kudiyam caves 1

தொல்லியல் ஆய்வாளர்களால் கண்டறியப்பட்ட இரண்டு இலட்சம் முதல் பன்னிரண்டு இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தொன்மையான மனிதர்கள் (தமிழர்கள், திராவிடர்கள், இந்தியர்கள், ஆசியர்கள். உலக மாந்தர்கள்..) – மூதாதையர் வாழ்ந்த குடியம் குகைகளுக்கு (Kudiyam Caves) கல்விப் பயணம், அறிவு சுடர் நடுவம் சார்பில் திட்டமிட்டோம். இணையத்தை தட்டினால் போக வர 14 கி.மீ காட்டு ஒற்றையடி மலைபாதை நடைபயணம் என்று காட்டியது பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆஸ்த்துமா நோய், கால் ஊனம்.. நடக்கமுடியுமா..? கேள்விகள் வந்து வந்து எச்சரித்தது. இதையும் மீறி இந்த மலைக்குகைக்கு போக வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுவது இயல்புதான்! கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை சாமியே அய்யப்பா ..சரணம் அப்ப்பப்பா… என்று ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்து மண்டலம் விரதம் இருந்து, முடியாவிட்டாலும் மனிதர்கள் தூக்கி சுமக்கும் பல்லக்கில் ஏறியாவது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த அய்யப்பன் என்ற மனிதனை காண ஏன் செல்கிறார்கள்..? இலட்சக்கணக்கில் செலவு செய்து புனித ஹஜ் யாத்திரைக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குள் வாழ்ந்த முகம்மது நபியின் சமாதியை காண ஏன் செல்ல வேண்டும்? பிணங்கள் மிதக்கும் அசுத்த கங்கை நீரில் நீராட வயதான காலத்தில் காசி யாத்திரைக்கு போவது அவசியமா..? இதெல்லாம் அவசியமெனில், இவைகளை விட ஆயிரம் மடங்குகள்… இலட்சம் மடங்குகள் நியாயம், அவசியம், தேவைகள் இந்த 2 லட்சம் முதல்12 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட எம் மூதாதையர் வாழ்விடத்திற்கு இருக்கிறது. அதை காணும் பொழுது எழும் உள்ளக்கிளர்ச்சி நமது வைராக்கியத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தும். ஏனெனில், இந்த குடியம் குகை மாந்தர்கள் இல்லையெனில் இன்று நான் இல்லை…நீங்களும் இல்லை!!

வழக்கம் போல வருவதாக வாக்களித்த நண்பர்கள் கைவிட்டு விட …. ஆர்வமாய் வருகிறோம் என்ற நண்பர்களை நாங்கள் கைவிட… ஆரம்ப சொதப்பல்கள் “இனிதே” இந்த பயணத்திலும் இருந்தது. அன்று பூத்த புத்தம் புதிய சிகப்பு குல்மாஹார் மரத்தின் கிளைகளில் மலர்கள் பரப்பி கிடந்த வீடும், வரவேற்ற தோழர் வெற்றிவீர பாண்டியனின் முகமனும் அந்த சோர்வை இருந்த இடம் தெரியாமல் செய்தது. காலை சிற்றுண்டிக்கு பின்பு பசுமை விரிந்த, குளுமை பரப்பிய வயல்கள், மரங்கள், புல்வெளிகள், புதர்செடிகள் இருபக்கங்களும் சூழ்ந்த சாலைகள் வழியாக பூண்டி நீர்தேக்கத்தில் இருந்து சுமார் 10 கி.மீ பயணித்தது சுகமான அனுபவம்..

குடியம் கிராமத்தை காலை 10 மணிக்கு அடைந்தோம். கோடைகாலமான ஜீன், ஜீலை மாதங்கள் வழக்கத்திற்கு மாறாக மழைகாலமாக இப்பொழுது மாறி விட்டிருந்தது. பருவநிலை மாற்றங்கள், புவி வெப்பமடைதல், எல்ஈநோ ..என்று காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. தென்மேற்கு பருவ காற்று தமிழகம் முழுவதும் நிறைய மழையை கொண்டு வந்து சேர்த்து கொண்டிருக்கும் அதிசம் நிகழ்ந்த நேரம் இது. வானம் சாம்பலும், கருமையுமான மேகங்களால் மூடப்பட்டு இருந்தது. இதமான குளிர் தென்றல் அனைவரையும் வருடிச் சென்றது. நீண்ட தொலைவில் பரந்துவிரிந்த பசும்புதர்காடுகளுக்கு அப்பால் குடியம்குகை குன்றுகள் தெரிந்தது. கூழாங்கற்களாலான செம்மண் மாட்டு வண்டி பாதையும் ஒற்றை அடி பாதையுமாக நீண்ட பாம்பு போல் நெளிந்து விரிந்து கொண்டிருந்தது. இயல்பான தயக்கம் எழுந்து மற்றவர்கள் போகட்டும் நாம் வேனில் இருந்து விடுவோமா என்று ஒரு கணம் தோன்றியது. ஆனாலும் பசுமை ஒளிரும் காட்டின் வசீகர கொள்ளையழகு வா..வா.. என்று சுண்டி இழுத்தது. ஆதித்தாயின் கம்பீரமான ஒங்கார குரல்கள் ஒலித்த அந்த மலைகுகைள் கைகளை நீட்டி அழைப்பது போல தோன்றியது.

இரண்டு குழந்தைகள் உட்பட 16 பேர் கொண்ட குழு புறப்பட்டது. எல்லாரும் முன் செல்ல நானும், காலில் அறுவைசிச்சை செய்துள்ள பயணப்பிரியர் நண்பர் ஆனந்தும் சிறிது பின் தங்கினோம். காட்டிற்குள் வாகனங்கள் செல்ல கூடாது என்று இரு இடங்களில் பெரிய பள்ளங்களை வன துறையினர் பாதையின் குறுக்காக வெட்டி வைத்து இருந்தனர். பாதை முழுவதும் வழுப்பான சிறியதும், பெரியதுமான கூழாங்கற்களாலானதாக இருந்தது. மலை பிரதேசங்களுக்குள் செல்லும் ஆறுகளில், அவற்றின் படுகைகளில் இப்படியான கூழாங்கற்கள் இருக்கும். இந்த பகுதி கொற்றலை ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கினுள் வருகின்றது. இங்கு நான்கு படிவுப் படுக்கைகள் (Four Fold Terrace System) உள்ளன என்றும்,கூழாங்கற்திரளை அடுக்கின் பகுதி (Boulder Conglomerate Horizon) ஒன்று காணப்படுகிறது என்றும் தெரியவருகின்றது. மேலும், இப்பகுதியில் இரண்டு வகை மண்பரப்புகளைஅடையாளம் கண்டு வெளிப்படுத்தினர். அவை - இப்பகுதியில் சிறப்பாகக் காணப்படும் செம்மண் படிவங்களின் பரப்பு (Latrite Formation), மற்றும் பிளைஸ்டோசின் கால சிதைந்தசெம்மண் படிவப் பரப்பு என்பன ஆகும். மலைகள், பாறைகள் எரிமலை வெடிப்பு குழம்பினால் உருவானவையாகும். இவற்றில் பல வகைகள் உள்ளன. அதில் ஒருவகையான வெடித்து சிதறும் எரிமலை குழம்பில் உருவானது குடியம்குகை மலையும், இந்த பகுதியுமாகும் என்று வெற்றிவீர பாண்டியன் விளக்கினார்.. சிலர் புரியாமல் கருதுவது, எழுதுவது போன்று இது ஆற்றினாலோ, கடலினாலோ உருவான நிலவியல் அமைப்பு கிடையாது.

பூவுலகின் நண்பர்கள் சில மாதங்களுக்கு முன்பு சென்னை மாநகரத்தின் குடிநீர் ஆதாரமான ஏரிகள் கல்வி பயணத்தில் குடியம்குகைகள் செல்வதாக திட்டமிடப்பட்டது. செம்ம்பரம்பாக்கம், புழல், சோழவரம், பூண்டி ஏரிகளுக்கு சென்ற பிறகு மாலை 4.30 க்கு மேல் குடியம்குகைகள் செல்வதா, இல்லையா என்று விவாதிக்கப்பட்டு பின்பு நிறுத்தப்பட்டது. அப்படியான பயணம் சாத்தியமே கிடையாது. சென்னையில் இருந்து குடியம்குகைகள் செல்வது ஒரு முழுநாள் பயணமாகும். காலை 9 மணிக்கு குடியம் கிராமத்தில் இருந்து பயணம் செய்தால்தான் முழுமையாக குடியம் குகைகளை அதோடு இணைந்த புதர்காட்டையும் முழுமையாக அனுபவதித்து பார்க்க இயலும். காலை 10 மணிக்கு மேல் புறப்பட்ட எங்கள் குழு 12.30 மணிக்கு பிறகுதான் பெரிய குடியம்குகையை அடைய முடிந்தது. இடையில் அய்ந்து அய்ந்து நிமிடங்கள்தான் இரண்டு இடங்களில் நின்றோம். குகையினுள் ஒன்றரை மணிகள் பார்வையிடல், உரையாடல்கள், உணவுக்கான நேரம் போனது. மாலை 4.30 மணிக்குதான் குடியம் கிராமத்திற்கு குழு வந்து சேர்ந்தது. காட்டின் வளத்தை, வனப்பை நின்று பார்க்க கூட நேரமில்லை. ஓட்டமும் நடையுமாக பூண்டி நீர்த்தேக்கத்திற்கு வர மாலை 5.30 மணியாகி விட்டது. எனவே, குடியம் குகைகளை, அதனுடன் இணைந்த காட்டை காண சென்னையில் இருந்து முழுநாள் பயணம்தான் யதார்த்தம் என்பதை இந்த பயணம் உணர்த்தியது. இனி குடியம் வருபவர்கள் இதற்கான புரிதலுடன் வரவேண்டும் என்பதற்கே இந்த பதிவு

விட்டு விட்டு பெய்த மழைகளால் காடு குளித்து புத்தாடைகள் அணிந்து கொண்டிருந்தது. காட்டின் பல்லுயிர்களும் புத்துயிர்ப்பு பெற்று புது பொலிவுடன் செழுமை பூரித்து கிடந்தன. வழுப்பான கூழாங்கற்களாலான பாதை என்பதால் சில விநாடிகள் கூட நிலம் நோக்கி பார்க்காமல் நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது. நிமிர்ந்த நடை சவடால் இங்கு வேலைக்கு ஆகாது. அசந்தால் சறுக்கி மண்ணை கவ்வச் செய்து விடும். வெண்மைக்கும் கருமைக்கு இடையில் இருக்கும் எண்ணற்ற வண்ண கலவைகளால் இக்கூழாங்கற்கள் காட்சி அளித்தன. பலவகை வட்டங்கள், பல்வேறு சதுர – முக்கோண – அறுகோண - பற்பலக் கோண….ங்களால் இந்த கூழாங்கற்கள் இருந்தன. சில கூழாங்கற்களில் விண்மீன்கள், பிறைநிலாகள் என்று பல ஒவியக்காட்சிகளும் வரையப்பட்டு இருந்தன. எரிமலை குழம்பும், மழை வெள்ளங்களும் இணைந்து தீட்டிய அழகோவியங்கள் இவைகள்!

kudiyam caves 2

பெரிய காட்டு கலாக்காய், காட்டு கலாக்காய் பழம், சூரப்பழம் புதர் செடிகள், நெல்லி, நாகப்பழம் மரங்கள், லெமன்கிராஸ் புற்புதர்கள் .. .. என்று பல்வகை புதர்களாலான காடாக குடியம் குகை வழிபாதை இருந்தது. வானுயர்ந்த பெரிய மரங்கள் எதுவும் கிடையாது. வனத்துறையினர் எவனோ முதலாளிக்காக பல இடங்களில் நட்டு வளர்க்க முயலும் மரங்கள் கூட இருபது அடிகளுக்கு மேல் வளராமல் குட்டையாக ஆண்டுகணக்கில் இருக்கின்றன. பாதை எங்கும் இனிமையான குரல்களில் மகிழ்ச்சியுடன் பலவித பறவைகள் இசைத்து குழைத்து பாடுவதை கேட்பதற்கு தனியாக ஒருநாள் பயணப்பட வேண்டும். ஒட்டு மொத்தமாக பல்லுயிர் சூழலில் அமைந்திருந்த இந்த ஆதிமனிதன் குகைகள் இருந்தன. கொற்றலை ஆற்றின் பள்ளத்தாக்கு புதர்காடுகள், பெருமரக்காடுகள், சமவெளிகள், மலைக்காடுகள் என்று பல்வகை நிலவியல்கள் ஒருங்கிணைத்தாக இன்றும் கூட இருக்கின்றது. உயிரியல் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு இயைந்ததான சுற்றுபுறச்சூழல் அமைந்த பகுதி இது என்பதை இயல்பாக உணர முடிந்தது.

வண்டிபாதை முடிந்து காட்டு ஒற்றையடி பாதை தொடங்கியது. வேர்க்கடலை உருண்டை போன்று பாறைகள் இருந்த பகுதி இது. வெற்றிவீரபாண்டியன் எங்களை வழிநடத்தி சென்றார். கொற்றலை ஆற்றில் மணல் குவாரிகள் அமைப்பதற்கு எதிராக கொற்றலை பாதுகாப்பு இயக்கத்தை ஒருங்கிணைத்து வருகிறார். சாந்தி பாபு என்ற தொல்லியல் ஆய்வாளரின் ஆய்வுக்கு உதவியாளராக இப்பகுதிக்கு வந்துள்ளார். பல தொல்லியல் ஆய்வாளர்களுக்கு இவர் உதவி உள்ளார். தகவல் அறியும் சட்டத்தின் மூலம் இப்பகுதி மக்களுக்கு பல நன்மைகளை செய்துள்ளார். ஒன்றரை கோடி செலவில் பூண்டிநீர்த்தேக்கத்திற்கு செல்லும் தார்சாலை இவரது சமூக பணிக்கு சான்றாக உள்ளது.

மிகவும் பின்தங்கி போனதால் வழக்கறிஞர் மனோகரன் அவர்கள் எனது பையை வாங்கி உரையாடிக் கொண்டு கூடவே நடந்தார். கையில் இருந்த காமிரா தொடர்ந்து இயங்கி கொண்டிருந்தது. ஆதித்தாயின் பெரும்குகை குளுமையான தூறலை வானில் இருந்து பொழிந்து எங்கள் வரவேற்றது. அந்த குளுமையிலும் இலேசாக வியர்த்தது. குகையில் கால்வைத்த அந்த கணம் இரண்டு இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சென்று விட்டு மீண்டேன்.

மூன்று திருமண மாஹால்கள் அளவிற்கு பெரிய குகை மையமாகவும் , அதை சுற்றிலும் “ப” வடிவதில் இருந்த மலை குன்றுகளில் 15 குகைகளும் இருக்கின்றன. தொல்மாந்தர்கள் பெரும் மக்கள் சமூகமாக வாழ்த்தற்க்கான அடையாளமாக இந்த குகைகளும், காடும், சமவெளி, ஆற்று படுகையும் இருக்கின்றன. பெரும்குகையின் உயரமானதொரு மூலையில் பல மலைத்தேனிக் கூடுகள் இருந்தன. மலைத்தேனிக் கூடுகள் கலைக்க கூடாது. இரண்டு மூன்று தேனிகள் கொட்டினால் கூட மயக்கமடைய நேரிடும் என்று வெற்றிவீரபாண்டியன் குழுவினரை எச்சரித்தார். அங்காங்கே குழுக்களாக, தனியாக நண்பர்கள் காமிராக்களை கிளிக்கினர். குகையின் மறுபக்கம் சிறு மரங்களாலும், புதர்களாலும் குகைகயின் மேலிருந்து தொங்கிய பசும் கொடிகளாலும் இயற்கை சொர்க்கபுரியை படைத்திருந்தது.(காணொளி1)

வெற்றிவீரபாண்டியன் இந்த இடத்தின் முக்கியத்துவத்தை பற்றியும், தனது அனுபவங்களையும், இன்றைக்கு இதை கவனிப்பார் அற்ற நிலையையும் விளக்கினார். இங்கு கிடைத்த தொல்மாந்தர் எலும்பு கூட்டை எந்த வரையரையும், கணக்கும் இல்லாமல் வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்கள் எடுத்து சென்ற அவலத்தை பகிர்ந்தார். இந்திய தொல்பொருள் துறை இந்த குகைகள் பாதுகாக்க எந்த நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க வில்லை. ஒரு அறிவிப்பு பலகை கூட வைக்கப்பட வில்லை. இதன்விளைவாக கிராம மக்கள் சிலர் அம்மன் சிலையை, சூலாயுதத்தை, சில கடவுளர் படங்களை இங்கு வைத்து வழிபட தொடங்கி உள்ளனர். அடுத்ததாக புதிய கட்டுமானங்களை கட்ட வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. இது தடுக்கப்பட வேண்டும். சிலை வழிபாடு, உருவ வழிபாடு அப்பொழுது கிடையாது. இரண்டு இலட்சம் ஆண்டுகள் வரலாற்றை மறைப்பதில் அல்லது குழப்புவதில் இவை கொண்டு சென்று சேர்த்து விடும் என்றார்.

தமிழக அகழாய்வுகள் காட்டும் பண்டைய தமிழர் சமூகம் என்ற கட்டுரையில் ச. செல்வராஜ் அவர்களின், “திருவள்ளூர் மாவட்டம், பூண்டியை அடுத்து, குடியம் எனும் பழங் கற்கால மக்கள்வாழ்விடமான, இயற்கையான குகைத்தலத்துடன் கூடிய ஊர்ப்பகுதி அமைந்துள்ளது. இக்குடியம் குகைத்தலம், கூனிபாளையம், பிளேஸ்பாளையம் ஆகிய இடங்களுக்கு இடைப்பட்டபகுதியில் அமைந்துள்ளது. இவை, பூண்டியில் இருந்து சுமார் 15 கி.மீ. தொலைவில் காணப்படுகின்றன. இங்கு மொத்தம் 16 குகைகள் உள்ளன. இக்குடியம் குகையின் உட்பகுதியில், ஒருஅகழ்வுக் குழியும், வெளியில் இரண்டு அகழ்வுக் குழிகளும் இடப்பட்டன*.

இவ்வாய்வில், இரண்டு வகையான கற்காலக் கருவிகள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. குழியின் அடிப்பகுதியில், அச்சூலியன் வகையைச் சார்ந்த கற்கருவிகளும்; மேல்பகுதியில், இடைக்காலஅச்சூலியன் வகையைச் சார்ந்த கற்கருவிகளும் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. அச்சூலியன் வகைக் கற்கருவியில் இருந்து, நுண் கற்காலக் கருவிகளின் வளர்ச்சி நிலைகள் வரைதொடர்ச்சியாக இடைவெளியின்றி இங்கு காணப்படுகின்றன. இங்குள்ள மண்ணடுக்குகளும், முறையான வளர்ச்சி நிலையையே காட்டுகின்றன.

இங்கு கிடைத்த கைக் கோடாரி, கிழிப்பான்கள் (Cleaver), சுரண்டிகள் (Scrapper), வெட்டுக்கத்திகள் (Blade) போன்ற கற்கருவிகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. இக் கற்கருவிகளில், அதிக அளவில்சில்லுகள் பெயர்த்த நிலையைக் காண முடிகிறது. இவையே பின்னர், நுண் கற்கருவிகள் தொழிற்கூடத்துக்கு வழிவகுக்கக் காரணமாக அமைந்துள்ளதை இதன்மூலம்அறியமுடிகிறது. குகைகளில் வாழ்வதைவிட வெளியிலேயே அதிகமாக வாழ்ந்துள்ளனர் என்ற கருத்தை, இங்குக் கிடைத்த கைக் கோடாரிகளின் அளவை வைத்து, இங்கு அகழாய்வுமேற்கொண்ட கே.டி.பானர்ஜி தெரிவித்துள்ளார்.

இங்கு கிடைத்துள்ள பழைய கற்காலக் கற்கருவிகள் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் செதுக்கப்பட்டவை. வடிவத்தில் இதயம் போன்றும், வட்ட வடிவிலும், நீள்வட்ட வடிவிலும்,ஈட்டிமுனை போன்ற கற்கருவிகளும் இங்கிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் கூர்மையான முனைகளும், பக்கவாட்டின் முனைகளும் கருவியை மிகவும்;கூர்மைபடுத்துவதற்காக நுண்ணிய சில்லுகளைப் பெயர்த்துள்ளதும் நன்கு தெளிவாக அறியமுடிகிறது. இவை அனைத்தும் சென்னை கைக் கோடாரி மரபைச் சார்ந்தவை என்பதுதொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும். அடுத்து, இங்கு சேகரிக்கப்பட்ட கைப்பிடியுடன் கூடிய ஓர் கற்கருவி மிகவும் சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் தொழில்நுட்பஅறிவு காண்போரை வியக்கச் செய்கிறது. இக்கற்கருவி ஆமை வடிவத்தில் அமைந்துள்ளது. இதனை து.துளசிராமன் அவர்கள் தனது கள ஆய்வின்போது கண்டறிந்தார். இக்கருவியைஆமை வடிவ (Micoqurin) கைக் கோடாரி என்றே குறித்தனர். இவை மட்டுமின்றி, கற்கருவிகள் செய்யப் பயன்படுத்திய கல் சுத்திகள் பலவும் இவ்வாய்வில் சேகரிக்கப்பட்டன. இக் கல்சுத்திகள், பல வடிவங்களில் கிடைத்துள்ளன. இவை அனைத்தும், தமிழகத்தில் பரிக்குளம் அகழாய்வில்தான் முதன்முதலாக கண்டறியப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன…” என்ற கருத்துகளை தோழரும் வழிமொழிந்து விரிவாக விளக்கினார்.( காணொளி 2 )

பழங்கற்காலத்தின் பல்வேறு கால கட்டங்களும், புதிய கற்காலத்தின் பல்வேறு கால கட்டங்களும், நுண் கற்காலம், அதை தொடர்ந்து வர்க்க சமூகங்களாக உருவான காலம், அதன் பல்வேறு வளர்ச்சி கட்டங்கள் என்று வரலாற்று தொடர்ச்சிகளுக்கான தொல்லியல் தரவுகள், ஆதாரங்கள் கொற்றலை நதி படுகையில் மட்டுமல்ல கூவம் நதி, பாலாற்று படுகைகள் என்று திருவள்ளுவர், காஞ்சிபுரம் மாவட்டங்கள் முழுவதும் எண்ணற்ற இடங்களில் விரவிக் கிடக்கின்றன. இது பற்றி தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை தனியாக ஒரு நூலையும் வெளியிட்டுள்ளது. இந்த இடங்கள் அனைத்தும் கவனிப்பார் இல்லாமல் இன்று பெரும் அழிவுகளை சமூக விரோத சக்திகளால் சந்தித்து வருகின்றன. இதில் முக்கியமானதாக குடியம் குகைகள் இருக்கும்.

ஆதிதாய் தலைமையிலான வர்க்கமற்ற புராதான கம்யுனிச சமூகம் நிலவிய இந்த கற்கால மாந்த சமூகத்தை பற்றி தமிழ்நாடு மக்கள் கட்சி தோழர் செல்வியும், நானும் குழுவினருடன் பகிர்ந்து கொண்டோம்.(காணொளி3) தொடர்ந்து கோழிக்கறி குழம்புடன் தக்காளி சாதம், தயிர்சாதம், வடை, உருளைக்கிழங்கு பொறியல் என்று எங்கள் அனைவருக்கும் வெற்றிவீரபாண்டியன் குடும்பத்தினர் ஒரு விருந்து படைத்தனர் என்றால் மிகையல்ல. பெரிய பாத்திரங்களில் இவ்வளவு தூரம் சுமந்து வந்த தோழர் மணிமாறன் துணைவியார் பஞ்சவர்ணம், வெற்றிவீரபாண்டியனுக்கு குழுவினர் நன்றி கூறினர். வெற்றிவீரபாண்டியன் குழந்தைகள் அக்கா-தம்பி விளையாடிய நேரம் போக மற்ற நேரங்களில் நடந்த பஞ்சாயத்துகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் குழு நண்பர்கள் தலைமைதாங்கி தீர்த்து வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். மழை தொடர்ந்து பெய்தாலும் இந்த பகுதி முழுவதும் எங்கும் தண்ணீர் தேக்கி இருக்கும் குட்டைகளுக்கான அறிகுறிகள் ஏதும் இல்லை. அவரவர் சுமந்து வந்த குடிநீரை அனைவரும் அருந்தினர். நீண்ட நடைபயணத்திற்கு குடிநீர் அதிகம் தேவை இருப்பது புரிந்தது. மீதமிருந்த உணவை (சென்னைவாசிகளை நம்பி இவ்வளவு உணவு சமைக்கலாமா நண்பரே..) பல்லுயிர்களுக்கும் பகிர்ந்து அளித்தோம். மதியம் 2 மணிக்கு மேல் தாய்வழி சமூகத்தை போற்றுவோம் என்று முழங்கி விட்டு கிளம்பினோம்!

அனைவரும் வேக வேகமாக நடக்க நாம் காட்டின் ஒவ்வொரு அசைவைகளையும் நிதானமாக இரசித்தவாறு நடந்தோம். குழுவினர் காட்டு கலாக்க பழங்களை பறித்து தின்று கொண்டே சென்றனர். ஒரு புதர்செடியில் நிறைய பழங்கள் இருந்தன. குழுவினர் சிலர் அதை பறிக்க பாய்ந்தனர். வெற்றிவீரபாண்டியன் அதை தடுத்து, இதைச் சாப்பிடக்கூடாது. காட்டு கலாக்க பழத்தின் போல் காட்சி அளிக்கும் வேறு நச்சு பழங்கள் இவை… இதே போல போலிகள் கலந்துதான் காடும் இருக்கும், பறவைகள் உண்ணும் பழங்களைதான் மனிதர்கள் சாப்பிட வேண்டும் என்றார் வெற்றி வீரபாண்டியன்.

காமிராக்குள் காட்டை அடைக்கும் நமது முயற்சியில் மிகவும் பின் தங்கி விட்டோம். கால்வலியும் இதற்கு கூடுதல் காரணமாக இருந்தது. குழுவினர் காட்டின் ஒற்றை அடிப்பாதையில் எங்களுக்காக காத்து கிடந்தனர். இப்படி போனால் இருட்டி விடும் என்று தோழர் வெற்றி காமிரா பையை பறித்து கொண்டு நடந்தார். திரும்பவே மனம் இல்லாமல் மழையில் புத்தொளி வீசும் அந்த புதர் காட்டிற்கு டா..டா..காட்டி விட்டு திரும்பினேன். இறுதியாக முன்னோர்கள் வாழ்ந்த மண்ணை முத்தமிட்டு விட்டு விடை பெற்றோம்.( கீழே விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை கதையுடன் இதை இணைத்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும். )

பூண்டி நீர்தேக்கத்தையும், அங்கு அமைத்துள்ள கற்கால தொல்லியல் அருங்காட்சியகத்தையும் ஒரு எட்டு பார்த்து விட்டு வெற்றிவீரபாண்டியன் வீட்டிற்கு சென்றோம். சூடான தேநீர் அனைவருக்கும் கிடைத்தது. பல ஆண்டுகள் கொற்றலை ஆற்று படுகையில், குடியம் குகைகள் காட்டில் வெறும் பனம்பழங்களை தின்று பசியாறி தானும் தனது தம்பியும் அலைந்து திரிந்து கண்டெடுத்த கற்கால கல் கருவிகள், ஆயுதங்களான கைக்கோடாரிகள், கிழிப்பான்கள்(Cleaver), சுரண்டிகள்(Scrapper), வெட்டுக்கத்தி(Blade)களில் ஒவ்வொன்றை குழுவினர் ஒவ்வொருவருக்கும் பரிசளித்தார்.

இலட்டசம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆதிதாய்மார்கள் தங்களின் உழைப்பினால், அறிவுதிறத்தால் வடிவமைத்த வேல்வடிவ கல் ஆயுதங்களை தனதுமகன்களுக்கு அளித்தாள். அவைதான் பின்நாட்களில் முருக கடவுள்களுக்கான வேலாயுதங்களாக பரிமாற்றங்கள் அடைந்தன. அத்தகையதொரு கல் ஆயுதங்களை தோழர்வெற்றிவீர பாண்டியன் அறிவு சுடர் நடுவ கல்வி பயணத்தில் பங்கெற்றவர்களுக்கு பரிசளித்தார். கல் என்ற வேர்சொல்ல்லில் இருந்து கல்வி என்ற சொல் உருபெற்றதை விளக்கி, கல்வி பயணத்தை நிறைவு செய்தார்.(காணொளி4) இரண்டு இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் மனித உழைப்பின் முதல் தொழில்நுட்ப அறிவின் அற்புத படைப்பு இந்த கல் கருவிகள்! அதை கைகளில் ஏந்திய பொழுது இலட்சம் ஆண்டு வரலாற்றை சுமக்கும் பெருமிதத்தினால் கண்கள் பனித்தன!!

1. https://www.youtube.com/watch?v=rZMiw2l1qAc

2. https://www.youtube.com/watch?v=E9a93Hyh7yk

3. https://www.youtube.com/watch?v=nCn1eVUJDFw

4. https://www.youtube.com/watch?v=5VSVwM0vBtE

- கி.நடராசன்

Pin It

பாண்டிய நாட்டு சவுராஷ்டிரா மக்கள் நெசவு செய்த பட்டுத் துணிகளை சேர நாட்டு அரச குடும்பங்கள் விரும்பி வாங்குவார்களாம். அதனால் சவுராஷ்டிரா மக்கள் தாங்கள் நெய்த துணிகளை விற்பனைக்காக சேர நாட்டுக்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு சவுராஷ்டிரா வணிகர் தனது மகள் புஷ்கலையுடன் சேர நாட்டுக்குப் பயணிக்கிறார். ஆரியங்காவு என்னும் ஊரை அடைந்தபோது, இருட்டி விடுகிறது. அன்றிரவு அங்கே இருக்கும் கோயிலில் இருவரும் தங்குகின்றனர். கோயிலில் சிலையாக இருந்த அய்யப்பனின் உருவ அழகைக் கண்டு, புஷ்கலை மயங்குகிறாள்; அய்யப்பன் மீது காதல் கொள்கிறாள். மறுநாள் தந்தையுடன் கிளம்ப மறுக்கிறாள். தான் இந்தக் கோயிலிலேயே தங்கப் போவதாகவும், திரும்பி வரும்போது தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறும் கூறுகிறாள். தந்தை ஏதோதோ சமாதானம் கூறியும், புஷ்கலை கேட்கவில்லை. வேறுவழியின்றி, கோயில் மேல்சாந்தியின் பொறுப்பில் மகளை விட்டுவிட்டு, பயணத்தைத் தொடர்கிறார்.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 7

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 8

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 9


அடர்ந்த காட்டின் வழியில் பயணிக்கும்போது, மதம் கொண்ட யானை ஒன்றிடம் மாட்டிக் கொள்கிறார். அச்சமுற்ற வணிகர், ஆரியங்காவில் பார்த்த அய்யப்பனை நினைத்து, தன்னைக் காப்பாற்றுமாறு வேண்டுகிறார். அப்போது அங்கு வாலிப வயதில் ஒரு வேடன் வருகிறான். அவன் யானையை சைகையாலேயே அடக்குகிறான். மகிழ்ச்சி அடைந்த வணிகர், பட்டாடை ஒன்றைப் பரிசாக அளிக்கிறார். வேடன் அதை அப்போதே அணிந்து, அந்த ஆடையில் தான் எப்படி இருப்பதாக வணிகரிடம் கேட்கிறான். “மாப்பிள்ளை போல் இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்கிறார். “என்ன கேட்டாலும் தருவீர்களா?” என்று வேடன் கேட்க, “என் உயிரைக் காப்பாற்றி இருக்கிறீர்கள். என்ன வேண்டுமானாலும் தருவேன்” என்று வணிகர் பதில் சொல்கிறார். “அப்படியென்றால் உங்கள் மகளை எனக்குத் திருமணம் செய்து கொடுங்கள்” என்று கேட்டிருக்கிறான் வேடன். வணிகரும் சரி என்று சொல்ல, “திரும்பி வரும்போது ஆரியங்காவு கோயிலில் என்னை சந்தியுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு வேடன் சென்று விடுகிறான்.

aariyankavu 600

(ஆரியங்காவு கோயில்)

வியாபாரத்தை முடித்துவிட்டு, ஆரியங்காவு திரும்பிய வணிகர், மகளைக் காணாது திகைக்கிறார். கோயில் சாந்தியும், வணிகரும் இரவு முழுவதும் தேடியும் புஷ்கலை கிடைக்கவில்லை. களைப்பு மேலிட, மேல் சாந்தி தூங்கிவிடுகிறார். கனவில் அய்யப்பன் தோன்றி, புஷ்கலையை தன்னுடன் அய்க்கியப்படுத்திக் கொண்டதாக கூறுகிறார். கனவு கலைந்து எழுந்த மேல்சாந்தி நடந்ததை வணிகரிடம் கூறுகிறார். காலையில் கோயில் திறந்து பார்க்கிறார்கள். காட்டில் வணிகர் கொடுத்த பட்டாடை அய்யப்பனின் இடுப்பில் உள்ளது. பக்கத்தில் புஷ்கலை தேவி வீற்றிருக்கிறார். மகளுக்கு முக்தி கிடைத்ததை உணர்ந்த வணிகர், மதுரை திரும்புகிறார். இப்படி ஒரு கதையை தல புரணமாக சொல்கிறார்கள்.

இங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்கழி மாதம் 9ம் தேதி முதல் 15ம் தேதிக்குள் அய்யப்பன் - புஷ்கலை திருமண உற்சவம் கொண்டாடப்படுகிறது. பெண்வீட்டாராக மதுரை சவுராஷ்டிரா மக்கள் ஆரியங்காவுக்கு சீர்வரிசை கொண்டு செல்கிறார்கள்.

மதம் கொண்ட யானையை அய்யப்பன் அடக்கியதால், ஆரியங்காவு அய்யப்பனுக்கு ‘மதகஜ வாகன ரூபன்’ என்ற பெயரும் உண்டு. மாப்பிள்ளை கோலத்தில் அய்யப்பன் இங்கு அருள் பாலிப்பதால், திருமணத் தடை உள்ளவர்கள் இங்கு வந்து வணங்கினால், விரைவில் திருமணம் நடக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். இக்கோயில் செங்கோட்டையிலிருந்து 20 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.

அய்யப்பனின் சரவீடுகளில் எருமேலி, சபரிமலை கோயில்கள்தான் சுத்தமற்றுக் காணப்படுகின்றன. இங்குதான் பக்தர்கள் அதிகம் செல்கின்றனர். அச்சன்கோவில், குளத்துப்புழா, ஆரியங்காவு கோயில்களுக்கு அய்யப்ப பக்தர்கள் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. அதனால் குறைவான பக்தர்களே செல்கிறார்கள்; கோயில்களும் சுத்தமாகக் காணப்படுகின்றன. அதுமட்டுமல்லாது, இந்த மூன்று கோயில்களுக்கு மாலை போட்டு, விரதமிருந்துதான் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை. பெண் பக்தர்களுக்கு எந்த வயதுக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. அப்பம், அரவணை இங்கும் கிடைக்கிறது.

***

பூஜை முடிந்ததும், கோயில் வளாகத்திற்குள் இருந்த ஒரு மரத்தடியில் பக்தர்களுடன் உட்கார்ந்தேன். பயணத்தின் நான்காவது மற்றும் இறுதி நாள் இது. ஆனால் வீட்டை விட்டு வந்து, எத்தனையோ நாட்கள் ஆனதுபோல் இருந்தது. அலுவலக நாட்கள் அல்லது வார விடுமுறை நாட்கள் என்றால், புதிதாக ஒரு அனுபவம் கிடைப்பதே அரிது. வழக்கமாக அல்லது எதிர்பார்த்தபடியே தான் பொழுது கழியும். ஆனால், இந்த நான்கு நாட்களில் ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு புதிய அனுபவம் கிடைத்தது. புதிய இடங்கள், புதிய கதைகள், புதிய நபர்கள் என பெற்றது மிக அதிகம். அதுவும் நான்கு நாட்களும் காலை நான்கு அல்லது ஐந்து மணியிலிருந்து இரவு 12 வரை உயிரோட்டமாகக் கழிந்தது. ஒரு நாளைக்கு 4 மணி நேரத் தூக்கம் மட்டுமே இருந்தது. அத்தனையும் சேர்ந்து நான்கு நாட்கள் என்பதை ஏதோ நாற்பது நாட்கள் போலக் காட்டின. சென்னையில் நாற்பது நாட்களில் கிடைக்காத அனுபவங்கள் இந்த நான்கு நாட்களில் கிடைத்தன.

aariyankavu 601

(ஆரியங்காவில் சரவணன், இரவி மாமாவுடன் நான்)

கோயிலில் அரைமணி நேரம் பொழுது போக்கி விட்டு, அங்கிருந்து குற்றாலம் நோக்கி கிளம்பினோம். குற்றாலத்தை நாங்கள் அடைந்தபோது மதியம் 1.30 மணி இருக்கும். சீஸன் இல்லாத நேரம் என்றாலும், அய்யப்ப பக்தர்களுக்காக குற்றாலம் பரபரப்பாக இருந்தது. மெயின் அருவி அருகே இருந்த ஒரு சத்திரத்தை எங்கள் குழுவினர் பிடித்தனர். மதிய சாப்பாடுக்குத் தேவையான சமையல் பொருட்கள், பாத்திரங்களை இறக்கி வைத்தனர். சமையல்காரர்கள் உணவு தயாரிப்பு வேலைகளில் இறங்க, பக்தர்கள் அருவிப் பக்கம் சென்றனர்.

மழைக் காலத்தில் மொட்டை மாடியிலிருந்து மழை வடிகால் குழாய் மூலம் எந்தளவிற்கு தண்ணீர் வருமோ, அந்தளவிற்குத் தான் அருவியில் தண்ணீர் வந்து கொண்டிருந்தது. அதில் குளிப்பதற்கு 30, 40 பேர் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அந்த வரிசையில் சேர விருப்பமில்லாமல், நானும், சரவணனும் கடைவீதிப் பக்கம் போனோம். நேந்திரம் சிப்ஸ் வாங்கினோம். சரவணன் அவனது குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு சாமான்கள் வாங்கினான். சத்திரத்திற்குத் திரும்பி, கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்தோம். 3.30 மணி வாக்கில் மதிய சாப்பாடு தயாரானது. சோறு, சாம்பார், ரசம், அப்பளம், பருப்பு பாயாசம் என சாப்பாடு அமர்க்களமாக இருந்தது. அதிலும் பருப்பு பாயசத்தின் சுவையும், மணமும் இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடு என்றது.

ஐந்தரை மணி வாக்கில் குற்றாலத்திலிருந்து கிளம்பினோம். சில பக்தர்கள் இராஜபாளையத்திலிருந்து வந்ததால், அவர்களை இறக்கிவிடும் பொருட்டு, இராஜபாளையம் வழியாக வண்டிகள் சென்றன. இரவு 9 மணி வாக்கில் அருப்புக்கோட்டை சிவன் கோயில் வந்தடைந்தோம். அங்கு இரவி மாமாவின் டாடா சுமோ காருடன் அவரது நண்பர் காத்திருந்தார். இரவி மாமா வீட்டிற்குச் சென்றோம். சரவணனது Maruthi Ritz அங்குதான் இருந்தது. அதை எடுத்துக் கொண்டு, மீண்டும் சிவன் கோயிலுக்கு வந்தோம்.

பொறுப்பாளர்கள் பிரசாதப் பைகளை கட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு பக்தராக குரு சாமி அழைத்தார். வழக்கப்படி அவர்கள் குரு சாமி விழுந்து, பைகளைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். எனக்கும் ஒரு பிரசாதப் பை இருக்கிறது என்று சொன்னார்கள். இரவி மாமா என்னிடம் “குரு சாமி காலில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு, வாங்கிக் கொள்” என்று சொன்னார்கள்.

“மாமா... நான் சுயமரியாதைக்காரன். யார் காலிலும் எதன் பொருட்டும் விழ மாட்டேன்.” என்று மறுத்தேன்.

குரு சாமி என்னை அழைக்கும்போது, அவரிடம் பயண ஏற்பாடு சிறப்பாக இருந்தன என்றும், பொறுமையுடன் எங்கள் அனைவரையும் வழிநடத்திச் சென்றதற்கு நன்றி என்றும் கூறினேன். குரு சாமி, “அடுத்த ஆண்டு மாலை போட்டு வருவீர்கள் என நம்புகிறேன்” என்று கூறினார். நான் புன்னகைத்தவாறு விடை பெற்றுக் கொண்டேன்.

***

விருதுநகர் சாலையில் சரவணன் கார் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

“இந்தக் குழு இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, திருச்செந்தூருக்கு பாதயாத்திரை போகிறார்கள். நானும் போவதாக இருக்கிறேன். நீயும் வருகிறாயா?” என்று கேட்டான்.

aariyankavu 602

(ஆரியங்காவில் நாகராஜ சிலைகளின் முன்பு)

“வாய்ப்பு இருந்தால் நிச்சயம் வருகிறேன்” என்று பதில் சொன்னேன்.

“அடுத்த ஆண்டு சபரிமலைக்கு வருவாயா?”

“இல்லை. வர மாட்டேன். நான் திருச்செந்தூருக்கு வருகிறேன் என்று சொன்னது, அந்த நடைபயண அனுபவம் எப்படி இருக்கிறது என்று உணரத்தானே தவிர, பக்தியினால் அல்ல. இந்த முறை சபரிமலை வந்ததும் அப்படித்தான். சபரிமலையில் என்னதான் செய்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வந்தேன். அடுத்த ஆண்டும் அதே இடத்திற்குச் செல்வது வீண். அதுவும் அங்கிருக்கும் அசுத்தத்திற்கு மீண்டும் ஒரு முறை அங்கு செல்லும் எண்ணமே எனக்கு வராது”

“உனக்கு எப்படியோ, எனக்கு இந்தப் பயணம் பிடித்திருந்தது. அடுத்த வருடமும் போகப் போகிறேன்” என்றான். ‘அசிங்கம் இருக்கிறது; அந்தப் பக்கம் போகாதே’ என்று சொல்லத்தான் முடியும். மீறிப் போவேன் என்று அடம்பிடிப்பவர்களுடன் மல்லுக்கட்டவா முடியும்?

***

சரவணனை வீட்டில் விட்டுவிட்டு, அவனது காரை எடுத்துக் கொண்டு கோவில்பட்டி வந்தேன். இரவு 1 மணி இருக்கும். எனக்காக ஹேமா காத்துக் கொண்டிருந்தாள். முதலில் போய் குளித்தேன். பேக்கில் இருந்த துணிகளை எல்லாம் எடுத்து, மற்ற அழுக்குத் துணிகளோடு போடாமல், தனியாகப் போட்டேன். பம்பை, சபரிமலையில் வெறும் தரையில் குப்பைகளோடு குப்பையாய் படுத்துக் கிடந்தபோது போட்டிருந்த துணிகள். அத்தையிடம் சொல்லி, இரண்டு முறை வாஷிங் மெஷினில் போட்டு எடுக்கச் சொல்ல வேண்டும்.

பயண அனுபவங்களை எல்லாம் ஹேமாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். தூங்குவதற்கு மூன்று மணி ஆகிவிட்டது.

குரு சாமி எனக்குக் கொடுத்த அன்பளிப்பு பணத்தை அத்தையிடம் கொடுத்தேன். “இதன் மூலமாக கோடி, கோடியாக பணம் கொட்டினால், அதில் எனக்கு 50% கொடுத்து விட வேண்டும்” என்று சொன்னேன்.

“50% என்ன... முழுவதும் கொடுத்து விடுகிறேன்” என்று பதில் சொன்னார்கள்.

மறுநாள் காலை 11 மணிக்கு சரவணன் அழைத்தான். மதியம் வீட்டில் விருந்து இருக்கிறது என்று என்னையும், ஹேமாவையும் அழைத்தான். போனோம்.

செப்டிக் டேங்க் போன்ற பம்பை நதியில் சரவணன் குளித்தான் அல்லவா? அப்போது பயன்படுத்திய துணிகளை ஒரு வாளியில் போட்டு, முக்கி எடுத்து, அந்தத் தண்ணீரை வீடு முழுக்கத் தெளித்துக் கொண்டிருந்தான். புனிதமாம்!

***

ஜனவரி மாதக் குளிரில் அலைந்தது, அதிகாலையில் பச்சைத் தண்ணீரில் குளித்தது, தூக்கமில்லாமல் திரிந்தது, பயண அலுப்பு எல்லாம் சேர்ந்து மறுநாள் சளி, இருமலுடன் காய்ச்சல் பிடித்துக் கொண்டது. ஒரு நாளில் சரியாகி விடும் என்று பார்த்தால், சரியாகவில்லை. சரவணனுக்கும் அதே சளி, காய்ச்சல்.

நெய்த் தேங்காயிலிருந்து கொஞ்சம் நெய்யை எடுத்து, உடம்பு சரியில்லாதபோது தடவிக் கொள்ளச் சொல்லி, சரவணனுக்கு குரு சாமி கொடுத்தார் அல்லவா? (எனக்குத் தரவில்லை). அதை தடவியிருப்பான் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால், அவன் “இப்போதுதான் டாக்டரைப் பார்த்து, ஊசி போட்டுவிட்டு வருகிறேன்” என்றான்.

“குரு சாமி கொடுத்த நெய்?”

“அது வீட்டில் இருக்கு”

***

அய்யப்ப பக்தர்களுக்கு சில கேள்விகள்:

இந்து மதப் புராணங்களின்படி, அய்யப்பன் பிறந்தது கிருத யுகத்தில். பனிரெண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, பூமியில் அவதரிக்கும் அய்யப்பன் மகிஷியை வதம் செய்துவிட்டு, இருபது வயதுகளிலேயே முக்தி அடைந்துவிடுகிறார். அதாவது 17,28,000 ஆண்டுகள் நீளம் கொண்ட கிருத யுகத்திலேயே அவரது வாழ்க்கை முடிந்துவிடுகிறது. கலிகாலத்தில்தான் - அதுவும் 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் - இஸ்லாமிய மதம் தோன்றியதும், அரேபியர்கள் இந்தியா வந்ததும். அப்படியென்றால், கிருத யுகத்தில் அதாவது 21,60,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முக்தியடைந்த அய்யப்பனுக்கு 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றிய வாபர் நண்பர் ஆனது எப்படி?

மதுரைக்கு சவுராஷ்டிரா மக்கள் குடிபெயர்ந்து வந்தது கி.பி. 16ம் நூற்றாண்டில். கிருதயுகத்தில் பிறந்து, மடிந்த அய்யப்பன், கலியுகத்தில் பிறந்த சவுராஷ்டிரா பெண்ணான புஷ்கலாவை மணந்தது எப்படி? கிருத யுகம், கலியுகம் முதலான கட்டுக்கதைகளை எங்களைப் போன்ற பகுத்தறிவுவாதிகள் நம்பவில்லை. ஆனால் அவற்றை நம்பும் பக்தர்களே, நீங்கள் யோசித்துப் பாருங்கள்... உங்கள் காலக் கணக்குப்படி பார்த்தால், அய்யப்பன் வரலாற்றில் நான் மேலே சொன்ன பெரிய ஓட்டை எப்படி வந்தது? காரணம் என்னவென்றால், இந்தக் கதையெல்லாம் பக்தர்களை மடையர்களாக நினைத்து புளுகப்பட்டிருப்பவை. நீங்கள் அந்தப் புளுகையெல்லாம் அப்படியே நம்புவதால்தான், ‘ஆணுக்கும் ஆணுக்கும் குழந்தை பிறக்கும். அப்படி பிறந்த குழந்தைதான் அய்யப்பன்’ முதலான அறிவுக்கு ஒவ்வாத கதைகளை எல்லாம் எழுதிக் கொண்டே போகிறார்கள். உலகில் வேறு எந்த மதத்திலாவது இவ்வளவு கேவலமான, முட்டாள்தனமான கதைகள் உண்டா?

அய்யப்பனுக்கு மாலை போட்ட பின்பு, வீடுகளில் நீங்கள் எத்தனை சுத்தம் பார்க்கிறீர்கள்? அதில் ஒரு சதவீதமாவது சபரிமலையிலும், பம்பையிலும் இருக்கிறதா?

என்னுடன் சபரிமலைக்கு வந்த பக்தர்களில் ஒருவரிடம் “இனி இந்த ஆண்டு பொய் சொல்லாமல், யாரையும் ஏமாற்றாமல் தொழில் செய்வீர்களா?” என்று கேட்டேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டே “தொழில் வேற; பக்தி வேற” என்று சொல்லி விட்டார். ஆண்டு முழுவதும் பொய் சொல்லி, பிறரை ஏமாற்றிச் சம்பாதித்து, ஒழுக்கமில்லாமல் வாழ்ந்துவிட்டு, ஒரு மண்டலம் விரதமிருந்து சபரிமலைக்குச் சென்று வந்தால், அய்யப்பன் உங்களை மன்னித்து விடுவாரா? அய்யப்பனை அந்தளவுக்கு அப்பாவியாகக் கருதுகிறீர்களா?

உங்களை யாராவது கூவம் நதியில் தள்ளிவிட்டால், எவ்வளவு கோபம் வரும்? அதைவிட அசுத்தமான பம்பை நதியில் வருடா வருடம் குரு சாமி உங்களைத் தள்ளி விடுகிறார். நீங்கள் என்னடாவென்றால் அவரது காலில் விழுந்து வணங்குகிறீர்கள்!

200 கோடி ரூபாய் அளவுக்கு வருமானம் ஈட்டித் தருகிறீர்கள். அதில் பாதியையாவது திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம் உங்களுக்காக செலவிடுகிறதா? தங்குமிடம், உணவு எதிலாவது தரம், சுத்தம் இருக்கிறதா?

இவ்வளவு அசுத்தத்திற்கும் ஒரேயடியாக திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானத்தை மட்டுமே பொறுப்பாக்க முடியாது. இன்னொரு காரணம் பக்தர்களாகிய நீங்கள்தான். ஒரு நாளைக்கு 5 இலட்சம் பேர், 10 இலட்சம் பேர் என்று நீங்கள் குவிந்தால், யார்தான் சமாளிக்க முடியும்? மகர பூஜையன்றுதான் அய்யப்பனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று என்ன கட்டாயம் இருக்கிறது? கடவுளைக் கும்பிடுவதற்குக்கூட காலம், நேரம் பார்க்க வேண்டுமா? ஒவ்வொரு தமிழ் மாதத்தின் முதல் ஐந்து நாட்களிலும் சபரிமலை கோயில் திறக்கப்படுகிறது. அப்போது சென்று தரிசித்தால், அய்யப்பன் வேண்டாம் என்று சொல்கிறாரா?

தற்போது தமிழ்நாட்டிலும் அய்யப்பன் கோயில்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அங்கு சென்று வழிபட்டால் ஆகாதா? தூணிலும் இருக்கும், துரும்பிலும் இருக்கும் உங்களது கடவுள் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் இருக்க மாட்டாரா?

ஒரு முறை சென்றாலே அத்தனை பலன்களும் கிடைத்து விடும்போது, ஆண்டுதோறும் செல்வது தேவையற்ற செலவுதானே?

ஆண்டுதோறும் சபரிமலை செல்கிறீர்கள். அதனால் வாழ்க்கையில் கிடைத்த முன்னேற்றம் என்ன என்று என்றாவது யோசித்துப் பார்த்தீர்களா? எனக்குத் தெரிந்த நபர் ஒருவர் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சபரிமலை செல்கிறார். அவர் இன்றளவும் அன்றாடங் காய்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறார். பத்து ஆண்டுகளில் இரண்டு முறை மிகப் பெரிய விபத்துக்களைச் சந்தித்து, படுத்த படுக்கையாக மாதக்கணக்கில் கிடந்தார். இவரைப் போல் எத்தனை பக்தர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள்? சபரிமலை போய்விட்டுத் திரும்பும்போது, விபத்தில் மரணித்தவர்கள் எத்தனை பேர்? அய்யப்பனின் சக்தி இவ்வளவுதான் என்றால், அவரைப் பிடித்துத் தொங்குவதன் அவசியம் என்ன? சாமியைக் கும்பிட்டுத்தான் தீருவேன் என்றால், அதற்கு ஊரில் இருக்கும் ஏதாவது மாடனையோ, கருப்பசாமியையோ கும்பிட்டுப் போகலாமே!

அய்யப்பன் மீது உங்களுக்கு உண்மையிலேயே நம்பிக்கை இருக்கிறதா? அய்யப்பனுக்குப் படைத்த நெய், தீராத வியாதியை எல்லாம் தீர்க்கும் வல்லமை கொண்டது என்கிறீர்கள். ஆனால், உடல்நலம் சரியில்லை என்றால், அய்யப்பனை நம்பி, அந்த நெய்யைத் தடவாமல், மருத்துவமனைக்குத்தானே ஓடுகிறீர்கள்?

அய்யப்பனுக்கு பூர்ணா, புஷ்கலை என இரண்டு பொண்டாட்டிகள் இருக்கும்போது, அவரை பிரம்மச்சாரி என்று சொல்வது ஏன்?

அப்படியே பிரம்மச்சாரி என்றாலும், வயதுக்கு வந்த பெண்களைப் பார்த்தால் தன்னுடைய பிரம்மச்சரிய விரதம் கெட்டுவிடும் என்று பயப்படும் அளவுக்கு அய்யப்பன் பலவீனமானவரா?

***

ஆடைகளின்றி, முடி மழிக்காமல், சுத்தமற்று இருந்ததுதான் ஆதிமனிதனின் வாழ்க்கையாக இருந்தது. சுத்தமாக இருப்பது, சக மனிதர்களை மதிப்பது, தன்னைத் தேடி வந்தவர்களை வரவேற்று, வேண்டிய வசதிகள் செய்து கொடுத்து விருந்தோம்புவது எல்லாம் மனித குலம் வளர்ச்சிப் போக்கில் தன்னிடம் சேர்த்துக் கொண்ட மாண்புகள். இந்த மாண்புகளை எல்லாம் தொலைக்கும் இடமாக சபரிமலை இருக்கிறது.

இந்தியாவிற்கு வரும் வெளிநாட்டுப் பயணிகள் தவறாமல் செல்லும் மாநிலங்களில் கேரளா முதன்மையானது. ‘கடவுளின் தேசம்’ என்று விளம்பரப்படுத்தப்படும் மாநிலம். கேரளாவில் மூணாறு, திருவனந்தபுரம், கொச்சி, வயநாடு, ஆலப்புழா, கோழிக்கோடு, பாலக்காடு என பல்வேறு பகுதிகளில் பயணம் செய்திருக்கிறேன். சுற்றுலா முக்கிய வருமானமாக இருப்பதால், கேரள அரசு பயணிகளுக்கு செய்து கொடுத்திருக்கும் வசதிகள் அநேகம். சுற்றுலாத் துறையில் இந்தியாவின் பிற மாநிலங்கள், கேரளாவைவிட பல மடங்கு பின்தங்கி உள்ளதை எனது அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால், அந்த கேரளா வேறு, சபரிமலை இருக்கும் கேரளா வேறு.

எருமேலி, பம்பை, சபரிமலையில் கண்ட அசுத்தம், இப்போது நினைத்தாலும் என் உடலைக் கூசச் செய்கிறது. எனது வாழ்க்கையில் நான் மறுபடியும் போகவே விரும்பாத இடங்களாக அவை இருக்கின்றன. பக்தி என்ற பெயரில் மக்களை எந்தக் கீழ்நிலையிலும் வைத்திருக்கலாம் என்பதற்கு அடையாளங்களாக அந்த இடங்கள் இருக்கின்றன.

சபரிமலைக்கு அடுத்தபடியாக அதிக பக்தர்கள் கூடும் இடம் திருப்பதி. இரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதற்கு அண்மையில் திருப்பதி சென்றிருந்தேன். திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கோயில் அவ்வளவு சுத்தமாகப் பேணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு 100 மீட்டருக்கும் ஓர் இலவசக் கழிப்பறை இருக்கிறது. 50 ரூபாய்க்கு, 100 ரூபாய்க்கு எல்லாம் தங்கும் அறை கிடைக்கிறது; அதையும் சுத்தப்படுத்தி விட்டுத்தான் நமக்குத் தருகிறார்கள். மூன்றுவேளையும் சுவையான அன்னதானம் பரிமாறுகிறார்கள். அதுவும் காத்திருக்க அவசியமில்லாத வகையில், பெரிய பெரிய கூடங்களில்.... அங்கு இருக்கும் உணவு விடுதிகளிலும் தரமான உணவு, நியாயமான விலையில் கிடைக்கிறது. அங்கு செல்லும் பக்தர்களை மதித்து, அவர்களுக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் திருப்பதி தேவஸ்தானம் செய்து கொடுக்கிறது.

ஆனால் சபரிமலை தேவஸ்தானம்? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடிகளில் சம்பாதிக்கிறது. இந்த 2015ம் ஆண்டு மகரபூஜை முடிந்தபோது 200 கோடி ரூபாய் வருமானம் ஈட்டியிருக்கிறது. ஆனால் பக்தர்களை மனிதர்களாகவேனும் மதிக்கிறதா? கேரளாவின் பிற பகுதிகளுக்கு வரும் பயணிகளைப் பார்த்து, பார்த்து கவனிக்கும் கேரள அரசு, சபரிமலைப் பயணிகளை அவ்வாறு கவனிக்கிறதா? ஆடு, மாடுகளை அடைக்கும் தொட்டிகூட சபரிமலையை விட சுத்தமாக இருக்கும். காரணம் என்ன? சபரிமலைக்குச் செல்லும் முக்கால்வாசி பக்தர்கள் தமிழர்கள்... எவ்வளவு கேவலமாக நடத்தினாலும் சொரணையற்று ஆண்டுதோறும் அங்கு செல்வதற்குத் தயாராக நம்மவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

எத்தனையோ இடங்களுக்கு நாம் பயணிக்கிறோம். அவை இயற்கை அழகு நிறைந்த இடங்களாகவோ, கட்டடக் கலை சிறப்பு மிக்க கோயில்கள், மசூதிகள், தேவலாயங்கள், அரண்மனைகளாகவோ இருக்கும். அந்த இடங்கள் குறித்து பசுமையான நினைவுகள் இருக்கும்; மற்றவர்களுக்கு அந்த இடங்களைப் பரிந்துரைப்போம்; வாய்ப்பு கிடைத்தால் மீண்டும் ஒரு முறை செல்லலாம் என்றுகூடத் தோன்றும். ஆனால் இவை எதிலும் சேராத இடங்கள்தான் எருமேலி, பம்பை மற்றும் சபரிமலை. நம்மை மதிக்காதவர்கள் வீட்டுக்கு, விருந்துக்கு செல்ல மாட்டோம் அல்லவா? அந்த உணர்வுதான் சபரிமலைக்கு மீண்டும் செல்வதைத் தடுக்கிறது.

***

இந்த ஆண்டு சபரிமலை நடை திறந்தாகி விட்டது. ரஷ்யாவில் இருந்து பக்தர்கள் குழு வந்து இருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. வாபர் பள்ளிவாசலுக்கு செல்வதை பக்தர்கள் தவிர்க்க வேண்டும் என்று இந்துத்துவா சக்திகள் பேஸ்புக்கில் பிரச்சாரம் செய்து வருகின்றன.

நேற்று இரவு கோவில்பட்டி இலட்சுமி திரையரங்கில் 10.30 மணி காட்சிக்கு சென்று இருந்தேன். நான்கு இளவயது அய்யப்ப பக்தர்கள் டிக்கட் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். கோயில் திருவிழாவின்போதும், புதுப்பட ரிலீஸின்போதும் குடித்துவிட்டு ஆட்டம் போடுபவர்களாக இவர்களைப் பார்த்து இருக்கிறேன். விளக்குகள் அணைந்து, திரையில் எழுத்துக்கள் ஒளிர்ந்தபோது, ஒரு சிகரெட் எரிய ஆரம்பித்தது. ஒவ்வொரு இழுப்புக்குப் பின்னரும், சிகரெட் அடுத்த பக்தருக்கு கை மாறியது. சாமியே சரணம் அய்யப்பா!!

(முற்றும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

“ஒருத்தரை போட்டோலே மட்டும்தான் பார்த்திருக்கிறோம். முதல் தடவையா நேர்லே பார்க்கிறோம்னோ அவரு எப்படி இருக்கிறார், எப்படி பேசறாருன்னு பார்ப்போம் இல்லையா? அதுபோல அய்யப்பனை நேர்லே பார்க்கும்போதும், நம்மளைப் பார்ப்பாரு... நாம வணக்கம் வச்சா பதிலுக்கு வணக்கமோ கையோ ஆட்டுவாரு... அவரு நடக்கிறதைப் பார்க்கலாம், நாலுபேர்கிட்டே பேசறதைப் பார்க்கலாம், பக்தர்கள் தர்ற படையல், காணிக்கைகளை என்ன பண்றாருன்னு பார்க்கலாம்’ அப்படின்னு நினைச்சேன். ஆனா, வரிசைலே நிக்கிறவங்க கிட்டே கேட்டா, அவர் போட்டோலே இருக்கிற மாதிரியே குத்தவச்சிக்கிட்டு ஆடாம, அசையாம இருப்பாருன்னு சொன்னாங்க.. போட்டோலே இருக்கிற மாதிரிதான் நேர்லேயும் இருப்பார்னா, அதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வரிசையிலே கால் கடுக்க நிக்கனும்? போட்டோலேயே பார்த்துக்கலாம்னு வந்துட்டேன்” என்று பதில் சொன்னேன்.

“ஏன் அய்யப்பனை தரிசிக்கலை” என்று பக்தர் கேட்ட கேள்விக்கு மேலே இருக்கும் பதிலைத்தான் சொன்னேன். நான் சொன்னது சரிதானே! பிறகு ஏன் அவர் என்னை முறைத்துக் கொண்டே இருந்தார்?

***

எங்கள் குழுவினர் அனைவரும் வந்து சேருவதற்கு அப்படி, இப்படி என்று காலை 7 மணி ஆகிவிட்டது. சரவணன் வந்ததும், காலைக் கடன்களை முடிக்கச் சென்றோம். மறுபடியும் ஒரு கொடுமையான அனுபவமாக அது இருந்தது. அந்த அசுத்தம் பற்றி எந்தவொரு பக்தரும் முணுமுணுக்கக் கூட இல்லை.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 7


நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திற்கு சற்று தள்ளி, அய்யப்பனின் நண்பர் வாபருக்கு ஒரு குடில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் குடில் இஸ்லாமிய அடையாளங்களோடு இருந்தது. அங்கு இரண்டு முஸ்லிம்கள் இருந்தனர். இலட்சக்கணக்கான இந்துக்கள் கூடும் இடத்தில் ஒரு இஸ்லாமியருக்கு தனிக்குடில் இருப்பதும், அங்கு வரும் இந்துக்களுக்கு முஸ்லிம் சகோதரர்கள் நல்லாசி பெற உதவுவதும், பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் சந்தோசமாக இருந்தது. மதநல்லிணக்கம் என்பது இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே எப்போதும் இருந்து வந்திருக்கிறது. பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் மாதிரியான மதவெறிக் கும்பல்கள்தான் இந்த நல்லிணக்கத்தைக் குலைக்கின்றன.

keetru nandhan saravanan

(சபரிமலையில் வாபர் குடில் முன்பு நானும், சரவணனும்)

அதற்கு ‘ஆமாம்’ சொல்வதுபோல், சரவணனின் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. “இந்த வாபரின் குடிலைப் பார்த்தால் எரிச்சலாக வருகிறது. இவங்களுக்கு இவ்வளவு இடம் கொடுக்கக்கூடாது. பிறகு இதையும் அவங்களோடது என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள். முதல்லே இதைத் தூக்கணும்” என்றான்.

நான் அறிந்த சரவணன் மிகவும் மெல்லிய இதயம் படைத்தவன்; யாரிடமும் அன்பாகப் பழகுபவன். எங்களது பதின்பருவத்தில் அவனுக்கு அரிபாலகிருஷ்ணன் என்ற அருந்ததிய நண்பன்கூட இருந்ததுண்டு. யாரிடமும் வேற்றுமை பாராட்டி நான் பார்த்ததில்லை. வேலை காரணமாக குல்பர்க்கா சென்றபிறகு, அங்கு பாஜகவைச் சேர்ந்தவர்களின் நட்பு கிடைத்திருக்கிறது. நாளாவட்டத்தில் பாஜகவின் இந்துத்துவா நஞ்சு சரவணனின் மூளையில் ஏற்றப்பட்டு விட்டது. அதில் ஒரு துளிதான் வாபர் மீதான அவனது கோபம். தலித் சாதியினர் மீதான அவனது பார்வையிலும் கொஞ்சம் வன்மம் தலைதூக்கியிருப்பதைக் அண்மைக் காலமாகக் காண முடிந்தது. இடதுசாரிகளை விட, வலதுசாரிகளின் கருத்துக்கள் மிக எளிதில் பொதுமக்களை எட்டிவிடுகின்றன. நாம் எப்போதும் பின்தங்கியே இருக்கிறோம்.

“அய்யப்பனே தனது நண்பராக வாபரை ஏத்துக்கிட்டாரு.. அய்யப்ப பக்தன் நீ ஏத்துக்க மாட்டேங்கிறே... மாலை போட்டுக்கிட்டு, அய்யப்பனைப் பார்க்க வந்த இடத்துலேயே அவருக்கு எதிரா நீ நடந்துக்கிறே... இவ்வளவுதான் உன்னோட பக்தியா?” என்று கேட்டேன். அவனிடம் பதிலில்லை.

***

பக்தர்கள் எல்லோரும் வந்து சேர்ந்த பிறகு, இருமுடிக் கட்டுக்களைப் பிரித்தார்கள். இருமுடியில் பக்தர்கள் கொண்டு வந்திருந்த நெய்த் தேங்காயை உடைத்து, நெய்யை அபிஷேகத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு பக்தராக குரு சாமி அழைத்தார். அவர்கள் குரு சாமி காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினார்கள். அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த நெய்த் தேங்காயை குரு சாமி உடைத்து, உள்ளே கெட்டித்துப் போயிருந்த நெய்யைப் பெருமிதமாகக் காண்பித்தார். நெய் கெட்டியாக இருந்தது என்றால், அந்தப் பக்தர் சரியாக விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து இருக்கிறார் என்று அர்த்தமாம்.. நெய் உருகியிருந்தால், விரதத்தில் அவர் ஏதோ கோக்கு மாக்கு பண்ணியிருக்கிறார் என்று அர்த்தமாம்.

sabarimala gurusamy

(தேங்காயை  உடைத்து, கெட்டி நெய்யை வாளியில் கொட்டும் குரு சாமி)

ஒவ்வொரு பக்தரும் தங்களது தேங்காயில் நெய் கெட்டியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.

நான் மெல்ல சரவணனிடம் சொன்னேன். “எல்லோரது தேங்காயிலும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருக்கும். இது ஜனவரி மாதம். பனி நன்றாக விழுகிறது. தூக்கமில்லாமல், நடந்து வந்து நமது உடம்புதான் சூடேறி இருக்கிறது. தேங்காயுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை. சித்திரை மாசம் மதிய வெயிலில் நடந்து வந்து, அந்த வெயில் நேரத்திலேயே தேங்காயை உடைத்தால்தான் உள்ளே இருக்கும் நெய் உருகியிருக்கும். இப்போது இருக்கும் குளிருக்கு உள்ளே இருக்கும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருக்கும். இதில் நல்ல விரதம், கெட்ட விரதம் என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை.”

நான் சொன்ன மாதிரிதான் நடந்தது. எங்கள் குழுவினரது தேங்காய்கள் அனைத்திலும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருந்தது. பயணத்தின்போது சிகரெட் குடித்துக் கொண்டிருந்த சாமிகளுக்கும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருந்தது. அய்யப்பன் துடியான சாமி என்றால், சும்மாவா?

தேங்காயிலிருந்த கெட்டியான நெய் எல்லாவற்றையும் வாளிகளில் கொட்டினார்கள். 80 பேர் என்பதால், 3, 4 வாளிகள் நிறைந்தன. அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு, அபிஷேகம் செய்யப் போனார்கள்.

நெய் அபிஷேகம் செய்வதற்கு பணம் கட்டி ரசீது பெற வேண்டும். அந்த ரசீதை வாங்கிக் கொண்டு வரிசையில் நிற்க வேண்டும். அதற்கும் பெரிய வரிசை இருந்தது. நமது முறை வரும்போது, நெய் வாளிகளை வாங்கி அபிஷேகம் செய்துவிட்டு, அதிலிருந்து கொஞ்சம் திருப்பித் தந்து விடுகிறார்கள். மீதியாக வரும் நெய்யை பக்தர்கள் அனைவருக்கும் சமமாக குரு சாமி பகிர்ந்தளிக்கிறார். ஒரு சின்ன புட்டியில் அடைத்துக் கொடுக்கிறார். “அய்யப்பனின் உடல்மீது பட்டு வந்ததால், இந்த நெய் புனிதமானது. தீராத வியாதிகளை எல்லாம் தீர்க்கும் மருந்து. இதைப் பத்திரமாக பீரோவில் வைத்து விடுங்கள். வீட்டில் யாருக்கேனும் உடம்பு சரியில்லை என்றால், இந்த நெய்யைக் கொஞ்சம் எடுத்து உடம்பில் பூசுங்கள். எந்த நோய் என்றாலும் குணமாகிவிடும்” என்று குரு சாமி சொன்னார்.

அபிஷேகமாகக் கிடைக்கும் ஆயிரக்கணக்கான லிட்டர் நெய்யை கோயில் நிர்வாகம் என்ன செய்கிறது தெரியுமா? அப்பம், அரவனை தயாரிக்க கொஞ்சம் பயன்படுத்துகிறார்கள். மீதி எல்லாவற்றையும் நூற்றுக்கணக்கான டின்களில் அடைத்து, விற்பனைக்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். பக்தர்களின் கோவணத்தை உருவி, விற்கக்கூட தேவஸ்தானம் தயாராகத்தான் இருக்கிறது…. வாங்குவதற்கு ஆளில்லாததால்தான் பக்தர்கள் கொஞ்சம் மானத்துடன் இருக்கிறார்கள்.

***

உடைக்கப்பட்ட நெய்த் தேங்காயில் ஒரு முடி பக்தர்களுக்குப் பிரசாதமாகத் தரப்படுகிறது. இன்னொரு முடி, பதினெட்டுப் படிகளுக்கு அருகில் இருக்கும் அக்னிக் குண்டத்தில் போட்டு, எரிக்கப்படுகிறது. அக்னிக் குண்டம் என்றால் சிறியது அல்ல. ஏறக்குறைய ஒரு கிரவுண்ட் நிலம் அளவிற்கு எரிக்கும். 24 மணி நேரமும் அந்த அக்னிக் குண்டம் எரிந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு இலட்சம் பக்தர்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால், ஒரு இலட்சம் முடித் தேங்காய்கள் அதில் எரியூட்டப்படுகின்றன.

நம்மூரில் கோயில் முன்பு தேங்காய் விடலை போட்டால், பிச்சைக்காரர்கள் அதைப் பொறுக்கி எடுப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அரைமுடித் தேங்காய் கிடைத்தால், அவர்களுக்கு ஒருவேளை உணவு கிடைத்தமாதிரி. அந்த உணவுதான் சபரிமலையில் வீணடிக்கப்படுகிறது.

sabarimala agni gundam

(தேங்காய் முடிகளை எரிக்கும் அக்னிக் குண்டம்)

அய்யப்பனுக்கு இருக்கும் பல பெயர்களில் ஒன்று அன்னதானப் பிரபு. ஆனால், அந்த பிரபுவின் பக்தர்கள், இலட்சக்கணக்கான ஏழைகள் ஒருவேளை உணவு இன்றித் தவிக்கையில், அவர்களின் ஒருவேளை பசியை ஆற்றும் தேங்காயை நெருப்பில் போட்டு எரிக்கிறார்கள். உணவுப் பொருட்களை வீணடிக்கும் செயலைப் ‘பக்தி’ என்று சொன்னால், அந்தப் பக்தியை ‘காட்டுமிராண்டித்தனம்’ என்று சொல்லாமல் வேறெப்படி சொல்வது?

***

பம்பை நதியில் முந்தைய நாள் இரவு சாப்பிடுவதற்கு பார்சல் கொடுத்திருந்தார்கள். மறுநாள் சபரிமலையில் சாப்பிடுவதற்கு பார்சல் எதுவும் தரவில்லை; உடன் சமையல்காரர்களையும் அழைத்து வரவில்லை. “சபரிமலையில் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது?” என்று நேற்றிரவு மலையில் நடந்து வரும்போதே கேட்டேன். (நம் கவலை நமக்கு). உடன் வந்த பக்தர் ஒருவர், “அன்னதானப் பிரபுவின் சன்னிதானத்தில் சாப்பாட்டுக்கு ஒரு குறையும் இருக்காது. மூன்று வேளையும் அன்னதானம் நடந்துகொண்டே இருக்கும். வயிறு நிறைய உணவு கிடைக்கும். மலைக்கு வரும் பக்தர்கள் எல்லோரும் அன்னதானம் செய்வார்கள். நமது குழு சார்பிலும் அன்னதானத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம்” என்று சொன்னார்.

எனக்கு தூங்கி எழுந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் பசிக்க ஆரம்பித்து விடும். காபி குடிக்கும் வழக்கமில்லாததால், காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்தால், ஏழு மணிக்கு வயிற்றில் மணி அடிக்க ஆரம்பித்து விடும். ஆனால், இங்கு முதல் நாள் இரவு முழுக்கத் தூங்கவில்லை. அதோடு மலை ஏறி வந்திருக்கிறேன். நெய்த் தேங்காய் உடைத்ததும், இரவி மாமாவிடம் “பசிக்கிறது. சாப்பிடப் போகலாம்” என்றேன். மாமா மற்ற பக்தர்களையும் அழைத்தார். எங்களுடன் இரண்டு பெண் பக்தர்கள் உட்பட இருபது பேர் சேர்ந்து கொண்டார்கள்.

சபரிமலை அய்யப்பனுக்கு வயது வந்த பெண்களைப் பிடிக்காது. பத்து வயதிற்குள்ளான அல்லது 50 வயதுக்கு மேலான பெண்களை மட்டுமே தன்னைப் பார்க்க வருமாறு சொல்லியிருக்கிறார். அப்போதுதான் அவரது பிரம்மச்சரியம் காக்கப்படுமாம். பெண்கள் அணியும் நவநாகரிக உடைகளால்தான் பாலியல் குற்றங்கள் அதிகரிக்கின்றன என்று ஆண்கள் சொல்வதைப் போல, வயதுக்கு வந்த பெண்களால் தன்னுடைய பிரம்மச்சரியம் பாதிக்கப்படும் என்று அய்யப்பன் கூறுகிறார். கடவுளுக்கே அந்தளவிற்குத்தான் கட்டுப்பாடு இருக்கிறது போலும்...

அய்யப்பனே அவ்வாறு சொல்லிவிட்ட பிறகு, கோயில் நிர்வாகம் என்ன அதை மீறவா முடியும்? கோயிலிற்கு வரும் பெண் பக்தர்களை சோதித்துத் தான் அனுப்புகிறார்கள். பெண் பக்தர்கள் தங்களது வயதை நிரூபிக்கும் சான்றாவணங்களை எடுத்து வர வேண்டும். PAN card, வாக்காளர் அட்டை, ஓட்டுனர் உரிமம் அட்டை இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைக் கொண்டு வர வேண்டும். பத்து வயதுக்குக் குறைவான பெண் குழந்தைகள் பள்ளியில் இருந்து நிழற்படத்துடன் கூடிய வயதுச் சான்றிதழைப் பெற்று வர வேண்டும். காவலர்களுக்கு சந்தேகம் வந்து விசாரிக்கும்போது, தாங்கள் கொண்டுவந்த சான்றிதழ்கள் மூலமாக தங்கள் வயதை மெய்ப்பிக்க வேண்டும். இந்த சரிபார்ப்பு மலை ஏறும்போது, நடக்கிறது. தவறும் பெண் பக்தர்கள் அங்கேயே திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள்.

sabarimala anna danam

(அன்னதானம் இடும் எங்கள் குழு)

எங்கள் குழுவில் ஒரு பள்ளிச் சிறுமி அப்பாவுடன் வந்திருந்தார். 50 வயது கடந்த இரண்டு பெண்களும் இருந்தார்கள். அதேபோல் மற்ற குழுவிலும் ஒன்றிரண்டு பெண்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆண்களின் எண்ணிக்கையைப் பார்க்கும் அது சொற்பம்தான்.

அன்னதானம் வழங்குமிடத்திற்குப் போனோம். எங்கள் குழு சார்பில் அன்னதானம் வழங்கப்பட்டதால், அதைத் துவக்கி வைப்பதற்கு எங்கள் குழு பக்தர்களை அழைத்தார்கள். குழுவின் மூத்த பக்தர்களோடு, சரவணனும் இணைந்து கொஞ்சம் பேருக்கு உணவு பரிமாறினார்கள்.

‘தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் ‘அம்மா’ வழங்கும் அன்னதானத்திலேயே சாம்பார், இரசம், மோர், பொரியல், ஊறுகாய், அப்பளம் என தூள் பறக்கிறது. இவர் வேறு அன்னதானப் பிரபு என்று பெயர் வாங்கியவர்; அன்னதானம் செம வெயிட்டாக இருக்கும்’ என்று ஆவலாகப் போனேன். எனது ஆவலில் அரைக்காப்படி கஞ்சியை ஊற்றி அணைத்தார்கள்.

ஆம் நண்பர்களே... அரிசியையும், கொஞ்சம் உளுந்தையும் கஞ்சியாக வடித்து தட்டில் ஓடவிட்டார்கள். அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள மஞ்சள் நிறத்தில் சூடாக ஒன்றை ஒரு கரண்டி ஊற்றினார்கள். ருசித்துப் பார்த்தும் அது என்னவென்று தெரியாததால், அருகிலிருந்தவரைக் கேட்டு, அது சாம்பார் என்று தெரிந்து கொண்டேன்.

கஞ்சி கொதிக்க, கொதிக்க இருந்தது. ஒரு லிட்டர் கஞ்சியை வடிகட்டினால், அதில் கைப்பிடி அளவு அரிசியும், அரைக் கைப்பிடி அளவு உளுந்தும் இருக்கும்; மீதியெல்லாம் தண்ணீர்தான்.

உட்கார்ந்து சாப்பிடும் இடத்தில், இதற்கு முன்னர் சாப்பிட்டவர்கள் கஞ்சியைக் கொட்டியிருந்தார்கள். அதை சுத்தம் செய்ய யாரும் இல்லை; அதுகுறித்து அடுத்து சாப்பிட வந்தவர்களும் கவலைப்படவில்லை. கஞ்சி கொட்டப்படாமல் இருந்த இடங்களில் சிலர் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். மற்றவர்கள் நின்றவாறே அந்த தேவாமிர்தத்தை சாப்பிட்டார்கள்.

எவ்வளவோ முயற்சித்தும், அந்தக் கஞ்சியிலிருந்து இரண்டு கைக்கு மேல் பருக்கைகள் எனக்கு அகப்படவில்லை. மேலும் முயற்சிப்பது வீண் எனத் தெரிந்ததால், தட்டை வைத்துவிட்டு, வெளியே வந்துவிட்டேன்.

அய்யப்பனுக்கு அன்னதானப் பிரபு என்று பெயர் வைத்தவர் யாரென்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்… பாரத ரத்னா விருது தர வேண்டும்.

***

பேருந்து நிறுத்தங்களில் நாம் உட்காருவதற்குக்கூட தயங்கும் இடங்களில், பிச்சைக்காரர்கள் படுத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம்தானே! அப்படியான இடங்களில்தான் சபரிமலையில் பக்தர்கள் படுத்திருந்தார்கள். சில இடங்களில் கூரையாக ஆஸ்பெஸ்டாஸ் தகடுகளும், சில இடங்களில் வானமும் இருந்தன. தங்களைச் சுற்றி எவ்வளவு குப்பை இருக்கிறது என்பது குறித்து எந்தவொரு சிந்தனையுமின்றி பக்தர்கள் ஆழ்ந்த மோன நிலையில் இருந்தார்கள். மோனநிலை முற்றிப்போன சிலரிடம் இருந்து குறட்டைச் சத்தமும் வந்தது. அவர்களை மிதித்துவிடாமல் கவனத்துடன் கடந்து சென்றேன்.

எனக்கு பெரும் அசதி இருந்தாலும், அந்த ‘ஜோதி’யில் அய்க்கியமாக முடியாது என்றே தோன்றியது. சரவணனிடம் கேட்டேன். அவனும் களைப்புற்றிருந்தான். இருவரும் சேர்ந்து, சன்னிதானத்துக்குச் சொந்தமான தங்கும் விடுதியில் 1000 ரூபாய்க்கு ஒரு அறையைப் பதிவு செய்தோம். அதில் 400 ரூபாய் வாடகை; 600 ரூபாய் பாதுகாப்பு வைப்புத் தொகை (security deposit).

நேரம் காலை பதினொன்றைக் கடந்திருந்தது. காலையில் இருந்த குளிர் போன இடமே தெரியவில்லை. மே மாத வெயில் போல் சுட்டெரித்தது. சன்னிதானத்தைச் சுற்றிப் போடப்பட்டிருந்த சிமெண்ட் தரையில் சிறுசிறு சல்லிக்கற்கள் சூடேறி இருந்தன. செருப்பில்லாமல் நடக்கும்போது, காலில் ஊசி போல் அக்கற்கள் குத்தின.

மண் தரையை விட சிமெண்ட் தரையில் வெயிலின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்குமல்லவா? பக்தர்கள் நடப்பதற்கு வசதியாக சிமெண்ட் தரையில் கோயில் நிர்வாகம் தண்ணீர் தெளிக்கலாம். தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் அவ்வாறு செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் சபரிமலை நிர்வாகம் பக்தர்களை அந்தளவிற்கு எல்லாம் மதிப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கோயிலின் பின்புறம்தான் தங்கும் விடுதிகள் இருக்கின்றன. நான்கிலிருந்து ஐந்து மாடிகள் வரை கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. கொஞ்சம் வசதியானவர்கள்தான் அறை எடுத்துத் தங்குகிறார்கள். சபரிமலை சீஸன் தொடங்கும்போது மட்டும் அறையை சுத்தம் செய்வார்கள் என நினைக்கிறேன். அதன்பின்பு அறையின் சுத்தம் முழுக்க முழுக்க பக்தர்களின் கட்டுப்பாட்டில் விடப்படுகிறது. கோயில் சுற்றுப்பிரகாரத்தில் என்ன சுத்தம்(?) இருக்கிறதோ, அதே சுத்தம் இந்த அறைகளிலும் இருக்கிறது.

sabarimala accommodation

நாங்கள் பிடித்த அறையில், இதற்கு முன்னர் தங்கியிருந்த பக்தர்கள் விட்டுச் சென்ற காலி தண்ணீர் பாட்டில்கள், சோப்பு அட்டைகள், டூத் பிரஷ்கள், காலி எண்ணெய் பாட்டில்கள், உணவுப் பொட்டலத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட காகிதங்கள் எல்லாம் சிதறிக் கிடந்தன. நல்வாய்ப்பாக கழிப்பறையில் அதிகம் குப்பை இல்லை.

குப்பைகளை கூட்டிப் பெருக்குவதற்கு விளக்குமாறும் இல்லை. யாராவது பணியாளர்கள் கிடைத்தால் சுத்தப்படுத்தச் சொல்லி, கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம் என்று பார்த்தால் யாரும் கண்ணில் படவில்லை. சில பக்தர்கள் அறை எடுக்காமல், அறைக்கு வெளியே கட்டட வராண்டாவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அறையில் படுப்பதும், வராண்டாவில் படுப்பதும் ஒன்றுதான். ஆனால் அறைக்கு பணம் கட்டிவிட்டோமே, என்ன செய்ய?

இரவி மாமா தன் கைவசமிருந்த போர்வையை வேகமாக அந்தப் பக்கமும், இந்தப் பக்கமும் விசிறினார். குப்பைகள் சுவரோரமாக பதுங்கிக் கொண்டன. நடுவில் கிடைத்த இடத்தில் போர்வையை விரித்தோம்.

சரவணன் எங்களுடன் வரவில்லை. குரு சாமியுடன் வேறு சில பூஜைகளுக்காக சென்றிருந்தான். காலையில் சாப்பிட்ட கஞ்சி யார் வயிற்றையும் நிறைக்கவில்லை. மதிய சாப்பாட்டிற்கு அன்னதானப் பிரபுவை நம்பிப் பிரயோசனமில்லை என்று தெரிந்ததால், ஹோட்டலில் சாப்பிடப் போனேன். மாமா அறையில் ஓய்வெடுத்தார். நான் சாப்பிட்டுவிட்டு, சரவணனுக்கும், மாமாவுக்கும் பார்சல் வாங்கி வருவதாகத் திட்டம்.

கோயிலின் மேற்குப் புறத்தில் 500 மீட்டர் தொலைவில் வரிசையாக ஹோட்டல்கள் இருந்தன. ஆர்யாஸ், சங்கீதா, அன்னபூரணா என்று பெயர்களே மாறி, மாறி இருந்தன. இவற்றிற்கும், நமது ஊர்களில் இருக்கும் ஆர்யாஸ், சங்கீதா ஹோட்டல்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை – நிர்வாகத்திலும் சரி, ருசியிலும் சரி.

கூட்டம் அதிகமாக இருந்த ஹோட்டல் ஒன்றில் நுழைந்தேன். கூட்டமாக இருக்கும் ஹோட்டலில் உணவு நன்றாக இருக்கும் என்று மனக்கணக்குதான் காரணம். ‘எங்களைக் கேட்காமல் நீ எப்படி ஒரு கணக்கு போடலாம்?’ என்று பழிப்பதுபோல் இருந்தது அவர்கள் வைத்த சாப்பாடு. பசிக்கு எந்த உணவை சாப்பிட்டாலும் ருசியாக இருக்கும். ஆனால், கொலைப் பசி இருந்தும் அந்த சாப்பாட்டில் ஒரு துளி ருசி கூட கிடைக்கவில்லை. சாப்பாடு இந்த இலட்சணத்தில் இருந்ததால், சரவணனுக்கும், இரவி மாமாவுக்கும் வெஜிடபிள் பிரியாணி வாங்கிக் கொண்டேன். பாரபட்சமின்றி அதிலும் அதே ருசிதான் இருந்ததாக சரவணன் பின்னர் சொன்னான்.

பம்பையிலும் சரி, சபரிமலையிலும் சரி... ஹோட்டல், டீக்கடை எதுவொன்றிலும் வாயில் வைக்க முடியாத அளவிற்குத்தான் உணவுப் பொருட்களின் தரம் இருந்தது. விலை அதிகமாக இருந்தாலும், ருசி கொஞ்சம்கூட இல்லை. பக்தர்களை மனிதர்களாகக்கூட அவர்கள் மதிக்கவில்லை; அல்லது அவர்கள் மதிக்குமளவிற்கு பக்தர்கள் நடந்து கொள்ளவில்லை. எதைக் கொடுத்தாலும் எந்த எதிர்ப்புமின்றி பக்தர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

அறைக்குச் சென்று, மாமாவிடம் பார்சலைக் கொடுத்துவிட்டு, சரவணனைக் கூப்பிட்டு வரப் போனேன். அவன் எங்கள் குழுவினர் புடைசூழ, தேங்காய் உருட்டிக் கொண்டிருந்தான். அது என்ன என்று கேட்கிறீர்களா?

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

முந்தைய பகுதிகளில் மாளிகைப்புரத்தம்மன் பற்றி கூறியிருந்தது நினைவிருக்குமல்லவா? அய்யப்பனால் வதம் செய்யப்பட்டு, சாபவிமோசனம் பெற்ற மகிஷி, அய்யப்பனை மணம் செய்ய விரும்பியதும், அதற்கு அய்யப்பன், ‘தன்னைக் காண கன்னி சாமிகள் வராதபோது, திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்’ என்று கூறி, அதுவரை தனக்கு இடப்புறம் சற்று தள்ளி அருள் புரியுமாறு கூறியதும்தான் மாளிகைப்புரத்தம்மனின் கதை. அய்யப்பன் கூறியபடி, அவரது கோயிலுக்கு இடப்பக்கத்தில் மாளிகைப்புரத்தம்மனின் கோயில் இருக்கிறது. அய்யப்பன் கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் மாளிகைப்புரத்தம்மனையும் வணங்குகிறார்கள்.

sabarimala padi pooja

(படி பூஜையை பார்க்கும் பக்தர்கள்)

அய்யப்பனை மணம் முடிப்பதற்கு கன்னி சாமிகள் தடையாக இருக்கிறார்கள். அதனால் மாளிகைப்புரத்தம்மனுக்கு எழும் கோபத்தைத் தணிப்பதற்காக கன்னி சாமிகள் இங்கு வந்து, அம்மனுக்கு மஞ்சள் பொடி தூவி, சுற்றுப்பிரகாரத்தில் தேங்காய் உருட்டி, பூஜை செய்கிறார்கள். மஞ்சள் பொடி தூவி வழிபடுவதால், இந்த அம்மனை மஞ்சமாதா என்ற பெயராலும் அழைக்கிறார்கள். மஞ்சமாதா சன்னதிக்கு அருகில் நாகர், நவக்கிரக சன்னதிகளும் இருக்கின்றன. பக்தர்கள் அவர்களுக்கும் ஒரு வணக்கம் வைக்கின்றனர்.

சரவணன் மஞ்சமாதா சன்னதியில்தான் இருந்தான். பக்கபலமாக மற்ற கன்னி சாமிகளும், மூத்த பக்தர்களும் இருந்தனர். ஏறக்குறைய முப்பது பேர் ஒரு தேங்காயை உருட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னுடைய உதவி ஏதேனும் தேவையா?” என்று கேட்டேன். மறுத்து விட்டார்கள்.

தேங்காய் உருட்டல் முடிந்ததும், சரவணனிடம் அறை எந்தப் பக்கம் இருக்கிறது என்பதையும், மதியம் சாப்பாடு வாங்கி வைத்திருக்கிறேன் என்பதையும் சொன்னேன். “வேறு சில வழிபாடுகள் இருக்கிறது, முடித்துவிட்டு வருகிறேன்” என்று சொன்னான்.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 7

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 8


அவற்றைப் பார்ப்பதற்கு ஆர்வம் இருந்தாலும், வெயிலும், தூக்கமும் என்னை அறைக்கு விரட்டியது. இரண்டு மணி நேரம் நன்கு தூங்கினேன். அதற்கு அரைமணி நேரம் கழித்துதான் சரவணன் வந்தான்.

நமக்கெல்லாம் இரவு சரியாகத் தூங்கவில்லை என்றால், பகலில் சோர்வாக இருக்குமல்லவா? ஆனால், சரவணன் அப்படியல்ல. இரவு முழுக்கத் தூங்கவில்லை என்றாலும், பகலில் அவன் முகத்தில் துளி சோர்வும் தெரியாது. அப்படியே பிரெஷ்ஷாக இருப்பான். அன்றும் அப்படித்தான் இருந்தான். “கொஞ்சம் தூங்குகிறாயா?” என்று கேட்டேன். “இல்லை, குரு சாமி தேடுவார்” என்று சொன்னான்.

அவன் சாப்பிட்டதும், கிளம்பினோம். அறை சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, பாதுகாப்பு வைப்புக் கட்டணம் அறுநூறு ரூபாயைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டோம்.

***

“என்ன… ரொம்ப நேரமாகப் பார்க்க முடியவில்லை?” என்று குரு சாமி கேட்டார். அறையில் தங்கியிருந்ததைச் சொன்னேன்.

குரு சாமியுடன் தேநீர் குடிக்கப் போனோம். போகும் வழியில் மகர ஜோதி ஏற்றப்படும் பொன்னம்பல மேட்டை குரு சாமி காட்டினார்.

சபரிமலைப் பயணத்தில் குரு சாமி என்பவரின் பங்கு மிக முக்கியமானது. 50, 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அய்யப்பன் கோயிலுக்கு மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையில்தான் பக்தர்கள் சென்றிருக்கிறார்கள். மகர ஜோதி தெரியும் நாட்களில்கூட 1000 பேருக்கும் குறைவான பக்தர்களே அய்யப்பனை தரிசித்திருக்கிறார்கள். இப்போதிருக்கும் அளவிற்கு போக்குவரத்து வசதிகளும், மின்சார வசதிகளும் கிடையாது. அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் மிருகங்களிடமிருந்து தற்காத்துக் கொள்ள ஈட்டி, வேல்கம்புடன் சென்றிருக்கிறார்கள். அப்படியும் விலங்குகளிடம் சிக்கி, பலர் இறந்திருக்கிறார்கள். இத்தனை சிக்கல்களையும் தாண்டி, உயிருடன் திரும்பி வருபவர்கள் அடுத்த ஆண்டு புதிதாக வரும் சாமிகளுக்கு வழிகாட்டி இருக்கிறார்கள். அப்படித்தான் குரு சாமி என்னும் வழக்கம் உருவாகி இருக்கிறது.

sabarimala saravana guru samy

(சரவணனுக்கு விபூதி,  பூசி ஆசிர்வதிக்கும் குரு சாமி)

மாலை போடுவது, கன்னி பூஜை நடத்துவது, இரு முடி கட்டுவது, சபரிமலைப் பயணத்தின்போது செய்ய வேண்டிய சடங்குகள், வழிபாடுகளுக்கான காரணங்களை விளக்கி, நெறிப்படுத்துவது எல்லாம் குரு சாமியின் பொறுப்பு.

நான் சென்ற குழுவின் குரு சாமி, இந்த பொறுப்புகளைத் திறம்பட செய்தார். அதோடு, பயணம், உணவு ஏற்பாடுகளைத் தகுந்த நபர்களிடம் ஒப்படைத்து, அவற்றில் சிறுகுறைவும் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக் கொண்டார். எந்தவொரு இடத்திலும் கோபப்படாமல் குழுவினரை வழிநடத்தினார். தொண தொணவென்று நான் கேட்ட கேள்விகளுக்கு எல்லாம் மிகப் பொறுமையாக பதில் சொன்னார்.

அவருக்கு உதவியாக இருந்த குழுப் பொறுப்பாளர்களும், தங்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட வேலைகளை மிகுந்த பொறுப்புணர்வோடு செய்தார்கள். ஒவ்வொரு கோயிலிற்கு செல்லும்போதும், குழு சார்பில் அங்கு வழிபாடு செய்வதற்கு ஒரு பெரிய தாம்பாலத் தட்டில் பழங்கள், தேங்காய், மாலை, கற்பூரம் ஆகியவற்றை சரியாக எடுத்து வைத்தார்கள். கோயிலில் இருக்கும் நாக சிலை அல்லது நவக்கிரக சிலைகள் போன்ற உபதெய்வங்களை பக்தர்கள் வணங்குவதற்கு வசதியாக, பக்தர்கள் அனைவருக்கும் கற்பூரம், சிறுகுப்பியில் தேன், இரண்டு அகர்பத்திகள் ஆகியவற்றை எடுத்துக் கொடுத்தார்கள். சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொடுத்து, சரியான நேரத்தில் உணவு தயாராவதை உறுதி செய்தார்கள். முதல் பந்தியில் முந்தி உட்காராமல், மற்றவர்களுக்குப் பரிமாறிவிட்டு, கடைசியில் சாப்பிட்டார்கள். பயணம் முழுவதிலும் இந்த ஒழுங்கு, கச்சிதம் நீடித்தது.

நாங்கள் தேநீர் குடிக்கச் சென்றபோது, காலையில் பிரிக்கப்பட்ட பக்தர்களின் இருமுடிக் கட்டுகளை பொறுப்பாளர்கள் மீண்டும் கட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.

***

மாலையில் பதினெட்டுப் படி பூஜை நடைபெற்றது. கூட்டம் மிக அதிகமாக இருந்ததால், தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.

எங்கள் குழு மலையிலிருந்து இறங்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. பக்தர்கள் ஒவ்வொருவரையாக குரு சாமி அழைத்தார். பக்தர்கள் குரு சாமியின் காலில் விழுந்து ஆசி வாங்கிக் கொண்டார்கள். பொறுப்பாளர்கள் தயாராக வைத்திருந்த இருமுடிக் கட்டை மீண்டும் பக்தர்கள் தலையில் ஏற்றினார். குரு சாமி பக்தர்களுக்கு விபூதி பூசி, சபரிமலை பயண அனுபவம் குறித்துக் கேட்டறிந்தார். பின்னர் அவர்களுக்கு ஆசியும், அன்பளிப்பாக பணமும் அளித்தார். எவ்வளவு பணம் என்று எண்ணிக் கொடுக்கவில்லை. ஒரு மஞ்சள் பையில் பத்து ரூபாய்களும், சில்லறைக் காசுகளும் இருந்தன. பக்தர்களுடன் பேசியவாறே, உள்ளே கைவிட்டு எடுத்துக் கொடுத்தார்.

sabarimala keetru nandhan

(சபரிமலையிலிருந்து இறங்குவதற்கு  முன்பு... சரவணன், இரவி மாமா, மகளுடன் அருப்புக் கோட்டை பக்தர் மற்றும் நான்)

இந்த முழு பயண அனுபவத்திலும் ஒன்றைக் கவனிக்க முடிந்தது. பொசுக், பொசுக்கென்று பக்தர்கள் குரு சாமியின் காலில் விழுந்து வணங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எப்போது குரு சாமி அழைத்தாலும், முதலில் அவரது காலில் விழுந்து எழுந்து விட்டுத்தான், அடுத்து என்ன என்று கேட்டார்கள். அதிலும் சரவணன் காலில் விழும் போட்டி நடப்பதுபோல் விழுந்து கொண்டிருந்தான். அவனைத் தேடுவதாக இருந்தால், முதலில் குரு சாமியின் கால் பக்கமாகப் பார்த்துவிட்டு, அங்கு இல்லை என்றால்தான் மற்ற இடங்களில் தேடினேன். எங்கள் குழுவில் குரு சாமி காலில் விழாத ஒரே ஆளாக நான் மட்டுமே இருந்தேன். அதற்கான தருணங்களை கவனமாகத் தவிர்த்து விட்டேன். எனக்கும் குரு சாமியின் அன்பளிப்பு இருப்பதாக சொன்னார்கள். எல்லோரும் காலில் விழுந்து, வாங்கும்போது, நான் மட்டும் அப்படியே போய் வாங்கினால் எல்லோரும் வித்தியாசமாகப் பார்ப்பார்கள் என்பதால், நான் அந்த இடத்திலிருந்து நழுவி, வாபர் குடில் பக்கம் போய்விட்டேன்.

“குரு சாமி அன்பளிப்பாக கொடுத்த பணம் மிகவும் புனிதமானது, ராசியானது. அதை நமது பர்ஸில் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது; வீட்டு பீரோவில்தான் வைக்க வேண்டும்; வீட்டுச் செலவுகளுக்கு எடுத்து உபயோகிக்கக் கூடாது; சுபகாரியங்களின்போதோ, தொழில் தொடங்கும்போதோ, தொழில் விருத்தியின்போதோ இப்பணத்தில் இருந்து ஐந்து ரூபாயோ, பத்து ரூபாயோ எடுத்து, அதனுடன் மீதித் தொகையை சேர்த்துப் பயன்படுத்த வேண்டும். அப்படி செய்தால் எடுத்த சுபகாரியம் துலங்கும், தொழிலில் பணம் கொட்டும்” என்று பக்தர் ஒருவர் கூறினார். அவர் பத்து ஆண்டுகளாக சபரிமலைக்கு வருகிறார். அப்படியென்றால் குரு சாமி கொடுத்த காசை வைத்து அம்பானிக்கு அடுத்த நிலைக்கு வந்திருப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் கேட்டேன். பத்து வருடங்களாக ஊர் ஊராகப் போய் சேவு வியாபாரம்தான் செய்து வருகிறாராம்.

‘இந்த முறை இரு முடியை தலையிலேயே வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை’ என்று குரு சாமி சொல்லி விட்டார். அதனால் பக்தர்கள் அவரவர் தோள் பையில் இருமுடியை வைத்துக் கொண்டார்கள். நாங்கள் வந்த வண்டி எங்கே நிற்கிறது என்பதைச் சொல்லி, எல்லோரும் அங்கே சந்திக்கலாம் என்று பொறுப்பாளர்கள் சொன்னார்கள். அதன்பின்பு எங்கள் குழு பக்தர்கள் மலை இறங்கத் தொடங்கினார்கள்.

***

மலை இறங்குவது எப்போதும் எளிதுதானே... ஆனால் சபரிமலையில் இறங்குவது எனக்கு அப்படி இருக்கவில்லை. பகலில் சுள்ளென்ற வெயில் நேரத்தில் சரளைக் கற்கள் மீது நடந்து, நடந்து கால்கள் பொத்துப் போயிருந்தன. எந்தவொரு சின்ன கல் மீது காலை வைக்கும்போது வலித்தது. நானும், இரவி மாமாவும் மெதுவாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தோம்.

ஏறும்போது சிரமப்பட்ட சரவணன் இறங்கும்போது எந்த சிரமமும் படவில்லை. அவனது பருமனான உடல், அவனை வேகமாக உருட்டி, கீழே கொண்டு போய் சேர்த்து விட்டது. அவன் இறங்கி 20 நிமிடங்கள் கழித்துதான் நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்தோம்.

sabarimala saravanan ramesh

(மலை அடிவாரத்தில் சரவணனுடன் நான்)

மலை அடிவாரத்தில் லேசாக தூறிக் கொண்டிருந்தது. பக்தர்களை இறக்கிவிட்டு விட்டு, Parking பகுதிக்கு செல்லவிருந்த ஒரு வண்டியில், நான், சரவணன், இரவி மாமா, இன்னும் சில பக்தர்கள் ஏறிக் கொண்டோம். பம்பையிலிருந்து 15 நிமிட தூரத்தில் வண்டிகள் நிறுத்துமிடம் இருந்தது.

ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்து, நாங்கள் கிளம்புவதற்கு இரவு 1 மணியாகி விட்டது. அங்கிருந்து குளத்துப்புழா நோக்கி எங்களது வண்டிகள் கிளம்பின.

***

பயணத்தின் நான்காவது மற்றும் இறுதி நாள் இது. ஜனவரி 18, 2015. நன்கு தூங்கி விட்டதால், குளத்துப்புழாவில் எந்நேரம் வந்து இறங்கினோம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஐந்து மணி வாக்கில் பொறுப்பாளர்கள் வந்து எழுப்பி விட்டார்கள். குளத்துப்புழாவில் அய்யப்ப பக்தர்கள் கூட்டம் அதிகமாக இல்லை. எங்களது வண்டிகளைத் தவிர்த்து மேலும் இரு வண்டிகள் மட்டுமே இருந்தன.

காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, அருகிலிருந்த கல்லடை ஆற்றில் குளித்தோம். நதியில் மீன்கள் அதிகமாக இருந்தன. இங்கு மீன்கள் அதிகமாக இருப்பதற்கு ஒரு கதை சொல்கிறார்கள். குளத்துப்புழா அய்யப்பனின் அழகில் மயங்கி, மச்சக்கன்னி ஒருத்தி அவரை மணக்க விரும்புகிறாள். அதற்கு அய்யப்பன் மறுக்கவே, அவரைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும் வரத்தையாவது தருமாறு வேண்டுகிறாள். அய்யப்பனும் இந்தக் கல்லடை ஆற்றில் மீனாக இருந்து தன்னைப் பார்க்கும்படி அருளுகிறார். அய்யப்பனைக் கும்பிட வரும் பக்தர்கள், மச்சக்கன்னிக்கு பொரி, வேர்க்கடலை போடுகிறார்கள்.

kuzhathupuzha temple

(குளத்துப்புழா கோயில்)

நான் ஒரு வேர்க்கடலை பிரியன். வறுத்த வேர்க்கடலை என்றால் அவ்வளவு பிடிக்கும். குளித்துவிட்டு நாங்கள் மேலே வந்தபோது, எங்கள் குழுவில் உள்ள பக்தர்கள் அனைவருக்கும் பொரி பாக்கெட் ஒன்றும், வேர்க்கடலை பாக்கெட் ஒன்றும் கொடுத்து, மீன்களுக்குப் போடுமாறு பொறுப்பாளர்கள் கூறினர்.

செங்கோட்டை – திருவனந்தபுரம் சாலையில், செங்கோட்டையிலிருந்து 50 கி.மீ தொலைவில் குளத்துப்புழா கோயில் இருக்கிறது. சாலையை ஒட்டி, இடப்புறத்தில் கல்லடை ஆறும், ஆற்றின் மறுகரையில் கோயிலும் இருக்கிறது. கோயிலை ஒட்டியிருக்கும் கரையில்தான் மீன்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன. கோயிலுக்குச் செல்ல போடப்பட்டிருக்கும் பாலத்தில் நின்றபடி பக்தர்கள் மீன்களுக்கு உணவு போடுகின்றனர்.

ஏராளமான கொழுத்த மீன்கள் இருந்தன. மச்சக்கன்னி அய்யப்பனையே நினைத்து உருகவில்லை போலும்.... நல்ல மாப்பிள்ளை கிடைத்ததும், அய்யப்பனை மறந்துவிட்டு, வதவதவென்று பிள்ளைகளைப் பெற்றுப் போட்டிருக்கிறாள். பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகள் என பெரிய கூட்டமே ஆற்றில் இருந்தது. இது புரியாத பக்தர்கள் பொரி, வேர்க்கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நாமதான் விவரமாச்சே... பொரியை மட்டும் போட்டுவிட்டு, வேர்க்கடலையை சாப்பிடத் தொடங்கினேன். சரவணன் போடவிருந்த வேர்க்கடலையையும் பிடுங்கி, பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டேன்.

இந்தக் கோயிலில் அய்யப்பன் குழந்தையாக காட்சி அளிப்பதால், பால சாஸ்தா என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறார். இவரோடு நாகராஜர், யட்சியம்மன், விநாயகர், மாம்பழத்துறையம்மன், பூதத்தார் சன்னிதிகளும் உள்ளன. குழந்தை இல்லாதவர்கள் யட்சியம்மனுக்குத் தொட்டில் கட்டி வணங்கினால், குழந்தைப் பேறு கிடைக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். அய்யப்பன் குழந்தை வடிவில் இருப்பதால், குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குச் சேர்க்கும்முன்பு மலையாளிகள் இங்கே வந்து கும்பிட்டுச் செல்கிறார்கள். அதனால் குழந்தைகளின் கல்வி சிறக்குமாம்.

நாகராஜாவுக்கு எங்கள் குழுவினர் தேன் படையல் செய்து வழிபட்டனர். ஒரு சின்ன குப்பியில் தேன் ஊற்றிக் கொடுத்து, அதை நாகராஜா சிலையின் முன் வைத்து, வழிபடச் சொன்னார்கள். வரிசையாக சென்று கொண்டிருந்தோம்.

“சரவணா! தேனை குடிச்சிறலாமா?” என்று கேட்டேன்.

“ஓரமாப் போய் யாருக்கும் தெரியாம குடிச்சிட்டு வந்துரு..” என்றான்.

நானும் மெதுவாக நழுவி, தேனைக் குடித்தேன். குப்பியில் தேன் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த பொறுப்பாளர் ஒருவரிடம், நான் தேன் குடிப்பதை சரவணன் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டான். அவரும் பார்த்துவிட்டார். சபரிமலைக்குச் சென்று, அவர் சேர்த்து வைத்திருந்த புண்ணியம் எல்லாவற்றையும் நான் தரையில் கொட்டியதைப் போல் முறைத்தார். என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் நான் முழிக்க, சரவணன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

***

காலை 9 மணி. குளத்துப்புழா கோயிலில் வழிபாடுகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு, பக்தர்கள் அக்கடாவென்று உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அய்யப்பனின் சரவீடுகளில் ஒன்று என்றாலும், இக்கோயில் பெரியதாக இல்லை. இங்கு வயது, வித்தியாசமின்றி பெண்கள் அனைவரும் அனுமதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அப்படியிருந்தும் உள்ளூர்க் கூட்டம் அதிகமாக இல்லை. ஒரு பத்து, இருபது பேர் மட்டுமே இருந்தார்கள். அங்கு உட்கார்ந்திருந்தபோது, பொறுப்பாளர்களில் ஒருவர், முந்தைய நாள் இரவு, குரு சாமி எனக்கு கொடுக்கவிருந்த அன்பளிப்பு பணத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.

kuzhathupuzha temple 1

(குளத்துப்புழா கோயிலின் சுற்றுப்பகுதி)

வெளியில் வந்ததும், காலைச் சாப்பாடு தயாராக இருந்தது. அனைவரும் சாப்பிட்டோம். அடுத்து நாங்கள் பார்க்கவிருந்தது ஆரியங்காவு அய்யப்பன் கோயில். 12 மணிக்கு நடை சாத்திவிடுவார்கள் என்பதால், சீக்கிரம் சமையல் பாத்திரங்களை எடுத்து வைத்து, கிளம்பும்படி குரு சாமி கூறினார். மிச்சம், மீதியை அங்கிருந்த பிச்சைக்காரர்களுக்குப் போட்டுவிட்டு, பாத்திரங்களை அவசர அவசரமாகக் கழுவி, கிளம்பினோம்.

***

ஆரியங்காவு கோயிலை நாங்கள் அடைந்தபோது, 11.55 ஆகிவிட்டது. வண்டியை நிறுத்தியதும், எல்லோரும் கோயிலினுள்ளே ஓடினோம். எங்களுக்கு முன்னதாகச் சென்றுவிட்ட பொறுப்பாளர்கள், எல்லோரும் உள்ளே போகும்வரை நடை சாத்தாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். எங்கள் குழு முழுவதும் கோயில் பிரகாரத்திற்குள் நுழைவதற்கு 12.03 ஆகிவிட்டது. அதன்பின்புதான் நடை சாத்தினார்கள். நடை சாத்திவிட்டால், அதன்பின்பு 4 மணிக்குத் தான் திறப்பார்கள். அதுவரை பக்தர்கள் யாரும் உள்ளே நுழைய முடியாது.

பிரதான சன்னதியில் ஏறக்குறைய 100 பேர் இருந்தோம். நடை சாத்தியபின்பு, அய்யப்பனுக்கு செய்யும் வழிபாடுகளை கோயில் பூசாரிகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அரைமணி நேரம் அந்த வழிபாடு நடந்தது. முடிவில், தின்பதற்கு ஏதாவது பிரசாதம் தருவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஒன்றும் தராமல் வெளியே அனுப்பிவிட்டார்கள்.

இக்கோயிலும் செங்கோட்டை – திருவனந்தபுரம் சாலையில் வலப்புறத்தில் உள்ளது. பயணங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் ஒரு முறை செங்கோட்டை – திருவனந்தபுரம் சாலையில் சென்று வர வேண்டும். அடர்ந்த மலைக் காடுகளினூடாக செல்லும் பாதை. அப்பாதையில் கார் ஓட்டுவதே மிகவும் சுகமான அனுபவமாக இருக்கும். பகல் நேரத்தில் சென்றால், அந்த அழகை முழுமையாக ரசிக்க முடியும். கடந்த ஜூன் மாதம் அப்படி ஒரு பயணத்தை நானும், எனது மனைவி ஹேமாவும் மேற்கொண்டோம். ரம்மியமான பயணமாக அது இருந்தது.

ஆரியங்காவு கோயிலின் தல புராணத்தை குரு சாமி விளக்கினார். அய்யப்பன் இரண்டாவதாக மணந்த புஷ்கலா தேவி, மதுரை சவுராஷ்டிரா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண் என்பதும், அவரை அய்யப்பன் எப்படி மணந்தார் என்பதையும் குரு சாமி சுவாரசியமாக விளக்கினார். இங்கு இருக்கும் அய்யப்பனுக்கு ‘மதகஜ வாகன ரூபன்’ என்ற பெயரும் இருக்கிறது. அதற்கு என்ன காரணம் என்பதையும், சவுராஷ்டிரா பெண்ணை அவர் மணந்த கதையையும் அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

(அடுத்த பகுதியில் நிறைவடையும்)

-    கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

2015 ஜனவரி 17ம் தேதி. பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் அதிகாலை 2.30 மணி. சபரிமலையில் ஏறிக் கொண்டிருந்தோம். ஓரிடத்தில் மேஜை மீது இருமுடிகளை குவித்து வைத்து பக்கத்தில் ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். என்ன இது என்று விசாரித்தபோதுதான் மலையாளிகளின் புத்திசாலித்தனம் தெரிந்தது.

“ரெடிமேட் இருமுடி விற்பனை நிலையம்”. இருமுடி இருந்தால் மட்டுமே பதினெட்டு படிகளில் ஏற முடியும். 45 நாட்கள் விரதமிருந்து, இருமுடி கட்டுவது நேர விரயம் என்று கருதும் மலையாளிகள், நேரே சபரிமலைக்கு வருகின்றனர். இந்த ரெடிமேட் இருமுடிகளை வாங்குகின்றனர்; இரண்டு மணி நேரத்தில் சபரிமலையில் ஏறி அய்யப்பனுக்கு ஒரு வணக்கம் வைக்கின்றனர்; அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கீழிறங்கி, அப்படியே ஊருக்குப் போய்விடுகின்றனர். அரை நாளில் அய்யப்ப தரிசனம் முடிந்து விடுகிறது.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6


விரதம் சரியாக கடைபிடிக்கவில்லை என்றால், அய்யப்பன் தண்டித்து விடுவார் என்று நம்மவர்கள்தான் பயப்படுகின்றனர். ஆனால், தங்கள் கடைக்கு டீ குடிக்க வரும் வாடிக்கையாளரைப் போலத்தான் அய்யப்பனையும் மலையாளிகள் டீல் பண்ணுகிறார்கள்.

***

saravana ayyappa devoteeபம்பையிலிருந்து சபரிமலைக்கு செல்லும் பாதையின் தொடக்கத்தில் நிறைய படிக்கட்டுகள் இருக்கின்றன. 20 மாடிக் கட்டடத்தில் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவது போல் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. பக்தர்கள் ஆங்காங்கு கொஞ்சம் இளைப்பாறி, மெதுவாக ஏறினார்கள். 50 படிக்கட்டுகளைத் தாண்டியதும் சரவணனுக்கு மூச்சு வாங்கியது; ஜனவரி மாதக் குளிரிலும் வியர்க்க ஆரம்பித்தது.

நான் முதுகில் இருபக்கமாகத் தொங்கவிடும் லேப்டாப் பேக்கில்தான் எனது துணிகளை எடுத்து வைத்திருந்தேன். இரண்டு செட் துணிகள்தான். அதிக பாரமில்லை. அரை ட்ரவுசர் போட்டிருந்ததால், பேக்கை தோளில் மாட்டிக் கொண்டதும், நடப்பதற்கு இலகுவாக இருந்தது. ஆனால் சரவணனுக்கு தலையில் இருமுடிக் கட்டும், தோளில் ஒரு பக்கமாகத் தொங்கவிடும் துணிப்பையும் இருந்தது. அதோடு, வேட்டியும் அணிந்திருந்ததால் அவ்வளவு வேகமாக ஏற முடியவில்லை.

நானும், இரவி மாமாவும் எங்கள் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, சரவணனுக்கு இணையாக மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

பம்பையிலிருந்து கிளம்பும்போது முதலில் வருவது நீலிமலை. நீலிமலை மிகவும் ஏற்றமான பகுதி. பல இடங்களில் செங்குத்தாக ஏறுவது போலத்தான் இருக்கும். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு ஏற வேண்டிய இடம் இப்பகுதிதான். இந்த மலையின் அடிவாரத்தில் இரண்டு பாதைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று பக்தர்கள் நடந்து செல்லும் பாதை; இன்னொன்று சபரிமலை கோயிலுக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் பாதை. ஆரம்ப கால கட்டங்களில் கழுதைகள் மூலம் பொருட்களைக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். அதனால் இப்பாதை கழுதைப் பாதை என்று அழைக்கப்படுகிறது. தற்போது கழுதைகளுக்குப் பதிலாக டிராக்டர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

‘கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை’ என்று அய்யப்ப பக்தர்கள் பாடுவார்களே... அதனால் பாதை எல்லாம் கல்லும் முள்ளுமாக இருக்கும் காட்டுப் பாதை என்று நினைத்திருந்தேன். செல்லும் வழி காடுதான்.. ஆனால் பாதையில் எந்த முள்ளும் இல்லை. அவ்வளவு ஏற்றத்திலும் கோயில் வரைக்கும் சிமெண்ட் பாதை போட்டிருக்கிறார்கள். கருங்கல்லும் சிமெண்ட்டும் கலந்த பாதை. நம் வீட்டில் இருக்கும் சிமெண்ட் தரை போல் வழவழப்பாக இருக்காது. மழை அதிகம் பெய்யக்கூடிய காட்டுப்பகுதி என்பதாலும், இலட்சக்கணக்கானோர் நடந்து செல்லும் வழி என்பதாலும், ஆங்காங்கே சிமெண்ட் உதிர்ந்து கருங்கற்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. புறநகர்ப் பகுதிகளில் குண்டும் குழியுமாக இருக்கும் நம்மூர் சாலைகளைப் போலத்தான் சபரிமலைப் பாதை இருக்கிறது. மலை அடிவாரத்திலிருந்து கோயில் வரை பாதையின் இருபுறமும் குழல் விளக்குகளும், ஆங்காங்கே பாதரச விளக்குகளும் பிரகாசிக்கின்றன.

என்ன ஒரு சிரமம் என்றால், செருப்பில்லாமல் அந்தப்  பாதையில் நடக்க வேண்டும். 45 நாட்கள் விரதத்தின்போது, செருப்பில்லாமல் நடக்கும் பக்தர்களுக்கு இப்பாதையில் நடப்பது சிரமமாக இருப்பதில்லை. எருமேலியிலிருந்துதான் செருப்பு அணியாமல் நடப்பதால் எனக்கு கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது.

ஏற்றமான மலைப்பாதை என்பதால் முழுக்க படிக்கட்டுகளாக இல்லாமல், சாய்தளமாகவே பல இடங்களில் பாதை அமைத்திருக்கிறார்கள். பாதையின் இருபக்கங்களிலும் பிடிமானத்திற்கு கம்பிகளைப் பொருத்தியிருக்கிறார்கள். சில இடங்களில் முழுவதும் படிக்கட்டுகளாகவும், சில இடங்களில் நடுவில் படிக்கட்டுகள், அதன் இருபுறமும் சாய்தளம் எனவும் பாதையை அமைத்திருக்கிறார்கள். உடலில் வலு இருப்பவர்கள் எளிதாக ஏறலாம்.

சரவணன் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுப் போனான். இரண்டு மாதம் செருப்பில்லாமல் நடந்து பழகியிருக்கிறான். அதனால் கருங்கல்லில் நடப்பது அவனுக்குப் பிரச்சினையாக இல்லை. நீலிமலை ஏற்றம்தான் அவனைப் படுத்தியது. பருமனான உடல் கீழே இழுத்தது. 100 மீட்டர் ஏறுவதற்குள் அவனது சட்டை முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்து விட்டது. பதினைந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை இளைப்பாற வேண்டியிருந்தது. அவனது துணிப்பையை நான் வாங்கிக் கொண்டேன். பாதையில் ஆங்காங்கே கடைகள் இருக்கின்றன. பழச்சாறு, நொறுக்குத்தீனிகள், தண்ணீர் பாட்டில்கள், சூடாக பலகாரங்கள், டீ, காபி விற்கிறார்கள். எங்களுக்கு தண்ணீர்தான் அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது.

***

ஏற்றத்தில் ஏற முடியாத வயதானவர்களுக்காகவும், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்காகவும் டோலி வசதி உள்ளது. பழைய காலத்துப்  பல்லக்கு வடிவம்தான். இரு நீளமான கட்டைகளுக்கு நடுவே ஒரு நாற்காலியை அமைத்து, நான்கு பேர் தூக்கிச் செல்கிறார்கள். மலையில் ஏறும்போது, முன்னே இருக்கும் இருவர் தங்களது தோளிலும், பின்னே இருக்கும் இருவர் தங்களது தலையிலும் சுமந்து செல்கிறார்கள். இறங்கும்போது முன்னே இருப்பவர்கள் தலையிலும், பின்னே இருப்பவர்கள் தோளிலும் சுமந்து செல்கிறார்கள்.

டோலிக் கட்டணம் 3600 ரூபாய். நீலிமலை அடிவாரத்திலிருந்து சபரிமலை கோயிலுக்குத் தூக்கிச் சென்று, தரிசனம் முடிந்தபிறகு திரும்பவும் அடிவாரத்தில் கொண்டு வந்து விட வேண்டும். அடுத்தவர்களுக்குப் பல்லக்கு தூக்க நம்மவர்களை மிஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள்? சபரிமலையில் டோலிகளாக இருப்பவர்கள் அதிகளவு தமிழர்கள்தான். தேனி, குமுளி, செங்கோட்டை பகுதி தமிழர்கள்தான் இந்த வேலையை அதிகம் செய்கிறார்கள்.

மலையேற்றத்தின்போது, சுமையுடன் இருந்த அத்தொழிலாளர்களிடம் பேச வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் செங்கோட்டை குண்டாறு அணைப்பகுதிக்கு சென்றபோது, அத்தகு தொழிலாளர் ஒருவரைத் தற்செயலாக சந்திக்க நேர்ந்தது. “சில நாட்களில் நான்கு முறைகூட மலை ஏறி, இறங்கிவிடுவோம். பயங்கரமாக பசிக்கும். ஆங்காங்கே நிறுத்தி, டீ சாப்பிடுவோம். நிறைய தண்ணீர் குடித்தால் ஏற முடியாது. கஷ்டமான வேலைதான், ஆனால் மூன்று மாதங்களில் செலவு போக 80000 ரூபாய் சம்பாதித்து விடுவோம்.” என்று சந்தோஷமாகச் சொன்னார். எனக்குத்தான் கேட்க வேதனையாக இருந்தது.

sabarimala dolly 601

(நிழற்படம் நன்றி: ஜாக்கி சேகர்)

அறிவியல் வளர்ச்சி அதீதமாக வளர்ந்துவிட்ட இக்காலத்திலும் மனிதனை மனிதன் சுமந்து செல்லும் கொடுமை நடக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் கைரிக்ஷாவை ஒழித்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான், மேற்கு வங்கத்தில் கைரிக்‌ஷாவை ஒழித்தார்கள். கேரளாவில் இன்றும் பல்லக்கு தூக்குகிறார்கள். இரண்டும் இடதுசாரிகளின் செல்வாக்கு மிகுந்த மாநிலங்கள். கூலிக்குத் தரும் முக்கியத்துவத்தை தொழிலாளர்களின் மாண்பிற்கும், சுயமரியாதைக்கும் தர வேண்டுமல்லவா?

அடிவாரத்திலிருந்து கோயிலுக்கு செல்ல ரோப் கார் போடும் திட்டம் இருந்ததாம். யாத்திரையின் புனிதம் கெடும் என்று கோயில் நிர்வாகம் மறுத்துவிட்டதாம். அதுவாவது போகட்டும்... டிராக்டர்களும், ஜீப்புகளும் செல்கின்றனவே... டோலிக்குப் பதிலாக, வயதானவர்களையும், மாற்றுத் திறனாளிகளையும் கட்டணம் வசூலித்துக் கொண்டு ஜீப்புகளில் அனுப்பலாமே! கேட்டால் ‘தொழிலாளர்களுக்கு வருமானம் போய்விடும்’ என்பார்கள். மனித மாண்பைச் சிதைக்கிற இழிவான தொழில்களில் வருமானம் வரத்தான் செய்கிறது. அதற்காக தொழிலாளர்களை காலம் முழுக்க அத்தொழிலையே செய்ய விட்டுவிட வேண்டுமா?

***

நீலிமலை ஏற்றத்தில் அப்பாச்சிமேடு என்று ஓர் இடம் வருகிறது. இந்த இடத்தில் அடர்ந்த காடாக இருக்கும் மலைப்பாதையில் செல்லும் பக்தர்கள் வனவிலங்குகளிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றுமாறு வனதேவதைகளை வேண்டி, பள்ளத்தாக்கை நோக்கி பச்சரிசி மாவு உருண்டைகளை வீசுகிறார்கள். “அப்போ.. சங்கரன்கோவிலில் அத்தனை கடவுள்களைக் கும்பிட்டார்களே... அவர்கள் யாரும் பக்தர்களைக்  காப்பாற்ற மாட்டார்களா?” என்று கேட்காதீர்கள். அந்தக் கடவுள்களின் ஜூரிஸ்டிக்ஷன் வேறு; சபரிமலை ஜூரிஸ்டிக்ஷன் வேறு.

அப்பாச்சிமேட்டிலிருந்து இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் மலை ஏறினால், நீலிமலை உச்சி வருகிறது. இந்த இடத்தை சபரிபீடம் என்கிறார்கள். இந்த இடத்தில்தான் இராம காதையில் வரும் சபரி அன்னை வசித்திருக்கிறாளாம். இராமன் மீது அளவுகடந்த பக்தி கொண்டிருந்த சபரி, இந்த மலையில் இராமனுக்காகக் காத்திருந்தாள். சீதையைத் தேடிவந்த இராமர், சபரிக்கு தரிசனமும், மோட்சமும் தந்ததாக புராணம் சொல்கிறது. இந்த அன்னையின் பெயரில்தான் இம்மலை சபரிமலை என்று அழைக்கப்படுகிறதாம். சபரிபீடத்தில் அய்யப்ப பக்தர்கள் தேங்காய் உடைத்து வழிபடுகிறார்கள்.

சபரிபீடத்திற்கு அடுத்து, பாதை இரண்டாகப் பிரிகிறது. இடப்பக்கம் உள்ள பாதையை யானைப் பாதை என்கின்றனர். ஏன் அவ்வாறு அழைக்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை. வலப்பக்கம் உள்ள பாதையில்தான் பக்தர்கள் செல்கின்றனர். இதற்கு சரங்குத்திப் பாதை என்று பெயர். இந்தப் பாதையின் தொடக்கத்தில் காவலர்கள் என்னைத் தடுத்தி நிறுத்தினர். சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்தததுதான் அவர்களது சந்தேகத்திற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இதை எதிர்பார்த்திருந்த குரு சாமி, காவலர்களிடம் பேசி, என்னை அனுமதிக்கச் செய்தார்.

சிறிது தூரத்தில் சரங்குத்தி என்ற இடம் வருகிறது. இது கன்னிச் சாமிகளுக்கு முக்கியமான இடமாகும். எருமேலியில் பேட்டைத் துள்ளலை ஆரம்பிக்கும்போது, கன்னிச் சாமிகளுக்கு முழ நீளத்தில் ஒரு குச்சியை அதாவது சரக்கோலைத் தருகிறார்கள். சரக்கோல் என்றால் அம்பு.

sabarimala devotees 603

(அதிகாலையிலும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் சபரிமலை அய்யப்பன் கோயில்)

மகிஷி என்ற அரக்கியை அய்யப்பன் வதம் செய்தபிறகு, அவளுக்கு சாபவிமோசனம் கிடைக்கிறது. அவள் அழகிய உரு அடைந்ததும் அய்யப்பனை மணக்க விரும்புகிறாள். அய்யப்பன் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார். ‘எந்த ஆண்டு என்னை வழிபட கன்னிச் சாமிகள் வரவில்லையோ, அந்த ஆண்டு உன்னை மணக்கிறேன்’ என்கிறார்.

கன்னிச் சாமிகள் வருவதற்கு அடையாளமாக சரக்கோல்களை கொண்டு வந்து சரங்குத்தியில் அவற்றைப் போட்டு வழிபட வேண்டும் என்றும் சொல்லிவிட்டார். மாளிகைப்புரத்தம்மனும் - அதாங்க மகிஷி – ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கே வந்து சரக்கோல்களைப் பார்வையிட்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்புகிறார். சரவணனும் அவரது ஏமாற்றத்தில் மேலும் ஒரு குச்சியைக் குத்திவிட்டு வந்தான்.

அய்யப்ப பக்தர்கள் கொஞ்சம் கரிசனத்துடன் மாளிகைப்புரத்தம்மனின் துயரத்தை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அவர் இலட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளாக கன்னி கழியாமல், இந்த ஆண்டாவது தனக்கு ஒரு விடிவு பிறக்காதா என்ற ஏக்கத்துடன் ஒவ்வொரு முறையும் சரங்குத்திக்கு வந்து பார்க்கிறார்; ஏமாற்றமடைகிறார். எவ்வளவு பெரிய கொடுமை. பக்தர்கள் எல்லாம் கூடிப் பேசி, ஏதாவது ஒரு ஆண்டு மட்டும் கன்னிச்சாமிகளை கூட்டி வராமல், மஞ்சமாதா கழுத்தில் ஒரு மஞ்சக்கயிறு ஏற ஏற்பாடு செய்யலாம். இரண்டு கட்டிய அய்யப்பன், மூன்றாவதாக ஒன்றை வேண்டாம் என்றா சொல்லப் போகிறார்? நமது காலத்தில் கடவுள் ஒருவருக்கு கல்யாணம் நடந்ததைப் பார்க்கும் வாய்ப்பும் நமக்குக் கிடைக்குமல்லவா? இதைச் சொன்னால், நம்மை நாத்திகன், எகத்தாளம் பேசுகிறான் என்பார்கள்.

சரங்குத்திப் பாதையில் நுழைந்ததும், அய்யப்பன் கோயில் தெரிகிறது. கோயிலைப்  பார்த்ததும் ‘சாமியே சரணம் அய்யப்பா’ என்று சரண கோஷம் விண்ணைப் பிளக்கும் என்று சென்னைவாசி ஒருவர் சொல்லியனுப்பி இருந்தார். ‘அதெல்லாம் அய்யப்பன் காதுலே போய் சொல்லிக்கலாம்’ என்பதுபோல் எங்கள் குழுவினர் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

அதிகாலை நாலரை மணிக்கு கோயிலை அடைந்துவிட்டோம். தொடக்கத்தில் இருந்த நீலிமலை ஏற்றம்தான் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. அதைத் தாண்டிய பிறகு விறுவிறுவென்று ஏற முடிந்தது. மொத்தம் நாலரைக் கிலோமீட்டர் தூரம் என்கிறார்கள். வலுவுள்ளவர்கள் இரண்டு மணி நேரத்தில் ஏறிவிடலாம். ‘கல்லும் முள்ளுமாக இருக்கும்’, ‘ஏறுவதற்குள் முட்டி தேய்ந்துவிடும்’ என்றெல்லாம் ஊர்ப்பக்கம் அய்யப்ப பக்தர்கள் கொடுக்கும் பில்டப் எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்தான்.

***

சபரிமலையில் இரவு 11 மணிக்கு நடை சாத்தி, காலை 4 மணிக்குத் திறக்கிறார்கள். கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் இரவு 11.45 மணிக்கு நடை சாத்தி, அதிகாலை 3.30 மணிக்கு நடை திறப்பதுமுண்டு. சாத்துவதற்கு முன்பு ஹரிவராசனம் என்ற பாடலை இசைக்கிறார்கள். இந்தப் பாடலைக் கேட்டுத்தான் அய்யப்பன் தூங்குகிறார் என்று சொல்கிறார்கள். ஸ்ரீகம்பக்குடி குளத்தூர் ஸ்ரீனிவாச ‎அய்யர் என்பவர் இப்பாடலை எழுதி, இசை அமைத்து இருக்கிறார். நிறைய பேர் இப்பாடலைப் பாடி கேசட் வெளியிட்டிருந்தாலும், கே.ஜே.யேசுதாஸ் பாடிய பாடலைத்தான் அய்யப்பனைத் தூங்க வைக்க ஒலிபரப்ப வேண்டும் என்று கோயில் தந்திரியும், மேல் சாந்தியும் முடிவெடுத்து அவ்வாறே செய்து வருகிறார்கள். கே.ஜே.யேசுதாஸ் கிறித்துவர் என்பதால், இதெல்லாம் ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்கள் கேரளாவில் நுழைவதற்கு முன் நடந்திருக்க வேண்டும். இப்பாடல் அய்யப்ப பக்தர்களின் தேசிய கீதம் போன்றது. இது ஒலிபரப்பப்படும்போது கோயில் வளாகத்தில் இருக்கும் அனைவரும் எழுந்து நிற்பார்களாம்.

sabarimala devotees 602

(கோயில் முன்பு சிமெண்ட் தரையில் தூங்கும் பக்தர்கள்)

தூக்கம் வராத அளவுக்கு அய்யப்பனுக்கு என்ன பிரச்சினை? ஏன் பாட்டு பாடி தூங்க வைக்க வேண்டும்? என்று ஆராய்ந்தேன்.

அதிகாலையில் அய்யப்பனுக்கு இளநீர், விபூதி, பால், தேன், சந்தனம், பன்னீர், பஞ்சாமிர்தம், தண்ணீர் ஆகிய எட்டு பொருட்களால் அஷ்டாபிஷேகம் நடத்தப்படுகிறது. காலை டிபனாக பழம், தேன், சர்க்கரை சேர்த்து தயாரித்த திருமதுரம் தரப்படுகிறது. சாப்பிட்டு விட்டு அய்யப்பன் என்ன செய்கிறார்? அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

பின்னர் நெய்யபிஷேகம் செய்கிறார்கள். உச்சிவேளைக்கு முன்னர் 15 தீபாராதனைகள் நடக்கிறது. அப்போது பச்சரிசி சாதம் படைக்கிறார்கள். அதையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, அய்யப்பன் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

சிறிது நேரத்தில் மதிய பூஜை நடக்கிறது. அப்போது சம்பா பச்சரிசி, கதலிப்பழம், தேங்காய்ப்பால், சர்க்கரை, சுக்கு, நெய் ஆகியவற்றைக் கொண்டு பாயசம் தயாரித்துத் தருகிறார்கள். வயிறு திகரமாக இருக்கிறது என்று சொல்லாமல், அதையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அய்யப்பன் என்ன செய்கிறார்? மறுபடியும் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

இரவு பூஜையின்போது பச்சரிசி சாதம், அப்பம், பானகம் தருகிறார்கள். அதையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறார். பிறகும் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

இப்படி மூன்று வேளையும் முக்கிவிட்டு, சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தால் தூக்கம் எப்படி வரும்? அதான் யேசுதாஸைக் கூப்பிட்டு, தாலாட்டு பாடச் சொல்கிறார்கள்.

அய்யப்பன் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் தோற்றத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள். முழங்காலுக்குக் கீழே ஒரு துண்டு சுற்றியிருக்கும். அதற்கு ஒரு கதை சொல்கிறார்கள். அய்யப்பனைக் காண ஒரு முறை பந்தள மகாராஜா வந்திருக்கிறார். தந்தை வருகிறார் என்று அய்யப்பன் எழுந்திருக்க முயன்றிருக்கிறார். ‘இறைவன் நமக்காக எழுந்திருக்கக் கூடாது’ என்று நினைத்த மகாராஜா, அவரை எழுந்திருக்க விடாமல் செய்ய தனது அங்கவஸ்திரத்தை அய்யப்பனின் கால்களில் மீது போட்டிருக்கிறார். அது கால்களைச் சுற்றிக் கொள்ள, அய்யப்பன் எழுந்திருக்க முடியாமல் போய், அதுவே அவரது தோற்றமாக மாறிவிட்டதாம்.

***

மகர பூஜை நாட்களில் சபரிமலையில் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 10 இலட்சம் பக்தர்களாவது கூடுகிறார்கள். அந்த நாட்களில் பதினெட்டு படிகளில் ஏறவும், அய்யப்பனைத் தரிசிக்கவும் மணிக்கணக்கில் பக்தர்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். காத்திருப்பது என்றால் பெரிய அறைகளில் உட்கார்ந்து கொண்டு அல்ல. நடைபாதையில் - அதுவும் நிற்பதற்குக்கூட இடமில்லாத நெருக்கடியில் - கால் கடுக்க காத்திருக்க வேண்டும். கோயில் நடைபாதை ஏறக்குறைய 100 அடி அகலத்தில் முக்கால் கிலோமீட்டர் நீளம் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இந்த நீள, அகலத்தில் எத்தனை ஆயிரம் பேர் சவுகர்யமாக நிற்கலாம்? அதே இடத்தில் இலட்சம் பேர் நின்றால் எப்படி இருக்கும்?

sabarimala devotees 600

நாங்கள் சென்றபோது சபரிமலையில் கூட்டம் குறைவாக இருந்ததாக என்னுடன் வந்த பக்தர்கள் சொன்னார்கள். அப்படி கூட்டம் குறைவாக இருந்தபோது, எடுக்கப்பட்ட நிழற்படம் இது. அப்படியென்றால் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்போது எந்தளவிற்கு நெருக்கடி இருக்கும், எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

sabarimala devotees 601

பக்தர்களின் கூட்டத்தை ஓரளவேனும் முறைப்படுத்தும் நோக்கில் கேரள போலீஸார் http://www.sabarimalaq.com/ என்ற இணையதளத்தைத் தொடங்கியுள்ளனர். இந்த இணையதளத்தில் முன்பதிவு செய்துகொண்டால், நமக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தில் நடைபாதையில் காத்திருக்க வேண்டியிராமல், பிறிதொரு பாதையில் விரைவாக அய்யப்பனைப் பார்த்துவிடலாம். இந்த சேவை முற்றிலும் இலவசம்.

***

அந்த அதிகாலையிலும் கோயில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. முன்பதிவு செய்திருந்தவர்களை அனுமதிச் சீட்டை சரிபார்த்து, தனிவழியே அனுப்பினார்கள். எங்கள் குழு அந்த வழியாக முன்னேறியது. முன்அனுமதிச் சீட்டு இருந்தும், இருமுடி இல்லாமல், சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்ததால் பதினெட்டுப் படி ஏற என்னை அனுமதிக்கவில்லை. இருமுடி கட்டியவர்கள் மட்டும்தான் பதினெட்டுப் படி ஏற வேண்டும். மற்றவர்கள் தரிசனம் செய்வதற்கு வேறொரு வழி இருக்கிறது. அந்த வழியே வருமாறு எனது குழுவினர் சொன்னார்கள்.

நான் தனியாக கோயில் வளாகத்தினுள் நடை போட்டேன். இக்கோயிலும் சுத்தமற்றே இருந்தது. நடைபாதையை ஒட்டி, வழிபாட்டுப் பொருட்களை விற்கும் கடைகள், கோயில் அலுவலகங்கள், காவலர் அறைகள் மற்றும் பக்தர்களுக்கான கழிப்பறைகள் இருந்தன. அந்தப் பெரிய கூடாரத்தின் கடைக்கோடியில் கலைநிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்கென ஒரு பெரிய மேடை இருந்தது. அங்கு நிகழ்ச்சி நடத்தினால், நடைபாதையில் காத்திருக்கும் பக்தர்கள் எல்லோரும் அதைப் பார்க்க முடியும்.

நடைபாதைக்கு அடுத்திருந்த சிமெண்ட் தரையில் பக்தர்கள் படுத்திருந்தார்கள். அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி கோயிலின் முன்புறம் வந்தேன். அங்கே பிரம்மாண்டமாக தீ எரிந்து கொண்டிருந்தது. அதில் தேங்காய்களை வாரிப் போட்ட வண்ணம் இருந்தார்கள்.

இருமுடி இல்லாதவர்கள் தரிசனத்திற்குச் செல்லும் வழியைப் பார்த்தேன். மிகப்பெரிய கூட்டம் இருந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில் நுழைந்தால், வெளியே வர எப்படியும் இரண்டுமணி நேரம் ஆகும் என்று தோன்றியது. வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

கோயில் முன்புறமாக இருந்த சிமெண்ட் தரையில் எண்ணற்ற பக்தர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஒரு இடத்தைப் பிடித்து, துண்டை விரித்துப் படுத்தேன். களைப்பு இருந்தாலும், தூக்கம் பிடிக்கவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் தரிசனம் முடித்த எங்கள் குழு பக்தர் ஒருவர் அவ்வளவு பெரிய கூட்டத்தில் என்னைக் கண்டுபிடித்து, வந்துவிட்டார்.

“என்ன நீங்கள் அய்யப்பனை தரிசிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான் சொன்ன பதிலுக்கு, பயணம் முடியும்வரை என்னை அவர் முறைத்தவாறு இருந்தார்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It