சினிமா இசை என்றாலே செவ்வியல் இசைக் கலைஞர்களுக்கு வேப்பங் காயாகக் கசந்த காலம் அது. செவ்வியல் பக்க வாத்தியக்காரர்கள் சினிமாக்காரர்களுக்கு வாசிக்கமாட்டேன் என்றெல்லாம் பிடிவாதம் பிடித்ததும் உண்டு. அந்த நிலைமைகளையெல்லாம் எதிர்நீச்சல் போட்டே சினிமா சங்கீதம் எனும் வகைமை வளர்ந்தது வரலாறு. வெகுமக்கள் ரசனைக்கு எதிரான கர்நாடக இசைக் கலைஞர்களின் இந்தப் போக்கிற்கு எதிராக விடாப்பிடியாக தமிழ் சினிமா தனக்கான இசையை வளர்த்துக்கொண்டது. செவ்வியல் இசை எனும் பெயரால் பலரும் நடத்திய கூத்துக்களை மகாகவி பாரதிகூட இப்படிக் கிண்டல் செய்து விமரிசிக்கிறார்:

“இங்கே ஒன்றிரண்டு பேரைத் தவிர மற்றபடி பொதுவாக வித்வான்களுக்கெல்லாம் தொண்டை சீர்கெட்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகவும் வியப்பு உண்டாயிற்று. ஒன்றுபோல எல்லோரும் இப்படித் தொண்டை வலிமை குறைந்தும் நயங்குறைந்தும் இருப்பதன் காரணமென்ன? இதைப்பற்றி சில வித்வான்களிடம் கேட்டேன்”.

இதற்கு மாறாக கர்நாடக இசையினையே அடிப்படையாகக் கொண்டு அந்நாளில் ஜி.ராமநாதன், ஜி.என்.பாலசுப்பிரமணியம் போன்றோர் தமிழின் சினிமா இசையை வளர்த்தெடுக்கும் அரும்பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர். நாடகமும் சினிமாவும் மக்களுக்கு நெருக்கமான இசையை உருவாக்கி வளர்த்த காலத்தில் எஸ்.ஜி.கிட்டப்பா, பி.யு.சின்னப்பா, தியாகராஜ பாகவதர், டி.ஆர்.மகாலிங்கம், கே.பி.சுந்தராம்பாள் என்று ஒரு குரல்வளம் நிறைந்த கலைப் பெரும்படையே உருவாகி மக்களால் கொண்டாடப்பட்ட நிலையில் 1945ல் தனது 23 வயதில் மேடைக் கச்சேரிகளில் தியாகராஜ பாகவதரின் பாடல்களைப் பாடத் தொடங்கியவர் டி.எம்.சௌந்தர ராஜன். அசல் பாகவதரின் நகலாக அவரது குரல் இருந்ததால் ரசிகர்களின் வியப்புக்கு உள்ளானார் டி.எம்.எஸ்.

பாகவதரை மானசீகமாகக் கொண்டதால் அவருக்கும் சினிமாவில் பாட, நடிக்க ஆசை வந்தது. முதலில் அவரது தொண்டையைத் தமிழ் சினிமா ஏற்கத் தயங்கியது. அவரது விடா முயற்சியால் 1946ல் எஸ்.எம்.சுப்பையா நாயுடு மூலமாக ஒரு வாய்ப்பு கிட்டியது. அந்தப் படமோ 1950ல் தான் வெளிவந்தது. அதில் ராதே என்னை விட்டு ஓடாதேடி என்ற பல்லவியில் தொடங்கிடும் பாடலை டி.எம்.எஸ். பாடினார். அன்றிலிருந்து அண்மையில் செம்மொழி மாநாட்டிற்கு ஏ.ஆர்.ரகுமான் இசையில் அவர் பாடிய ஓரடி வரையில் அவரது இசை ஓட்டம் மகத்தான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியதென்றால் அது மிகையில்லை.

டி.எம்.சௌந்தரராஜனின் குரலுக்கு இணையான குரலொன்றைச் சொல்வது இயலாதது. அவரது தமிழ் உச்சரிப்பு மிகமிக அலாதியானது. அன்றும் இன்றும் என்றும் ஒருவருக்குத் தமிழை எப்படிச் சரியாக உச்சரிக்க வேண்டும் என்று கற்றுத்தரும் ஒரு பெருங்கலாச்சாலையாகவே அவரது குரல் அற்புதங்களை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் அவரது தலைமுறையில் அவர் பிறந்த சௌராஷ்டிர சமூகத்தில் தமிழ் உச்சரிப்பு சிறுபிள்ளைகளும் நகும் மழலைத் தன்மையில்தான் இருந்தது. அந்தச் சூழலில் ஒரு மனிதர் இசையையும் செவ்வனே கற்று, தமிழ்ப் பயிற்சியிலும் மிகச் சிறந்து விளங்கியது நம்மையெல்லாம் வியக்கச் செய்யும் இயல்பினது. அவர் ஒரு சுயமான கலைஞர் என்பதை இது காட்டுகிறது.

மதுரையில் பிறந்த அவரது இயற்பெயர் துகுலுவா மீனாட்சி ஐயங்கார் சௌந்தரராஜன் என்பது. சௌராஷ்டிர சமூகத்தின் புரோகிதக் குடும்பத்தில் அவர் பிறந்தார். அவரது மூத்த சகோதரர் வேத விற்பன்னர். டி.எம்.எஸ். தனது ஏழு வயதில் சின்னக்கொண்ட சாரங்கபாணி பாகவதரிடம் இசை பயின்றார். பின்னர் அரியக்குடி ராஜாமணி ஐயங்காரிடம் தொடர்ந்து பயிற்சி பெற்றார்.

டி.எம்.சௌந்தரராஜனின் பாடல்கள் காலம்கடந்தும் வாழும் தன்மையின. காதலை, வீரத்தை, துயரத்தை, நகைச்சுவையை என்று வாழ்வின் அனைத்துத் தருணங்களின் உணர்வுகளையும் அவரது குரல் பதிவு செய்திருக்கிறது. தமிழனின் இசைக்குரல் என்பது இதுதான் என்று ஒவ்வொரு தமிழனும் அவரது குரலில் தன்னையே அடையாளம் கண்டது அவருடைய சிறப்புகளுக்கெல்லாம் சிறப்பென்றால் அது பொய்யில்லை.

பத்தாயிரத்திற்கும் அதிகமான பாடல்கள் பாடியுள்ள அவரது சாதனைப் பயணத்தில் ஏதாவது ஒரு சில பாடல்களை மேற்கோளுக்குப் பயன்படுத்தினால் நாம் பயன்படுத்தாமல் விடுபடும் பாடல்களின் தரம் குறித்த சந்தேகம் எழக்கூடும் என்பதால் நான் அவரின் எந்தவொரு பாடலையும் இங்கே குறிப்பிட்டுச் சொல்வதைத் தவிர்க்கிறேன். தவிரவும் எவருக்கும் தெரியாத புதிய விஷயம் ஒன்றையும் நான் சொல்லிவிடப் போவதும் இல்லை.

தூக்குத் தூக்கி படத்தில் அவருக்குப் பாட வாய்ப்பு கிடைத்தபோது சிவாஜி கணேசனுடன் டி.எம்.எஸ். சில மணித்துளிகள் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அந்த சில மணித்துளிகளிலேயே சிவாஜியின் குரலை மனதினுள் வாங்கிக் கொண்டார். சிவாஜியின் குரலின் சாயலிலேயே அந்தப் படத்தின் பாடல்களைப் பாடினார். இப்படித்தான் சி.எஸ்.ஜெயராமன் குரலிலிருந்து விடுபட்டு, டி.எம்.எஸ்ஸின் குரலில் தன்னை அடையாளம் கண்டார் சிவாஜி. அவர்தான் டி.எம்.எஸ். அதுதான் அவரது தனித்துவம்.

தமிழ் அழகும், ஆண்மை நிறைந்த குரல் கம்பீரமும், விடாப்பிடியான கலைத் தாகமும்தான் அவரது இயல்பான சொத்துக்கள். டி.எம். சௌந்தரராஜன் இன்று நம்மோடு இல்லை. ஆனால் அவரது குரலும் தமிழும் இன்னும் பலகாலங்களுக்கு தமிழரோடும் தமிழ் மண்ணோடும் இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.

- சோழ.நாகராஜன் 

Pin It

கர்ணன் படத்தில் இடம் பெற்ற 'மழை கொடுக்கும் கொடை' எனும் பாடலை அடிக்கடி விரும்பிக் கேட்பதுண்டு. அக்காலத்தின் பின்னணிப் பாடல் ஜாம்பவான்கள் டி.எம்.சவுந்திரராஜன், சீர்காழி கோவிந்தராஜன் இருவரின் குரல்களும் அப்பாடலில் மிகுந்த கம்பீரத்துடன் ஒலிக்கும். இசையின் நடுவில் உறையும் மவுனத்தைப் போல அந்தக் வெண்கலக் குரல்களின் நடுவில் மென்மையாய் ஈர்க்கும் ஓர் ஆண் குரல். அது பி.பி.சீனிவாஸினுடையது.

P_B_Srinivas_43570களுக்கு முன்பு வரையிலான பாடல்களுக்கும் அதற்குப் பின்னதான பாடல்களுக்கும் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு உண்டு. அக்காலத்திய பாடல்களைக் கேட்கும் போதே பாடலுக்கு வாயசைத்த நடிகர்களை ஓரளவுக்கு அனுமானித்து விடலாம். ஒரே பாடகர் வேறு வேறு நடிகர்களுக்குப் பாடியிருந்தாலும் கூட அப்பாடலுக்கு நடித்த நடிகரை நம்மால் ஊகித்துவிட முடியும். டி.எம்.சவுந்திரராஜன் சிவாஜிக்காகப் பாடும் போதும், எம்.ஜி.ஆருக்காகப் பாடும் போதும் தன்னுடைய குரலால் நுட்பமாக வேறுபடுத்தியிருப்பார்.

சீனிவாஸ் அவ்வாறான நுட்பங்களைச் செய்ததில்லை. அவருடைய குரல் சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர். தவிர்த்த மற்ற சில நடிகர்களுக்கு மட்டுமே பொருந்துவதாகக் கருதப்பட்டது. அவரின் குரலில் ஒலிக்கும் பாடல்களைக் கேட்டாலே அந்தப் பாடலில் நடித்தவராக ஜெமினி கணேசன், பாலாஜி, முத்துராமன் போன்ற நான்கைந்து நடிகர்களை எளிதாகப் பட்டியலிட்டுவிடலாம். இந்த நடிகர்களின் உடல் மொழியோடு அவரின் குரல் அந்தளவுக்கு ஒத்துப் போனது அவருடைய பலமா, பலவீனமா என்று தெரியவில்லை.

ஒலிப்பேழையில் பலமுறை விரும்பிக் கேட்ட 'பால் வண்ணம் பருவம் கண்டேன்' எனும் பாடலில் நடித்தவராக ஜெமினி கணேசனைத்தான் நீண்ட நாளாகக் கற்பனை செய்திருந்தேன். ஆனால் முதல் முறையாக அந்தப் பாடலைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தபோது அதிர்ந்தேன். அதில் நடித்திருந்தவர் எம்.ஜி.ஆர்.

சீனிவாசின் குரலில் எல்லோரையும் ஈர்ப்பது அந்த மென்மை. அத்தனை மென்மையாய் ஒலித்த ஆண் குரல் வேறு உண்டா என்று யோசித்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் ஆண்மைக்குரிய கம்பீரத்துடனும் தன் குரலை ஒலிக்கச் செய்ய முடியும் என்றும் அவர் நிரூபித்திருக்கிறார். எஸ்.ஜானகியுடன் இணைந்து அவர் பாடிய 'பொன் என்பேன் சிறு பூ என்பேன்' எனும் பாடலில் அவரின் குரல் அத்தனை கம்பீரமாய் ஒலிக்கும். அப்பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம் டங் டங் என்று அதிர்வுடன் ஒலிக்கும் கோயில் மணியின் ஓசையைக் கேட்கும் உணர்வு எப்போதும் எனக்குள் எழுவதுண்டு. அதே போல் ஊமை விழிகள் படத்தில் வரும் 'தோல்வி நிலையென நினைத்தால்' எனும் பாடலுக்குத் தேவையான கம்பீரத்தைத் தன்னுடைய கணீர் குரலால் நிறைத்திருப்பார்.

கடைசியாக 7 ஜி ரெயின்போ காலனி, ஆயிரத்தில் ஒருவன் போன்ற படங்களில் அவர் பாடியிருந்தார். ஆனால் அப்பாடல்களில் எல்லாம் அவருடைய குரல் பெரிதும் தளர்ந்து போயிருந்தது. கடைசியாக அவருடைய குரல் ஓரளவுக்கேனும் பழைய இனிமையுடன் ஒலிக்கக் கேட்டது நாளைய செய்தி எனும் படத்தில் ஆதித்யன் இசையில் படத்தில் அவர் பாடிய 'உயிரே உன்னை' எனும் பாடலில்தான்.

தன்னுடைய அடையாளமாகச் சிலவற்றைத் தொடர்ந்து அவர் கடைபிடித்து வந்தார். தலையில் எப்போதும் ஒரு தலைப்பாகையும் தோளில் சால்வையும் சட்டைப் பையில் ஏராளமான பேனாக்களுமாகவே அவர் இறுதி வரை வலம் வந்தார். பாடகராக மட்டுமின்றி ஒரு கவிஞராகவும் தன்னை அடையாளப்படுத்த அவர் தொடர்ந்து முயன்றார். சித்திரக் கவி போன்ற காலாவதியாகிப் போன கவிதை முறையைப் படைப்பதில் எப்போதும் ஆர்வம் காட்டினார்.

'காலங்களில் அவள் வசந்தம்' எனும் கண்ணதாசனின் காவிய வரிகளை தமிழ்க் காதுகளுக்கு எடுத்துச் சென்ற சீனிவாசினுடைய குரல் அடங்கிவிட்டது. அவர் பாடிய பாடல்களை வசந்த கால நினைவுகளாக ரசிகர்களின் இதயங்களில் நிறைத்து விட்டு அவர் உதிர்ந்திருக்கிறார்.

Pin It

“இந்து கோயிலுக்கு போவாங்க. கிறிஸ்டின் சர்ச்க்கு போவாங்க, முஸ்லீம் மசூதிக்கு போவாங்க. இந்த மூன்று பேரும் ஒன்னா  உட்காருமிடம் சினிமா தியேட்டர்" - இது  ஹவுஸ்புல் படத்தில் கிளைமாக்ஸ் வசனம். சினிமா மீதும், சினிமா தியேட்டர் மீதும் அதிருப்தி கொண்டவர்களைக்கூட  ஆமோதிக்க வைக்கும் வசனம் இது.   சினிமா தியேட்டர் சமரசம் உலாவும் இடமே.  சினிமாவில் சமரசம் இல்லாத பொழுது தியேட்டரில் இருந்து என்ன பயன்? எனும் கேள்விதான் இந்திய சினிமாவை பீடித்திருக்கும் நோய்.

எதையாவது சொல்ல வேண்டும் என சினிமா எடுக்கப்போய் எதையும் சொல்லாமல்  கதையை முடித்து விடுவது ஒரு ரகம். இதை ஒருவகையில் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.  சொல்ல வருவதை சொல்லத் தெரியாமல் தானும் குழம்பி ரசிகர்களை குழப்பிவிட்டு செல்வது மற்றொரு ரகம்.  இதுதான் இந்திய ஒற்றுமைக்கும் , பெண் சுதந்திரத்திற்கும் சவாலாக இருக்கிறது. அதிகப்பட்ச இந்திய சினிமாக்கள்  இந்த இரண்டாவது  ரகத்தில்தான் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

“சினிமா ரகசியம் ஒரு சாண் துணியில் இருக்கு. அந்தத்துணியும் தணிக்கைத் துறை ஒன்னு இருக்கேனு இருக்கு “ என எட்டப்பனாக இருந்து சினிமாவின் உண்மையான  முகத்தை  காட்டிக்கொடுத்தார் நடிகவேள் எம். ஆர். ராதா.  ரசிகர்கள் விசில் அடிக்க, கதாநாயகன் வேடத்தில்  திரையில் பவனி வருபவராக இல்லாமல் கொஞ்சம்  வில்லத்தனம் கலந்த நகைச்சுவை நடிகர் என்பதால் அவரால் அது முடிந்தது.

இன்றைக்கு இது மாதிரியான கருத்தை யாராவது ஒரு முன்னணி நடிகர்  சொல்ல முடியுமா? அப்படியே சொன்னாலும்  தொழிற்நுட்ப அரசியல் அவர்களை விட்டு வைக்குமா? என்பதெல்லாம் மில்லியன் டாலர் கேள்விகள்.  படத்தை திருட்டி சி.டியில் வெளியிடுவதில் சினிமாக்காரர்களுக்கும் பங்கு உண்டு என்பதெல்லாம் சினிமாக்காரர்களுக்கு தெரியாமல் இல்லை. பழி வாங்கும் படலத்தில் அரசியலிலுக்கு சளைத்ததில்லை சினிமா.

கண் விழித்தபடியே ஒரே கனவை ஆயிரம் பேர் காண்பதுதான் சினிமா .  அந்த சினிமா விமர்சனத்திற்கும் தணிக்கைக்கும் உட்பட்டது. விமர்சனம் காலத்திற்கு ஏற்ப மாறுவதைப்போல தணிக்கை முறையும் மாறிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் . இல்லையேல் தணிக்கைக்கு உட்பட்டு திரையிட அனுமதிக்கப்படும் ஒரு படம் ஒரு அரசால் தடை செய்யப்படும் அவலம் நிகழும். தியாக பூமி திரைபடம் தான் முதலில் தடை செய்யப்பட்ட தமிழ் திரைப்படம்.  கல்கி நாவலாக எழுதிய கதையை கே. சுப்பிரமணியம் திரைப்படமாக தயாரித்தார்.  படம் ஆண் ஆதிக்கத்திற்கு சவுக்கடிக் கொடுக்கும் கதையம்சம் கொண்டிருந்த போதும் “ தேச சேவை செய்ய வாரீர்................“ எனும் பாடல் இடம்பெற்றிருந்ததால் காங்கிரஸின் பிரச்சாரம் படம் இது என அந்தப்படத்தை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் தடை விதித்தது. சுதந்திரம் பெற்றதன் பிறகு அதே மாதிரியான  கொள்கை முடிவைத்தான்  சுதந்திர அரசும்  கடைபிடித்தது. ஒரு படத்தில்  (பராசக்தி ) கதாநாயகி  “ அண்ணா .........“   என  விளிக்க அந்த  அழைப்பை அன்றைய  தணிக்கைத்துறை கத்தரித்து விட்டது. “ அண்ணா “ என்றால் பேரறிஞர் அண்ணாத்துரையைக் குறிக்குமாம்.

இந்த இடத்தில் சினிமா யாருக்கானது? என்கிற கேள்வி தவிர்க்க முடியாதது.  “சினிமாவிற்காக தணிக்கைத் துறையா? இல்லை தணிக்கைத் துறைக்காக சினிமாவா? இந்த கேள்விகள் இந்திய சினிமாவைப் போல குழப்பமூட்டவே செய்யும். சினிமா மக்களுக்கானது என்றால் படத்தில் கற்பழிப்புகளும், பாலியல் வன்முறையும்  சாதி ,மத வாதங்கள் போன்ற பல இத்யாதிகள்  ஏன்? சினிமாவிற்காகத்தான் தணிக்கைத் துறை என்றால்  தணிக்கைத் துறை  ஏன் இத்தகைய காட்சிகளை அனுமதிக்க வேண்டும்?

பிரிட்டிஸ் போர்டு ஆப் சென்சார் 1912 ஆம் ஆண்டு  யு , எ என்கிற  இரண்டு  அடையாளத்திற்குள் சினிமாவை அடைத்தது. யுஎ என்பது நம் தணிக்கைத் துறை ஏற்படுத்திக்கொண்ட  விதி மீறல். அதாவது சட்டத்திருத்தம். ஒரு படம் எ சான்றிதழுடன் வெளிவருவதாக வைத்துக்கொள்வோம். அந்தப்படத்தை பெண்களும், குழந்தைகளும் பார்க்கக்கூடாது . சரி அதே படம் சில மாதங்களுக்கு பிறகு  தொலைக்காட்சியில்  ஒளிபரப்பாகும் பொழுது பெண்களும் , குழந்தைகளும் பார்க்க நேரிடுகிறதே! உலகில்  அதிகமான திரைப்படங்கள் எடுக்கும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. அதிக படங்கள் வெளியாகும் நாட்டிலிருந்துதான் மிகச்சிறந்த படங்களை தேர்வு செய்ய முடியும்.அப்படி பார்க்கையில் சிறந்தப்படங்கள் வெளியிடும் நாடுகளில் இந்தியா இடம் பிடிக்க வேண்டுமே?  மிகக்குறைந்த படங்களை வெளியிடும் ஈரான் அல்லவா அந்த இடத்தை பிடித்திருக்கிறது. இந்தத் தாழ்விற்குக் காரணம் சினிமா இயக்குநர்களா? தணிக்கைத்துறையா?

உலகிலேயே மிகக் கடுமையான தணிக்கைக்கு உள்ளாகும் திரைப்படம் ஈரான் நாட்டு திரைப்படங்கள்தான். மத நம்பிக்கையை ஆதரிப்பதையும் எதிர்ப்பதையும் தடை செய்கிறது அந்த நாட்டு தணிக்கை. பெண்களைக் கவர்ச்சியாக காட்டுவது  கூடவே கூடாது.  அதனால்தான் ஈரான் நாட்டுத் திரைப்படங்களுக்கு உலக அளவில் ஒரு அங்கீகாரம் கிடைத்திருக்கிறது. உலகின் மிகச்சிறந்த படங்கள் என பட்டியல் தயாரித்தால் அதில் ஈரான் நாட்டுப் படங்களே அதிக இடம் பிடிக்கின்றன. அடுத்து தென்கொரியா நாட்டு தணிக்கை. அந்த நாடு ஆசிரியரையும் , குழந்தைகளையும் கிண்டல் செய்து படம் எடுப்பதை அனுமதிப்பதில்லை. இந்திய சினிமாவில் டீச்சர் என்றாலும் குடையை சுற்றிவிட்டிக்கொண்டு டூயட் பாடியாக  வேண்டும்.  

உலக திரைப்படத்தில் சத்யஜித் ரேயின்  பதேர் பாஞ்சாலி திரைப்படம் முக்கிய மைல் கல். விபூதி பூஷன் எழுதிய பந்தோ பாத்யா எனும்  நாவலை திரைப்படமாக்கினார் சத்யஜித்ரே. அந்தப்படம் வந்ததன் பிறகு பந்தோ பாத்யா நாவல் உலக அளவில் தேடலுக்கு உட்பட்டது. அந்த திரைப்படம் ஒரு இந்திய புத்தகத்தை உலக அரங்கில் கொண்டு போய் சேர்த்தது . யுனேஸ்கோ, அந்த திரைப்படத்தையும் அந்த படத்தின் மூலமான பந்தோ பாத்யா நாவலையும் புதிய பரிணாமமாக பாதுகாத்து வருகிறது. 

தமிழகத்தின் தவிர்க்க முடியாத நாவல் ஜானகிராமனின் மோகமுள். அந்த நாவலை கடைக்கோடி மக்களுக்கும் கொண்டுச்சேர்த்து  அந்த நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்ட மோகமுள் திரைப்படம். ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள், காவிரியைப் போல,........... போன்ற நாவல்கள் திரைப்படமாக்கப்பட்டன.  ஒரு படைப்பை படித்தவர்களிடம் புத்தகமும் பாமர மக்களிடம் சினிமாவும் கொண்ட போய் சேர்த்தன. கலையின் இரு பக்கங்களாக எழுத்தும் சினிமாவும் இருந்த‌து ஒரு காலக்கட்டம். இன்று அத்தகைய‌ ஆரோக்கியமான சூழல் இல்லையே! ஈரான், இங்கிலாந்து, சீனா போன்ற நாடுகளில் இந்த யுத்தி இன்றும் உண்டு. சிறுவர்களை ஆட்கொண்ட ஹரிபாட்டர் நாவலும்,  லைப் ஆஃப் த பையும் சினிமாவாக புது அவதாரம் எடுத்து திரைகடல் தாண்டியும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.  நம் நாட்டில் இத்தகைய முயற்சிகள் எடுக்கப்படுவதில்லையே ஏன்? ஒரு படத்தின் கதையை திருடியல்லவா நம் இயக்குநர்கள்  லட்டு சாப்பிடுகிறார்கள். இதற்கிடையில் ரீ மேக், ரீ மிக்ஸ் எனும் இரண்டு பூதங்கள் வேறு. சின்ன மணி குயிலே ......... எனும் பாடலை ரீக் மிக்ஸ் என எடுப்பார்கள், சின்னம்மா நீ குயிலே.........“ இதுவெல்லாம்  தவறு என்று சுட்டிக்காட்டுவது யார்? தணிக்கைத்துறையின் வேலை அல்ல என்றால்  அதன் வேலை படத்தின் நீளத்தை குறைப்பது மட்டும்தானா?

கலை  ரசிகர்களுக்கு லஞ்சம் கொடுப்பதாக இல்லாமல் அறிவைக் கொடுப்பதாக இருக்க வேண்டும் என்கிறார் காந்தி. அவரைப்பற்றிய ஆவணப்படமோ, திரைப்படமோ மிகச்சரியாக எடுக்க வெளி நாட்டுக்காரனாலயே முடிந்தது. துறவியானாலும் இந்திய சினிமாவிற்குள் வந்தால் டூயட் பாடி  காதலியை கரம் பிடித்தாக வேண்டும்.  என்ன சூத்திரமடா இது?. ஈரான் நாட்டு  இயக்கநர் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி சொன்னார். “ இந்திய சினிமாவை பார்த்தால் அந்த நாட்டின் தணிக்கைத் துறைதான் எனக்கு தெரிய வருகிறது“ என்று.   வீரபாண்டிய கட்டப்பொம்மனையும், வ.உ. சிதம்பரனாரையும் மக்களிடம் கொண்டுச்சேர்த்த சினிமாதான் இன்று சந்தனக்கடத்தல் வீரப்பனையும்,  மலையூர் மம்பட்டியானையும்  திரைக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்ச காலத்தில் கசாப்பும், டெல்லி பாலியல் பலாத்கார குற்றிவாளியான அந்த 16 வயது சிறுவனும் கூட  கதாப்பாத்திரமாக மாறுவார்கள்.

தணிக்கை துறை எத்தகைய காட்சிகளை அனுமதிக்க வேண்டும் என்பதை விட எத்தகைய காட்சிகள் கூடாது என்பதில் தெளிவுப்படுத்த வேண்டும். ஒரு காலத்தில் படம் யாரெல்லாம் பார்க்கிறார்கள் என கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டது. படிப்பறிவில்லாத பாமர மக்களாக அவர்கள் இருந்தார்கள். இன்றைக்கு அதே பார்வையைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. யார் நடிக்கிறார்கள்? யார் இயக்குகிறார்கள் ? என பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. பணத்தை சினிமாவில் போடு அல்லது நிலத்தில் போடு என்கிற பணந்தின்னிகளின் கையில் சினிமா அகப்பட்டுக் கொண்டது. மக்களுக்கானது சினிமா எனும் காலம் மலை ஏறிவிட்டது. சின்ன மீனை பெரிய மீன் விழுங்கும் இதுதான் சாணக்கியரின் வரி. சினிமாத் துறையிடம் அந்த கருத்து பொய்த்து விட்டது. பெரிய திரையை சின்னத்திரை அல்லவா விழுங்குகிறது.

துரியோதனாக இருந்து நடிகையின் துகிலை உரிக்கும் சினிமாவையும், துப்பாக்கி கலாசாரத்தையும் எத்தனை ஆண்டுகள்தான்  சகித்துக்கொண்டு பார்ப்பது?  சினிமா மக்களுக்கானதாக இல்லாமல் தணிக்கை துறைக்கானதாக இருந்திட்டு போகட்டும். தணிக்கை துறை மக்களுக்கானதாக இருக்க வேண்டும்  என்பதுதான் வெள்ளைத்திரையை நேசிப்பவர்களின் அவா. இனி,  எங்கே செல்லும் இந்த பாதை ? யாரோ, யாரோ அறிவார்...........?

Pin It

விஸ்வரூபம் திரைப்படம் தொடர்பாக எழுந்த பிரச்சனைகளை நாம் அறிவோம். இதன் தொடர்ச்சியாக கடல், டேவிட், ஆதிபகவன் என்று பல திரைப்படங்களுக்கும் பிரச்சனைகள் நீள்கின்றன. இதை ஒட்டி தொலைக்காட்சிகளிலும் பத்திரிகைகளிலும் இணையதளங்களிலும் பல்வேறு விவாதங்களும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களும் நிகழ்ந்தன. இந்த விவாதங்களிலும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களிலும் முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு சில கோட்பாடுகள், கற்பிதங்கள் குறித்த சில சிந்தனைகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

1. படைப்பாளியின் கருத்துச் சுதந்திரம் பாதிக்கப்படுகிறது

அதிக அளவில் விவாதிக்கப்பட்ட கருத்து இதுவாகத்தான் இருக்கும். படைப்பாளி என்பவர் தான் விரும்பிய கருத்துகளைத் திரைப்படம் வாயிலாகச் சொல்வதற்கான வாய்ப்பை மறுப்பது என்று இது புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. இது ஒன்றும் புதிய அனுபவமல்ல. உலகெங்கிலும் உள்ள பல்வேறு படைப்பாளிகள் இப்பிரச்சனையை எதிர்கொண்டுதான் வருகிறார்கள். படைப்பாளியின் கருத்துரிமை, எதிர்ப்பாளர்களின் செயல்பாடுகள் என்பன ஒரு புறம் இருக்க, கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான சமதளம் பற்றி நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

kamal_viswaroopam_640

குறும்படங்கள், ஆவணப்படங்கள் தவிர்த்து, பொழுதுபோக்குப் படங்களாக உருவாகும் திரைப்படங்களுக்கு மிகப் பெரிய பொருளதாரப் பின்புலம் அவசியம். ஒரு படைப்பாளியோ, அவருக்குப் பின்னணியாக இருக்கும் தயாரிப்பு நிறுவனமோ பல கோடி ரூபாய் பணத்தை முதலீடு செய்து ஒரு திரைப்படம் உருவாக்கப்படுகிறது. முன்பெல்லாம், ஒரு மாநிலத்துக்குள்ளோ, ஒரு நாட்டுக்குள்ளோ திரைப்படங்கள் வெளியாயின. இன்றைக்கு கடல் கடந்து பல்வேறு நாடுகளில், குறிப்பாக அந்தப் படம் சுட்டும் மொழிக்குரிய மக்கள் வாழும் நாடுகளில் திரைப்படங்கள் வெளியாகின்றன. ஒரே நாளில் அதிக எண்ணிக்கையிலான திரையரங்குகளில் திரைப்படத்தை வெளியிடும் போக்கும் இப்போது அதிகரித்துள்ளது. மேலும், டி.டி.எச். வழியாக தொலைக்காட்சியில் படம் வெளியாவதால், ஒரே நேரத்தில் கோடிக்கணக்கான மக்களைத் திரைப்படம் சென்று சேரும் வாய்ப்பும் இப்போது விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. இது திரைப்படம் மற்றும் தொலைக்காட்சி ஊடகங்களின் பிரம்மாண்ட வலிமையைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. இதை வேறு வகையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், படைப்பாளி முன்வைக்கின்ற கருத்து ஒரே நாளில் கோடிக்கணக்கான மக்களைச் சேர்ந்து விடுகிறது. இதனால், அந்தப் படைப்பாளி மிகப் பெரிய ஊடக வலிமை வாய்ந்தவராக இருக்கிறார். இந்த வலிமைதான் நாம் கவனத்தில் கொள்ளத் தக்கது.

விஜய் நடிக்கும் ஒரு திரைப்படத்தில் அஜீத்திற்கு எதிராக ஒரு வசனமோ, காட்சியோ வைக்கப்பட்டிருந்தால், அடுத்த அஜீத் படத்தில் இதற்கான பதில் இருக்கும். சிம்புவுக்கு எதிராக ஒரு காட்சியோ, வசனமோ தனுஷ் படத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தால், அடுத்த படத்தில் சிம்பு பதிலடி கொடுப்பார். அ.தி.மு.க.விற்கு ஆதரவான படைப்பாளிகள் தி.மு.க.விற்கு எதிரான கருத்துகளை தங்கள் படத்தில் சொன்னால், தி.மு.க. ஆதரவுப் படைப்பாளிகள் இதற்குத் தங்கள் படத்தில் பதில் கொடுப்பது மட்டுமின்றி, ஆளும் கட்சியின் ஆட்சியை விமர்சனமும் செய்வார்கள். இவற்றில் சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் திரைப்படத்தை பரப்புரை செய்யும் ஓர் ஆயுதமாக எடுத்துக் கொண்டு ஒரு கருத்தை வெளிப்படுத்தவோ, அதற்குப் பதிலடி கொடுக்கவோ பயன்படுத்துகிறார்கள். இங்கே கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான தளம் என்பது ஏறக்குறைய சமமானது. இங்கே யாரும் கருத்துச் சுதந்திரம் பற்றிக் கேள்வி எழுப்புவது கிடையாது.

உலகளாவிய மற்றோர் சான்றைப் பார்ப்போம். ஹாலிவுட் என்பது உலகின் மிகப் பெரிய அமெரிக்கத் திரைப்படத் துறை. பல கோடி பில்லியன் டாலர்கள் முதலீடாக்கப்பட்டு, அதைவிடப் பலமடங்கு லாபமீட்டும் பொருளியல் வலிமை வாய்ந்த அமைப்பு அது. அதன் வணிக வலிமை ஒரு புறம் இருக்க, அதன் படைப்புகள் உலகின் எந்த மூலையிலும் ஊடுருவிச் செல்லும் ஆற்றல் படைத்தவை. ‘ஹாலிவுட்’ என்ற பெயரே முன்மாதிரியாக அமைந்து விடுவதால், இங்கேகூட கோலிவுட், டாலிவுட், பாலிவுட் என்று ‘ஈயடிச்சான் காப்பி’ பெயர்களைப் பயன்படுத்துவதைப் பெருமையாகக் கருதும் வழக்கம் உள்ளது. ஹாலிவுட் திரைப்படத்தில் நடிப்பது என்பது நம்மூர் நடிகர்களுக்கு மிகப் பெரிய கனவாக இருக்கிறது. ஹாலிவுட் திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சியிலாவது தலைகாட்டுவது சில இந்திய நடிகைகளின் இலட்சியமாக இருக்கிறது. முன்பெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் பேசி வந்த ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள், இப்போது டப்பிங் முறையில் அந்தந்த வட்டார மொழிகளிலேயே பேசுகின்றன. இதனால், எந்த மொழிபெயர்ப்பு வசதியுமின்றி, அமெரிக்காவின் கருத்தியல் எளிதாக எல்லா நாடுகளையும் ஊடுருவிச் செல்கிறது. இதில் கவனிக்கத்தக்க அம்சம் என்னவென்றால், ஹாலிவுட்டின் ஊடக வலிமை!

இந்த ஹாலிவுட்டின் அமெரிக்கக் கருத்தியல் ஒன்றைப் பார்ப்போம். பொதுவாக, தனக்கென ஒரு பொது எதிரியைக் கட்டமைத்துத் தன்னை வலுப்படுத்திக் கொள்வதுதான் வல்லரசுகளின் அணுகுமுறை. அந்த எதிரியைப் பற்றிய கருத்தியலை வெகுமக்கள் சிந்தனையின் பதிய வைப்பது ஹாலிவுட்டின் வேலை. அந்த வகையில் 1990 வரை, பெரும்பாலான ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள் கம்யூனிச நாடுகளையும் பொதுஉடைமைவாதிகளையும் வில்லன்களாகச் சித்தரித்து வந்தன. ஏனென்றால், அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் எதிர்ப்புக் கருத்தியலாக பொதுஉடைமைத் தத்துவம் விளங்கியது. சோவியத் ரஷ்யாவின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அமெரிக்காவிற்குப் புதிய எதிரி தேவைப்பட்டது. இதனால், அமெரிக்க எதிரிகளாகக் கட்டமைக்கப்பட்டவை இஸ்லாமிய நாடுகளும் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதமும். இதன் விளைவாக, கடந்த பல ஆண்டுகளாக, ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் வில்லன்கள் யார் என்று கவனித்தால், அவர்கள் பெரும்பாலும் இஸ்லாமியர்களாகவே இருப்பார்கள்.

ஹாலிவுட்டின் கருத்தியலை உள்வாங்கி ஜால்ரா அடிக்கும் ஏனைய நாட்டுப் படைப்பாளிகளும், இந்தக் கருத்தியலுக்கு வலிமை சேர்க்கிறார்கள். இத்தகைய ஜால்ராவை கருத்துச் சுதந்திரம் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். பொதுஉடைமைவாதிகளையும், இஸ்லாமியர்களையும் வில்லன்களாகச் சித்தரிப்பது ஹாலிவுட்டின் கருத்துச் சுதந்திரம் என்றால், ஹாலிவுட்டுக்கு இணையான, வலிமை வாய்ந்த ஒரு திரைப்பட அமைப்பைக் கொண்டிராத பொதுஉடைமைவாதிகளையும் இஸ்லாமியர்களையும் எந்தத் தளத்தில் வைத்துப் பார்ப்பது? அத்தகைய ஹாலிவுட் கருத்தியலை எதிர்க்கின்ற, ஹாலிவுட்டுக்கு இணையான ஊடக வலிமையற்ற பொதுஉடைமைவாதிகளையும் இஸ்லாமியர்களையும் கலாச்சாரத் தீவிரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தலாமா? கவிஞர் காசி. ஆனந்தனின் சொற்களில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ‘தராசை எடை போடாமல்’ கருத்துச் சுதந்திரத்தை நிறுத்துப் பார்க்க முடியாது. கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான தளம் இங்கு சமமாக இல்லை என்பதே பிரச்சனையின் மையம்.

இப்பிரச்சனை பற்றி விவாதிக்கின்ற திரைப்படத்துறை அல்லாத இதர ஊடகங்கள், இப்படி கருத்துச் சுதந்திரத்தை நடுநிலையோடு நிறுத்துப் பார்ப்பதில்லை. அவை எப்போதும் எதிர்வினையைத்தான் அதிகம் பதிவு சென்றனவே தவிர, வினையைப் பற்றி பேசுவதில்லை. 1992இல் மணிரத்னத்தின் இயக்கத்தில் வெளியான ரோஜா திரைப்படம் தொடங்கி கடந்த 20 ஆண்டுகளாக, இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம் சார்ந்த கதைகளை அரைத்து அரைத்து புளிப்பேற்றியது தமிழ்த் திரையுலகம். ‘எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்கிக்கிறான்’ என்கிற மனநிலையை இந்தப் படைப்பாளிகள் எப்போதும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, அரைத்த மாவையே அரைத்த படைப்பாளிகளின் கையலாகத்தனத்தையோ, வெகுமக்களின் சிந்தனையில் ஒரு கருத்தியல் அழுத்தமாகப் பதியவைக்கப்பட்ட வினையைப் பற்றியோ மற்ற ஊடகங்கள் விமர்சிப்பதில்லை. எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்கியவன் திரும்பிப் பார்த்து முறைக்கும்போது, அந்த எதிர்வினையை கலாச்சாரத் தீவிரமாக்குகின்றன. ‘இப்படி எங்களை எதிர்த்தால், நாங்கள் எதைத்தான் படமாக்குவது?’ என்று கண்ணீர் வடிக்கும் கேவலமான கதைப் பஞ்சத்தை, படைப்பாற்றல் வறட்சியைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தத் தயங்குகின்றன.

தாங்கள் தவறாகச் சித்தரிக்கப்படுவதாகப் போராடும் சமூகங்களுக்கோ, மக்கள் அமைப்புகளுக்கோ மேலே குறிப்பிடப்பட்ட ஊடக வலிமை இருக்கிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும். இத்தகைய ஒரு வலிமை இல்லாத வரை கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான தளம் சமமாக இல்லை என்றே பொருள் கொள்ள வேண்டும். ஓர் அடித்தட்டு மக்கள் சமூகம் தான் இழிவாகத் திரைப்படத்தில் சித்தரிக்கப்படுவதற்குப் பதிலடியாக, பல கோடி செலவில் படம் தயாரித்து அக்கருத்துக்குப் பதில் சொல்ல முடியுமா? ஒரு படைப்பாளியின் கருத்துச் சுதந்திரம் பற்றிப் பேசுபவர்கள், பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு அந்தத் தளம் இல்லாத, சமத்துவமற்ற எதார்த்தத்தை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஊடக வலிமையக் கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் கருத்துச் சுதந்திரமானது, நிராயுதபாணி மீது நடத்தப்படும் தாக்குதலாக இருக்கிறது என்பதை உணர வேண்டும். இப்படிப்பட்ட சூழலில், அரசும் சட்டமும் சரியான வழிகாட்ட வேண்டுமே தவிர, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அல்லது சமூகம் எப்போது, எத்தகைய வடிவில், எந்த அளவில் தங்கள் பதில் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்று படைப்பாளிகள் தீர்மானிக்க முடியாது.

கருத்துச் சுதந்திரம் குறித்து அனைருக்கும் அக்கறை வேண்டும் என்பதில் இருவேறு கருத்துகள் இருக்க முடியாது. ஆனால், மேலே குறிப்பிட்ட சமத்துவமற்ற, ஒருதலைப்பட்சமான கருத்துச் சுதந்திரச் சூழலில், மிகப் பெரிய வலிமை வாய்ந்த ஊடகத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் படைப்பாளிகளுக்கு பொறுப்புணர்வு அதிகம் இருக்க வேண்டும்.

2. திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகப் பார்க்க வேண்டும்

இது போன்ற பிரச்சனைகள் எழுகிறபோதெல்லாம், ‘கலை கலைக்காகவே’ என்பதன் நீட்சியாக, 'திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகப் பார்க்க வேண்டும்' என்ற சிந்தனை முன்வைக்கப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு திரைப்படத்தை எந்தச் சமூகச் சூழலின் பின்புலத்துக்கும் உட்படுத்திப் பொருள் கொள்ளக் கூடாது என்பதே இந்தச் சிந்தனையின் உள்ளடக்கம். இதன் விளைவாக, பெரும்பாலான மக்களைச் சென்றடையக் கூடிய மசாலா பத்திரிகைகளில் வரும் திரைவிமர்சனங்கள் இந்த வரையறைத் தாண்டி விமர்சிப்பது கிடையாது. தங்கள் விமர்சனங்களில் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களையே முன்னிறுத்துகின்றன.

எந்த ஒரு திரைப்பட உருவாக்கமும் வெற்றிடத்தில் நிகழ்வது கிடையாது. எந்த ஒரு திரைப்படமும் குறிப்பிட்ட சமூக, பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டுச் சூழலில்தான் உருவாக்கப்படுகிறது. அப்படி எந்தச் சூழலுக்கும் உள்படாமல் ஒரு திரைப்படம் வெளியாகியிருக்கிறதா என்பதே கேள்விக்குறி. ‘இது சும்மா ஒரு பொழுதுபோக்குப் படம்தான்’ என்ற சொல்லப்படும் படங்கள்கூட ஏதாவது ஒரு கருத்தியலை முன்வைக்கவே செய்கின்றன. பெண்ணின் தொப்புளில் பம்பரம் விடுவது என்பது படைப்பாளிக்குப் பொழுதுபோக்குக் காட்சியாக இருக்கலாம். பெரும்பாலான ரசிகர்கள் அந்த ரசனைக்குப் பழக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அக்காட்சியில் பெண் மீதான உடலரசியல், பெண்ணுக்கெதிரான ஆணாதிக்கப் பண்பாட்டு மனோபாவமும் பல்லிளித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. பெண்ணைப் பற்றிய ஆணாதிக்கச் சித்தரிப்பு என்ற விமர்சனத்தோடு பெண்விடுதலையாளர்கள் அக்காட்சியை அணுகக் கூடாது என்று எந்தச் சட்டமுமில்லை. எனவே, ஒரு திரைப்படம் கருத்தியல் பேசினால், அந்தக் கருத்தியலை விவாதிப்பதற்குப் பார்வையாளருக்கு உரிமை உண்டு. ஒரு திரைப்படம் அரசியல் பேசினால், அந்த அரசியலை விவாதிப்பதற்குப் பார்வையாளருக்கு உரிமை உண்டு.

Jayam_ravi_aadhi_bhagavan_400

பிரச்சனை என்னவென்றால், பெரும்பாலான ரசிகர்கள், இந்த விவாத்தில் ஈடுபடுகிறார்களா என்பதே கேள்விக்குறி. பெரும்பாலான ரசிகர்கள் இதில் ஈடுபடவில்லை என்பதற்காக, யாருமே அதைச் செய்யக் கூடாது என்பது நியாயமல்ல. குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், குறிப்பிட்ட கருத்தியலால், அரசியலால் எந்தச் சமூகம், இனக்குழு பாதிக்கப்படுகிறதோ, அவர்களைப் பார்த்து, "திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகத்தான் பார்க்க வேண்டும்” என்று அறிவுறுத்துவதே ஒரு மனித உரிமை மீறல். தமிழக அரசியலுக்கும் தமிழ் சினிமாவுக்கும் உள்ள நெருக்கத்தை, தமிழ்ப் பண்பாட்டிற்கும் தமிழ் சினிமாவிற்கும் உள்ள நெருக்கத்தை, தமிழகத்தின் சாதியத்திற்கும் தமிழ் சினிமாவிற்கும் உள்ள நெருக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டால், "திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகத்தான் பார்க்க வேண்டும்” என்ற ஆலோசனை மிகப் பெரிய மோசடியாகவே தோன்றகிறது.

மேலும், திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லும் படைப்பாளிகளே, ‘நாங்கள் நாட்டில் நடப்பதைத்தான் காட்டுகிறோம்’ என்றும் சொல்லி விடுகிறார்கள். சமூகம் - பொருளாதாரம் - பண்பாடு - அரசியல் - சமயம் - சாதியம் என்ற எந்தப் பரிமாணத்திற்கும் உட்படாத நாட்டு நடப்பு எங்கே இருக்கிறது?

படைப்பாளி எந்த அணுகுமுறையில் ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்தாரோ, அந்த அணுகுமுறையில்தான் அனைவரும் அதைப் பார்த்தாக வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பதுதான் இந்தப் பிரச்சனையின் மையம். ‘சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக நான் இந்தப் படைத்தை எடுக்கவில்லை’ என்று படைப்பாளி சொல்லிவிட்டால், அதை சிறுபான்மையினர் அப்படியே நம்பிவிட வேண்டும். உண்மையில், ஒரு படைப்பு வெளியாகிற வரைதான் அது படைப்பாளியின் பார்வைக்கு உரியது. அது வெளியான பிறகு, அதை எந்தக் கோணத்திலும் அணுகுவதற்கும் பார்வையாளருக்கு முழு உரிமை உண்டு.

இதில் படைப்பாளிகளின் இரட்டை நிலையை நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டும். பிரச்சனை எழுகிறபோது, ‘இது சும்மா ஒரு பொழுதுபோக்கு’ என்று சமாளிப்பதும், யாராவது அவர்களைப் பாராட்டிவிட்டால், ‘நடப்பதைத்தான் காட்டினேன்’ என்று புளகாங்கிதம் அடைவதும் இந்த இரட்டை நிலையை விளக்கும். மேலும், எதிர்ப்பு வலுக்கிறபோது, எத்தனை கோடி செலவழித்துப் படம் எடுக்கப்பட்டது என்ற பொருளியல் புள்ளிவிவரக் கணக்கைக் காட்டி படைப்பாளிகள் அனுதாபம் தேடுவார்கள். அதாவது, பிரச்சனைக்குரிய கருத்தியலைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, வணிக முதலீட்டை அனுதாபத்தோடு முன்னிறுத்துவார்கள். இந்தத் அனுதாபத் தேடலில் படைப்பாளி பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, ஒரு வியாபாரி முன்னிறுத்தப்படுகிறார். அப்படிப்பட்டச் சூழலில் சினிமா ஒரு வணிகப் பண்டமாகிறது. அந்த வணிகப் பண்டத்தை நுகர்வோர் உரிமையோடு பார்வையாளர் அணுகுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. சுருங்கக் கூறின், ஒரு திரைப்படத்தைத் திரைப்படமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று மென்மையாகச் சொல்வது, கருத்துச் சுதந்திர மறுப்பாகும்.

3. பெரும்பாலான மக்களும் ரசிகர்களும் தீர்மானிக்கட்டும்

ஒரு குறிப்பிட்ட திரைப்படத்திற்கு எதிராக ஒரு சமூகமோ, குழுவோ குரல் எழுப்பும்போது, ‘மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு’ என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. அதாவது பெரும்பான்மையான ரசிகர்களும் மக்களும் படத்தைத் தீர்மானிக்கட்டும் என்பதாகும். "படம் வெற்றி அடைந்தால், படத்தில் சொல்லப்பட்ட பிரச்சனைக்குரிய கருத்து வெற்றி பெற்றதாகக் கொள்ள வேண்டும். படம் தோல்வி அடைந்தால், அக்கருத்தை மக்கள் நிராகரித்து விட்டார்கள் என்று கொள்ள வேண்டும்."

மேலாட்டமாகப் பார்த்தால், இது ஒரு குடியாட்சி அணுகுமுறையாகத் தோன்றும். ஆனால், இதில் சில சிக்கல்கள் உண்டு. முதலாவதாக, பெரும்பான்மை அரசியல். பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவே சரியான முடிவு என்பது ஒருவேளை தேர்தல் அரசியலுக்குப் பொருந்தலாம். ஆனால், இதுபோன்ற படைப்பாற்றல் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம், கருத்துப் புலப்பாட்டுச் சிக்கல்களில் இது பொருந்துமா? இரண்டாவதாக, பெரும்பான்மையான மக்கள் எடுக்கின்ற முடிவு எப்போதும் சரியான முடிவாகத்தான் இருக்குமா? பெரும்பான்மையோடு ஒத்துப்போகாத சிறுபான்மையின் அல்லது சிறு சமூகத்தின் பார்வை எப்போதும் தவறாகத்தான் இருக்குமா?

இக்கேள்விகளை ஓர் எடுத்துக்காட்டோடு புரிந்து கொள்வோம். தமிழ் சினிமாவில் பன்னெடுங்காலமாக, வக்கிரமாகவும், கொச்சையாகவும், கேலிப் பண்டமாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டு வந்தவர்கள் திருநங்கையர். இந்தச் சித்தரிப்பை பெரும்பான்மையான ரசிர்களும் மக்களும் பல காலமாக ரசித்து வந்தார்கள். திருநங்கையர் மீதான வக்கிரப் புனைவுகளை ‘எதார்த்தமாகவே’ எடுத்துக் கொண்டார்கள். அல்லது திருநங்கையர் ஒரு கேலிப் பண்டமே என்று வெகுமக்களின் பொதுச் சிந்தனையில் திரைப்படத் துறை தொடர்ச்சியாக விதைத்து வந்தது. அப்படியானால், திருநங்கையர் என்ற சிறுபான்மைச் சமூகத்திற்கு எதிரான பெரும்பான்மையின் ரசனை நியாயம்தானா? திருநங்கையருக்கு எதிரான சித்தரிப்பை அறிந்தோ, அறியாமலோ ஏற்றுக்கொண்டு விட்ட பொதுமக்களின், ரசிகர்களின் தீர்ப்பு சரியானதா? இந்தப் படங்களின் வெற்றி எல்லாமே, திருநங்கையருக்கு எதிரான ‘நியாயத் தீர்ப்பு ’ என்று முடிவு கட்டலாமா? ‘அப்பாடா, நாங்கள் திருநங்கைகள் இல்லை’ என்ற மனோபாவத்தை இந்தப் பெரும்பான்மையின் ரசனை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டதா?

இந்தச் சித்தரிப்புகளுக்கு எதிராக கடந்த சில ஆண்டுகளாக திருநங்கையரும் அவர்களது ஆதரவாளர்களும் வெளிப்படையாகக் குரல் கொடுத்துப் போராடி வருவதையும், சமீப காலமாக திரைத்துறையில் அவர்களது சித்தரிப்பு குறித்து ஏற்பட்டுள்ள ஆரோக்கியமான மாற்றத்தையும் நாம் அறிவோம். அவர்களது மனித உரிமைப் போராட்டம் ஓரளவு வெற்றி பெற்று வருகிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். அப்படியானால், பெரும்பான்மை ரசிகர்களின் ரசனையோடு ஒத்துப்போகாத, இந்தச் சிறுபான்மையின் எதிர்ப்புக் குரல் தவறானதா? மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்று பழைய நிலைக்கேத் திரும்பி விடலாமா? அல்லது பெரும்பான்மையான மக்களிடம் மனமாற்றம் ஏற்பட்டு, தங்கள் ரசனையை மாற்றிக்கொள்ளும் வரை, திருநங்கையர் பொறுமையோடு காத்திருக்க வேண்டுமா?

மக்கள் விரும்புவதைத்தான் படமாக எடுக்கிறோம் என்கிற படைப்பாளிகள் உண்டு. Demand and Supply என்கிற ‘நுகர்வோரின் தேவைக்கேற்ப பொருளை உற்பத்தி செய்து தள்ளும்’ வியாபார நுணுக்கமே இது. எனவே, மக்கள் விரும்புவதெல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்பதில்லை. மக்கள் ரசனையை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்திச் சென்று, மேம்படுத்துபவரே சமூக அக்கறையுள்ள படைப்பாளி. திருநங்கையர் குறித்து திரைத்துறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், பொதுமக்களின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பும் என்பதில் ஐயமில்லை. அதே நேரத்தில், ஒரு வேளை திருநங்கையரோ, அவர்களது ஆதரவாளர்களோ இப்படி ஒரு போராட்டக் குரல் எழுப்பவில்லையென்றால், என்ன நடந்திருக்கும்? திருநங்கையருக்கான எதிரான வக்கிரமான, மனித உரிமை மீறல் சித்தரிப்புகள் எல்லாம் மக்கள் தீர்ப்பு என்று அமைதி காக்க வேண்டியிருக்கும்.

சமூக அக்கறை, பொது விழுமியம், மனித உரிமை போன்ற செயல்களில் பெரும்பான்மை அரசியலோ, பெரும்பான்மை ரசனையோ, படத்தின் வெற்றி, தோல்வியோ தீர்மானிக்க முடியாது. சமயச் சார்பற்ற, மக்களாட்சித் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்ட இந்நாட்டில், பாதிக்கப்படுபவர்கள் ஒருவராக இருந்தாலும், அக்குரலுக்குச் செவிமடுக்க வேண்டும். ஒரு வியாபாரியின் வியாபாரப் பாதிப்பு தலைப்புச் செய்தியாகவும், ஓர் அடித்தட்டுச் சமூகத்தின் குரல் பெட்டிச் செய்தியாகவும் போய்விடுகின்ற அவலம் மாற்றப்பட வேண்டும்.

4. தணிக்கைக் குழுவின் முடிவே இறுதி முடிவு

திரைப்படம் ரசிகர்களும் பொதுமக்களும் பார்ப்பதற்கு உகந்ததாக இருக்கிறதா, பொதுநலனைப் பாதிக்காத வகையில் உள்ளதா என்பதை மதிப்பீடு செய்வதும், வரையறைகளுக்கு உட்படாத காட்சிகளைத் தணிக்கை செய்வதும், எத்தகையப் பார்வையாளர்கள் பார்க்க இயலும் என்பதைக் கணக்கிட்டு அதற்கேற்ப சான்றிதழ் வழங்குவதும்தான் தணிக்கைக் குழுவின் பணி. பல்வேறு துறையைச் சார்ந்த வல்லுநர்கள் இக்குழுவில் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். எனவே, பிரச்சனைகள் எழுகின்றபோது தணிக்கைக் குழுவின் முடிவை அனைவரும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. அதாவது, போட்டிகளில் குறிப்பிடப்படுவது போல, ‘நடுவர் தீர்ப்பே இறுதியானது’ என்ற சிந்தனை முன்வைக்கப்படுகிறது.

உண்மையில் நடப்பது என்ன ? தணிக்கைக் குழுவுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் நெறிமுறைகளும், அது கடைப்பிடிக்கும் வழிமுறைகளும் நிலையானதாக, ஒரே மாதியாக, எக்காலத்திற்கும் பொருந்தக்கூடியதாக இருந்ததில்லை. சமூக - அரசியல் சூழலுக்கேற்ப அதன் நெறிமுறைகளும் வழிமுறைகளும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டே வந்திருக்கின்றன. நெறிமுறைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் விதமும் தணிக்கைக் குழு உறுப்பினர்களிடையே மாறுபட்டிருக்கின்றன. சமூக - அரசியல் ரீதியாக ஏற்படும் மாற்றங்களும் அழுத்தங்களும் தணிக்கைக் குழுவின் தீர்மானங்களை மாற்றியிருக்கின்றன. ஓர் எடுத்துக்காட்டைக் காண்போம். 1930, 40களில் வெளியான சில தமிழ்த் திரைப்படங்களில் ‘பறையர்’ என்று சொல் இழிவாகவும் கொச்சையாகவும் பல இடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. உரையாடல்களில் மட்டுமல்ல, பாடல்களிலும் இச்சொல் இப்படங்களில் இழிவாக இடம்பெற்றுள்ளது. 1942இல் வெளியான நந்தனார் திரைப்படத்தை ஒரு சான்றாகக் கொள்ளலாம். இக்காலத்தில் வந்த இதரப் படங்களிலும் இச்சொல்லாடல் உண்டு. இந்தப் போக்கை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

maniratnam_250அக்காலத்தில் இச்சொல் அந்தத் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சினிமாவில் ‘எதார்த்தமாக’ச் சித்தரிக்கிறோம் என்ற பார்வையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். திரைக்கதையின்படி, அச்சமூகத்தின் தாழ்த்தப்பட்ட நிலையை ஆதிக்கச் சாதியினரின் பார்வையில் உணர்த்துவதாகவும் அமைந்திருக்கலாம். அந்தச் சமூகத்திடமிருந்து அது குறித்த விமர்சனம் எழாமல் இருந்திருக்கலாம். எனவே, தணிக்கைக் குழு அக்காலத்தில் இச்சொல்லை ஒரு பிரச்சனையாகப் பார்த்திருக்க அவசியமில்லை. ஆனால், இன்றைக்கு திரைப்படத்தில் இச்சொல்லை இழிவாகப் பயன்படுத்தத் தணிக்கைக்குழு அனுமதிக்குமா? அனுமதிக்காது என்பதே உண்மை. இதற்குக் காரணம், தணிக்கைக் குழுவிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் விழிப்புணர்வு அல்ல. அந்தத் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்திடம் ஏற்பட்டிருக்கும் விழிப்புணர்வும் அரசியலாக்கமுமே இந்த மாற்றத்திற்குக் காரணம்! அடிக்க அடிக்க அம்மியே நகரும்போது, தணிக்கைக் குழு நகராதா என்ன?

இன்றைக்கும் தமிழ்த் திரைப்படத்தில் ‘சண்டாளன்’ என்ற சொல் இழிவாக, பரவலாக உச்சரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. பேசும் தமிழ்சினிவாவின் 82 ஆண்டுகால வரலாற்றில், அதிக எண்ணிக்கையில் இழிவாக உச்சரிக்கப்பட்ட சொல் இதுவாகத் தான் இருக்கும். தணிக்கைக் குழுவும் அதை அனுமதித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அரசு வெளியிட்டுள்ள தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகள் பற்றிய பட்டியலில் சண்டாளன் என்ற பெயரும் உண்டு என்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? சண்டாளர் என்ற சமூகம் எழுந்து குரல் கொடுக்கும் வரை, ‘நடுவர் தீர்ப்பு இறுதியானது’ அப்படித்தானே! 82 ஆண்டுகளாக தமிழ்சினிமாவில் அடிவாங்கிய இச்சமூகம், "இந்நிலை தொடருமானால், சாதிச் சார்பற்ற வேறு மாநிலத்துக்கு, வேறு நாட்டுக்குச் சென்று குடியேறுவோம்” சொல்கிற அளவுக்கு, அதற்கு அடையாளமும் இல்லை, வசதியும் இல்லை, ஆதரவும் இல்லை. அவர்கள் சார்பாக நா தழுதழுக்கக் குரல்கொடுக்க யாரும் இல்லை. இச்சொல்லாடலைத் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ கையாண்ட, கையாள்கிற படைப்பாளிகளுக்கும் அதை ரசிக்கின்ற பார்வையாளர்க்கும் மட்டும் ‘நடுவர் தீர்ப்பு இறுதியானது’!

‘ஓர் அடிமைக்கு அவன் என்பதை உணர்த்து. அவன் எழுந்து கிளர்ச்சி செய்வான்’ என்கிறார் புரட்சியாளர் அம்பேத்கர். அவர் குறிப்பிடும் உணர்த்துதல் ஒரு நாள் நிகழ்வல்ல. அது தலைமுறைப் பயிற்சியாகக்கூட இருக்கலாம். காலம் காலமாக, ‘பொழுதுபோக்கு’ என்ற பார்வையிலேயே திரைப்படத்தைப் பார்க்கப் பழக்கப்பட்ட பாமர மக்களுக்கு, அதைச் சமூக மாற்றத்திற்கான விமர்சனத்தோடு அணுகுவது எளிதானதல்ல. அது பயிற்றுவிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. அதிலும் திரைப்படம் என்ற ஊடக வலிமையைக் கொண்டிராத சமூகங்கள் தாங்கள் எப்படிச் சித்தரிக்கப்படுகிறோம் என்ற நிலையை உணர்வதற்கும், அதை வெளிப்படுத்துவதற்குமே பல ஆண்டுகள் பிடிக்கும். அதே நேரத்தில், ஊடக வலிமையைக் கொண்டிருக்கும் ஆதிக்கச் சமூகங்களின் குரலுக்கு படைப்பாளிகளும் தணிக்கைக் குழுவும் உடனடியாகப் பணிந்துவிடுவதை நடைமுறையில் காண்கிறோம். படம் வெளியாவதற்கு முன்பே, ‘தெய்வத் திருமகன்’, ‘தெய்வத் திருமகள்’ ஆனது. தனுஷ் கதாநாயகனாக நடித்த உத்தமபுத்திரன் வெளிவந்த பிறகு, ஏற்படுத்தப்பட்ட அழுத்தத்தின் கராணமாக, ‘முட்டாள் கவுண்டன், முரட்டுக் கவுண்டன்’ என்ற சொற்கள் படத்திலிருந்து உடனடியாக நீக்கப்பட்டன.

இதில், நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், ஊடக வலிமையைக் கொண்டிராத சமூகங்கள் தங்கள் சித்தரிப்பைப் பற்றிக் குரல் எழுப்பும்போதெல்லாம், அது சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சனையாக, கலாச்சாரத் தீவிரவாதமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒருவேளை, இச்சமூகங்கள் தங்கள் கோரிக்கையை படைப்பாளிகள் எதிர்பார்க்கிற ‘மென்மையான வழி’களில் வெளிப்படுத்தினால், அது ஊடகங்களில் பெட்டிச் செய்தியாகவோ, துணுக்குச் செய்தியாகவோ இடம் பெறும். அக்கோரிக்கைக்குப் பின்னிருக்கும் கருத்தியல் ஒருபோதும் விவாதத்திற்கு உள்ளாகாது. எந்த ஒரு போராட்டமும் கவனத்தை ஈர்க்கிறபோதுதான், அதன் கருத்தியல் கவனத்தில் கொள்ளப்படுகிறது. எது எப்படி இருப்பினும், தணிக்கைக் குழுவின் பார்வையும் அணுகுமுறையும் நெறிமுறைகளும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டவையே. எனவே, ‘நடுவர் தீர்ப்பு இறுதியானது’ என்பது தற்காலிமானதே!

மேலும், தணிக்கைக் குழு சான்றிதழ் வழங்கிய பிறகு, அதை எந்தச் சமூகத்தினரிடமும் அல்லது தனிநபர்களிடமும் போட்டுக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதுதான் பொதுவான நடைமுறை. ‘தவறான முன்னுதாரணம்’ என்று இப்போது புலம்பும் படைப்பாளிகள், ஒரு நியாமான, பொதுவான அளவுகோலை கடைப்பிடிக்கின்றனரா என்பதே கேள்விக்குறி! பாபர் மசூதி இடிப்பைத் தொடர்ந்து, மும்பையில் ஏற்பட்ட தாக்குதலை கதைக்களமாகக் கொண்ட படம் 1995ல் வெளியான பம்பாய். இத்திரைப்படம் வெளியாகும் முன் அத்திரைப்படத்தை பால் தாக்கரேக்குத் திரையிட்டுக் காட்டிவிட்டு, அத்திரைப்படம் அவருக்கோ, அவருடைய கட்சிக்கோ எதிரானதல்ல என்பதை உறுதிப்படுத்திவிட்டுத்தான் இயக்குநர் மணிரத்னம் வெளியிட்டார். ஆக, முன்னுதாரணம் எப்போதோ உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது.

பால் தாக்ரே தணிக்கைக் குழுவுக்கு மேலானவரா என்ற கேள்வியை எத்தனைப் படைப்பாளிகள் எழுப்பினார்கள்?

ஓர் அரசியல்வாதியிடம் சரணடைந்த மணிரத்னத்திற்கு எதிராக படைப்பாளிகள் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தார்கள்?

பால் தாக்ரேக்கு எதிராக அரசு என்ன நடவடிக்கை எடுத்தது?

ஆக, ‘நடுவர் தீர்ப்பு இறுதியானது இல்லை’ என்ற கருத்து ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் வலுப்பட்டே வந்திருக்கிறது. இனியும் இது தொடரும் என்றே தொடர்கிறது.

Pin It

நாட்டுக்கோழி அடித்து மணக்க மணக்க மசாலா தடவி நெருப்பில் வாட்டி ருசிக்க ருசிக்க குழம்பு வைத்து விருந்து தடபுடலாக ஏற்பாடாகி விட்டது. இலை போட்டு, பரிமாறி சாப்பிட யாவரும் தயாராகி விட்டனர். நாட்டுக்கோழியின் மணம் ஊரெல்லாம் சுண்டி இழுக்கிறது. நாவில் உமிழ்நீர் சுரந்து கொண்டே இருக்கிறது. கைக்குத்தல் அரிசிச் சோறோடு கோழிக்கறியை பிசைந்து வாயில் வைக்கும் போது "அய்யோ அந்த உணவில் விஷம் கலந்திருக்கிறது. யாரும் சாப்பிடாதீர்கள்" என்று ஒருவன் கத்துகிறான். எல்லோரும் அதிர்ச்சியோடு பார்க்கிறார்கள்.

இப்போது சொல்லுங்கள், இவ்வளவு சிரமப்பட்டு செலவு செய்து விருந்து படைத்து விட்டார்கள் என்று விஷம் கலந்த உணவை யாரும் சாப்பிடுவார்களா?

kamal_vishwaroopam_370அதேபோல்தான் 'விசுவரூபம்' திரைப்படமும். 'கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து விட்டோம்; பெரும் பொருட்செலவில் பல நாடுகளில் படப்பிடிப்பு எடுத்து விட்டோம். ஆகவே திரைப்படம் திரையிட்டே ஆக வேண்டும்' என்று சொல்வது ஞாயமா? நல்ல விருந்தில் ஒரு சொட்டு 'விஷம்' விழுந்தாலும் உணவு முழுக்கப் பரவி உண்பவர்களை சாகடிக்கும். அதேபோல்தான் பெரும் பொருட்செலவில் திரைப்படம் எடுத்தாலும் இசுலாமிய சமூகத்திற்கெதிராக விஷத்தைக் கொட்டியிருப்பது சனநாயகத்தை, மதச்சார்பின்மையைச் சாகடிப்பதற்கு ஒப்பானதுதான்.

திரைப்படக் கலைஞர் கமல் எழுதி இயக்கியிருக்கும் 'விசுவரூபம்' திரைப்படத்தை இசுலாமிய சமூகத்தினரின் கடுமையான எதிர்ப்பால் தமிழக அரசு தடை செய்தது. கமல் தரப்பில் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடுக்கப்பட்ட வழக்கில், இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக படத்தில் காட்சிகள் இல்லை என்று கூறி தடையை நீக்கி தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. தமிழக அரசு மேல்முறையீடு செய்துள்ளது.

இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு என்று தனி கொள்கை, கோட்பாடு எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது ஒட்டுமொத்த இசுலாமிய சமூகத்தின் உணர்வுகளுக்கு எதிரானது என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து தமிழக அரசு தரப்பில் மேல்முறையீடு செய்யப் போவதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இசுலாமிய சமூகத்தினர் பயங்கரவாதிகளாகக் காட்டப்பட்டுள்ளதாக இசுலாமிய சமூகம் மட்டுமல்ல படம் பார்த்த மற்றவர்களும் அப்படித்தான் வருத்தப்பட்டனர்.

படம் தடை செய்யப்பட்ட சூழலில் கமலுக்கு ஆதரவாக பலர் அறிக்கைகள் வெளியிட்டுள்ளனர். திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி.வீரமணி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் ஜி.இராமகிருஷ்ணன் மற்றும் வன்னியர் சங்கத் தலைவர் இராமதாஸ் (இனி இவரை இப்படி அழைப்பதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும்) ஆகியோர் 'கமல் நல்லவர், வல்லவர், சிறந்த கலைஞன்' என்றெல்லாம் கமல் மீது தங்களுக்குள்ள தனிப்பட்ட மதிப்பை வைத்து அறிக்கை விடுத்து 'விசுவரூபம்' திரைப்படத்தை வெளியிட ஒத்துழைப்புத் தர வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளனர்.

"உலக மகா கலைஞன் கமல். அவனது படைப்பைச் சுதந்திரமாக வெளியிட உதவுங்கள்" என்று இயக்குநர் இமயம் பாரதிராஜா உருக்கமாக கமலுக்கு சான்றிதழ் வழங்கியுள்ளார்.

கமல் என்கிற தனிமனிதனுக்காகப் பேசும் இவர்கள் கோடிக்கணக்கான இசுலாமிய சமூகத்தினரைக் கொச்சைப்படுத்தி, திரித்துக் காட்டுவதைக் கண்டிக்கவும் இல்லை; அக்காட்சிகள் தணிக்கைப்படுத்தப்பட்டு வெளியிடப்பட‌ வேண்டும் என்று கமலுக்கு அறிவுரையோ ஆலோசனையோ சொல்ல முன்வரவும் இல்லை.

விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் தலைவர் தொல்.திருமாவளவன் மட்டுமே கமலின் இசுலாமிய விரோதப் போக்கைக் கண்டித்தார். கடந்த 27.1.2013 அன்று செய்தியாளர்கள் சந்திப்பின்போது, "கோடிக்கணக்கில் பணத்தைச் செலவு செய்து விட்டார்கள். அவர் நட்டப்படக் கூடாது என்று சொல்கிறார்கள். கோடிக்கணக்கான இசுலாமியர்களின் நன்மதிப்பைவிட, கோடிக்கணக்கான பணம் முக்கியமல்ல" என்றார். அது மட்டுமல்லாமல் தணிக்கைக் குழுவையும் கண்டித்து கட்சி, மதச் சார்பற்ற அறிவுஜீவிகளைத் தணிக்கை குழுவில் நியமிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

இச்சூழலில் 'விசுவரூபம்' திரைப்படத்தை முன்வைத்து இன்றைக்குப் பல விவாதங்களை நாம் முன்வைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். கமல்ஹாசன் நல்ல கலைஞர், இதற்கு முந்தைய திரைப்படங்களையெல்லாம் சிறப்பாக எடுத்திருக்கிறார் என்றெல்லாம் கமலுக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறார்கள். (உன்னைப் போல் ஒருவன் கூட நல்ல திரைப்படம்தானா?) "இது வரை நன்றாகத்தான் இருந்தான். பாவம் இப்போது புத்தி பேதலித்து விட்டது. தெரியாமல் ஒரு பெண்ணை பாலியல் பலாத்காரம் செய்து விட்டான். மன்னித்து விட்டுவிடுங்கள் யுவர் ஆனர்" என்று நீதிபதியிடம் வழக்கறிஞர் பேசினால் எப்படி நீதிமன்றமே சிரிக்குமோ அப்படித்தான் இந்த உலகமே சிரிக்கும். கமல் நல்ல சமூக சிந்தனை உள்ளவராக இருந்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த சினிமா என்ன சிந்தனையைக் கொண்டுள்ளதோ அத்தகைய இந்துத்துவ சிந்தனைகளைக் கமலும் கொண்டிருப்பாரா? இதில் என்ன முற்போக்கு என்று புரியவில்லை.

கறுப்பு எம்.ஜி.ஆர் என்று தன்னைத்தானே அழைத்துக் கொள்ளும் விஜயகாந்த் கூட இசுலாமியத் தீவிரவாதிகளை ஒழித்துக் கட்டத்தான் திரைஉலகில் நுழைந்ததுபோல் பாகிஸ்தான் வரை சென்று இசுலாமியத் தீவிரவாதிகளை வேட்டையாடுவார். உச்சகட்டமாக இசுலாமியத் தீவிரவாதிகள் மதுரை அழகர் கோவிலைத் தகர்க்க சதித்திட்டம் தீட்டுவதையும், அந்தச் சதித்திட்டத்தை கள்ளழகர் 'விஜயகாந்த்' முறியடிப்பதையும் நாம் சகித்துக் கொண்டுதான் இருந்தோம். இப்படி விஜயகாந்த் மட்டுமல்ல பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் இசுலாமியர்களைப் பயங்கரவாதிகளாக, இந்திய தேசத்திற்கே எதிரானவர்களாகத்தான் சித்தரிக்கிறார்கள்.

அண்மையில் விஜய் நடித்து வெளிவந்த 'துப்பாக்கி' படத்திலும் இசுலாமியர்களைப் பயங்கரவாதிகளாகத்தான் அப்பட்டமாகக் காட்டினார்கள். பிரகாஷ்ராஜ் தயாரிப்பில் வெளிவந்த 'பயணம்' திரைப்படத்தில்கூட விமானத்தை இசுலாமிய பயங்கரவாதிகள் கடத்துவதைப் போலத்தான் காட்டினார்கள்.

இது திரைக்கதைக்காகவோ அல்லது விறுவிறுப்புக்காகவோ எடுக்கப்படுவதல்ல. சமூகத்தில் மேலாதிக்கம் செய்து வரும் இந்துத்துவச் சக்திகளின் திட்டமிட்ட பரப்புரையும் சிந்தனையும்தான் இதற்குக் காரணம்.

இன்றைக்குத் திரை உலகமே இந்துத்துவ ஆதிக்கவாதிகளின் பிடியில்தான் சிக்கி இருக்கிறது. அதனால்தான் இசுலாமியச் சமூகத்தை மட்டுமல்லாமல் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் கிறித்துவ சிறுபான்மை சமூகத்தையும் இழிவுபடுத்தி காட்சி அமைக்கின்றனர்.

துணி வெளுப்பவர்களைக் கிண்டல் செய்வது, முடி வெட்டுபவர்களை முட்டாள்களாகக் காட்டுவது, தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அடிமைத் தொழில் செய்பவர்களாக அல்லது அடிமைத் தொழிலை விரும்பியோ விரும்பாமலோ செய்பவர்களாகக் காட்டுவதில்தான் பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் போட்டி போட்டுள்ளன. தலித்துகளை மட்டுமல்லாது பெண்களை எவ்வளவு உச்சத்திலும் நின்று கேலி செய்து கொண்டிருக்கிறது சினிமா உலகம்.

மானே, தேனே, மயிலே, குயிலே என்று வர்ணித்த திரைத்துறையினர், சர்க்கரை வள்ளிக்கிழங்கு, தக்காளி, வெள்ளரிப் பிஞ்சு, வெள்ளரிக்கா, முத்துன மாங்கா என்றெல்லாம் பெண்களைக் காய்கறிகளை வைத்துக் கிண்டல் செய்யும் அளவிற்குச் சென்றனர். இந்த ஆணாதிக்க மனோபாவம் என்பது இந்துத்துவத்தின் உள்ளீடுதான்.

தலித்துகளைக் கூட இழிவுபடுத்தி ஏராளமான படங்களில் திட்டமிட்டும் தற்செயலாகவும் காட்சி அமைத்து வருகின்றனர்.

நகைச்சுவை நடிகர் வடிவேலு பல திரைப்படங்களில் "அட சண்டாளா" என்று பேசுவார். தாழ்த்தப்பட்டோரைப் பட்டியலிடும்போது 'சண்டாளன்' என்கிற சாதியும் உள்ளது என்பது வரலாறு அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். 'சாமி' திரைப்படத்தில் நடிகர் விவேக் முற்போக்கு வைதீகனாக நடிப்பார். அதில் மற்றொரு வைதீகன் அவனுடைய மகனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார். அப்போது செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியின் மகன் வெளியில் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். உடனே நடிகர் விவேக், "அந்த புள்ளாண்டனுக்கு படிப்பு சொல்லிக் கொடுக்கக் கூடாதோ" என்பார். உடனே அந்த வைதீகன் "அவங்கள்ளாம் படிக்கக் கூடாது" என்று சாதியைக் காரணம் காட்டுவார். உடனே அந்த தாழ்த்தப்பட்ட பையனிடம் போய் என்ன படிக்க விரும்புகிறாய் என்று விவேக் கேட்பார். "லா படிக்க விரும்புகிறேன்" என்பான் அந்த தலித் பையன். "என்ன லா" என்பார் விவேக். அதற்கு 'சகிலா' என்பான். இப்படித்தான் தலித்துகளைப் பயன்படுத்தி கிண்டலும் கேலியும் செய்கிறார்கள்.

அது மட்டுமல்ல இன்றைக்கு திரைப்படங்களில் மட்டுமல்ல, கல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியிலும் ஒரு வார்த்தையை சகஜமாக பழக்கத்தில் விடுகிறார்கள். 'அட்டு பிகர்' என்கிற சொல்லாடல்தான்.

இந்தச் சொல்லாடல் அனைத்துத் திரைப்படங்களிலும் பெண்களைக் கிண்டல் செய்வதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இந்த 'அட்டு பிகர்' எங்கிருந்து வந்தது?

'Hut' என்கிற ஆங்கில வார்த்தையிலிருந்துதான் வந்திருக்க முடியும். ஏனென்றால் 'hut' என்றால் குடிசை என்று பொருள். சேரிகளெங்கும் குடிசைகள் இருப்பதனால் சேரிப் பெண்ணை அல்லது குடிசைப் பெண்ணைக் கிண்டல் செய்வதற்காக 'hut figure' அட்டு பிகர் என்று கூறுகிறார்கள். இன்றும் திரைப்படங்களில் கறுப்புப் பெண்களை அல்லது கிண்டல் செய்வதற்காகவே காட்டப்படும் பெண்களை இப்படி அழைக்கிறார்கள்.

kamal_vishwaroopam_400வில்லன்களாகச் சுட்டப்படும் பெயர்களைக் கூட பாருங்கள். ஆஸிப்கான், யூசுப்கான், அன்வர், பீட்டர், டேனியல் என்று சிறுபான்மைச் சமூகத்தைச் சார்ந்த பெயர்களையே தொடர்ச்சியாகக் காட்டி வருகிறார்கள்.

இதுவெல்லாம் திரைக்கதை ஆசிரியருக்கும் தெரிந்தே, திட்டமிட்டே வைக்கப்படுகிற காட்சிகள், பெயர் சூட்டல்கள்தான். இதை திரைப்படத்துறையினர் மிகவும் துணிச்சலாக செய்து வருகின்றனர். இதில் உலக மகா கலைஞர் கமலஹாசன் எந்தவிதத்தில் முற்போக்கு? எந்தவிதத்தில் மற்றவர்களைவிட வித்தியாசமானவர் என்று புரியவில்லை.

இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

எதற்காக சினிமா எடுக்கிறார்கள், சமூகத்தை மாற்றவா? அல்லது புரட்சி செய்து புதிய மாற்றத்தை உருவாக்கவா சினிமா எடுக்கிறார்கள்? அதுவெல்லாம் நடிகவேள் எம்.ஆர்.ராதாவின் காலம். விதவைத் திருமணத்தை வலியுறுத்தி திரைப்படங்கள், சமூக இழிவுகளுக்கெதிரான திரைப்படங்கள், அறிஞர் அண்ணா, கலைஞர், திருவாரூர் தங்கராசு போன்றோரின் திரைப்படங்கள் எல்லாம் சமூகத்தைப் புரட்டிப் போட்டன. அது ஒரு காலம்.

இப்போது சமூகநீதிக்கு எதிரான திரைப்படங்களைத் துணிச்சலாக எடுக்கின்றனர். இடஒதுக்கீடுதான் சமூகத்தைச் சமப்படுத்தும் என்று தந்தை பெரியார், புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் போன்ற தலைவர்கள் வாழ்நாள் முழுக்கக் களமாடினார்கள். ஆனால் சினிமா மூலம் பிழைக்க வந்த அட்டக்கத்திகள் அப்போராளிகளுக்கு எதிராகவே திரைப்படம் எடுத்து வருகின்றனர். லட்சுமி நடித்த 'ஒரே ஒரு கிராமத்திலே', ஷங்கர் இயக்கிய 'ஜென்டில்மேன்', முருகதாஸ் இயக்கிய 'ஏழாம் அறிவு', அமிதாப்பச்சன் நடித்த 'ஆரக்ஷா' போன்ற படங்கள் எல்லாம் சமூகநீதிக்கு எதிரான விஷக் கருத்துக்களைக் கொண்டவை தான்.

இம்மாதிரி திரைப்படங்களை எடுப்பவர்கள் தந்தை பெரியார், புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் போன்ற தலைவர்களை விட சிறந்த சமூக சிந்தனையாளர்களா? எதுவும் இல்லை. இந்துத்துவத் கருத்தியலின் அடிமைகள்தான்.

கதாநாயகியை பாம்பு வந்து காப்பாற்றுவது, மயில் காப்பாற்றுவது, குழந்தை இல்லையென்றால் வேப்பிலை கட்டி ஒரே ஒரு பாட்டு பாடினால் குழந்தை பெற்று விடுவது, மறுபிறப்பில் வந்து பழி வாங்குவதுபோல், பிசாசு, பில்லி சூன்யம் இது போன்ற காட்சி அமைப்புகளும் கதை ஓட்டமும் இந்துத்துவ மன ஓட்டத்தில் எடுக்கப்படுவதுதான். இதுவெல்லாம் நம்பப்படுவதில்லை என்றாலும் திட்டமிட்டே நம்ப வைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

திரைப்படங்கள் வணிகமயமாகி விட்டது. தயாரிப்பாளர்களுக்கு படம் ஓட வேண்டும். கதை என்னவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. கதையே இல்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் லாபம் தரும்படி ஓட வேண்டும். இதுதான் இன்றைக்கு அளவுகோலாக இருக்கிறது. இதில் எங்கே வந்தது சமூகம் குறித்த அரசியல்?

சமூகம் குறித்து திரைப்படம் எடுப்பவர்கள், சமூகத்தைப் பற்றி தெரிந்திருக்க வேண்டும். அப்படித் தெரிந்துதான் 'உலக மகா கலைஞன்' கமலஹாசன் விசுவரூபம் திரைப்படத்தை எடுத்தாரா? அவருக்கு இசுலாமியர்கள் பற்றிய பார்வை என்ன? சமூகத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒரு சிலர் செய்கிற எதிர்வினையை பெரும் சமூகமான இசுலாமிய சமூகத்தின்மீது திணித்து, ஒட்டுமொத்தமாக பயங்கரவாதிகளாகச் சித்தரிப்பது என்ன அரசியல்?

செப்டம்பர் 11க்கு பிறகு அமெரிக்காவின் இசுலாமிய பயங்கரவாத அறிவிப்பு 'உலகமயமாகிக் கொண்டிருக்கிறது'. அதைத்தான் உலகமெங்கும் கடை விரித்து வியாபாரம் செய்யத் துணிந்துள்ளார்கள்.

இந்த வியாபாரத்தில் இசுலாமியர்களைப் பலி கொடுத்துத்தான் லாபம் பார்க்கத் துடிக்கிறார் கமல். இதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சிலர் 'கருத்துச் சுதந்திரம்' என்று திசைதிருப்ப முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டையே கொச்சைப்படுத்தி அவதூறு பரப்புவதுதான் கருத்துச் சுதந்திரமா?

முதலில் ஒடுக்கப்பட்ட, சிறுபான்மை மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு திரைப்படங்களை எடுப்பது நல்லது. இத்தருணத்தில் நடிகவேள் எம்.ஆர்.இராதா சொன்னதுதான் ஞாபகம் வருகிறது - "கூத்தாடிகளுக்கு எதற்கு அரசியல்?".

நடிகவேளை விட சிறந்த சமூகக் கருத்துக்களை சினிமாவில் இதுவரை யாரும் சொன்னதில்லை. இனியும் சொல்லப் போவதும் இல்லை. இப்போது அரசியலும் சமூகமும் இந்துத்துவ ஆதிக்கத்தின் உச்சமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு சினிமா வழி அமைத்துத் தந்து கொண்டு இருக்கிறது. வியாபாரிகளின் எண்ணமும் செயலும் லாபத்தை நோக்கித்தான். சினிமா வியாபாரிகளின் நோக்கம் பணத்தோடு இந்துத்துவக் கருத்தியலைப் பரப்புவதும்தான்.

அந்த வகையில்தான் நடிகர் கமல் இந்துத்துவ மேலாதிக்கத்தோடு இசுலாமிய விரோத திரைப்படத்தை எடுத்துள்ளார். ஆகவேதான் இப்படம் தடுத்து நிறுத்தப்பட வேண்டும். காட்சிகளில் மட்டுமல்லாமல் கதை முழுக்கவே இசுலாமிய சமூகத்தை பயங்கரவாதிகளாகவே காட்டுகிறது.

காவி பயங்கரவாதத்தின் எதிர்வினையை முறியடிப்பது சனநாயக முற்போக்குவாதிகளின் கடமைதான். அது எந்த 'ரூபத்தில்' வந்தாலும் முறியடிக்க வேண்டும். விசுவரூபமாக இருந்தாலும் முறியடிப்பதுதான் முதல் கடமை. தயாராவோம். அனைவரையும் தயாராக்குவோம்.

- வன்னிஅரசு

Pin It