“தண்ணீரில்லாமல் மனிதன் வாழ இயலாது, அதேவேளையில் விலையில்லாமலும் மக்கள் அனுபவித்து வருகின்றனர். எனவே தண்ணீரை வணிகப்படுத்துவதன் மூலம் அதிக லாபத்தைச் சம்பாதிக்க முடியும்”. இதுவே தண்ணீர் முதலாளிகளின் எண்ணம். ‘சோறும் நீரும் விற்பனைக்கல்ல’. இது தமிழர்களின் அடிப்படைத் தத்துவம். தண்ணீரை ஒரு கணம் பெட்ரோலாகவோ, எண்ணெய்யாகவோ கற்பனைப் பண்ணிப் பாருங்கள். அப்படி ஒரு நிலை வந்தால் நாடு என்னாகும். நினைத்துப் பார்க்கவே பயங்கரமாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்நிலை வந்து கொண்டிருக்கிறது அல்லது வந்துவிட்டது எனலாம். தண்ணீரைப் பாட்டிலில் அடைத்து விற்பனை செய்யப்படும் என்று பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் நாம் யூகித்திருக்க முடியாது. விற்பனை என்பது சாதாரண மனித உறவுகளைப் பாதிக்கக் கூடியதாக மாறுகிறது. ஒருவர் விலை கொடுத்து வாங்கிய தண்ணீர் பாட்டிலை, இன்னொருவர் சட்டென்று எடுத்துக் குடித்துவிட முடியாது. குடித்தால் வாங்கியவர் முகத்தைச் சுழிக்கக்கூடும். விற்பனை என்பது தனிமனித உறவுகளை மட்டுமல்ல, இரு நாடுகளுக்கான உறவுகளை, ஏன் இந்தப் பூவுலகே போராட்டக் களமாக மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. தண்ணீர் யுத்தம், தன்னுடைய நாளை எதிர்ப்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது.

உலகின் மொத்த தண்ணீர் அளவில் 97 சதவிகிதம் கடல் நீராகும். மீதி 2.5 சதவிகிதம் பனிக்கட்டியாக உள்ளது. 0.5 சதவிகிதம் மட்டுமே நன்னீராக நாம் பயன்படுத்தி வருகிறோம். இந்தியாவில் தனி ஒருவனுக்கு 2500 Cu.m. அளவு ஒரு வருடத்திற்குத் தேவைப்படுகிறது. இது வெகுவிரைவில் 1000 சிu.னீ. அளவாக மாறிவிடும். 2025இல் இந்தியா உட்பட 56 நாடுகள் கடுமையான தண்ணீர் நெருக்கடியைச் சந்திக்க இருக்கிறது. இந்தியாவின் தண்ணீர்ச்சந்தை 2000 மில்லியன் டாலராக இருக்கும்பட்சத்தில் மூன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இதனைக் கையிலெடுக்க உள்ளது (Vivendi Environment, France, SuezLyonnaise Des Eaux, France, RWE of Germany). இந்நிறுவனங்கள் மெதுவாக இந்தியாவின் தண்ணீரைத் தனியார் மயமாக்கி கபளீகரம் செய்துவருகின்றன. தடுத்து நிறுத்தாவிட்டால், தண்ணீர் மனித ரத்தத்தைவிட விலைமதிப்பு மிக்கதாக மாறிவிடும்.

பூவுலகின் நண்பர்கள் ஜனவரி 26இல் நடத்த இருக்கும் முந்நீர் விழவில் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

மக்கள் நீர்க்கொள்கை ஒன்றை உருவாக்குவோம்.

Pin It

(விதர்பாவைத் தொடர்ந்து நடுவணரசு, மாநில அரசுகளின் துரோகங்களினால் தமிழகத்திலும் விவசாயிகள் தற்கொலை தொடர்கிறது. ஊடகங்களும் அரசும் இத்தற்கொலைகளை மறைக்கின்றன. தற்கொலைகளைத் தூண்டும் தண்ணீர் எல்லோருக்கும் உரியதாய் மாறவேண்டும்.)

அது தன் நாட்களை
ஒருபோதும் சோம்பலில் கழித்ததில்லை
ஒரு நாளைக்கூட பொழுதுபோக்கு போன்ற
புலன் துய்த்தல்களில் செலவிட்டதில்லை
பொருள் புகழ் அதிகாரங்களை நோக்கிய
வேட்கை உந்தல்களை அது அறியாது
எப்போதாவது தன் துணையுடன்
அன்றி எப்போதும் தன் தன்மையையே
அது பாதுகாத்தபடி அலைந்த்து
அதன் உயிர்ப்பும் சிறகடிப்பும்
இயற்கையின் மர்மங்கனைத்தையும் உணர்ந்த வியப்பும்
அதை விளக்க இயலாத படபடப்புமேயாம்

ஒரு நாள் என் தோட்டத்தின் ஈரத்தரையில்
உதிர்ந்த ஒரு மலர்போல் அது கிடந்தது
நல்லடக்கம் செய்யும் சுற்றமோ
மறைவுக்குக் கண்கலங்கும் உறவுகளோ
சமூகமோ தேசமோ இன்றி
அது அனாதையாய் மரித்திருந்தது
நெஞ்சுருகும் பார்வையின் முத்தம்
ஒரு கவிதை
இவைதானோ அதன் மொத்த வாழ்க்கையின்
மர்மமான இலட்சியம்?
இன்று அது நிறைவேறியதையோ
எளிய உயிர்கள் நூறுகள் கூடி
ஊர்வலமாய் அதை எடுத்துச் செல்ல முயல்வதையோ
கண்களில்லாத கால்கள்
அதை மிதித்தபடி செல்வதையோ
ஒரு பெருக்குமாறு அதை குப்பைகளோடு குப்பையாய்
ஒரு மூலைக்கு ஒதுக்கிவிடுவதையோ
எதைப்பற்றிய கவலையுமில்லாமல்
எல்லாவற்றையும் அதுவே ஒதுக்கிவிட்டதாய்
ஈரமான என் தோட்ட நிலத்தில்
மரித்துக் கிடந்தது அது

- தேவதேவன்

Pin It

மேற்கு மலைத்தொடர் பாதுகாப்பு இயக்கத்தின் (SWGM Save Western Ghats Movement) வெள்ளி (25வது) ஆண்டு விழா கோவாவில் குண்டாய் நகரில், அமைதி இயக்கத்தில் (Peaceful Society, Kundai, Goa) கடந்த நவம்பர் மாதம் 17, 18, 2012 ஆகிய தேதிகளில் நடந்து முடிந்தது.

மேற்கு மலைத்தொடர் பாதுகாப்பு இயக்கமானது, 1987 ஆம் ஆண்டு மேற்கு மலைத்தொடர் அமைந்துள்ள மாநிலங்களான தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, மகாராஸ்டிரா மற்றும் கோவா ஆகியா மாநிலங்களில் இயங்கும் சுற்றுச்சூழல் இயக்கங்களை ஒருங்கிணைத்து பொதுவாக துவங்கப்பட்டது. இவ்வியக்கம் துவங்கப் பட்ட நாளன்று கோவா மற்றும் கன்னியாகுமரி இரண்டு இடங்களிலும் நடைப்பயணம் மேற்கொள்ளப் பட்டது. இயக்கத்தின் முதன்மைக் குறிக்கோளாக, மேற்கு மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள வனங்களையும் மற்றும் அவற்றின் காட்டூயிர்களையும் பாதுகாக்கும் இயக்கங்களை ஒருங்கிணைத்து அவற்றின் கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொண்டு, அரசுக்கு பரிந்துரைப்பதை நோக்க மாகக் கொண்டுள்ளது.

கடந்த 2009 ஆம் ஆண்டிலிருந்து, மிகத்தீவிரமாக சட்டத்தில் என்னவிதமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி னால் பாதுகாப்பை அதிகரிக்கமுடியும் என்ற பரிந் துரைகளை அரசுக்கு எடுத்துரைத்துக் கொண்டுள்ளது.

வெள்ளி விழா ஆண்டின், கொண்டாட்டமாக நவம்பர் மாதம் 17, 18 ஆகிய இரண்டு நாள் நிகழ்வாக நடந்தது. முதல் நாள் விழாவை ஜெய்தாபூர் அணு இயக்கத்தின் தீவிர உறுப்பினரான நீதிபதி. கோல்ஸே பட்டீல் அவர்கள் துவங்கிவைத்து உரையாற்றினார். 

மேலும், ஜெய்தாபூர் அணுஉலை எதிர்ப்பாளர்கள் இயக்கத்தைச்சார்ந்த வைசாலி பட்டீல் அவர்கள் உரையில் அணுஉலைக்கு எதிரான போராட்டத்தையும், அவற்றின் விளைவுகளையும் எடுத்துரைத்தார். பின்னர் நடந்த விவாதத்தில் அமைதி இயக்கத்தைச் சார்ந்த திரு. காலானந்த் மணி அவர்கள் பேசும்போது மேற்கு மலைத்தொடர் பாதுகாப்பு இயக்கத்தை தொடங்கியதில் இருந்து தற்பொழுது வரை நடந்து வரும் வரலாற்று நிகழ்வுகளை மிகச்சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார். மேலும், இவ்வியக்கம் இயற்கையுடன் இயந்த சட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் என்பதையும் வலியுறுத்தினார். இவர் மேற்கு மலைத்தொடர் பாதுகாப்பு இயக்கத்தின் தலைமை ஒருங்கிணைப்பாளராவார்.

மேலும், 25 வருடங்களுக்கு முன் (198788) நடந்த நடைப்பயணத்தில் கலந்து கொண்டவர்களில் 7 வயது ஆன அட்டகட்டியைச் (கேரளா) சார்ந்த கொளதம் சாராங் அவர்கள், இந்த கூட்டத்தில் தனது மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் கலந்துகொண்டு, தனது சிறுவயது நடைப்பயணத்தையும், அனுபவத் தையும் பகிர்ந்து கொண்டதும், சிறப்புரை ஆற்றியதும், கலந்துகொண்ட அனைவரையும் வியப்பையும், மகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது.

முதல் நாள், கடைசி அமர்வில் கோவாவில் நடை பெற்று வரும் சுரங்களுக்கு எதிராக போராடிவரும் அமைப்புகள் கலந்துகொண்டு, தங்களுடைய போராட் டங்களையும், சுரங்கங்களினால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்தும் விவாதித்தனர். இவ்விவாதத்தை கோவாவைச் சார்ந்த தன்னார்வலர் கார்மென் மிராண்டா அவர்கள் முன்னின்று நடத்தினார்.

மற்றும் மேற்கு மலைத்தொடரை பாதுகாப்பதற்காக திரு. மாதாவ் காட்கில் தலைமையில் அரசு அமைத்த குழுவான மேற்கு மலைத்தொடர் வல்லுனர்கள் குழுவின் அறிக்கையைப் பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. இவ்விவாதத்தை அப்பிக்கோ இயக்கத்தின் தலைவர் திரு. பாண்டுரங்க ஹெக்டே அவர்கள் முன்னின்று நடத்தினார்.

இரண்டாம் நாள் நிகழ்வில், கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பாளர்கள் இயக்கத்திற்காக, திரு. ஆர். ஆர். சீனிவாசன் (பூவுலகின் நண்பர்கள், அமைப்பு, சென்னை) அவர்கள் கலந்து கொண்டார். அவரது உரையில் கூடங்குளத்தில் அமையவிருக்கும்!! அணுஉலையின் பாதிப்புகள் பற்றியும், அவற்றின் தொழில் நுட்பங்களில் உள்ள குறைபாடுகளை பற்றியும் கூறினார். அதன் பிறகு அனைவரும் அவருடன் கூடங்குளம் அணுஉலையைப் பற்றியும், எதிர்பாளர்கள் இயக்கத்தின் போராட்டங்களைப் பற்றியும் விரிவான கருத்துகளை பரிமாறிக்கொண்டனர். கூடங்குளம் அணுஉலையைப் பற்றிய விளக்கங்ளும், விவாதங்களும் அதிக மணித்துளிகளை எடுத்து கொண்டது கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பாளர்கள் இயக்கத்திற்கு கிடைத்த வெற்றியாகும். கூடங்குளம் போராட்டங்கள் இந்திய அளவில் பேசப்படுவதற்கு, அப்பகுதி மக்கள் எடுத்துக்கொண்ட கொள்கையின் உறுதியாகும்.

நிகழ்ச்சியில் தன்னார்வலர்களும், தொண்டு நிறுவ னங்களும், சுற்றுசூழல் வாதிகளும், நாடகவியலாளர்களும், கிராம நிர்வாகிகளும், பள்ளி, கல்லூரி மாணவ, மாணவிகளும் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்களும் கலந்து கொண்டார்கள்.

கலந்துகொண்டவர்களில், கார்மென் மிராண்டா, ஹார்ட்மேன் டிசௌஸா, கோவா, பாதுஸா, கேரளா, ஆர். ஆர். சீனிவாசன், மோகன்ராஜ், கோவை, ஜெயச்சந்திரன், ஜனார்த்தனன், மற்றும் கங்காதரன் இவர்களின் உரைகள் குறிப்பிடும்படியாக இருந்தது.

இடையில் செவிக்கு இசைவழியாகவும் உரை யுட்டப்பட்டது திரு. உண்ணிகிருஷ்ணன் பக்கானார் கேரளா, அவர்களின் மூங்கில் இசைக்கருவிகளின் வாயிலாக இசையூட்டப்பட்டது விழாவை மேலும் சிறப்பாக்கியது..

இரண்டாம் நாள் நிகழ்வின் இறுதியில் கலந்து கொண்ட அனைவரும் சிறுசிறுக் குழுக்களாகப் பிரிந்து, வனங்களையும், காடுகளையும் பாதுகாப்பது பற்றி விவாதிக்க ஒரு குழுவும், அடுத்த தலைமுறையிடமும், இளைஞர்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதுபற்றி விவாதிக்க ஒரு குழுவும், இயற்கையைப் பாதிக்காத சூழல் சார்ந்த சுற்றுலாவை பற்றி விவாதிக்க ஒரு குழுவும், கோவாவில் உள்ள சுரங்க பாதிப்புகள் குறித்து விவா திக்க ஒரு குழுவும் மற்றும் சூழல் பாதிக்காத மாற்று சக்தி பற்றி விவாதிக்க ஒரு குழுவுமாக பிரிக்கப் பட்டு மேற்கு மலைத்தொடரை பாதுகாப்பதற்க்காக, விவாதிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவை அறிக்கைகளாக தயாரிக்கபட்டது. அனைத்து அறிக்கைகளும் குழுவின் தலைவர்களால் வாசிக்கப் பட்டு, அனைவராலும் விவாதிக்கப்பட்டு, அவற்றில் மிக முக்கியமானவையாகக் கருத்தப்பட்டவைகள் அரசின் பரிந்துரைக்காகத் தேர்வுசெய்யப்பட்டது.

அவற்றுள் முக்கியமானது, யுனஸ்கோ நிறுவனம் சமீபத்தில் அறிவித்த உலக பாரம்பரியச் சின்னமாக மேற்கு மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள 39 இடங்களை மட்டும் தேர்வு செய்துள்ளது. இந்த இடங்களை அதிகரிக்கவும், மேலும், உலக பாரம்பரியச் சின்னத்தில் கோவா மாநிலத்தில் உள்ள பகுதியும் இணைக்கப்படவும், மேற்கு மலைத்தொடர் வல்லுனர்கள் குழுவின் அறிக்கைகள் மாநிலமொழிகளில் மொழி பெயர்த்து அனைவரின் ஒப்புதல்களை பெறவழி வகுக்கவும், மற்றும் தற்பொழுது நடைபெற்றுக்கொண்டு இருக்கும் கூடங்குளம் மற்றும் ஜெய்தாபூர் அணுஉலை எதிர்ப்பு போராட்டங்களுக்கு ஆதரவாகவும், எதிர்காலத்தில் இனி அமைய இருக்கும் அணுஉலைகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தும் அறிக்கைகள் நிறைவேற்றப்பட்டது..

தமிழகத்தில் இருந்து, தமிழக பசுமை இயக்கம், சத்தியமங்கலம் சுற்றுச் சூழல் மற்றும் கானுயிர் சங்கம், ஓசை மற்றும் பழனிமலைப் பாதுகாப்பு குழு அமைப்பினர்கள் கலந்து கொண்டனர்.

இரண்டு நாட்களின் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் சுதிர்ந்தர் சர்மா அவர்கள் தனது சிறப்பானத் தோற்றத்தில் தொகுத்துவழங்கினார்.

அமைதி இயக்கம், நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டவர்களுக்கு தேவையான வசதிகளை ஏற்பாடுசெய்து இருந்தது.

இவ்வனைத்திற்கும் முத்தாய்ப்பாக அமைந்தது, அமைதி இயக்கத்தின், ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒவ்வொரு சிறப்புமிக்கத் தலைவர்களின் பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. அப்படி அழைக்கப்படுகிறப்பகுதியில் ஒன்று பெரியார் பெயர் ஆங்கிலத்திலும், இந்தியிலும் குறிப்பிட்டுள்ளது.

நிகழ்ச்சியினை தமிழக பசுமை இயக்கம், பிரக்கிருத்தி சந்மர்க்ஸானா சமிதீ கேரளா, மேற்கு மலைத்தொடர் பாதுகாப்பு இயக்கம், கர்நாடகம், அமைதி இயக்கம், கோவா, கோவா பாதுகாப்பு அமைப்பு, கோவா, Movements against Mini Hydel Projects in Western Ghats ஆகிய அமைப்புகள் சேர்ந்து ஏற்பாடு செய்து இருந்தார்கள்.

Pin It

ஃபுகோகாவின் புத்தகம் தந்த புத்துயிர்

தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது திம்பக்ட்டு கானல்நீரைப் போலவே தோற்றமளிக்கிறது. அந்த மலைப்பாங்கான பகுதியைச் சுற்றி புதர்க்காடு, கோபத்தின் நிறத்தில் இருக்கும் சிவந்த மண், முட்புதர்கள்... தண்ணீருக்கான எந்தத் தடயமும் அங்கில்லை. இந்தச் சூழ்நிலைக்கு மத்தியில் 400 வகை மரங்கள், புதர்கள், செடிகொடிகள் நிறைந்த பசுமையான காடு நம்மை வரவேற்கிறது. அதுதான் திம்பக்ட்டு.

ஆந்திர மாநிலம் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள சென்னகோத்தப்பள்ளி கிராமத்தின் விளிம்பில் திம்பக்ட்டு வீற்றிருக்கிறது. அனந்தபூர் மாவட்டம் இந்தியாவின் மோசமான வறட்சி பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் ஒன்று. இங்குள்ள விவசாயிகள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் நிலக்கடலை, சூரியகாந்தி, சோளம் போன்ற ஏதாவது ஒரு பயிரை பயிரிடுவதற்காக உலர்ந்து கிடக்கும் தங்கள் வயலுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிக மோசமான தட்பவெப்ப சூழ்நிலை, காடழிப்பு, மோசமான விவசாய முறைகள் போன்றவை நீண்ட காலத்துக்குத் தொடர்ந்ததால், ஒருபுறம் விவசாயிகளும் மறுபுறம் நிலமும் தரிசாகக் காட்சி அளிக்கின்றன.

15 ஆண்டுகளுக்கு முன் பப்லு கங்குலியும் மேரி வட்டமட்டமும் இந்த இடத்தில் திம்பக்ட்டுவை ஆரம்பித்தபோது, இந்த வறட்சிச் சூறாவளியில் அவர்களும் சிக்கிக் கொள்வார்கள் என்றே தோன்றியது. இந்தத் தம்பதி, அவர்களது நண்பர் ஜான் டிசோசாவுடன் இணைந்து சென்னகோத்தப்பள்ளியில் 32 ஏக்கர் தரிசு நிலத்தை வாங்கியபோது, “இந்த புதிய முயற்சி வெற்றி பெறுவதற்குச் சாத்தியமில்லை” என்று அவநம்பிக்கை யுடன் நண்பர்கள் மறுத்தனர். ஆனால் பப்லுவுக்கும் மேரிக்கும் தங்கள் கனவைப் பின்தொடரும் நம்பிக்கை இருந்தது. ஜப்பானிய இயற்கை வேளாண் அறிஞர் மசனாபு ஃபுகோகாவின் “ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சி” என்ற புத்தகத்தை அவர்கள் ஆயுதமாகக் கொண்டனர். “எங்களது சேமிப்பில் இருந்த பணம் முழுவதையும் செலவழித்து 7,000 மரக்கன்றுகளை வாங்கி, அவற்றை நட்டுவிட்டு, காத்திருந்தோம். எந்தச் சந்தேகமும் வேண் டாம், எதுவும் நடக்கவில்லை. நாங்கள் ஃபுகோகாவின் “எதுவும் செய்யாமலிருக்கும் வேளாண்மை” என்ற கொள்கைப்படி, நாங்கள் எதையுமே செய்யத் தேவையில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் உண்மையில் அவர் சொன்னது எதையென்றால், மண்ணில் உரத்தையோ, பூச்சிக்கொல்லிகளையோ இடக்கூடாது என்பதைத் தான்,” என்று கூறிச் சிரிக்கிறார் பப்லு.

நிலத்தைச் சுற்றி மரங்கள், நீர்நிலைகள் போன்ற வற்றைப் பாதுகாத்தால்தான் மட்டுமே மண் பலனைத் தரும் என்பதை சீக்கிரத்திலேயே அவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். மண்வளத்தை மீட்டு உயிர்தருவது என்ற திட்டத்துக்காக, இந்தத் தம்பதி அருகிலுள்ள கிராம மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தனர். காட்டுத்தீ கட்டுப்பாடு, மேய்ச்சல் கட்டுப்பாடு, விதைப்பு முறையில் மாற்றம், விறகுக்காக மரத்தின் கிளைகளை மட்டுமே வெட்டுவது, தண்ணீர் சேகரிப்பு, மண் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட விஷயங்களைப் பற்றி பாடத்திட்டங்களை உருவாக்கினனர். மண் அணைகள், சிறிய தடுப்பணைகளைக் கட்டினர். உள்ளூர் தாவரமான போதா புல் விதைகளைப் பரப்பி, அவற்றிலிருந்து கிடைத்த வைக்கோலை தீவனமாகப் பயன்படுத்தினர். “வளங்குன்றா வளர்ச்சிப் பார்வை யுடன் விவசாயம், வேளாண் காடு வளர்ப்பு ஆகிய வேலைகளைத் தொடங்கினோம். எங்களைச் சுற்றி இருந்த விவசாயிகள் விவசாயத்தையும், கால்நடை வளர்ப்பையும் புரிந்துகொண்டனர். ஆனால் காடுகளுக்கு புத்துயிர் கொடுப்பதற்கு எல்லோரையும் அதில் ஈடுபடச் செய்ய வேண்டி இருந்தது,” என்று திம்பக்ட்டுவின் உருவாக்கத்துக்கு பின்னணியில் இருக்கும் கடுமையான உழைப்பை விளக்குகிறார் பப்லு.

அவர்களுடைய முயற்சிகளுக்கான முதல் பலன் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கிடைத்தது. மண் மீண்டும் புத்துயிர் பெற ஆரம்பித்தது. பப்லுவும் மேரியும் உள்ளூரில் கிடைக்கும் விதைகளைச் சேகரித்து, ஒரு சேகரிப்பு மையத்தை உருவாக்கினர். சில முன் னோடி மர வகைகள், அதாவது மிகவும் கடுமையான சூழ்நிலைகளில் முதலில் வளர்ந்து, கூடுதல் பசுமை பரவுவதற்குத் தேவையான நைட்ரஜனை மண்ணில் நிலைநிறுத்தும் மர வகைகள் புத்துயிர் ஊட்டுவதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டன. திம்பக்ட்டுவில் பயிர் சுழற்சி முறை பின்பற்றப்பட்டது. இதன் மூலம் வளமற்ற மண், மீட்சியடைவதற்கு நேரம் கிடைத்தது. நிலக்கடலை, நெல், சோளம், சிறுதானியங்கள், பருப்பு உள்ளிட்ட தானியங்கள், கத்தரி, தக்காளி, பீர்க்கங்காய், மிளகாய் போன்ற காய்கறிகள், சப்போட்டா, மா போன்ற பழ மரங்கள் ஆகியவை வளர்க்கப்பட்டன. வேளாண்மை, முழுக்கமுழுக்க இயற்கை விவசாயம்தான். வேதி உரங்கள் முற்றிலும் தடை செய்யப்பட்டன. மேலும் திம்பக்ட்டு தனது மின்சாரத் தேவைக்கு சூரிய சக்தியையே பயன்படுத்திக் கொள்கிறது.

பழமையான மண் வீடுகளைச் சூழ்ந்து நிற்கும் வேம்பு, புங்கம், ஆச்சா மரங்கள் நமது காதுகளில் கிசுகிசுப்பதைப் போல காற்றை ஊதும் திம்பக்ட்டுவை, இயற்கையை நாடிச் செல்பவர்களுக்கான முதல் தேர்வு என்று சொல்லலாம். உண்மையில், அந்த நிலத்தின் உரிமையாளர்கள் வேளாண் முறையை அடி முதல் நுனி வரை மாற்றியதன் காரணமாகவே நிலம் புத்துயிர் பெற்றிருக்கிறது. “தனக்குத் தானே புத்துயிர் ஊட்டிக் கொள்ளும் திறன் இயற்கைக்குப் பெருமளவு உண்டு. அதற்கான இடத்தை நாம் கொடுக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான்,” என்று மென்மையாகச் சொல்கிறார் மேரி. திம்பக்ட்டுவில் கிடைத்த வெற்றி எங்களை பெரிதும் உற்சாகமடையச் செய்துவிட்டதால், இப்போது எங்களுடைய இந்த அறிவை பரவலாக்குவதற்கு முயற்சித்து வருகிறோம். “அருகிலுள்ள கிராமங்களில் எங்களது பரிசோதனைகளை ஆரம்பித்திருக்கிறோம்,” என்கிறார். பப்லுவும் மேரியும் வேளாண் காடு வளர்ப்பு, இயற்கை வேளாண்மை, பூச்சிக்கொல்லி தவிர்ப்பு மேலாண்மை ஆகியவை தரும் நன்மைகள் பற்றி சுமார் 100க்கும் குறையாத கிராமங்களைச் சேர்ந்த விவசாயிகளுக்கு ஆலோசனை வழங்கி வருகிறார்கள்.

கல்பவல்லி என்ற ஒன்பது கிராமங்கள் அடங்கிய பகுதி அருகே இருந்த 7,000 ஏக்கர் தரிசுநிலத்தில் அவர்கள் செய்த பணி காரணமாக மற்றொரு “பசுமை சொர்க்கம்“ உருவாகியுள்ளது. அவர்கள் இப்போது காடுகள் மற்றும் அவற்றின் உற்பத்திப் பொருள்களுக்கு கிராம கூட்டு உரிமை அளிப்பது குறித்து கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். இப்போது மண், காடுகள், தீவனம், விலங்குகள் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை விவசாயிகள் உள்ளுணர்வால் உணர்ந்து கொண்டு வருகின்றனர். மிகுந்த ஊட்டம் நிரம்பியதாகக் கருதப்படும் 1,100 ஹோல்கர் மாடுகள் இவர்களது தரிசுநிலத்தில் மேயவிடப்பட்டு, கோமயமும் சாணமும் இடப்படுகின்றன. கிட்டத்தட்ட 250 நீர்நிலைகள், சுனைகள் மறுவாழ்வு பெற்றுள்ளன. “இந்தியா விடுதலை பெற்ற பிறகு, நம் நாட்டில் கண்மூடித்தனமாக நிலச் சீரழிவு நடந்துள்ளது. அதிகப்படியான தண்ணீரும் அதிகப்படியான வேதி விவசாயமும் மிகவும் வளமான மண்ணைக்கூட முழுமையாகச் சீரழித்துவிடும். பஞ்சாப்பை பாருங்கள். அங்கிருக்கும் நிலத்தடி நீர் முழுவதும் நஞ்சாக்கப்பட்டுவிட்டது. அதே நவீனத் தொழில்நுட்பங்களை வறண்ட நிலப்பகுதிகளிலும் பயன்படுத்தும்போது, அது தற்கொலையில் போய் முடிகிறது” என்கிறார் பப்லு.

நிலைத்த வேளாண்மையின் முக்கிய பாகம் சமூகத்தை அதில் ஈடுபடச் செய்வதுதான். இவர்கள் மிகச் சிறிய அளவில் ஒரு விஷயத்தைத் தொடங்கி அதை பெரிய அளவுக்கு பரவலாக்கி இருக்கிறார்கள். இடையிடையே தொடர்ச்சியான மறுஆய்வுகளும் உண்டு. கிராமங்களில் வேதி உரங்கள், புவி வெப்பமடை தலின் தீமைகள் பற்றி மேரி பேசும்போது, விவசாயிகள் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இது முற்றிலும் அந்நியமான விஷயமாகத் தோன்ற வில்லை. தங்களது அனுபவத்தின் அடிப்படையில், ஒரு கிராமத்தை முழுமையாக இயற்கை வேளாண் முறைக்கு மாற்ற மூன்று ஆண்டுகள் ஆகும் என்கிறது இந்தத் தம்பதி. வேதி உரங்கள் உடனடிப் பலன்களைக் கொடுக்கும் நிலையில், அவற்றைக் கைவிட வேண்டும் என்று விவசாயிகளிடம் எப்படி இவர்களால் வலியுறுத்த முடிகிறது. திம்பக்ட்டுவின் முறைகளுக்கு யாரும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லையா? “நாங்கள் மாற்றத்துக்குத் தயாராக இருக்கிறோம். தங்களுக்கு லாபம் தருவதாகவும் பொருத்தமாகவும் இருக்கும் தொழில்நுட்பங்களை மட்டுமே விவசாயிகள் அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்வார்கள். அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் அவர்கள் அதைக் கைவிட்டு விடுவார்கள். இந்த வரையறையை எங்களது வேளாண் முறைகள் பூர்த்தி செய்கின்றன”

நிலைத்த வேளாண் முறைகள், காடு வளர்ப்பு ஆகியவற்றை சமூகத்திடம், குறிப்பாக இளைஞர்களிடம் நேரடியாக எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று திம்பக்ட்டு கருதுகிறது. இதற்காக அருகிலுள்ள கிராமங் களைச் சேர்ந்த விவசாயிகளின் குழந்தைகளுக்காக இந்த அமைப்பின் வளாகத்துக்குள் பள்ளி ஒன்று நடத்தப்படுகிறது. மரங்கள், பறவைகள் என இயற்கை புடைசூழ அமைந்துள்ள இந்தப் பள்ளி, சுமார் 100 குழந்தைகளுக்கு முறைசார்ந்த கல்வியைத் தருவது மட்டுமல்லாமல், ஆரோக்கியமான உணவையும் தந்து வருகிறது. மேரியும் பப்லுவும் இந்த மாற்று முன்மாதிரியின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் நுணுக்கமாக கவனத்தைச் செலுத்தி செதுக்கியுள்ளதை பார்க்க முடிகிறது. “இது என்ன மரம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று ஒரு மரத்தைத் தழுவியபடி கேட்கிறார் பப்லு. “எங்களது பள்ளியின் முதலாண்டு மாணவர் ஒருவர் நட்ட மரம். இது எவ்வளவு உயரமாக வளர்ந்திருக்கிறது, பாருங்கள்,” என்கிறார். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் வளரும் குழந்தைகள், சுற்றுச்சூழலை பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை கட்டாயம் புரிந்துகொள்வார்கள் என்பது எளிதாகப் புரிகிறது.

“உண்மையில் நாங்கள் இந்த சமூகத்தை காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை மட்டுப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளுக்குத் தயார்படுத்தி வருகிறோம்“ என்கிறார் பப்லு. அவருடைய மார்க்சிய ஈடுபாட்டின் காரணமாக இந்தப் பகுதிக்கு அவர் வந்த காலத்தில் நிலத்தை மறுபங்கீடு செய்து கொடுத்துள்ளார். அவரும் மேரியும் ஆந்திராவிலேயே வாழ்ந்து பல்வேறு சமூகத் திட்டங்களில் கடந்த 30 ஆண்டுகளாகப் பணி புரிந்துள்ளனர். ஆனால் திம்பக்ட்டுதான், அவர்களது பணிகளில் ஆத்மார்த்தமான பிடிப்பை ஏற்படுத்தியது. பப்லு மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்தவராகவும் மேரி கேரளாவைச் சேர்ந்தவராகவும் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் தங்களையும் தங்கள் மூன்று குழந்தைகளையும் தெலுங்கர்களாகவே கருதுகின்றனர். அவர்களது மண் வீட்டின் கதவின் மீது பூசப்பட்டுள்ள சிவப்பு, பச்சை, மஞ்சள் நிறங்களே, அவர்களது அதிகபட்ச பகட்டுத்தனம் என்று சொல்லலாம். மற்ற இடங்களில் எல்லாம் எளிமை குடிகொண்டிருக்கிறது. இந்தத் தம்பதி பல்வேறு காலநிலை மாற்றம், வேளாண்மை அமைப்புகளிலும் இணைந்திருக்கின்றனர். ஃபேர் கிளைமேட் நெட்வொர்க் எனப்படும் காலநிலை நியாய வலைப்பணியகத்தின் ஒரு பகுதியாக திம்பக்ட்டு இருக்கிறது. ராயலசீமா, தெலுங்கானா, வடக்கு கர்நாடகத்தில் இயற்கை வேளாண்மை மூலம் கார்பன் வெளியீட்டை குறைப்பது தொடர்பாக இந்த அமைப்பின் கீழ் ஆராய்ச்சி நடைபெற்று வருகிறது. இதில் ஜி.பி.எஸ். தொழில்நுட்பம், வாயு வெளியீட்டு கண்காணிப்புக் கருவிகள் மூலம் வழக்கமான வேளாண்மை மற்றும் இயற்கை வேளாண் முறை ஆகியவற்றுக்கு இடையே கார்பன் வெளியீடு ஒப்பிடப்பட்டு கண்காணிக்கப்படுகிறது.

ஃபுகோகா புரட்சியை திம்பக்ட்டு நடைமுறைப் படுத்திய கிராமங்களில் வித்தியாசத்தை தெளிவாக உணர முடிகிறது. வழக்கமான வேதி உரங்களும் பூச்சிக் கொல்லிகளும் பயன்படுத்தப்பட்டு வெள்ளையான சுண்ணாம்புப் படிவுகளுடன் இருக்கும் நிலக்கடலை வயல்களை இங்கு பார்க்க முடியவில்லை. இந்த வருடம் (2011) மழை தாமதமானாலும்கூட, காடு காப்பு, தண்ணீர் சேகரிப்பு பின்பற்றப்பட்ட இந்த கிராமங்களில் உள்ள விவசாயிகளின் நிலங்களில் ஈரப் பதம் இன்னமும் மீதமிருக்கிறது. இயற்கை உரங்களே பயன்படுத்தப்படுவதால் இவர்களது நிலங்களில் நுண்ணுயிர்களின் செயல்பாடு மீண்டும் துளிர்த்துள்ளது. மேலும் இந்த விவசாயிகள் அடிக்கடி விவாதிக்கும் விஷயம் பயிர் சுழற்சி முறை பற்றியதாகவே இருக்கிறது. ஏனென்றால், தங்களது பணத்துக்கு உத்தரவாதம் தராத ஒற்றைப் பயிரை நம்பி சூதாட்டத்தில் ஈடுபடுவதற்கு இந்த விவசாயிகள் விரும்பவில்லை. “என்ன வளர்க்க வேண்டும் என்பது பற்றி தொழில்முறை விவசாயம் இடும் கட்டளைகளுக்கு அடிபணியாமல், தங்களது விருப்பத்துக்கு ஏற்ப எதை வளர்க்க வேண்டும் என்பதற்கான சுதந்திரம், இந்த விவசாயி களுக்குத் தற்போது கிடைத்துள்ளது. பணப் பயிர்களில் அவர்கள் கவனம் செலுத்தியபோது வீரிய விதைகள், உரங்கள், கடன்கள், வளம்குன்றிய நிலங்கள் என்ற கொடிய சுழற்சிக்குள் அவர்கள் தள்ளப்பட்டார்கள். அதற்கு பதிலாக எதை வளர்க்க வேண்டும் என்ற சுதந்திரத்தை இயற்கை வேளாண்மை அவர்களுக்கு வழங்கியுள்ளது,” என்று பப்லு நம்புகிறார்.

இதற்கெல்லாம் மேலாக, திம்பக்ட்டுவில் ஒரு காலத்தில் சில கழுகுகளும், இரைகொல்லிப் பறவை களுமே சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் இன்றைக்கோ, அந்த அடர்த்தியான காட்டுக்குள் நடந்து செல்லும்போது காட்டுப்பன்றி, வெளிமான், நரி, முள்ளம்பன்றி, ஏன் சில நேரம் சிறுத்தையைக்கூட உங்களால் பார்க்க முடியும். மேலும் மயில்கள், தையல்சிட்டுகள், கொண்டைக்குருவிகள் (புல்புல்), தேன்சிட்டுகள், கருஞ்சிட்டு (ராபின்), வானம்பாடி (லார்க்) போன்றவற்றை இங்கே சாதாரணமாகப் பார்க்க முடிகிறது. பறவைகளின் கூக்குரல்களுடன் அந்தக் காடு உயிர்ப்புடன் உள்ளது. “ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சி” புத்தகத்தைப் படித்ததன் மூலம், “மண்ணை மீட்டெடுத்தல்” என்ற சிறிய சிந்தனை இவர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கலாம். அதன்காரணமாக திம்பக்ட்டு என்ற அவர்களது பெருங்கனவு இன்றைக்கு நிஜமாகவும் உயிர்ப்புடனும் இருக்கிறது. அது வெறும் கானல்நீரல்ல. உண்மையில், இந்தப் பகுதியில் உள்ள அனைத்து கிராமங்களும் வளமான எதிர்காலத்தைத் தரும் வரைபடத்தை, அது தனக்குள் பொதிந்து வைத்திருக் கிறது.

தமிழில்: ஆதி வள்ளியப்பன்

Pin It

ஊனமுற்ற பெண்கள் அதிலும் கழிவறை வசதி/யில்லாத பெண்கள் மாதவிடாய் காலத்தில் என்ன செய்வார்கள் ?

தெருவோரம் குடியிருப்பவர்கள் நாப்கின் வாங்க வசதியுள்ளவர்களா, இல்லையெனில் அவர்கள் அந்த நாட்களில் என்ன செய்கிறார்கள்? மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நாப்கின் மாற்றுவது எவ்வளவு சிரமம்? கீதா இளங்கோவனின் “மாதவிடாய்” ஆவணப்படம் பார்க்கும் வரை இதைப் பற்றியெல்லாம் நான் யோசிக்கவே இல்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை, மாதவிடாய் என்பது மிகச் சாதாரண ஒரு உடல் நிகழ்வுஞ் அதனால் அதைப்பற்றி பேச ஒன்றுமே இல்லை என்றுதான் எண்ணம் இருந்ததுஞ் மாத விடாய் ஆவணப் படத்தை பார்த்த பிறகு அந்த எண்ணம் மாறியிருக்கிறது. மாதவிடாய் என்பது என்ன, அதுபற்றிய மூடநம்பிக்கைகள், அந்த நாட்களில் பெண்கள் என்னென்ன சிரமங்களை எதிர்க்கொள்கிறார்கள் என அனைத்துத் தரப்பு பெண்களின் உணர்வு களையும் இந்தப் படம் பதிவு செய்கிறதுஞ்

மாதவிடாய் பற்றி வீட்ல என்ன சொல்லிக் கொடுத்தாங்க? என்ற கேள்விக்கு ஒரு பள்ளி மாணவியின் பதில். ‘’அடக்கமா இருக்கணும், வெளிய போய் விளையாடக் கூடாதுன்னு சொல்லிருக்காங்க”

“வீட்ல டாய்லெட் இல்லை, ஒவ்வொரு தடவையும் முள்ளுக்காடு வழியா போயிட்டு வரணும்.. கையெல் லாம் முள்ளுக்குத்தும்” ஒரு ஊனமுற்ற பெண்ணின் மாதவிடாய் நாட்கள் இப்படி நகர்கிறது...

“நாப்கின் எல்லாம் வைக்கிறது இல்லை, துணியும் இல்லை.. குளிக்க, கழுவ தண்ணியும் இல்லை.. எல்லாம் பாவாடயில தான்” தெருவில் வாழும் ஒரு பெண்ணின் வார்த்தைகள் இதுஞ்

தவிர, கழிப்பறை, தண்ணீர் வசதியில்லாத பள்ளிகள், பெண்களைப் பற்றி யோசிக்காமல் கட்டப்படும் பொதுக் கழிப்பறைகள், நாப்கின்கள் சுகாதாரமான முறையில் அகற்றப்பட வழியில்லாதது, இதுபற்றிய தெளிவான சட்டங்களோ, விதிமுறைகளோ இல்லாத அரசு, இந்தப் பிரச்னையை எப்படி சரிசெய்யலாம் எல்லாமே படத்தில் விரிவாக பேசப்பட்டுள்ளது.

படத்தில் மாதவிடாய்னா என்ன? என்கிற கேள்விக்கு, மாணவிகள் வெட்கப்படுகிறார்கள். அல்லது விழிக்கிறார்கள். தன் உடலில் நடக்கும் மாற்றத்தை கூட அறியாமல் இருப்பது எவ்வளவு துயரம்? இன்று மாநகரங்களில் பத்து வயது கடந்தவுடன் குழந்தைகளுக்கு அம்மாக்கள் மாதவிடாய் பற்றி லேசாக சொல்லத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அதுவும், “இப்படி வந்தா, உடனே அம்மாவுக்கு சொல் லணும், டீச்சர்கிட்ட சொல்ல ணும்.. நாப்கின் வைக்கணும்” என்கிற அளவில்தான்... நகர்ப்புற, கிராமப் பகுதிகளில் இதுவும் இல்லை... யாருமே மாதவிடாய் என்றால் என்ன என்பது பற்றி சொல்லித் தருவதில்லை.. பெரும்பாலும் அம்மாக்களுக்கே அதுபற்றி ஒன்றும் தெரியவில்லை.

கொஞ்சம் பிளாஷ்பேக் ஓட்டிப்பார்த்தால்... நான் படித்தது ஆண், பெண் இருவரும் படிக்கும் பள்ளி... எட்டாவது தாண்டியதுமே, சக மாணவிகள் வயதுக்கு வருவது அடிக்கடி நடக்கும்.. ஏற்கனவே வயதுக்கு வந்தவர்கள் சிரிக்க, வயதுக்கு வராத பெண்களுக்கு ஒன்றும் புரியாது.... இதுபற்றி பாடத்திட்டத்தில் இருந்தாலும் ஆசிரியர்கள் சொல்லித் தந்ததில்லை...

ஒருநாள் ஒரு பெண் கழிப்பறை பயன்படுத்தி விட்டு வெளியே வர, அங்கு தேங்கியிருந்த இரத்தம் பார்த்து அதிர்ந்து விட்டேன்ஞ் உடன் வந்த பெண், சிறுநீரில் இரத்தம் கலந்து போவது ஒருவித நோய் என்று எனக்கு விளக்கம் வேறு சொன்னாள்..

வீட்டில் அக்கா வயதுக்கு வந்தபோது, மூலையில் உட்கார வைக்கப்பட்ட பத்து நாட்களும் அழுது கொண்டே இருந்தாள்... அம்மாவும் உடன் அழுதார்.. அக்கா பயத்தில் அழ, அம்மா “அக்காவுக்கு இன்னும் நகை எதுவும் செய்யவில்லை, அதுக்குள்ள வயசுக்கு வரணுமா” என்று சொல்லி, சொல்லி அழுதார்.

ஒன்பதாவது படிக்கும்போது, நான் வயதுக்கு வந்தபோது எனக்கும் அப்படித்தான் எதோ நோய் வந்து விட்டது என பயமாகி விட்டது... அம்மா அழுவார்கள் என்று சொல்லி, இரண்டு வாரங்கள் அம்மாவிடம் சொல்லவே இல்லைஞ் தயங்கித் தயங்கி சொன்னபோது தலையில் அடித்து மூலையில் உட்கார வைத்தார்கள்... இந்தமுறை அம்மாவின் அழுகை அதிகமாக இருந்தது.. இரண்டு வயசுக்கு வந்த பொண்ணுங்க வீட்ல இருக்கும்போது அழாம வேற என்ன செய்யிறதாம்?

தாமதமான அல்லது, முறையற்ற மாதவிலக்கு மருத்துவ ரீதியான குறைபாடு என்பதெல்லாம் எனக்கோ, குடும்பத்திற்கோ தெரியாது... ஒவ்வொரு மாதமும் மாதவிலக்கு தாமதமானால் அம்மா கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதிலே சொல்ல முடியாது. கருப்பட்டி, எள் என எதேதோ தருவார்... சில நேரங்களில் கல்லூரியில் இருந்து வீடு திரும்புவதற்கே எரிச்சலாக இருக்கும்ஞ் “இன்னும் ஏன் வரலை?” என்று அம்மா கேட்கும்போது முட்டிக் கொண்டு செத்துப்போய் விடலாமா? எனத் தோன்றிய நாட்களும் உண்டு.

மாதவிலக்கு நாட்களில் நாங்கள் துணிதான் பயன்படுத்துவோம்... அதுவும் ஒவ்வொரு மாதமும் புதிதாக துணி தரமாட்டார்கள்.. பயன்படுத்தியதை துவைத்து, காயவைத்து பயன்படுத்த வேண்டும்.. அதையும் வெயிலில் உலர வைக்கக் கூடாது... வீட்டின் ஆண்கள் பார்க்கும் வகையில் கயிறில் போடக்கூடாது.. அதன் மேல் பல்லி உட்காரக் கூடாது.. கிருஷ்ணப் பருந்து அந்த துணியின் மேலாக (அது எங்கியோ வானத்தில் தான்) பறந்து செல்லக் கூடாது. அந்த நாட்களில் வெறும் பாயில் தான் படுக்க வேண்டும்.. வீட்டில் யாரையும் தொடக்கூடாது.. அடுக்களைக்குள் செல்லவே கூடாது... அந்த நாட்களில் போடுவதற்கென்றே கண்றாவியாக நாலு டிரஸ்... கல்லூரி காலத்தில் பார்ட்டைம் வேலைக்குப் போனபோது, சம்பளம் வாங்கினால் நாப்கின் வாங்கலாம் என்பதே ஆகப்பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது.

இப்போது இந்த மனத்தடைகள் எல்லாம் எனக்கு இல்லைஞ் சுற்றுலா செல்லும்போது மாதவிலக்கு நாட்களில் ஒரு தயக்கமும் இல்லாமல் கோயிலுக்கும் செல்கிறேன்... ஆனாலும் இதுபற்றி நண்பர்களிடம் கூட பேச முடிந்ததில்லை... கடுமையான வயிற்று வலி, உடல் நடுக்கம், வாந்தி என முதல்நாளின் சில மணி நேரங்கள் எந்த வேலையும் செய்ய முடிவதில்லை.. அலுவலகத்தில் இப்படி மாட்டிக் கொள்ளும்போது தலைவலி, த்ரீ அவர்ஸ் பெர்மிஷன் என தயங்கித் தயங்கித் தான் கேட்க முடிகிறதுஞ். வித்தியாசமாக பார்ப்பார்களோ என்கிற அச்சம் இருக்கவே செய்கிறது...

அதுவும் ஆடையை கவனித்து, கவனித்து பதட்டத்தில் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடிந்ததே இல்லை... நாப்கின் மாற்ற கழிவறை செல்ல வேண்டுமெனில் கைப்பையோடு செல்ல வேண்டும்.... இல்லையெனில் போதைப் பொருளை கடத்திச் செல்வது போல் நாப்கினை மறைத்து எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்... நாப்கின் கையில் எடுத்துப் போக இன்னும் தயக்கம் இருக்கவே செய்கிறது.... ஆவணப் படத்தில் ஒரு பெண் சொல்வது போல... “ஆண்கள் ஷேவிங் க்ரீம், ரேஸர் எல்லாம் இயல்பா வாங்குறாங்க... ஆனா நாப்கின் கேட்டா பேப்பர்ல சுத்தி, கறுப்பு கலர் கவர்ல குடுப்பாங்க”..

உண்மைதான் இயல்பான ஒரு உடல் நிகழ்விற்கு எவ்வளவு குற்ற உணர்வு? உண்மையில் மனதளவில் நான்கூட என்னுடலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, அல்லது புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை இந்த நேரத்தில் நான் உணர்ந்து கொள்கிறேன் ‘’மாதவிடாய்” ஆண்களுக்கான படம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இயக்கம்: கீதா இளங்கோவன்

தொடர்புக்கு: 94439 18808

Pin It