ன்றைய குழந்தைகள் விரும்பும் ஹாரிபார்ட்டர் படம் போல, அன்றைய காலத்தில் எனக்குத் தெரிந்த மாய உலக சினிமா என்பது காந்தாராவ் நடித்த படங்கள் தான். 'ஆந்திராவின் எம்ஜிஆர்' என்ற அழைக்கப்பட்ட காந்தாராவின் படங்கள் பெரும்பாலும் எங்கள் புதூர் டெண்ட் கொட்டகைக்கு வந்து விடும்.

சிறுவயதில் டப்பிங் படங்கள் மீது இருந்த ஆர்வமென்பது, மாயஉலகம் மீதான மாயையாய் இருந்தது. விசித்திர மனிதர்கள், பேசும் சிலை, கண்ணாடியில் தெரியும் உருவம், நெருப்பு கக்கும் வாள்,பயமேற்படுத்தும் குகை என ஒரு விசித்திர கற்பனை உலகை தந்தது. அப்படியான படங்கள் நிறையவே அப்போது வந்தது.

மதுரை ஆத்திகுளம் வீரலெட்சுமியும், மூன்றுமாவடி ராஜாவிலும் அப்படியான படங்கள் நிறைய பார்த்திருக்கிறேன். அதில் கதாநாயகன், கதாநாயகி சுத்த தமிழில் தான் பேசுவார்கள். ஆனால், நகைச்சுவை நடிகர்கள் ஹெக்கே பிக்கே வசனங்கள் தான் பேசுவார்கள். எம்ஜிஆர் மீதிருந்த ப்ரியத்தின் காரணமாக காந்தாராவ் படங்கள் பலவற்றை பார்த்திருக்கிறேன்.

தெலுங்கு டப்பிங் படம் என்பதைத் தாண்டி அப்படத்தில் வசனங்கள் நெருக்கமாய் இருந்தது. அப்படியான வசனங்களை எழுதிய ஒருவரைப் பற்றிய பதிவு தான் இது.

டப்பிங் சினிமா என்றவுடன் ஆந்திரா தான் நமக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. 1980ம் ஆண்டுகளில் சிரஞ்சீவி நடித்த பல படங்கள் தமிழில் டப்பிங் செய்யப்பட்டது.

1990ம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு டாக்டர் ராஜசேகர் படங்களும், அதன் தொடர்ச்சியாக விஜயசாந்தி படங்களும் வந்தன. இப்படங்கள் பல தமிழகத்தில் 100 நாட்களைக் கடந்து ஓடின.

நாகர்ஜீன் நடித்த உதயம் உள்ளிட்ட பல படங்கள் வரிசை கட்டி வந்தன. சலங்கை ஒலி, வாலிபன் என பல படங்கள் வெற்றிப்படங்களாக அமைந்தன.

இப்படங்களில் பாடல்களும், வசனங்களும் தெலுங்கு வாடையற்றே இருந்தன.

இப்படங்களை தமிழுக்குக் கொண்டு வந்த தயாரிப்பாளர்கள், வசனம் எழுத மிகச்சிறந்த நபர்களையே தேர்வு செய்தனர். 1990ம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்பணியைத் திறம்படச் செய்தவர் மருதபரணி. அவரே வசனம், பாடல்களைக் கவனித்துக் கொண்டார்.

அதற்கு முன்பு அதாவது கருப்பு, வெள்ளை காலத்தில் இருந்து இப்படியான ஏராளமான மொழிமாற்றுப் படங்களுக்கு வசனம் எழுதிய ஒருவர், தமிழில் மிகச்சிறந்த பாடலாசிரியராக பயணித்துள்ளார். அவர் எழுதிய பல பாடல்கள் இன்றளவும் தமிழின் மகத்தான சூப்பர் ஹிட்டாக உள்ளன. அத்துடன் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தை வைத்து படத்தை இயக்கியுள்ளார்.

யார் தான் அவர்?

1976ம் ஆண்டு கே.விஜயன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த 'ரோஜாவின் ராஜா'. மிகச்சுமாரான படம். இப்படத்தில் கதாநாயகன் சிவாஜிகணேசன். கதாநாயகி வாணிஸ்ரீ. இப்படத்தின் அனைத்துப் பாடல்களும் கற்கண்டு போல சொற்சுவை கொண்டது. அத்தனைப் பாடல்களையும் எழுதியதும் டப்பிங் படங்களுக்கு வசனம் எழுதிய அதே நபர் தான்.

இன்றளவும் இப்படத்தில் இடம் பெற்ற இப்பாடல்கள் காலையில் தொலைக்காட்சிகளில் காண முடிகிறது. மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் இசையில் ஒலிக்கும், ' அலங்காரம் கலையாத சிலை ஒன்று கண்டேன் அன்பே உன் எழில் கண்ட ஒரு நாளிலே' என்ற டிஎம்.சௌந்தராஜன் குரலை மறந்து விட முடியுமா?

இதே படத்தில் இடம் பெற்ற இன்னொரு பாடல், இலங்கை வானொலி நிலையத்தில் ராமன் வரிசைப் பாடல்களை ஒலிபரப்பு செய்த போது, நீண்ட காலமாக முதலிடத்தில் இருந்தது.

'நாணம் ஒரு புறம் 
ஆசை ஒரு புறம்
கவலை மறு புறம்  
அவள் நிலைமை திரிபுரம்'

என சந்தம் கொட்டும் அந்த பாடல்,' ஜனகனின் மகளை மணமகளாக ராமன் நினைத்திருந்தான். ராஜாராமன் நினைத்திருந்தான் '. இந்த பாடலை பாடியவர் பி.சுசீலா.

இவ்வளவு அருமையான பாடல்களை எழுதிய அந்த கவிஞர், பாடலாசிரியர் புரட்சிதாசன் தான் குறித்து தான் இன்றைய பதிவு. மொழிச்செழுமை நிறைந்த தமிழ் சினிமாவில் அரை நூற்றாண்டு காலம் உழைத்த இந்த கலைஞனின் அடையாளம் வெளியே தெரியவே இல்லை என்ற ஆதங்கமே இந்த பதிவு.

தமிழ் திரைப்பட தயாரிப்பாளர்களில் படம் வெளியாகும் தேதியை முதலில் அறிவித்து படத்திற்கு பூஜை போட்டவர் என சாண்டோ எம். எம். ஏ. சின்னப்பத் தேவரை குறிப்பிடுவார்கள். அவரது சகோதரர் எம்.ஏ.திருமுகம். அதிகம் எம்ஜிஆரை வைத்து படத்தை இயக்கியவர்.

தமிழின் முதல் ஏ சர்டிபிகேட் படமான 'மர்மயோகி' படத்தின் எடிட்டர் இவர் தான். தமிழ் சினிமாவில் மிருகங்களை வைத்து படம் செய்யும் உத்தியை உருவாக்கி நிறுவனம் இவர்களது தேவர் பிலிம்ஸ் தான்.

இவர் 1956ம் ஆண்டு எம்ஜிஆரை வைத்து 'தாய்க்குப் பின் தாரம்' என்ற மகத்தான வெற்றிப் படத்தை எடுத்தார். இதன் பின் கன்னட நடிகர் உதயகுமார் நடிப்பில் 1960ம் ஆண்டு வெளியான 'யானைப்பாகன்' என்ற படத்தை திருமுகம் இயக்கினார்.

சிவாஜிகணேசன் போன்ற முகத்தோற்றம் கொண்ட  உதயகுமாருக்கு இப்படத்தில் ஜோடி சரோஜாதேவி. இப்படம் பயங்கர பிளாப். ஆனால், கே.வி.மகாதேவன் இசையில் இப்படத்தின் பாடல்கள் மிகச்சிறப்பாக அமைந்தது. புரட்சிதாசன் எழுதிய இப்பாடல் நாதமணி சீர்காழி கோவிந்தராஜன், பி.சுசீலாவின் குரலில் என்றும் இனிக்கும்.

'செங்கனி வாய் திறந்து சிரித்திடுவாய்
தித்திக்கும் தேன் குடமே செண்பகப் பூச்சரமே.
சீர்காழி பாடிய காதல் பாடல்கள் மிக மிகக்குறைவு. ஆனால், அதில் நிறைவு செய்த பாடல் இது தான். 

இதே படத்தில் பி.லீலா குழுவினரின் பாடிய பாடுபட்ட 'தொழிலாளி பசிக்குதென்றான்' என்ற பாடலையும் புரட்சிதாசன் எழுதியிருந்தார்.

இதற்கு முன்பே சின்னப்பத் தேவர் 1958ம் ஆண்டு உதயகுமார், சரோஜாதேவி நடிப்பில் செங்கோட்டை சிங்கம் என்ற படத்தை எடுத்தார். வி. என். ரெட்டி இயக்கிய படத்திலும் புரட்சிதாசன் பாடல் எழுதியுள்ளார்.

அன்றைய காலத்தில் இசைத்தட்டில் சாதனைப்படைத்த பாடல்களில் ஆர்.பாலசரஸ்வதியின் பாடல்களைக் குறிப்பிடுவார்கள். 1957ம் ஆண்டு 'ஆவதெல்லாம் பெண்ணாலே' படத்தில் அவர் பாடிய இனிய தாலாட்டு பாடல் இன்றளவும் யூடியூப்பில் நீங்கள் கேட்டு மகிழலாம். "வெண்ணிலா ராஜா வேகமாய் நீ வா" என்ற அந்த பாடலை எழுதியது புரட்சிதாசன் தான்.  

1955ம் ஆண்டு சிவாஜி கணேசன், பத்மினி நடிப்பில் வெளியான படம் 'மங்கையர் திலகம்'. வி.தக்சிணாமூர்த்தி இசையில் கமலா பாடிய கண்டு கொண்டேன் பாடலை புரட்சிதாசன் எழுதியிருந்தார்.

1980ம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சிவாஜி கணேசன் நடித்த பல படங்கள் தோல்விப் படங்களாக அமைந்தன. அப்படி ஒரு படம் 'தராசு'. அவரின் பேவரைட் நடிகையான கே.ஆர்.விஜயா நடித்த படம் 1984ம் ஆண்டு வெளியானது. இப்படத்தை ராஜகணபதி இயக்கியிருந்தார்.

இப்படத்தின் அனைத்துப் பாடல்களையும் எழுதியது புரட்சிதாசன் தான். எம்எஸ்.விஸ்வநாதன் இசையில் டிஎம்.சௌந்தராஜனுடன், ராகவேந்தர் என்ற விஜயரமணி பாடிய 'ஆயா கடை மசாலா வடை' பாடலும், வாணி ஜெயராம், விஜயரமணியோடு இணைந்து பாடிய 'நான் தான்யா சிலுக்கு சிலுக்கு' என்ற பாடலும், டிஎம்.சௌந்தராஜன் குரலில் ‘சிந்தனை தோன்றி அறிவு வளர்ந்தது இன்றல்ல நேற்றல்ல என்ற இனிமையான பாடலும் இப்படத்தில் இடம் பெற்றன.

இப்பதிவின் நோக்கத்திற்கு அடுத்து சுட்டிக்காட்டும் படத்திற்கும் பெரும் பங்கு உண்டு. காரணம், இப்படத்தில் இசைஞானி இசையில் ஒலித்த இனிமையான பாடல்கள். அப்பாடல்கள் அனைத்தையும் எழுதியது புரட்சிதாசன் என்பது இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி.

அவர் தெலுங்கு டப்பிங் படங்களில் பணியாற்றியதாலோ என்னவோ, 1979ம் ஆண்டு அவருக்கு இயக்குநராகும் வாய்ப்பு கிடைத்த போது தெலுங்கு பாணியில் தமிழில் 'நான் போட்ட சவால்' படத்தை இயக்கினார்.

அப்படத்தில் சூப்பர்ஸ்டார் ரஜினி தான் ஹீரோ. ஆனால், படத்தின் கதை வழக்கமான பழிவாங்கும் படலமாக இருந்ததால், அட்டர் பிளாப் படம்.

ஆனால், இன்றளவும் புரட்சிதாசன் பெயர் சொல்வதற்கும் அப்படம் தான் காரணமாக இருக்கிறது.

ஏனெனில், அப்படத்தில் மலேசியா வாசுதேவனும், வாணி ஜெயராமும் இணைந்து பாடிய 'சுகம் சுகமே.. தொடத் தொடத்தானே' என்ற இனிய பாடல் இடம் பெற்றுள்ளது. இப்பாடல் வழங்கிய இனிமையை ஒவ்வொரு நாளும் யூடியூப்பில் இப்பாடலைக் கேட்டு மகிழ்கிறேன்.

திருச்சி லோகநாதனின் புதல்வர் டி.எல்.மகாராஜன் பாடிய இனிய பாடல்

'நெஞ்சே உன் ஆசையென்ன
அதை நினைத்தால் ஆகாதெதென்ன'

இப்பாடல் மிக நம்பிக்கையூட்டும் வரிகளைக் கொண்டது. இவ்வளவு அழகான குரல் வளம் கொண்ட பாடகனை தமிழ் திரையுலம் கைவிட்டது தான் மிக வேதனை.

மலேசியா வாசுதேவன் பாடிய 'நாட்டுக்குள்ள சில நரிகள் இருக்குது... ரொம்ப நியாயமான புலிகள் இருக்குது' என்ற பாடல் அவர் பெயருக்குப் பொருத்தமாகவே இருந்தது. இந்த பாடல் அதன் பின் வந்த பல தெலுங்கு மொழிமாற்றுப் படங்களுக்கு அதே டியூனில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வாணி ஜெயராம் குரலில் 'மயக்கமா' என்ற பாடலும், வாணியும், சைலஜாவும் இணைந்து பாடிய 'சில்லறை தேவை இப்போ தேவை' என்ற பாடலும் இப்படத்தில் இடம் பெற்றன. மொழிகளைக் கடந்து அரை நூற்றாண்டு காலம் திரையுலகில் படைப்பு சாதனை படைந்த புரட்சிதாசன் என்றும் நினைவில் நிலைத்திருப்பார்.  

- ப.கவிதா குமார்

Pin It

இப்படி ஒரு அவல நிலை தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் முற்போக்குவாதிகளுக்கு வந்திருக்கக் கூடாது. எதை எதை எல்லாமோ ஆதரித்துப் பேசவேண்டிய நிலைக்கு இந்த பிஜேபி பாவிகள் அவர்களை தள்ளிவிட்டுவிட்டார்கள். நேற்றுவரை முதுகு சொறிவதற்கும், காது குடைவதற்கும் மட்டுமே பயன்படுத்தி வந்த தங்கள் புரட்சி பேனாக்களை இன்று பல பேர் வாடிவாசலில் துள்ளிக் குதித்து அடங்க மறுத்து ஓடிவரும் மெர்சல் அப்பா விஜயைப் போல பிஜேபிக்கு எதிராக புரட்சிக் காவியம் தீட்ட எடுத்திருக்கின்றார்கள். எடுத்ததோடு மட்டுமல்லாமல் பல நாள் அடக்கி வைத்திருந்த பிஜேபிக்கு எதிரான தங்கள் கோபத்தை எல்லாம் கொட்டி தீர்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள். சரி எழுத்தாளர்கள் கொஞ்சநாள் எழுதாமல் இருப்பதும், பிறகு திடீரென பைத்தியம் பிடித்தது போல நினைத்தை எல்லாம் எழுதி மற்றவர்களை அச்சுறுத்துவதும் சகஜம்தான் என்றாலும், நேற்றுவரை கை சூப்பிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் எல்லாம் இன்று பேஸ்புக், ட்விட்டர்வரை வந்து “எப்படிடா எங்க தலைவரை, வருங்கால முதலமைச்சரை நீங்கள் திட்டலாம்” என்று கண்ட மேனிக்கு கசமுசா கசமுசா என்று எச்சிக்கலை ராஜாவையும், தமிழிசையும் திட்டித் தீர்த்துக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

mersal vijayதமிழ்நாட்டில் பிஜேபியை அடிப்பதற்கு ஆள் இல்லை என்ற கவலை எல்லாம் எப்போதுமே இருந்தது கிடையாது. பிஜேபி விளம்பரத்துக்காக கோவணத்துடன் நடந்தால் அதை முறியடிக்க அம்மணமாக கூட நடக்க இங்கே பல கட்சிகள் தயாராக இருக்கின்றன. இல்லை என்றால் இப்படி ஒரு மகா மட்டமான மொக்கை படத்துக்கு ஆதரவாக இத்தனை பேர் களத்தில் இறங்குவார்களா? சில இடங்களில் கைப்பிள்ளை விஜய் ரசிகர்களுடன் இணைந்து பிஜேபிக்கு எதிராக புரட்சி முழக்கம் இட்டிருக்கின்றார்கள் சேகுவேராவின் கொள்கை புத்திரர்கள். நாளை சன்னிலியோனுக்கு எதிராகவோ, இல்லை ஷகிலாவுக்கு எதிராகவோ பிஜேபி பாரததேசத்தை அவமதிக்கின்றார்கள் என்று களத்தில் இறங்குமேயானால் சன்னிலியோனோ, இல்லை ஷகிலாவோ சும்மா இருந்தாலும் நம் கொள்கைக் குன்றுகள் அவர்களின் ரசிகமணிகளின் துணையுடன் கருத்துச் சுதந்திரப் போருக்கு அணிதிரள்வார்கள். எள்ளுதான் காய்கின்றதே எலி புழுக்கை எதற்காக காயவேண்டும் என்று யாரும் கேள்வி கேட்கக் கூடாது. அது எதிர்ப்புரட்சி சக்திகளின் சதியாகிவிடும்.

எனக்கு மிக வருத்தமாக இருக்கின்றது. 100 ரூபாய் அநியாயமாக போய்விட்டதே என்று. அட காசு போனால் கூட பரவாயில்லை. எப்படிதான் இந்தக் கருமத்தை எல்லாம் கண்கொண்டு பாக்குறாங்கனே தெரியல. இந்தப் படத்தை தீபாவளி தவிர மற்ற நாட்களில் வெளியிட்டு இருந்தால் நிச்சயம் அட்டர் பிளாப் ஆகியிருக்கும். போதாத குறைக்கு இந்தப் பிஜேபி அயோக்கியர்கள் தேவையே இல்லாமல் ஜி.எஸ்.டி பத்தி தப்பா பேசிட்டாங்க, டிமானிடைசேஷன் பற்றி தப்பா பேசிட்டாங்க என்று விளம்பரத்துக்காக படத்தை எதிர்க்க, விஜய் படத்தை வாழ்நாளில் தியேட்டரில் போய் பாக்காத என்னைப் போன்ற பல பேரை தியேட்டரை நோக்கி அவரச அவரசமாக கிளம்ப வைத்துவிட்டார்கள். கொடும கொடுமனு கோயிலுக்குப் போன அங்க ரெண்டு கொடும அவுத்து போட்டுகிட்டு ஆடுச்சாம். அந்த மாதிரி ஆகிப்போச்சு நம்ம நிலை.

படத்தில இலவச மருத்துவம் வேண்டும் என்பதுதான் மைய கதைக்கரு என்று சொல்கின்றார்கள். இத சொல்றதுக்கு எதுக்குடா அப்பன் விஜய், இரண்டு மகன் விஜய் என்று தெரியவில்லை. மூனு பேரு மூஞ்சும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கு. அப்பன் விஜயின் மூஞ்சில் கொஞ்சம் வெள்ளை மயிர் எட்டிப் பார்க்குது. ஆனா சேட்டை எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கு. இரட்டைக் குழந்தைகள் என்றால் ஒரே மாதிரி இருக்கும் என்று கேள்விப்பட்டு இருக்கின்றேன். ஆனால் அண்ணன், தம்பி கூட பார்ப்பதற்கு அதுவும் வெயிட்டு, ஹைட்டு என எல்லாமே ஒரே மாதிரி இருக்குறத இப்பதான் பார்க்கின்றேன். படத்தில ஆயிரத்தெட்டு ஓட்டை. ஒவ்வொரு பாட்டையும் கேட்கும் போதும் எங்க எங்கயோ எரியுது. விஜய் அழுவதைப் பார்த்தால் நமக்கு அடக்க முடியாமல் சிரிப்புதான் வருது. இதை எல்லாம் உண்மையில் விஜய் ரசிகர்கள் மட்டுமே பார்க்க முடியும். உலகில் வேறு எந்த ஜீவராசியும் பார்க்க முடியாது.

இந்தப் படத்தில் மொத்தம் ஒரு பத்து நிமிடம் விஜய் அரசியல் பேசியிருந்தாலே அது பெரிய விடயம்தான். மாறன் விஜய்க்கு வெளிநாட்டில் பரிசு கொடுக்கும் போது சரியா ஒரு நிமிசம் மருத்துவ சேவை பற்றிப் பேசுகின்றார். ஒரு நாட்டில் பணக்காரனுக்கு கிடைக்கும் அதே மருத்துவம் அந்த நாட்டில் உள்ள எல்லா குடிமக்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று சொல்கின்றார், அடுத்து தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் ஒரு மூன்று நிமிடம் பேசுகின்றார். கடைசியாக ஒரு ஐந்து நிமிடம் அரசியல் பேசுகின்றார். அதில் கூட அரசை நேரடியாக குற்றம் சொல்லத் துப்பில்லாமல் அரசு மருத்துவமனைகள் ஒழுங்கா நடக்காமல் போனதற்கு யாரெல்லாம் காரணமோ அவங்க தான் முக்கிய குற்றவாளி என்றுதான் சொல்கின்றார். யார் அந்தக் குற்றவாளி என்று வெளிப்படையாக சொல்லும் திராணிகூட படத்தை இயக்கிய அட்லிக்கும் இல்லை, வருங்கால முதலமைச்சர் இளைய தளபதி விஜய்க்கும் இல்லை. வடிவேலு டிஜிட்டல் மணி பற்றி பேசும் வசனம் ஒரு பத்து செகண்டுதான் வருது. அதுவும் ஒரு பொறுக்கித்தனமான சண்டையில் வருது. எப்படிப் பார்த்தாலும் ஒரு பதினைந்து நிமிடத்திற்கு மேல் பிஜேபியை ‘குலைநடுங்க வைக்கும்’ காட்சிகள் அதில் இல்லை என்று உறுதியாக சொல்லலாம்.

இந்தக் காட்சிகள் கூட படத்தில் போக்கில் இயல்பாக காட்சிப்படுத்தப்படாமல் வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கப்பட்டது போல்தான் இருக்கின்றது. மருத்துவ உலகில் நடக்கும் மோசடி பற்றியும், அது எப்படி சாமானிய இந்திய குடிமகனை பாதிக்கின்றது என்பதையும், டிமானிடைசேஷன் போன்றவற்றால் எப்படி மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டார்கள் என்பதையும் காட்சியாக பாதிப்புகளைக் காட்டாமல் வடிவேலு கைநக்கிக் காட்டுவதும், விஜய் வசனங்கள் மூலம் சொல்வதும் அதற்குப் பதிலாக படத்தில் 90 சதவீத நேரத்தை விஜய் சண்டை போடுவதற்கும், குத்தாட்டம் ஆடுவதற்கும், குரங்கு சேட்டை பண்ணுவதற்கும் செலவழித்துவிட்டு 'படத்தில் மெசேஜ் சொல்கின்றேன் பேர்வழி' என்று சில செய்திகளை சொல்லி தன்னை புரட்சி வீரனாக காட்டிக்கொள்வதும் தமிழ் சினிமாவை பிடித்திருக்கும் சாபக்கேடு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

விஜய் போன்ற மொக்கை பேர்வழிகளை வைத்து பணமும் பண்ண வேண்டும், அதே சமயம் இந்த மொக்கைப் பேர்வழியின் அரசில் அரிப்புக்கு உள்ளே ஏதாவது சமூகப் பிரச்சினைகள் பற்றிய செய்திகளை திணித்து விளம்பரமும் தேடிக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் படத்தை இயக்கியவன், வசனம் எழுதியவன், தயாரித்தவன் போன்ற அனைவரின் நோக்கமாக இருந்திருக்கின்றது. அதனால்தான் பிரச்சினை வந்தவுடன் பிஜேபி சொன்ன காட்சிகளை நீக்குவதாக தயாரிப்பாளர் ஒப்புக்கொண்டு இருக்கின்றார். இந்தப் பிரச்சினையில் இதுவரை அட்லியோ, இல்லை வருங்கால முதலமைச்சர் இளைய தளபதி விஜய்யோ வாயே திறக்கவில்லை என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். அவர்களின் பணி மிக எளிதாக முடிந்துவிட்டது. போட்ட பணத்திற்கு மேல் பல மடங்கு நிச்சயம் எடுத்திருப்பார்கள். படம் எடுத்ததன் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. பிஜேபியின் அதிகப்பிரசங்கித்தனத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டது சாமானிய பொது மக்கள்தான்.

இலவச மருத்துவம், ஜி.எஸ்.டி, டிமானிடைசேஷன் போன்ற மிகப்பெரிய பிரச்சினைகளை அல்பத்தனமாக, மொக்கையாக விஜய் போன்ற மொக்கை நடிகர்களை வைத்து குத்தாட்டமும், கும்மாளமும், குரங்கு சேட்டையும் கலந்து சொல்லி அந்தப் பிரச்சனையின் உண்மையான தீவிரத்தன்மையையே கேலிக்கூத்தாக்கி இருகின்றது இந்தக் கூத்தாடி கும்பல். நாம் ஒரு கோரிக்கையாக திரை உலகைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு வைக்கின்றோம். உங்களுக்கு பணம் சம்பாதிப்பது மட்டும் தான் நோக்கம் என்றால் நாலுசண்டை, ஒரு அயிட்டம் சாங், ஒரு இன்ரோடெக்சன் சாங், இரண்டு லவ் சாங், அப்புறம் அம்மாவையோ, அக்காவையோ, தங்கச்சியையோ இல்லை பொண்டாட்டியையோ சாகடித்துக் கொஞ்சம் சென்டிமெண்ட், இடைஇடையே பஞ்சு டயலாக் என தங்களின் வழமையான உத்தியைப் பயன்படுத்தி படம் எடுங்கள். அது போன்ற படங்களில் நீங்கள் விஜய்யை வைத்து எடுத்தாலும் சரி, அஜித் ,சூர்யா இல்லை யாரை வேண்டும் என்றாலும் வைத்து எடுத்து பணம் சம்பாதித்து சமூகத்தை குட்டிச் சுவராக மாற்றுங்கள். ஆனால் தயவு செய்து இப்படி சமூகப் பிரச்சினை பற்றி படம் எடுக்கின்றேன் என்று சொல்லி இருப்பவனை எல்லாம் தேவையில்லாமல் பதற்றப்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்.

பிஜேபிக்கு எதிராக போராடுற புரட்சி பாய்ஸ் எல்லாம் கொஞ்சம் இந்த மாதிரி மொக்கைப் படம் எடுக்கிறவன், நடிக்கிறவன் வீட்டு முன்னாடியும் போராடுனா நல்லா இருக்கும். ஏன் என்றால் காவி பயங்கரவாதத்தை ஒழிப்பது போல நாம் கதைப் பயங்கரவாதத்தையும் ஒழிக்க வேண்டும். இரண்டுமே மக்களின் சிந்தனைக்கு எதிரானது.

Pin It

gautam ghosh 2

நான் ஒரு கதையைப் படமெடுக்க முடிவு செய்தால் அந்தக் கதைக் களனைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டே அந்த வேலையில் இறங்குகிறேன். அதில் சினிமா மொழியைச் சரியாகப் பயன்படுத்த நேர்மையாக முயல்கிறேன். படம் சில நேரங்களில் விரும்பிய அழகியல் தரத்தை எட்டுகிறது. சில நேரங்களில் எட்டுவதில்லை. வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கிறது. - கௌதம் கோஷ்.

 ஒவ்வொரு பதினைந்து, இருபது ஆண்டுகளுக்கும் ஒரு முறை உலகை மாற்றியே தீருவது என்று முனைந்து நிற்கும் ஒரு தலைமுறை தோன்றும். விரும்பியோ விரும்பாமலோ இந்தப் பிரிவில் சிக்கிக் கொள்பவர்களின் தலையில் உலகத்தின் அத்தனை பிரச்சினைகளும் வந்து இறங்கிவிடும். சரியான அரசியல், மக்களுக்கான கலை, இலக்கியம், சினிமா அனைத்தையும் தேடிக் கண்டு பிடிக்க வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு அவர்கள் தலையில் சுமத்தப்பட்டு விடும். அல்லது அப்படி அவர்கள் நினைத்துக் கொள்வார்கள்.

 அப்படி சிகரெட்டுகளோடும் டீயோடும் கோவை பேக்கரிகளின் பெஞ்சுகளைத் தேய்த்துக் கொண்டு விடிய விடிய விவாதம் நடத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு இரவில் கௌதம் கோஷின் “மாபூமி” பற்றிக் கேள்விப்பட்டோம். இயக்குநர் வங்காளி என்பதை அவர் பெயரே சொன்னது. ஆனால் படம் தெலுங்கு. தெலங்கானாப் புரட்சியை தெலுங்கில் எடுப்பதுதான் சரியானது என்று கருதி படத்தை தெலுங்கில் எடுத்திருப்பதாகச் சொன்னார் ஒரு தோழர். அவருக்கு அது பயங்கரமான புரட்சிப்படம் என்பதற்கு மேல் எதுவும் தெரியவில்லை.

 அந்தப் படத்தை அரசு தடை செய்திருக்கிறது என்றார். எதோ ஓரிடத்தில் தோழர்கள் அந்தப் படத்தைப் போட முயன்ற போது போலீஸ் பிடிக்க வந்தது, தோழர்கள் படப் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி தப்பினார்கள் என்றும் சொன்னார். அப்போதே எங்களுக்கு சத்யஜித் ரே, மிருணாள் சென்னைப் பற்றியெல்லாம் ஓரளவு தெரியும். ஆனால் கௌதம் கோஷைப் பற்றி எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. பின்பு மாற்று சினிமா இதழ்களும் நூல்களும் அறிமுகமான பின்பும் கூட மாபூமியைப் பற்றியும் கௌதம் கோஷைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

 எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் வங்காள இலக்கியமும், திரைப்படங்களும் முற்போக்கு கலை இலக்கியத்தின் முன்னோடியாகக் கருதப்பட்டன. ஆந்திரா, புரட்சி கொழுந்து விட்டெரிந்து கொண்டிருந்த அதிதீவிர இடதுசாரிகளின் கோட்டையாகக் கருதப்பட்டது. இந்த இரண்டும் வசீகரமான முறையில் இணணந்திருந்த மாபூமி மர்மமான, அதனாலேயே கவர்ச்சிகரமான பிரதேசமாகவே இருந்து வந்தது. மாபூமி என்பதை அன்னை பூமி என்பதாக, தாய் போன்ற நிலத்தைக் காக்க நடக்கும் போராட்டம் என்று நாங்களாகப் பொருள் செய்து கொண்டோம்.

  அப்போது தொலைக்காட்சியில் ஞாயிறு மதியம் அகர வரிசையில் மாநில மொழித் திரைப்படங்கள் காட்டப்படும். ஒரு வாரம் அஸ்ஸாமி மொழித் திரைப்படம் காட்டப்பட்டு விட்டால் அடுத்த வாரம் பி அதாவது பெங்காலி. வங்க மொழிப்படம் என்றால் பெரும்பாலும் சென், ரே ஆகியோரின் உலகப் புகழ் பெற்றபடங்களாகத்தானிருக்கும். எனவே வங்க மொழித் திரைப்படம் வர இருக்கும் வாரத்தில் சனி இரவு மறுநாள் நிகழ்ச்சிகளுக்கான அறிவிப்பின் போது மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருப்போம். ஒரு நாள் கௌதம் கோஷ் நிர்தேஷக் மாபூமி என்றார்கள். (கௌதம் கோஷ் இயக்கிய மாபூமி - எனக்குத் தெரிந்த இந்தியில் இதுதான்).

  ஒரு மாபெரும் புரட்சிப் படத்தைத் தொலைக்காட்சியில் போடுகிறார்களா என்னமோ பிரச்சினை என்று அதிர்ந்து போனோம். தொலைக்காட்சி மகா மகாக் கட்டுப்பாடுகளுடம் இயங்கிய காலம் அது. இது எப்படி சாத்தியம்? அன்று காலையிலிருந்தே தோழர்களால் வீடு நிறைந்து விட்டது. மின்சாரம் போய்விடுமோ? யாராவது செத்துப் போய் சோக கீதம் போட்டுவிடுவார்களோ என்றெல்லாம் பயந்து பயந்து எங்களுக்குத் தலைவலியே வந்து விட்டது. நல்ல வேளை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. கௌதம் கோஷ் எங்களுக்கு இப்படித்தான் அறிமுகமானார்.

 மாபூமி தெலங்கானாப் போராட்டத்தைப் பற்றிய படம். ஹைதராபாத் நிஜாமுக்கும், ராஜாக்கர்களுக்கும், நிலப்பிரபுக்களான துரைகளுக்கும் பட்டீல்களுக்கும் எதிராகத் தொடங்கிய ஏழை, ஒடுக்கப்பட்ட விவசாயிகள் பண்ணையடிமைகளின் புரட்சி ஹைதராபாத் சமஸ்தானத்தை இந்திய அரசு ஆகிரமித்த ஆப்பரேஷன் போலோவுக்குப் பின்பும் தொடர்வதாக முடிந்தது படம். எளிமையான நேரடியான கதை சொல்லும் உத்தி லேசாக ரேவை நினைவு படுத்தியது. ஆனால் ஒவ்வொரு பிரேமும் அதன் உக்கிரமும் நேரடியாகப் பேசப்பட்ட அரசியலும் இது ரே படம் அல்ல என்று தெளிவாகச் சொன்னது.

 தெலங்கானாவின் நலகொண்டா மாவட்டத்தில் ஸ்ரீபுரம் என்ற கிராமத்தில் படம் தொடங்குகிறது. மக்கள் துரைகளால் வாட்டி வதைக்கப்படுகின்றனர். பெண்கள் துரைகளோடும் அரசு அதிகாரிகளோடும் இரவுகளைக் கழிக்க வேண்டும் என்பது எழுதாத சட்டமாக இருக்கிறது. இளைஞனான ராமையா தன் காதலி துரையின் வீட்டுக்குச் செல்வதைக் கண்டு சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறுகிறான். ஹைதராபாத்தில் கைரிக்ஷா இழுக்கிறான். கடுமையான உழைப்பால் நோய்வாய்ப்படுகிறான். அந்த நிலையிலும் உயிர்வாழ ரிக்க்ஷா இழுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்போது ஒரு தோழர் அறிமுகமாகிறார். அவனுக்கு இந்த அநீதிகளை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு இயக்கம் இருப்பது தெரிய வருகிறது.

  ராமையா ஒரு நாள் தனது கிராமத்திலிருந்து வந்த ஒருவனைப் பார்க்கிறான். அவன் இப்போது கிராமமே மாறிவிட்டது. வண்ணார், நாவிதர், விவசாயிகள், தலித்துகள், கொல்லன் எல்லோரும் சேர்ந்து துரைகளை விரட்டி விட்டோம் என்கிறான். ராமையா கிராமம் திரும்புகிறான். மக்களோடு புதிதாகக் கிடைத்த சுதந்திரத்தைக் காக்க ஆயுதம் ஏந்தி நிற்கிறான். போரிடுகிறான். கிராமத்தை விட்டு ஓடிப் போன துரைகள் இந்திய ராணுவத்துடன் காங்கிரஸ்காரர்களாகத் திரும்பி வருவதைக் கண்டு தொடர்ந்து போரிட முடிவெடுத்து காட்டுக்குள் செல்கிறான் என்று முடிகிறது படம்.

  பஞ்சை பராரிகளான ஆண்களும் பெண்களும் நாட்டுத் துப்பாக்கிகள் எந்தி ஒரு காட்டோரம் நிற்கும் படம் தெலங்கானா புரட்சியின் அடையாளம். மக்கள் ஆயுதப் பயிற்சி எடுக்கும் இந்தக் காட்சி படத்தில் காட்டப்பட்டு நிழல்படமாக உறைகிறது. பெரும் மதில்கள் கொண்ட் இருண்மை பூசிய நிலச்சுவாந்தார்களின் வீடுகள் மக்களால் சூறையாடபப்டும் காட்சி . . . பிடிவாதமான நிதானத்துடன் அதன் உக்க்கிரத்தை நாம் முழுமையாக உணர்ந்து கொள்ளும் விதத்தில் மேலிருந்து இருந்து காட்டப்பட்டிருக்கும். ஒரு காட்சியில் கத்தார் தோன்றிப் பாடுவார். மேலும் பல ஜனநாட்டிய மண்டலி கலைஞர்கள் இந்தப் படத்தில் பங்காற்றினர் என்று பின்னர் தெரிந்தது.

  இந்தியாவில் நடந்தது ஆட்சி மாற்றம் மட்டுமே. துரைகள் விசுவாசத்தை மட்டுமே மாற்றிக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால் அவர்கள் துரைகளாகவே இருக்கின்றனர் போன்ற வசனங்களை தூர்தர்ஷனில் மதியம் பார்த்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? உங்கள் கற்பனைக்கே விட்டு விடுகிறேன்.

  மாபூமி என்ற தலைப்பின் பொருள் நாங்கள் நினைத்திருந்தது போல அன்னை பூமி அல்ல. என்னுடைய பூமி. எனது நிலம். உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற முழக்கம் பொதுவுடமைக் கட்சிகளின் மையமாக இருந்த காலம் அது. நிலங்களை நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்து கைப்பற்றுவதையே முக்கிய புரட்சிகர நடவடிக்கையாக பொதுவுடமை இயக்கங்கள் கருதி வந்தன. நாங்கள் மெய்சிலிர்த்துப் போனோம். மாபூமி என்று உச்சரிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அது கோபம் கொண்ட விவசாயிகளின் உக்கிர முழக்கமாக எதிரொலித்தது.

 இந்தப் படத்தைப் பார்த்த பின்பும் கௌதம் கோஷைப் பற்றி அதிகமாக எதுவும் தெரிந்து கொள்ள் முடியவில்லை. அவர் எங்களுக்கு மர்மமானவராக கவர்ச்சிகரமானவராகவே தொடர்ந்து இருந்து வந்தார். நாங்கள் கௌதம் கோஷின் அதிதீவிர ரசிகர்களாகிப் போனோம். அவரிடம் அஸிஸ்டென்ண்டாகச் சேரச் சில தோழர்கள் விரும்பியது ஒரு தனி சோகக் கதை. ஆனால் கட்டுரை அதைப் பற்றியது அல்ல. கௌதம் கோஷ் பற்றியது. எனவே அவரைப் பற்றி மட்டும்...

 கௌதம் கோஷுக்கு மாபூமி முதல் படம். அதற்கு முன்பு அவர் The new earth (-1973), Hungry autumn(1978) என்ற இரண்டு ஆவணப்படங்கள் எடுத்திருந்தார். அவரது அப்பா ஹிமான்சு குமார் ஒரு பேராசிரியர். அம்மா இசைக் கலைஞர். கௌதம் சினிமாவை விரும்பினார். ஆனால் குடும்ப சூழ்நிலை அதற்கு ஒத்துழைக்காததால் புகைப்படக்கலைஞராக வேலை செய்ய வேண்டி வந்தது.

 நக்ஸபாரி எழுச்சியின் முதல் அலை ஸ்ரீகாகுளத்தில் ஓய்ந்த பிறகு தெலங்கானாவில் மக்கள் யுத்தக் கட்சி தோன்றி வளர்வதற்கான கொந்தளிப்பான சூழல் நிலவிய அந்த எமர்ஜென்சிக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் தெலங்கானாப் போராட்டத்தைப் பற்றி கிருஷ்ணசந்தர் என்பவர் எழுதியிருந்த ஜப் கேத் ஜகே என்ற உருது நாவலைப் படமாக எடுக்க தோழர் நரசிங்கராவ் விரும்பினார். வழக்கமான தென்னிந்திய மசாலா படமாக இல்லாமல் உண்மையை உண்மையாகக் காட்டும் யதார்த்த பாணி படமாக அந்தப் படம் இருக்க வேண்டும் முடிவு செய்திருந்தார். எனவே அவரும் அவரது நண்பரும் இணைத் தயாரிப்பாளருமான ரவீந்திரநாத்தும் மேற்கு வங்காளம் சென்று மிருணாள் சென்னைச் சந்தித்து இப்படத்தை இயக்கக் கோரினர். படத்தின் பட்ஜெட் வெறும் ஐந்து லட்சம் என்று சொன்ன இவர்கள் சொன்னதைக் கேட்ட சென் படத்தை இயக்க மறுத்து கௌதம் கோஷைச் சந்திக்கும் படி கூறினார்.

gautam ghosh 1

 கோஷ் படத்தை ஒப்புக் கொண்டு கதை நடக்கும் இடங்களை நேரில் காண விரும்பி தெலங்கான வந்து கிராமங்களில் இரண்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்தார். அப்போதுதான் நாவலுக்கும் தெலங்கானா கிராமப் புறங்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை கிருஷ்ணசந்தர் புரட்சி நடந்த இடங்களுக்கு வந்ததே இல்லை என்பது தெரிய வந்தது. கோஷூம் நரசிங்கராவும் கிராமம் கிராமமாக அலைந்து அந்த நிகழ்வுகள் பற்றி நேரடியாகத் தெரிந்த மக்களை அணுகி தங்கள் சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக் கொண்டனர். நரசிங்கராவ் ஹைதராபாத் நூலகத்திலேயே பழியாகக் கிடந்து போராட்டம் பற்றிய அனைத்துத் தகவல்களையும் திரட்டினார்.

 படம் 1980ல் வெளியான போது நாவலிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டிருந்தது. முழுக்க முழுக்க தெலங்கானாவின் பண்பாட்டையும் மொழியையும் மக்கள் வாழ்வையும் சித்தரிக்கும் அற்புதமான படமாக அது உருவாகியிருந்தது.

 தெலங்கானாவில் பேசப்படும் தெலுங்கு மிக நுட்பமாகப் படம் முழுவதும் பயன்படுத்தப் பட்டிருந்தது. உதாரணமாக படத்தில் மக்கள் நுவ்வு என்ற மரியாதைப் பன்மையிலேயே ஆண்டைகளை அழைப்பார்கள். அதுவரை தெலுங்குப் படங்களில் கடலோர மக்கள் பேசும் தெலுங்கில் வழங்கும் மீரு என்ற சொல்லே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது.

  இப்படத்தின் உடைகளை அற்புதமாக வடிவமைததற்காக கௌதம் கோஷின் மனைவி நிலஞ்சனா கோஷ் மிகவும் பாராட்டப்பட்டார். இதில் வேடிக்கை பல நேரங்களில் நடிகர்கள் கிராம மக்களின் உடைகளையே கடன் வாங்கி அணிந்து நடித்தனர் என்பதுதான்.

 முதல் முதலாக தெலங்கானாவின் அடையாளங்களைக் காட்டிய படமாக மாபூமி கருதப்படுகிறது. புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட தெலங்கானா மாநில மக்கள் மாபூமியின் 35வது ஆண்டு விழாவை சென்ற ஆண்டு உற்சாகமாகக் கொண்டாடினர்.

 மாபூமியை அடுத்து அவர் எடுத்த படங்களான டகால், அந்தர் ஜாலி ஜாத்ரா, பத்மா நதிர் மொஞ்சிர் ஆகிய படங்களில் கோஷின் முழுத் திறமையும் வெளிப்படவில்லை என்று சில விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். குறிப்பாக 1830 ம் ஆண்டுகால வங்காளத்தை மையமாகக் கொண்டு அவர் எடுத்த அந்தர் ஜாலி ஜாத்ரா அக்கால வங்காளத்தை முழுமையாகக் காட்டவில்லை என்ற விமர்சனம் வைக்கப் படுகிறது.

 ஆனால் படத்தைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும் இந்த விமர்சனங்களில் கடுகளவும் உண்மையில்லை என்பதை உணருவார்கள். அந்தர் ஜாலி ஜாத்ரா, கமல் குமார் மஜும்தார் எழுதி 1962 ல் வெளியான மஹா யாத்ரா என்ற நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டது.

 சீதாராம் என்ற பணக்கார பார்ப்பனன் மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறான். கங்கைக் கரையில் மரணமடைவது புண்ணியமளிக்கும் என்பதால் அவனது மகன்கள் சீதாராமை ஆற்றங்கரையில் படுக்க வைத்திருக்கின்றனர். மருத்துவர் கிழவன் இப்போதைக்கு சாக மாட்டான் என்று சொன்னாலும், ஊர் ஜோசியன் கிழவன் உடனே இறந்து விடுவான் என்று அடித்துச் சொல்கிறான். ஆனால் ஜோசியன் சொன்னபடி மரணம் வருவதில்லை. எனவே தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக இந்தப் பிணம் தனியாகச் செல்லாது என்று சொல்லி விடுகிறான்.

 பிணம் தனியாகப் போகாது என்ற சொல்லுக்கு ஒரே ஒரு பொருள் தானுண்டு. சாகப் போகும் கிழவனுக்கு ஒரு கன்னிப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைத்து கிழவனோடு சேர்த்து அவளையும் எரித்து சதிமாதா ஆக்குவதுதான் கிழட்டுப் பிணத்துக்குத் துணை சேர்க்கும் வழி. அதற்க்குப் பத்தாண்டுகள் முன்புதான் சதி கிழக்கிந்திய கம்பெனி அரசால் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அது பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளப் படுவதில்லை என்பதை வசனங்களைக் கொண்டு அனுமானிக்க முடிகிறது.

 இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டவுடன் ஒரு பார்ப்பனர் ஓடி வந்து என் பெண்ணை சீதாராமுக்குத் திருமணம் செய்து வையுங்கள் என்று மன்றாடுகிறார். அவரது பெண் வயதுக்கு வந்தும் திருமணம் ஆகாமல் இருக்கிறாள். இதனால் ஏற்படும் பாவத்தை அவளை சீதாராமுக்குத் திருமனம் செய்து வைப்பதன் மூலம் போக்கிவிடலாம். குடும்பத்தில் ஒரு பெண் உடன் கட்டை ஏறுவதால் தனது மகன்களுக்கு வருங்காலத்தில் பெரும் மரியாதை கிடைக்கும் என்றும் அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

 மணப்பெண் பல்லக்கில் சீதாராமிடம் கொண்டு வரப்படுகிறாள். அவளைப் பொருத்தவரை அது மரண யாத்திரை. சீதாராமின் உறவினர்கள் அவனிடம் கேலியும் கிண்டலுமாக ‘பொண்ண நல்லா பாத்துக்கோ, காட்டிக்கிறயா?’ என்கின்றனர். யஷோவதிக்கு சிதையில் வேகாமல் தப்ப ஒரே வழிதான் இருக்கிறது. உயிர் வாழும் விருப்பத்தையெல்லாம் தன் கண்களில் தேக்கி கிழவனைப் பார்வையால் இறைஞ்சுகிறாள். ‘மறுத்துவிடு’ என்று அவளது பார்வை கெஞ்சுகிறது.

 சீதாராம் தன் பொக்கை வாயை அசைத்து திருமணத்திற்கு சவரம் செய்ய வேண்டும் என்கிறான். திருமணம் நடக்கிறது. மணமக்கள் இருவரும் ஆற்றங்கரையில் தனித்து விடப்படுகின்றனர். கிழவன் செத்த பிறகு சொல்லி அனுப்பச் சொல்லி விட்டு மகன்கள் போய் விடுகின்றனர். இதற்கிடையில் சுடுகாட்டில் வெட்டியானான பைஜு(சத்ருகன் சின்ஹா) அடிக்கடி வந்து பெரியவர் போய்விட்டாரா, சிதைக்கு விறகு கொண்டு வரலாமா என்று விசாரித்துச் செல்கிறான். ஒரு பெண்ணையும் சீதாராமோடு சேர்த்து எரிக்கப் போகிறார்கள் என்றதும் இரட்டை வேலை என்று ஆரம்பத்தில் குதூகலமடைகிறான். பின்பு அந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும் அந்தச் செயலின் முட்டாள் தனமும் குரூரமும் அவனை உக்கிரமாகத் தாக்குகின்றன.

 பல வழிகளில் யஷோவதியைத் தூண்டி அங்கிருந்து ஓடிவிடச் சொல்கிறான். இந்த செயலில் யஷோவதியும் பைஜூவும் காதல் கொண்டு ஒன்றிணைகின்றனர். கங்கை பொங்கி வந்து மூவரையும் முழுகடிக்கிறது. படத்தில் மனம் பதற வைக்கும் காட்சி ஒன்று இருக்கிறது. தான் சதி மாதா ஆகப் போவதாக பெருமையுடன் சொல்லும் யஷோவதியை பைஜூ இழுத்துச் சென்று சதிமாதா என்றால் என்னவென்று ஏளனமாகக் காட்டுகிறான்.

 பைஜு ஒரு புதரை விலக்குகிறான். முழங்கால் உயரத்திற்கு பல கற்கள் நிற்கின்றன. ஒவ்வொன்றிலும் மெல்லிய நீண்ட விரல்களைக் கொண்ட கரங்கள் மட்டுமே செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

 “இந்த ஒவ்வொரு கையும் ஒரு சதி மாதா தான். நீயும் இப்படியொரு உருவமில்லாத சதிமாதா ஆகிவிடுவாய். அவ்வளவுதான்”.

 பசுமை பூத்த ஆற்றோரத்தில் யஷோவதி உலவும் கொஞ்சம் இறுக்கம் குறைந்த காட்சிக்குப் பிறகு வரும் இந்தக் காட்சி ஒரு மொன்னையான ஆயுதத்தால் திடீரென்று தாக்கப்பட்டதைப் போன்ற அதிர்ச்சிக்குப் பார்வையாளர்களை உள்ளாக்குகிறது.

 தமிழகத்தில் ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமான கோவில்களில் நாயக்கர், கால ஹொய்சாலர் கால கை சிற்பங்களைப் பார்த்தவர்களால் மட்டுமே இந்த அதிர்ச்சியை உணர முடியும்.

 அந்தர் ஜாலி ஜாத்ரா பார்பனியத்தின் குரூரமான ஆணாதிக்க முகத்தை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிய படம். உயர்சாதியினர் இன்று வரை தங்களது பெண்களை பல்வேறு காரணங்களுக்காக இரக்கமின்றி பலி கொடுத்துவரும் அயோக்கியத் தனத்தை முதன்முதலாக காட்டிய படம். சதிமாதா ஆகும் ஆசையுடன், நளினமாக, மென்மையாக, போலிப் பெருமிதத்துடன் வீற்றிருக்கும் உயர் குலத்துப் பெண்ணும், பாதி விலங்கைப் போல சித்தரிக்கப்படும் சண்டாளனுமே உண்மையில் நண்பர்களாகக் கூடியவர்கள் என்பதை முதலில் காட்டிய படம்.

 படத்தின் மீது சொல்லப் படும் விமர்சனம் படம் அந்த கால வங்காளத்தை காட்டவில்லை. சண்டாளானுக்கும் பார்ப்பனப் பெண்ணுக்குமான காதல் எதிபார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது என்பதாகும். இதை விட ஒரு அபத்தமான விமர்சனம் இருந்துவிட முடியாது. அந்தக் கால வங்காளம் தத்ரூபமாக அமைக்கப் படும் செட்டுகளில் இல்லை. சொற்களில் இருக்கிறது. காட்சிகளில் இருக்கிறது.

 சதி அக்பரால் தடை செய்யப்படுகிறது. மொகலாய அரசு சிதறியதும், அந்த இடத்திற்கு ஆங்கிலேயர் வந்ததும் தாங்கள் எதிரிகளாகக் கருதிய இஸ்லாமியரை பலவீனப்படுத்த, இந்து உயர் சாதியினரை ஆதரிக்கவும், தூண்டிவிடவும் செய்கின்றனர். இந்த கால கட்டத்தில் தான் ஒடுங்கிக் கிடந்த சதி போன்ற பழக்கவழக்கங்கள் திரும்பவும் முழுவீச்சில் வெளிவருகின்றன. பெண்கள் தீயில் வீசப்படும் எண்ணிக்கையைப் பார்த்து கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியே திகைத்துப் போய் இதை தடை செய்கிறது, ஆனாலும் கூட கம்பெனியின் ஆதரவு பெற்ற உயர் சாதியினர் அதை நடைமுறைப்படுத்தித் தான் வந்தனர். இந்த வங்காளம் படத்தில் இருக்கிறது.

 படத்தில் காட்டப்படுவது வெறும் காதல் அல்ல. இயல்பான நட்பு சக்திகள் ஒன்றிணைவதுதான் அதன் அடிநாதம். அது விரும்பம், கனவு கற்பனை எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு கலைஞன் காணக்கூடிய அற்புதமான கனவு அது.

 ஒடுங்கியோடும் நதி, அதில் மிதக்கும் படகில் வரையப்பட்டிருக்கும் கண்கள், பரந்து விரிந்த மணலோடிய நதிக்கரை படத்தின் சூழலுக்குத் தக்கபடி பல கோணங்களில் காட்டப்பட்டு நம்மைக் கட்டிப் போடுகிறது. படம் முழுக்க வெறுமையும் மூர்க்கமும் விரவிக் கிடக்கும் அந்த நிலப்பரப்பு லாங் ஷாட்கள், அண்மைக் காட்சிகள் மூலம் நம்மோடு பேசுகிறது. அழுகிறது சிரிக்கிறது... இறுதியில் பொங்கி வரும் நதி... இவ்வளவு உயிர்ப்புடன் ஒரு நிலக்காட்சியை திரைப்படத்தில் காட்ட முடியுமா?

 கௌதம் கோஷின் அடுத்தடுத்த படங்களும் ஏதோ ஒருவிதத்தில் நதிகளோடு பின்னிப் பிணைந்துதானுள்ளன. பெரும் புகழ் பெற்ற இந்திப் படமான பார் (நசீருதீன் ஷா, ஷப்னா ஆஸ்மி) தனது இறுதிக் காட்சிகளில் ஒரு அகண்டு விரிந்த ஆற்றை மையப்படுத்தி நகர்கிறது. கிராமத்தில் நடந்த படுகொலைக்குத் தப்பி வந்த ஷாவும் ஆஸ்மியும் ஊர் திரும்ப இருக்கும் ஒரே வழி சில பன்றிகளை நதியைக் கடந்து அக்கரைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதுதான். பன்றிகளை படகில் ஏற்றிக் கொள்ள மறுப்பதால் நசீருதீன் ஷாவிடம் இந்த வேலை ஒப்படைக்கப்படுகிறது. நதியின் ஒரு புறம் பசி, நம்பிக்கையின்மை, விரக்தி, வேதனை, மறுபுறம் பணம், நம்பிக்கை, வாழ்க்கை . . .

 கணவனும் கர்ப்பிணீயான மனைவியும் நதியோடு போராடுகின்றனர். மனைவி தன் குழந்தையை இழந்து விட்டதாக உணர்கிறாள். கடும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு பன்றிகளோடு அக்கறை சேர்கின்றனர். கணவன் மனைவியின் வயிற்றில் காதை வைத்துக் கேட்கிறான். குழந்தை உதைக்கிறது. நம்பிக்கை மீதமிருக்கிறது!.

 அவரது அடுத்த படமான பத்மா நதிர் மஞ்சி படமும் நதியை மையப்படுத்தியதுதான்.

 கங்கையும் பிரம்மபுத்ராவும் வங்காளத்தின் வடபகுதியில் இணைந்து பத்மா என்ற மாபெரும் நதியாக மாறுகின்றன. பத்து கிலோமீட்டருக்கு மேல் அகலம் கொண்டது பத்மா நதி. பத்மா நதி கடலை நெருங்கும் போது பலநூறு கிளைகளாகப் பிரிந்து சுந்த்ரவனக்காடுகள் எனப்படும் தீவுகளை உருவாக்குகிறது. அடர் காடுகளும் புலிகளும் மற்ற விலங்குகளும் நிறைந்த, மக்கள் வாழ முடியாத அந்தத் தீவுகளில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் திட்டத்துக்காக மக்களைக் கொண்டு சென்று குடியேற்றும் வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஒரு வியாபாரி. அவனிடம் படகோட்டும் ஒரு படகோட்டி. அவனுக்கும் அவனது மனைவியின் தங்கைக்கும் ஏற்படும் காதல் . . . தீவுகளிலிருந்து தப்பி வரும் மக்கள், அங்கே நடக்கும் கொடுமைகள், வினோத உறவுகள் என்று நீள்கிறது படம்.

 படம் முழுக்க ஈர வாடை அடிக்கும். எல்லையற்றுப் பரந்து விரிந்த பத்மா நதி, சிறு புள்ளிகள் போன்ற படகுகள், இருபுறமும் கரைகளில் வெகுதூரம் சேறும் சதுப்புமாக சாம்பல் பூத்திருக்கும் விரக்தியூட்டும் நிலப்பரப்பு, சகதியில் நிற்கும் குடிசைகள் . . . ஒரு பிரம்மாண்டமான படம் எடுக்க பணம் தேவையே இல்லை. நல்ல புகைப்படக் கலைஞரும் கருவியும், புத்திசாலித்தனமும் ரசனையும் இருந்தாலே போதும் என்பதைக் காட்டும் காட்சிகள் இவை.

 ஆனால் பத்மா நதிர் மஞ்சிர்-ல் ஒரு குறை உண்டு. படம் தீவுகளில் குடியேற்றப்பட்ட மக்கள் சந்தித்த கொடுமைகளைவிட படகோட்டிகளின் வாழ்வையே அதிகம் தொட்டுச் செல்கிறது. இந்தப் படம் பத்மா நதிப் படகோட்டி என்ற மாணிக் பந்தோபாத்யாவின் நாவலை அடிப்படியாகக் கொண்டது. அவர் இந்த வாழ்க்கை குறித்த நேரடி அனுபவம் கொண்டவர் அல்ல. எனவே படகோட்டியின் வாயிலாகக் கதை சொல்கிறார். எனவே குறைக்குக் காரணம் மூல நாவல்தான். வேறு சரியான நாவல் இல்லாததாலும் இதை கௌதம் தேர்ந்தெடுத்திருக்கக் கூடும்.

 இந்தப் படத்துக்குப் பிறகு கௌதம் கோஷின் படங்களில் ஒரு மாற்றம் தெரியத் தொடங்கியது. மக்களின் அரசியல் சமூக பொருளாதார வாழ்கையைப் பேசிய அவரது படங்கள் பெரும்பாலும் தனிமனித வாழ்க்கை, ஒரு பெண் பித்தனான கவிஞனின் வீழ்ச்சி, அடுத்த நாவலுக்கான களத்தைத் தேடும் எழுத்தாளன் போன்றவற்றை அவரது படங்கள் மையமாகக் கொள்ளத் தொடங்கின.

 கடைசியாக வந்த படம் அபர் அரண்யா. சத்ய ஜித் ரேயின் அரண்ய மே தீன் ரத்ரி படத்தின் இரண்டாவது பாகம் இது என்று கௌதம் கோஷ் சொன்னார். பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பேசினாலும் பழைய கௌதம் கோஷைப் பார்க்க முடியவில்லை எனப்து என்னவோ உண்மைதான்.

 இந்த கௌதம் கோஷ் எல்லா நம்பிக்கைளையும் இழந்து போன இன்றைய சமூகத்தின் பிரதிநிதி. அன்றைய கோஷ் துடிப்புடன் போராடிக் கொண்டிருந்த மக்கள் வெள்ளத்தோடு கலந்து பயணித்தவர். நமக்கு யார் வேண்டுமோ அவரை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

 கோஷ் பல விதங்களில் முன்னுதாரணமாக இருந்தார். நல்ல படங்களின் வியாபார முக்கியத்துவத்தை உயர்த்தியதில் முக்கிய பங்காற்றினார். மாபூமி உட்பட அவரது பெரும்பாலான படங்கள் பெரும் வெற்றி பெற்றவை. வசூலில் சாதனைகள் செய்தவை. கூட விருதுகளும் வாங்கிக் குவித்தன. சத்ய ஜித் ரே போன்றவர்களே தங்கள் படங்கள் ஓடுவதில்லை. இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளில் காலைக் காட்சிகளாகத்தான் காட்டப்படுகின்றன என்று புகார் கூறிய காலத்திலேயே இது நடந்தது.

 கோஷ் தனது ஆவணப் பட ஆர்வத்தைக் கைவிடமல் உத்பால் தத், பிஸ்மில்லா கான், சத்ய ஜித் ரே, ஜோதி பாசு பற்றி நீண்ட ஆவணப்படங்கள் எடுத்தார்.

 Beyond the Himalayas என்ற ஆவணப்படத்தில் சீன துருக்கிஸ்தான், திபெத் வழியாக நீளும் பட்டு வணிகப் பாதைகளைப் பற்றியும், அந்த எட்டாத பகுதிகளின் பண்பாடு, வரலாறு ஆகியவற்றையும் மிக அழகாகக் காட்டியிருப்பார். இந்தப் படம் டிஸ்கவரில் ஐந்து பாகங்களாகக் காட்டப்பட்டது.

 குறைந்த செலவில் ஆனால் காட்சிப் படுத்துதலில் பிரம்மாண்டத்தைக் காட்டுதல், வரலாற்றின் பல்வேறு காலகட்டங்களீல் மக்கள் வரலாற்றை, சொல்லப்படாத வரலாற்றைக் காட்டுதல் ஆகியவற்றில் கௌதம் கோஷின் பங்கு மிக முக்கியமானது. அதே போல நல்ல படங்கள் ஓடாது. அது ஒரு சில அறிவாளீகளின் பார்வைக்குத்தான் என்பதை உடைத்ததிலும் கோஷின் பங்கு முக்கியமானது.

 இயக்குநராக நடிகராக ஒளிப்படக் கலைஞ்ராக இசையமைப்பாளராக பல்வேறு சாதனைகள் செய்தாலும் கோஷ் ஒருபோது தன்னை ஒரு பிரபலமாக முன்னிறுத்திக் கொண்டதில்லை.

 நீங்கள் ஏன் மற்ற சினிமா நட்சத்திரங்கள் போலில்லை என்று அவரிடம் ஒருமுறை கேட்கப்பட்டது.

 ‘நட்சத்திரங்களை நான் வானத்தில் பார்க்கவே விரும்புகிறேன். (தரையில் அல்ல)” என்று பதிலளித்தார் அவர்.

 ஆவணப்படங்களில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த கௌதம் கோஷ் பற்றி அவர் ராய் என்ற இளைஞர் The View Finder என்ற ஆவணப்படத்தை எடுத்தார்.

 ஆவணப்படம் எடுக்க கௌதம் கோஷை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள் என்ற கேள்விக்கு அவர் சொன்ன பதில் “இந்திய கிராமங்களின் சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிய ஒரே இயக்குநர் அவர்தான்” .

- இரா.முருகவேள்

Pin It

பாடல்கள் நவீன சினிமாக்கள் பொறுத்த வரை லாஜிக் இல்லாதவைகள் என்று கூறும் ஒரு பொத்தாம் பொது கருத்துக்குள் நானும் இருப்பதில் காலத்தின் கட்டாயம் என்று எல்லாரையும் போல நம்பும்  அதே நேரம்...பாடல்கள் தவிர்த்து தமிழ் சினிமாவை ஒரு கணம் யோசிக்கையில்...அது உலக சினிமாவிடம் போட்டியிடும் ஒரு யுத்த நூதனமே என்றபோதிலும்... ஏதோ ஒன்று மிஸ் ஆவதை நான் உணருகிறேன்.

பாடல்கள் சரி. அதற்கு இசை எங்கிருந்து வருகிறது என்று புத்திசாலித்தனமாக கேட்கும் உலக சினிமாவின் ரசிகன் என்ற போதிலும்...பாட்டு பாடி ஒரு குடும்பத்தை கண்டு பிடித்த அந்த கால சினிமாவின் ருசியை மறக்க முடியுமா....? சிறுவயதில் பாடிய பாடலை வளர்ந்த பின் பாடி காதலிக்கு தன்னை அடையாளம் காட்டும் கலர் கலர் காட்சிகளை தாண்டி தானே அகிராவையும் நோலனையும் கண்டடைந்தோம்.  தான் பாடிய பாடலை வேறோர் இடத்தில் கதை நாயகன் பாட அதை தேடி  நாயகி ஓடி வரும் போது விசிலடித்து சீட்டின் நுனிக்கு வந்த சினிமாக்களை தரமில்லாத சினிமா என்று கூறி விட முடியுமா...?

sivaji padmini

"உடலும் உள்ளமும் நலம் தானா" என்று பாடலின் நிரவைகளில் தலையாட்டி உள்ளம் பூரிக்கும் மொழியை இன்றும் நினைவு கூர்கிறேன். பாடல் மனிதனுக்கு கருவறை முதல் கல்லறை வரை உடன் வரும் கருவி. கடவுளையே இசைக்குள் அவதானித்த கூட்டம் தானே நாம். பாடலே வேண்டாம் என்றால் எப்படி. இளையராஜா இல்லாத 80 களின் ஒரு நாள் இரவை யோசித்துப் பாருங்கள். அது பாலையின் நிறமற்ற பூத்து குலுங்குதலின் மரணமாகவே இருக்கும். அவரவர் நாட்டுக்கு, ஊருக்கு தகுந்தாற் போல படங்கள் வரத்தான் செய்யும். நாம் நம் ஊருக்கு தகுந்தாற் போல பாடங்கள் எடுப்பதில்.... பார்ப்பதில்... விவாதிப்பதில்....தவறொன்றும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. பாடல்களை குறைப்பதில்... அல்லது மொத்தமாக எடுத்து விடுவதில் ஒரு நல்ல தமிழ் சினிமாவை நாம் கண்டடைந்து விடுவோம் என்று நான் நம்பவில்லை. அதே நேரம் தேவைக்கு பாடல் வைத்து... கதையை மையப்படுத்தி.... திரைக்கதை இருக்கும் பட்சத்தில்.... அது நல்ல படமாகவே இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

பாட்டே கதையை நகர்த்தி... கதையை முடித்து வைத்த எத்தனை சினிமாக்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஏனோ இன்று வரும் பாடங்களில்.. பாடல் என்ற யுக்தியை சரியாக பயன்படுத்தாமல் விடுகிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. அதே சமயம் காதலிக்கு கண் குருடாகி இருக்கும் காட்சிக்கு அடுத்த காட்சியில் கனவு பாடலுக்கு காதலனும் காதலியும் மச்சு பிச்சுவில் ஆடிக் கொண்டும் பாடிக் கொண்டுமிருந்தால் அது கெக்க பிக்கே தான். டிசிகா வெட்டோரியை கொண்டாடும் அதே நேரம் கரகாட்டக்காரனின் "இந்த மான் எந்தன் சொந்த மான்" என்று கரையும் தனித்த தமிழ் மண்ணின் காதலின் பிரிவை உணரலாம் தானே.  "நீ காற்று நான் மரம்" என்று தலையாட்டுகையில்... சினிமாவின் பூரணம் திரை அரங்கு முழுவதும் வியாபித்திருந்தலை ஞாபகப் படுத்தி பாருங்களேன். ஸ்ரீ தரின் "இந்த பொன்னான கைகள் புண்ணாகலாமா" என்று வளையும் பாதையின் இளமையை கொஞ்சிய சினிமாவை கடக்கத்தான் வேண்டுமா...?

"தென்மதுரை சீமையிலே மீனாட்சி கோவிலுல கல்யாணம் எப்போ கண்ணம்மா" என்று தோழிகளுடன் தன் வருங்கால கணவன் பற்றி பாடி ஆடும் பெண்கள் கூட்டத்தை ரசித்து  பழகிய காலங்களை எந்த உலக சினிமாவுக்குள் போட்டு அடைக்க. "எட்டு மடிப்பு சேலை இடுப்பில் சுத்தப்பட்ட ஒரு சோலை" என்று காதலின் வலியை பாடி தீர்த்த அண்ணன்களின் கதையை ஜஸ்ட் லைக் தட் கடந்து விட முடியாது. உள்ளுக்குள் தானாக பிசைந்து வழியும் கண்ணீரை பக்கத்து சீட்டுக்காரர் பார்க்காவண்ணம் திரை இருட்டில் அழுந்த துடைத்தலில் அல்லவா இருக்கிறது இளமையில் கற்ற காதலின்  ஞாபகம். காதலை சொல்ல... காதலியை வர்ணிக்க... மனைவியை பிரிந்த துக்கம்.. அண்ணன் தம்பி பாசம்.. அம்மா இறந்த துக்கம்.... தங்கை திருணம் முடிந்த பிறகு அண்ணனின் வெறுமை...நட்பின் வெளிப்படுத்துதல்.... குடும்பத்துக்காக உழைத்தவனின் தனிமை.... ஊர் திருவிழா... நேர்மை வெல்லும் சபதம்... நீதி ஜெயிக்க போகும் நீள்வெளி... என்று வாழ்வின் எப்பக்கம் திரும்பினாலும் பாடல்கள் தானே நம் திரை நிறைத்திருந்தது. அதை விடுத்த சதுரத்துக்குள் தமிழ் சினிமா வேட்டை எப்படி...

பாட்டு தமிழ் சினிமாவின் அங்கம். நேரில் யார் பாடுகிறார்கள் என்றால் நேரில் யார் கிரேன் ஷாட் வைக்கிறார்கள் என்று கேட்க தோன்றும். மற்றும்.... சினிமா என்பதே சற்று மிகைப்படுத்தல் தானே. "சினிமா மாதிரியே இல்லை.. அப்டியே நேர்ல பார்த்த மாதிரி இருந்துச்சு" என்று சொல்ல எதற்கு அந்த சினிமாவை எடுக்க வேண்டும்... சினிமாத்தனம் இல்லாத சினிமா என்ன சினிமா. காதலிக்கு கல்யாணமே என்றாலும்... கூட்டத்தில் நின்று பாடி வாழ்த்தி விட்டு வருவது தான் காதலின் குணம். அதைத்தான் தமிழ் சினிமா பாடல்கள் செய்தன. 

உள்ளூர் சித்தப்பாக்களும்.... பக்கத்து வீட்டு ராஜா அண்ணாக்களும்.......பக்கத்தூர் ரவி மாமாக்களும்... சித்ரா அக்காக்களும்...திருவிழாவுக்கு வந்த அனிதாக்களும்.... வாழ்ந்த சினிமாவில் இன்னும் உள்ளம் அசைய உதடு முணுமுணுக்கும் பாடல்களில் ஒரு கூட்டத்தின் வாழ்க்கை இருக்கிறது.... ஞாபகம் இருக்கிறது. அது மதுபாலா ஒளிந்திருந்து பார்க்கும்....." குயிலே இள மாங்குயிலே உந்தன் கூட்டில் இருந்து வெளியில் வந்து பாடு....கேட்டு அதைத்தான் கேட்டு... மெல்ல திரும்பும் எனது தாயின் பழைய நினைவு..." பிரசாத்தின் பாடலாய் கொட்டுகிறது.  இன்றும் செவி நிறைக்க அருவியாய் சொட்டும் கட்டிங்... ஜம்பிங் தெரியாத திரைத்தொகுப்பின் நீட்சியியை கொண்டாடாமல் இருக்க முடியவில்லை. "நான் ஆணையிட்டால்" என்று திரைக்குள்ளே இருந்து வெளியே கேட்கும் பாடலின் நூதனமே சட்ட சாசனம் ஆனது. கல்லுக்குள் ஈரம் பாரதி ராஜாவை சுமந்து திரிந்த அருணாக்களை கொண்டாடாமல் எப்படி இருப்பது..."சிறுபொன்மணி அசையும் அதில் தெறிக்கும் புது இசையும்...இரு கண்மணி பொன் இமைகளில் தாள லயம்" என்று காட்சியின் கூடவே பாடும் சந்தோசமே ஜேம்ஸ் கேமரூனுக்கு முன்னால் காலர் தூக்கி விட்டுக் கொண்டு நடப்பது.

"ஏலேலங்குயிலே என்னைத் தாலாட்டும் இசையே.... உன்னை பாடாத நாள் இல்லையே" என்று விக்கிரமன் வைத்த கிளைமாக்ஸை கண்கள் பனிக்க பார்த்த இளமையின் நுனியை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.... எபோதாவது சிறகடிக்கும் திசையை உங்களுக்கும் காட்டவே இந்த கட்டுரை என்பதில்..... முணுமுணுக்கும் பாடலின் வரியை நீங்களே கண்டெடுங்கள்....அது எனக்கானதாகவும் இருக்கும்...

- கவிஜி 

Pin It

jackson durai movie

தமிழ் சினிமாவில் ஏதாவது ஒரு புது படம் வந்து வெற்றிபெற்றுவிட்டால் அவ்வளவுதான் அடுத்து  டஜன் கணக்கில் அதுபோன்றே படங்கள் எடுத்துத் தள்ளப்படும். போலீஸ் படங்கள், அம்மா சென்டிமென்ட் படங்கள், அம்மன் சென்டிமென்ட் படங்கள், குழந்தைகள் சென்டிமென்ட் படங்கள்  என வெற்றி பெற்ற படத்தின் பார்முலாவை அப்படி இப்படி என மாற்றிப்போட்டு சில மாதங்கள் ஓட்டுவார்கள். மக்கள் காறித்துப்பி கழுவி ஊற்றும்வரை இந்தப் பணி தொய்வின்றி தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும். கோடம்பாக்கத்தில் இயக்குனர் கனவோடு சுற்றும் பல பேர் மக்களின் வாழ்க்கையை நன்கு படித்திருக்கின்றார்களோ இல்லையோ தயாரிப்பாளர்களின் மனதை நன்றாக படித்திருக்கின்றார்கள்.

 கடந்த ஒரு வருடமாக தமிழ் சினிமா இயக்குனர்கள் தங்களுடைய கேமராவை தூக்கிக்கொண்டு பாவம் சுடுகாடு சுடுகாடாக சுற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள். இவர்களுடைய சமூகப்பணி இதோ முடிந்துவிடும் அதோ முடிந்துவிடும் என நாமும் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தால் இந்தப் பாவிகள் தாங்களும் ஆவிகள் ஆகும்வரை இதை நிறுத்தப் போவதில்லை என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு சுற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள். வாரம் வாரம் ஒன்றோ, இரண்டோ பேய்படங்கள் வந்து தமிழக மக்களை விடாமல் ஆட்டிக்கொண்டே இருக்கின்றது.

 பல இயக்குனர்களையும், தயாரிப்பாளர்களையும் பேய்பிடித்து ஆட்டுவது போல  பல நடிகைகளையும், நடிகர்களையும் விடாது அது ஆட்டிக்கொண்டு இருக்கின்றது. பணம் கொடுத்தால் அந்தப் பேய் யாரை வேண்டும் என்றாலும் ஒரே சாத்தாக சாத்திவிடுகின்றது. கடைசியாக நாத்திகம் பேசிய ஒரு நடிகரையே ஜாக்சன் துரை என்ற பேய் அடித்துவிட்டது என்றால் பாருங்கள். இப்படி எடுக்கப்படும் பல பேய்படங்கள் பெரியாரின் சீடர்கள் நடத்தும் தொலைக்காட்சிகளில் தான் அதிகம் ஒளிபரப்பப்படுகின்றன. இன்னும் சொஞ்ச நாளில் பெரியாரையே வைத்துப் பேய்படம் எடுத்தாலும் நாம் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை.

  ஒவ்வொரு பேய்படமும் பேயை ஒவ்வொரு கோணத்தில் காட்டுகின்றன. நல்லது செய்யும் பேய், கெட்டது செய்யும் பேய், எப்போது பார்த்தாலும் உர்… உர்…. என்று காரணமே இல்லாமல் கத்திக் கொண்டிருக்கும் பேய், கண்ணில் கருவளையம் விழுந்த பேய், ஒவர் மெக்கப்போட்ட பேய், கூந்தலை முடியாத பேய், சிவப்பு புடவை கட்டிய பேய், வெள்ளைப் புடவை கட்டிய பேய், இன்னும் சில பேய்கள் நம்மளைப் போலவே அழகாகவே இருக்கின்றன. அதை படம் முடியும் வரை நம்மால் பேய் என்று கண்டுபிடிக்கவே முடியாது, இயக்குனருக்கு அவ்வளவு சாமார்த்தியம்!. இப்படி விதவிதமாக பேய்யின் வடிவமைப்பும் அவற்றின் குண நலன்களும் நம்மிடம் பேய்பிடித்த இயக்குனர்களால் வலிந்து காட்டப்படுகின்றன.

 பல கோடிகளைக் கொட்டி மாஸ் ஹுரோக்களை வைத்து எடுக்கும் படங்கள் எல்லாம் மண்ணைக்கவ்வி விட குறைந்த பட்ஜெட்டில் எடுக்கப்படும் இது போன்ற பேய்படங்கள் கல்லாவை காயப்படுத்தாததால் தயாரிப்பாளர்களும் பெரும்பாலும் இதுபோன்ற பேய்படங்களையே எடுக்கச் சொல்லி இயக்குனர்களை ஊக்குவிக்கின்றார்கள். கூலிக்கு மாறடிக்கும் பெரும்பாலான தமிழ் சினிமா இயக்குனர்களிடம் சமூக பொறுப்பு என்பதெல்லாம் நாம் பொதுவாகவே எதிர்ப்பார்க்க கூடாதுதான் என்றாலும் குறைந்த பட்சம் தம்முடைய படங்களைப் பார்க்கும் மக்களிடம் அது எந்தவிதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற அறம் சார்ந்த பார்வை அவர்களிடம் இருக்கின்றதா என்று நாம் பார்க்க வேண்டி இருக்கின்றது.

  உண்மையை சொல்ல வேண்டும் என்றால் அவர்கள் எடுக்கும் படம் என்ன மாதிரியான சமூக விளைவை ஏற்படுத்தும் என்ற குறைந்த பட்ச அக்கறையைக் கூட அவர்கள் திரைப்படங்களில் கடைபிடிப்பதில்லை, எப்படி வன்முறை காட்சிகளும், பாலியல் வக்கிரம் நிறைந்த காட்சிகளும் இந்தச் சமூகத்தைச் சீரழிக்கின்றதோ அதற்குச் சற்றும் குறைவில்லாமல் இது போன்ற பேய்படங்களும் இந்தச் சமூகத்தைச் சீரழிக்கின்றன. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் இயற்கையாகவே உள்ள மரணம் பற்றிய பயத்தையும், மரணத்திற்குப் பின்னால் மனிதனின் வாழ்வு பற்றிய பயத்தையும் அறிவியல் நீக்கமற தீர்த்து வைக்கின்றது. ஆனால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும், ஆய்வுத்திறனும் அற்ற நபர்கள் மரணத்திற்கு பின் ஒரு ஆவி வாழ்வை எப்போதுமே கற்பனை செய்துகொள்கின்றார்கள். அது அவர்களுக்குத் தற்காலிகமாக மரணத்தைப் பற்றிய பயத்தில் இருந்து ஒரு ஆசுவாசப்படுத்தலைக் கொடுக்கின்றது. எண்ணிக்கையில் இப்படி நினைப்பவர்கள் தான் பெரும்பான்மையாக இருப்பதால் அதை வைத்து மக்களை ஏமாற்றுவது இது போன்ற பேய் வியாபாரிகளுக்குச் சுலபமாக உள்ளது.

 எந்த அறிவியல் மூட நம்பிக்கைகளை ஓட ஓட விரட்டி அடித்ததோ இன்று அதே அறிவியலைப் பயன்படுத்தி மூட நம்பிக்கைகள் தீவிரமாக பரப்பப்படுகின்றன. கணினியில் ஜோசியம் பார்ப்பதில் ஆரம்பித்த இந்த அயோக்கியர்கள் இப்போது அதே கணினியை வைத்து பேய்களையும் உருவாக்கி திரையில் உலாவவிடுகின்றார்கள். பார்ப்பனியம் கணினியைக்கூட உள்வாங்கிவிட்டது!. எந்த வகையிலும் இந்திய மக்கள் அறிவை பெற்றுவிடக் கூடாது என்பதில் பார்ப்பனியம் மிகத் தெளிவாக உள்ளது.

sowkarpettai

  இது போன்ற பேய் படங்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்பவர்களுக்குக் குறிப்பாக சிறுவர்களுக்கு எதிர்மறையான எண்ணங்கள் ஏற்படுவதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளதாக மனநல மருத்துவர்கள் கூறுகின்றார்கள். மூளையில் உள்ள Amygada பகுதியில்  ஒரு முறை எதிர்மறையான எண்ணங்கள்  ஏற்பட்டுவிட்டால் அது எளிதில் மறையாது என்று கூறுகின்றார்கள். இதனால் அவர்களின் எதிர்கால  வாழ்க்கையே சிக்கலுக்குள்ளாகி பெரும் பாதிப்புக்கு ஆளாகின்றது. இதனால் 12 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளை எக்காரணம் கொண்டும் இது போன்ற மூட நம்பிக்கைகளைப் பரப்பும் படங்களை பார்க்க பெற்றோர்கள் அனுமதிக்கக்கூடாது என்று மனநல மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்துகின்றார்கள். ஆனால் நம்ம ஊரில் எடுக்கப்படும் பெரும்பாலான மூட நம்பிக்கை சார்ந்த படங்களின் முதல் டார்கெட்டே அந்த சிறுவர்கள் தான். படத்தில் நான்கு சிறுவர்களை காட்டிவிட்டால்  அல்லது அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு நடனம் ஆடிவிட்டால் உடனே அது சிறுவர்களுக்கான படமாக அப்படியே மாற்றப்படுகின்றது. இப்படித்தான் பல வக்கிரம் பிடித்த கதாநாயகர்கள் குழந்தைகள் விரும்பும் நாயகர்களாக வளம் வந்துகொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

 நமக்குத் திரைப்படங்களில் பேய்களைப் பார்த்தால் ஏற்படும் பயத்தை விட இது போன்ற பேய்படம் எடுக்கும் புறம்போக்குகளைப் பார்த்தால்தான் பயமாக இருக்கின்றது. லாபம் உத்தரவாதப்படுத்தப்படுகின்றது என ஒரே நோக்கத்திற்காக ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் அறிவு வளர்ச்சியின் மீதும் வன்முறையைச் செலுத்திக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள். வளரும் இளம் தலைமுறை இளைஞர்களை அறிவியல் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டு அமானுஷ்யமாக சிந்திக்கவைக்கும் அறிவிலிகளாக மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். தனிப்பட்ட கதாநாயகர்களை சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் போராளிகளாக காட்டி காசு பார்த்த கோடம்பாக்கத்துக் கோமாளிகள் இன்று பேய்களையே போராளிகளாக காட்டிக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள். தாம் எடுக்கும் இதுபோன்ற கேடுகெட்ட படங்களால் ஒரு சமூகமே மூடநம்பிக்கை சகதிக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் என எந்த அக்கறையும் இந்த பணவெறி பிடித்த பேய்களிடம் இருப்பதில்லை.

 ஒவ்வொரு மனிதனும் அறிவியலை நம்பவேண்டும், மரணத்திற்குப் பின் வாழ்வுண்டு என்ற மத நம்பிக்கையில் இருந்து விடுபடவேண்டும். சக மனிதனின் மீதான அனைத்து ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகவும் போராடும் போர்க்குணம் கொண்ட சிந்தனைமரபை நாம் வரித்துக் கொள்ள வேண்டும். பெர்ட்ரண்ட் ரஸ்ஸல் கூறுகின்றார்

  “நான் இறந்த பின்பு அழுகிப்போவேன்; என்னுடைய அகம் எதுவும் மிஞ்சாது, நீடித்து நிற்காது. நான் இளைஞன் அல்லன்; இருப்பினும் வாழ்வை நேசிக்கின்றேன். ஆனால் ஒரு நாள் அழிந்துவிடுவோமோ என்பதை எண்ணி நடுங்குவதை வெறுக்கின்றேன். மகிழ்ச்சி முடிவுக்கு வரக்கூடியதுதான்; இருப்பினும் அது மகிழ்ச்சியாக உணரப்படுகிறது என்பது உண்மை. அவ்வாறே, சிந்தனை, அன்பு ஆகியவை நீடித்து நிலைக்காதவை என்பதால் அவற்றின் மதிப்பு குறைவதில்லை. எத்துணையோ மனிதர்கள் பெருமையுடன் தூக்குமேடை ஏறியுள்ளனர். அதே பெருமிதம், இவ்வுலகில் மனிதனின் இடம் எது என்பதைச் சிந்திக்க அவனுக்குக் கற்பிக்க வேண்டும். மரபு வழியிலான மனித நேயப் பழங்கதைகளில் மூழ்கி, பாதுகாப்பாக வீட்டிற்குள் அடங்கிச் சுகித்திருக்கும் வாழ்வு, அறிவியல் எனும் சாளரத்தைத் திறக்கும் போது, வெளியிலிருந்து வரும் குளிர் காற்றில் பாதிக்கப்பட்டாலும், முடிவில் நமக்குப் புதிய காற்றும் பரந்த வெளியும் நல்லூக்கமும், வலிமையும் தரும்”( கடவுள் ஒரு பொய் நம்பிக்கை: ரிச்சர்டு டாகின்ஸ்).

 பார்ப்பனிய பண்பாட்டு விழுமியங்களை அழித்தொழித்தல் எனும் பணியில் மிக முக்கியமானது மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான போரட்டம் ஆகும். பார்பனியத்தால் உள்வாங்கப்பட்ட பல முற்போக்கு அமைப்புகளில் மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் மருந்தளவுக்குக் கூட எப்போதுமே நடைபெறுவது கிடையாது. நமக்குத் தெரிந்து இன்று அதை தமிழ்நாட்டில் தீவிரமாக எடுத்துச் செல்லும் ஒரே அமைப்பு திராவிடர் விடுதலைக் கழகமே ஆகும். தொடர்ச்சியாக மக்களிடம் அறிவியல் சிந்தனைகளைப் பரப்புவதையும் அதற்கான பிரச்சாரங்களைக் கட்டமைப்பதிலும் மற்ற அமைப்புகளைக் காட்டிலும் எப்போதும் அவர்கள் முன்னணியில் இருக்கின்றார்கள். இதை ஒரு பாடமாக எடுத்துக்கொண்டு மற்ற பெரியாரிய, மார்க்சிய அமைப்புகளும் மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக போர்குணம் கொண்ட போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும். அப்போதுதான் இதுபோன்ற பிற்போக்கு சக்திகளை பெரியாரிய மண்ணில் இருந்து நாம் தனிமைப்படுத்த முடியும். இல்லை என்றால் கோடம்பாக்கத்துக் கோமாளிகள் தினம் ஒரு பேய்படம் எடுத்தாலும் நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.

- செ.கார்கி

Pin It