அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாக, 1885 ஆம் ஆண்டு சென்னையில்தான் உயிரியல் பூங்கா அமைக்கப்பட்டது என்பது, தமிழகத்துக்குப் பெருமை. அந்தப் பூங்கா, சென்னை மையத் தொடர் வண்டி நிலையத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ள பத்து மாடிக் கட்டடத்துக்குப் பின்பகுதியில்,நேரு விளையாட்டு அரங்கத்துக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் அமைந்து இருந்தது. சிறுவனாக இருந்தபோது, அதை நான் பார்த்து  இருக்கிறேன். அப்போது எனது உறவினர்கள்,அதை ‘உயிர்க்காலேஜ் என்றும்;கன்னிமரா நூலகத்துக்கு அருகில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தை ‘செத்த காலேஜ் என்றும் அழைப்பார்கள். அது எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும்.

சென்னை நகரின் விரைவான வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டு,தொலைநோக்குப் பார்வையோடு, அன்றைய ஆட்சியாளர்கள், இந்த உயிரியல் பூங்காவை, வண்டலூருக்கு இடமாற்றம் செய்தனர். அறிஞர் அண்ணா உயிரியல் பூங்கா என்று பெயரும் சூட்டினர்.

‘இவ்வளவு தொலைவில் கொண்டு போய் அமைக்கின்றார்களே? யார் போய்ப் பார்ப்பார்கள்?’ என்றே அப்போது எதிர்க்கட்சியினர் விமர்சித்தனர். ஆனால், அந்த முடிவு சரிதான் என்பதை, இன்றைய  சென்னை நகரின் அசுர வளர்ச்சி எடுத்துக் காட்டிக் கொண்டு இருக்கின்றது. 

நூற்றுக்கணக்கான முறை அந்த வழியாக சாலையில் பயணித்து இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறை விலங்குகள் காட்சியகத்தின் சுற்றுச்சுவரை,வெளிவாயிலைப் பார்க்கும்போதும், விரைவில் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைப்பேன்.அந்த இடத்தைக் கடப்பதோடு, அந்த எண்ணமும் அழிந்து விடும்.அவ்வளவுதான்.அடுத்து மறுமுறை அந்த வழியாகப் போகும்போது, அதே நினைப்பு, அதே மறதி.

9 ஆம் வகுப்பு படிக்கின்ற என் மகளுக்குக் கோடை விடுமுறை. ஊரில் இருந்து என் மைத்துனரின் நான்கு வயது மகன் வந்து இருக்கின்றான்.இருவருக்கும்,சுற்றிக் காண்பிப்போம் என்று கருதி, (7.4.2013) அழைத்துச்  சென்றேன்.

வண்டலூர் தொடர்வண்டி நிலையத்தில் போய் இறங்கினோம்.ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், நல்ல கூட்டம். ஆனால், வெளியே போகின்ற வழியைத் தேடி ஒவ்வொருவரும் தத்தளித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். தொடர்வண்டி நிலையத்துக்கும், நெடுஞ்சாலைக்கும் இடையில் மரங்கள் அடர்த்தியாக வளர்ந்து இருப்பதால்,எளிதில் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் கிடைத்த இடைவெளியில், பள்ளத்துக்கு உள்ளே இறங்கி, சாலையை நோக்கிப் போனார்கள்.

உயிரைப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடுங்கள்

நாங்களும் அப்படியே இறங்கி, தேசிய நெடுஞ்சாலைiயில் போய் நின்றோம். சாலையைக் கடக்க வேண்டும்.ஒரு அடி இடைவெளி இல்லாமல் அணிவகுத்துச் சீறிப் பாய்ந்து வருகின்றன பேருந்துகளும், இதர வண்டிகளும். உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் கடக்க வேண்டும். கிடைத்த ஒரு இடைவெளியில் நான் விரைவாக முன்னேறுகையில், ‘அய்யோ குழந்தை குழந்தை’ என்று ஒரு பெண்மணி அலறவும், நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். என் மகள் கையில் பிடித்துக் கொண்டு இருப்பாள் என்று கருதி நான் முன்னே சென்றுவிட, அங்கே சிறுவன் தனியாக நிற்கிறான். பாய்ந்து திரும்பி வந்து, பிடித்துக் கொண்டேன். அதிர்ச்சி விலக சில நிமிடங்கள் ஆனது.

இப்படி ஒரு அதிர்ச்சி,எனக்கு மட்டும் அல்ல;குழந்தைகளை அழைத்துச் செல்லுகின்ற அனைத்துப் பெற்றோர்களுக்கும் கண்டிப்பாகக் கிடைக்கும்.வண்டலூருக்கு இத்தனைப் பயணிகள் குழந்தைகளோடு வருகின்றார்களே,அவர்கள் சாலையைக் கடப்பதற்கு உதவியாக அங்கே ஒருவரும் இல்லை.

நெடுஞ்சாலைகளைத் தோண்டி,தரைக்கு அடியில் நடைவழிகள் அமைப்பது எளிதான ஒன்று அல்ல. ஆனால், தொடர்வண்டி நிலையத்துக்கு உள்ளே, தண்டவாளங்களைக் கடப்பதற்காக அமைக்கப்பட்டு இருக்கின்ற இரும்பு நடைமேம்பாலங்களை,அப்படியே வெளியே நீட்டி,நெடுஞ்சாலைக்கு மறுபுறம் போய் இறங்குமாறு அமைப்பது எளிதான ஒன்று ஆயிற்றே? வண்டலூரில் அப்படி அமைக்கலாமே? கவனிப்பார்களா?

சரி.சாலைக்கு மறுபுறம் போய்விட்டோம். அங்கிருந்து, வண்டலூர் பூங்கா இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவு என்றார்கள். 12 மணி உச்சி வெயிலில் நடந்து செல்ல முடியாது.

இந்த இடத்தில், சாலையின் இருபுறங்களிலும் மேம்பாலங்கள் உள்ளன. அங்கிருந்துதான், பாலம் உயரத் தொடங்குகிறது. எனவே, அதற்கு அடியில் சென்று நிற்க முடியாது. அதை ஒட்டி, நெடுஞ்சாலையில்தான் நிற்க வேண்டும். நூறு அடிகள் தொலைவில் பேருந்து நிலையம் இருக்கிறது.ஆனால்,அங்கே போகாமல் எல்லோரும் சாலையைக் கடந்த இடத்திலேயே நிற்கிறார்கள். அவர்களை அங்கே போகும்படிச் சொல்லவும் ஆள் இல்லை.

பேருந்தில் ஏறினோம்.ஆறு ரூபாய் கட்டணம்.ஐந்து நிமிடங்களில் கொண்டு போய் இறக்கினார்கள். மீனம்பாக்கம், திரிசூலம் தொடர்வண்டி நிலையங்களுக்கு இடையிலான தொலைவைப் போல, சுமார் மூன்று மடங்கு இருக்கும். வண்டலூர் பூங்காவுக்கு எதிரே, ஒரு தொடர்வண்டி நிலையத்தை,பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அமைத்து இருக்க வேண்டும். ஆனால்,இன்றுவரையிலும் அமைக்காதது மட்டும் அல்ல;எதிர்காலத்திலும் அமைப்பதற்கான திட்டமோ,அதற்கான ஆய்வுப் பணிகளோ எதுவும் இதுவரை அறிவிக்கப்படவில்லை.

பூங்காவின் நுழைவாயிலில்... 

உயிரியல் பூங்காவின் முகப்புப் பகுதிகளைப் புதுப்பித்து இருக்கின்றார்கள்.சுவரில் விலங்குகளின் உருவங்களைக் கருங்கல்லில் செதுக்கி வைத்து இருக்கின்றார்கள்.குறை சொல்ல முடியாது. அதற்கு அருகிலேயே விலங்குகளின் வண்ணப்படங்களையும் வரைந்து இருக்கலாம். நெடுஞ்சாலையில் பேருந்துகளில் பயணிப்பவர்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் மனதில் அவை எளிதாகப் பதியும்.

பெரியவர்களுக்குக் நுழைவுக் கட்டணம் 30 ரூபாய்; 5 வயது முதல் 15 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு  15 ரூபாய். படக்கருவிக்கு 25 ரூபாய். அதில் வெவ்வேறு வகையான கட்டணங்கள் உள்ளன. நியாயமான கட்டணங்கள்தாம். விலங்குகளுக்கு உணவு, ஊழியர்கள் சம்பளம், உள்புறச் சாலைகள் பராமரிப்பு, பார்வையாளர்களுக்கான வசதிகள் என பராமரிப்புச் செலவுகள் அதிகம்.

உள்ளே நுழைகின்ற இடத்தில்,இரண்டு ஊழியர்கள்,பயணிகள் கொண்டு வந்த பொருள்களை எல்லாம் வெளியில் எடுத்துச் சோதித்துப் பார்த்தார்கள். சரியான நடவடிக்கை, பாராட்ட வேண்டும். இல்லாவிட்டால், நம்மவர்கள், பூங்காவைக் குப்பையாக ஆக்கி விடுவார்கள். எஞ்சி இருக்கின்ற உணவுகளை,போனால் போகட்டும் என்று,விலங்குகளுக்கு வீசி மகிழ்வார்கள். அந்தக் கொடுமை தடுக்கப்படுகிறது.

உள்ளே நுழைந்தவுடன்,விலங்குகளின் படங்களுடன் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றை ஒருமுறை படித்துக் கொள்ள வேண்டும்.அடுத்து உள்ளே போய்ப் பார்க்கும்போது அடையாளம் காண எளிதாக இருக்கும். ஏனென்றால், உள்ளே ஒட்டகச் சிவிங்கி உலவுகின்ற இடத்தில் உள்ள அறிவிப்புப் பலகையை,ஒட்டகச் சிவிங்கி மட்டும்தான் படிக்க முடியும். பார்வையாளர்களிடம் இருந்து சுமார் 100 அடி; ஆம் 100 அடிகள் தொலைவில் உள்ள ஒரு மரத்தில் கட்டி வைத்து இருக்கின்றார்கள். பல விலங்குகளைப் பற்றிய பெயர்ப்பலகைகளில், குறிப்புகளை விட, அதில் கிறுக்கி வைக்கப்பட்டு இருக்கின்ற காதலர்களின் பெயர்கள்தாம் பெரிதாகத் தெரிகின்றன.

உணவு

பூங்காவுக்கு உள்ளே செல்கிறோம்.தொடக்கத்திலேயே தமிழ்நாடு அரசு உணவகம் இருந்தது. மணி 12.30 ஆகி இருந்தது. இனி உள்ளே உணவகங்கள் இருக்காது; எனவே இங்கேயே முடித்துக் கொள்வோம் என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையோடு, உள்ளே நுழைந்தோம்.

தமிழ்நாடு உணவகத்தில் கோழி பிரியாணி ஒரு தட்டு 100 ரூபாய். சாம்பார், தயிர் சாதங்கள் அருமை. தட்டு நிறையக் கொடுக்கின்றார்கள். அதுவே போதும்.  ஆனால், உணவகம் சந்தைக் கடை போல இருக்கின்றது. ஒரு ஒழுங்கு இல்லை. மேசையைத் துடைக்க ஒருவரும் இல்லை.ஏற்கனவே சாப்பிட்டு விட்டுப் போனவர்கள் வைத்த தட்டை சற்றே தள்ளி வைத்துவிட்டு அங்கே நீங்கள் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும்.கல்லாவிலும் நெருக்கடி, உணவு வாங்கும் இடத்திலும் தள்ளுமுள்ளு. ஒருவழியாக உணவை முடித்தோம். 

பிறகு, எனது கணிப்பு சரியாகவே அமைந்தது. உள்ளே ஒரு இடத்தில் தேநீர் மட்டும் வைத்து இருக்கிறார்கள்.கடைசியாக வெளியே வருகின்ற இடத்துக்கு அருகில் மற்றொரு உணவகம் இருக்கின்றது.தொடக்கத்திலேயே உணவை முடித்துக் கொள்ளாவிட்டால்,பிறகு பட்டினிதான். நடக்க முடியாது.

பேட்டரி கார்கள், மிதிவண்டிகள்

சற்றுத் தொலைவில், பேட்டரி கார்களில் செல்வதற்கான முன்பதிவு வரிசை. முப்பது பேர்களுக்கும் மேல் வரிசையில் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள்.அதில் இரண்டு வரிசை. மற்றொரு வரிசை, சிங்கங்கள் உலவுகின்ற இடங்களுக்கு எனத் தனியாக உள்ளது. பிற்பகல், மூன்று மணிக்கு மேல்தான் சிங்கங்களைப் பார்க்க முடியுமாம். எனவே, பொது வரிசையில் நின்றேன். பத்து நிமிடங்கள் கழிந்தன. வரிசையில் நின்ற ஒருவர் சொன்னார்: ‘3.30, 4.00 மணிக்கான பேட்டரி கார்களில் போவதற்குத்தான் இப்போது சீட்டு கொடுக்கிறார்கள்’ என்றார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

11 பேர் சேர்ந்து 1.15 மணி நேரம் பூங்காவைச் சுற்றி வர தனியாக வண்டி கொடுக்கிறோம். அதற்கு வாடகை ரூ. 350 என்று எழுதி இருந்தார்கள். அதுவும் எல்லோருக்கும் கிடையாது. ஒன்றிரண்டு வண்டிகள்தான் உள்ளன.

இத்தனை ஆயிரம் மக்கள் வருகிறார்கள்;ஒருசிலருக்குத்தான் பேட்டரி கார்களில் இடம்; அதுவும் பல மணி நேரம் காத்து இருக்க வேண்டும் என்கிறபோது,வேறு வழி இன்றி, எல்லோரும் நடக்கத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். அயல்நாடுகளில், பேட்டரி கார்கள் அல்ல; சாலையில்ஓடுகின்றபேட்டரிதொடர்வண்டிகளில்,ஒரேவேளையில்நூற்றுக்கணக்கானவர்களை அமர வைத்துச் சுற்றிக் காண்பிக்கிறார்கள்.இங்கே அத்தகைய ஏற்பாடு இல்லை. உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் பேட்டரி காரில் இடம் கிடைக்கும்.நான் அதை நம்புவது இல்லை என்பதால், நடக்கத் தொடங்கினேன்.

சற்றுத் தள்ளி இன்னொரு கூட்டம்.அங்கே புத்தம் புதிய மிதிவண்டிகள் நிறுத்தப்பட்டு இருந்தன. சைக்கிளிலும் சுற்றிப் பார்க்கலாம். ஒரு வண்டிக்கு ஒரு மணி நேர வாடகை 15 ரூபாய்; ஆனால், முன்பணம் 200  ரூபாய். அப்போதுதான், வண்டிகள் ஒழுங்காகத் திரும்பி அங்கே வந்து சேரும்;இல்லாவிட்டால்,எடுத்துக்கொண்டு போகின்ற இளைஞர்கள் ஆங்காங்கே நிறுத்திவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். ஆனால், குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு போவதற்கு  வசதியாக, பின் இருக்கை இல்லை. என்னிடம் ஒரு குழந்தை இருக்கிறது. வேறு வழி இல்லை என்பதால், அதையும் தவிர்த்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினோம். எங்களால் முடியும். சற்றே வயது முதிர்ந்தவர்கள், நடக்க முடியாதவர்கள் என்ன செய்வார்கள்?

ஒளிந்து இருக்கும் ஊழியர்கள்

மிதிவண்டிகளுக்குத் தனித்தடம் இருக்கின்றது. ஆனால், கும்பலாக வருகின்ற இளைஞர்கள், மக்கள் நடக்கின்ற வழிகளிலும் ‘சைட், சைட்’ என்று கத்திக்கொண்டு வருகிறார்கள். அதைத் தடுப்பதற்கும் யாரும் இல்லை.சீருடை அணிந்த இரண்டு ஊழியர்கள், உள்ளே நுழைகையில் உடைமைகளைச் சோதித்தார்கள் அல்லவா?அதற்குப்பிறகு,பூங்காவுக்கு உள்ளே நாள் முழுவதும் சுற்றினாலும், பேட்டரி கார்களை ஓட்டுகின்ற ஓட்டுநர்களைத் தவிர,சீருடை அணிந்த ஒரு ஊழியரையும் நீங்கள் பார்க்க முடியாது.பார்வையாளர்களுக்குஎந்த விளக்கத்தையும் தர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு வேறு இல்லையா என்ன? விலங்குகளை மேய்ப்பதா வேலை?

வண்டலூர் விலங்குகள் பூங்காவுக்கு உள்ளே ஒளிந்து இருக்கின்ற ஊழியர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு 100 ரூபாய் பரிசு.

பறவைகள்

தொடக்கத்தில் சிங்கவால் குரங்குகள், சிம்பன்சி ஆகியவற்றைப் பார்த்துவிட்டு இடதுபுறமாக நடந்தால், பறவைகளின் கூண்டுகள். மயில் கூண்டு சற்றே பெரிதாக இருக்கிறது. வெள்ளை மயில் தோகை, விரித்து ஆடிக்கொண்டு இருந்தது. எல்லோரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு படம் எடுத்தார்கள்.அந்த மயிலும்,எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் படம் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று, நீண்ட நேரமாக அப்படியே நின்றுகொண்டு இருந்தது.

அடுத்து வரிசையாக கிளிகள், புறாக்கள். ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு சோடிதான். கூண்டுக்கு உள்ளே அவை எங்கே நிற்கின்றன என்று தேடித்தான் பார்க்க வேண்டும். பல கூண்டுகளில் ஒன்றும் இல்லை.

பயணிகளுக்கு வசதிகள்

தொடர்ந்து நடந்தால், ஆங்காங்கே பார்வையாளர்கள் இளைப்பாறிக் கொள்ள வசதியாக பல மண்டபங்களைக் கட்டி வைத்து இருக்கின்றார்கள்.தண்ணீர்த் தொட்டிகளும் உள்ளன. வழிகாட்டிப் பலகைகளும் வைத்து இருக்கின்றார்கள்.நடைவழிகளில் மரங்கள் உயர்ந்து ஓங்கி வளர்ந்து இருப்பதால்,நல்ல நிழல் தருகின்றன.ஒரு காடு போன்ற தோற்றத்திலேயே இருக்கின்றது. நன்றாகப் பராமரித்து வருகிறார்கள். பாராட்ட வேண்டிய நடவடிக்கைகள். மே மாதம் கோடையிலும் கூட,நடந்தே சுற்றிப் பார்க்கலாம்.எல்லோரும் நடக்கின்ற வழியிலேயே நாமும் நடக்கலாம்.

இடையில் கழிப்பு அறை. ‘சிறுநீர் கழிக்க 1 ரூபாய்; இரண்டுக்கு இரண்டு ரூபாய்’ என்று பெரிதாக எழுதி வைத்து இருக்கின்றார்கள்.ஒரு ரூபாயை எடுத்து நீட்டினால்,அங்கே அமர்ந்து இருந்த பெண்மணி, ‘இரண்டு ரூபாய்’ என்றார். நான் ஒரு ரூபாயை வைத்து விட்டு உள்ளே போய் வந்தேன். இப்போது மூன்று பெண்கள் நிற்கின்றார்கள்.

‘ஐய, ஆளப் பாரு; ஒன்றரை லட்சம் ரூபாய் கொடுத்து காண்ட்ராக்ட் எடுத்து வெச்சிருக்கிறோம்; தொர வந்துட்டாரு மோள’ என்று வாழ்த்து வசைமொழிகளை அள்ளி வழங்கினார்கள். அப்போது குறைந்தது, நூறு பேர் என்னைப் பார்த்தார்கள். என் மகள் முறைத்துப் பார்க்கிறாள். கண்டிப்பாக வீட்டில் போய்ச் சொல்லுவாள். எதிர்காலத்திலும் சொல்லிக் காட்டுவாள். கேவலமாக இருந்தது.  நான் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. உண்மையை ஊருக்குச் சொல்ல வேண்டியது ஒரு எழுத்தாளனின் சமூகக் கடமை அல்லவா?

வண்டலூர் விலங்குகள் காட்சியகப் பொறுப்பாளருரக்கு வேண்டுமானால் ராஜமரியாதை கிடைக்கலாம்; வேறு ஒரு ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி, சாதாரண உடை அணிந்து, என்னைப் போல அங்கே சட்டம் பேசி இருந்தால்,அவருக்கும் இப்படித்தானே மரியாதை கிடைத்து இருக்கும்? என்று எண்ணிப் பார்த்தேன். சிரிப்பு வந்தது.

அடுத்த கழிப்பு அறையில், வழக்கம்போல கட்டணத்தை மறைத்து ஒரு பலகையை வைத்து இருக்கின்றார்கள்.

முதலைகள்

தொடர்ந்து நடக்கிறோம். சிறுத்தை, காட்டுக் கழுதை கண்ணில்படுகின்றது. ஆனால், ஒன்று இரண்டு என மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில்தான் உள்ளன.

முதலைகள்தாம் நிரம்ப உள்ளன.உலகின் பல கண்டங்களில் வாழுகின்ற பலவகையான முதலைகள். ஆனால், அவற்றுக்கு உடலை மறைத்துக் கொள்ளக்கூடப் போதுமான அளவில் நீர் இல்லை. ஒரு பெரிய முதலையின் மீது சிறுவர்கள் எறிந்த கல் அப்படியே கிடந்தது.  மற்றொரு முதலை உடலில் பெரிய பிளவு.ஈக்கள் மொய்த்துக் கொண்டு இருந்தன. முதலைகள் இருக்கின்ற இடத்தில் மட்டும் சுவர் உயரம் குறைவாக இருக்கின்து.அவை வெளியே வர முடியாது என்பது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால், இரண்டு மூன்று அடி உயரத்துக்கு, சிறுவர்கள் கல் வீச முடியாத அளவுக்கு ஒரு வலை அமைப்பது சிறந்தது. தண்ணீர் கருப்பாக இருக்கின்றது. கழிவுகள் நிரம்ப இருக்கும் போலும்.

அயல்நாடுகளில் பாலங்கள் எப்படிக் கட்டுகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்க பொதுப்பணித்துறைப் பொறியாளர்களை அனுப்புவது போல, விலங்குகளை எப்படிப் பராமரிக்கின்றார்கள், கழிவுகளை எப்படி அகற்றுகிறார்கள் என்பதை அறிந்து வர, பூங்கா பொறுப்பாளரையும், நிரந்தர ஊழியர்கள் பத்துப் பேரையும் அனுப்பி வைக்க வேண்டும்.

பாம்புகளைப் பார்க்கத்தான் மக்கள் முண்டியடித்துக் கொண்டு போகிறார்கள்.

பாம்புகளோடு தவளைகளும் சேர்ந்து தண்ணீரில் நீந்திக்கொண்டு இருக்கின்றன;ஒரு மலைப்பாம்புக்கு உணவாக, உயிருள்ள கோழியை உள்ளே விட்டு இருந்தார்கள். அது, பம்மிப் பதுங்கியபடி ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து இருக்கின்றதமூன்று அடி தொலைவில் மலைப்பாம்பு படுத்துக் கிடக்கின்றது. பசி எடுக்கும்போது, கோழி காலியாகி விடும். இந்த இரண்டு காட்சிகளையும் பார்த்த மகள் சற்றே அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.கோழிக்காகவும், தவளைக்காகவும் வருந்தினாள். அது இயற்கையின் படைப்பு; நாம் ஒன்றும் செய்வதற்கு இல்லை.

அடுத்து, நாரைகள், கொக்குகள். நிரம்ப உள்ளன. ஆனால், தண்ணீர்தான் இல்லை. இருக்கின்ற ஒரு அடி உயரத் தண்ணீரில் ஏதாவது கிடைக்குமா?உற்று நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு எப்போதும் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சும்.அதைப் பார்த்து நமக்கும் வருத்தமாக இருந்தது, தாகமாகவும் இருந்தது.

அடுத்து, ‘எச்சரிக்கை; சிங்கங்கள் உலவுகின்ற பகுதி’ என்று ஒரு அறிவிப்புப் பலகை.

அப்படியா திறந்தவெளியில் விட்டு வைத்து இருக்கின்றார்கள்?எதற்காக இப்படி அச்சுறுத்த வேண்டும்?

சிங்கங்களைப் பார்க்கத் தனிக்கட்டணம், தனி நேரம் என்பதால், எல்லோரும் பார்க்கின்ற வாய்ப்பு இல்லை.ஒன்றிரண்டு சிங்கங்களையாவது ஒரு இடத்தில் வைத்துக் காண்பிக்கலாம்.புலி எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.இரண்டு ஒட்டகச்சிவிங்கிகளும், வரிக்குதிரையும் கண்ணில்பட்டன. காட்டுப்பன்றிகள், நரிகளைக் காண முடியவில்லை.புதர்களுக்குள் ஒளிந்து கொண்டு இருக்கலாம்.அல்லது இல்லாமல்கூட இருக்கலாம்.

வறண்டலூர்

சிங்கப்பூர், மலேசிய விலங்குகள் பூங்காக்களில், சிங்கம் உலவும் இடம் என்றால், பத்துக் கிலோ கறி மீந்து கிடப்பதைப் பார்த்து  இருக்கிறேன். அதே போல  இதர விலங்குகள், பறவைகளுக்கும் இழை தழைகளும், பச்சைப் புற்களும் இறைந்து கிடக்கும்; தெளிந்த நீர் நிரம்பி இருக்கும். ஆனால், வண்டலூர், வறண்டலூர் ஆகக் காட்சி அளிக்கின்றது. கூண்டுகளில் போதுமான உணவைப் பார்க்க முடியவில்லை. எதிர்வரும் கோடையின் வெப்பத்தை விலங்குகள் எப்படித் தாங்கப் போகின்றனவோ?

செய்தி ஏடுகளில், ராஜநாகத்தின் கூண்டுக்கு ஏ.சி. பொருத்தி இருப்பதாகச் செய்தி படித்தேன். இதர விலங்குகளுக்கு ஏ.சி. வேண்டாம்; தண்ணீர் நிரம்பி இருந்தாலே போதும்.

இரண்டு நீர்யானைகள் தென்பட்டன.அவைகள் இருந்த தடாகத்தை சில பெண்கள் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள்.கழிவுகளை மலையெனக் குவித்து வைத்து இருந்தார்கள்.குறைந்தது பத்து நாள் கழிவாக இருக்கலாம்.நாற்றம் நமது மூக்கைத் துளைத்தது. எத்தனை நாள்களுக்கு ஒருமுறை அகற்றுகிறார்கள் என்ற அறிவிப்பு இல்லை.

3 மணி முதல் 4 மணி வரையிலும், பூந்தெளிப்பான் குழாயில் யானைகளைக் குளிப்பாட்டுகிறார்கள். அதில் வருகின்ற தண்ணீரில் யானையை நனைக்கலாம் அவ்வளவுதான். அதுவும் ஒவ்வொரு யானைக்கும் ஒருசில நொடிகள்தான். ஐந்து குட்டி யானைகளை சுற்றிச்சுற்றி வலம் வரச்செய்து குளிப்பாட்டினார்கள்.அதைப் பார்த்துக்  குழந்தைகள் குதூகலித்தன.

அடுத்து, ‘இரவுப் பறவைகள்’ என்று ஒரு கூண்டு. உள்ளே கும்மிருட்டு. என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை.ஏமாந்தபடியே வெளியே வந்தோம்.சுறா மீன் வடிவிலான கட்டடத்துக்கு உள்ளே மீன் காட்சியகம்.உள்ளே நுழையும்போது சரியாக நான்கு மணி. மின்சாரம் போய்விட்டது. இரண்டு வரிசைகளில், சுவரில் கண்ணாடிக்கு உள்ளே மீன்கள் நீந்துகின்றன.ஆனால்,பார்வையாளர்கள் போவதற்கும் வருவதற்கும் இடமே இல்லை. இடித்துக் கொண்டுதான் முன்னேற வேண்டும். இதில் விளக்கு வேறு அணைந்து விட்டால், ஒரேயொரு தொட்டியைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தோம்.
காட்டுக்குள் காதல்

‘காட்டுப் பகுதிக்கு உள்ளே யாரும் செல்லக்கூடாது’ என்று ஒரு அறிவிப்புப் பலகை. அங்கேதான்,இளஞ்சோடிகள் அமர்ந்து,ஒட்டி உரசிக் கொண்டு,கட்டிப் பிடித்துக் காதலித்துக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.  அவர்களை எச்சரித்து எழுப்பி விடவும் ஊழியர்கள் இல்லை. குழந்தைகள் இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துச்  சிரிக்கின்றன. கும்பலாக வருகின்ற இளைஞர்கள் காடுகளுக்கு உள்ளே போய்,விதம்விதமாகப் படம் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

ஒருவழியாக மாலை நான்கரை மணி அளவில் வெளியே வந்தோம்.மறுநாள் காலை எழுந்தவுடன்,இந்தக் கட்டுரையை எழுதி முடித்தேன்.இதை,வண்டலூர் பூங்கா பொறுப்பாளருக்கும் அனுப்பி உள்ளேன்.அவர் என்ன நடவடிக்கை எடுக்கிறார்?விளக்கம் ஏதும் கொடுக்கின்றாரா? என்பதைப் பொறுத்து இருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். பதில் வரும் என்றும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அரசு அதிகாரிகளிடம் தகவலைப் பெற முடியாது என்பதால்தான், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் வந்தது.அதுவும் என்ன பாடுபடுகிறது என்பதை நாம் பார்த்துக் கொண்டுதானே இருக்கின்றோம்.குறைந்தபட்சம்,கழிப்பு அறையில் நான் வாங்கிய வசவு,இதர பார்வையாளர்களுக்கும் கிடைக்காமல் இருந்தாலே போதும்.

நமக்கு விளக்கம் கிடைக்கிறதோ,இல்லையோ,எதிர்காலத்தில் எதிர்பார்த்து வருகின்ற பார்வையாளர்கள், ஏமாறாமல், மனமகிழ்ச்சியோடு திரும்பிச் சென்றால் நமக்கும் மகிழ்ச்சி.

குற்றவாளிகளே

திருவனந்தபுரம், தில்லி, பெங்களூரு, கோலா லம்பூர், சிங்கப்பூர், சான் பிரான்சிஸ்கோ என பல ஊர்களில், விலங்குகள் பூங்காக்களை நான் பார்த்து இருக்கின்றேன். மலேசியா, சிங்கப்பூரைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். அருமையாக இருக்கிறது. திருவனந்தபுரம் விலங்குகள் காட்சியத்தை நன்றாகப் பராமரிக்கின்றார்கள். இந்தியா முழுமையும் பெயர் பெற்று இருக்கின்றது.ஆனால் அதைவிடச் சிறப்பாக வண்டலூரை உருவாக்க முடியும். அதற்கான இடவசதிகள் உள்ளன.

நிறைகளும், குறைகளும் இருந்தாலும், சென்னைவாசிகள், கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய இடம் வண்டலூர் பூங்கா.அரக்கப்பரக்க அரை நாளில் சுற்றிவந்து விட வேண்டும் என்று முனையாமல்,அந்த நாளில் அடுத்து எந்த வேலையையும் வைத்துக் கொள்ளாமல், முழுமையாக ஒரு நாளை ஒதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும். ஆங்காங்கே இளைப்பாறுகின்ற இடங்களில் தங்கி, மெல்ல நடந்து சுற்றிப்பார்த்தால், புத்துணர்ச்சி பெறலாம்.

நான் போகாதது மட்டும் அல்ல,அங்கே இதுவரை என் மகளை அழைத்துச் செல்லவில்லையே என்ற குற்ற உணர்ச்சி உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.ஆம்; குற்றம்தான். குழந்தைகளுக்கு விலங்குகள் பூங்காவைக்  காண்பிக்காமல் இருப்பது குற்றம்தான்.  பத்து வயதுக்கு உட்பட்ட அனைத்துக் குழந்தைகளையும், கண்டிப்பாக விலங்குகள் பூங்காவுக்கு அழைத்துச் சென்று சுற்றிக் காண்பிக்க வேண்டும்.அவ்வாறு செய்யாத பெற்றோர்கள், குற்றவாளிகளே. நான் அந்தக் கடமையைச் செய்து விட்டேன். நீங்கள்?

 

Pin It

kunderipallam_dam_640

குண்டேரிப்​பள்ளம் அணை

ஈரோடு மாவட்டம் சத்தியமங்கலம் வனப்பகுதியை தமிழகத்தின் பசுமை நுரையீரல் எனலாம். ஓங்கு தாங்காய் ஓங்கி உயர்ந்த மலைகளுக்கு நடுவே சுழித்துக்கொண்டு ஓடும் நதிகளும் காட்டாறுகளும்தான் இந்த வனத்தை வளம் கொழிக்கச் செய்கின்றன. காணும் திசையெங்கும் பச்சைப் போர்வை போர்த்தி நிற்பது போலத் தோன்றும் இந்தக் கானகம் ஒரு கனவுலகம். இந்த எழில்மிகு பகுதிகளின் சுற்றுலாக் குறிப்புகள் இதோ....

சத்தியமங்கலம் வனப்பகுதி காட்டு யானைகளின் புகழிடமாய் இருக்கிறது. முதுமலை, பந்திப்பூர் சரணாலயங்களில் கிடைக்காத அரிய தாவர வகைகள் கூட இங்கு கிடைக்கின்றனவாம். அது மட்டுமா எந்நேரமும் சளைக்காமல் ஓடும் பவானியாறும், மோயாறும் வன விலங்குகளின் தாகத்தைப் போக்கி தண்ணீர்த் தாயாக விளங்குகிறது.

ஊட்டி, கொடைக்கானலுக்கு நிகரான கிளைமேட் வேண்டுமா? அப்படியென்றால் இங்குள்ள தாளவாடி மலைப்பகுதியில் இருக்கும் கெத்தேசாலுக்குத்தான் வர வேண்டும். சத்தியமங்கலத்திலிருந்து சரியாக 54 கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது கெத்தேசால். ஆர்ப்பாட்டம், ஆரவாரம் இல்லாத அழகிய மலைகிராமமான இந்த கெத்தேசாலின் கிளைமேட்டுக்கு மசியாதவர்களே இல்லை என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஊர் மட்டுமல்ல இந்த ஊர் மக்களும் அப்படிப்பட்டவர்கள்தான். ஊராளி இனப் பழங்குடி மக்கள் வாழும் இந்த கெத்தேசாலுக்கு ஒரு முறை வந்து பாருங்கள் இந்த மக்களின் வாழ்க்கை முறையினையும் கற்றுக் கொள்வீர்கள்.

டணாய்க்கன் கோட்டை

டணாய்க்கன் கோட்டை

சத்தியமங்கலம் என்றாலே பண்ணாரி மாரியம்மன் கோவில்தான் நினைவுக்கு வரும். சத்தியமங்கலத்திலிருந்து சரியாக 12 கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் இந்த பண்ணாரி அம்மன் கோவில் தமிழக அளவில் பிரசித்தி, அதுவும் ஆண்டுதோறும் நடைக்கும் குண்டம் திருவிழா என்றால் சொல்லவே தேவையில்லை. தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல கர்நாடகா மாநிலத்திலிருந்தும் கூட லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் பண்ணாரியை வழிபட்டு குண்டம் இறங்குவர். இந்தக் கோவிலிலிருந்து 6 கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது காட்டு பண்ணாரி அம்மன் கோவில். இங்குதான் பண்ணாரி தோன்றியிருக்கிறது. இந்தக் கோவிலுக்குப் போக பஸ் வசதி ஏதும் இல்லையெனினும் தீவிர பக்தர்கள் நடந்தே செல்கிறார்கள்.

கொடிவேரி

கொடிவேரி

சத்தியமங்கலத்திலிருந்து 15 கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது பவானிசாகர் அணைக்கட்டு. தமிழகத்தின் இரண்டாவது பெரிய அணை, ஆசியாவிலேயே மிக நீளமான மண் அணை என்று பல சிறப்புக்கள் இருந்தாலும் இங்குள்ள பூங்கா சிறியவர் முதல் பெரியவர் வரை அனைவருக்கும் நல்ல பொழுதுபோக்கு. அது மட்டுமல்ல இந்தப் பூங்கா, காதல் ஜோடிகளின் கூடாரமாகவும் திகழ்கிறது. இங்கு வாய்க்கு ருசியாய் பொரித்து எடுக்கப்பட்ட அணை மீன்கள் கிடைக்கின்றன. அணையின் மேல்பகுதிக்குப் போக பயணிகளுக்கு அனுமதி இல்லை. ஆண்டுக்கு காணும் பொங்கல் மற்றும் ஆடிப்பெருக்கு ஆகிய இரு நாட்களுக்கு மட்டும்தான் அனுமதி. ஒரு சுவாரஸ்யத் தகவல் என்னவென்றால் இந்த அணைக்குள் டணாய்க்கன் கோட்டை எனும் ஒரு கோட்டை மூழ்கிக் கிடக்கிறது. அணையின் நீர்மட்டம் 25 அடியாகக் குறையும் போது இந்த கோட்டை நம் கண்களுக்குத் தெரியும். குடும்பத்தோடு குதூகளிக்க ஒரு நல்ல இட‌ம் பவானிசாகர் அணைக்கட்டு.

சத்தியமங்கலத்திலிருந்து 14 கிமீ தூரத்தில் கண்ணைக் கவரும் கொடிவேரி அருவி இருக்கிறது. இந்தக் கொடிவேரியை மினி குற்றாலம் எனலாம். கரைபுரண்டு வரும் பவானியாற்று நீர் அருவியாகக் கொட்டுவது அழகோ அழகு. அருவியில் குளிக்க விடுமுறை மற்றும் விஷேச நாட்களில் மக்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது.

maththalakombu_640

மத்தாளக்கொ​ம்பு

கோபிச்செட்டிப்பாளையத்திலிருந்து 20 கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது குண்டேரிப்பள்ளம். குன்றி மலைப்பகுதிகளில் பெய்யும் மழைநீர் வடியும் இடம்தான் இந்த குண்டேரிப்பள்ளம் அணைக்கட்டு. மூன்று பக்கங்களிலும் மலைகள் சூழ்ந்து நிற்க நடுவே இந்த அணைக்கட்டு இயற்கை அழகினை வாரி இறைக்கிறது. இங்கு பிடிக்கப்படும் மீன்களின் சுவையே தனி அது மட்டுமில்லாமல் மீன்களின் விலையோ மிகவும் குறைவு. இந்த அணை அழகுற காட்சியளித்து கண்களுக்கு விருந்தளிப்பது மட்டுமில்லாமல் மீன் விருந்தும் அளிக்கிறது.

கோபிச்செட்டிப்பாளையத்திலிருந்து 12 கி.மீ தூரத்தில் தூக்கநாயக்கன்பாளையம் எனும் விவசாய கிராமம் இருக்கிறது. இங்கு 500 ஆண்டுகளாக வற்றாத நீரூற்று ஒன்றுள்ளது. பார்ப்பதற்கு நீச்சல் குளம் போலக் காட்சி தரும் இந்த நீரூற்றின் பெயர் மத்தாளக்கொம்பு. இப்பகுதியில் இருக்கும் பள்ளி மாணவர்கள் விடுமுறைக்காலத்தை இங்குதான் கழிக்கின்றனர். இந்த நீரூற்றோ படிகத்தைப் போலத் தூய்மையானது என்பதால் இங்கு குளிப்பதற்காகவே கூட்டம் அலைமோதும். இப்படியாக சத்தியமங்கலம், கோபிச்செட்டிபாளையம் பகுதிகளில் கண்டுகளிக்க இன்னும் பல இடங்கள் உங்களுக்காக காத்திருக்கின்றன.

- கி.ச.திலீபன்

Pin It

அலையின் சுழற்சியிலே,

இலைகள் தோன்றுகின்றன;

மடிகின்றன; இந்தச் சுழற்சி,

விரிவாக, நட்சத்திரங்களிடையே

மெதுவாகவே நிகழ்கிறது.

-    தாகூர்

என் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத மகத்தான ஓர் அனுபவம் ஏற்பட்ட நந்நாள் பொதிகையின் சிகரங்களில் ஏற்பட்டதுதான். பூங்குளம் என்னும் ஒரு மொட்டையான பாறையில் படுத்திருந்தபோது என்னைச் சுற்றி மஞ்சு தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது. மெலிதாகத் தென்றல் வீசிக் கொண்டிருந்தது. திரைப்படப் பாடல்களில் வரும் தென்றலுக்கும், பொதிகை தென்றலுக்கும் அன்றுதான் வேறுபாடு தெரிந்தது. இறந்து போன உடலை உயிர்ப்பிப்பதற்கான வலிமை, அத்தென்றலுக்கு இருப்பதாக உணர்கிறேன். என்னுடைய இளவயதில் கானகத்தில் அலைந்த நாட்கள் என்னுடைய வாழ்க்கையை வேறு விதமாக மாற்றியமைத்தன. ‘பூங்குளத்தில்’ தான் தாமிரபரணி உற்பத்தியாகிறது.

பொதிகை மலையைப் பற்றி விரிவாக பார்க்கும் போது ஹாட்ஸ்பாட் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி பார்க்கலாம். ஹாட்ஸ்பாட் என்பதை உலகின் அதிமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த பகுதி என்று குறிப்பிடலாம். எங்குமில்லாத பல்லுயிர்ப் பெருக்கம், மிக அருகிப்போன அபாயத்தில் உள்ள மிருகங்கள், தாவரங்கள், வனப்பாதுகாப்பையும், சுற்றுச்சூழலையும் பாதுகாக்க வேண்டிய இடமாக ஹாட்ஸ்பாட்கள் உள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

இந்நிலையில் மறைந்து கொண்டிருக்கும் உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கவும், மனிதன் அழித்தது போக மிஞ்சிபோன பல்லுயிர்ப் பெருக்கங்களைப் பாதுகாக்கவே இந்த ஹாட்ஸ்பாட் உருவாக்கப்பட்டது. 1988ல் பிரிட்டிஷ் சுற்றுச்சூழல் அறிஞர் நார்மன் மையர்ஸ் இக்கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கினார். இப்பூவுலகில் ஹாட்ஸ்பாட்கள் நிலப்பரப்பில் 2.3 சதவிகிதத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளன. ஒவ்வொரு ஹாட்ஸ்பாட்டும் ஏற்கனவே தன்னுடைய 70% சதவீத இயற்கைப் பல்லுயிர்களை இழந்துவிட்டது. உலகில் இதுவரை ஹாட்ஸ்பாட்டுகளாக 34 இடங்கள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் இந்தியாவில் இமயமும், பொதிகை மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையும் உள்ளது.

ஹாட்ஸ்பாட்டுகளின் அடிப்படை இழையாக உள்ள கருத்தாக்கம் என்னவெனில் அழிந்து வரும் உயிரினங்கள், அதாவது திரும்பவும் உருவாக்க இயலாத தன்மையை இது கவனப்படுத்துகிறது. எனவே இதை பாதுகாப்பதே நமது தலையாய கடமை Bird life international என்னும் நிறுவனம் ‘218’ இடங்களில் அருகி வரும் பறவையினங்கள் உள்ளதாக குறிக்கிறது. ‘Global 200 Eco regions’ என்று இருநூறு இடங்களைச் சுற்றுச்சூழல் மதிப்புமிக்கதாகக் கூறுகிறது. இந்த ஹாட்ஸ்பாட்கள் சுற்றுச்சூழல் மதிப்புமிக்க இடங்களில் 60 சதவிகிதத்திற்கு மேல் உள்ளடக்கியுள்ளன.

‘ஹாட் ஸ்பாட்’ என்று ஒரு இடத்தை நாம் குறிப்பதற்கு அவ்விடம் 1,500 தாவரங்களைக் கொண்டதாகவும் (அதாவது உலகின் 5 சதவிகிதத்தை), இரண்டாவதாக அந்த இடம் தன்னுடைய சுயமான உயிரினங்களில் 70 சதவிகிதத்தை இழந்திருக்க வேண்டும். இந்த 34 ஹாட் ஸ்பாட்டுகளும் 1,50,000 அருகி வரும் தாவரங்களைக் கொண்டுள்ளன. அதாவது இவ்வுலகின் பாதி தாவரங்களை. இதைத் தவிர பறவைகள், பாலூட்டிகள், ஊர்வன மற்றும் அனைத்து பல்லுயிர்ப் பெருக்க நிகழ்வுகளும் அடங்கும்.

இந்தியாவின் ‘வளர்ச்சித் திட்டங்களால்’ மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை பல்வேறு பிரச்சனைகளைச் சந்தித்து வருகிறது. மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், மரங்களை வெட்டுதல், விவசாயத்திற்கு காட்டை அழித்தல் ஆகியவற்றின் மூலமும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை பல்வேறு அழிவுகளைச் சந்தித்து வருகிறது. வேட்டை, தொழிற்சாலைகள், போக்குவரத்து ஆகியவை நிரந்தரப் பிரச்சனைகளாகவும் உள்ளன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் மேலைக் கடற்கரையோரத்தில் படிக்கட்டுகளைப் போல காட்சியளிப்பதால் இது (Western Ghats) மேலைப்படி என்று அழைக்கப்படுகிறது. தென்மேற்கு பருவக்காற்று மழையின் மூலம் ஜுன் முதல் செப்டம்பர் வரை பல்வேறு ஆறுகள் இம்மலையிலிருந்து கிழக்கு நோக்கிப் பாய்கின்றன. இந்த ஆறுகளினாலேயே தமிழகத்தின் விவசாயம், குடிநீர், எரிசக்தி அனைத்தும் உருவாகின்றன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைச்சரிவுகளில் தொல் பழங்குடி மக்களான காணிக்காரர்கள், பறியர்க்காடர், இருளர், தொதவர், முதுவர், புலையர் போன்றவர்கள் வசிக்கின்றனர். பொதிகை மலையின் அடிவாரத்திலும் காணிக்காரர்கள் பெருவாரியாக வாழ்கின்றனர்.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் தொடர்ச்சியாக இலங்கையின் மலைகளும், காடுகளும் ஒரே ஹாட்ஸ்பாட்டாக அமைந்துள்ளன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் முக்கியமான பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் நிறைந்த, தொன்மையான புராணங்களும் தொன்மங்களும் நிறைந்த பகுதிதான் ‘பொதிகை’. தமிழகத்தையும் கேரளத்தையும் இரண்டாகப் பிரித்து, ஓங்கி நிற்கிறது இப்பொதிகை. தமிழகத்தின் தெற்கே திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் பாபநாசம், காரை அணைக்கட்டுகளின் மேல்பகுதியே பொதிகை மலை என்று அழைக்கப்படுகிறது. பொதிகை மலைப்பகுதி கடல் மட்டத்திலிருந்து 6.125 அடி உயரத்திலுள்ளது. 8.25&9.10 வடக்கு அட்ச மற்றும் 77.89&78.25 கிழக்குத் தீர்க்க ரேகையில் 2000 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அதிஉன்னதச் செழுமையான பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது இப்‘பொதிகை’. முழு மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையுமே ஹாட் ஸ்பாட் என்று அழைக்கப்பட்டாலும், பொதிகை ஹாட் ஸ்பாட்டுகளின் ஹாட் ஸ்பாட்டாக அமைந்துள்ளது எப்படி என்று காணலாம்.

பொதிகையின் தன்மை

உண்மையில் பொதிகை மலையைப் பற்றி ஆய்வுகள் இல்லை. வாய்மொழிக் கதைகளும், புராணங்களும், தொன்மங்களுமே பொதிகை மலையை சிறப்பித்துள்ளன. எனினும் சங்க இலக்கியங்களில் பொதிகை மலை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மன்றப் பொதியில், தமிழ் மலை, பொதியப்பட்டு, அகத்தியர் மலை, மன பொதியம், தென்மலை, செம்மலை, குடைமலை, மலையாமலை, பொதியில் என்று பல்வேறு பெயர்களில் குறிப்பிடப்படுவது பொதிகை மலையேயாகும். சங்க இலக்கியங்கள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலையில் பொதிகை மலை தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

“பொற்கோட்டு இமயமும் பொதியமும் போன்றே” (புறம் 2:8) புறநானூற்றுப் பாடல் ஒன்று இரு ஹாட் ஸ்பாட்களை அன்றே அடையாளப்படுத்தியுள்ளது. புராணங்களிலும் வெவ்வேறு இடங்களில் பொதிகை மலை வந்து போவது அதன் தொன்மையைக் காட்டுகிறது. மதுரைக் காஞ்சி, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை ஆகியவற்றில் ‘பொதியில்’ என்று குறிப்பிடப்படுவது பொதிகை. ‘இரகு வம்சத்தில்’ காளிதாசர் பொதியமலையை குறிப்பிடுகிறார். பொதிகையில் உற்பத்தியாகும் தாமிரபரணியையும், அது சங்கமமாகும் இடத்திலுள்ள முத்துக் குளிக்கும் துறையான கொற்கையையும் குறிப்பிடுகிறார் காளிதாசர். வியாசபாரதம் இம்மலையை தாமிரபரணி என்று குறிப்பிடுகிறது. இது தேவர்கள் தவம் செய்யும் இறையுணர்வுமிக்க இடம் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது.பொதிகை மலையில் ‘மகேந்திரகிரி’ என்ற இடம் உள்ளது. இவ்விடமே வால்மீகி இராமாயணத்தில் வரும் மகேந்திரமலையாக இருக்கலாம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

பொதிகையின் தமிழ் முனி அவலோகிதரா?அகத்தியரா?

என்னுடைய முதல் பொதிகைப் பயணத்தில் பூங்குளத்தை விட்டு இறங்கியபோது பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட ஜப்பானியர்களைச் சந்தித்தேன். அவர்களிடம் விசாரித்தபோது தாங்கள் புத்தரை தரிசிக்க வந்ததாகக் கூறினர். எனக்கு அது மிகுந்த ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. பின்பு வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு முனைவர் ஜி.ஜான்சாமுவேலின் ‘பண்பாட்டுப் பயணங்கள்’ என்னும் நூலைப் படித்ததில் அவர் பொதிகை மலைக்கும், பௌத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி விரிவாக விளக்கியிருந்தார். கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பௌத்தம் தமிழகத்திற்கு வந்தது. பௌத்த இலக்கியங்களில் இம்மலை ‘போதலகிரி’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

தாராசூக்கம் என்னும் நூலில் அவலோகிதர் தன் மனைவி தாராதேவியுடன் வீற்றிருந்தார் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ‘தமிழ் வரலாறு’ எழுதிய இரா.இராகவையங்கார் அவலோகிதரைப் போதலகிரி நிவாஸிநி என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதைச் சுட்டுகிறார். கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய மகாயான நூலான கந்தங்வவூவ்யூக சூத்திரம் தென்திசையிலுள்ள ‘பொத்தலகா’ என்ற மாலையில் ‘அவலோகிதர்’ வசித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இந்தியாவிலிருந்தும், தமிழகத்திலிருந்தும் பௌத்தம் அழிக்கப்பட்டு பொதிகை மலையோடு அவலோகிதருக்கு இருந்த அனைத்து அடையாளங்களும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. காலப்போக்கில் அவலோகிதர் வீற்றிருந்த இடத்தில் அகத்தியர் இடந்தரப்பட்டார் என்றும் ஆனால் அகத்தியரை ஏற்றுக்கொள்ளாத பௌத்தர்கள், அகத்தியர் பொதிய மலைக்குச் சென்று அங்கு வீற்றிருந்த அவலோகிதரிடம் தமிழ் கற்றார் என்று கதையினை பௌத்தர்கள் ஏற்படுத்தினர் என்று ஜான் சாமுவேல் குறிப்பிடுகிறார்.

பௌத்த இலக்கண நூலான வீரசோழியத்தில்

“ஆயும் குணத்து அவயோகிதன் பக்கல் அகத்தியன் கேட்டு

ஏயும் புவனிக்கு இயம்பின தண்டமிழ்”

என்று அகத்தியர் அவயோகிதரின் மாணவனாக வீற்றிருந்து தமிழ் கற்றார் என்பது குறிக்கப் பட்டுள்ளது.

பல்வேறு இலக்கியங்களின் மூலம் நாம் அறிவதென்பது ‘அகத்தியர்’ வட மாநிலத்திலிருந்து வந்தார் என்பதுதான். அவர் வந்தபோது பொதிகையில் அவலோகிதர் பொதிகை மாமுனியாக வீற்றிருந்தார் என்றும் நமக்குத் தெரிகிறது. எனினும் இவையாவும் விரிவான ஆய்வுகளின் மூலம் நிறுவப்பட வேண்டியவை. எனினும், பொதிகை மலையில் மாமுனி ஒருவர் தமிழை வளர்த்தார், உலகிற்கு தமிழ்க் கவிதையாக அளித்தார் என்று சொல்வது மிகையாகாது.

பொதிகையின் மகள் தாமிரபரணி

பொதிகையின் தொன்மையை தமிழர்கள் மட்டுமன்றி சீன யாத்ரிகர் யுவான் சுவாங் பொதிகையில் சந்தன மரங்களை சிலாகித்து எழுதி உள்ளார். தாலமி பொதிகைத் தென்றலை பதிவு செய்து எழுதியுள்ளார். பெரிபுளுஸ் ஆப் எரிதீரியன் சீ என்றும் கடற்பயண நூலை எழுதிய கிரேக்க மாலுமி பொதிய மலையைச் செம்ம என்று குறிப்பிடுகிறார். குமரிக்கண்ட கொள்கையின்படி எல்லாத் தொடர்ச்சிகளும் இருந்த காலத்தில் இவையனைத்துமே தாமிரபரணி என்று அழைக்கப்பட்டது. இன்று எல்லாவற்றின் நினைவாக பொதிகையிலிருந்து புறப்பட்டு புன்னைக்காயல் வரை தாமிரபரணி நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. தாமிரபரணி என்பதற்கு சிவப்பு சந்தன மரக்காடுகளின் ஊடே பாய்ந்து ஓடுகிறது என்றும், தாமிரத்தின் நிறம் பெற்ற இலைகளிலிருந்து வரும் ஆறு என்றும் கூறுவன. எனினும் தமிழகத்தில் மூலிகைகளின் மருத்துவக் குணம் கொண்டு எப்பொழுதும் தண்ணீரோடு, வற்றாத ஜீவநதியாக ஓடிக்கொண்டிருப்பது தாமிரபரணி ஒன்றுதான்.

பொருநை, தன் பொருநை, கண் பொருள் பொன்நிறத்துப்புனல் பெருகும் பொருநை தன் பொருத்தம், மகாநதி, தட்சிண கங்கை பொருநல் என்ற பெயர்களும் உண்டு. இவ்வாற்றின் மூலம் 2460 ஏரிகள், குளங்கள், 515 மைல் நீளமுள்ள 394 கால்வாய்கள், 3 லட்சம் ஏக்கருக்கு பாசன வசதி (நீளம் 225 கி.மீ), 149 புனித குளியல் கட்டிடங்கள், 3 மாவட்டங்களில் நாளன்றுக்கு 60 லட்சம் மக்கள் தங்கள் தாகத்தைத் தணித்து கொள்கின்றனர். இதன் கிளை, துணை நதிகளாக காரையாறு, பேயாறு உள்ளன. சேர்வலாறு, பாம்பாறு, மணி முத்தாறு, வராக நதி, ராம நதி, கடனா நதி, கள்ளாறு, கருணையாறு, பேச்சியாறு, சிற்றாறு, குண்டாறு, ஐந்தருவியாறு, ஹனுமா நதி, கருப்பா நதி, அமுத கன்னியாறு ஆகியன தொடர்ச்சியாக அமைந்துள்ளன. எட்டு அணைக்கட்டுக்கள் இதன் வழியே அமைந்துள்ளன. ஜூன் தொடக்கத்தில் மேலைக்காற்றும், தென் மேற்குப் பருவக்காற்றும் ஆரம்பிக்கிறது. ஜூன் 15க்குப் பிறகு முதல் வெள்ளம், இருமுறை தண்ணீர் கரைபுரண்டோடி முழு வெள்ளத்துடன் செழிப்பு வண்டல் மண் சமவெளியில் பாய்ந்தோட வேண்டும். ஆனால் இன்று இதில் நிறைய மாற்றங்கள், தொழிற்சாலைக் கழிவுகள், அதிபயங்கரமான மணல் கொள்ளை ஆகியவற்றால் இன்று தாமிரபரணி ‘தப்பித்தோம் பிழைத்தோம்’ என விரைகிறது.

தாமிரபரணி தண்ணீரை நம்பி தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பிசானம், கார், அட்வான்ஸ் கார் என மூன்று போகத்திற்கு தண்ணீர் வரத்து இருந்தது என சொல்லுகிறார்கள். ஆனல் இன்று சிப்காட், ஸ்டெர்லைட் உள்ளிட்ட ஆலைகளின் தேவைகளுக்காக ஆண்டு முழுவதும் நீர் பாய்ச்சப்படுகிறது. பிசானம் பருவ விவசாயத்திற்கு மட்டும் தாமிரபரணி நீர் கிடைக்கிறது. ஆலைகளுக்கே முதலிடம். விவசாயத்திற்கு அல்ல. தாமிரபரணி கடலில் கலக்கும் மன்னார் வளைகுடாவை யுனெஸ்கோ கடல்வாழ் உயிரினங்களுக்கான பாதுகாப்பு வளையமாக அறிவித்துள்ளது. ஆனால் அதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் தாரங்கதாரா கெமிக்கல்ஸ் பல ஆண்டுகளாக பாதரசம் உள்ளிட்ட மாசுக்களை தாமிரபரணி முகத்துவாரத்தில் கலக்க விடுகிறது.

தாமிரபரணி நதிக்கரையில் இரு உலக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தொல்லியல் எச்சங்கள் உள்ளன. ஒன்று ஆதிச்சநல்லூர். மற்றொன்று கொற்கை. ஆதிச்சநல்லூர் மூதமிழர்களின் வாழ்விடமாக (Proto Tamil) அறியப்பட்டுள்ளது. சிந்துவெளி நாகரிகத்துக்கு இணையான நகரங்களும் தொன்மையும் நிறைந்த இடமாக ஆதிச்சநல்லூர் கருதப்படுகிறது. எனினும் இன்னும் ஆழமான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படும்போது இந்திய வரலாறே மாற்றம் பெறும் வகையில் ஆதிச்சநல்லூர் செயல்படும்.

கொற்கை தமிழர்களின் மிகத்தொன்மையான துறைமுகம். இது சங்ககால துறைமுகப் பட்டினமாகவும், பாண்டியர்களின் தலைநகராக இருந்துள்ளது. சங்கு குளித்தல், சங்¢கு அறுத்தல், முத்துக் குளித்தல் ஆகிய தொழில்களால் உலகப் புகழ் பெற்றிருந்தது. கோநகர் கொற்கை முத்து சிந்துவெளி அகழாய்வில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

தாமிரபரணி என்பது வெறும் நதியல்ல, அது உலகப் பாரம்பரிய சின்னம். தாமிரபரணி தண்ணீரை குடித்து, கூடு கட்டி, குஞ்சுகள் பொரித்து, உயிர் வாழ்வதற்காக உலகெங்கிலுமிருந்து பறவைகள் கூந்தன்குளத்திற்கு வருகின்றன. பத்தமடை பாய்கள், திருநெல்வேலி அல்வா போன்ற அனைத்து பண்பாட்டு அடையாளங்களாகவும் விளங்குகிறது தாமிரபரணி. அத்தகைய அற்புத நீரை உருவாக்கி வழங்குகிறது பொதிகை மலை. காடுகள் என்பது கற்பனையான நிலப்பரப்பல்ல, அது நேரடியாக ஒவ்வொரு நிமிடமும் நம்மை பாதிக்கிற பொதிகை என்றும் அற்புதம்.

இவ்வளவு தொன்மைகளையும், அதிசயங்களை யும் உடைய பொதிகை இன்று எப்படி உள்ளது. இந்த ஹாட்ஸ்பாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கலாம். மற்ற மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் பகுதிகளைவிட இது இன்றும் அழியாமல் இருப்பதற்கு இங்கு பாதைகள் போடப்படாததுதான் காரணம். 2003ல் இக்காட்டின் வழியே பாதை போடப்பட வேண்டும் என்ற திட்டம் மக்கள் எதிர்ப்பினால் கைவிடப்பட்டது. இத்திட்டம் ஒருபோதும் வரக்கூடாது என்பதே நம் விருப்பம். மே மாதம் முதல் வாரத்தில் மட்டும் ஐந்தலைப் பொதிகையில் உள்ள அகத்தியரை வழிபட 2000க்கும் அதிகமான பக்தர்கள் சென்று வந்தனர். இப்பொழுது அதற்குத் தடை உள்ளது. ஆடி அமாவாசை சொரி முத்தைய்யனார் கோவிலுக்கு லட்சக்கணக்கில் மக்கள் வந்து தங்குவது வழக்கம். இவை இரண்டுமே பெரிய சுற்றுச்சூழல் சேதங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. வனத்துறையினரால் சிறப்பாக செயல் திட்டங்கள் தீட்டி இவற்றை நேர் செய்ய முடியும். மக்களும் இவ்வியற்கையை வழிபட்டாலே போதும். சூழலுக்கு கேடு விளைவிக்கக்கூடாது என்ற மனோபாவத்தையும் வேண்டும்.

இந்தியாவில் சிரபுஞ்சிக்கு அடுத்தபடியாக அதிக மழை, அதாவது 4,300 மில்லி மீட்டர் மழை இங்கு பெய்து வந்தது. காலநிலை மாற்றத்தால் இது குறைந்திருக்கக்கூடும். மத்திய அரசு இதனை அகத்திய தேசியப் பூங்காவாக அறிவித்தது. வன உயிரினப் பாதுகாப்பு சட்டம், 1970 வனப்பாதுகாப்புச் சட்டம் 1980, 2005 பல்லுயிர் பாதுகாப்பு மசோதா, 2006 வன உரிமைச் சட்டம். இவ்வளவு சட்டங்களோடு ஹாட் ஸ்பாட் என்னும் தகுதியோடு பொதிகை இருந்து வந்தாலும், வனம் அழிந்து வருவதை நாம் கண்கூடாகப் பார்க்க முடிகிறது. முன்பு இஞ்சிக்குழியில் நிறைய காணி மக்களின் குடியிருப்புகள் இருந்து வந்தன. களக்காடு&முண்டந்துறை புலிகள் சரணாலயத்தின் பேரில் ஆதிவாசி மக்கள் காடுகளில் இருந்து கீழே கொண்டு வரப்பட்டனர். காடுகளையும், பழங்குடி மக்களையும் பற்றிய தவறான பார்வைதான் இது. பழங்குடி மக்கள் காடுகளைப் பாதுகாப்பார்கள். அவர்களுடைய பாரம்பரிய மருத்துவ, கானக அறிவை யாரும் நம்பத் தயாரில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் பொதிகை மலையின் பாதைகளையும், தட்பவெப்ப நிலையையும் அறிந்தவர்கள் காணிக்காரர்கள் மட்டுமே. பொதிகைத் தாவரங்களின் மருத்துவ குணங்களை அறிந்தவர்கள் அவர்கள் மட்டுமே.

பொதிகை மலை முழுவதுமே சித்தர்கள் வாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. சித்தர்கள் மூலிகைகள் குறித்த மிக ஆழ்ந்த அறிவைப் பெற்றிருந்தனர். இன்றும் பொதிகை மலை அதனுடைய மருத்துவ மூலிகைகளுக்காகவே போற்றப்படுகிறது. பொதிகை மலைக்குள் மட்டுமே 11 விதமான மழைக்காடுகள் இருக்கின்றன. வாழை வகைகளில் மட்டுமே 26 விதங்கள் உள்ளன என்று சித்த மருத்துவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். 10 வருடத்திற்கு ஒரு முறை காய்க்கும் கல்வாழை இன்றும் பொதிகையில் உள்ளது. 10 மாதங்களுக்குள் காய்க்கும் வாழைக்கு நாம் வந்துவிட்டோம். குங்கிலியம் இங்கு அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. குழவு என்ற மரவகை இங்கு உள்ளது, இதைக் கீறிவிட்டால் ஒரு குடத்திற்கு எண்ணெய் கிடைக்கும், இதைப் பாதுகாப்பது நம் கடமை. அழிவை நோக்கிச் சென்றுக் கொண்டிருக்கும் கல்தாமரை பொதிகை மலையில் அதிகமாகக் காணக் கிடைக்கிறது. பெட்ரோல் காய் எனப்படும் அகழிக்காய் இங்கு காணப்படுகிறது.

தென்னிந்தியாவின் மூன்றாவது பெரிய சிகரமாக விளங்கும் பொதிகையில் இன்று எல்லோருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்து காடுகளின் தலையாய அடையாளமாக விளங்கும் ‘புலி’ அதிகமாகவே உள்ளது. இந்தியாவின் காரையாறு, 17வது புலிகள் சரணாலயம் இஞ்சிக்குழி பூங்குளம், நாகப்பொதிகை, ஐந்தலைப் பொதிகை வழியாக நாம் பயணிக்கும்போது எண்ணற்ற ஆறுகள் மலையின் வழியாக ஓடுவதையும் நாம் காணலாம். பாம்பாறு, பேயாறு, கல்லாறு, சேர்வலாறு, மயிலாறு இன்னும் எத்தனையோ சிற்றாறுகள். கிழக்கே பாயும் தாமிரபரணியைப் போல கேரளாவில் மேற்கே பாயும் தாமிரபரணியும் இங்கு உண்டு. இது களியக்காவிளைக்கும், மார்த்தாண்டத்திற்கும் நடுவே ஓடுகிறது. 800 வகையான உயிரினங்கள் இங்கு உள்ளன. புலி, யானை, கரடி ஆகியவற்றை நாம் சாதாரணமாகப் பார்க்க முடியும்.

தமிழ்நாட்டில் காணப்படும் 5,640 அதிகமான தாவரங்களில், 2,254 தாவரங்கள் பொதிகையில் காணப்படுகின்றன. அழிந்து வரும் தாவரங்களில் 533ல், 448 தாவரங்கள் பொதிகை மலையில் காணப்படுகின்றன. அதாவது மாபெரும் அபாயத்தில் உள்ள 230 தாவரங்களில் 58 இங்கு உள்ளன. மருத்துவக் குணம் கொண்ட 1,761 தாவரங்களில் 601 இங்கு உள்ளன. பாலூட்டிகளில் அழிந்து வரும் இனத்தில் 17 வகையும், பறவைகளில் 140, ஊர்வனவற்றில் 39ம், நீர்நிலவாழ்வில் ambibians 27ம் pisces 9 இங்கு காணப்படுகின்றன. அரிதான பறவைகளான பஞ்சவர்ணப் புறா (emerald dove) இருவாச்சி அல்லது மலைமொங்கானை (Horn bill) இங்கே பார்க்க முடியும். தமிழ் தேசிய விலங்கான வரையாடுகளும் இங்கு அதிகமாக உள்ளது. சிறுத்தை, சிறுத்தைப் பூனைகளையும் பொதிகை மலையில் நாம் பார்க்க முடியும். 

பொதிகை மலைப் பயணம் என்பது சாதாரணமான ஒன்று அல்ல. வாகனங்கள் செல்ல முடியாத பாதை, நடப்பதற்கும் மிகக்கடினமான ஒன்று. கன்னிகட், துலுக்கமொட்டை, தவிலடிச்சாடின் பாறை, பாண்டியன் கோட்டை என்று காணிக்காரர்கள் ஒவ்வொன்றாக விவரிக்கும்போது நாம் இயற்கையின் சங்கமமாக மெல்ல மாறிக் கொண்டிருப்பதை உணர முடியும். நாம் எதைத் தேடிப் பொதிகைக்கு பயணம் செய்கிறோம்? பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்தின் வளங்களைப் பார்க்கவா, 100 அடிகளுக்கும் மேலாக வளர்ந்து நிற்கும் மரங்களைப் பார்க்கவா, மிருகங்களைப் பார்க்கவா, தாவரங்களைப் பார்க்கவா, அருவிகளைப் பார்க்கவா, மலையுச்சியிலிருந்து தெரியும் நமது ஊரை பார்க்கவா? காட்டின் ஒவ்வொரு வளைவிலும் நாம் நம்மையே பார்க்கிறோம். நாம் பெரிதாக மதிக்கும் வாழ்வின் தத்துவங்களும், லட்சியங்களும், பேராசைகளும், ஒவ்வொரு சிகரங்களில் ஏறும்போது தகர்த்துவிடுகின்றன. மலையுச்சியில் நாம் பறவையின் காட்சியையும், இறுதியாக பறவை மனதையும் அடைகிறோம். அதுவரை வாழ்ந்த வாழ்வில் ஒவ்வொரு இலையும், மலர்களும் நம்மைக் கேள்வி கேட்கிறன.

இயற்கையின் முன் ஏதுமற்றுப் போகிறோம். கடினமான பளுவோடு சிரமத்தோடு ஏறிச்சென்ற நம் மனது பறவையாகி மாறி, லேசாகி பறந்து, மிதந்து மீண்டும் நிலப்பரப்பிற்கு வருகிறோம். கீழேயிருந்து பொதிகையைப் பார்க்கும்போது, இலைகளாலும், மரங்களாலும் பொதிகை தன் ரகசியங்களை மூடிக்கொள்கிறது. இறுதியில் நாம் கற்றுக்கொண்டது ஏதுமில்லை, இயற்கையின் லயத்தையும், அன்பையும் தவிர.

(பூவுலகு ஜூலை 2012 இதழில் வெளியானது)

Pin It

இங்கிலாந்து நாட்டின் ஹெட்ஃபோர்டுஷையர் பகுதியில், ஹெட்ஃபோர்டு ஹீத் என்ற இடத்தில் அமைந்து உள்ள ஹெய்லேபரி கல்லூரியில்தான், 1860 ஆம் ஆண்டு முதல், இந்திய ஆட்சிப்பணி (Civil Services) மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு வந்தது. அங்கே உள்ள நூலகத்தில், ஏராளமான நூல்கள் உபரியாக இருந்தன. அவற்றை, சென்னை இராஜதானி அரசுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். லண்டனில் உள்ள பிரிட்டிஷ் மியூசியத்தின் ஒரு பகுதியாக நூலகம் அமைந்து இருப்பது போல, சென்னை இராஜதானிக்கு வந்து சேர்ந்த அந்த நூல்கள், சென்னை அருங்காட்சியகத்துக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டன. அவற்றைக் கொண்டு, 1860 ஆம் ஆண்டு, சென்னை அருங்காட்சியக வளாகத்துக்கு உள்ளே, கேப்டன் ஜீன் மிட்செல் (Captain Jean Mitchell) என்பவர், ஒரு சிறிய நூலகத்தைத் தொடங்கினார். 1890 ஆம் ஆண்டு வரையிலும் அங்கேயே இயங்கி வந்தது.

connemara_public_library_640

அப்போது சென்னை இராஜதானியின் ஆளுநராக இருந்த கன்னிமரா பிரபு, தனியாக ஒரு நூலகம் அமைப்பது எனத் தீர்மானித்து, அதற்கு என ஒரு கட்டடத்தைக் கட்டுவதற்காக, 1890 மார்ச் 22 ஆம் நாள் அடிக்கல் நாட்டினார். 1896 ஆம் ஆண்டு அந்தக் கட்டடம் திறக்கப்பட்டபோது, அடிக்கல் நாட்டிய கன்னிமரா பிரபு, லண்டனுக்குச் சென்று விட்டார். அவரது முயற்சியால் உருவான நூலகம் என்பதால், அப்போதைய ஆளுநர், கன்னிமரா பிரபுவின் பெயரையே சூட்டினார். கட்டுமானச் செலவு, 5.75 லட்சம் ரூபாய்.

அப்போது, கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டு வந்த, பாந்தியன் என்ற திடலில்தான் இந்தக் கட்டடம் கட்டப்பட்டது. இப்போது, அந்தச் சாலைக்கும் அதே பெயர்தான் சூட்டப்பட்டு உள்ளது. அருங்காட்சிய வளாகத்துக்கு உள்ளே அமைந்து உள்ள கட்டடங்கள், இந்தோ-சார்சனிக், கோத்திக்-நியோ-பைசான்டின், இராஜபுத்திர, மொகலாயா, தக்காண இந்து கலைவடிவங்களாகத் திகழ்கின்றன.

தொடக்கத்தில் சுமார் 40,000 புத்தகங்கள் வரையிலும் இருந்தன. இப்போது, இங்கே 7 இலட்சத்து 30 ஆயிரம் நூல்கள் உள்ளன. அவற்றுள், ஒரு இலட்சம் தமிழ் நூல்கள் உள்ளன. உலகிலேயே அதிக தமிழ் நூல்களின் சேகரிப்பு இதுதான். இது தவிர, கடந்த கால பருவ இதழ்கள் (மாத, வார இதழ்கள்) சுமார் இரண்டு லட்சம் உள்ளன. பார்வை அற்றோருக்காக பிரெய்லி நூல்களும் உள்ளன.

1948 இல் இயற்றப்பட்ட மெட்ராஸ் பொது நூலகச் சட்டத்தின்படி, (Madras Public Libraries Act) இந்த நூலகம், தமிழ்நாட்டின் மாநில மைய நூலகமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. நூலகங்களுக்கென, இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாக இயற்றப்பட்ட ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் அதுதான். இந்திய நூலகத் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் டாக்டர் எஸ்.ஆர். ரெங்கநாதன், (சீர்காழி இராமமிர்த ரெங்கநாதன்) சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் நூலகராகப் பதவி ஏற்றது, கன்னிமரா பொது நூலகத்தின் பழைய கட்டடத்தில்தான். இவர்தான், அந்த நூலகச் சட்டத்தை இயற்றுவதற்கு முன்னோடியாக இருந்தார்.

இந்திய நூல்கள் வழங்கல் சட்டம் (Delivery of Books and Newspaper Act 1956) என்ற சட்டத்தின்படி, இந்தியாவின் எந்த மூலையிலும் வெளியாகின்ற நூல்கள் மற்றும் பருவ இதழ்கள், செய்தித்தாள்களின் ஒரு பிரதியை, இந்த நூலகத்துக்குக் கட்டாயம் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அதன்படி, நாள்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான புதிய வெளியீடுகள் வந்து குவிந்து கொண்டு இருக்கின்றன. 1981 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு, இந்தியாவின் நான்கு தேசிய வைப்பக நூலகங்களுள் (Depository Library) ஒன்றாக கன்னிமரா நூலகத்தை அறிவித்தது. கொல்கத்தா தேசிய நூலகம், தில்லி பொது நூலகம், மும்பை டவுண் ஹால் பொது நூலகம், இந்திய நாடாளுமன்ற நூலகம் ஆகியவற்றிலும் கன்னிமரா நூலகத்தில் உள்ள நூல்களின் ஒரு பிரதி இருக்கும்.

1973 ஆம் ஆண்டு 55,000 சதுர அடி பரப்பில் மூன்று மாடி புதிய கட்டடம் கட்டித் திறக்கப்பட்டது. 1998 இல் 12,000 சதுர அடியில் மற்றொரு மூன்று மாடி புதிய கட்டடம் கட்டித் திறக்கப்பட்டது. எனவே, தற்போது மொத்தம் மூன்று கட்டடங்களில் நூல்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு உள்ளன.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை வெளியீடுகள் மற்றும் ஆசிய வங்கி வெளியீடுகளுக்கான தகவல் மையமாகவும் இந்நூலகம் திகழ்கின்றது. தற்போது, ஆங்கில நூல்கள் பிரிவு, குடிமைப்பணிக் கல்வி மையம், குழந்தைகள் நூலகம், பருவ இதழ் பிரிவு, குறிப்பு உதவிப் பிரிவு, இந்திய மொழிகள் பிரிவு, பாடநூல் பிரிவு, நுண்படப் பிரிவு (Microfilm Section), உருப்படப் பிரிவு (Digitisation Section) அரசு வெளியீடுகள் பிரிவு, ஆகிய பிரிவுகள் உள்ளன.

அருங்காட்சியகத்தின் கண்காணிப்பாளராக இருந்த எட்கர் தர்ஸ்டன் (1896-1908), கன்னிமரா நூலகத்தின் முதலாவது நூலகராகவும் பொறுப்பு வகித்தார். இவர், ‘Caste and Tribes of Southern India’ என்ற அரிய ஆராய்ச்சி நூலை எழுதியவர். இது மிகவும் புகழ் பெற்ற நூல் ஆகும். 1930 இல்தான், முதலாவது இந்திய நூலகராக ஜனார்த்தனம் நாயுடு பொறுப்பு ஏற்றார்.

அரிய நூல்கள்

இங்கே என்னென்ன அரிய நூல்கள் உள்ளன என்பது குறித்த தகவல்கள், இந்நூலகத்தின் இணையதளத்திலேயே காணப்படுகின்றது. அத்தகைய நூல்களை, வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லத் தருவது இல்லை. பெரிய புத்தகம் என்பது இரண்டரை அடி நீளம், இரண்டு அடி அகலம் உள்ள அட்லஸ் ஆகும். விக்டோரியா மகாராணிக்காக தனிப்பட்ட முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட இந்திய, இலங்கை வரைபடம்தான் அது.

தமிழில் இருக்கின்ற மிகப் பழமையான நூல் என்பது, தரங்கம்பாடியில் 1781 ஆம் ஆண்டில் அச்சிடப்பட்ட, ‘ஞான முறைமைகளின் விளக்கம்’ எனும் கிறித்துவ மத பிரச்சார நூல் ஆகும். அதேபோல், 1608 ஆம் ஆண்டு, லண்டனில் அச்சிடப்பட்ட பைபிள் பிரதி ஒன்றும் இங்கே உள்ளது. அப்போது, பருத்தி இழைகளால் தயாரிக்கப்பட்ட காகித்தில் அந்த நூல் அச்சிடப்பட்டு உள்ளதால் இன்னமும் நல்ல தரத்தில் உள்ளது. அதற்குப் பிறகுதான், மரக்கூழ் காகிதங்கள் அதிக அளவில் பயன்பாட்டுக்கு வந்தன.

connemara_public_library_641

மேலும், Rheed et al.'s 12-volume Hourtus Indicus Malabaricus (published in 1678-1703), J. Ovington's A Voyage to Suratt in the years 1689 (published in 1696), Charles Lockyer's An account of the Trade in India (published in 1711), An Account of the Religion and Government, Learing and Economy, etc. of the Malabarians (published in 1717), and Nicolai Laverrntii Burmanni's Flora Indica (published in 1768 ஆகிய அரிய நூல்களும் இங்கே உள்ளன.

மின் ஆக்கம்

இந்நூலகத்தில் உள்ள சுமார் நான்கு இலட்சம் நூல்களின் தலைப்புகளை இணையத்தில் பார்க்க முடியும். http://www.connemarapubliclibrary.com/ அந்தவகையில், இந்தியாவிலேயே அதிக நூல்களின் பட்டியலை மின்வலையில் ஏற்றி இருப்பதும், இதன் சிறப்பு ஆகும்.

தற்போது, சுமார் 5000 தமிழ் நூல்கள் வரையிலும் மின் ஆக்கம் செய்யப்பட்டு உள்ளது. அதன் அனைத்துப் பக்கங்களையும் உருப்படம் (ஸ்கேன்) செய்து உள்ளனர். அதை, இந்த நூலகத்துக்கு வந்து, இங்கே உள்ள இணையத்தில்தான் பார்த்துப் படிக்க முடியும்.

கன்னிமரா நூலகத்தின் ஒரு தளத்தில், நிரந்தர புத்தகக் கண்காட்சி ஒன்றும் செயல்பட்டு வருகிறது. அங்கே விற்பனை ஆகின்ற நூல்கள் அனைத்துக்கும் 10 விழுக்காடு கழிவு தரப்படுகின்றது.

சென்னைப் பல்கலைக்கழக நூலகம், மெட்ராஸ் லிட்டரரி சொசைட்டி நூலகம் (கல்லூரி சாலை), ஓரியண்டல் மேனுஸ்கிரிப்ட் நூலகம் (ஓலைச்சுவடிகள்), விக்டோரியா டெக்னிகல் இன்ஸ்டிட்யூட் (அண்ணா சாலை) ஆகிய நூலகங்கள்,கன்னிமரா நூலகத்தின் பழைய கட்டடத்தில் முன்பு இயங்கி வந்தன. ஓலைச்சுவடிகள் நூலகம், தற்போது, சென்னைப் பல்கலைக்கழக வளாகத்துக்கு உள்ளே இருக்கின்றது.

வாசகர்கள்

தொடக்கத்தில், வாசகர்கள் புத்தகங்களை நேரடியாகத் தேட முடியாது. நூலகர்தான் எடுத்துத் தருவார். 1930 ஆம் ஆண்டில் இருந்துதான் பொதுமக்கள் நேரடியாக உள்ளே சென்று, புத்தகங்களைப் பார்த்துத் தேர்ந்து எடுக்க அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

நாள் ஒன்றுக்கு, சராசரியாக 2000 முதல், 2500 வாசகர்கள் வந்து நூல்களைப் படிக்கின்றார்கள். 1930 முதல், இதுவரையிலும், 1,30,000 பேர் உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்து இருக்கின்றார்கள். தற்போது உறுப்பினர் கட்டணம், காப்புத் தொகையாக ரூ 300, ஆண்டுச் சந்தாவாக ரூ 50 கட்ட வேண்டும். உறுப்பினர்கள் ஆகக்கூடுதலாக, ஒருமுறையில் ஆறு நூல்கள் வரையிலும் வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லலாம். தவணைக் காலம் 14 நாள்கள். காலக்கடப்பு கட்டணமாக வாரம் ஒன்றுக்கு இரண்டு ரூபாய் வசூலிக்கப்படுகிறது. நூல்களைத் திருப்பித் தராதவர்களிடம் இருந்து நூல்களைப் பெறுவதற்காக, நினைவூட்டல் கடிதங்கள் அனுப்புகிறார்கள். அதற்குப் பிறகும் கொண்டு வந்து தராதவர்கள் மீது, காவல்துறை மூலமாக நடவடிக்கை மேற்கொள்வதற்கும் சட்டத்தில் இடம் உள்ளது. பெரும்பாலும் நினைவூட்டல் கடிதங்களிலேயே நூல்கள் வந்து சேர்ந்து விடுகின்றன. அதையும் மீறி, அரிய நூல்கள் காணாமல் போவதும் உண்டு. நூலக ஊழியர்கள், அப்படிப்பட்ட வாசகர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று நினைவூட்டல் செய்கிறார்கள்.

பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் பெரும்பகுதி நேரத்தை இந்த நூலகத்தில்தான் செலவிட்டு உள்ளார். இராஜாஜி, சி. சுப்பிரமணியம், ஆர்.வெங்கட்ராமன், சாண்டில்யன், சுஜாதா, நீலகண்ட சாஸ்திரி ஆகியோர் இங்கே உறுப்பினர்களாக இருந்து உள்ளனர்.

குடிமைப்பணிக் கல்வி மையத்தைப் பயன்படுத்தி, நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் அனைத்து இந்திய ஆட்சிப்பணித் தேர்வுகள் (ஐஏஎஸ்), தமிழ்நாடு ஆட்சிப் பணிக்கு உயர் அதிகாரிகளாகத் தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டு உள்ளனர்.

சமூக அறிவியல் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடுபவர்களுடைய ஆராய்ச்சி என்பது, இந்த நூலகத்தில் கால் வைக்காமல் முழுமை பெறாது.

இந்தியாவின் அனைத்து மாநில மொழிகளிலுமான நூல்கள் இங்கே இருப்பதால், தமிழக மாணவர்கள் மட்டும் அல்லாமல், இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களில் இருந்தும் மாணவர்கள் இங்கே வருகிறார்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் இடம் பெற்று உள்ள அனைத்து மொழிகளிலும் வெளியாகின்ற நூல்கள் இங்கே உள்ளன.

மின் அஞ்சல்: இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

நூலகம் செயல்படும் நேரம்: வார நாள்களில் காலை 9.00 மணி முதல், மாலை 7.00 மணி வரை

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், காலை 9.30 மணி முதல் மாலை 6.00 மணி வரை.

தென்னிந்தியாவிலேயே மிகப்பெரிய நூலகம் கன்னிமரா, தமிழகத்தின் பெருமைகளுள் ஒன்று என்பது மட்டும் அல்ல, உலகம் முழுமையும் உள்ள தமிழ் ஆர்வலர்கள், எழுத்தாளர்கள், சென்னைக்கு வந்தால், கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய இடமும்கூட!

- அருணகிரி

Pin It

சமீபத்தில் வேலை மாற்றலாகி புதுக்கோட்டை சென்றேன். புதுக்கோட்டை என்றதும் நண்பர்கள் அங்கிருக்கும் வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இடங்களை பற்றி சொன்னார்கள். ஆவுடையார்கோவில், சித்தன்னவாசல், செட்டிநாட்டு கட்டிடங்கள் என்று புதுக்கோட்டையை சுற்றி இவ்வளவு இடங்களா என்று ஆச்சரியப்பட்டு போனேன். இதுமட்டுமல்லாமல் அமைதியான கடற்கரை, நண்டும் ஆமையும் ஓடும் வயல்வெளிகள் என்று சிவகாசி மாதிரி காய்ந்து கருகிப்போன இடத்தில் இருந்து அங்கு சென்ற எனக்கு பல விசயங்களும் குளுகுளுவென மனதுக்கு இனிமை தருவதாக இருந்தன.

நான் ரசித்த செட்டிநாட்டு கட்டிடங்களையும், கடற்கரையையும், சித்தன்னவாசல் படங்களையும் ஃபேஸ்புக்கில் போட்ட போது, என் பெருமதிப்பிற்குரிய ஐயா திரு.ரத்தினவேல் அவர்கள், எனது ப்ளாக்கில் சித்தன்னவாசல் அனுபவங்களை பற்றி எழுத கேட்டுக்கொண்டார். அவர் கேட்ட பெரும்பாலான விசயங்களை நான் செய்ய முயற்சி செய்வேன் (அவரிடம் வாங்கிய புத்தகங்களை திரும்ப கொடுப்பதை தவிர). அந்த வரிசையில் இந்த சித்தன்னவாசல் அனுபவ & பயணக் கட்டுரை.

siddhannavasal_1

புதுக்கோட்டையில் இருந்து 16 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது சித்தன்னவாசல். 5ரூபாய்க்கு டோக்கன் வாங்கினால் யாரும் உள்ளே செல்லலாம். பூங்கா எல்லாம் கட்டி வைத்து அழகாக பராமரிக்கிறார்கள். பூங்காவில் தமிழன்னை சிலை போல் ஒன்று இருக்கிறது. என்னால் பூங்காவினுள் படம் எடுக்க முடியவில்லை. சாலை ஆரம்பத்தில் இருந்து டோக்கன் வாங்கி உள்ளே செல்லும் வரை வழிநெடுக பள்ளி கல்லூரி காதல் ஜோடிகள் தோள் மீது கையை போட்டுக்கொண்டு திரிகிறார்கள். இதில் பூங்காவில் நான் படம் எடுக்க, “என் ஆள ஃபோட்டோ எடுக்குறான், மாப்ள” என்று எவனாவது அடியாளை கூப்பிட்டால் என்ன ஆவது? பிழைக்க போன எடத்துல வம்பு வேண்டான்டா ராம்கொமாரு என்று கிளம்பிவிட்டேன். ஓவியப்பாறைக்கு. இங்கு வரும் பலரும் காதல் ஜோடிகளாகவே இருப்பதால் பார்க்கோடு தங்கள் சில்மிஷங்களை முடித்துக் கொண்டு கிளம்பிவிடுகிறார்கள். மேலே இருப்பது தான் ஓவியப்பாறைக்கு செல்லும் வழி.

அங்கு மத்திய அரசு ஊழியர் ஒருவர் இருப்பார். எனக்கு பல அரிய விசயங்களையும் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் சொன்னவர் அவர் தான். அங்கிருக்கும் ஓவியங்களை பாருங்கள்.

இவை அனைத்தும் மேல் சுவரில் வரையப்பட்டிருக்கும் 3ம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த ஓவியங்கள். சுண்ணாம்பு பூசிய சுவரில் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள். குளத்தில் நிறைய தாமரைகள் மலர்ந்துள்ளன, கொக்குகளும், மீன்களும், முதலையும் யானையும் இருக்கின்றன.. முனிவர் ஒருவர் குளத்தில் பூ பறிக்கிறார். அத்தனையும் அச்சு அசலாக தத்ரூபமாக இருக்கின்றன.. இந்த மாதிரி ஒரு ஓவியத்தில் என்ன ஆச்சரியம் என்கிறீர்களா?

siddhannavasal_2

முனிவர் நின்று பூ பறிப்பதும் யானை ஒன்று நிற்பதும் இதில் எவ்வளவு அழகாக வரையப்பட்டிருக்கிறது பாருங்கள். பூவிதழ்களின் வண்ணம், தண்டு, இலைகள், என்று ஒவ்வொன்றும் தங்களின் நிஜமான வண்ணங்களில் இந்த ஓவியத்தில் இருப்பதை பாருங்கள்.

siddhannavasal_3

இந்த ஓவியத்தை நான் இன்னும் தெளிவாக எடுப்பதற்குள் அந்த ஊழியர் என்னை தடுத்துவிட்டார். படங்கள் எடுக்க கூடாதாம். இந்த ஓவியத்தில் ஒரு பூ மொட்டாக இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரும்பி மலர்வதை மிகவும் தத்ரூபமாக வரைந்திருப்பார்கள். தங்க வண்ண பின்புலத்தில் வரைந்திருக்கிறார்கள்.

siddhannavasal_4

இது போன்ற ஓவியங்களும் இதை விட இன்னும் அழகான மாடர்ன் ஆர்ட்டும் நம்மில் பலர் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் இதில் என்ன சிறப்பு என்றால், நாம் இது வரையப்பட்ட காலத்தை கொஞ்சம் மனதில் வைத்துக்கொண்டு பார்க்க வேண்டும். 1700 ஆண்டுகளுக்கு முன் சமணர்களால் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் இவை. இவை வரையப்பட்ட காலத்தில் பெயிண்ட்டோ, வண்ணங்களை கொண்டு படம் வரையும் முறை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. வெறும் சிற்பங்கள் மட்டும் தான் அப்போதைய காலத்தில். எப்படி இவர்கள் வண்ணங்களை கண்டுபிடித்தார்கள்? மூலிகைகள் மூலம் வண்ணங்களை உருவாக்கினார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் எது உண்மை என்று தெரியவில்லை. மேலும் அப்போதைய காலத்தில் பெயிண்ட் அடிக்க பிரஷ் எதுவும் கிடையாது. பின் எப்படி இவ்வளவு நேர்த்தியாக, சரியான அளவில் படம் வரைந்து வண்ணங்களை பரவ விட்டிருக்கிறார்கள்? இதுவும் மிகப்பெரிய கேள்வி தான். இந்தப்படங்கள் எல்லாம் மேல் சுவரில் வரையப்பட்டவை. அண்ணாந்து பார்த்துக்கோண்டே இந்த ஓவியங்களை எத்தனை நாட்கள், எத்தனை பேர்கள் வரைந்திருப்பார்கள்?

ஒரு சின்ன தவறு நேர்ந்தால் அதை மாற்றி வரைய முடியாது. எவ்வளவு கவனமும் உழைப்பும் நேர்த்தியும் தேவைப்பட்டிருக்கும்? இத்தனை காலம் அழியாமல் இருக்க என்ன செய்திருப்பார்கள்? இத்தனை கேள்விகளையும் உங்கள் மனதில் ஏற்றிக்கொண்டு மீண்டும் ஒரு முறை அந்த ஓவியங்களை பாருங்கள். காணக்கண்கோடி வேண்டும் என்று நீங்கள் உணர்வீர்கள். ஆனால் இதை எத்தனை பேர் உணர்வோம்? நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு தம்பதி தங்கள் குழந்தையுடன் வந்தனர். அந்த சிறுவன் அவ்வளவு ஆச்சரியமாக பார்த்தான். ஆனால் பெற்றோர், “என்ன இவ்ளோ சின்ன இடம் தானா? ஒன்னுமே இல்ல?’ என்று சலித்துக்கொண்டு தங்கள் மகனையும் வம்பாக இழுத்து சென்றனர். இன்னும் பலர் தங்கள் காதலை காதலன்/காதலியிடம் சொல்ல துப்பில்லாமல் இங்கு சுவர்களின் காதலை கொட்டுகின்றனர். ஒரு வரலாற்று விந்தையின் மீது அக்கறை இல்லாத இதுகள் எல்லாம் காதலில் என்ன அக்கறையுடன் இருந்துவிட போகின்றன? வெயில் பட்டால் கூட வண்ணமும் ஓவியமும் உரிந்துவிடும் வாய்ப்பு இருப்பதால் வெயில் கூட படாமல் அரசாங்கம் இதை பராமரிப்பது மிகவும் நல்ல வரவேற்கத்தக்க செயல்.

இந்த ஓவியங்கள் மட்டுமல்லாமல் சமண மத தலைவர்கள் இருவரின் சிற்பங்களும் உள்ளன.. இது மஹாவீரரின் சிற்பம். இங்கு இப்போது ஆயிரக்கணக்கில் சமணர்கள் வந்து இதை ஒரு கோவிலாக வழிபட்டு செல்கிறார்களாம்.

siddhannavasal_5

இது சமணர்களின் 23வது தீர்த்தங்கரர் பர்ஷவர். இவர்கள் இருவரும் தான் சமணர்களின் கடைசி இரண்டு தீர்த்தங்கரர்கள்.

siddhannavasal_6

ஓவியங்கள் இருக்கும் அதே இடத்தின் பக்கவாட்டில் தான் இந்த சிற்பங்கள் இருக்கின்றன.. இதை தாண்டி ஒரு சிறிய அறை இருக்கிறது. அங்கே மூன்று சிற்பங்கள் இருக்கின்றன. அவர்கள் யாரென்று தெரியவில்லை. அவர்களும் சமண மத துறவிகளாக இருக்கலாம்.

இந்த அறையின் சிறப்பு என்னவென்றால், இங்கு அடிவயிற்றில் இருந்து ‘ம்ம்ம்ம்’ என்று நீண்ட சப்தம் எழுப்பினால் அது ஒரு வித அதிர்வை உங்கள் உடம்பில் உண்டு பண்ணி சிலிர்க்கவைக்கும்.. நல்ல அனுபவம் அது. சித்தன்னவாசல் ஓவியமும் இந்த சிறப்ங்களும் ஒரு பாறையை குடைந்து அமைக்கப்பெற்றவை என்பது அச்சரியத்தில் இன்னொரு ஆச்சரியம்.

அடுத்ததாக இங்கேயே இருக்கும் சமணர் படுகைக்கு சென்றேன். மணி மதியம் 3. மாலை வெயில் மண்டையை பிளந்து கொண்டிருந்தது. அங்கும் 5 ரூ.க்கு டோக்கன் எடுத்தேன். டோக்கன் எடுக்கும் போதே ஊழியர் சொன்னார், “நீங்க தான் சார் மத்தியானத்துல மொத ஆளு”.. கேட்டதுமே பீதியாகிவிட்டது எனக்கு. அந்த மலை மீது நான் மட்டும் தனியாக ஏற வேண்டும் என்னும் நினைப்பே வியர்க்க வைத்துவிட்டது. துணைக்கு யாரும் கிடையாது. ஒரு முறை அந்த குன்றை மீண்டும் பார்த்தேன். கடவுளின் மீதும் அம்மா அப்பாவின் புண்ணியங்கள் மீதும் சுமையை ஏற்றி விட்டு மலையேற ஆரம்பித்தேன்.

siddhannavasal_7

மெதுவாக அடி மேல் அடி வைத்தேன். இது சமணர்கள் கி.மு.3ம் நூற்றாண்டில் பாண்டிய சைவ சமய மன்னர்களுக்கு பயந்து இங்கு வந்து ஒளிந்து வாழ்ந்ததாக கூறுகிறார்கள். மலை ஏறும் போதே நீங்கள் நினைப்பீர்கள், ‘தப்பி பிழைக்க வரும் பாவி இங்கு வந்தா ஒளிய வேண்டும்? இதுக்கு இவைங்க பாண்டிய மன்னன் கையால செத்தே போயிருக்கலாம்” என்று. அந்த அளவுக்கு உங்களை கஷ்டப்படுத்தும். மேலே ஏறி உச்சியை அடைந்து மீண்டும் அந்தப்பக்கம் கீழே இறங்க வேண்டும்.

siddhannavasal_8

மேலே படத்தில் இருக்கும் இந்த இடத்தில் நிற்கும் போது எனக்கு பயங்கரமாக மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்துவிட்டது. கொளுத்தும் வெயில். கையில் தண்ணீரும் இல்லை. கீழே இறங்கலாம் என்றால் மேலே ஏறியதை விட இறங்குவது இன்னும் டெரராக இருந்தது. உதவிக்கு கூப்பிடக்கூட ஆள் இல்லை. செல் ஃபோனில் டவரும் படுத்துவிட்டது. இந்த வள்ளலின் குரங்குகள் வேறு.. கிளைகளின் அங்கும் இங்கும் தாவிக்கொண்டும் நம் வழியில் குறுக்கே வந்து கொண்டும் மயான அமைதியில் பயமேற்றும் சல சலப்பை உண்டு பண்ணிக்கொண்டிருந்தன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மலையின் உச்சியை கிட்டத்தட்ட தவழ்ந்தே அடைந்துவிட்டேன்.

ஏறிச்செல்லும் பாதையை பாருங்கள். கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆனாலும் உங்கள் வீட்டிற்கு சொல்லி அனுப்பிவிடலாம் (யாராவது உங்களை கண்டுபிடித்தால் மட்டுமே). உச்சிக்கு வந்தாகிவிட்டது, சரி எங்கப்பா சமணர் படுகை என்று தேடினால் பாதை மீண்டும் கீழே இறங்கியது. என்னங்கடா இது கொடுமை என்று கைப்பிடியை பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக இறங்கி செல்ல ஆரம்பித்தேன். பலமான காற்று வேறு. குரங்குகளும் ‘இவன்ட்ட எதாவது இருக்காதா?’ என்று என்னை ஃபாலோ பண்ணிக்கொண்டிருந்தன.

பிறந்ததில் இருந்து நான் இவ்வளவு தைரியமாகவும் பயத்துடனும் ஒரே நேரத்தில் இருந்ததில்லை. கூட்டமாக நண்பர்களோடு சென்றால் இந்த பயமெல்லாம் இருக்காது. தனிமையும் மதிய வெயிலும் குரங்கு சேட்டைகளும் பீதியை கிளப்பத்தான் செய்யும்.

siddhannavasal_9

இப்படியே கொஞ்ச தூரம் சுத்தி சென்றால் ஒரு நுழைவு வாயில் மாதிரி கட்டிவைத்திருக்கிறார்கள். செல்லும் போதே அணில்களின் சத்தமும் வௌவால்களின் சத்தமும் ஓயாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். கொஞ்சம் தூரத்தில் கம்பிகள் போட்டு பாதுகாப்பாக “நான் தான் சமணர் படுகை” என்று நின்று கொண்டிருக்கும் சமணர் படுகை. முழங்கால் வரை தான் தடுப்பு இருக்கும். கொஞ்சம் லம்பினாலும் கீழே விழுந்துவிடுவோம். சமணர் படுகைக்கு அருகில் சென்றுவிட்டேன்.

திடீரென்று பட படவென்று சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டு வௌவால்கள் பறக்க ஆரம்பித்துவிட்டன. இவ்வளவு தூரம் தைரியமாக வந்த என்னை இந்த வௌவால்கள் மொத்தமாக சாய்த்துவிட்டன. ஆள விட்டா போதும் என்று வேக வேகமாக திரும்பிவிட்டேன். தைரியம் என்பது பயத்தை வெளிக்காட்டாமல் இருப்பது தான் என்பது எவ்வளவு பெரிய உண்மை? ஆனால் பயம் என்பது ஒரு முறை லேசாக வந்துவிட்டால், மனதை மூடுபனி போல் மொத்தமாக ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். கீழே இறங்கியதும் நினைத்துக்கொண்டேன், அடுத்த முறை நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்களோடு வந்து கண்டிப்பாக சமணர் படுகையையும் பார்க்க வேண்டுமென்று. 

எதிலும் மெத்தனமாக இருக்கும் நம் அரசாங்கம் சித்தன்னவாசலை நன்றாக பராமரித்துக்கொண்டிருப்பது மிகவும் வரவேற்கத்தக்க செயல். அரசை எவ்வளவோ விசயங்களில் குறை சொல்லும் மக்கள், தொல்லியல் துறையில் அரசின் இந்த அக்கறையில் ஓரளவாவது தாங்கள் செய்கிறோமா என்று நினைத்துப்பார்க்க வேண்டும். காதல் கதைகளை கிறுக்குவதற்கும், காதலிகளோடு அசிங்கம் செய்வதற்கும், கலைச்செல்வங்களை பாழ்படுத்துவதற்கும் இந்த இடங்களை பயன்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும்.

இன்னொரு முக்கியமான விசயம், நீங்கள் இங்கு செல்வதாக இருந்தால் கண்டிப்பாக கையில் தண்ணீரும் துணைக்கு உங்கள் மனதொத்த ஆட்களும் இருக்க வேண்டும். வயதானவர்கள் பெரும்பாலும் ஓவியத்தை மட்டும் பார்த்துவிட்டு திரும்பிவிடலாம். சமணர் படுகை வயதானவர்களுக்கு கொஞ்சம் ரிஸ்க் தான். வரலாற்றின் ஆச்சரியங்களை அறியும் ஆசை உள்ளவர்களுக்கு கண்டிப்பாக நல்ல தீனி போடும் இடம் தான் இந்த சித்தன்னவாசல். நான் மீண்டும் ஒரு முறை செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன்.

- சிவகாசிக்காரன்

Pin It