சாதாரண பொதுமக்களின் மீதான அரசு அராஷகத்தின் வரலாற்று அடையாளம்

நேற்றிரவைப் போன்றதொரு இரவை என் வாழ்க்கையில் கண்டதில்லை. வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தவாறே நாங்கள் மணலில் படுத்திருந்தோம். கடல் எங்களுக்கு மிக அருகில்... காற்றோ பலமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. எங்களுக்கு நன்கு பழக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் நாங்கள் மணல் மீதும் பாறைகள் மீதும் கிடந்தோம்.

பல நாட்கள் எங்களுக்கு எல்லாமுமாக இருந்த உண்ணாவிரதப் பந்தலில் இருந்து நாங்கள் தொலைவில் இருந்தோம். நான் அன்றிரவு நன்றாக உறங்கினேன் என்பதே எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

அதிகாலைச் சூரியனின் கதிர்கள் பட்டுத்தான் நான் கண்விழித்தபோது, என் தோழிகள் பலர் ஒன்றாக அமர்ந்து உரை யாடிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். அதிகாலையில் தேவாலயத்தில் இருந்து காற்றில் மிதந்துவரும் பாடல்களும், காலை வழிபாடும் இல்லாமல் புலர்ந்திருந்த அந்தப் பொழுதை அவர்கள் எண்ணிப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

எங்களில் சிலர் சுனாமி குடியிருப்புக்கு காலைக்கடன்களை முடிப்ப தற்காகச் சென்றிருந்தார்கள்.

எங்கள் காலை உணவை முடித்தபின் எங்களுடைய அடுத்த நகர்வு என்னவாக இருக்கும் என்கிற எண்ணமே எங்களை ஆக்கிரமித்திருந்தது. எங்கள் அனைவரையும் சுற்றிக்கொண்டிருந்த தீமையை நாங்கள் உணர்ந்தோம். என் இதயம் எச்சரிக்கை உணர்வில் துடிக்கத் தொடங்கியது; அச்சத்தால் அல்ல. காவல்துறையைக் கண்டோ அல்லது அவர்கள் கைகளில் இருந்த ஆயுதங் களைக் கண்டோ நாங்கள் பயப்படவில்லை. அந்த நொடிக்குப் பின் நடந்தவை எல்லாமே, நாகரிகம் அடைந்த மனித குல வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்கள். இது குறித்து மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதற்கு எனக்கு சலிப்பாகவே இருக்கிறது. சில சமயங்களில் முன்னைப்போல உண்டு, உறங்கி எழுந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்கிற எண்ணம் தோன்றியதுண்டு.

ஆனால் இப்போது தீர்க்கமாக முடிவு செய்துள்ளேன்.. அணு உலையை மூடும்வரை போராடியே தீரவேண்டுமென்று. இன்று கூட, வெயிலிலும் கடலிலும் பல மணிநேரங்கள் நின்றபின்னும், என்னால் வீட்டில் நிம்மதியாக அமர முடியவில்லை. நான் மற்ற அனைவருடனும் பந்தலில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவர்கள் எல்லோரும் நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறார்களா, அவர் களுக்கு வேண்டிய வசதிகள் இருக்கின்றவா என்று பார்க்கவிரும்புகிறேன். என் சகோதரிகளைக் காணும்போதெல்லாம் எனக்கு பதட்டம் அதிகமாகி விடுகிறது. அவர்களுடைய வீடு காசா காலனியில் உள்ளது. அவர்களுக்கு இழப்புகள் அதிகம். மீண்டும் வீடுதிரும்ப அவர்கள் அச்சப் படுகிறார்கள். ஒரே ஒரு பாயையும் தலையணை யையும் நாங்கள் பகிர்ந்துகொள்கிறோம்.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு இன்றைக்கு என்னு டைய உருவத்தை நான் கண்ணாடியில் பார்த் தேன். எரிந்துபோன தோலுடன் இருக்கும் என்னுடைய முகத்தைப் பார்த்து நான் அதிர்ந்து போனேன். எங்களில் பலருடைய முகங்களையும் அப்போதுதான் நான் உற்றுப் பார்த்தேன். அந்த நாளின் சுவடுகளை நாங்கள் எங்கள் முகங்களின் தாங்கியிருக்கிறோம் என்பதை நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.

வெயிலினாலோ கடல்நீர் பட்ட தாலோ அல்ல அந்தக் காயங்கள்; நஞ்சுத்தன்மை உடைய புகையைக் கக்கிய கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகள் எங்களை நோக்கி வீசப்பட்டதன் விளைவு இவை. எவ்வளவு பயங்கரமானதாய் இருந்தது அந்த உணர்வும் அந்த நொடிகளும்! எங்கள் சேலைத்தலைப்பால் நாசியையும் வாயை யும் பொத்திக்கொண்டவாறே நாங்கள் ஓடி னோம்.

கால்கள் புதையும் கடற்கரை மணலில் ஓடுகையில் எவ்வளவுதான் உடலை மூடிக் கொள்ள இயலும்? கண்ணீர்ப் புகையால் ஏறத்தாழ எனக்கு பார்வையை இழந்ததுபோல் ஆனது. என் நாசியும், வாயும் எரியத் தொடங்கின. விழிகளில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. இருமலும், தும்மலுமாக எனக்கு மூச்சுத் திணறியது. நாங்கள் புகலிடம் தேடி ஓடினோம். மனிதர்களால் மட்டுமே சக மனிதர்களை துன்பு றுத்தும் இத்தகைய கொடூரமான கண்டுபிடிப்பு களை உருவாக்க முடியும்.

கண்ணின் மணி போல நாங்கள் போற்றிப் பாதுகாத்துவரும் புதுப்பிக்கப்பட்ட எங்கள் தேவாலயத்தின் உட்பகுதிகளை இன்று நாங்கள் கழுவி சுத்தம் செய்வோம். பேரமைதி பொங்கும் எங்கள் கோவில் சிதைக்கப்பட்டது. கழிப்பறை போல சிறுநீர் கழிக்கப்பட்டது. மேரிமாதாவின் சிலை உடைக்கப்பட்டு தரையில் வீசப்பட்டது. கடல்நீரை பானைகளில் சுமந்துவந்து நாங்கள் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தவர்களின் பாவங் களைக் கழுவுவோம்.

“கர்த்தரே! இவர்கள் செய் வது இன்னதென்று அறியாமல் செய்கிறார்கள். இவர்களை மன்னித்தருளும்” என்கிற வாக்கியத் தின் முழுமையான பொருளை நாங்கள் உணர் கிறோம். இதன்மூலம் அவர்கள் என்ன சாதிக்க விரும்புகிறார்கள். எங்களுடைய கஷ்டகாலங்களில் எல்லாம் எங்களுக்குக் கைகொடுத்த தேவாலயம் இது. சுனாமியின்போது அகதிகளாக வேறு வழியின்றி இங்குதான் தஞ்சம் புக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஆனால், கடந்த ஓராண்டாக நாங்கள் விரும்பி இந்த தேவால யத்தை எங்கள் புகலிடமாக்கிக் கொண்டோம். எங்களுக்கு உறைவிடத்தைக் கொடுத்த தேவாலயம் இது. காலை இந்த தேவாலயத்தின் காலை நேரப் பிரார்த்தனை களின்போதுதான் எங்களுக்கு அன்றைய நாளின் நிகழ்வுகள் குறித்தும் திட்டங்கள் குறித்தும் பாதிரியார் அறிவிக்கும் போது நாங்கள் அறிந்துகொள்வோம்.

அந்த அறிவிப்புகள்தான் எங்களுக்கு ஓராண்டாக போராடுவதற்கான சக்தியையும் ஊக்கத்தையும் அளித்தன. அவர்கள் எங்களுக்குச் செய்தவற்றை எங்களில் பலர் மன்னிக்கக்கூடும். ஆனால், எங்கள் பெருமதிப்புக்குரிய, வழிபாட்டுக்குரிய எங்கள் அன்னையின் சிலை சிதைந்துகிடந்த அந்த பயங்கரமான காட்சி தந்த அதிர்ச்சியை எங்களால் மறக்க முடியாது. இந்தப் பாவத்துக்கு அவர்கள் எந்த சபையில் பாவமன்னிப்பு கேட்டு தங்களை தூய்மையாக்கிக் கொள்ள முடியும்?

என் 18 வயது மகனின் விழிகளை நோக்குகை யில், முன்னெப்போதும் பார்த்திராத அச்சத்தை யும், பதட்டத்தையும் காண்கிறேன். அவன் மிகவும் தன்னம்பிக்கை கொண்டவன். சோம்பேறியோ, முன்கோபியோ அல்ல. படகு கடலுக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் சென்று அன்றாடம் மீன்களைக் கொண்டுவந்து சேர்ப்பான்.

எங்கள் ஊரில் காணாமல் போன 4 குழந்தைகள், 3 நாட்களுக்குப் பின், பாளையங்கோட்டை யில் உள்ள சிறுவர் சீர்திருத்தப்பள்ளியில் இருப்பதாகத் தகவல் வந்தது. அது வரையிலும் அந்தக் குடும்பங்கள் பட்ட பாட்டையும் விட்ட கண்ணீரையும் நாங்கள் அறிவோம். அன்று கடற்கரையில் காவல்துறை கரையை ஆக்கிரமிக்கத்தொடங்கி எங்களைச் சுற்றி வளைத்தபோது, நிறைய ஆண்களும், பையன்களும் கடலுக்குள் தள்ளப்பட்டனர். தேசத்துக்கெதிராக போர் தொடுத்த குற்றச்சாட்டு உட்பட 14 குற்றங்கள் அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்டன. அவர்களில் பலருக்கு ‘தேசத் துரோகம்’ என்கிற சொல்லில் எத்தனை எழுத்துக்கள் உண்டு என்பது கூட தெரியாது. இவையெல்லாம் சேர்ந்து என் மகனின் விழிகளை துயரமும் அச்சமும் கலந்த கலவையாகச் சுற்றிப் போர்த்தியிருந்தன.என் இளைய சகோதரியைப் பற்றிக் கூறும் துணிவே எனக்கு இல்லை. அவள் கால் ஊன மான பெண்ணாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் பந்தலுக்கு வந்து போராட்டத்தில் கலந்துகொள்வாள்.

எங்களுடைய பேரணிகள், ஆர்ப்பாட்டங்கள் போன்றவற்றுக்கு தன் குழந்தைகளுடன் அவள் வருவது வழக்கம். பந்தலில் அமர்ந்து ஒரு சின்ன அழகான புன்சிரிப்போடு அவள் பீடி சுற்றுவாள். 10ம் தேதி நடந்த குழப்பங்களின்போது, தன் குழந்தைகளைத் தேடிக் கடற்கரைக்குச் சென்றவளை கடலோரக் காவல்படை காவலர் ஒருவர் சொல்லக்கூடாத, தகாத வார்த்தைகளால் அவளுடைய நடத்தை குறித்து திட்டி இருக்கிறார். அன்றிலிருந்து அவள் முகத்தில் அந்த அழகான புன்சிரிப்பைக் காண முடியவில்லை.

மெல்ல மெல்ல மறைந்து முழுவதுமாக காணாமலேயே போய்விட்டது. அந்தக் காவலரின் முகம் அவள் நினைவுக்கு அடிக்கடி வந்து அவள் அவதியுறுகிறாள். அவள் இப்போதும் போராட்டத்தில் எங்களுடன் இருக் கிறாள். ஆனால் உணவு உண்ண மறுக்கிறாள். இளம் பெண்களும், அவர்களது மனங்களும் யார் எவர் என்று தெரியாத காவலர்களால் அச்சத்தால் நிரம்பி யிருக்கின்றன. சொல்லாலும், பார்வையாலும், தொடுகையாலும் வன்முறையில் ஈடுபட அவர்களுக்கு உரிமை கொடுத்தது யார்?

அன்று நாங்கள் கடலுக்கும், காவல் படைக்கும் இடையே மாட்டிக்கொண்டோம். அவர்கள் அன்று கொடூரமாகவும் கடுமையான ஆத்திரங் கொண்டவர்களாகவும் காணப்பட்டார்கள். உண்மையிலேயே தடியடி நடத்தும் அளவுக்கு அவர்களுக்கு அன்றைக்கு ஆத்திர மூட்டியது எது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

நாங்கள் கடலில் அலைகளுக்கு மத்தியில் கிடக்குமாறு தள்ளப் பட்டோம். எங்கள் சேலையெல்லாம் நனைந்து நகரவே சிரமமாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரமாக நான் என் சிறிய மகனைப் பார்க்கவில்லை. எனக்கு அவன் குறித்த கவலை ஏற்பட்டது. அவனுக்கு மிகப் பழக்கமான நிலப்பகுதி இது என்பதால் தன் நண்பர்களுடன் எங்காவது தப்பித்து இருப் பான் என்று சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

சுத்தமான, வெண்ணிறமான எங்கள் கடற்கரை அன்று போர்க்களமானது. சிதறிக் கிடந்த காலணிகளும், உடைகளும், பைகளுமாக கடற்கரை அன்றைக்கு வழக்கத்துக்கு மாறாகக் காட்சியளித் தது. எந்தக் கடற்கரையில் இருந்து முதல்நாள் என் மகள் சிப்பிகளையும், நட்சத்திர மீன்களையும் கொண்டுவந்து தந்தாளோ அந்த கடற்கரை அப் போது காணப்படவில்லை. அதன் இடத்தில் ஒரு பெரிய குப்பைக்கூளம் தான் காட்சி யளித்தது. அந்த இடத்தை மீண்டும் தூய்மையாக்க உயர மான எத்தனை கடல் அலைகள் தேவைப்படுமோ தெரியவில்லை.

எத்தனை பேர் நாங்கள் எங்கள் மனங்களில் இருந்து வலிமிகுந்த அந்த என் கவுண்ட்டரின் நினைவுகளை அழிக்கப் பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டி இருக்குமோ? ஒரே ஒரு ஆறுதல்தான் எங்களுக்கு இருந்தது. ’மெதுவாக..மெல்ல மெல்ல..அமைதியாக’என்று ஒரு வயது குழந்தையிடம் பொறுமையுடன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் தாய் போல, கடலின் பிள்ளைகளாகிய நாங்கள் எங்கள் வலிமையான முரட்டு மனங்களுடன், வன்முறை யற்ற அறவழியிலான போராட்டம் என்றால் என்ன என்பதையும் அதன் முழு பொருளையும் அன்றைக்கு நாங்கள் விளங்கிக் கொண்டோம்.

எங்கள் பேரன்பிற்குரிய உதயகுமாரின் பெற்றோர் வசிக்கும் வீட்டுக்குக்கு கைது வாரண்ட்டுடன் காவல்துறை சென்று அவர்களுடைய ஒரே மகன் எங்கிருக்கிறார் என்கிற தகவலை அறிய முற்பட்டதாக அறிகிறோம். வயதான பெற்றோரைத் தவிக்க விட்டுவிட்டு எந்த மகன் தான் தொலைவில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பு வார்? அழகான, ஸ்திரமான குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு தனிமையில் வாட எவர்தான் விரும்புவார்? எங்கள் பிள்ளைகள் மனதில் என்னென்ன அச்சங்கள் உள்ளனவோ? அணு உலையை மூடவேண்டும் என்கிற நோக்கில் போராடிய நாங்கள் அனைவரும் ஒரு குடும்பமாகிப் போனோம்.

அமைதியான, பாதுகாப்பான தொரு உலகத்தை நிர்மாணிக்க வேண்டும் என்கிற தீர்மானமான முடிவினால் நாங்களும், எங்கள் குழந்தைகளும், உதயகுமார் - புஷ்பராயன் குடும்பங் களும் பிரிக்கமுடியாதபடி ஒன்றிணைந்திருக் கிறோம். உலகெங்கும் உள்ள நண்பர்களின் ஆதர வுடன், நாங்கள் இதை சாதிப்போம் என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.

நாங்கள் வன்முறையிலிருந்து ஒரு கல்லெறி தூரத்தில்தான் இருக்கிறோம். ஆம்! எங்களில் யாரோ ஒருவர் ஒரு கல்லை எறிந்திருந்தால், இந்த என்கவுண்ட்டரின் முடிவு எங்களுக்கும் எங்களைத் தாக்கிய கும்பலுக்குமான முடிவுரை எழுதுவதாகத்தான் இருந்திருக்கும். நாங்கள் அறிவோம். அப்போது நாங்கள்‘ஆத்திரங் கொண்ட கும்பல்’ என்றுதான் அழைக்கப் பட்டிருப்போம். ஆம்! நாங்கள் ஆத்திரங் கொண்டிருந்தோம். ஏமாற்றம் அடைந் திருந்தோம். எங்கள் போராட்டம் தோல்வி யுற்றுவிடுமோ என்கிற பயத்தினால் அல்ல, நாங்கள் நடத்தப்பட்ட விதத்தால்.

நாங்கள் மரணத்துக்கு அஞ்சுபவர்கள் அல்ல. இந்த துணிவான கம்பீரமான போராட்டத்தைக் குறித்து எங்கள் அடுத்த தலை முறையினர் இந்த உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்வார்கள் என்பதில் நாங்கள் பெருமை கொள்கிறோம். அமைதிக்கும், சமாதானத்துக்கும், அன்புக்கும், பொறுமைக்கும் வெகு அருகில்தான் நாங்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறோம்; கொடூரத்துக்கும், வன்முறைக்கும் கல்லெறியும் தூரத்தில் அல்ல என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். என் கவுண்ட்டரின் வலிமிகுந்த தடயங்களையும், சுவடுகளையும் நாங்கள் ஓரடியில் கடக்க விழைகிறோம்.

- தமிழில்:கவின் மலர்

Pin It

“கபிலர் மலையை சுடுகாடாக்கி வரும் கொலைக்கார ஆலையை மூடு. பசுமைதாயகம் என்று பசப்பி திரியும் ராமதாசே தொகுதிக்குள் வராதே”... இப்படி ஒரு வாசகத்தோடு சாதிக் கட்சி ஒன்றுக்கு எதிராக அவர்களது தொகுதியிலயே போராட்டம் நடத்திய பெண்களின் வலிமை எத்தகையதாக இருக்கும் என்று நினைக்கும் போது போராட்டங்களில் பெண்களின் நிலைப்பாடு நியாத்தால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பது புலப்படுகிறது.

“மண்ணையும் நீரையும் அழிக்கும் காகித ஆலை தேவையில்லை” என்று ஒரு பெண் போராட்டம் நடத்தும் போது.. வேலைவாய்ப்பு தரும் ஒரு தொழிற்சாலை பன்னாட்டு தன்மையோடு இயங்கி நம்மூருக்கு தொழில் வளத்தோடு மக்களும் வளம் பெறுவார்கள் தானே... என்று சொல்லி வேலைக்கு வேட்டு வைக்கிற வேலையை ஏன் செய்யனும் என்று ஆரம்ப காலகட்டத்தில் கிசுகிசுத்தார்கள். இப்பகுதியில் உள்ள நிலத்தடி நீர் குடிப் பதற்கு உகந்ததல்ல... நஞ்சு கலந்திருப்பதால் தமிழ்நாடு குடிநீர் வடிகால் வாரியம் அந்த நீரை குடிக்க தடைசெய்கிறது என்ற அறிவிப்பு நாமக்கல் மாவட்டம் பரமத்திவேலூர் வட்டத்தில் உள்ள கபிலர் மலை பகுதியை சேர்ந்த மக்களுக்கு இடியாய் இறங்கியதோடு பொன்நிர்மலா என்ற பெண்ணின் போராட்டத்தின் முக்கியதுவம் உணர்ந்தனர் அப்பகுதி மக்கள்.

சுற்றியுள்ள 5 கிராமங்களின் தண்ணீர் மாசு கலந்திருப்பதாக அறிந்த்தும் தமிழ்நாடு விவசாயிகள் ம்ற்றும் விவசாய தொழிலாளர்கள் முன்னணி அமைப்பு சார்பில் நிர்மலா போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்தினார். வெளி நாட்டு கழிவுகளை கொண்டு தயாரிக்கும் சரஸ்வதி காகித ஆலைக்கு எதிராக நடைபெற்ற மூன்றரை ஆண்டு போராட்டங்கள் ஊடக வெளிச்சத்தில் தெரியாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் இன்று கூடங்குளம் பெண்களுக்கு முன்னுதரணமாய் விளங்குவது இந்த போராட்டம் தான்.. 10ம் வகுப்பு வரை படித்த நிர்மலா கூலி விவசாயியாக தினசரி வாழ்க்கையை நகர்த்தவே பெறும் உழைப்பை கொடுக்க வேண்டியவற்கு இயற்கை, சுற்றுச்சூழல், தான் வளர்ந்த மண் மீதிருந்த ஈடுபாடு அவரை ஒரு போராட்ட பெண்மணியாக மாற்றியது.காகித ஆலையை எதிர்த்து முதலில் தைரியமாக சுவரொட்டிகளை ஒட்டினார் .

திடக்கழிவு ,கழிவு மேலாண்மை உள்ளிட்டவைகள் முறைப்படுத்த வில்லை என்று தமிழக மாசுகட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஆலைக்கு பல முறை நோட்டீஸ் அனுப்பியும் ஆலை நிர்வாகம் எதனையும் கண்டு கொள்ளவில்லை. கபிலர் மலையில் பொதுக் கூட்டத்தில் முடிவு செய்யப்பட்டு காகித ஆலை முற்றுகையில் ஈடுபட்ட 700 க்கும் மேற்பட்ட வர்கள் அத் தொகுதி பாமக சட்டமன்ற உறுப் பினர் நெடுஞ்செழியனைக் கொண்டு அடக்க முயற் சித்தது ஆலை நிர்வாகம். விவசாயிகளை விரட்டி அடித்தபோதும் தொடர்ந்து அறவழியில் நின்று போராடினார்கள். அடுத்தக்கட்டமாக கபிலர் மலை ஊராட்சி ஒன்றியத்தை சேர்ந்த ஆயிரம் விவசாயிகள் உண்ணாநிலை போராட் டத்தை நடத்தினர்.

பரமத்திவேலூர் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முன்பு ஆயிரம் பேர் கூடி ஆலையை மூடக்கோரி போராட்டம் நடத்தினார்கள்.இப்படி நிர்மலாவின் போராட்டம் மாவட்ட தலைநகர் வரை உலுக்கியது.அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி அமைப்பின் பொருளாளர்கள் மீது ஆலைக்கு வேலைக்கு செல்லும் ஆட்களை தவறாக வழிநடத்துகிறார்கள் என்று பொய் வழக்கு போடப்பட்டது.ஆனாலும் தொடர்ந்து அடுத்தகட்ட போராட்டத்திற்கு தயாராகினர் நிர்மலாவும் அவர்களது அமைப்பும்.ஆலையால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு நெடுஞ்செழியன் நலதிட்ட உதவிகளை செய்ய வந்தபோது ஊர் மக்கள் முற்றுகையிட்டனர் .வழக்கம் போல் போலிசார் சமரசம் செய்து அவரை அழைத்துச சென்றார்கள்.

நிர்மலா அடுத்து முன்னின்று ஆலைக்கு எதிராக எடுத்த போராட்டம் தொடர்ந்து 7 நாள் உண்ணாநிலை போராட்டம். போராட்டங்களில் தீவிரம் அக்கம்பக்கம் உள்ள பகுதிகளில் பரவ உடனடியாக முழித்துக் கொண்டு கபிலர் மலை மக்கள் பாதுகாப்பு சங்கம் ஒன்றை ஆரம்பித்து காசுகொடுத்து ஆட்களை கூட்டி வந்து போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிராக ஆலைக்கு ஆதரவாக போராட்டத்தை நடத்தினர்.

ஆலை ஆரம்பித்து 5 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு அதன் கேடுகள் தெரியவந்து போராட்ட்த்தை முன்னெடுத்தார் நிர்மலா ...பெண்கள் மட்டும் பங்கேற்கும் போராட்டம் ,குழந்தைகள் ம்ட்டும் 2010ல் தடையை மீறி போராட்டம் என பல்வேறு போராட்டங்கள் மட்டுமல்ல பெண்கள் குழந்தைகள் என்று குடும்பத்துடன் சிறைக்கும் சென்றிருக்கிறார்கள். பரமத்திவேலூர் சிறை கபிலர் மலைப் பகுதி ச் ,குழந்தைகள் சென்ற வரலாறை நாளை தாங்கி நிற்கும். அந்த வரலாறுக்கு பின்னால் இயல்பாக நிர்மலா நிற்பார்.

பசுமைதாயகம் நடத்தி வரும் ராமதாசையும் அவரது மகன் அன்புமணியையும் நேரில் சந்தித்து நெடுஞ்செழியன் சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிராக செயல் படுகிறார் என்று புகார் கொடுத்தனர்.ஆனால் அதற்கு பாமகவில் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை ..இந்த நிலையில் தான் மகளிர் மது ஒழிப்பு மாநாடு நடத்த வந்த ராமதாசை ஊருக்குள் விடாமல் மேலே சொன்ன வாசகங்களோடு நிர்மலா தலைமையில் பெண்களே வெளியேற்றி னார்கள். 2010 தேர்தலின் போது வாக்கு சேகரிக்க வந்த திமுக மாவட்ட கழக செயலாளர் காந்தி செல்வனை முற்றுகையிட்டு கோரிக்கைகளுக்கு அவரிடம் பதில் இல்லாதது இந்த பிரச்சினையில் ஓட்டுக்கட்சிகள் அனைத்தும் ஒற்றுமையாக இருக்கிறது என்பது வெளிச்சமானது.

தமிழ்நாடு விவசாயிகள் மற்றும் விவசாய தொழிலாளர்கள் முன்னணியோடு விடியல் அமைப்பும் இணைந்து தான் இந்த போராட்டத்தை நடத்தியது.ஆடு மாடுகளை ஆலைக்கு முன்னால் நிறுத்தி போராடியதும் கால்நடைகளுடன் கைதாகியதும் கவனத்தில ஈர்க்க மக்களின் போராட்டத்திற்கு அங்கிகாரமாய் 18 நாள் சரஸ்வதி காகித ஆலை மூடப்பட்டது.

ஆனால் அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி ஆலை திறக்கப்பட்ட போது மலை போல் குவிந்திருந்த அந்த கழிவுகள் அப்புறப்படுத் துறோம் என்ற பெயரில் மற்றுமொரு இடத்தில் பாதுகாப்பின்றி கொட்டப்பட்டது.இதற்குபிறகு முழுமையாக ஆலை மூடப்படவில்லை என்றாலும் ஓரளவிற்கு சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிரான சில விஷயங்கள் கலையப்பட்டு நெறிப்படுத்தப் பட்டன. கோடி களில் செலவிட்டு சுத்தகிர்ப்பு ஆலை அமைக்கப் பட்டது. சுமார் 31 வகையான போராட்டங்கள் 14 பொய் வழக்குகளை சந்தித்தது. அதில் 4 வழக்குகள் தள்ளுபடி செய்யப் பட்டுள்ளது மேலும் 10 வழக்குகள் இன்னும் நிலையில் உள்ளன.

3 முறை அந்த தொகுதியில் பாமக வெற்றி பெற்ற தொகுதியில் இந்த பெண்களின் போராட் டம் கொங்கு இளைஞர் பேரவையின் வேட்பாளர் தனிஅரசை வெற்றி பெற வைத்தது. ஆனால் அவரும் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதி என்பதை தேர்தலுக்கு பின் உணர்த்த தவற வில்லை...

Pin It

கிறுக்குத்தனம் என்று தான் எல்லோரும் பேசி கொண்டார்கள்.   

அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதியிலேயே கல்லூரி சென்று பட்டம் பெற்ற முதல் பெண், வரக்கூடிய பொன்னான வாழ்வை உதறிவிட்டு சொந்தமாக சம்பாத்தியமோ இருப்பிடமோ இல்லாத ஊர் ஊராகச் சுற்றும் ஒரு காந்திய வழியிலான லட்சியவாதியைத் திருமணம் செய்து கொள்வதைப் பற்றி பலரும் அப்படித்தான் பேசியிருப்பார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணம்மாள் நன்கு யோசித்துத்தான் அந்த முடிவை எடுத்தார்கள். தன் குடிகார அப்பா மிகக் கொடுமையாகத் தன் தாயை நடத்தியதையும் இளம் வயதிலேயே விதவை ஆகிவிட்ட தாய் அரும்பாடுபட்டு பிள்ளைகளை ஆளாக்கியதையும் கண்கூடாகப் பார்த்தவர் திருமணம் என்ற ஒன்றே தேவையில்லை என்று தான் வைராக்கியமாக இருந்தார். ஜெகந்நாதனின் பண்பு அந்த வைராக்கியத்தை அசைத்துவிட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஜெகந்நாதனும் சமூக சேவையால் காலத்தைக் கழித்து முடிவு செய்தவர் தான்.ஆனால் அவ்வாறு வாழ்பவர்கள் சிலர் கட்டுப்பாடில்லாமல் தாந்தோன்றித் தனமாகச் சீரழிந்ததைப் பார்க்க நேர்கையில் சரியான இல்லறத்துணை அவசியம் என முடிவு எடுத்த போது கண்ணில் பட்டவர் கிருஷ்ணம்மாள்.

கையிலோ காதிலோ கழுத்திலோ ஏன் மூக்குத்தி என்ற பெயரில் சிறு பொட்டு கூடத் தங்கம் அணியாத அந்த எளிமையான சேவை மனப்பான்மை கொண்ட பெண்ணை பார்த்தவுடன் செய்த தீர்மானம் அது. இயற்கை எவ்வாறு பொருத்தமான ஜோடிகளைச் சேர்த்து வைக்கிறது என வியக்காமல் இருக்க முடிய வில்லை. திருமணம் முடிந்த நாளில் இருந்து சமூகத் தொண்டே முதன்மையான இல்லறப் பணி என்று வாழ்ந்த அதிசய தம்பதிகள் இவர்கள்.   

தொடக்க கால திருமண வாழ்வும் சேர்ந்து இருந்து நடக்கவில்லை. திருமணமான இரண்டாம் நாளிலேயே சமூக தொண்டே பிரதானம் எனக் கிளம்பி போய்விடுகிறார் ஜெகந்நாதன். கிருஷ்ணம்மாள் ஆசிரியர் பயிற்சி பள்ளியில் சேர்ந்து பயிலத் தொடங்கினார். சேர்ந்து வாழ முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்தை கடிதங்கள் மூலம் வெளிப்படுத்தினாலும் தீர்வு ஒன்றும் கிடைத்தபாடில்லை. ஆனால் வினோபாபாவேயின் பூதான் இயக்கம் மூலமாக அதற்கு வழி பிறந்தது.   

வினோபா காந்தியடிகளால் மிகவும் மதிக்கப் பட்ட ஒரு தலைவர். நாடு சுதந்திரம் அடந்த பின் இந்த நிலம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது அதை பகிர்ந்து கொடுத்து வாழ்வதே ஒரு சமூகம் உய்யச் சிறந்த வழி என்ற உயரிய நோக்கோடு பூதான் இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார்.உலகமே மிக வியப்போடு திரும்பி பார்த்த உதாரணமான திட்டம் அது. ஜெகந்நாதன் இந்த இயக்கத்தில் பெரிதும் ஈடுபாடு கொண்டு வினோபாவேயின் அணுக்கத் தொண்டராக நாடும் முழுவதும் பாத யாத்திரை மேற்கொண்டார். இந்த பாத யாத்திரையில் கிருஷ்ணம்மாள் கலந்து கொள்வதே அவர்கள் சேர்ந்து வாழ ஒரே வழி கிருஷ்ணம்மாள் முழு மனதோடு அந்த முடிவுக்குச் சம்மதித்தார்.   

‘சமூக சேவைதான் எங்கள் லட்சியமாக இருந்தது என்பதால் மற்ற பெண்களைப் போன்ற வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்கவில்லை தான்.ஆனால் எனது சமூக சேவை என்பதை ஒரிடத்தில் இருந்த ஏரி போல், மரம் போல பணியாற்றுவது என்பதாக இருந்தது.ஆனால் அவரோ காற்று போல் கதிரவன் ஒளி, ஆறு போல் நகர்ந்து கொண்டே இருப்பவராக இருந்தார். ஆறாக ஓடுவது நீருக்கு உகந்ததுதானே? நான் ஆறானேன்’எனச் சொல்லிய கிருஷ்ணம்மாள் மிக எளிதாக இயல்பாக அந்த வாழ்க்கைக்கு தன்னைத் தயார் படித்திக் கொண்டுவிட்டார்.   

வினோபாவாவின் நடைப்பயணம் எளிதன்று சூரியன் உதிக்கும் முன்பே தொடங்கிவிடும். நடை இரவுதான் ஓரிடத்தில் நிலை பெறும். நடுவில் எங்காவது கால் மணி நேரம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதைத் தவிர வினோப ஓய்வு எடுத்து கொள்ள மாட்டார்.கூட வரும் தொண்டர்களும் அவ்வாறே நடப்பார்கள். அந்த வகையில் கிருஷ்ணம்மாள் கால் நடையாகவே இந்தியா முழுவதும் பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறார். முதல் மகன் பூமிகுமார் பிறப்பதற்கு முதல் வரையும்கூட நடைப்பயணத்தை நிறுத்தவில்லை. பூதான் இயக்கத்தில் பணியாற்ற ஜெகந்நாதன் பிறகு வடநாடு சென்று விட தமிழக பகுதியில் சேவை செய்ய கிருஷ்ணம்மாள் வந்து விடுகிறார்.   

கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகளில் கை குழந்தையுடன் கையாள் சுமந்தபடி கிராமம் கிராமமாக நடைப்பயணம் செய்து பூதான் இயக் கத்துக்காக பாடுப்பட்ட கிருஷ்ணம்மாளின் உழைப்பு அசாத்தியமானது ‘ தமிழ்நாட்டில் என் குழந்தைகளின் தொட்டில் தொங்கிவிடப்படாத மரங்கள் கிடையாது. என் குழந்தைகள் பாராத கிராமம் கிடையாது’ என அவர் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு.   

கிருஷ்ணம்மாள் ஜெகந்நாதன் தம்பதியினருக்கு பூமிகுமார் என்ற மகனும் சத்யா என்ற மகளும் உண்டு. இருவருமே இப்போது மருத்துவர்களாக பணி புரிகிறார்கள். எவ்வளவு போரட்டக் காலத்திலும் குழந்தைகளுக்கான கல்வி என்ற முக்கியமான அம்சத்தைக் கிருஷ்ணம்மாள் மறக்கவே இல்லை. எங்கெல்லாம் சென்று போராட்டம் நடத்துகிறார்களோ அங்கிருந்த பள்ளிக்கூடங்களில் குழந்தைகள் ஆரம்பக் கல்வி பயின்றார்கள். தற்காலிகமாக அமைக்கப்பட்ட டெண்ட் கொட்டகைகள் தான் குடியிருப்பு போராட்டக் காலத்தில் அடிக்கடி இடம் மாற வேண்டியிருக்கும் என்பதால் பாத்திரபண்டங்கள் கூட சேர்த்து வைத்ததில்லை. மண்பாண்டங்களில் தான் சமையல். சுமந்து செல்லும் படியாக எப்போதும் எதுவும் இருந்ததில்லை. கட்டி யிருக்கும் புடவையோடு கூட ஒரு மாற்று கதர்ப் புடவை. ஜெகந்நாதனிடம் இரண்டு கதர் வேட்டி சட்டைகள், படிக்க பகவத்கீதை காணும் பொருட்களை எல்லாம் வாங்கிவிடத் துடிக்கும் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தில் உச்சியில் உறையும் உலகத்தில் இம்மாதிரியானவர்கள் கூட ஆச்சரிய மளிப்பவர்கள் தான்.   

தமிழ்நாட்டில் பணி சிறப்பாக நடந்து வந்த போது பீகாரில் இவர்களின் ஒத்துழைப்புக்கு அழைப்பு வந்தது மிகப் பின்தங்கிய அந்த குடிசைப் பகுதிகளில் வாழவே தகுதியற்ற அத்தகைய இடத்தில் அம்மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந் திருக்கிறார் கிருஷ்ணம்மாள். அவ்வாறு தங்கி னால் தான் போராட்டத்திற்கு அம்மக்களின் ஆதரவைப் பெறுவதும் அவர்களைப் போராட்டத்திற்குத் திரட்டுவதும் எளிதாகும் என்பதை அவர் கருத்து ஒரு பெரிய சக்தி வாய்ந்த மடாலயத்துக்கு எதிராகப் போராடி நிலங்களை பங்கிட்டுக் கொடுக்கக் செய்திருக்கிறார். இதற்கிடையே மிகக் கொடுமையான சிறைவாசம்.   

கடுமையான தலைமறைவு வாழ்க்கை எனத் துன்பமயமான போராட்ட காலம். ஆனால் இந்த அனுபவங்கள் மேலும் மேலும் போராட வேண்டிய உத்வேகத்தைத் தான் அளித்தனவே தவிர துவண்டு போகச் செய்யவில்லை. காரணம் அவர்கள் பின் பற்றியது ஆன்ம வலிமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட காந்திய வழியிலான போராட்டமுறை.  

சர்வோதய இயக்கத்தின் சில கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக வெளியே வந்துவிட்ட இத்தம்பதியினர் land for tillers (LAFIT) என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினர். நிலமற்ற ஏழை மக்களுக்கு அரசிடமும் நில உரிமையாளர்களிடமும் போராடிப் பெற்று அதை நிலமற்ற ஏழை மக்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுப்பதே இந்த அமைப்பின் முக்கிய பணி.   

அதோடு நின்று விடாமல் இந்த நிலத்தை அவர்கள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப் போகும் நடவடிக்கைகளுப் பக்க பலமாக இருந்து உதவி செய்வதே இந்த அமைப்பின் நோக்கம்.அதன் மூலம் ஒவ்வொரு கிராமத்தையும் தன்னிறைவு பெற்ற கிராமாக மாற்ற முடியும் என்பதே இந்த அமைப்பின் நம்பிக்கை. அதோடு கிராம சபை ஒன்றையும் உருவாக்கி கிராமத்தில் அனைத்து தரப்பினரையும் அதில் பங்கு கொள்ளச் செய்தனர். கிராம சபைகள் அனைத்தும் பணியாற்றும்போது அம்மக்கள் இவர்களிடம் காட்டிய பிரச்சனையே இறால் பண்ணைகளுக்கு எதிரான போராட்டம்.   

இறால் பண்ணைகள் விவசாய நிலங்களைப் பெருமளவு பாதிக்கக்கூடியவை. ஏக்கர் கணக்கு களில் இறால் பண்ணைகள் நிறுவப் பட்டால் மீண்டும் அந்த நிலத்தை ஒரு போதும் விவசாயத் துக்கு பயன்படுத்த முடியாது இறால் பண்ணை களில் நீர் மாற்றும் போது முதலில் பயன்படுத்திய கழிவு நீரைக் கடலிலே கலந்து விடுவதால் கடல் மீன்களும் பாதிக்கப்படுகின்றது .

எனவே இறால் பண்ணைகள் மண் வளம் கடல் வளம் இரண் டையும் ஒருசேர பாதிக்கின்றன. ஒரு விவசாய நிலத்தில் பத்து பேருக்கு வேலை உண்டு என்றால், இறால் பண்ணையிலோ இரண்டு அல்லது மூன்று பேருக்கு மட்டுமே வேலை வாய்ப்பு. எல்லா வகையிலும் இறால் பண்ணைகள் மக்களுக்கு எதிரானவையே. இவற்றுக்கு எதிரான கவனத்தை ஈர்க்கும் படியாக போராட்டத்தை கிருஷ்ணம் மாள் தம்பதியினர் முன்னின்று நடத்தினர்.   

சர்வதேச அரங்கில் இந்தியாவின் ஜோன் ஆப் ஆர்க் என்ற பட்டம், இந்திய அரசின் பத்மஸ்ரீ பட்டம் Right for lively hood என்ற உயரிய பட்டம் போன்ற பல்வேறு கொளரவங்களைப் பெற்ற கிருஷ்ணம்மாள், ’நான் பெரிதாக புரட்சி செய்து விட்டேன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அடர்ந்து பரவியிருந்த இந்த இருளில் நான் சில விளக்குகளையாவது ஏற்றியிருக்கிறேன் என்று வேண்டுமானால் சொல்ல லாம்’ என அடக்கத்தோடு சொல்லியிருக்கிறார்.   

கடந்த பிப்ரவரி மாதம் 12ம் தேதியன்று ஜெகந்நாதன் இயற்கை எய்தினார். வாழ்க்கை முழுக்க போராட்டக் களத்திலேயே அவருடன் கழித்த கிருக்ஷ்ணம்மாள் தன் கையாலேயே நெய்து அவர் அளித்த கதர்ப் புடவைதான் தங்கள் திருமணத்திற்காக அவர் அளித்த பரிசு, அதோடு அந்தப் போராட்டம் தொடங்கும் என நெகிழ் வோடு நினைவு தொடர்கிறார்.   

கவிஞர் தேவதேவனின் “யாரோ எங்கோ விதைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்”என்ற கவிதை வரி நினைவுக்கு வருகிறது. யார் யாரோ முயன்று விதைப்பதைத் தான் நாம் அறுவடை செய்து கொள்கிறோம். விதைத்த கைகளுக்கு நன்றி!

Pin It

கள் நாற்றமடிக்கின்ற காலிக் கலயங்கள்

புணர்வின் எச்சமென ஓய்வெடுத்த ஒரு பொழுதில்

சுருட்டிற்கான புகையிலைக் கோதுகளைச்

சீர் செய்தாள் பேச்சி.

அலுப்பில் குப்புறக் கவிழ்ந்திருந்த கலயங்களின் விளிம்பில்

கிறக்கத்தின் புன்னகை கரி¢த்துக் கிடந்தது.

ஈசானி மூலைக் கவுளி நல்லதங்காளின்

காவுகளைக் கணித்துச் சொல்லியது.

பனங்குச்சி சுத்திகரித்துக் கீழெறியும்

பேச்சியின் வாய்த் துணுக்குகளைத் தின்று

தள்ளாடின சிற்றெறும்புகள்.

நேர்த்தியாக்கப்பட்ட சுருட்டு தயாராகக் காத்திருந்தது -

பேச்சியின் பெரு உதட்டுத் தீண்டலுக்காய்.

உச்சிப்பொழுதின் தகிப்பில் ஒரு பொட்டெடுத்துப்

பற்றவைத்தாள் முத்தாலம்மா.

நாசி நுகர்வில் வினோதினியின்

அமில நெடி உணர்ந்து விசும்பினாள் சொக்காத்தம்மா.

முந்திச்சீலையில் நிர்பயாவின்

அந்தரங்க நிணம் முகர்ந்து

ஒப்புவைக்க ஆரம்பித்தாள் சீலைக்காரியம்மா.

புகையின் கோடுகளில்

முட்புதர் கிழிபட்ட சங்கீதாவின்

பள்ளிச்சீருடை அரைக்கம்பத்தில் பறப்பதாய்

பிலாக்கணம் வைத்தாள் பிடாரி.

பிறப்புவழி நுழைத்த இரும்புத்தடியென

சுருட்டு உருமாறியதாகப்

பீதியுற்றாள் முத்துமாரி.

கண்மாய்க் கருப்பனின் அருவா முனையில்

அறுந்த ஒரு முலையிருப்பதாய்

அலறினாள் எல்லைக் காளி.

அடிவயிற்று வலி சுமந்த தீட்டுத்துணிகள்

கருவேலங்காட்டைப் பற்றவைத்துவிட்டதாய்க்

கன்னிமார்கள் மூச்சிறைக்கப் பதைத்தார்கள்.

நீதிதேவனின் கறுப்புத் துணியில்

மயக்கமருந்து தடவியிருப்பதாகத்

தயங்கியபடி சொன்னாள் ராக்காச்சி.

கனன்ற சுருட்டணைக்கக் காறித்துப்பினாள் பேச்சி-

சூல் ரத்தம் பனங்காடெல்லாம்.

மண்டியிட்டுத் தேம்பும் கருப்பனின்

கண்ணீரில் கண்மாய் தளும்பத் தொடங்கியது.

Pin It

இரண்டு ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும் புளிப்பு மிட்டாய்களை நியாயமாகப் பங்கிட்டுக் கொள்வதன் மூலம், 10 பேரின் பசியை போக்கிக் கொள்ளும் கலையில் இந்தப் பெண்கள் கைதேர்ந்த நிபுணர்களாகி விட்டார்கள். நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் வெங்கிடங்கால் பஞ்சாயத்தில் உள்ள வெங்கிடங்கால், செம்பியநேரி கிராமங்களைச் சேர்ந்த இந்தப் பெண்கள், சுற்றியுள்ள பஞ்சாயத்துகளில் வயல் வேலை செய்த பிறகு தங்களுக்குக் கிடைக்கும் சொற்ப வருவாயை, நியாயமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும் முறை இது.

கீழ்வேளூர் பஞ்சாயத்து யூனியனின் கீழ் வரும் வெங்கிடங்கால் கிராம பஞ்சாயத்தில் கண்மூடித்தனமான மணல் கொள்ளை மற்றும் சாகுபடி பரப்பு குறைந்து வருவதால் வயல்வெளிகள் வேகமாக அழிந்து வரும் நிலையில், பெருமளவு உழைக்கும் பெண்கள் மேற்கண்ட முறையில்தான் தங்களுடைய வேலையிழப்பை சமாளிக்கிறார்கள்.   

ஒரு காலத்தில் பச்சைப் பசேல் என்றிருந்த வயல்வெளிகளுக்குப் பதிலாக பச்சைக் குன்றுகளும், வெற்றுக் குழிகளும்தான் இப்போது காணக் கிடைக்கின்றன. இந்தப் பஞ்சாயத்தில் பெருமளவில் உள்ள ஆதிதிராவிட இன மக்கள், நஷ்டத்தைச் சந்தித்ததால் விவசாயத்தை கைவிட்டு, விவசாயக் கூலிகளாக மாறி வருகிறார்கள். சாகுபடி செய்வதால் எந்தப் பலனும் கிடைப்பதில்லை என்பதால், இப்போது நிலங்களை வைத்திருக்கும் பெரும்பாலான உரிமையாளர்கள் தங்கள் நிலங்களை தரிசாகவே விட்டிருக்கிறார்கள்.   

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் தரிசாக விடப் பட்ட நிலங்கள் தனித்தனித் தீவுகளாக இருந்த போது, அவற்றை பயன்படுத்திக் கொள்ள மணல் எடுக்கும் தொழில் உள்ளே நுழைந்தபோது, தரிசு நில உரிமையாளர்கள் அதை லாபகரமான நடவடிக்கையாகவே பார்த்தார்கள். தங்களது நிலங்களை மணல் எடுப்பவர்களுக்கு விற்றனர். இன்றைக்கு இந்தப் பகுதி முழுவதும், 18 அடி ஆழத்துக்கு நிலம் வெட்டியெடுக்கப்பட்டு, அருகில் உள்ள வயல்கள் கனவிலும் சாகுபடி செய்வது பற்றி நினைக்க முடியாத வண்ணம் நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. மேலும், ஒரு மின்சார உற்பத்தி நிலையத்துக்காக 300 ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பு இப்பகுதியில் கையகப்படுத்தப்பட்டது, இங்குள்ள நீர்நிலையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி நிலைமையை மோசமாக்கியுள்ளது.   

சாதாரணமாக ஒரு ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பு, ஒரு சாகுபடிப் பருவத்தில் 140 பேருக்கு வேலை வழங்கும். இதில் பெருமளவு பெண் கூலித் தொழிலாளர்களே பயனடைகிறார்கள். ஆனால், பெருமளவு நிலம் சாகுபடி செய்வதை கைவிட்டு விட்டதால், குறைந்த பெண் வேலையாள்களே தேவைப்படும் சூழலில், அதிகமான பெண்கள் வேலை தேடிச் செல்கிறார்கள். இதனால் வேலையை அவர்கள் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இதுவே, அவர்களது வறுமைக்கும் காரணமாகிறது. “வெறும் 10 பெண்கள் வேலை செய்ய வேண்டிய வயலில், நாங்கள் 70 பேர் வேலை பார்க்கிறோம். அதனால் சம்பளமும் பகிர்ந்தே தரப்படுகிறது. இந்தச் சம்பளம் எதற்கும் போதவில்லை,” என்கிறார் கணவனை இழந்த சகுந்தலை.   

அரசு சட்டப்படி பார்த்தால், வயல்வெளிகளில் மணல் எடுப்பதைத் தடுப்பதற்கு எந்த விதிமுறையும் இல்லை. பக்கத்தில் உள்ள நிலங்களில் இருந்து சம்பந்தப்பட்ட நிலங்கள் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளன என்பதைப் பொறுத்து, மணல் அள்ளுவதற்கு உரிமம் வழங்கப்படுகிறது. மேலும், எதிர்காலத்தில் அதே நிலத்தில் மண் நிரப்பப்பட்டு, சாகுபடிக்கு உரியதாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்பது போன்ற விதிமுறைகளும் இருக்கின்றன. சட்டப்படி, 2 மீட்டர் ஆழத்துக்கு அதிகமாக மேல் மண்ணை எடுப்பதற்கு உரிமையில்லை.   

அரசு பதிவுகளின்படி 3.38 ஹெக்டேர் பரப்புள்ள நீர்நிலைகளில்தான் மணல் எடுக்க உரிமம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், 12 ஹெக்டர் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்கிறார்கள் உள்ளூர் மக்கள். நிலப்பதிவுகளில் சாகுபடி நிலத்தை தரிசு நிலம் என்று பெயர் மாற்றி உரிமம் வழங்கப்படுகிறது என்று கிராம மக்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.    

ஏஷியன் காலேஜ் ஆஃப் ஜர்னலிசம் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி இதழியல் துறை பேராசிரியர் கே.நாகராஜ் கூறுவதன்படி, “இது காடழிப்பில் குறிப்பிடப்படும் தேன்கூடு வட்டம் என்ற கொள்கையை பிரதிபலிக்கிறது. முதலில் காட்டின் சிறிய பகுதி அழிக்கப்படும்போது,அது ஒரு தேன்கூட்டில் உள்ள தேனை வெளிச்ச மிட்டுக் காட்டும் திறப்பு போன்ற தோற்றத்தைத் தரும். தொடர்ந்து அந்தத் திறப்பு மூலம் தேன்கூடு அழிவதைப் போல, ஒட்டு மொத்த காட்டின் மேல்மண்ணும் அரிக்கப்படும்.ஒட்டுமொத்த காடும் அழிவதற்கான தொடக்கப்புள்ளியாக இது அமையும். அதேபோலத்தான், இந்த நீர்நிலைகள் அழிவும் நிகழ்கிறது,” என்கிறார்.   

2011ஆம் ஆண்டில் வயல்களில் வேலை செய்ய கூலித் தொழிலாளர்கள் கிடைக்கவில்லை என்ற புகாரால், நடவுக் காலத்தில் ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தின் கீழ் கிராம மக்கள் வேலை செய்வதற்கு மாநில அரசு தடை விதித்தது. ஆனால், மேற்குறிப்பிட்ட கிராமங்களில் இதுபோன்று தொழிலாளர்கள் அதிகம் தேவைப்படும் காலகட்டங்கள்கூட மிக அரிதாகவே தோன்றுகின்றன.   

இந்தப் பெண் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கு பெரும்பாலான நேரம் நிலைமை மோசமாகவே இருந்தாலும், எப்போதாவது ஒரு சில நாள்கள் நன்றாக இருப்பதும் உண்டு. என்றைக்காவது ஒரு நாள் ரூ. 25 கூலியாகக் கிடைக்கலாம். “ஆனால், எப்போதும் விவசாயக் கூலியாக ரூ.2தான் கிடைக்கிறது. அதை வைத்து ஒரு டீ கூட குடிக்க முடியாது. அந்தக் காசுக்கு வெத்திலையோ, புளிப்பு மிட்டாயோ வாங்கி எங்களுக்குள் பிரிச்சுச் சாப்பிடுவோம்” என்கிறார் சௌந்தரவல்லி. இது மட்டுமில்லாமல், வேலை செய்வதற்காக அக்கம்பக்கத்து பஞ்சாயத்துகளுக்கு 8 முதல் 10 கிலோ மீட்டர்கள் கால்நடையாக நடந்தே செல்கிறோம் என்கிறார் ஜெயம்.   

விவசாய நிலங்களில் மணல் எடுக்கத் தடை விதிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்து சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் இந்த கிராம மக்கள் பொது நலன் மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறார்கள். உள்ளூர் மக்களின் எதிர்ப்பால், இந்த பஞ்சாயத்தில் கடந்த ஓராண்டில் மணல் எடுப்பது நடக்கவில்லை. ஆனால், ஏற்கெனவே குறிப்பிடத்தக்க அளவு நிலங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சொற்ப சம்பளம் தரும் வேலையாவது கிடைக்குமா, கிடைக்காதா என்ற அவநம்பிக்கையுடன் இந்தப் பெண்கள் நீண்ட தொலைவு அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.   

விஷச் சுழலில் சிக்கித் திணறும் விவசாயமும் பெண் உழைப்பும்   

காவிரி பாசன மாவட்டங்களில் கடந்த சில மாதங்களில் சாகுபடிக்குத் தேவையான தண்ணீர் கிடைக்காததால் விவசாயம் சந்தித்து வரும் பல்வேறு நெருக்கடிகளால், பல விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர். குறைந்த அளவு நிலங்களை வைத்துள்ள விவசாயிகள் விளைச்சல் இல்லாததால், வாங்கிய கடனை திரும்பச் செலுத்த முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர். இந்தத் தற்கொலைகள் காரணமாக, சம்பந்தப்பட்ட விவசாயி வாங்கிய கடனை அடைக்க வேண்டிய பொறுப்பு, அவர்களது விதவை மனைவிகளின் தலையில்தான் விழுகிறது.   

காவிரி நீர் பங்கீட்டுச் சிக்கலால் விவசாயம் சந்தித்து வரும் நெருக்கடிகளை ஒட்டுமொத்த மாகப் பார்க்கும்போது, விவசாயத்தில் முக்கிய உழைக்கும்சக்தியாக இருக்கும் பெண்களின் அவலநிலை கவனத்துக்கு வராமலேயே போய் விட்டது. விவசாயப் பொருளாதாரத்தில் பெண்களுக்கு உள்ள பங்கை இந்த உரையாடல் அங்கீகரிக்கத் தவறிவிட்டதன் அடையாளம் இது.   

விவசாயத் தொழிலாளர்களில் ஆண்களும் பெண்களும் இருக்கிறார்கள். நிஜத்தில் இவர்களது வாழும் நிலைமைகள் வெவ்வேறானவை. 2012ஆம் ஆண்டில் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் 3 விவசாய நெருக்கடி தற்கொலைகள் நிகழ்ந்துள்ளன. மொத்தமுள்ள 55,598 ஹெக்டேர் பரப்பில் 1.39 லட்சம் குறு விவசாயிகளும், 38,789 ஹெக்டேர் பரப்பில் 27,759 சிறு விவசாயிகளும் பயிரிட்டு வருகிறார்கள். இதில் இரு மாநிலங்களுக்கு இடையிலான தண்ணீர் பங்கீட்டுச் சிக்கல் காரணமாக,ரூ. 1.77 கோடி மதிப்புள்ள உழைப்பு நாள்கள் வீணாகியுள்ளதாக கணிக்கப் பட்டுள்ளது. இதில் 70 சதவிகித உழைக்கும் சக்தி பெண்கள்தான்.   

நெற்பயிர், பெருமளவு பெண்களின் உழைக்கும் சக்தியை நம்பியே உள்ளது. ஒரு ஏக்கர் நெல் பயிரிடுவது என்பது, ஒரு சாகுபடி காலம் முழுவதும் 130 பெண்களுக்கு வேலை தரக்கூடியது. வயல்களில் நடவு செய்தல், களை பறித்தல் போன்ற கடுமையான வேலைகளை பெண்களே செய்கிறார்கள். இந்த முறைகள் காரணமாகவே விவசாயிகளுக்கு உற்பத்தி அதிகமாகக் கிடைக்கிறது.   

மாநிலங்களுக்கு இடையிலான தண்ணீர் பங்கீட்டுச் சிக்கலால் தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டுள்ள சூழ்நிலையில், திருச்சியை மையமாகக் கொண்ட ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்கள், காவிரி பாசன மாவட்டங்களின் கடைமடைப் பகுதி வரை தங்கள் கபளீகரக் கையை விரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டன.

இன்னும் நடவு செய்யக்கூடிய வயல்கள், இந்த ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களின் கைகளில் சிக்கி பிளாட்களாக மாறுவதால், லாபகரமான உழைப்பை தரக்கூடிய பெண்களும், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வேலையும் விரட்டி அடிக்கப் பட்டுவிட்டன.   

இது மட்டுமில்லாமல், நாகப்பட்டினம் மாவட்டக் கடற்கரை முழுவதும் பல்வேறு அனல் மின் நிலையங்களுக்காக தரிசு நிலங்களுக்கு அருகில் உள்ள நல்ல நிலங்களையும் சேர்த்து உள்ளூர் பஞ்சாயத்துகள் தாரை வார்த்து வருவதால், விவசாய நெருக்கடி மோசமாகியுள்ளது. இந்த அனல் மின் நிலையங்கள் பல்வேறு கட்டங்களில் அனுமதி பெறுவதற்காக தற்போது காத்திருக்கின்றன.   

இவை தவிர விவசாய நிலங்களிலும், நதிப்படுகைகளிலும் மணல் அள்ளுவதற்கு அளிக்கப் பட்டுள்ள அனுமதி, சமூக வளங்களை பயன்படுத்துவதற்குப் பெண்களுக்கு உள்ள உரிமையைப் பறித்து வருகிறது. வேதாரண்யம் பகுதியில் பஞ்சாயத்து எல்லைக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் சிலிகேட் மணல் அள்ளுவதற்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள உரிமம், நிலத்தடி நீரை பாதித்துள்ளது. இதனால் பெண்கள் குடிநீரைத் தேடி நீண்ட தொலைவு அலைய வேண்டியுள்ளது.   

சமீபத்தில், ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் செயல்திறனை கொண்டிருக்கிறதா என்பது பற்றி நடத்தப்பட்ட ஒரு கணக்கெடுப்பில், கிராம பொதுச் சொத்தை நிர்வகிப்பதில், தங்களுக்கு உள்ள அறிவு பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படவில்லை என்று பெண்கள் குற்றஞ்சாட்டியுள்ளனர். இதற்கு அமைப்புரீதியிலான குறைபாடுகளே காரணம் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். விவசாயக் குளங்கள், வாய்க்கால்கள், சமூக நீர்நிலைகள் ஆகியவைதான் சிறு, குறு விவசாயிகளுக்கு அடிப்படை ஆதாரம். இந்த நீர்நிலைகளை தூர்வாருவதில் பொதுப்பணித் துறை ஈடுபடாத நிலையில், ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தின் கீழ் பெண்களை வேலைக்கு அமர்த்தலாம். ஆனால், இதுவும்கூட சம்பந்தப்பட்ட பஞ்சாயத்தின் ஆக்கப்பூர்வமான அணுகுமுறையைச் சார்ந்தே அமைகிறது.   

தமிழில்: அமிதா

நன்றி: தி இந்து நாளிதழ், March 19, 2012

Pin It