான அரிசி கேட்டார்கள் மக்கள். ஆனால் இலவச அரசித் திட்டத்தை எல்லோர்க்கும் செயல்படுத்துகிறது அ.இ.அ.தி.மு.க. அரசு. அதற்குமுன் இருந்த தி.மு.க. அரசு ஒரு கிலோ அரிசி ஒரு ரூபாய்க்குக் கொடுத்தது. வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் தி.மு.க. அரசு வழங்கியது. அ.இ.அ.தி.மு.க. அரசோ மிக்சி, கிரைன்டர், மின்விசிறி ஆகியவற்றையும் ஆடு, மாடுகளையும் இலவசமாக வழங்குகிறது.

இலவசங்கள் வழங்குவதில் நுட்பமான அரசியல் உத்தி ஒன்றுள்ளது. “ஆளப்பிறந்தவர்கள் நாங்கள்; நாங்கள் கொடுப்பதை வாங்கப் பிறந்த குடிபடைகள் நீங்கள்” என்பதுதான் அந்த உத்தி.

“மண்ணின் மக்களாகிய நாமும் ஆளப்பிறந்தவர்கள் தாம்” என்ற மனத்திட்பத்தை இலவசங்கள் அரித்துவிடும்; “எல்லோரும் ஓர் நிறை; எல்லோரும் ஓர் விலை; எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்” என்று இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பாடினார் பாரதியார். ஏழாம் நூற்றாண்டில் “நாமார்க்கும் குடியல்லோம்; நமனை அஞ்சோம் ஏமாப்போம் பிணியறியோம்” என்று திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) பாடினார். இந்த செம்மாப்பு உளவியலைத் தகர்ப்பவைதாம் இலவசங்கள்! ஆட்சியாளர்களை அண்ணாந்து பார்த்து, ஏதாவது இலவசமாகக் கிடைக்காதா என்ற மனநிலையை வெகுமக்களிடம் உண்டாக்குகின்றன இலவசங்கள்.

செல்வமும் செல்வாக்கும் படைத்த சிறு கூட்டத்தால் தான் தேர்தலில் போட்டியிட முடியும். “நம்மால் வாக்களிக்க மட்டுமே முடியம்” என்ற மனநிலையை மக்களிடம் இன்றையத் தேர்தல் முறை ஏற்கெனவே உருவாக்கி வைத்துள்ளது. அந்த இரண்டாம் தரக் குடிமக்கள் மனநிலையை மேலும்,  “நாம் ஆளப்பிறந்தவர்கள் அல்லர், ஆட்சியாளர் தயவில் வாழப் பிறந்தவர்கள்” என்று வடிவமைக்கின்றன, இலவசங்கள்.

பலநாடுகளில் மண்ணின் மக்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டு வந்தேறிகள் ஆட்சி புரிகின்றனர். அமெரிக்கா(யு.எஸ்.ஏ.) கனடா மலேசியா போன்ற நாடுகள் இதற்குச் சில எடுத்துக்காட்டுகள்.

அமெரிக்காவிலும், கனடாவிலும் நாகரிகத்தோடு வாழ்ந்தவர்கள் தொல் பழங்குடி மக்கள். அவர்கள் தொல் இந்தியர்கள் என்று(poleo Indians) மேற்கத்தியரால் அழைக்கப்படும் மண்ணின் மக்கள் ஆவர். தொல் இந்தியர்களை வேட்டையாடி அழித்தார்கள் அமெரிக்காவில் குடியேறிய ஐரோப்பியர்கள். அவர்களின் நிலங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள்; அவர்கள் நடத்திய நிர்வாகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். எஞ்சிய தொல் இந்தியர்கள் வந்தேறி ஐரோப்பியர்களைச் சார்ந்து வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். இன்று அமெரிக்காவிலும் கனடாவிலும் தொல் இந்தியர்கள் அந்நாட்டு அரசுகள் வழங்கும் இலவசங்களை நம்பியே வாழ்கிறார்கள்.

பழங்குடி மக்களுக்குத் தாராளமாக இலவசங்கள்- உதவித் தொகைகள் வழங்குகின்றன அவ்வரசுகள். அத்தொகைகளை வாங்கிக் கொண்டு பெரும்பாலோர் போதைப்பழக்கங்களுக்குத் தாராளமாக செலவு செய்கிறார்கள். தங்களின் வரலாற்றை மறந்து, தங்களின் உரிமைகளை மறந்து, வந்தேறிகளைச் சார்ந்து வாழும் மக்களாக அவர்கள் மனநிலை மாற்றப்பட்டது. கனடா சென்றிருந்த போது தொல் இந்திய மக்களின் நிலையை நேரில் கண்டேன்.

அதே போல், மலேசியாவில் வெளியிலிருந்து குடியேறியவர்கள் மலாய் மக்கள். மண்ணின் மக்களாகிய் பழங்குடி மக்கள். அரசின் இலவசங்களைப் பெற்றுக் கொண்டு அதில் மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் கண்டு வாழ்வதைப் பார்த்தேன். அமெரிக்காவிலோ, மலேசியாவிலோ மண்ணின் மக்கள் தங்களுக்கு எதிராக அரசியல் போட்டிக்கு வந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்கின்றன குடியேறியவர்களின் கொற்றங்கள்! அதற்காக அவர்களுக்கு இலவசங்களை வாரி வழங்குகின்றன.

தமிழ்நாட்டு மக்கள் பழங்குடி மக்களல்லர். வளர்ச்சியடைந்த தேசிய இனமக்கள். தில்லி ஏகாதிபத்தியத்திற்குத் தமிழ்த் தேசம் அடிமைப் பட்டிருந்தாலும் காலனிய ஆட்சி வழங்கும் பதவிகளைத் தமிழ் மக்களில் சிலர்  அடைகின்றனர். எனவே இங்கு அமெரிக்காவில், மலேசியாவில் மண்ணின் மக்கள் ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டு இலவசங்களைச் சார்ந்த மக்களாக்கப்பட்ட நிலை அதே வடிவில் இல்லை. வேறு வடிவில் இருக்கிறது.

தில்லி ஏகாதிபத்தியத்திற்குக் கங்காணி வேலை பார்க்கும் ஒரு புதிய அரசியல் வர்க்கம் தமிழ் மக்களிடையே உருவாகியுள்ளது. தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டோரும் இந்தக் கங்காணி அரசியல் வர்க்கத்தில் அடக்கம் இந்தக் கங்காணி அரசியல் வர்க்கம், அரசியல்இல் குடும்பத் தலைமையும், வாரிசுரிமையையும் அந்தந்த மட்டத்தில் நிலை நிறுத்தி வருகின்றன. கங்காணி அரசியலில் வாரிசுகளற்ற அரசியல் தலைமைகளும் உண்டு. இந்த அரசியல் வர்க்கத்தினரின் மக்கள் தொகை மிகமிகக் குறைவு. அனைத்து அதிகாரம் படைத்த இந்த அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களின்  எண்ணிக்கையையோ மிக மிகக் குறைவு. இவர்களில் சிலர் காலப்போக்கில் பின்னடைந்து போகலாம். சிலர் புதிதாக உருவாகலாம். இருந்த போதிலும் இவர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவே.

இந்தக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் உள்ள அரசியல் வர்க்கம் தன்னை ஆளும் வர்க்கமாக நிலை நிறுத்திக் கொள்ளும்; வெகு மக்களை இலவசங்களை எதிர் பார்க்கும் நிலையில் வைத்துக் கொள்ளும். இதுவே இவர்களின் திட்டம். ஆட்சி அதிகாரத்திற்கான போட்டியிலிருந்து வெகு மக்கள் மனதளவில் தாமாகவே விலகி நிற்பதே நல்லது என்று அரசியல் வர்க்கம் கருதுகிறது.

இலவசங்களை வழங்குவதாக அறிவிப்பதில், அவற்றை வழங்குவதில், அரசியல் வர்க்கக் கட்சிகளிடையே போட்டி நிலவுகிறது. இலவச அரிசி தருவதாக அ.இ.அ.தி.மு.க. சொன்னால், இலவச அரிசியை வீட்டில் கொண்டு வந்து தருவோம் என்று தே.மு.தி.க. சொல்கிறது. இன்னொரு கட்சி சமைத்துக் கொண்டு வந்து உணவாகத் தருவோம் என்று சொன்னாலும் சொல்லும்.

இலவசங்களைச் சார்ந்து வாழும் மனநிலைக்கு வந்து விட்ட மக்கள் தங்கள் ஆளும் உரிமை படைத்த இனம் என்ற உரிமை உணர்ச்சி குன்றியவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு வரலாற்றுப் பெருமித உணர்ச்சியும் குன்றியிருக்கும். வருங்காலத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பு நமதே என்ற கடமை உணர்ச்சியும் குறைந்திருக்கும். பொதுவில் மிகச் சிறிய எண்ணிக்கையில் உள்ள அரசியல் வர்க்கத்தின் தலைமைக்குக் கட்டுப்பட்ட ஒரு கூட்டமாக அம்மக்கள் மாறிவிடுவர்.

இடதுசாரிகளும் மற்றவர்களும் தலைமை தாங்கும் தொழிற்சங்கங்கள், உழவர் அமைப்புகள் உரிமைப் போராட்டம் நடத்துவதைவிட, பொருளியல் சார்ந்த கோரிக்கைப் போராட்டங்கள் நடத்துவதே அதிகமாக உள்ளது. சமூகம், இனம், மொழி, தாயகம் என்பவற்றுள் எதன் உரிமை பற்றியும் அக்கறையின்றி அவரவர் பொருளியல் மற்றும் வேலை நிலைமைகளுக்கு மட்டும் போராடுவது தொழிற் சங்கவாதம் எனப்படும். இத்தொழிற்சங்க வாதம் அமைப்பாகத் திரண்டுள்ள மக்களை ஆள வேண்டியவர்கள் என்ற நிலையிலிருந்து ஆளப்படுவோர் என்ற மனநிலைக்கு மாற்றி விடுகிறது. அமைப்பாகத்  திரளாத மக்களை இலவசங்கள் “ ஆளப்படுவோர்” மனநிலைக்கு மாற்றி விடுகின்றன.

இவ்வாறான சமூக அரசியல் சூழல் நிலவும் நாட்டில், மண்ணின் மக்கள் வெறும் வாக்காளர்களாகவும், வெறும் பயனாளிகளாகவும் குறுகிவிடுகிறார்கள். இவ்வாறு சனநாயக அரசியல், பயனாளிகள் அரசியலாக மாறுகிறது. பயனாளிகள் அரசியல் பக்திப் பரவச அரசியலாக மாறுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் பயனாளிகளின் பக்திப் பரவச அரசியல் குதூகலாமாகக் கொண்டாட்டம் போடுகிறது. இதன் குதியாட்டத்தைக் கண்டு தமிழ்த் தேசியப் புரட்சியாளர்கள் திகைக்க வேண்டியதில்லை. மலைக்க வேண்டியதில்லை. பயனாளிகளின் பக்திப் பரவச அரசியலுக்கு வெளியே ஏராளமான மக்கள் இருக்கிறார்கள். பக்திப் பரவச அரசியலை அவர்கள் வெறுக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் அமைப்பாக இல்லை. தலைமை இன்றி இருக்கிறார்கள்.

உண்மையான தமிழ்த் தேசியப் புரட்சியாளர்களை அந்த மக்கள் அடையாளம் காணவில்லை. அதே போல் உண்மையான தமிழ்த் தேசியப் புரட்சியாளர்கள் அந்த மக்களிடம் சென்று சேரவில்லை. இவ்விரு தரப்பாரிடையே நிலவும் இடைவெளி நீக்கப்படவேண்டும்; இவர்களிடையே விரிவான உறவு உருவாக வேண்டும்.

ஒரு நாளைக்கு இலட்சக் கணக்கான குழந்தைகள் பிறக்கிறார்கள். அதன் இன்னொரு பொருள் ஒரு நாளைக்கு இலட்சக்கணக்கானோர் 16 அகவையைக் கடக்கிறார்கள், 18 அகவையைக் கடக்கிறார்கள். பயனாளிகளின் பக்திப்பரவச அரசியலால் பெரிதும் பாதிக்கப்படாத அந்த அகவை ஆண், பெண்களை அடையத் தமிழ்த் தேசியத்திற்குத் தடை என்ன இருக்கிறது?

தமிழ்நாட்டு மக்கள் தொகையில் 25 விழுக்காட்டினர் ஆதரவைத் தமிழ்த் தேசியம் பெற்று விட்டால் போதும். எந்த நாட்டிலும் ஒரு புரட்சி வெற்றிபெற 25 விழுக்காட்டு மக்களின் ஆதரவே முதல் நிலைத் தேவை. இந்த ஆதரவை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டால், இதர மக்களில் கணிசமானோர் அந்தஒ புரட்சியை ஏற்பர். அவ்வாறான சூழலில் பக்திப்பரவச அரசியலில் சிக்கியிருந்த மக்கள் கூட்டத்திலும் ஓர் உடைப்பு ஏற்பட்டு ஒரு பகுதியினர் புரட்சிக்கு ஆதரவாக வருவார்கள்.

தமிழ்த் தேசியப் புரட்சி அமைப்பு உடனடியாக வெகுமக்கள் ஆதரவைப் பெருவாரியாகத் திரட்டி விடமுடியாது. இப்பொழுது நிலவுவது “ தேடுதலும் திரட்டுதலும்’’ என்ற காலகட்டம். இன உணர்வாளர்களை, மொழி உணர்வாளர்கள், அரசியல் அலங்கோலங்களைப் புரிந்து கொண்டு அதை மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்று உள்ளம் கொதிப்போர் முதலியோர் இன்று தமிழ்நாட்டில் ஏரளாமாக உள்ளனர். அவர்களுக்கு சரிவர நம்மைத் தெரியவில்லை. நமக்கு அவர்களைத் தெரியவில்லை. இந்தத் “தெரியாத் தனத்தை”ப் போக்க வேண்டியது இருதரப்புக்கும் உள்ள பொறுப்பாகும். இதில் கூடுதலான பொறுப்பு புரட்சிக்கரத் தமிழ்த் தேசிய அமைப்பை நடத்துவோர்க்கு இருக்கிறது.

மேற்சொன்ன உணர்வாளர்களைத் தேடிச் செல்வதும், அவர்களை உறுப்பினர்களாக, ஆதரவாளர்களாகத் திரட்டுவதும் தமிழ்த் தேசிய அமைப்பின் இன்றையத் தேவை.

அதே போல் மேற்சொன்ன உணர்வாலர்கள், தங்கள் எண்ணங்களை நேர்மையான அமைப்பின் வழி அல்லாமல் வேறு வழியில் செயல்படுத்த முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இருக்கின்ற அமைப்பு எதுவும் சரியில்லை என்று கருதினால் சரியான அமைப்பை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். யாரும் சரியில்லை, தானும் செயல்பட முடியாது என்று உணர்வாளர்கள் ஒதுங்கியிருந்தால், உதிரிகளாகத்தான் இருப்பார்கள். உதிரிகளாக இருப்போர், தெரிந்தோ. தெரியாமலோ, அமைப்பு வழியில் செயல்படும் பக்திப் பரவச அரசியலின் ஆதரவாளர்களாகவே பயன் படுவர்.

அமைப்பு வழியில் செயல் படும் பக்திப் பரவச அரசியலை அமைப்பு வழியில் செயல்படும் புரட்சிக்கரத் தமிழ்த் தேசிய அரசியலே மாற்றீடு செய்யும். பதவி, பணம், விளம்பரம் என்ற மூன்று தூண்களின் மேல் நிற்கிறது பக்திப் பரவச அரசியல். இந்த மூன்றையும் விலக்கி விட்டு இன்றையத் தேர்தல் அரசியல் இயங்கவே முடியாது.

எனவே தேர்தல் அரசியலுக்கு வெளியேதான், சரியான தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இயங்க வேண்டும். தனி நபர்க்கான பணம், பதவி, விளம்பரம், மூன்றையும் கருத்தில் கொள்ளாத தமிழ்த் தேசிய அமைப்புதான்; பக்திப் பரவச அரசியலை நீக்கி நேர்மையான, உரிமை மீட்பு அரசியலை நிலைநாட்ட முடியும். தேர்தலை நிரந்தரமாகப் புறக்கணிப்பது நமது திட்டமன்று. விபத்துக்குள்ளாகி விழுந்து கிடக்கும் தமிழ்த் தேசத்தைத் தூக்கி நிறுத்தி, தமிழ்த் தேசக் குடியரசை நிர்மாணித்து, தமிழ்ச் சமூகத்தை மறு வார்ப்பு செய்யும் வாய்ப்புகள் உருவானபின் தேர்தல் அரசியலில் தமிழ்த் தேசியர்களும் பங்கு பெறலாம். அதுவரை தேர்தலுக்கு வெளியேதான் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் செயல் புரிய வேண்டும்.

Pin It

தமிழர் தேசிய இயக்கம் 10.2.2002 அன்று திருச்சயில் நடத்திய சிறப்பு மாநாட்டில் திரு பழ.நெடுமாறன் அவர்களும், பேராசிரியர் சுப.வீரபாண்டியன் அவர்களும் ஆற்றிய உரைகள், “பேருருவம் கொள்ளும் தமிழ்த்தேசியம்” என்ற தலைப்புள்ள நூலில் தொகுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. இந்நூலை அப்போது தமிழர் தேசிய இயக்கம் வெளியிட்டது. அம்மாநாட்டில் தமிழ்த் தேசியத்தை ஆதரித்தும் திராவிடத் தேசியத்தை மறுத்தும், திராவிட இயக்கும் குறித்தும் சுபவீ பேசிய ஒரு பகுதி கீழே வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இப்பொழுது அவர் பேசிவரும் பேச்சிற்கும் 2002இல் அவர் பேசிய பேச்சிற்கும் இடைவெளி எவ்வளவு என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஒருவருடைய கருத்தில் மாற்றம் வரலாம். முன்சொன்னதைக் கைவிட வேண்டிய நிலை வரலாம். ஆனால், அம்மாற்றம் சமூக அறிவியல் கண்ணோட்டத்தில் வளர்ச்சி நோக்கியதாக மேலும் துல்லியம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

திருச்சியில் 10.02.2002அன்று நடைபெற்ற தமிழர் தேசிய இயக்கத்தின் சிறப்பு மாநாட்டில், பேராசிரியர் சுப.வீரபாண்டியன் அவர்கள் ஆற்றியத் தொடக்கவுரை, “பேருருவம் கொள்ளும் தமிழ்த்தேசியம்” என்ற புத்தகமாக தமிழர் தேசிய இயக்க வெளியீடாக வெளி வந்தது. அதிலிருந்து….

உலக முதலாளித்துவத்தை நீ எதிர்க்கிறாய் இந்திய தேசியத்தை எதிர்க்கிறாய் ஏன் திராவிட தேசிய இயக்கத்தை எதிர்க்கவில்லை? இன்னமும் பழைய பாசம் பாக்கி இருக்கிறதோ என்று என்னுடைய பாவாணன் போன்றந நண்பர்கள் அடிக்கடி சந்தேகப்படுவது உணள்டு. அது வேறு ஒள்றும் இல்லை நண்பர்களே.

நான் திராவிடத் தேசியத்தை எதிர்க்காமல் இருப்பதற்கு ஒரு உண்மையான காரணம் இருக்கிறது. உயிரோடு இருப்பதை தான் நாம் எதிர்க்க முடியும். திராவிடத் தேவியம் இன்றைக்கு உயிரோடு இல்லை. நான் விளையாட்டுக்காகச் சொல்லவில்லை. திராவிட இயக்கம் வேறு, திராவிடத் தேசியம் வேறு. நாம் எல்லாவற்றையும் குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோமோ என்று நான் கருதுகிறேன். தமிழ்த் தேசியத்தை வீரியமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிற நம்முடைய தோழர்கள் கூட திராவிடம் என்றால் கெட்ட வார்த்தை என்பது போலப் பார்க்க்கிறார்கள். நான் அப்படிப் பார்க்கவில்லை.

திராவிட இயக்கத்தின் செயல்களையெல்லாம் வேரோடு வீழ்த்த வேண்டும் என்று நம்முடைய நண்பர் ஒருவர் அண்மையிலே பேசியதைக் கேட்டபோது நான் வருத்தப்பட்டேன். திராவிட இயக்கத்திற்கு ஒரு அரசியல் கொள்கை இருந்தது. ஒரு சமூகக்  கொள்கை இருந்தது. ஒரு தன்மானக் கொள்கை இருந்தது. பெண் விடுதலை என்பதும் தராவிடக் கொள்கை தான். பெண்ணமை தீருமட்டும் பேசும் திருநாட்டில் மண்ணடிமை தீர்ந்துவால் முயல் கொம்பு என்பது திராவிட இயக்கத்தின் குறிக்கோள்தான். சாதி எதிர்ப்புதான் திராவிட இயக்கத்தின் உயிர்நாடிக் கொள்கை.

எனவே திராவிட இயக்கத்தின் அனைத்துக் கொள்கைகளையும் வீழ்த்துவது என்று சொன்னால் நாம் அதனுடைய சமூகப் பரிணாமங்களையும, பண்பாட்டுக் கோட்பாடுகளையும் கூட வீழ்த்த நினைக்கிறோமோ என்பது போலத் தவறாக ஆகிவிடும். எனவே எது வீழ்த்தப்பட வேண்டும்? திராவிட இயக்கம் ஒரு கட்டத்திலே ஒரு தவறான கொள்கையை வைத்தது. அரசியல் கொள்கை. அது திராவிடத் தேசியம். அந்த திராவிடத் தேசியம் என்பது இன்றைக்கு நண்பர்களே யார் திராவிடர் என்றால் கன்னடத்தையும், மலையாளத்தையும், ஆந்திராவையும் கருத்தில் கொண்டு திராவிட நாடு என்று சொல்லவில்லை. அவர்கள் கூட சொல்லவில்லை. இன்றைக்கு திராவிடம் என்ற சொல் வெறும் அடையாளச் சொல்லாக இருக்கிறதே தவிர அரசியல் சொல்லாக அது இல்லை. ஆகையினால் திராவிடத் தேசியம் என்பது அவர்கள் வைத்த ஒரு பிழையான கொள்கை. ஒரு கட்டத்திலே அதை உறுதியாக நம்பினார்கள். அண்ணா அவர்களுக்கும், ம.பொ.சி. அவர்களுக்கும் இடையில் வாக்குவாத்தம் வந்த போது அண்ணா சொன்னார் நாங்கள் ஒரு அணா கேட்கிறோம், நீங்கள் காலணா கேட்கிறீர்கள் என்ற உதாரணத்தைச் சொன்னார். ஆனால் அவருடைய காலத்திலே அது போய்விட்டது.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் திராவிடர் கழகம் என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டாலும் 56 நவம்பரிலிருந்து நீங்கள் கணக்கு எடுத்துப் பாருங்கள். எந்த இடத்திலும் தந்தை பெரியார் திராவிடத் தேசியத்தை வலியுறுத்தவில்லை. 56க்குப் பிறகு இந்திய வரைபடத்தை எரிக்கப் போகிறேன் என்று பெரியார் சொன்னபோது தமிழ்நாடு நீங்களலாக என்று சொன்னாரே தவிர திராவிட நாடு நீங்கலாக என்று சொல்லவில்லை. தமிழ்நாடு நீங்கலாக என்று தான் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு அவருடைய இறுதி சாசனம் மரண சாசனம் என்கிற 73இல் தியாகராயர் நகர் கூட்டத்திலேயே அவர் பேசிய பேச்சில் தோழர்களே கடுமையான வயிற்றுவலியையும் பொறுத்துக் கொண்டு திரும்பத் திரும்ப தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்ற முழக்கம்தான். எந்த முழக்கத்தை 38இல் பெரியார் முன்வைத்தாரோ அந்த முழக்கத்தோடுதான் 73இல் அவர் தன் இறுதி உரைய முடித்தார். அவர் தமிழ்த் தேசியத்தை நோக்கி வந்தார். அண்ணா என்ன செய்தார்? அவரும் 61இல் திராவிடத் தேசியத்தை விட்டுவிட்டார். ஆனால் தமிழ்த் தேசியத்தை நோக்கி வராமல் இந்தியத் தேசியத்தை நோக்கிப் போனார். இன்றைக்குக்கூட திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்கள் இந்திய தேசியத்தை நோக்கித்தான் மண்டியிட்டுப் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

Pin It

அபாயகரமான தண்ணீர் சிக்கலில் தவிக்க இருக்கிறது தமிழகம். ஆந்திர அரசு கட்டிய அணைகளின் காரணமாக, நீர் வரத்துக் குறைந்து வறண்டு நிற்கும் பாலாறு காரணமாக, காஞ்சிபுரம், திருவள்ளுர் மாவட்டங்களில் வேளாண்மை ஒழிந்தது. முல்லைப் பெரியாற்று அணை உரிமை மறுக்கப்பட்டதன் விளைவால் வைகை ஆற்றில் நீர்வரத்துக் குறைந்து, தேனி, திண்டுக்கல், மதுரை, சிவகங்கை, இராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் வேளாண்மை மற்றும் குடிநீர் தேவைகள் பாதிக்கப்பட்டன. கன்னட இனவெறியர்களின் கூச்சலின் காரணமாக காவிரி உரிமை மறுக்கப்பட்டு, தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சை, திருவாரூர், திருச்சி, நாகை, கடலூர் மாவட்டங்களில் வேளாண்மையும், அதையொற்றியப் பகுதிகளில் குடிநீர் தேவையும் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்படி இக்கட்டான நிலையில் உள்ள தமிழக மக்கள், இன்றைக்கு ஏரி – குளங்களில் மழைக் காலத்தில் சேமித்து வைக்கப்பட்ட நீரையும், நிலத்தடி நீரையும் நம்பித்தான் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்கின்றனர். இந்நிலையில், பருவமழைப் பொய்த்துப் போனதன் விளைவால் அதிலும் பெரும் பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

சென்னை மாநகருக்கு குடிநீர் வழங்கும் மாநகராட்சி அளிக்கும் தகவல்களின் படி, சென்னைக்கு குடிநீர் வழங்கும் முக்கிய நீர்த் தேக்கமான பூண்டி நீர்த்தேக்கத்தில், கடந்த ஆண்டு 3087 மெட்ரிக் கன அடியாக இருந்த நீர், தற்போது அதில் பாதி அளவு குறைந்து 1462 மெட்ரிக் கன அடியாக உள்ளது. சோழவரம் ஏரியில், 561 மெட்ரிக் கன அடியாக இருந்த நீர், 448 மெட்ரிக் கன அடியாக உள்ளது. செங்குன்றம், செம்பரம்பாக்கம் உள்ளிட்ட மற்ற ஏரிகளையும் கணக்கில் கொண்டால், மொத்தமாக கடந்த ஆண்டு 9221 மெட்ரிக் கன அடியாக சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த நீர், இன்றைக்கு வெறும் 5,136 மெட்ரிக் கன அடியாக உள்ளது.

இந்நிலையில், கடும் வெயில் காலமான ஏப்ரல் – மே மாதங்களில் சென்னை மாநகரம் மிகப்பெரும் குடிநீர் சிக்கலில் தவிக்க உள்ளது. இந்நிலையை சமாளிப்பதற்காக செயல்பாட்டில் உள்ள வீராணம் ஏரியிலிருந்தும், சென்னையைச் சுற்றியுள்ள திருவள்ளுர், காஞ்சிபுரம், விழுப்புரம் மாவட்டங்களில் இருந்தும் நிலத்தடி நீரைப் பெருமளவில் உறிஞ்சி சென்னைக்கு நீர் கொண்டு வரும் திட்டத்தை தமிழக அரசு செயல்படுத்தக் கூடும்.

ஆனால், அங்கும் இதே நிலை நீடிப்பது தான் பெரும் சிக்கலின் முன்னறிவிப்பு நிலையாக உள்ளது. பெரும்பாலான தமிழக மாவட்டங்களில் உள்ள ஏரி, குளங்களில் நீர் இருப்பு குறைந்து காணப்படுவதாலும், நிலத்தடி நீர்மட்டம் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டதாலும் கடும் வறட்சி நிலவுகின்றது. பல இடங்களில் ஏரி, குளங்கள் அழிக்கப்பட்டு குடியிருப்புகளும், கேளிக்கை மைதானங்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக, நீர் தேக்க நிலைகளும் குறைந்துவிட்டன.

கடுமையான நீர்த் தட்டுப்பாடு மற்றும் வறட்சியின் காரணமாக, கால்நடைகளுக்கு தீவணம் கொடுக்க முடியாமல் பஞ்சாலைகளின் கழிவுப் பஞ்சுகளை உழவர்கள் கால்நடைகளுக்குக் கொடுப்பதாக செய்திகள் வந்தன. (காண்க: தினகரன், 24.01.2013). வனப்பகுதிகளில் வறட்சி நிலவுவதால், அங்குள்ள விலங்குகள் மனிதர் வாழ்கின்ற பகுதிகளுக்கு நீருக்காக வருவதும், அதன் காரணமாக ஏற்படுகின்ற மோதல்களும் அதிகரிக்கும் என சூழலியல் ஆர்வலர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

முக்கியமாக, பெருமளவிலான நிலத்தடி நீர் பன்னாட்டு – வடநாட்டு நிறுவனங்களாலும், இந்திய அரசுத் துறை நிறுவனங்களாலும் தமிழகமெங்கும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. தொழிற்சாலைகள் என்ற பெயரில் மிகப்பெருமளவில் தண்ணீரைக் கொள்ளையடிக்கும் கொள்ளை நிறுவனங்கள், அதை மக்களிடம் குடிநீருக்காக விற்று பணம் பறிக்கும் செயலும் அதிகரித்துவிட்டது. இந்த நிறுவனங்கள், கொள்ளையடிப்பதோடு மட்டுமின்றி, அவை நிலத்தடி நீரை அதிகளவில் உறிஞ்சுவதன் விளைவாக, பெருமளவிலான நிலத்தடி நீர் மாசுபட்டுக் கொண்டுள்ள உண்மையும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

இந்திய அரசின் அனுமதியுடன் தமிழகத்தில் காலடி எடுத்து வைக்கும், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளுக்கு நிலங்களை அள்ளிக் கொடுக்கும் தமிழக அரசு வெறும் நிலங்களை மட்டும் கொடுக்கவில்லை. அந்நிலத்தின் அடியில் உள்ள நிலத்தடிநீரையும் உறிஞ்சிக் கொள்ள அனுமதி வழங்குகின்றது. இதன் காரணமாக, சென்னை உள்ளிட்ட தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இயங்கும் பன்னாட்டு நிறுவனத் தொழிற்சாலைகளின் வளாகங்களில் நீர் உறிஞ்சும் இயந்திரங்கள் அமைக்கப்பட்டு, அந்த நீர் பொதுமக்களுக்கு விற்கப்பட்டும் வருகின்றது.

இதை கண்காணிக்கவும், கட்டுப்பாடு விதிக்கவும் முறையான அமைப்பு ஏதுமில்லை என்பதே நடைமுறை உண்மை. அவ்வப்போது, நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிச் செல்லும் தண்ணீர் லாரிகளை மக்கள் சிறைபிடிப்பதும், அதை காவல்துறை அதிகாரிகளும், வருவாய்த்துறை அதிகாரிகளும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி விடுவிப்பதுமே இன்றைய நிலையாக உள்ளது. தண்ணீரைக் கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களிடம் கையூட்டும், சலுகையும் பெறுகின்ற அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் மக்களை ஏமாற்றுகிறோம் என்ற பெயரில், தம் வருங்கால தலைமுறையினரையே ஏமாற்றிக் கொண்டுள்ளனர்.

நிலத்தடி நீர் ஆதரங்களை பாதுகாக்கும் வகையில், தமிழக அரசு 2003ஆம் ஆண்டு, தமிழ்நாடு நிலத்தடி நீர் மேம்பாடு மற்றும் மேலாண்மை சட்டம் என்ற சட்டத்தை இயற்றியது. ஆனால், அச்சட்டம் இன்றுவரை முறையாக செயல்படுத்தப்படவில்லை. அச்சட்டத்தினை செயல்படுத்த அதிகாரம் பெற்ற ஓர் அமைப்பு உருவாக்கப்படும் என அறிவித்தும்கூட, இன்றுவரை அது நடைமுறைக்கு வரவில்லை.

தொழிற்சாலைகளும், நிறுவனங்களும் அதிகளவு நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சுவதால், நீர் மாசுபாடு ஏற்படுவதாக பல ஆய்வுகள் மெய்ப்பித்துள்ளன. நடுவண் நீர் வளத்துறையின் அங்கமான நடுவண் நிலத்தடி நீர் வாரியம் (Central Groundwater Board) கடந்த ஆண்டு வெளியிட்ட ஓர் ஆய்வில், அதிகளவில் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சியதாலும், பூச்சிக் கொல்லி மருந்துகளை அதிகளவுப் பயன்படுத்தியதாலும் நிலத்தடி நீரில்,  பெருமளவில் குளோரைடு, ஃப்ளோரைடு, நைட்ரைட் உள்ளிட்ட பல வேதியியல் பொருட்கள் கலந்து மாசுபட்டிருப்பதாகவும், அது மனிதர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியதாகவும் உள்ளது எனக் கண்டறிந்தது. (காண்க: டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, 29.08.2012). ‘பசுமைப்புரட்சி’ என்ற பெயரில் இந்திய அரசு செயல்படுத்திய வேளாண் திட்டம், வேளாண்மையையும், மண்ணையும் மட்டுமின்றி நிலத்தடி நீரையும் எந்தளவு பாதித்திருக்கிறது என்பதையே இந்த ஆய்வு முடிவு எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இது மட்டுமின்றி, கடலூர், நாகப்பட்டினம், தஞ்சை, திருவாரூர் மாவட்டங்களில் போன்ற கடலோர மாவட்டங்களில் கடல் நீர் நிலத்திற்குள் புகுந்துள்ளதால், அப்பகுதிகளின் 8 பகுதிகள் அபாயகரமான பகுதிகளாக ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டன. இந்த 8 பகுதிகளில் தான், அதிகளவிலான தொழிற்சாலைகள் இயங்கி வருகின்றன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. நாமக்கல் மாவட்டத்தின் இராசிபுரத்தில், நிலத்தடி நீர் 1500 அடிக்கும் மேலாக கீழிறங்கிவிட்டதாக வல்லுநர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். தமிழக அரசின் தகவல் மையம் எடுத்த ஆய்வுகளின்படி, சென்னை, வேலூர், தஞ்சை, திருச்சி, செலம், திருவண்ணாமலை, நாமக்கல், திண்டுக்கல் ஆகிய மாவட்டங்களில், நிலத்தடி நீர் அபாயகரமான அளவில் இருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. (காண்க: டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, 22.04.2012).

மேலும், மாநகராட்சிகளில் பாதாள கழிவு நீர் வெளியேற்றத் திட்டம் முறைப்படி செயல்படுத்தப்படாததன் காரணமாக, பல ஆறுகளில் கழிவு நீர் கலக்கப்படுவது அதிகரித்துள்ளது. மதுரை வைகை ஆறும், சென்னை கூவம் ஆறும் இதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டுகளாக நம்முன் நிற்கின்றன. மதுரையில், தொழிற்சாலைகள் நிறைந்த பகுதியான கப்பலூர் பகுதியில் நிலத்தடி நீர் அதிகளவு உறிஞ்சப்பட்டு, மாசுபட்டிருப்பது கண்டறியப்பட்டது. குப்பைகளை முறைப்படி வெளியேற்றுகின்ற நடைமுறை இல்லாததின் காரணமாக பல இடங்களில், ஆறுகளில் குப்பைகள் கொட்டப்பட்டுத் தேங்கிக் கிடப்பதும், அதன் காரணமாக ஆற்று நீரில் மின்னனு வேதியியல் பொருட்களும், அமரிங்களும் கலக்க நேரிடுகின்றன. அடர்த்தியான இந்த வேதியியல் பொருட்கள் காரணமாக, நிலத்தடிக்கு நல்ல நீர் சென்றடைவதும் தடுக்கப்படுவதாக, 2007 பிப்ரவரியில் நடுவண் சுற்றுச்சூழல் கட்டுப்பாட்டு வாரியம்(Central Pollution Control Board) வெளியிட்ட ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்டது. (காண்க: தி இந்து, 07.05.2012).

தமிழகத்தில் மட்டுமின்றி, தேசிய புவியியல் ஆய்வு நிறுவனம் வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கையின்படி ஐதராபாத், டெல்லி, மும்பை ஆகிய பெரு நகரங்களிலும், சென்னையிலும் உள்ள நிலத்தடி நீர் மட்டும் மிக வேகமாகக் குறைந்து காணப்படுவதையும், அவை பெருமளவில் மாசுபட்டிருப்பதையும் உறுதி செய்தது. சென்னையின் நிலத்தடி நீரைப் பருகினால், நோய் ஏற்பட அதிக வாய்ப்புள்ளதாகவும் அவ்வறிக்கை எச்சரித்தது. அந்தளவிற்கு நிலத்தடி நீர் இங்கு மாசுபட்டுள்ளது (காண்க; தினகரன், 20.12.2012).

இன்னுமொரு முக்கியமான செய்தி நம்மை அதிர வைப்பதாக உள்ளது. நிலநடுக்க அபாயமுள்ள பகுதிகளில், அதிகளவில் நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சப்பட்டால் அங்கு நிலநடுக்க அபாயம் அதிகரிக்கும் என்று அறிவியலாளர்கள் எச்சரிக்கும் செய்தி அது. கடந்த, 2011ஆம் ஆண்டு மே 12 அன்று, ஐரோப்பாவின் ஸ்பெயின் நாட்டில் லார்கா நகரில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தின் போது, மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வின் முடிவில் இது தெரியவந்த்து (காண்க: பி.பி.சி. செய்தி இணையம், http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-20025807).

இந்தியாவில், நிலநடுக்க ஆபாயப் பகுதிகளை 4 மண்டலங்களாகப் பிரித்துள்ளனர். கடந்த 2002ஆம் ஆண்டு வரை, நிலநடுக்கம் அபாயம் குறைந்த மண்டலம் 2இல் இடம் பெற்றிருந்த சென்னை மாநகரம், மண்டலம் 3-க்கு மாற்றப்பட்டது. ரிக்டர் அளவு கோலில் 6.9 அளவிற்கு நிலநடுக்கம் ஏற்பட வாய்ப்பான பகுதியே மண்டலம் – 3 ஆகும். சென்னை மாநகருக்கு நிலநடுக்க அபாயம் அதிகரித்துள்ளது என்பதே, இவ்வறிப்பின் பொருள்.

அதன் பின்னர், பல ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டு, 2011 ஏப்ரல் மாதத்தில், நாட்டின் முக்கிய நகரங்களான தில்லி, புனே, மும்மை, கொச்சின், கொல்கத்தா திருவனந்தபுரம், பாட்னா, அகமதாபாத், டேராடூன் உள்ளிட்ட 38 நகரங்கள், நிலநடுக்க அபாயம் அதிகரித்த மண்டலங்களுள் இணைக்கப்பட்டதாக தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை நிறுவனம் அறிவித்தது. (காண்க; தி இந்து, 10.04.2011). இந்த பகுதிகள் அனைத்தும், அதிகளவில் பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், தொழிற்சாலைகளும் சூழப்பட்டு நிற்கும் பகுதிகளாகவும் அதிகளவில் மக்கள் தொகை கொண்டதாகவும் இருப்பது இத்துடன் நாம் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இவ்வாறு, வறட்சியாலும் தவிக்கும் தமிழகத்தைக் காப்பாற்ற, அண்டை மாநிலங்கள் ஏற்படுத்தியுள்ள நீர் முற்றுகையை உடைத்து, அதைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டிய இந்திய அரசு, தேசிய நீர்க்கொள்கை என்ற பெயரில் தமிழகத்திலுள்ள எஞ்சிய நீர் ஆதாரங்களையும் ஒழித்துக் கட்டும் முயற்சியில் தீவிரமாக இறங்கியுள்ளது. ஏற்கெனவே தனியார்மயமாகியுள்ள தண்ணீரை, விலைபொருளாக அறிவித்து, அதை தனியார் முதலாளிகளிடம் முற்றிலும் தாரைவார்த்து, மக்களை தாகத்தில் தவிக்க வைக்கத் திட்டமிட்டுக் கொண்டுள்ளது இந்திய அரசு.

உயிர் வாழ இன்றியமைத் தேவையாய் உள்ள நீரைக் கூட, விலை பேசி விற்க முற்படும் ஆளும் வர்க்கத்தை, உழைக்கும் மக்கள் தட்டிக் கேட்பதும், வெட்டி எரிவதையும் தவிர, நாம் உயிர் வாழ வேறு வழியில்லை என்பதே நடைமுறை உண்மை. நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?

Pin It

நாகப்பட்டினத்தைச் சேர்ந்த ஆர்.முத்து கிருஷ்ணன் என்பவர், சென்னைக்கு ஒரு வேலை காரணமாக மாற்றலாகி வந்தார். சென்னையில் புதிதாக வீடு வாடகைக்கு எடுத்து தங்கியபின், வீட்டில் சமைப்பதற்காக புதிய சமையல் எரிவாயு இணைப்புக் கேட்டு விண்ணப்பித்தார்.

நாகையில் இருக்கும், இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்டால் தான் சென்னையில் இணைப்புக் கிடைக்கும் என இந்தியன் ஆயில் நிறுவனம், எரிவாயு உருளைத்தருவதற்கு மறுத்தது.  சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில், இதனை எதிர்த்து வாதாடினார் முத்துக்கிருஷ்ணன்.

இவ்வழக்கில், 05.4.2012 அன்று தீர்ப்பளித்த சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி வீ.இராம சுப்ரமணியன், ஒருவர் ஒரு எரிவாயு உருளை தான் வைத்துக் கொள்ள முடியும் என்று கூறி, முத்துக்கிருஷ்ணனுக்குத் தீர்ப்பு வழங்கினார். (காண்க: தி இந்து, 06.04.2012).

இந்நிலையில், ‘ஒரே வீட்டிற்கு ஒரு எரிவாயு இணைப்பு’ என்ற புதிய முழக்கத்தின் அடிப்படையில், இந்தியாவெங்கும் ஒரே முகவரியில் உள்ள ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட எரிவாயு .இணைப்புகளைத் துண்டிக்கவிருப்பதாக இந்திய அரசின் பெட்ரோலியத்துறை அறிவிப்பு வெளியிட்டது.

மேலும், இந்தியா முழுவதிலுமுள்ள தனது வாடிக்கையாளர்களை மீண்டும் பதிவு செய்து கொள்ளக் கோரியது. அதனைத் தொடர்ந்து, 12.97 இலட்சம் எரிவாயு இணைப்புகள் ஒரே முகவரியில் இருப்பதாகக் கூறி, துண்டிக்கப்பட்டன.

இவ்வாறு ஒரே இணைப்பைக் கொண்டு, நாம் பெறுகின்ற, சமையல் எரிவாயு உருளைகளைப் பெற வேண்டுமானால், பதிவு செய்து விட்டு சற்றொப்ப 1 மாதம் காத்திருக்க வேண்டும்.

இவ்வளவும் சாதாரண மக்கள் அன்றாட சமையலுக்கு சந்திக்கும் அன்றாட சிக்கல்கள். ஆனால், இந்த விதிகளும், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளும் சாதாரண மக்களுக்குத்தான் என்பதும், மக்களால் ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக’ சொல்லப்படும் மக்கள் ‘பிரதிநிதி’களான அரசியல்வாதிகளுக்கு இவை கிடையாது என்பதும் தற்போது அம்பலமாகியுள்ளது.

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட ஆர்வலரான கே.கோ பாலகிருஷ்ணன் என்பவர், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் இன்டேன் சமையல் எரிவாயு உருளை நிறுவனத்திடம், தமிழக முதல்வர் செயலலிதா உள்ளிட்ட அமைச்சர்களுக்கு எவ்வளவு எரிவாயு உருளைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன என்று வினாக் கேட்டு விண்ணப்பித்து தகவல் பெற்றார். அதன் படி அவர் பெற்ற தகவல்கள்தான் இங்கு பட்டிய லாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

அதாவது, கடந்த ஆண்டு மட்டும் செயலலிதா தனது வீட்டிற்கு சற்றொப்ப 206 எரிவாயு உருளைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். அமைச்சர் கோகுல இந்திராவோ, கடந்த ஆண்டிற்கு 44 உருளைகளும், இந்தாண்டு 46 உருளைகளும் பெற்றுள்ளார்.

ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட சமையல் எரிவாயு இணைப்புகள் இருப்பதாக வந்தப் புகார்களைத் தொடர்ந்து, எரிவாயு விநியோக நிறுவனங்கள் இணைப்பு விவரங்கள் அனைத்தையும் மக்கள் பார்வைக்கு வைக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையில், அதை இணையத்தில் வெளியிட்டன. அதை நாம் துழாவினோம்.

இன்டேன் எரிவாயு நிறுவன இணையத்தில் நமக்குக் கிடைத்த தகவல்களின்படி, இவ்வாண்டில் முன்னாள் தி.மு.க.  அமைச்சர் சுப. தங்கவேலன் அவர்களுக்கு, 25 உருளைகளும், அ.தி.மு.க. அமைச்சர்கள்  செயபால் முகவரிக்கு 20 உருளைகளும், எம்.எஸ்.எம்.ஆனந்தன் முகவரிக்கு 19 உருளைகளும், வி.எஸ்.விஜய் முகவரிக்கு 18 உருளைகளும், ஆர்.வைத்தி லிங்கம் முகவரிக்கு 17 உருளை களும், பி. பழனியப்பன் முக வரிக்கு 17 உருளைகளும் இது வரை விநியோகிக்கப்பட் டுள்ளன.

இவை அனைத் தும், பதிவு செய்து கொண்ட சில நாட்களில், கிடைத்த எரி வாயு உருளைகள்.

இவ்வாறு, எளிய மக்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய எரிவாயு உருளைகளை மானிய விலையில் எடுத்துக் கொள்ளும் இந்த ‘மக்கள்’ பிரதிநிதி களை கண்டு கொள்ளாத எரிவாயு நிறுவனங்கள்,  எளிய மக் களைமட்டும் வாட்டி வதைக்கலாமா?

gas

Pin It