சமீபத்தில் சிம்பு-அனிருத் கூட்டணியில் உருவாகி தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டியெல்லாம் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கும் ‘தத்துவப் பாடல்’ - “என்னா புண்டைக்கு லவ் பண்றோம்…….” என்ற பாடல். தமிழகமெங்கும் இந்தப் பாடலுக்கு எதிராக பல்வேறு அமைப்புகள் போராட்டங்களை நடத்திக் கொண்டு இருக்கின்றன. சிம்புவையும், அனிருத்தையும் கைது செய்ய வேண்டும் என்று வழக்குகள் தொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இதுவரை அந்த நாயை நம்ம காவல்துறை கைது செய்யவில்லை. வழக்கம் போல பாதுகாப்பு வழங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றது. இந்தப் பிரச்சினை பெரிய அளவிற்கு விஸ்வரூபம் எடுத்த பிறகே நாம் இந்தப் பாடலைக் கேட்க நேர்ந்தது. ஆனால் இந்தப் பாடல் உண்மையிலேயே எனக்கு எந்த வித அதிர்ச்சியும் கொடுக்கவில்லை. காரணம் இதைவிட பல கேவலமான பாடல்களை நாம் பல ஆண்டுகளாக கேட்டு வந்திருக்கின்றோம் என்பதால் தான்.

 simbu 320பெண்களின் உடலை பாலியல் வக்கிரத்துடன் வர்ணிக்கும் பல திரையிசைப் பாடல்கள் தமிழ்த்திரை உலகில் குவிந்து கிடக்கின்றன. கண்ணதாசனில் தொடங்கி வாலி, வைரமுத்து, யுகபாரதி, பா.விஜய், நா.முத்துக்குமார் என ஒரு பெரிய பட்டாளமே இப்படி ஆபாசாமாக பாட்டு எழுதுவதற்கு என்றே இருக்கின்றது. இவர்களின் வேலை அரிப்பெடுத்த இயக்குனர்களுக்கும், கலா ரசிகர்களுக்கும் காசு வாங்கிக் கொண்டு சொறிந்து விடுவதுதான். காசு கொடுத்தால் கூந்தலில் ஆரம்பித்து அல்குல் வரை அங்கம் அங்கமாக கவிதையால் அர்ச்சனை செய்துவிடுவார்கள். அப்படி செய்வதில் செத்துப்போன வாலியும், சாகாமல் இன்னும் கலைச்சேவை புரிந்து கொண்டிருக்கும் வைரமுத்துவும் தனித்துவமானவர்கள். இன்றைய போர்னோகிராபி எழுத்தாளர்களுக்கு எல்லாம் இவர்கள் தான் வழிகாட்டி. நா.முத்துகுமார் கூட ஒரு பாடலில் “வாலிபோலத்தான் பாட்டெழுத எனக்குத் தெரியலையே” என்று புலம்பி இருப்பார். அப்படி மற்றவர்கள் பார்த்து பொறாமைப்படும் அளவிற்கு பல கவித்துவமான வரிகளை இந்தத் தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு விட்டுச் சென்றவர் ‘வாலிபக்’ கவிஞர் வாலி அவர்கள். அந்த சாக வரம் பெற்ற சில பாடல் வரிகளை நீங்களே கொஞ்சம் பருங்கள்:

 “ அடி பூத்து நிக்கிற பாப்பா, உன்னை பொண்ணு கேட்டா தப்பா, ஒன்னை நெனச்சுப் படுத்திருந்தேன் கிழிஞ்சு போச்சு ஜிப்பா” , “உட்டாலக்கடி செவத்த தோலுதான் உத்துப் பார்த்தா உள்ள தெரியும் நாயுடு ஹாலுதான்”, “கதவச் சாத்து கதவச் சாத்து மாமா, நான் கன்னிகழிய வேணுமையா ஆமா, கன்னி நான் கழிஞ்சிதான் தாலிய நீ கட்ட வேணும்…..”, ”பதினெட்டு வயது இளமொட்டு மனது…..”, “எப்படி எப்படி சமஞ்சது எப்படி….” - இது போன்ற பல சமூக சீர்திருத்தக் கருத்துக்களை தமிழ் இளைஞர்களுக்காக விட்டுச் சென்றவர் வாலி அவர்கள். அவரது புகழை இன்று வரையிலும் பலர் பாடுவதற்கு அவரது மேற்கூறிய அமர கவிதைகள் தான் காரணம்.

 அடுத்து தமிழ்த்திரை உலகில் பிரசவ வலியுடன் கவிதகளை எழுதும் ஒரே கவிஞன் வைரமுத்து அவர்கள் தான். அவர் பெத்துப் போட்ட சில ஆபாசக் குழந்தைகளைப் பாருங்கள்.

 “ஏய்…..மசாலா…. அரைக்கிற மைனா, ஒம் மத்தாளம் என்ன விலை”. “கண்ணா என் சேலக்குள்ள கட்டெறும்பு புகுந்துடுச்சு…..எதுக்கு?”, “இடுப்பு அடிக்கடி துடிக்குது, லவுக்கு எதுக்கடி வெடிக்குது”, “மாங்கா மாங்கா ரெண்டு மாங்கா, மார்க்கெட்டு போகாத குண்டு மாங்கா”, “ சுட்ட பால் போல தேகம் தான்டி உனக்கு அதில் பாலாடை மட்டும் கொஞ்சம் விலக்கு” - இந்த ரெண்டு இலக்கிய கேடிகளின் பாடல்களை எடுத்துப் பார்த்தால் இவர்களை விட மட்டமான போர்னோகிராபி எழுத்தாளர்களே எங்கும் இல்லை என ஒத்துக் கொள்வீர்கள். இப்படி எல்லாம் பாட்டெழுதிய வைரமுத்து “பாடலாசிரியர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே சுய தணிக்கை செய்து கொள்ள வேண்டும்” என்று ஊருக்கு உபதேசம் சொன்னால் அவரை எந்தச் செருப்பால் அடிப்பது? “ரெண்டுல நீ ஒண்ணத் தொடு மாமா, இந்தப் பொண்ணுகிட்ட வெட்கப்படலாமா?” என்று பாட்டெழுதிய கங்கை அமரன் இன்று சிம்புவுக்கு புத்தி சொன்னால் அவரது முகத்தில் காறித் துப்பலாமா? கூடாதா?

 சினிமா துறையில் சமூக அக்கறையுடன் படம் எடுப்பவர்களையும், பாடல் எழுதுபவர்களையும் விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஆனால் இவர்களை தயாரிப்பாளர்கள் ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பது கிடையாது. அவர்களைப் பொருத்தவரை சினிமா என்பது ரசிகனை திரைஅரங்கத்திற்கு வரவழைத்து அவனது வக்கிரங்களுக்குத் தீனிபோட்டு அவனிடம் இருந்து பணம் வசூலிக்கும் ஒரு தொழில் அவ்வளவுதான். உங்களுக்குத் திறமையிருந்தால் நீங்கள் எழுதும் கதையில் அயிட்டம் சாங்குகள், சண்டைக்காட்சிகள், இரட்டை அர்த்த கமெடி வசனங்கள், பொறுக்கி நாயகர்களின் பஞ்சு டைலாக்குகள், இவைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு மெசேஜ் சொல்லி உங்களை சமூக அக்கறை நிறைந்த இயக்குனர்களாக காட்டிக் கொள்ளலாம். இதுதான் இன்று தமிழ்த் திரை உலகம் உள்ள நிலை. இயக்குனர்களுக்கே இந்த நிலை என்றால் பாடல் ஆசிரியனின் நிலை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

 சினிமா என்பது சமுக அவலங்களைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் ஒரு சிறந்த சாதனம் என்ற நிலை மாறி, சினிமா என்பது சமூக அவலங்களை ஏற்படுத்தும் பேரழிவு ஆயுதமாக உருமாறி இருக்கின்றது. ரஜினி, கமல், விஜய், அஜித், சூர்யா, தனுஷ், சிம்பு என அனைத்து வக்கிரம் பிடித்த கழிசடைகளின் பின்னால் தமிழக இளைஞர்கள் அணிதிரண்டு தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டும் உதைத்துக் கொண்டும் திரிகின்றார்கள். தாங்கள் விரும்பும் நாயகர்களின் படம் வெற்றிபெற காவடி தூக்குவது, அலகு குத்துவது, மண்சோறு திண்பது, கட்அவுட்டர்களுக்குப் பால் அபிசேகம், பீர் அபிசேகம் செய்வது என தமிழக இளைஞர்களை எல்லாம் மட்டமான அரசியலற்ற பேர்வழிகளாக மாற்றி வைத்துள்ளனர்.

 இந்தக் கழிசடைகள் திரையில் எடுத்து வைக்கும் வாந்திகளைத் தின்றுதான் பல இளைஞர்கள் தங்களுடைய பொழுதைக் கழிக்கின்றார்கள். இப்படி தங்களின் அடிமைகளாய் உள்ள அந்த அரசியல் அற்ற அற்ப பிறவிகளைத் தொடர்ந்து தன்னுடைய ரசிகனாகவே இருத்தி வைத்திருக்க இந்தக் கழிசடைகள் கண்டுபிடித்த உத்திதான் அயிட்டம் சாங். எதாவது ஒரு மார்கெட் போன மானங்கெட்ட நாயகியை அழைத்துவந்து அவளை ஜட்டி, பிராவுடன் திரையில் ஆடவிட்டு அவளை நாயகன் வெறிபிடித்த சொறிநாயாக பிராண்டுவான். இதைத் திரையில் வாய் பிளந்து பார்க்கும் ரசிகன் ‘டே நம்ம தலய அடிச்சிக்க எவன்டா இருக்கான்’ என்று சவால் விடுவான். அப்புறம் என்ன படம் பாக்ஸ் ஆபீஸ் ஹிட்டுதான். இப்படிதான் பல போர்னோகிராபி நடிகர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையை சினிமாவில் ஓட்டிக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

 இந்த நாய்களுக்கு அயிட்டம் சாங் எழுதி கொடுத்துத் தன்னுடைய மானங்கெட்ட உயிரை வளர்ப்பவன்தான் சினிமா பாடலாசிரியன். சிம்பு போன்ற சில்லரைகளோ ‘ஆபாசமாக பாட்டெழுத எதற்கு அடுத்தவனுக்கு லட்சக்கணக்கில் பணம் தர வேண்டும், தானே ஒரு தரங்கெட்ட தறுதலையாக இருக்கும்போது’ என்று நினைத்து பேனாவை எடுத்து கடகட வென்று எழுதி விடுகின்றார்கள். ஏன்டா இப்படி எழுதின என்று கேட்டால் அப்படித்தான் எழுதுவேன், பாடுவேன் அது என்னுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம் என்று சொல்கின்றான் இந்தப் புறம்போக்கு.

 இதுபோன்ற பாலியல் வக்கிரம் பிடித்த பொறுக்கிகள் ஒருநாளும் தங்களுடைய தவறுகளுக்காக வருந்த மாட்டார்கள். பல கோடிகளை சம்பளமாகப் பெறும் இந்த நாய்கள் சென்னையில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்குக் கொடுத்தது எவ்வளவு என்று நமக்குத் தெரியும். என் ஒரு துளி வியர்வைக்கு ஒரு பவுன் தங்கக்காசு கொடுத்தது தமிழ் அல்லவா? என்று பாடிய ஒரு கிழட்டு நாயகன் வெறும் 10 லட்சம் மட்டுமே கொடுத்தது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இவனுக்காகவா நீங்கள் மொட்டை போட்டீர்கள், இவனுக்காவா நீங்கள் அக்கினி சட்டி தூக்கினீர்கள். இந்த கருமம் பிடித்தவனையா அரசியலுக்கு வர வேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கின்றீர்கள். அட, பாவப்பட்ட ரசிகர்களே!

 சென்னை மக்களுக்காக தமிழகமே நிதி கொடுத்து உதவியபோது பல பாலியல் வக்கிரம் பிடித்த படங்களில் நடித்து பல நாயகிகளுக்கு உதட்டோடு உதடு முத்தம் கொடுத்து உலக நாயகன் பட்டம் வாங்கிய கருத்துச் சொல்லி, கொடுத்தது வெறும் 15 லட்சம்தான் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

 இவர்கள் எல்லாம் எதற்காக படம் நடிக்க வருகின்றார்கள், எதற்காக இயக்குநர் ஆக வருகின்றார்கள், எதற்காக பாடல் எழுத வருகின்றார்கள், எதற்காக படம் தயாரிக்க வருகின்றார்கள். உங்களது சமூக சிந்தனையை வளர்க்கவா?,உங்களது அறியாமையைப் போக்கி உங்களைப் பகுத்தறிவாதிகளாக மாற்றவா?,சமூக அவலங்களைச் சுட்டிக்காட்டி உங்களை அரசியல்மயப்படுத்தவா? எதற்காக இவர்கள் வருகின்றார்கள். நீங்கள் என்றாவது அவர்களைப் பார்த்து உங்களது கொள்கை என்ன என்று கேட்டிருக்கின்றீர்களா?, கேட்டிருந்தால் வாலி, வைரமுத்து, சிம்பு, ரஜினி, கமல், அஜித், விஜய், தனுஷ், எஸ்.ஜே. சூர்யா போன்ற மாமா பயல்கள் எல்லாம் சினிமாவுக்குள் வந்திருப்பார்களா?

 இந்தச் சினிமா கழிசடைகளைத் தங்களுடைய வழிகாட்டியாக ஏற்றுள்ள என் அன்பு தமிழ் மக்களே, இனியாவது உங்களை திருத்திக் கொள்ளுங்கள். இல்லை எங்களுக்கு எல்லாமே எங்க சூப்பர் ஸ்டார்தான், உலக நாயகன் தான், லிட்டில் சூப்பர் ஸ்டார்தான், இளைய தளபதிதான், சியான் தான், புரட்சித்திலகம் தான் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தீர்கள் எனில் நாளை உங்களது அக்காவோ, தங்கையோ ரோட்டில் நடந்துபோகும் போது “என்னா புண்டைக்கு லவ் பண்றோம்” என்று சிம்புவின் தம்பிகள் பாடுவார்கள் அதையும் நீங்கள் சூடு சுரணையே இல்லாமல் கடந்துபோகும் நிலை வரும். ஜாக்கிரதை!.

- செ.கார்கி

Pin It

சமீபத்தில் நமது நீதிபதிகள் கொடுக்கும் அறிவுரைகள் பெண்ணிய சிந்தனையாளர்களால் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்த இளைஞனுடன் பாதிக்கப்பட்ட பெண் சமரசம் செய்து கொள்ளலாம் என்று மதிப்பிற்குரிய நீதிபதி அவர்கள் கொடுத்த அறிவுரை கடும் கண்டனத்திற்குள்ளானது. அதன் பிறகு, கணவனுடன் வாழ மறுத்து விவகாரத்து கேட்ட பவித்ரா என்கிற பெண்ணிடம், விவகாரத்து என்ன கடையில் கிடைக்கும் சரக்கா? என்று ஒரு கேள்வியை கேட்டிருக்கிறார் மற்றொரு நீதிபதி. சனநாயகம், பெண்உரிமை குறித்து எல்லா தளங்களிலும் எல்லா தரப்பினரும் விவாதிக்க கூடிய ஒரு களம் தற்போது அமைந்திருக்கிறது. இந்த தருணத்தில் நீதிபதிகளின் ஆணாதிக்க உளவியலைக் கண்டித்து பல்வேறு கண்டனங்கள் வருகின்றன. ஆனால் இந்த மனநிலை என்பது இன்றைய சமூகத்தில் படித்தவர், படிக்காதவர் என அனைத்து தரப்பிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பொதுபுத்தி என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

puthiya pathaiசட்டப் புத்தகமும், அரசியல் சட்ட அமைப்பும் என்ன சொல்லித் தந்ததோ, அதை விட அதிகமாக இந்த சமூகம் கற்பித்த கற்பிதங்கள்தான் நீதிபதிகளின் மூளையிலும் ஏறியிருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

. இந்தத் தீர்ப்புகளை கேட்கும் பொழுது நம் தமிழ் சினிமா காட்சிகள்தான் நினைவிற்கு வருகின்றன. தமிழ் சினிமா பெண்களைப் பற்றி எத்தகைய சித்திரத்தைத் தீட்டியிருக்கிறது என்பதை இந்தத் தருணத்தில் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். பெண்ணின் உடலானது அவளிற்கானது அல்ல; அவளின் கணவன் நுகர்வதற்கானது; அவன் பயன்படுத்துவதற்கானது; அவன் பயன்படுத்தும்வரை அந்தப் பொருளை வேறு யாரும் பயன்படுத்தியிருக்க கூடாது. இப்படி ஒரு புனிதத்தை பெண் உடலுக்கு, நம் தமிழ் சினிமா கற்பித்து அதை தன் வணிக நலனிற்குப் பயன்படுத்தி வருகிறது .கற்பு என்கிற வார்த்தைக்குப் புனிதம் கற்பித்து, அதனை மக்களிடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் கொண்டு சேர்த்ததில் தமிழ்த் திரையினர் பழமைவாதிகளையே விஞ்சிவிட்டனர்.

80களின் தொடக்கத்தில் கமலஹாசனின் கதாநாயகப் பிம்பத்தை உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்ற படம் சகலகலா வல்லவன். தன் தங்கையை பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்தவனை வற்புறுத்தி தன் தங்கைக்கு திருமணம் செய்து வைப்பதுதான் அந்தப் படத்தின் கதை. அதற்காக கதாநாயகன் வில்லனின் தங்கையை காதலிப்பது போல் நடித்து திருமணம் செய்கிறார். அதாவது என் வீட்டுப் பொருளை நீ பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளாவிடில் உன் வீட்டுப் பொருள் சேதாரமாகிவிடும் என்று மிரட்டுகிறார். இந்தப் படம் வெள்ளி விழா கொண்டாடியது. பணக்கார குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வில்லனின் அதிகார மமதையை ஏழை கதாநாயகன் அடக்குகிறான் என்கிற வர்க்க உணர்வையும் இத்திரைப்படம் ஊட்டுகிறது.

குமரிக்கோட்டம் என்கிற படத்தில் பணக்காரரான ஜெயலலிதாவின் அப்பா ஏழையாக இருக்கும் எம்ஜிஆரின் அப்பாவிற்கு செய்து கொடுத்த சத்தியத்தை மீறுகிறார். அப்பாவின் சத்தியத்தை காப்பாற்றுவதற்காகவும், பணக்காரத்தனத்திற்கு சவுக்கடி கொடுப்பதற்காகவும், ஜெயலிலதாவிடம் பணக்காரர் போல் நடித்து ஏமாற்றுவார் எம்ஜிஆர். அது மட்டுமல்ல குடிகாரராக இருக்கும் அசோகனை திருத்துவதற்காக அவரது மகள் லட்சுமியை பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்ய எம்.ஜி.ஆர் முயற்சி செய்வார். தன் மகளின் கற்பு பறி போக காரணமாகி விட்டோமே என்று மனம் வருந்தி அசோகன் தன் குடிப்பழக்கத்தைக் கைவிடுவார். பெண்ணின் கற்பை முன்னிறுத்தி எப்பேர்பட்ட மது விலக்குப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது!!

சேதுபதி ஜபிஎஸ் என்கிற திரைப்படத்தில் தீவிரவாத குழுவிடம் மாட்டிக் கொண்ட விஜயகாந்தின் தங்கையை, மீனா சுட்டுக் கொன்று விடுவார். தீவிரவாதிகள் அவரை பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்து கற்பிழந்து அவர் வாழ்வதை விட, சாவதே மேல் என்று புரட்சிகர வசனத்தை மீனா பேசுவார். தேசபக்தி, கற்பு, இந்த இரண்டு கருத்தியலையும் ஒரு சேர மார்க்கெட் செய்த இயக்குனர் பி.வாசுவை நாம் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

பார்த்திபன் இயக்கிய புதிய பாதை திரைப்படத்தில் தன்னை பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்த ரவுடியான பார்த்திபனைக் கண்டுபிடித்து அவனைத் திருத்தி அவனையே திருமணம் செய்துகொள்கிறார் சீதா. ஏனென்றால் கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசன் என்கிற பழமொழிக்குப் பதிலாக, கெடுத்தவன் அயோக்கியனாக இருந்தாலும் அவனே உனக்கு அரசன் என்கிற புதுமொழி சொல்லிக் கொடுத்த படம்தான் புதிய பாதை. இது போதாதென்று, முறைதவறி பிறந்த ஆண் குழந்தைகள்தான் தவறான வழிக்குப் போகிறார்களாம். இப்படி ஒரு அபார கண்டுபிடிப்பை கண்டுபிடித்துச் சொன்னவரும் பார்த்திபன்தான்.

ஆக பொறுக்கிகளாகவும், ரவுடிகளாகவும் ஆண்கள் இருப்பதற்கு முழு முதற்காரணம் அவனைப் பெற்ற தாய் மட்டுமே. இப்படி ஒரு கருத்தைச் சொன்ன பார்த்திபன்தான் ‘உள்ளே வெளியே’ படத்தில் இரட்டை வசனம், ஆபாச காட்சிகள் என பட்டையைக்(!) கிளப்பியிருப்பார். இந்தப் படத்தில் தொழிற்சங்கப் போராளியின் மகன் அவர். இருப்பினும் பெண்களிடம் உள்ளே வெளியே விளையாடும் கில்லியாக இருப்பார். முறை தவறி பிறந்தாலும், நல்ல தாய் வயிற்றில் பிறந்தாலும் ஆண் எப்படி வேண்டுமென்றாலும் இருக்கலாம், பெண் என்பவள் அறிந்தோ அறியாமலோ கெட்டுப்போகாமால் இருக்க வேண்டும்.

பெரும்பாலும் நமது கதாநாயகர்கள் வர்க்கப் புரட்சி செய்த திரைப்படங்களில் கூட பெண்களின் பணக்கார திமிரைத்தான் அடக்கியிருக்கிறார்கள். ரஜினிகாந்தின் பெரும்பாலான படங்களில் அவரின் தொழிலாளர் ஆதரவுப் போக்கும், ஆணாதிக்க சிந்தனையையும் சேர்த்தே கதாநாயக பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும். மன்னன் படத்தில் விஜயசாந்தி என்கிற முதலாளியை எதிர்த்து ரஜினிகாந்த் போராடுகிறார். அதே சமயம் தனக்கு மேலாதிகாரியாகவே இருந்தாலும், விஜயசாந்தி ஒரு பெண் என்பதையும், தனக்கு கட்டுப்பட்ட மனைவி என்பதையும் ஒரு சேர உணர்த்தியிருப்பார். மாப்பிள்ளை, படையப்பா, தம்பிக்கு எந்த ஊரு என அவருடைய அனைத்துப் படங்களிலும் படித்த, பணக்காரப் பெண்களின் ஆளுமை எதிர் குறியீடாகவே காட்டப்பட்டிருக்கும். எம்ஜிஆர், சிவாஜி, ரஜினி, கமல், விஜயகாந்த், சரத்குமார், விஜய், அஜீத் உட்பட எல்லா பிரபலங்களுக்கும் ஆணாதிக்க கருத்தியலை தமிழ் மண்ணில் பரப்பியதில் பங்கு உண்டு.

விதிவிலக்காய் கற்பு கத்தரிக்காய் போன்ற விசயங்களை தூக்கியெறிந்த திரைப்படங்களும் வந்திருக்கின்றன. ‘ஆராரோ ஆரிராரோ’ படத்தில் தன்னுடைய மனைவி இன்னொருவனின் கருவை சுமக்கிறாள் என்று தெரிந்தும் பாக்யராஜ் திருமணம் செய்து கொள்வார். ‘கை கொடுக்கும் கை’ திரைப்படத்தில் கண்ணிழந்த தன் மனைவியை பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்தவனை தண்டித்து வி்ட்டு தனது மனைவியுடன் மீண்டும் சேர்ந்து வாழ்வார் ரஜினிகாந்த். ‘மும்பை எக்ஸ்பிரஸ்’ திரைப்படத்தில் நாசரின் ஆசை நாயகியாக இருக்கும் மனிசா கொய்ராலாவுடன் தன் வாழ்வைத் தொடங்குவது போல் கமல் நடித்திருப்பார். இது போன்ற சின்ன சின்ன ஆரோக்யமான மாற்றங்கள் தமிழ் சினிமாவில் நடைபெற்றிருந்தாலும், கற்பு என்கிற கற்பிதத்தை ஊதிப் பெருக்கி உபரி ஈட்டியிருக்கிற தமிழ் சினிமாக்களே அதிகம்.

ஆணவம் பிடித்த பெண்களுக்கு தாலி கட்டியும், படித்து நல்ல வேலையில் இருக்கும் பெண்களை ‘தான் ஒரு பெண்’ என்பதை உணர வைத்தும்தான் நமது கதாநாயகர்கள் வர்க்கப் புரட்சி செய்திருக்கிறார்கள்.

இந்தத் திரைப்படங்களின் பாதிப்பு சமூகத்தின் அனைத்து தளங்களிலும் இருக்கும்பொழுது நீதிபதிகளுக்கு மட்டும் இதற்கு விதி விலக்கா என்ன?

- ஜீவசகாப்தன்

Pin It

தமிழ் சினிமாவிற்கும், அரசியலுக்கும் நிறைய தொடர்பு உண்டு என்பதை மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டவனிடம் கேட்டால் கூட சொல்லி விடுவான். அறிஞர் அண்ணா துவங்கி வைத்த அந்தப் பயணத்தில் மு.கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர், வி.என்.ஜானகி, ஜெயலலிதா பலர் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். நடிகர் விஜயகாந்த் கடைசியில் இந்தப்பட்டியலில் சேர்ந்துள்ளார்.

vijaykanthகாலைச் சுழற்றி, சுழற்றி அவர் சினிமாவில் அடிப்பதைப் பார்க்கும் போது, அச்சமாக இருக்கும். ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியின் போது, நடிகர் பொன்னம்பலம் சொல்லும் போது, ஆனஸ்ட் ராஜ் படத்தில் விஜயகாந்தோடு சண்டைக்காட்சியில் நடிக்கும் போது பலத்த அடிபட்டதாகக் கூறினார். அடிபட்டவர் இன்னும் சண்டைக்காட்சியில் நடித்துக் கொண்டிருக்க, அடித்தவர் தற்போது தமிழகத்தின் எதிர்கட்சித்தலைவர்!

நடிகர் எம்.ஜி.ஆர் திமுகவில் பல ஆண்டுகள் செல்வாக்குடன் திகழ்ந்து தனக்கென்று ஒரு ரசிகர் பட்டாளத்தை உருவாக்கியதன் பின்னணியில் அவர் கட்சி துவங்கும் போது, ஆதரவு கிடைத்து அதன் பின் முதல்வரானார். அவருடைய மறைவிற்குப் பின் அவருடைய துணைவியார் வி.என்.ஜானகியால் முதல்வராகத் தொடர முடியாமல் போனது. குறுகிய காலத்தில் முதல்வராக இருந்தாலும் மக்கள் செல்வாக்கு இல்லாத காரணத்தால் இரட்டைப்புறா சின்னத்தில் நின்று தோற்றுப்போனார்.

நடிகர் எம்.ஜி.ஆரின் புகழைப் பார்த்து நடிகர் சிவாஜி கணேசனும் அரசியலில் குதித்தார். ஆனால், அதன் ஆழம் தெரியாமல் காலை விட்டு பின் தப்பித்தால் போதும் என துறவறம் மேற்கொண்டார். எம்.ஜி.ஆரைப் போன்று நாடகத்தில் இருந்து துவங்கிய அவரது பயணம், பராசக்தி மூலம் பெரும் சக்தியாக உருவெடுக்கக் காரணமானது. 1955 வரை திராவிட இயக்க அரசியலில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த சிவாஜிகணேசன் 1961 ஆம் ஆண்டு முதல் காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைந்து செயல்பட்டார். 1982ல் நாடாளுமன்ற மேலவை உறுப்பினரும் ஆனார். 1987 ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் கட்சியுடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளைத் தொடர்ந்து, அதை விட்டு விலகி, தமிழக முன்னேற்ற முன்னணி என்ற புதிய கட்சியொன்றை தொடங்கினார். 1989 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இக்கட்சி அவ்வாண்டே கலைக்கப்பட்டு விட்டது தான் பெரும் சோகம்.

1989 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரசு யாருடன் கூட்டணி அமைப்பது என்பதில் கட்சியின் தலைவர்களுள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. அக்கட்சியில் பெரும்பான்மையான தலைவர்கள் ஜெயலலிதா தலைமையிலான அதிமுக (ஜெ) அணியுடன் கூட்டணி அமைக்க வேண்டுமென விரும்பினர். அதனை எதிர்த்த சிவாஜி தனது ஆதரவாளர்களுடன் காங்கிரசை விட்டு வெளியேறி புதுக்கட்சி தொடங்கினார். ஜானகி ராமச்சந்திரன் தலைமையிலான அதிமுக (ஜா) அணியுடன் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிட்டார். போட்டியிட்ட அனைத்து இடங்களிலும் தமிழக முன்னேற்ற முன்னணி தோல்வியைத் தழுவியது. சிவாஜி கணேசன் திருவையாறு தொகுதியில் போட்டியிட்டு தோல்வியடைந்தார். தேர்தல் முடிந்து சிறிது காலத்திற்குள் கட்சியைக் கலைத்து விட்டு ஜனதா தளம் கட்சியில் தன் ஆதரவாளர்களுடன் இணைந்து விட்டார். இப்படி அரசியலில் அவரால் நிலைத்து நிற்க முடியாமல் போனதற்குக் காரணம் உழைத்து சம்பாதித்த பணத்தை அரசியலில் செலவழிக்க அவர் தயாராக இல்லாமல் போனது தான். நடிகனாக அவருக்குக் கிடைத்த செல்வாக்கு அரசியலுக்குத் துணைவரவில்லை. இறுதிக்காலத்தில் அவர் அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கியிருந்தார்.

இப்போது கூட நடிகர் விஜய் அரசியல் பிரவேசித்தலுக்கான முயற்சியுடன் இருப்பதாக பத்திரிகைகளில் செய்திகள் பரப்பப்படுகின்றன. நடிகர் ரஜினி ஒருகாலத்தில் வாய்ஸ் கொடுத்து தமிழ் மாநில காங்கிசை வெற்றி பெற வைத்ததாக கதைக்கப்பட்டது. அதன் பின் அவர் பல முறை குரல் கொடுத்தும் அவருடைய குரல் அரசியல் தளத்தில், அவர் பாணியில் சொல்தென்றால் "சும்மா! அதிர்வை" ஏற்படுத்தவில்லை. இவர்களுக்கு மத்தியில் எம்ஜிஆரின் வாரிசு என சினிமாவில் கைகாட்டப்பட்ட இயக்குநர் கே.பாக்யராஜ், இயக்குநர் டி.ராஜேந்தர் ஆகியோரின் கட்சிகள் போணியாகவில்லை.

இப்படி அறுபது ஆண்டு காலம் சினிமாவோடு பின்னிக் கிடந்த தமிழக அரசியல், சினிமாவை, வேண்டாம் திரையரங்குகளையாவது காப்பாற்றியதா?

தமிழகத்தைத் தவிர வேறு எந்த நாட்டிலும் இப்படி கலைத்துறையினர் அதிகம் பேர் முதல்வரான வரலாறு இல்லை. அதனால் தான் கலைத்துறையில் கால் வைத்ததும், செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையைப் பற்றிய கனவுடன், கதாநாயகன்கள் திரையில் அறிமுகமாகும் காட்சியில் பில்டப் பாடல்கள் மெட்டிசைக்கப்படுகிறது. ஓடும் குதிரையில் பந்தயம் கட்டுவது போல வெற்றி பெற்ற கதாநாயகன்கள் சொல்வதைக் கேட்டு அவர்கள் மீது பணம் போடும் தயாரிப்பாளர்களுக்கு இவர்களின் அரசியல் எல்லாம் தேவையில்லை. மூன்று சென்டர்களிலும் படம் ஓட வேண்டும். கல்லா நிரம்ப வேண்டும். அவ்வளவு தான்!

நாம் பார்க்கிறோமோ இல்லையோ அன்றாடம் வீடுகளில் உள்ள சின்னத்திரையில் 5 படங்களை ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்துடன் கண்ணீர் சிந்தும் காட்சிகளுடன் 5 நாடகங்கள் என பெண்களைக் கட்டிப்போட்டு வைத்திருக்கும் சின்னத்திரையால் பெரிய திரை பரிதாப நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

1916-ஆம் ஆண்டு தமிழில் முதல் மௌனப்படமாக துவங்கிய திரைப்பட பயணம் தற்போது டிஜிடல் கேமரா கொண்டு படப்பிடிப்பிலேயே டப்பிங் பேசி படத்தை முடிக்கும் நிலைக்கு உயர்ந்துள்ளது. ஒரு காலத்தில் மண்ணைக் குவித்து வைத்து படம் பார்த்த டூரிங் தியேட்டர்களும் பல திரைப்படங்களை ரீலிஸ் செய்த பெரிய திரையரங்குகளும் காணாமல் போய் கொண்டிருக்கின்றன‌.

மதுரையில் உள்ள சிந்தாமணி தியேட்டரில் மூன்றாண்டுகள் “சிந்தாமணி“ என்ற படம் ஓடியதால் அப்படத்தின் பெயரை தனது பெயராக்கிக் கொண்டது அத்தியேட்டர். இப்போது ஜவுளிக்கடைக்காக வாங்கப்பட்டு பல ஆண்டுகளாக அப்படியே உள்ளது.

ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரிய திரையங்கு என பெயர் பெற்ற தங்கம் தியேட்டர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது திரையோட்டத்தை நிறுத்திக் கொண்டது. அமெரிக்காவின் பிளான்விடா தியேட்டரைப் போல மதுரையில் ஒரு தியேட்டரை உருவாக்க வேண்டும் என நினைத்த விருதுநகரைச் சேர்ந்த பிச்சை என்பவர் உருவாக்கியது தான் இந்த தங்கம் திரையரங்கம்.

vijay anna hazare 450மதுரையின் மத்தியப்பகுதியான டவுன்ஹால் ரோட்டில் 1952-ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்ட இத்திரையரங்கில் வெளியிடப்பட்ட முதல் படம் பராசக்தி. இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த நடிகரான நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசன் அறிமுகமான இப்படம், 4 மாதங்கள் திரையிடப்பட்டு மிகப்பெரிய வசூல் சாதனையை செய்தது. தென் மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த படித்த இளைஞர்களை கவருவதற்காக பல புதிய ஆங்கிலப்படங்களை ரீலிஸ் செய்தது தங்கம் தியேட்டர். இப்படிப்பட்ட புகழ்பெற்ற இத்தியேட்டர் 1993-ஆம் ஆண்டு மூடப்பட்டது.

மதுரையில் புகழ்பெற்று விளங்கிய பல திரையரங்குகள் தற்போது இல்லை. இம்பீரியல், சிடிசினிமா, நியூசினிமா, சந்திரா, போத்திராஜா, சிந்தாமணி, தீபா, ரூபா, தினமணி, விஜயலெட்சுமி, வீரலெட்சுமி, கதிர்வேல், பத்மா, லெட்சுமி, சோனைமுத்தையா என பல திரையரங்குகள் தற்போது திருமண மண்டபங்களாகவும், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளாகவும் மாறியுள்ளன.

இதற்குக் காரணம் தான் என்ன? ஒரு காலத்தில் ஒரு திரைப்படம் மூன்று ஆண்டுகள் ஒரே திரையரங்கில் திரையிடப்பட்ட காலம் போய் ஒரே திரையரங்கில் ஒரே நாளில் இரண்டு படங்கள் திரையிடும் நிலைமைக்கு தமிழ் சினிமா உலகம் தள்ளப்பட்டுள்ளது. ஒரு பக்கம் கதையற்ற மசாலாத்தனத்துடன் எடுக்கப்படும் படங்களினாலும், ஒரு பக்கம் 20 ரூபாய்க்கு 5 படங்களைத் தரும் திருட்டு டிவிடியினாலும், மறுபக்கம் படம் பார்க்க வருபவர்களின் பர்சை பதம் பார்க்கும் 150 ரூபாய் என்ற திரையரங்க கட்டணங்களினாலும் திரையிரங்குகள் பெரும்பாலும் ஈ ஓட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

மறுபக்கம் பிக் சினிமா, அட்லாப்ஸ் என்ற அடைமொழிகளோடு புதிய திரையரங்குகள் அங்காங்கே தோன்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றில் படம் பார்ப்போரின் எண்ணிக்கை என்பது குறைவு. திரையரங்குகளால் உயர்ந்த பலர் அத்தொழிலை விட்டு விட்டு வேறு தொழிலுக்குச் சென்றுவிட்டனர்.

அன்றைய காலத்தில் 70 லட்ச ரூபாயில் பிரம்மாண்டமாக சந்திரலேகா என்ற படத்தை ஜெமினி தயாரித்தது. எதிர்பார்த்த வெற்றியை அப்படம் தரவில்லை. ஆனால், குறைந்த முதலீட்டில் எடுக்கப்பட்ட பல படங்கள் வெள்ளிவிழா கண்டன‌. ஆனால், இன்றைய காலத்தில் 5 கோடி ரூபாய்க்கு மேல் கதாநாயகனுக்குத் தந்து படம் எடுக்கும் நிலைக்கு தமிழ் சினிமா தள்ளப்பட்டுள்ளதால், இந்தப் பணத்தை எப்படியாவது எடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அதிக கட்டணங்களை தியேட்டரில் வசூலிக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டை சினிமா ரசிகர்கள் சுமத்துகிறார்கள். கட்டண உயர்வால் கூட்டம் குறைவதால் தான் திரையரங்குகள் மூடப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டையும் முன்வைக்கிறார்கள்.

மதுரையில் ஒரு படம் வெற்றி பெற்றதால் தான் தமிழகம் முழுவதும் அப்படம் குறித்த நல்ல அபிப்பிராயம் சொல்லப்படும். அப்படிப்பட்ட ரசிக மகாஜனங்களின் காலடிபட்ட பல திரையரங்குகளின் அஸ்திவாரங்கள் இருந்த இடங்கள் புல் முளைத்துக் காணப்படுகின்றன. இந்த கவிதையைப் படிக்கும் போதெல்லாம் பலருடைய மனசில் வந்துபோகும் டூரிங் தியேட்டர்கள்!

“டூரிங் தியேட்டரில்
படம் பார்த்து
நாளானதை விட
டூரிங் தியேட்டரே
பார்த்து வெகுநாளாகிப்போச்சு!"

Pin It

இயக்குனர் பாலச்சந்தர் மறைந்து விட்டார் என்று திரையுலகமும் ஊடகங்களும் வடிக்கும் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகி வந்து தமிழகத்தையே சோகக் கடலில் மூழ்கடிக்க முனைகிறது. பாலச்சந்தர் படைப்பாற்றல் மிக்கவர். செக்கு மாடுகளைப் போல பெரும் கதாநாயகர்களை சுற்றியே வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழ் திரையுலகின் போக்கை மாற்றி அமைத்தவர், திறமைசாலி என்பதெல்லாம் உண்மைதான்; மறுக்கவில்லை.

balachandarஒரு கலைஞன் இந்த திறமைகள் மூலம் அவன் சொந்த வாழ்வில் வெற்றி பெறலாம், வணிக ரீதியில் வெற்றி பெறலாம், அவனது குடும்பத்தார், உறவினர்கள் ,நண்பர்கள், அறிந்தவர்கள், தெரிந்தவர்கள் என்று பலரை வாழ வைக்கலாம். இந்த திறமைகளுக்காக மட்டுமே ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் போற்றுதலுக்கு உரியவன் ஆகி விட முடியாது. தனது படைப்பாற்றலை, திறமையை பரந்து பட்ட மக்களின் நன்மைக்காக பயன்படுத்துபவர்கள் மட்டுமே மொத்த சமூகத்தின் போற்றுதலுக்கு உரியவர்களாக ஆகிறார்கள். அப்படி பார்க்கும்போது நம்மால் பாலச்சந்தரை போற்ற முடியவில்லை. தூற்றுவதும் நமது நோக்கமில்லை. உண்மைகளை நினைவு படுத்துவதே பதிவின் நோக்கம்.

பாலச்சந்தர் திரையுலகில் அடியெடுத்து வைத்த அறுபதுகள் தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் கொந்தளிப்பான கால கட்டம். தந்தை பெரியார் அவர்களின் அரும் பெரும் போராட்டங்களால் கிடைத்த, தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களை ஓரளவுக்கேனும் கை தூக்கி விடும் இட ஒதுக்கீடு காரணமாக அரசுத் துறைகளில் தங்களின் ஆதிக்கம் பறி போவதைக் கண்டு பார்ப்பனர்கள் உள்ளூர கருவிக்கொண்டிருந்த காலம் அது. அதனை வெளிப்படையாக சொல்ல முடியாமல் இட ஒதுக்கீடு காரணமாக தாங்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதாக கள்ளப்பரப்புரைகளை முடுக்கி விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த கள்ளப்பரப்புரையின் திரையுலகப் பிரதிநிதிகளில் ஒருவர்தான் பாலச்சந்தர்.

அரங்கேற்றம் என்ற இவரது படத்தில் ஒரு பார்ப்பன பெண் குடும்ப வறுமையின் காரணமாக விபச்சார தொழில் செய்வதாக காட்டியிருப்பார். கலைகளும், இலக்கியங்களும் அவை படைக்கப்படும் காலத்தை காட்டும் கண்ணாடிகள் என்பார்கள். அந்த அடிப்படையில் ஒரு பார்ப்பனப் பெண் வறுமையின் காரணமாக விபச்சார தொழில் செய்வதென்பது எப்பேர்ப்பட்ட வரலாற்று புரட்டு. மெய்யுலகில் வறுமையால் விபச்சாரப் படுகுழியில் தள்ளப்படுபவர்கள் அத்தனை பேரும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூக பெண்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அக்கிரகாரத்தில் சொந்த வீடு, கூடுதலோ குறைவோ ஏதோ ஒரு வருமானம் தரும் கோயில் குருக்களாக இருக்கும் தந்தை இப்படி அமைந்த சூழலில் அந்தப் பெண் விபச்சாரத்துக்குப் போவதாக சொல்லியிருப்பார். அந்த படத்தில் கோயில் குருக்களின் குடும்பம் பசியும் பட்டினியுமாக காலம் தள்ளுவதாகவும் கதை அளந்திருப்பார்.

நண்பர்களே, எண்ணிப்பாருங்கள். உங்கள் வாழ் நாளில் உடல் உழைப்பில் ஈடுபட்டு குடும்பத்தை காப்பாற்றும் ஒரு பார்ப்பனரையாவது நீங்கள் பார்த்ததுண்டா? இருக்காது. பாலச்சந்தர் சொல்வது போல் பார்ப்பன குடும்பங்கள் பட்டினி கிடக்கும் அளவுக்கு வறுமையால் வாடுவது உண்டென்றால் மூட்டை தூக்கிப் பிழைக்கும் ஒரு பார்ப்பனர் கூட அந்த சமூகத்திலிருந்து உருவாகவில்லையே, ஏன்?

இவரது இன்னொரு படம் ''வானமே எல்லை''யில் ''உயர் சாதி''யில் பிறந்த ஒரே காரணத்தால் வேலை கிடைக்காத, படித்த இளைஞன் ஒருவன் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயல்வதாகவும் காட்டி இருப்பார். ஆனால் உண்மை நிலை என்ன? இந்த படங்கள் வெளிவந்த எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளிலும் பார்ப்பனர்கள் எந்த அளவுக்கு அரசுத் துறைகளை ஆக்கிரமித்திருந்தார்கள் என்பதை எழுத்தாளர் குஷ்வந்த் சிங் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

1990 ஆம் ஆண்டு அவர், ‘பார்ப்பனர்கள் ஆதிக்க சக்தி’ என்ற தலைப்பில் எழுதிய கட்டுரையில் இவ்வாறு கூறியிருந்தார்:

“மக்கள் தொகையில் 3.5 சதவீதம் உள்ள பார்ப்பனர்கள் 70 சதவீத அரசு வேலைகளில் இருக்கிறார்கள். உயர் அதிகாரிகளாக உள்ளவர்களை மட்டும் சுட்டிக்காட்டுகிறேன். துணைச் செயலாளர்கள் என்ற நிலைக்கு மேலாக உள்ள 500 பதவிகளில் 310 பேர் பார்ப்பனர்கள் (63 சதவீதம்); 26 தலைமைச் செயலாளர்களில் 10 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 27 ஆளுநர்கள் மற்றும் துணை ஆளுநர்களில் 13 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 16 உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளில் 9 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 330 உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் 166 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 140 வெளிநாட்டு தூதர்களில் 58 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 3300 அய்.ஏ.எஸ். அதிகாரிகளில் 2376 பேர் பார்ப்பனர்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிற பதவிகளிலும் இதே நிலைதான். 508 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 190 பேர் பார்ப்பனர்கள்; 244 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களில் 89 பேர் பார்ப்பனர்கள். 3.5 சதவீத மக்கள் தொகை கொண்ட பார்ப்பன சமூகம், நாட்டில் கிடைக்கக்கூடிய மொத்த பதவிகளில் 36 சதவீதத்திலிருந்து 63 சதவீதம் வரை இருக்கின்றனர் என்பதையே இந்த புள்ளி விவரங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இது எப்படி சாத்தியமானது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், பார்ப்பனர்களின் 'கூர்ந்த அறிவுத் திறன்' தான் இதற்குக் காரணம் என்பதை மட்டும் நான் நம்பத் தயாராக இல்லை”

இன்றைய கால கட்டத்தில் கூட சாதி வாரி மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு கூடாது என்று பார்ப்பன பனியா கும்பலின் அரசுகள் அடம் பிடிக்கின்றனவே! அவர்கள் ஆதிக்கம் அம்பலமாகி விடக்கூடாது என்ற கள்ள நோக்கம்தானே காரணம்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக நம்மை சாகடித்தவர்கள், இன்றும் தங்கள் ஆதிக்கத்தை காங்கிரசு கட்சியாக, சங் பரிவாராக, கிரிக்கெட்டாக, திரைப்படமாக, சமஸ்கிருதமாக, வாஸ்துவாக, சோதிடமாக தக்க வைத்திருப்பவர்கள் சார்பாக பாலச்சந்தர் நம்மைப் பார்த்து 'வானமே எல்லை'யில் சொல்கிறார்: ''வேலை குடுக்காம எங்களை சவாடிக்கிறீங்க'' என்று. இப்படியான கள்ளப்பரப்புரைகள் சமூகத்தில் பாரிய அளவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. அதனால்தான் பிற்பட்ட மற்றும் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களே ஒரு சிலர் விபீடணர்களாக மாறி இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராகப் பேசுவதை பார்க்கிறோம்.

விபீடணர்கள் இருக்கும் வரை ராமன்களுக்கு கொண்டாட்டம்தான்.

Pin It
1
 
உலகத்திரைப்படங்களில் நடிப்புக்கலையை முன்வைத்து ஓர் உரையாடலை நிகழ்த்தினால் அதன் மையப்புள்ளி ஜெர்மானிய நடிப்பாளுமையான கிளாஸ் கின்ஸ்கியாகத்தானிருக்கும்.
 
AguirreGermanவெறுமனே இயக்ககுனர் சொல்லித்தருவது மட்டமே நடிப்பு என்பதைப் புறம் தள்ளிவிட்டு அக எழுச்சியிலிருந்து வெளித்தோன்றும் காட்சிகளை Aguirre, the Wrath of God படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் உணரலாம். ஜெர்மானிய புதிய அலை சினிமாவின் முன்னோடியான வெர்னர் ஹெர்ஸாக் இயக்கிய அப்படம் 11 ஆம் நூற்றாண்டில் பெருநாட்டின் காடுகளுக்குள் தங்கப்புதையல் தேடிப்போன குழுவைப் பற்றியது. படைத்தளபதியைக் கொன்றுவிட்டு தானே அப்பொறுப்பை ஏற்று வெறிகொண்ட அதிகாரத்தைத் தன் உடல் முழுதும் பூசிக்கொண்ட அகூர் என்னும் பாத்திரத்தில் அவர் வெளிப்படுத்தும் உடல் மொழியின் வன்மம் நடிப்புக்கலையின் உச்சம் என்றே சொல்ல வேண்டும். 
 
அவரோடு புதையல் தேடிவந்த அனைவரும் இறந்து போக, மீளவழியற்றுத் தனியனாகி கிடைத்த தங்கப்புதையல்களுடன் வானத்தை நோக்கிக் கத்தும் இறுதிக்காட்சியில் ஆக்ரோஷமும், கையறுநிலையும், பித்தப்பிறழ்வும் மாறிமாறிக் கொப்புளிக்கும் காவிய சோகம் மாபெரும் நடிப்பாளுமையை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது.
 
கின்ஸ்கிக்கு அமைந்தவை இருண்மையான கதாபாத்திரங்களே. மூர்க்கமும் வன்மமும் கொண்ட இருண்ட மனிதர்களின் உள்முகம் நோக்கிய பயணப்படுதலாக அவை அமைந்திருந்தன. மனப்பிறழ்வு கொண்ட, உளவியல் சிக்கல் நிரம்பிய, மனிதஉறவுகளின் மீது மதிப்பீடுகளேதுமற்ற பித்த வெளியில் அலைந்து கொண்டிருக்கும் சவாலான கதாபாத்திரங்கள். இவைகளை உயிரூட்டுவதற்கு தானும் அதுவாகவே நிஜவாழ்வில் மாறிப்போய் நடிப்புஎது அசல்எது எனத் தெரியாமல் இயைந்து போய் நின்றார். 
 
‘கடவுள் பாதி மிருகம் பாதி’ என்கிற படிமம் அவருக்குள் கட்டமைய, கலையையும் வாழ்வையும் ஒரே நேர்கோட்டில் நிறுத்திக் காட்டி ஒரு புதிய நடிப்பிலக்கணத்தை உருவாக்கியவர். (இந்தப்படிமத்தின் வார்த்தைகள் தமிழ்நடிகர் கமலஹாசனுக்குப் பிடித்துப்போக அந்த வார்த்தைகளை வைத்து கின்ஸ்கியை ஆளவந்தானாக உருவாக்கிப்பார்க்க முயற்சி செய்தவர் கமல்)
 
அவரது அளப்பரிய நடிப்பாற்றலுக்காகவே ஹெர்ஸாக் படங்களை உருவாக்கினார் என்றெல்லாம் திரைப்பட விமர்சகர்கள் கூறுவதுண்டு. இதேபோன்ற உளவியல் சிக்கல்களும் தகிக்கும் மனகிலைகளும் கொண்டவர்தான் ஹெர்ஸாக். இவரைப்பற்றிய செய்திக்கதம்பங்கள் தமிழில் நிறைய வந்திருக்கின்றன. ‘துப்பாக்கிகள் கடத்தியவர்’, ‘கேமராவைத் திருடிக்கொண்டு போய் படம் எடுத்தவர்’, பந்தயத்துக்காக தனது காலணியைச் சமைத்துச் சாப்பிட்டவர்’...
 
அதேபோல கின்ஸ்கியைப் பற்றியும். ‘படப்பிடிப்பில் துப்பாக்கியைக் காட்டி மிரட்டித்தான் நடிக்க வைக்கமுடியும்’, ‘படப்பிடிப்பு தளத்தில் கேமராவை உடைத்தவர்’, ‘தனது நடிப்பை மக்கள் ரசிக்கவில்லை என்று நாடக மேடையைத் தீ வைத்துக் கொளுத்தியவர்’, வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பில் தூக்கத்திற்கு இடையூறு செய்கிறார் என்று ஒரு துணைநடிகரைத் துப்பாக்கியால் சுட்டவர்’, ‘டிராகுலாவாக நடித்தபோது நடிகையின் குரல்வளையைக் கடித்தவர்’... இந்த மேலோட்டமான தகவல் குறிப்புகளைத் தவிர்த்து கலைத்துவத்தின் உள்முகம் நோக்கிப் பயணப்பட வேண்டும்.
 
கின்ஸ்கியிடம் உள்ள பித்தம் கொண்ட மனநிலை அகஎழுச்சியிலிருந்து உருவாகி பொதுபிம்பத்தில் வெடித்துச் சிதறுவது; கலையின் புறநிலைத் தோற்றம். ஹெர்ஸாக்கிடம் உள்ள மனநிலையோ உள்நோக்கிய கொந்தளிப்பு; கலையின் அகத்தேடல். அவர்கள் இருவரும் ஒன்றிணையும்போதுதான் அகமும் புறமும் இணைந்து அபூர்வ தரிசனமாக மலருகிறது.
 
முட்டாள்த்தனத்தின் அதிகாரத்தையும் அதிகாரமின்மையின் மேதமையையும் அகூராக ஹெர்ஸாக் உருவகப்படுத்தும் போது அதற்கு வடிவம் கொடுப்பது கின்ஸ்கியின் உடல்மொழியாக இருக்கிறது. இப்படி அகமும் புறமும் இயைந்த ஒரு கலவையோடு நடிப்பிலக்கணத்தின் உச்சத்தை உருவாக்க இரு முனைகள் தேவைப்படுகின்றன. 
 
அதை உணர்ந்ததனால்தான் கின்ஸ்கியும் ஹெர்ஸாக்கும் மிக மோசமாக விதத்தில் அடிதடிகள் விரோதங்கள் கசப்புகள், அவதூறுகள் என்று இருந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் இணைகின்றனர். ‘கின்ஸ்கி முன்னால் நின்றாலே புதிதிபுதிதாய் காட்சிகள் தோன்றிக் கொண்டேயிருக்கின்றன’ என்று ஹெர்ஸாக்கும், ‘எனக்குள்ளிருக்கும் கலையின் ஆதார உணர்ச்சியை உசுப்பியவர்’ என்று கின்ஸ்கியும் நெகிழ்ந்த தருணங்களும் உண்டு.
 
கின்ஸ்கியைப் பற்றி My Best Fiend: Klaus Kinski என்ற தலைப்பில் ஒரு ஆவணப்படம் ஒன்றை எடுத்தார் ஹெர்ஸாக். உடனே Yo necesito amor என்ற தனது நூலில் ஹெர்ஸாக்கைப்பற்றி அவமதிப்புடன் எழுதினார் கின்ஸ்கி.
 
ஆனாலும் சின்னப்பசங்க சண்டையைப்போல அடுத்த கணமே அவர்கள் இணைந்து கலையாக மாற்றம் பெறுவார்கள். அதனால்தான் உலகப்புகழ்பெற்ற இயக்ககுனர் கப்போலா உருவாக்கியதை விடவும் பன்மடங்கு வீரியம் கொண்ட டிராகுலாவை ஹெர்ஸாக்கால் உருவாக்க முடிந்தது. 
 
இவர்கள் இருவரையும் ஒரு சேரப் பார்க்கும்போது ஒரே உருவின் இரட்டைகள் (doppelgänger: ஜெர்மானிய மொழியில் கதே போன்ற கவிஞர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இலக்கியவகை) என்று தான் மேஜிக்கலாக நான் நம்புகிறேன். இந்த இரட்டை பற்றிய படிமங்களும் கோட்பாடுகளும் நவீன உலக இலக்கியத்தில் பிரசித்தமானவை. ‘தானே அந்த மற்றொரு உருவாக மாறிப்போய் நிற்கும்’ படிமமான இரட்டை (தமிழ்படங்களில் காட்டும் மலினமான இரட்டைவேடங்கள் அல்ல) என்னும் இலக்கியவகை தாஸ்தாவ்ஸ்கியின் (The Double: A Petersburg Poem) நாவலில் நேர்த்தியாக அமைந்திருக்கிறது. எட்கார் அலன்போவின் ‘வில்லியம் வில்சன்’ போர்ஹேயின் ‘மற்றவன்’ போன்ற சிறுகதைகளிலும் விளாடிமிர் நபக்கோவின் ‘Despair’ போன்ற நாவலிலும் இந்தப் படிமங்கள் மிக அழகியலாகக் கட்டமைந்திருக்கின்றன. இந்த நாவலை புகழ்பெற்ற ஜெர்மானியப் புதிய அலை இயக்குனரான பாஸ்பைண்டர் திரைப்படமாக எடுத்துள்ளார்.
 
இந்த அபூர்வமாக பித்த நடிப்புக்கலையை ஜெர்மானிய நாடக அரங்கிலிருந்து வரும் இஸ்த்வான் ஸாபோ என்னும் இயக்குனர் மிக நேர்த்தியாகக் கையாளுகிறார். 1981 ல் உலகஅரங்கில் பலவிருதுகளை வென்ற ‘மெஃபிஸ்டோ’ என்னும் படத்தில் ஹென்றிக் என்கிற நடிகனாக நடித்திருக்கும் கிளாஸ் பிராண்டாயரின் வருகை கிளாஸ் கின்ஸ்கியை ஞாபகமூட்டியது.
 
இந்தப் படத்தை ‘மெஃபிஸ்டோ’ பற்றிய புராணிகக் குறியீடுகளோடு அணுகும்போது இதனுள் மறைந்திருக்கும் ஒரு மாயையான தோற்றம் புலப்படும். 
 
புகழ்பெற்ற ஜெர்மானியக்கவியான கதேயின் உலகப் புகழ்பெற்ற காவியம் ‘ஃபாஸ்ட்’. மெஃபிஸ்டோ ஃபிலிஸ் என்கிற சாத்தானுக்கும் கடவுளுக்கும் ‘நல்லவனைக் கெடுக்க முடியாது’ என்று ஒரு வாதம் வருகிறது. கடவுளுடன் சபதம் செய்து கொண்டு பூலோகத்தில் உள்ள டாக்டர் ஃபாஸ்டைக் கெடுப்பதற்காக வருகிறான் மெஃபிஸ்டோ. ஃபாஸ்டைச் சந்தித்து நீ என்னை ஏற்றுக் கொண்டால் நான் உன்னை உலகம் முழுக்க புகழ் ஓங்கச் செய்வேன் என்கிறான். சிற்சில தடுமாற்றங்களுக்குப் பிறகு மெஃபிஸ்டோ என்னும் சாத்தானை டாக்டர் ஃபாஸ்ட் ஏற்றுக் கொள்ள, அவரது கீர்த்தி உலகெங்கும் பரவுகிறது. ஆனால் முக்கியமான தருணத்தில் மெஃபிஸ்டோவை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் நிராகரித்து விடுகிறார் ஃபாஸ்ட். மெஃபிஸ்டோ தோல்வியடைகிறான். இது ஜெர்மன் மித்.
 
படத்தில் வருகிற ஹென்றிக் என்கிற நடிகன் நனது நடிப்பாற்றல் உலகம் முழுமைக்கும் பரவவேண்டும் என்பதற்காக மெஃபிஸ்டோ என்கிற கதாபாத்திரத்தை ஏற்று நடிக்கிறான்.அந்த அபாரமான நடிப்பில் உலகமே மயங்குகிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் புகழின் உச்சியை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறான். நாஜிப்படைகளின் முதன்மைத் தளபதி அவனை மிகமிகப் பாராட்டுகிறார். மேலும் அவனோடு நட்பு வைத்துக் கொள்வதில் பெருமை கொள்கிறார். நாஜிகளின் பிடியில் ஜெர்மனி மாட்டிக் கொண்டிருந்த கால கட்டம் அது. கேள்வி கேட்காமல் அவன் கண்முன்னால் கலைஞர்களையும் அவனது நண்பர்களையும் வதைமுகாம்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது கொஞ்சம் கூட எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிற சூழல் அவன் மேல் திணிக்கப்படுகிறது. முரண்பாடு மற்றும் எதிர்ப்புணர்வுகளை விழுங்கி விட்டு முழுக்க முழுக்க எல்லாவற்றையும் மறந்து மெஃபிஸ்டோ என்கிற பிம்பத்தை மேலும் மேலும் புகழின் உச்சிக்கு நகர்த்துகிறான். தான் மெஃபிஸ்டோ என்கிற பிம்பமாய் மாறிப்போய்விட்டதாகவும், உலகம் முழுக்க தனது முகம்தான் எஞ்சியிருக்கிறது எனவும், தானே மெஃபிஸ்டோ எனவும் ஆத்மார்த்தமாக நம்புகிறான். சட்டென ஒரு தருணத்தில் உணர்கிறான், மெஃபிஸ்டோ தான் அல்ல, அந்த நாஜித்தளபதிதான் என. உறைந்த இருட்டின் வழியே கசியும் வெளிச்சத்தில் இறுகிப்போய் நிற்கிறான். அதிகாரம் மற்றும் அரசியல் ஒரு கலைஞனை எப்படியெல்லாம் மயக்கிவைத்திருக்கிறது என்பதைக் கவிதைநடையில் சொல்லிப்போகிறது படம்.
 
இவ்வளவு அற்புதமான கலைஞர்களான இஸ்த்வான் ஸாபோவும் பிராண்டாயரும் அதன்பிறகு காணாமல் போய்விட்டனர். பிராண்டாயர் வேறு சில இயக்குனர்களின் படங்களில் தலைகாட்ட, ஸாபோவும் சிலபடங்களை எடுத்தார். ஆனால் அவை குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாகவோ, முக்கியமான நிகழ்வுகளாகவோ இல்லாமல் நழுவிவிட்டன. தொடர்ந்து இருவருடைய இணைவுகளும் இல்லாததனால்தானோ என்று நான் யோசித்திருக்கிறேன்.
 
அதன்பிறகு, இந்தவகை நடிப்பின் உடல்மொழியை ஹாலிவுட் மலினமாகப் போலிசெய்தது. எல்லா அற்புதமான கலைகளையும் தனக்குள் பஸ்மீகரம் செய்து நீண்ட அபானவாயுவை வெளிப்படுத்தும் ஹாலிவுட்டின் பார்வையில் ஜிம்கேரி இதை ஒரு கொண்டாட்டமான விடலைத்தனம் கொண்ட மூன்றாந்தர அங்கதத் தன்மையுடன் கையிலெடுத்தார். பேட்மேன், ஜோக்கர் வகையறாக்கள் இந்த அபூர்வமான பித்தவெளியைத் துவம்சம் செய்து தள்ளினார்கள். 
 
2
 
இந்தப் பித்தக்கலையை முழுக்க முழுக்க சுயமாகவும், புத்தம்புதிய ஒரிஜினாலிடியாகவும் உருவாக்கியவர்களாக ஹெர்ஸாக்கையும் கின்ஸ்கியையும் குறிப்பிடும்போது அவர்களுக்கு இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக பித்தநிலையின் வேறு ஒரு வகையை(Genre) அனுபவித்து நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தவர்களாக ஜப்பானிய திரை ஆளுமைகளான டொஷிரோ மிஃபுனேவும் அகிரா குரோசவாவும் இணைந்து நிகழ்த்திய நடிப்பின் முன்னுதாரணத்தையும் பரிசீலனையில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 
 
‘செவன் சாமுராய்’ என்றதும் குரோசவா ஞாபகம் வருவதுபோல, உலகத்திரைப்பட வாசகனுக்கு மிஃபுனேவும் ஞாபகம் வருவார். ஜப்பானிய கலாச்சாரத்திலிருந்து பிரிக்கமுடியாத சாமுராய் என்னும் இன அடையாளத்தை அதன் உள்ளும் புறமுமாகச் செதுக்கியர் என்று குரோசவாவைச் சொன்னால், சாமுராயின் வேகம், கோபம், நளினம், பாவனை, இனஉணர்ச்சிகள் என்று பல்வேறு விதமான மனநிலைகளை உடல்மொழியாகக் காட்சிப்படுத்தியவர் மிஃபுனே.
 
‘தன்னிடமிருக்கும் கத்தியின் நீளத்தைவிட கத்திக்கும் எதிரியின் இதயத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியின் நீளத்தை அறிந்து வைத்திருப்பவன்தான் உண்மையான சாமுராய்’ என்று ஜென்பௌத்தம் சொல்கிறது. இதைத் தனது இடுங்கிய கண்களின் மூலமாகவும், வேடிக்கைத்தனமான கால்அடவுகளிலும், சீற்றம் மிகுந்த வேகமான உடலசைவுகளின் லாவகத்திலும் காட்சிப்படுத்தியிருப்பார் மிஃபுனே. 
 
3-ironஅவரது நடிப்பில் ஆழ்ந்து போய் அவரது நடிப்புக்காகவே கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கினார் குரோசவா என்று சொல்வதுண்டு.
 
ஹெர்ஸாக் - கின்ஸ்கி இரட்டைகளிடம் அற்புதமாகச் செயல்பட்ட பித்தக்கலை, குரோசவா - மிஃபுனே இரட்டைகளிடம் என்ன பரிமாணத்தில் செயல்பட்டது என்பதைப் பார்க்கலாம்.
 
ரஷோமான் படத்தில் காட்டுக்கொள்ளையனான டேஜோமரு என்னும் பாத்திரத்தில் உருக்கொண்ட மூர்க்கமும் வன்மமும் கின்ஸ்கியிடம் பித்தக்கலையாக மாறுகிறது. 
 
காட்டுமிருகத்தின் சீற்றமும், மலைக்காடுகளின் செங்குத்தான பள்ளத்தாக்குகளில் பதுங்கிப்பாயும் கால்அடவுகளும், காமஇச்சையும், பெண்ணை அடையத் துடிக்கும் மூர்க்கமும் பித்தநிலையின் நீட்சிகளாக விரிகின்றன.
 
படம் முழுக்க இரையைக் கவ்வும் மிருகத்தின் பாய்ச்சலும், காமம் எரியும் கண்களின் குரோதமும் தனது உடலை எப்படியெல்லாம் வீசிவிளையாட முடியுமோ அத்தனை பரிமாணங்களிலும் உன்மத்த மனோநிலையை நகர்த்திப் பார்க்கிறார் மிஃபுனே. 
 
மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போன்ற மிஃபுனேவிடம் உள்ள அபரிமிதமான வேகம் அவரது நடிப்பாற்றலில் பெரிதும் பங்கு வகிக்கிறது என்பதை வேகமான உடலசைவுகளில் வெளிப்படும் வன்மத்தில் காணலாம். (தமிழில் ரஜினிகாந்திடம் நடிப்பு அம்சம் பெரிதாக இல்லாவிட்டாலும் கூட அவரிடமுள்ள வேகம் நடிப்பின் வீச்சை உயர்த்தியது)
 
ஷேக்ஸ்பியரின் ‘மேக்பெத்’ நாடகத்தைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட குரேசவாவின் ‘த்ரோன் ஆப் பிளட்’ படத்தின் வாயிலாக மேக்பெத்துக்கு புதிய வடிவம் கொடுத்தார் மிஃபுனே. ஷேக்ஸ்பியர் நாடக அரங்கத்தினர் நூற்றாண்டுகளாக மேக்பெத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்தியிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் வெளிப்படுத்தியிராத விதத்தில் வன்மத்தையும், குழப்பத்தையும், உள்மன வெளிப்பாடுகளையும் மிஃபுனே வெளிப்படுத்தும்போது பித்தநிலையின் உச்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டுவார்.
 
மன்னராகப் போவதைப்பற்றி சூன்யக்காரி சொல்லும்போது ஏற்படும் தீவிரமான உள்ளெழுச்சி, மன்னரைக் கொன்று விட்டுப் புதிய மன்னராக முடிசூடிய பிறகு நடக்கும் விருந்தில் ஏற்படும் மூர்க்கமான குழப்பம், மனைவியின் நோய் தன்னைப்பற்றிக் கொள்ளுமோவென திகைக்கும் அச்சம், படைவீரர்களோடு சண்டையிடும் ஆவேசமான உக்கிரம் என அனைத்து அசைவுகளிலும் ஒரு கழைக்கூத்தாடியின் துள்ளலும் மனப்பிறழ்வாளனின் மூர்க்கமும் புலனுணர்வில் அடர்ந்து கிடக்கின்றன. 
 
மிஃபுனே ஹாலிவுட் படங்கள் உட்பட 182 படங்களில் நடித்துள்ளார். என்றாலும், மிகக்குறைந்தளவிலான குரோசவா படங்களில் நடித்த நடிப்பு மட்டுமே இன்றளவிலும் பேசப்படுவதைப் போல, கின்ஸ்கியும் ஹாலிவுட் படங்கள் உட்பட 130 படங்களில் நடித்திருந்தாலும் கவனப்படுத்துவதென்னவோ ஹெர்ஸாக் படங்களின் நடிப்பைத்தான்.
 
இந்தப் பித்தநிலையின் மற்றொரு பார்வையாக, சமீபகாலத்திய படங்களில், தற்கால கொரிய திரைஆளுமைகளான சோ ஜே ஹையோன் - கிம் கி டுக் இணைந்து நிகழ்த்தும் படங்களை முன்வைக்கலாம். (ஹெர்ஸாக் தனக்குப்பிடித்தமானவர் என்று சொல்லும் கிம் கி டுக், ‘வடக்கு ஜெர்மனிக்குச் சென்றபோது காலியாயிருந்த வீடுகளில் தான் தங்கியிருந்ததாகவும், ஆளற்ற வீடுகளில் எவருக்கும் தெரியாமல் தங்குவது தனக்குக் கைவந்த கலை’ என்று ஹெர்ஸாக் சொல்லியிருந்ததை தனது 3-Iron படத்தில் கதைப்பின்புலமாய் எடுத்திருப்பார்.) 
 
இவை நாம் முன்னர் பார்த்த படங்களைப்போல பித்தநிலையின் ஆவேசமான எழுச்சியோ, திமிறியெழும் உடலின் மூர்க்கமான தாக்குதலோ நிகழ்த்துவதில்லை. மாறாக, உடல்கள் மீது நிகழ்த்தும் வன்மத்தை உடல் ஏற்றுக் கொள்கிறது. உணர்வுகள் கொப்புளிக்கும் குரூரத்தை உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. மனித உளவியல் சிக்கல்களின் அறச்சீற்றத்தை மதிப்பீடுகளற்றதாக்குகிறது. 
 
நாம் இதுவரையில் பார்த்த மூர்க்கம், கொலைவெறித்தாக்குதல், மனப்பிறழ்வின் ஆவேசம் போன்ற கலவரக் காட்சிகள் எதையும் முன்வைக்காமல், அவலமான காட்சிகளை முன்னிறுத்தி மிகக் கொடூரமான தாக்குதலை வாசகன் மேல் தொடுக்கிறது. தற்கால மனித இருப்பின் கையறு நிலையை Bad guy படம் குரூரக்காட்சிகளினூடே எதிர்காவியமாக்குகிறது. பித்தக்கலையின் தற்காலப்புரிதல் இதுதான்.
 
விபச்சாரத்திற்காக இளம்பெண்களை விற்பனைக்குக் கொண்டு தள்ளும், பிளவுபட்ட மனநிலை கொண்ட காமத்தரகனாய் வரும் ஜே ஹையோன் உறுமுவதில்லை. ஆவேசப்படுவதில்லை. மூர்க்கமாக வெறியுடன் அலைவதில்லை. அதெல்லாம் இல்லாமலேயே அந்த உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்து விடுகிறது அவரது வெறுமையான உடல்மொழி.
 
வெறுமை, வெறுமை, வெறுமை... விபச்சாரத்திற்கு விற்கும் பெண் தப்பிக்கும்போது அவளை வீழ்த்தி மீண்டும் விடுதியில் ஒப்படைக்கும்போதும், அதன்பின் அவள் அவனைக் காதலிக்கும்போது இயந்திரமாகப் புணர்வதும், புதிய வாழ்வை அமைக்கலாம் என்று அவள் அவனை வெளியே அழைத்துச் செல்லும்போது, அவளையே முதலீடாகக் கொண்டு புதிய விபச்சாரத்தொழில் தொடங்குவதும், அவ்வளவு குரூரமான நிதானத்தையும், கொடூரமான வெறுமையையும் ஜே ஹையோன் வெளிப்படுத்தும்போது இது தற்கால நவீனயுகத்தின் பித்தக்கலையாக மாறுகிறது.
 
Crocodile படத்தில் கொரிய நகரமான சியோலில் உள்ள ஹான் நதியில் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் மனிதப் பிணங்களை எடுத்துத் தரும் தொழில் செய்யும் குரோக்கடைலாக வரும் ஜே ஹையோன், நதியின் வெறுமையை உருவகப்படுத்துவார். காதல்தோல்வியில் தற்கொலை செய்யவரும் பெண்ணைக் காப்பாற்றி அவளை பாலியல் பலாத்காரம் செய்யும்போது அதே குரூரமான வெறுமை. நவீன வாழ்வில் எதையோ தொலைத்த வெறுமை.
 
இந்த வெறுமையிலும் அவலத்திலும் நவீன காலத்தின் குரூரங்களை உள்வாங்கி வேறுவிதமாய்ப் படிமம் கொள்கிறது பித்தக்கலை.
 
உலகளவில் மிகப்பெரும் சர்ச்சையையும், புகழையும் ஒருசேரக்குவித்து வைத்திருப்பவை கிம்கிடுக் படங்கள். கட்டற்ற பாலியல் வன்முறை, குரூரம் பொதிந்த நெகிழ்ச்சியான காட்சிகள், வன்மத்தின் அழகியல்நுட்பம், பொதுபிம்பம் உருவகப்படுத்தி வைத்திருக்கும் தார்மிகமான அறச்சீற்றங்களுக்கு எவ்விதமான மதிப்பீடுகளும் வழங்காமல் பித்தநிலையின் கடற்ரையில் காவித்திரியும் கிம்கிடுக்கின் வெறுமைகளுக்கு, ஜே ஹையோன் உயிரூட்டுகிறார்.
 
3
 
வெறுமனே உலகப்படங்களை மட்டுமே முன்வைத்து பேசிப்போவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நான் சார்ந்த தமிழ்மொழியின் பெரும்பான்மையான படங்கள் வெகுஜன ரசனையானவையாக இருந்தாலும், உலகத்தரத்தில் உள்ள படங்களோடு வைத்துப் பேசப்படுகின்ற ஒரு விமர்சனச்சூழலை முன்வைக்கவேண்டும். தகுதியானவை தகுதியற்றவைகளுக்கு அப்பால், அவைகளுக்குள் இருக்கும் ஒரு சில காட்சிப்படிமங்கள், நடிப்புக்கலையின் நேர்த்திகள், இயக்கம் சார்ந்த வெளிப்பாடுகளையெல்லாம் கவனப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கில் தமிழ் திரைப்பட சூழலில் உள்ள நடிப்பு துறை குறித்தும் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. 
 
அந்த ரீதியில் பித்தக்கலை என்னும் நடிப்பின் உச்சபட்ச நடிப்பாற்றலை தமிழ்த்திரை மொழி பரிசீலனை செய்ததா, அதுபற்றிய பகுப்பாய்வுக்குள் தன்னைப் பொருத்திக் கொண்டதா, அதன் சிறுசிறு அசைவுகளையாவது, ஓர் ஒற்றைப் பரிமாணத்தையாவது தனக்குள் நிகழ்த்திப் பார்த்ததா என்றெல்லாம் தீவிரமான பார்வைத்தேடலை முன்வைக்க வேண்டியிருக்கிறது.
 
தமிழின் பொதுபிம்பத்தில் ‘நடிப்பு’ என்னும் படிமத்திற்கு பல்வேறுவிதமான மலினமான அர்த்தங்களை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறது தமிழ்த்திரைமொழி. ஒரு நடிகர் எல்லாவிதமான பாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களையும் வெளிப்படுத்துவதுதான் ஆகச்சிறந்த நடிப்பு என்றும் கட்டமைத்து வைத்திருக்கிறது. ஆனால், அது ஒரு ‘போலிசெய்தல்’ என்னும் நடிப்புத்திறமைதான்; வெகுஜனரசனைப் பார்வைதான்.
 
dhanush Pudhupettaiஒவ்வொரு இயக்குனருக்கும் ஒருவகைமாதிரி(Genre) உண்டு. தமிழில் பாரதிராஜாவால் ‘கிழக்குச்சீமையிலே’ தான் எடுக்க முடியும். பாலுமகேந்திராவால் ‘நீங்கள் கேட்டவை’ எடுக்க முடியாது. ராதாமோகனின் வகை ‘மொழி’ தான். இந்தப்படங்களின் வெற்றி தோல்வி குறித்துப் பேசவில்லை. அவரவர் மனஉணர்வுகள் சார்ந்த விருப்பத்தின் வெளிப்பாடுகளே கலாபூர்வமான நேர்த்தியையும், அழகியலையும் தரும். திரைப்படம் மட்டுமல்லாது, எழுத்து, ஓவியம், இசை போன்ற தளங்களில் செயல்படும் தீவிரமான கலைஞன் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களது அகஎழுச்சி சார்ந்த வகைமாதிரிகளிலேயே கவனம் செலுத்துவார்கள்.
 
ஒரு தீவிரமான கலைஞன் கலையையும் வாழ்க்கையையும் பிரித்துப் பார்க்கமுடியாத முனையில் காலூன்றி நிற்கிறான்.
 
அதுபோல, நடிகர்களின் ஆழ்மனசில் பதுங்கிக் கிடக்கும் மனவெழுச்சியின் வெளிப்பாடுகளே அவர்களது வகைமாதிரியை இனங்காட்டும். கின்ஸ்கி தனது அகஉலகத்தின் நினைவோட்டத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் உடைபடாத குமிழியின் பிம்பத்தில் தன்னைப் பொருத்திக் கொண்டதால்தான் உலகநடிப்பாளுமையாக முன்நிற்கிறார்.
 
தமிழில் அதுபோன்ற ஒரு தரிசனத்தை நிகழ்த்தும் அடையாளமாக நாசர் மற்றும் கமல்ஹாசன் போன்றோரை சொல்லலாம். இவர்கள் இருவரும் மேற்குறிப்பிட்ட இரு கலைஞர்களுடன் வைத்து பேசப்படக்கூடியவர்கள்தான்..
 
ஆனால், நான் இங்கு விமர்சனப் பார்வைக்கு எடுத்திருக்கும் கருத்தியல், ஒரு தீவிரமான பித்த நிலை எப்படி ஒரு பித்தக் கலையாக உருமாறுகிறது என்ற நோக்கில். 
 
தமிழில் அதுபோன்ற ஒரு தரிசனத்தை நிகழ்த்தும் அடையாளமாக பூரணத்துவம் கொண்ட ஒரு ஆளுமையும் இல்லை. கமல்ஹாசனின் ஆளவந்தான் என்கிற படத்தை இங்கு முன் வைக்கலாம். நாசரின் ஒரு சில கதாபாத்திரங்களை நினைவூட்டலாம்.
 
ஆனால், வாழ்க்கையையும் கலையையும் ஒன்றாக முன் வைத்து, தொடர்ச்சியாக பித்த நிலை போன்ற தனது வாழ்வியலை அதன் நீட்சியோடு பித்தக் கலையாக மாற்றும் இளைய தலைமுறைக் கலைஞனாக மிக மிக மிகக்குறைந்த பட்சமாக நடிகர் தனுஷைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். இந்த இடத்தில கின்ஸ்கியுடன் சரிசமமான விதத்தில் தனுஷின் ஆளுமையை நிறுவுவதல்ல இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.
 
இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்வதானால், தனது வாழ்வில் உறைந்து கிடக்கும் பித்த நிலை என்கிற அற்புதமான உளவியலை பித்தக் கலையாக மாற்றுவதில் முன் நிற்பவர் என்று சொல்லலாம். இந்தப் பார்வையிலேயே அவருக்கு முந்தைய தலைமுறையில் வந்த ரகுவரன், பிரதாப்போத்தன் ஆகியோர் இதுபோன்ற பித்தநிலையை நிகழ்த்திப் பார்க்க பெரிதும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்களது நிஜத்திலும் நிழலிலும் உணரலாம். அவர்கள் இருவரிடமும் பெரிதும் செயல்பட்டது பித்தநிலை மட்டுமே. அது கலையாக வாய்க்கவில்லை. அதை கலையாக மாற்றத் தவறிவிட்டனர். அவர்கள் தவறிவிட்ட புள்ளியிலிருந்து ஒரு ஆவேசமான வீச்சுடன் மேலெழும்பிப் பயணம் போகிறவராக தனுஷை இனங்காணமுடியும். 
 
‘காதல் கொண்டேன்’ படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் சந்தோஷமும், ஆனந்தமும், வெறிக்கூச்சலும், ஆவேசத்தாக்குதலுமாக நிலைமாறுகின்ற கணங்களில் அவரது உடல்மொழி மனப்பிறழ்வின் பிரக்ஞைக்குத் தாவுகிறது. அப்பாவித்தன்மை கொண்ட முகம் நொடிக்கு நொடி வன்மமாகவும், பைத்தியமாகவும், குழந்தைமையாகவும் மாறுகிற காட்சிகளில் தனுஷின் மனச்சீற்றத்தின் நுண்ணுணர்வுகள் அபாரமாக நடித்திருக்கின்றன.
 
‘புதுப்பேட்டை’ படத்தில் வக்கிரம், குரூரம், ஆனந்தம், மூர்க்கம் எல்லாவற்றையும் கலந்த பைத்தியத்தின் உச்சநிலையை சிறையில் அடைபட்டிருக்கும் முதல் காட்சியிலேயே காண்பித்து விடுகிறார். திருமணம் ஆகப்போகிற பெண்ணை காமம்கொண்டு தானே திருமணம் செய்து கொள்வதும், துப்பாக்கியை நீட்டி அவளைப் புணர்வதும், காமத்தின் பின் சற்றே நிலைத்திருக்கும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களை தனது சகாக்கள் குலைக்கும்போது ஆவேசமாகக் கத்துவதும், அதிகார வெறிக்காக அலைபடுவதுமாக பித்தப்பிரக்ஞை கொண்ட மனிதனின் உன்மத்தம், உடல்மொழியாக அந்தக்கலையின் மையத்தை நோக்கி நெருங்கிப் போவதை உணரமுடியும். 
 
கின்ஸ்கிக்கும் மிஃபுனேவுக்கும் அதேமாதிரியான மனநிலைகள் கொண்ட இரட்டைகள் இயக்குனர்களாகக் கிடைத்திருப்பதுபோல இவரையொத்த மனநிலை கொண்ட இயக்குனராக செல்வராகவன் கிட்டியிருப்பது இவரது நடிப்பாற்றலுக்கு மாபெரும் கொடை.
 
அகூர் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பில் காட்டிற்குள் சுற்றித் திரிந்த போது, ‘தான் ஒரு பறவையாக உருமாறிப்போனதாகக் கின்ஸ்கி கூறும் சொற்களைச் சுழட்டியடிக்கிறார் தனுஷ் இவ்வாறு: ‘பெரு நகரப் பாதைகளில் அலையும்போதெல்லாம் என்னை ஒரு மிருகமாகவே உணர்ந்தேன்...’ 
 
தமிழ்த்திரைமொழியை உலகத்தரத்துக்கு உயர்த்தும் தரிசனம்!
Pin It