உங்களுடைய குடும்பப் பின்னனி பற்றி சொல்லுங்கள்?

அம்மா ஒரு சமூக வளர்ச்சித் துறையில் பணியாற்றினார். அப்பாவும் சமூக ஆர்வலர்தான். ஆனால் புள்ளியியல் துறையில் பணிபுரிந்தார். இரண்டு பேருமே ஏழ்மையான குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்கள். அதனால் எளிமையாக வாழ்ந்தோம். இப்பொழுதும் அப்படித்தான் வாழ்கிறேன். எனக்கு இரண்டு மகன்கள். இரண்டு பேரையும் நான் அப்படித்தான் வளர்க்கிறேன்.

நீங்கள் வளர்ந்து வரும்போது உங்கள் எதிர்காலம் குறித்த என்ன கற்பனை செய்து வைத்திருந்தீர்கள்?

என்னைச் சுற்றி புத்தகங்களுடனும் எளிமையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். நான் கல்யாணம் செய்து கொள்ள மாட்டேன் என வீட்டில் பயந்தார்கள். ‘நான் யாருடைய குடும்பத்திற்கும் பொருந்தமாட்டேன்’ என நினைத்தேன். அப்பொழுதுதான் வசமாக மாட்டினார் உதயகுமார்.

உதயக்குமாருடன் உங்கள் முதல் சந்திப்பைப் பற்றி கூறுங்கள்?

 எங்கள் நண்பர் ஒருவர்தான் உங்களுக்குப் பொருத்தமானவர் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று கூறி பெயரை மட்டும் அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். ஒருநாள் நேரில் சந்திப்பதற்காக இருவரும் முயன்றோம். நான் வெள்ளைப் புடவை நீண்ட தலை முடியுடனும் இருப்பேன் என்று என்னுடைய அடையாளத்தை சொல்லி நான் அவருக்காக சாலையில் ஆட்டோவில் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவரும் வெள்ளை சட்டை ஜீன்ஸ் பேண்ட்டுடன் வருவேன் என்று அடை யாளத்தை சொன்னார். அதிகம் பயத்துடன்தான் தெருவில் போகிற எல்லா வாகனத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ‘அவர் சொன்ன அடையாளத்துடன் ஒருவர் நான்தான் உதயக் குமார்’ என்றால் ஓடிவிட வேண்டும் என நினைத்தேன். ஆனால் அவர் வரவில்லை. பிறகு என்னுடைய தோழி வீட்டுக்கு போய்விட்டேன். சிறிது நேரம் கழித்து அழைப்பு மணி அழைத்து கதவைத் திறந்து ‘என்ன வேண்டும் எனக் கேட்டேன். அவர் ‘மீரா யார்’ எனக் கேட்டார் ‘நான் தான்’ என்றவுடன் ‘நான் உதயக்குமார்’ என்றார். மிகவும் எளிமையாகவும் கருப்பாகவும் இருந்தார். 1987ல் அறிமுகம் ஆகி 1992ல் கல்யாணம் நடந்தது.

இளம் வயதிலேயே உதயகுமார் அணு உலை எதிர்ப்பாளராக இருந்தாரா?

1987லிலேயே ஒவ்வொரு கல்லூரிக்கும் சென்று கையெழுத்து இயக்கம் நடத்தியிருக்கிறார். நான் கூட கையெழுத்து போட்டிருக்கிறேன். நண்பர் களிடையே பல துறைகளைப்பற்றி விவாதம் நடத்தும் ‘எறும்புகள்’ என்ற ஒரு இயக்கத்தை நடத்தினார். இளம் வயதிலேயே பல இயக் கங்களில் செயல்பட்டிருக்கிறார்.

அணு உலை எதிர்ப்புத் திட்டத்திற்கு என்ன விதமான செயல் திட்டம் வைத்திருந்தார்?

1987லே உலகில் உள்ள அணு உலைகளைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு அது தொடர்பாக பத்திரிக்கை களிலும் பொதுவிவாத மேடைகளிலும் அது பற்றி பேசினார். ’பூவுலகின் நண்பர்கள்’ அமைப்பைச் சேர்ந்த அசுரனை சந்தித்து பூவுலகு இதழில் தொடர்ந்து எழுதினார். ‘ஃப்யூச்சர்’ வெளிநாட்டி தழிலும் எழுதினார்.

கூடங்குளப் போராட்டத்தில் பெண்களின் முன்னெடுப்புப் பற்றி என்ன நினைகிறீர்கள்?

தன்னிச்சையாக பெண்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என நினைத்து விடுகிறார்கள். அதனால் எப்பொழுதும் பெண் என்பவள் இரண்டாம வளாக நடத்தப்படுகிறாள். அந்த மக்கள் அங்கே படிக்கவில்லை. ஆனால் கல்கத்தா போன்ற மொழி தெரியாத ஊருக்கெல்லாம் போய் அங்கே உள்ளவர்களிடம் பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஈகோ இல்லாத அந்த மக்கள் மணியடிக்காம லேயே அங்கு வந்து, கூட்டத்தில் பங்குகொள் கிறார்கள். மிகவும் ஆச்சரியமானவர்கள். இவர் களை யாரும் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

நீங்கள் நடத்தும் பள்ளிக்கு பின்னால் இருக்கும் சித்தாந்தம் என்ன?

தேர்வை நோக்கிய மனப்பாட கல்வியாக இருக்கக் கூடாது. உலகில் உள்ள அனைத்தையும் எதிர் கொள்கிற பக்குவத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என நினைக்கிறோம். ஆங்கிலம் ஆங்கிலம் என இல்லாமல் தமிழ்-ஆங்கிலம் என கற்றுக் கொடுக்கிறோம்.

கூடங்குளப் பிரச்சனையை ஒட்டி உங்கள் பள்ளிக்கு சில குழந்தைகளை பெற்றோர்கள் படிக்க அனுப்பவில்லை. அந்த குழந்தைகள் திரும்பி வர வாய்ப்பிருக்கிறதா?

இந்தக் குழந்தைகளைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அருமையான குழந்தைகள். என்னை விட்டுப் போக மாட்டேன் என்று அவர்கள் அம்மாக்களிடம் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் சில பேர் அவன் போராட்டத்திற்கு ‘பணம் வாங்கிட்டு பள்ளிக்கூடம் நடத்துகிறான்’ என்று கூறி அவர்கள் குழந்தைகளின் பள்ளிச் சான்றிதழை வாங்கிக்கொண்டு போனார்கள். சில பேர் ‘இவ பெண் தானே பள்ளியை மூடிட்டு ஓடிடுவான்னு’ நினைத்தார்கள். கடினமான இந்தக் காலகட்டத்திலும் பள்ளியை நடத்த வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். எதிர்நீச்சல் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

கூடங்குள மக்கள் மீதான போலீஸ் தடியடியின்போது நீங்கள் உதயகுமாரை தொடர்புகொள்ள முடிந்ததா? உங்கள் மனநிலை என்ன?

சிறிது நேரம் தொடர்புகொள்ள முடியாமல் இருந்தது. அப்பா கைதாவார் என்றவுடன் பெரிய பையன் அழத்தொடங்கினான். சின்னவன் ‘அப்பா இனிமேல் வர மாட்டாரா’ எனக் கேட்டான். கைதாகாமல் இருக்க வேண்டும் என நினைத்தேன். கைதானால் சித்திரவதை செய்து பயமுறுத்து வார்கள். கைது, சித்திரவதை அடுத்த தலைமுறை போராட்டங்களை முன்னெடுக்காமல் செய்யும் யுக்திதான். ஒரு போராட்டத்தில் எந்த வித பாதிப்பில்லாமல் கிடைக்கும் வெற்றிதான் அடுத்த தலைமுறையை போராடத் தூண்டும்.

ஒரு சிறு வன்முறை கூட நடக்காமல் 500 நாளைக் கடந்து எப்படி இந்தப் போராட்டம் தொடர்கிறது?

மீனவ மக்கள் கடல், மீன் என இயற்கையுடன் வாழ்பவர்கள். அதீத அன்பும் கோபமும்தான் அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்களுக்குத் தெரிந்தது வாழ்வு, சாவு மட்டும்தான். இதற்கிடையே அவர்களுக்கு எந்த வேறுபாடும் கிடையாது. கடலில் மீன் கிடைக்கவில்லை என்றால் கூட பார்த்துக் கொள்ளலாம் என மனநிறைவடை வார்கள். உதயகுமாரின் எதிர்பார்ப்பற்ற அன்பைப் புரிந்து கொண்டார்கள். உதயகுமார் யோகா, காந்திய வழி என அமைதியை விரும்புபவர். அதனாலேயே அவர் அனைவரையும் அதையே பின்பற்ற வைத்தார். அதனாலேயே இத்தனை நாட்களாகப் போராட்டத்தைக் கொண்டு சொல்ல முடிந்தது. எல்லோரையும் விவாதப் பொருளாக மாற்ற முடிந்தது.

கூடங்குளப் பிரச்சனை சம்பந்தமாக நாடார் களும் மீனவர்களும் பிளவுபட்டிருப்பதாக ஆரம்பத்தில் செய்தி வந்ததே. இப்போதைய நிலைமை என்ன?

எல்லோரும் ஒற்றுமையுடன்தான் இருக்கிறார்கள். சிலர் இதுகுறித்த புரிதலின்றி இருந்தார்கள். பின்பு தான் அவர்களுக்கு உண்மை புரிந்தது. இப்பொழுது அனைவரும் இணைந்து போராடு கிறார்கள். கூடங்குளம் மருத்துவமனையில் ஒரு முறை குழந்தையுடன் இருந்த பெண்ணிடம் கேட்டேன். உங்கள் ஊரில் அணு உலை வருகிறதே என்றேன். அதற்கு அவர் “நாங்கள் நாடார், எங்களை ஒன்றும் செய்யாது” என்றார்.

‘அணு உலைக்கு நாடார், மீனவர் தெரியாதும்மா!” என்றேன். அவர்கள் வாழ்வை அழிப்பதற்கு எப்படி எல்லாம் மூளைச் சலவை செய்திருக் கிறார்கள். பின்பு என்னுடன் அவர்கள் நன்றாகப் பழக ஆரம்பித்தார்கள். பின்புதான் கூடங்குள அணு உலை குறித்து முழு உண்மைகளையும் அவர்களுக்குப் புரிய வைத்தேன்.

அணு உலை வேண்டாம் என்பது நம் எல்லோருடைய எண்ணம்.இன்றைய சூழ்நிலையைப் பார்க்கும்பொழுது அணு உலை செயல்படும் சூழல் நிலவுகிறதே?

கட்டாயம் நூறு சதவீதம் அணு உலை மூடப்படும். ஒட்டு மொத்த தமிழகமும் சேர்ந்து கூடங்குளத்தை மூடவைக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். அதற்காகத்தான் போராட்டம் இத்தனை நாட்கள் எடுத்துக்கொண்டது என நினைக்கிறேன். ஏன், நாம் சூரிய ஒளி கொண்டு மின்சாரம் தயாரிக்கக் கூடாது? உலகம் முழுவதும் இது சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. நீர், காற்று, சூரிய ஒளி மட்டும் தான் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல்கள். எனவே மாற்றத்தை எதிர்பார்ப்போம்.

உங்கள் வீட்டிற்கு வருகிற சட்டப் பிரச்சனை களை எப்படி எதிர் கொள்கிறீர்கள்?

போலீஸ்காரர்கள் பல நாட்கள் தொடர்ந்து வந்து வந்து விசாரித்தார்கள். முதலில் பிரச்சனைகளைப் பற்றி பயந்தேன். மக்களுடைய பாதுகாப்பும் அன்பும் அவருக்கு இருப்பதால் இப்போது பயம் இல்லை. ‘நாம் போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுவோம் கவலைப்பட வேண்டாம்’ என அவர் நம்பிக்கை கொடுத்தார். அந்த நம்பிக்கைதான் எங்களுக்கு எப்போதும் இருக்கிறது.

சந்திப்பு: குட்டி ரேவதி

உதவி: தோழர் முகிலன், கவிஞர் ஜி.எஸ். தயாளன், கவிஞர் என்.டி. ராஜ்குமார், பத்திரிகையாளர் ரோஸ்ஆன்ட்ரோ

Pin It

பெண்கள் போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்துவது பலருக்கு முதலில் வியப்பாக இருக்கிறது, எப்படி இது நடந்தது?

என்னுடைய சொந்த ஊர் கன்னியாக்குமாரி சின்னமுட்டம். எனக்கு இங்கே கல்யாணம் நடந்து இருபத்தி ஜந்து வருடம் ஆகிறது. எங்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள், இரண்டு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் இருக்கிறார்கள். ஒருவன் கொச்சியில் பாதிரியாருக்கு, ஒருவன் திருநெல்வேலியில் கல்லூரிலும், பெண் பத்தாம் வகுப்பும் படிக்கிறாள். கணவர் வெளிநாட்டிலும் இருக்கிறார். நான் படிபறிவு இல்லாதவள். ஆனால், போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட பிறகுதான் பல விசயங்களை கற்றுக்கொண்டேன்.

அணு உலைப் பற்றியும் பிற விசயங்களைப் பற்றி தெரிந்தவர்தான் போராட்டத்தில் எங்களை வழி நடத்துகிறார். அவர் ஒன்றும் பாமரர் இல்லை. எங்கள் அம்மா என்னை பதினைந்து வயதிலேயே போராட்டதிற்கு அழைத்து போனார். அது போல போராட்டதிற்கு என் மகளை நான் அழைத்து கொண்டு போகிறேன். நாங்களாவது வாழ்ந்து முடித்து விட்டேம் எங்கள் குழந்தைகளும் அவர்கள் சந்ததியினரும் வாழ்வதற்குகாக போராடும் தேவை ஏற்ப்பட்டது.

ஒரு விமானம் மோதினால் கூட வெடிக்காது என்கிறார்கள். அப்படி என்றாள் பிரதமரையோ முதல்வரையோ நாராயசாமியையோ அங்கே வைத்து ஒரு பரிசோதனை செய்யுங்கள் நாங்கள் போராடமல் இருகிறோம்.

தன் முனைப்பாக எப்படி போராட்டம் அமைந்தது. குடும்பத்தையுயும் போராட்டத் தையும் எப்படி சாமளித்திற்கள்?

இந்த அணு உலை வந்தால் வேலை கிடைக்கும் வாழ்வாதாரம் உயரும் என்று சொன்னார்கள். ஜப்பான் விபத்திற்கு பிறகு தான் என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்படும் என்பதை கண்கூடக் பார்த்தோமே. நாடு வல்லரசாக ஆக வேண்டும் என்றால் சில கிராமங்கள் அழிய வேண்டும் என்கிறாகள். அப்படி என்றால் எங்கள் மரணத்தில் தான் நாடு வல்லரசாக வேண்டுமா?

அணுக்கழிவை கடலில் கொட்டப் போவதாகவும் கூறுகிறார்கள், நாங்கள் பிடிக்கிற மீன்கள் விஷமாக மாறிவிடும் எப்படி நாங்கள் வாழ்வது? அணு உலை கதிவீச்சு பாதிப்பால் பாதிக்கப் பட்டால் யார் எங்களுடன் பழகுவார்கள் நாங்கள் அந்நியகளாக மாறிவிடுவோம். பல ஊர்களில் லிருந்து எங்களுக்காக போராட வருகிறார் கள் என்கிற போது ஒரு வேலை உணவுடன் போராடுவது பசி தெரியாமல் போகிறது.

எப்படி பட்டினி போராட்டம் என்கிற முடிவுக்கு வந்தீர்கள்? எத்தனை பேர் அதில் கலந்து கொண்டார்கள்?

நூற்றி இருபத்தி ஏழு பேர் கலந்து கொண்டாம். பனிரெடு நாள்கள் தொடர்ந்து இருந்தோம். நாங்கள் உங்களுடன் இருப்போம் என சொன்ன தால் பட்டினி போராட்டத்தை கை விட்டோம், ஆனால் சங்கரன் கோவில் இடைத்தேர்தல் வரை எங்களுடன் இருந்தவர்கள் அது முடிந்த உடன் எங்களை போலிஸை கொண்டு அடக்கி ஒடுக்கினார்கள்.

சுற்றுசூழல் பிரச்சனைகளில் எப்போது பெண்கள் தான் முன்னின்று நடத்துகிறார்களே?

நான் சிறு வயதில் இருந்தே கடலில் சென்று சிப்பி எடுத்து விற்பனை செய்வேன். எங்கள் அம்மாவிடம் பத்து மாதம் தான் கருவில் இருந் தேன். ஆனால் கடலில் பல வருடங்களாக கடல் வசிக்கிறேன். கடலோடு இருக்கும் போது அம்மா தொட்டில் ஆட்டுவது போல் இருக்கும். போலிஸ் எங்களை தாக்கிய போது கடலோடு உறவாடிய தால் தான் நீச்சல் அடித்து தப்ப முடிந்தது. இல்லை என்றால் கடலில் மூழ்கி இறந் திருப்போம்.

நீங்கள் மகிழ்சியுற்ற தருணம் எது?

சுந்தரி,செல்வி, செவியர் அம்மா நான் என எந்த கூட்ட்த்திற்கும் ஒன்றாக செல்வோம். கோயமுத்தூருக்கு தொழிலதிபகர்லிடம் அணு உலை பாதிப்பு பற்றி எடுத்து சொல்வற்காக ஜந்து போனோம். அதி முக்கியமானவர் லிட்வின் அக்கா, கல்யாணம் ஆகதவர். உதயக்குமார் அமைப்புடன் இணைந்து பல போராட்டங்களை நடத்தியிருக்கிறார். அவர்தான் எங்களுக்கு அதிகம் ஊக்கத்தையும், ஆக்ரோசத்தையும் ஊட்டினார்.

போலிஸ் தடியடி நடந்த அன்று நான் கைதாவதை பார்த்த மகள் தலையில் மண்ணை வாறி போட்டுக்கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தால். எனது போனும் தொலைந்து போய் விட்டது. என் கண்வர் வெளிநாட்டிலும் மகன் கொச்சியிலும் மகள் மஞ்சகாமாளையுடன் வீட்டில் இருந் தார்கள் யாருடனும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு மகள் இறந்தாலும் கவலையில்லை இனி மேல் ஒராயிரம் மகள்கள் வாழ்வார்கள் என்பதால் எல்லா துன்பங்களையும் பொருத்து கொண்டோன். எனக்கு சுகர் இருக்கிறது ஜந்து மாதமாக செக் பண்ண முடியவில்லை, கண் கூட மங்கிவிட்டது. கண்ணாடி கூட வாங்க போக முடியவில்லை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

எத்தனை பேர் மேலே வழக்கு இருக்கிறது?

நாயிரம் பேர் மேலே வழக்கு இருக்கிறது. என் மேல் தனிப்பட்ட வழக்கும் தொடுத்திருக் கிறார்கள். என் தங்கைகள், கொச்சியில் இருக்கிற மகன் என யாரையும் பார்க்க போக முடியவில்லை நான் அனாதையாக இருக்கிறேன். கணவர் வெளிநாட்டில் மாதம் ஏழாயிரம் வரை சம்பாதிக்கிறார் மகனுக்கே பாதருக்கு படிக்க ஒரு லட்சம் பணம் கெட்ட வேண்டி இருக்கிறது இதை சமாளிப்பதற்கு மிகவும் கஷ்டப்படதான் செய்கிறோம்.

பக்கத்து ஊர் பெண்கள் எல்லாம் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறார்களா? அவர்களை ஈடுபாடு கொள்ள வைத்தீர்கள்?

நேரடி பிரச்சாரம் மூலமும், துணு அறிக்கை மூலமும், அந்தந்த ஊர் பாதர்கள் மூலமும் அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தோம்.

இனி உங்கள் போரட்டத்தின் திட்டம் என்ன?

அகிம்சை வழிப் போராட்டம்தான். அவர்கள் அணு உலை மூடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருக்கிறோம்.

சந்திப்பு: சின்னக்காரி

Pin It

சாதாரண பொதுமக்களின் மீதான அரசு அராஷகத்தின் வரலாற்று அடையாளம்

நேற்றிரவைப் போன்றதொரு இரவை என் வாழ்க்கையில் கண்டதில்லை. வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தவாறே நாங்கள் மணலில் படுத்திருந்தோம். கடல் எங்களுக்கு மிக அருகில்... காற்றோ பலமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. எங்களுக்கு நன்கு பழக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் நாங்கள் மணல் மீதும் பாறைகள் மீதும் கிடந்தோம்.

பல நாட்கள் எங்களுக்கு எல்லாமுமாக இருந்த உண்ணாவிரதப் பந்தலில் இருந்து நாங்கள் தொலைவில் இருந்தோம். நான் அன்றிரவு நன்றாக உறங்கினேன் என்பதே எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

அதிகாலைச் சூரியனின் கதிர்கள் பட்டுத்தான் நான் கண்விழித்தபோது, என் தோழிகள் பலர் ஒன்றாக அமர்ந்து உரை யாடிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். அதிகாலையில் தேவாலயத்தில் இருந்து காற்றில் மிதந்துவரும் பாடல்களும், காலை வழிபாடும் இல்லாமல் புலர்ந்திருந்த அந்தப் பொழுதை அவர்கள் எண்ணிப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

எங்களில் சிலர் சுனாமி குடியிருப்புக்கு காலைக்கடன்களை முடிப்ப தற்காகச் சென்றிருந்தார்கள்.

எங்கள் காலை உணவை முடித்தபின் எங்களுடைய அடுத்த நகர்வு என்னவாக இருக்கும் என்கிற எண்ணமே எங்களை ஆக்கிரமித்திருந்தது. எங்கள் அனைவரையும் சுற்றிக்கொண்டிருந்த தீமையை நாங்கள் உணர்ந்தோம். என் இதயம் எச்சரிக்கை உணர்வில் துடிக்கத் தொடங்கியது; அச்சத்தால் அல்ல. காவல்துறையைக் கண்டோ அல்லது அவர்கள் கைகளில் இருந்த ஆயுதங் களைக் கண்டோ நாங்கள் பயப்படவில்லை. அந்த நொடிக்குப் பின் நடந்தவை எல்லாமே, நாகரிகம் அடைந்த மனித குல வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்கள். இது குறித்து மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதற்கு எனக்கு சலிப்பாகவே இருக்கிறது. சில சமயங்களில் முன்னைப்போல உண்டு, உறங்கி எழுந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்கிற எண்ணம் தோன்றியதுண்டு.

ஆனால் இப்போது தீர்க்கமாக முடிவு செய்துள்ளேன்.. அணு உலையை மூடும்வரை போராடியே தீரவேண்டுமென்று. இன்று கூட, வெயிலிலும் கடலிலும் பல மணிநேரங்கள் நின்றபின்னும், என்னால் வீட்டில் நிம்மதியாக அமர முடியவில்லை. நான் மற்ற அனைவருடனும் பந்தலில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவர்கள் எல்லோரும் நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறார்களா, அவர் களுக்கு வேண்டிய வசதிகள் இருக்கின்றவா என்று பார்க்கவிரும்புகிறேன். என் சகோதரிகளைக் காணும்போதெல்லாம் எனக்கு பதட்டம் அதிகமாகி விடுகிறது. அவர்களுடைய வீடு காசா காலனியில் உள்ளது. அவர்களுக்கு இழப்புகள் அதிகம். மீண்டும் வீடுதிரும்ப அவர்கள் அச்சப் படுகிறார்கள். ஒரே ஒரு பாயையும் தலையணை யையும் நாங்கள் பகிர்ந்துகொள்கிறோம்.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு இன்றைக்கு என்னு டைய உருவத்தை நான் கண்ணாடியில் பார்த் தேன். எரிந்துபோன தோலுடன் இருக்கும் என்னுடைய முகத்தைப் பார்த்து நான் அதிர்ந்து போனேன். எங்களில் பலருடைய முகங்களையும் அப்போதுதான் நான் உற்றுப் பார்த்தேன். அந்த நாளின் சுவடுகளை நாங்கள் எங்கள் முகங்களின் தாங்கியிருக்கிறோம் என்பதை நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.

வெயிலினாலோ கடல்நீர் பட்ட தாலோ அல்ல அந்தக் காயங்கள்; நஞ்சுத்தன்மை உடைய புகையைக் கக்கிய கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகள் எங்களை நோக்கி வீசப்பட்டதன் விளைவு இவை. எவ்வளவு பயங்கரமானதாய் இருந்தது அந்த உணர்வும் அந்த நொடிகளும்! எங்கள் சேலைத்தலைப்பால் நாசியையும் வாயை யும் பொத்திக்கொண்டவாறே நாங்கள் ஓடி னோம்.

கால்கள் புதையும் கடற்கரை மணலில் ஓடுகையில் எவ்வளவுதான் உடலை மூடிக் கொள்ள இயலும்? கண்ணீர்ப் புகையால் ஏறத்தாழ எனக்கு பார்வையை இழந்ததுபோல் ஆனது. என் நாசியும், வாயும் எரியத் தொடங்கின. விழிகளில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. இருமலும், தும்மலுமாக எனக்கு மூச்சுத் திணறியது. நாங்கள் புகலிடம் தேடி ஓடினோம். மனிதர்களால் மட்டுமே சக மனிதர்களை துன்பு றுத்தும் இத்தகைய கொடூரமான கண்டுபிடிப்பு களை உருவாக்க முடியும்.

கண்ணின் மணி போல நாங்கள் போற்றிப் பாதுகாத்துவரும் புதுப்பிக்கப்பட்ட எங்கள் தேவாலயத்தின் உட்பகுதிகளை இன்று நாங்கள் கழுவி சுத்தம் செய்வோம். பேரமைதி பொங்கும் எங்கள் கோவில் சிதைக்கப்பட்டது. கழிப்பறை போல சிறுநீர் கழிக்கப்பட்டது. மேரிமாதாவின் சிலை உடைக்கப்பட்டு தரையில் வீசப்பட்டது. கடல்நீரை பானைகளில் சுமந்துவந்து நாங்கள் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தவர்களின் பாவங் களைக் கழுவுவோம்.

“கர்த்தரே! இவர்கள் செய் வது இன்னதென்று அறியாமல் செய்கிறார்கள். இவர்களை மன்னித்தருளும்” என்கிற வாக்கியத் தின் முழுமையான பொருளை நாங்கள் உணர் கிறோம். இதன்மூலம் அவர்கள் என்ன சாதிக்க விரும்புகிறார்கள். எங்களுடைய கஷ்டகாலங்களில் எல்லாம் எங்களுக்குக் கைகொடுத்த தேவாலயம் இது. சுனாமியின்போது அகதிகளாக வேறு வழியின்றி இங்குதான் தஞ்சம் புக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஆனால், கடந்த ஓராண்டாக நாங்கள் விரும்பி இந்த தேவால யத்தை எங்கள் புகலிடமாக்கிக் கொண்டோம். எங்களுக்கு உறைவிடத்தைக் கொடுத்த தேவாலயம் இது. காலை இந்த தேவாலயத்தின் காலை நேரப் பிரார்த்தனை களின்போதுதான் எங்களுக்கு அன்றைய நாளின் நிகழ்வுகள் குறித்தும் திட்டங்கள் குறித்தும் பாதிரியார் அறிவிக்கும் போது நாங்கள் அறிந்துகொள்வோம்.

அந்த அறிவிப்புகள்தான் எங்களுக்கு ஓராண்டாக போராடுவதற்கான சக்தியையும் ஊக்கத்தையும் அளித்தன. அவர்கள் எங்களுக்குச் செய்தவற்றை எங்களில் பலர் மன்னிக்கக்கூடும். ஆனால், எங்கள் பெருமதிப்புக்குரிய, வழிபாட்டுக்குரிய எங்கள் அன்னையின் சிலை சிதைந்துகிடந்த அந்த பயங்கரமான காட்சி தந்த அதிர்ச்சியை எங்களால் மறக்க முடியாது. இந்தப் பாவத்துக்கு அவர்கள் எந்த சபையில் பாவமன்னிப்பு கேட்டு தங்களை தூய்மையாக்கிக் கொள்ள முடியும்?

என் 18 வயது மகனின் விழிகளை நோக்குகை யில், முன்னெப்போதும் பார்த்திராத அச்சத்தை யும், பதட்டத்தையும் காண்கிறேன். அவன் மிகவும் தன்னம்பிக்கை கொண்டவன். சோம்பேறியோ, முன்கோபியோ அல்ல. படகு கடலுக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் சென்று அன்றாடம் மீன்களைக் கொண்டுவந்து சேர்ப்பான்.

எங்கள் ஊரில் காணாமல் போன 4 குழந்தைகள், 3 நாட்களுக்குப் பின், பாளையங்கோட்டை யில் உள்ள சிறுவர் சீர்திருத்தப்பள்ளியில் இருப்பதாகத் தகவல் வந்தது. அது வரையிலும் அந்தக் குடும்பங்கள் பட்ட பாட்டையும் விட்ட கண்ணீரையும் நாங்கள் அறிவோம். அன்று கடற்கரையில் காவல்துறை கரையை ஆக்கிரமிக்கத்தொடங்கி எங்களைச் சுற்றி வளைத்தபோது, நிறைய ஆண்களும், பையன்களும் கடலுக்குள் தள்ளப்பட்டனர். தேசத்துக்கெதிராக போர் தொடுத்த குற்றச்சாட்டு உட்பட 14 குற்றங்கள் அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்டன. அவர்களில் பலருக்கு ‘தேசத் துரோகம்’ என்கிற சொல்லில் எத்தனை எழுத்துக்கள் உண்டு என்பது கூட தெரியாது. இவையெல்லாம் சேர்ந்து என் மகனின் விழிகளை துயரமும் அச்சமும் கலந்த கலவையாகச் சுற்றிப் போர்த்தியிருந்தன.என் இளைய சகோதரியைப் பற்றிக் கூறும் துணிவே எனக்கு இல்லை. அவள் கால் ஊன மான பெண்ணாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் பந்தலுக்கு வந்து போராட்டத்தில் கலந்துகொள்வாள்.

எங்களுடைய பேரணிகள், ஆர்ப்பாட்டங்கள் போன்றவற்றுக்கு தன் குழந்தைகளுடன் அவள் வருவது வழக்கம். பந்தலில் அமர்ந்து ஒரு சின்ன அழகான புன்சிரிப்போடு அவள் பீடி சுற்றுவாள். 10ம் தேதி நடந்த குழப்பங்களின்போது, தன் குழந்தைகளைத் தேடிக் கடற்கரைக்குச் சென்றவளை கடலோரக் காவல்படை காவலர் ஒருவர் சொல்லக்கூடாத, தகாத வார்த்தைகளால் அவளுடைய நடத்தை குறித்து திட்டி இருக்கிறார். அன்றிலிருந்து அவள் முகத்தில் அந்த அழகான புன்சிரிப்பைக் காண முடியவில்லை.

மெல்ல மெல்ல மறைந்து முழுவதுமாக காணாமலேயே போய்விட்டது. அந்தக் காவலரின் முகம் அவள் நினைவுக்கு அடிக்கடி வந்து அவள் அவதியுறுகிறாள். அவள் இப்போதும் போராட்டத்தில் எங்களுடன் இருக் கிறாள். ஆனால் உணவு உண்ண மறுக்கிறாள். இளம் பெண்களும், அவர்களது மனங்களும் யார் எவர் என்று தெரியாத காவலர்களால் அச்சத்தால் நிரம்பி யிருக்கின்றன. சொல்லாலும், பார்வையாலும், தொடுகையாலும் வன்முறையில் ஈடுபட அவர்களுக்கு உரிமை கொடுத்தது யார்?

அன்று நாங்கள் கடலுக்கும், காவல் படைக்கும் இடையே மாட்டிக்கொண்டோம். அவர்கள் அன்று கொடூரமாகவும் கடுமையான ஆத்திரங் கொண்டவர்களாகவும் காணப்பட்டார்கள். உண்மையிலேயே தடியடி நடத்தும் அளவுக்கு அவர்களுக்கு அன்றைக்கு ஆத்திர மூட்டியது எது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

நாங்கள் கடலில் அலைகளுக்கு மத்தியில் கிடக்குமாறு தள்ளப் பட்டோம். எங்கள் சேலையெல்லாம் நனைந்து நகரவே சிரமமாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரமாக நான் என் சிறிய மகனைப் பார்க்கவில்லை. எனக்கு அவன் குறித்த கவலை ஏற்பட்டது. அவனுக்கு மிகப் பழக்கமான நிலப்பகுதி இது என்பதால் தன் நண்பர்களுடன் எங்காவது தப்பித்து இருப் பான் என்று சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

சுத்தமான, வெண்ணிறமான எங்கள் கடற்கரை அன்று போர்க்களமானது. சிதறிக் கிடந்த காலணிகளும், உடைகளும், பைகளுமாக கடற்கரை அன்றைக்கு வழக்கத்துக்கு மாறாகக் காட்சியளித் தது. எந்தக் கடற்கரையில் இருந்து முதல்நாள் என் மகள் சிப்பிகளையும், நட்சத்திர மீன்களையும் கொண்டுவந்து தந்தாளோ அந்த கடற்கரை அப் போது காணப்படவில்லை. அதன் இடத்தில் ஒரு பெரிய குப்பைக்கூளம் தான் காட்சி யளித்தது. அந்த இடத்தை மீண்டும் தூய்மையாக்க உயர மான எத்தனை கடல் அலைகள் தேவைப்படுமோ தெரியவில்லை.

எத்தனை பேர் நாங்கள் எங்கள் மனங்களில் இருந்து வலிமிகுந்த அந்த என் கவுண்ட்டரின் நினைவுகளை அழிக்கப் பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டி இருக்குமோ? ஒரே ஒரு ஆறுதல்தான் எங்களுக்கு இருந்தது. ’மெதுவாக..மெல்ல மெல்ல..அமைதியாக’என்று ஒரு வயது குழந்தையிடம் பொறுமையுடன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் தாய் போல, கடலின் பிள்ளைகளாகிய நாங்கள் எங்கள் வலிமையான முரட்டு மனங்களுடன், வன்முறை யற்ற அறவழியிலான போராட்டம் என்றால் என்ன என்பதையும் அதன் முழு பொருளையும் அன்றைக்கு நாங்கள் விளங்கிக் கொண்டோம்.

எங்கள் பேரன்பிற்குரிய உதயகுமாரின் பெற்றோர் வசிக்கும் வீட்டுக்குக்கு கைது வாரண்ட்டுடன் காவல்துறை சென்று அவர்களுடைய ஒரே மகன் எங்கிருக்கிறார் என்கிற தகவலை அறிய முற்பட்டதாக அறிகிறோம். வயதான பெற்றோரைத் தவிக்க விட்டுவிட்டு எந்த மகன் தான் தொலைவில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பு வார்? அழகான, ஸ்திரமான குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு தனிமையில் வாட எவர்தான் விரும்புவார்? எங்கள் பிள்ளைகள் மனதில் என்னென்ன அச்சங்கள் உள்ளனவோ? அணு உலையை மூடவேண்டும் என்கிற நோக்கில் போராடிய நாங்கள் அனைவரும் ஒரு குடும்பமாகிப் போனோம்.

அமைதியான, பாதுகாப்பான தொரு உலகத்தை நிர்மாணிக்க வேண்டும் என்கிற தீர்மானமான முடிவினால் நாங்களும், எங்கள் குழந்தைகளும், உதயகுமார் - புஷ்பராயன் குடும்பங் களும் பிரிக்கமுடியாதபடி ஒன்றிணைந்திருக் கிறோம். உலகெங்கும் உள்ள நண்பர்களின் ஆதர வுடன், நாங்கள் இதை சாதிப்போம் என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.

நாங்கள் வன்முறையிலிருந்து ஒரு கல்லெறி தூரத்தில்தான் இருக்கிறோம். ஆம்! எங்களில் யாரோ ஒருவர் ஒரு கல்லை எறிந்திருந்தால், இந்த என்கவுண்ட்டரின் முடிவு எங்களுக்கும் எங்களைத் தாக்கிய கும்பலுக்குமான முடிவுரை எழுதுவதாகத்தான் இருந்திருக்கும். நாங்கள் அறிவோம். அப்போது நாங்கள்‘ஆத்திரங் கொண்ட கும்பல்’ என்றுதான் அழைக்கப் பட்டிருப்போம். ஆம்! நாங்கள் ஆத்திரங் கொண்டிருந்தோம். ஏமாற்றம் அடைந் திருந்தோம். எங்கள் போராட்டம் தோல்வி யுற்றுவிடுமோ என்கிற பயத்தினால் அல்ல, நாங்கள் நடத்தப்பட்ட விதத்தால்.

நாங்கள் மரணத்துக்கு அஞ்சுபவர்கள் அல்ல. இந்த துணிவான கம்பீரமான போராட்டத்தைக் குறித்து எங்கள் அடுத்த தலை முறையினர் இந்த உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்வார்கள் என்பதில் நாங்கள் பெருமை கொள்கிறோம். அமைதிக்கும், சமாதானத்துக்கும், அன்புக்கும், பொறுமைக்கும் வெகு அருகில்தான் நாங்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறோம்; கொடூரத்துக்கும், வன்முறைக்கும் கல்லெறியும் தூரத்தில் அல்ல என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். என் கவுண்ட்டரின் வலிமிகுந்த தடயங்களையும், சுவடுகளையும் நாங்கள் ஓரடியில் கடக்க விழைகிறோம்.

- தமிழில்:கவின் மலர்

Pin It

இந்த போராட்டத்தை எப்போது தொடங்கினீர்கள்?

எனக்கு முதலில் சமைக்கவும், குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ளவும் மட்டும் தான் தெரியும். போராட்டத்தைப் பற்றியெல்லாம் தெரியாது. போராட்டத்தில் இருந்த பெண்கள் அணு உலை பாதிப்பு பற்றி சொன்னவுடன் இது பற்றி புரிய ஆரம்பித்தது. கல்பாக்கத்தில் உள்ள மக்கள் எவ்வளவு பாதிப்பு அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை பார்த்தவுடன் நம்முடைய மக்களும் எவ்வளவு பாதிப்படைவார்கள் என்பது புரிய ஆரம்பித்தது. முன்பு இது பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருந்தது, இப்பொழுது உலகில் எந்த அணு உலை விபத்து நடந்தாலும் அது பற்றி உடனுக்குடன் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

பல போராட்டங்களில் சோர்ந்திருந்தோம், வருங்கால சந்தியினரைப் நினைத்து அவர்கள் நாங்கள் வாழ்ந்த இந்த மண்ணில் வாழ வேண்டும் என நினைத்து இங்கு போராட ஆரபித்தோம். பெண்கள் தான் முதலில் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறோம், பிறகு ஆண்களை போராட்டத்திற்கு அழைத்து வருகிறோம். இந்த அரசுகள் எங்களை எத்தனை கொடுமைக்கு ஆளாக்கினாலும், கொச்சைப்படுத்தினாலும் இந்த கொலைகார அணு உலையை எதிராக எங்கள் மண்ணில் உயிரை விடத் கூடத் தயாராக இருக்கிறோம்.

27ம் தேதி போராட்டம் எந்த விதமான போராட்டமாக இருக்கும்?

அமைதி வழியில் போராடும் எங்களை வன்முறைக்கு தூண்டுகிறது அரசு. நாங்கள் அமைதி வழியைதான் கடைபிடிக்க விரும்புகிறோம். இப்பொழுது நடந்த காவல் துறையின் அராஜக செயலில் இரண்டு பேர் இறந்திருக்கிறார்கள். எதற்காக நாங்கள் போராடு கிறோம், வாழ்வதற்குதானே ஏன் எங்களை அரசாங்கம் கொல்கிறது? நாங்கள் என்ன காக்கா குருவிகளா? ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் நாங்கள் அனாதைகளாக நிற்கிறோம். அரசும் மக்களும் எதற்காக இருக்கிறார்கள்? இவர்களிடையே எங்கள் வாழ்க்கைக்காக போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம், அணு உலை மூடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் வைத்து.

சந்திப்பு: சின்னக்காரி

Pin It

“கபிலர் மலையை சுடுகாடாக்கி வரும் கொலைக்கார ஆலையை மூடு. பசுமைதாயகம் என்று பசப்பி திரியும் ராமதாசே தொகுதிக்குள் வராதே”... இப்படி ஒரு வாசகத்தோடு சாதிக் கட்சி ஒன்றுக்கு எதிராக அவர்களது தொகுதியிலயே போராட்டம் நடத்திய பெண்களின் வலிமை எத்தகையதாக இருக்கும் என்று நினைக்கும் போது போராட்டங்களில் பெண்களின் நிலைப்பாடு நியாத்தால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பது புலப்படுகிறது.

“மண்ணையும் நீரையும் அழிக்கும் காகித ஆலை தேவையில்லை” என்று ஒரு பெண் போராட்டம் நடத்தும் போது.. வேலைவாய்ப்பு தரும் ஒரு தொழிற்சாலை பன்னாட்டு தன்மையோடு இயங்கி நம்மூருக்கு தொழில் வளத்தோடு மக்களும் வளம் பெறுவார்கள் தானே... என்று சொல்லி வேலைக்கு வேட்டு வைக்கிற வேலையை ஏன் செய்யனும் என்று ஆரம்ப காலகட்டத்தில் கிசுகிசுத்தார்கள். இப்பகுதியில் உள்ள நிலத்தடி நீர் குடிப் பதற்கு உகந்ததல்ல... நஞ்சு கலந்திருப்பதால் தமிழ்நாடு குடிநீர் வடிகால் வாரியம் அந்த நீரை குடிக்க தடைசெய்கிறது என்ற அறிவிப்பு நாமக்கல் மாவட்டம் பரமத்திவேலூர் வட்டத்தில் உள்ள கபிலர் மலை பகுதியை சேர்ந்த மக்களுக்கு இடியாய் இறங்கியதோடு பொன்நிர்மலா என்ற பெண்ணின் போராட்டத்தின் முக்கியதுவம் உணர்ந்தனர் அப்பகுதி மக்கள்.

சுற்றியுள்ள 5 கிராமங்களின் தண்ணீர் மாசு கலந்திருப்பதாக அறிந்த்தும் தமிழ்நாடு விவசாயிகள் ம்ற்றும் விவசாய தொழிலாளர்கள் முன்னணி அமைப்பு சார்பில் நிர்மலா போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்தினார். வெளி நாட்டு கழிவுகளை கொண்டு தயாரிக்கும் சரஸ்வதி காகித ஆலைக்கு எதிராக நடைபெற்ற மூன்றரை ஆண்டு போராட்டங்கள் ஊடக வெளிச்சத்தில் தெரியாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் இன்று கூடங்குளம் பெண்களுக்கு முன்னுதரணமாய் விளங்குவது இந்த போராட்டம் தான்.. 10ம் வகுப்பு வரை படித்த நிர்மலா கூலி விவசாயியாக தினசரி வாழ்க்கையை நகர்த்தவே பெறும் உழைப்பை கொடுக்க வேண்டியவற்கு இயற்கை, சுற்றுச்சூழல், தான் வளர்ந்த மண் மீதிருந்த ஈடுபாடு அவரை ஒரு போராட்ட பெண்மணியாக மாற்றியது.காகித ஆலையை எதிர்த்து முதலில் தைரியமாக சுவரொட்டிகளை ஒட்டினார் .

திடக்கழிவு ,கழிவு மேலாண்மை உள்ளிட்டவைகள் முறைப்படுத்த வில்லை என்று தமிழக மாசுகட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஆலைக்கு பல முறை நோட்டீஸ் அனுப்பியும் ஆலை நிர்வாகம் எதனையும் கண்டு கொள்ளவில்லை. கபிலர் மலையில் பொதுக் கூட்டத்தில் முடிவு செய்யப்பட்டு காகித ஆலை முற்றுகையில் ஈடுபட்ட 700 க்கும் மேற்பட்ட வர்கள் அத் தொகுதி பாமக சட்டமன்ற உறுப் பினர் நெடுஞ்செழியனைக் கொண்டு அடக்க முயற் சித்தது ஆலை நிர்வாகம். விவசாயிகளை விரட்டி அடித்தபோதும் தொடர்ந்து அறவழியில் நின்று போராடினார்கள். அடுத்தக்கட்டமாக கபிலர் மலை ஊராட்சி ஒன்றியத்தை சேர்ந்த ஆயிரம் விவசாயிகள் உண்ணாநிலை போராட் டத்தை நடத்தினர்.

பரமத்திவேலூர் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முன்பு ஆயிரம் பேர் கூடி ஆலையை மூடக்கோரி போராட்டம் நடத்தினார்கள்.இப்படி நிர்மலாவின் போராட்டம் மாவட்ட தலைநகர் வரை உலுக்கியது.அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி அமைப்பின் பொருளாளர்கள் மீது ஆலைக்கு வேலைக்கு செல்லும் ஆட்களை தவறாக வழிநடத்துகிறார்கள் என்று பொய் வழக்கு போடப்பட்டது.ஆனாலும் தொடர்ந்து அடுத்தகட்ட போராட்டத்திற்கு தயாராகினர் நிர்மலாவும் அவர்களது அமைப்பும்.ஆலையால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு நெடுஞ்செழியன் நலதிட்ட உதவிகளை செய்ய வந்தபோது ஊர் மக்கள் முற்றுகையிட்டனர் .வழக்கம் போல் போலிசார் சமரசம் செய்து அவரை அழைத்துச சென்றார்கள்.

நிர்மலா அடுத்து முன்னின்று ஆலைக்கு எதிராக எடுத்த போராட்டம் தொடர்ந்து 7 நாள் உண்ணாநிலை போராட்டம். போராட்டங்களில் தீவிரம் அக்கம்பக்கம் உள்ள பகுதிகளில் பரவ உடனடியாக முழித்துக் கொண்டு கபிலர் மலை மக்கள் பாதுகாப்பு சங்கம் ஒன்றை ஆரம்பித்து காசுகொடுத்து ஆட்களை கூட்டி வந்து போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிராக ஆலைக்கு ஆதரவாக போராட்டத்தை நடத்தினர்.

ஆலை ஆரம்பித்து 5 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு அதன் கேடுகள் தெரியவந்து போராட்ட்த்தை முன்னெடுத்தார் நிர்மலா ...பெண்கள் மட்டும் பங்கேற்கும் போராட்டம் ,குழந்தைகள் ம்ட்டும் 2010ல் தடையை மீறி போராட்டம் என பல்வேறு போராட்டங்கள் மட்டுமல்ல பெண்கள் குழந்தைகள் என்று குடும்பத்துடன் சிறைக்கும் சென்றிருக்கிறார்கள். பரமத்திவேலூர் சிறை கபிலர் மலைப் பகுதி ச் ,குழந்தைகள் சென்ற வரலாறை நாளை தாங்கி நிற்கும். அந்த வரலாறுக்கு பின்னால் இயல்பாக நிர்மலா நிற்பார்.

பசுமைதாயகம் நடத்தி வரும் ராமதாசையும் அவரது மகன் அன்புமணியையும் நேரில் சந்தித்து நெடுஞ்செழியன் சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிராக செயல் படுகிறார் என்று புகார் கொடுத்தனர்.ஆனால் அதற்கு பாமகவில் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை ..இந்த நிலையில் தான் மகளிர் மது ஒழிப்பு மாநாடு நடத்த வந்த ராமதாசை ஊருக்குள் விடாமல் மேலே சொன்ன வாசகங்களோடு நிர்மலா தலைமையில் பெண்களே வெளியேற்றி னார்கள். 2010 தேர்தலின் போது வாக்கு சேகரிக்க வந்த திமுக மாவட்ட கழக செயலாளர் காந்தி செல்வனை முற்றுகையிட்டு கோரிக்கைகளுக்கு அவரிடம் பதில் இல்லாதது இந்த பிரச்சினையில் ஓட்டுக்கட்சிகள் அனைத்தும் ஒற்றுமையாக இருக்கிறது என்பது வெளிச்சமானது.

தமிழ்நாடு விவசாயிகள் மற்றும் விவசாய தொழிலாளர்கள் முன்னணியோடு விடியல் அமைப்பும் இணைந்து தான் இந்த போராட்டத்தை நடத்தியது.ஆடு மாடுகளை ஆலைக்கு முன்னால் நிறுத்தி போராடியதும் கால்நடைகளுடன் கைதாகியதும் கவனத்தில ஈர்க்க மக்களின் போராட்டத்திற்கு அங்கிகாரமாய் 18 நாள் சரஸ்வதி காகித ஆலை மூடப்பட்டது.

ஆனால் அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி ஆலை திறக்கப்பட்ட போது மலை போல் குவிந்திருந்த அந்த கழிவுகள் அப்புறப்படுத் துறோம் என்ற பெயரில் மற்றுமொரு இடத்தில் பாதுகாப்பின்றி கொட்டப்பட்டது.இதற்குபிறகு முழுமையாக ஆலை மூடப்படவில்லை என்றாலும் ஓரளவிற்கு சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிரான சில விஷயங்கள் கலையப்பட்டு நெறிப்படுத்தப் பட்டன. கோடி களில் செலவிட்டு சுத்தகிர்ப்பு ஆலை அமைக்கப் பட்டது. சுமார் 31 வகையான போராட்டங்கள் 14 பொய் வழக்குகளை சந்தித்தது. அதில் 4 வழக்குகள் தள்ளுபடி செய்யப் பட்டுள்ளது மேலும் 10 வழக்குகள் இன்னும் நிலையில் உள்ளன.

3 முறை அந்த தொகுதியில் பாமக வெற்றி பெற்ற தொகுதியில் இந்த பெண்களின் போராட் டம் கொங்கு இளைஞர் பேரவையின் வேட்பாளர் தனிஅரசை வெற்றி பெற வைத்தது. ஆனால் அவரும் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதி என்பதை தேர்தலுக்கு பின் உணர்த்த தவற வில்லை...

Pin It